Αρχική Blog Σελίδα 1806

Προετοιμαζόμαστε για τον επόμενο πόλεμο με τον σωστό τρόπο;

0

του Δημήτρη Τσαϊλά*

Οι νέες αναπτυσσόμενες στρατιωτικές τεχνολογίες υπονομεύουν την εφαρμογή της στρατιωτικής τεχνικής στη στρατιωτική στρατηγική και συνεπώς την πολιτική. Το ζήτημα παραμένει σχετικό σήμερα κυρίως λόγω των θανατηφόρων αυτόνομων όπλων με τεχνητή νοημοσύνη. Τέτοια όπλα σίγουρα μπορούν να αλλάξουν τη φύση του πολέμου, συμπεριλαμβανομένων των πολιτικών και ηθικών επιλογών του πολέμου. Αντιμέτωποι με μονόδρομες ντετερμινιστικές απόψεις για τον αντίκτυπο των αυτόνομων συστημάτων, τείνω να πιστεύω ότι η αλληλεπίδραση των αυτόνομων συστημάτων με τη στρατιωτική στρατηγική, την ηθική, τον πολιτισμό και την πολιτική έχει μόλις ξεκινήσει και ο δρόμος είναι μακρύς και καταστροφικός.

Μπορείτε να φανταστείτε μη στελεχωμένα, υποβρύχια, σκάφη επιφάνειας και εναέρια drones να επιχειρούν εναντίον των αντίστοιχων μονάδων του αντιπάλου;

Μπορείτε να φανταστείτε εκατοντάδες drones να πετούν πάνω από τον εθνικό μας χώρο, να αναζητούν στόχους ή χειρότερα, να ενεργούν εναντίον άοπλων αμάχων διεξάγοντας Ραδιοβιολογικό-χημικό πόλεμο (RBC);

Αυτά τα φανταστικά σενάρια αρχίζουν να αποκτούν ρεαλισμό, και μπορεί να γίνουν γρήγορα μια καταστροφική πραγματικότητα. Εκτιμάται ότι η τεχνολογία των drones φαίνεται να έχει σημαντικό αντίκτυπο σε κάθε τομέα στρατιωτικού ανταγωνισμού, από την ενίσχυση των αλυσίδων εφοδιασμού έως και τη ρίψη πυρηνικών βομβών. Νομίζω ότι είναι καιρός να εξεταστούν ενδελεχώς οι επιπτώσεις στα ραδιολογικά, βιολογικά, χημικά, και πυρηνικά όπλα (ΡΒΧΠ). Ορισμένες εφαρμογές είναι ήδη δυνατές, ενώ άλλες είναι φουτουριστικές ωστόσο κάνουν νόημα. Η αποτελεσματικότητα των μη στελεχωμένων συστημάτων κατά τις τελευταίες ένοπλες συγκρούσεις σε όλο τον κόσμο σηματοδοτεί αυτό που πολλοί θεωρούν ότι βρισκόμαστε σε σημείο καμπής στον σύγχρονο πόλεμο. Το σημείο καμπής των μη στελεχωμένων πλατφορμών σε συγκρούσεις χαμηλής έντασης, είναι η ικανότητα μετατροπής μικρότερων ομάδων, λιγότερο χρηματοδοτούμενων στρατιωτών σε πιο θανατηφόρες πολεμικές οργανώσεις. Επίσης, η χρήση των μη στελεχωμένων αεροσκαφών περιλαμβάνει μια σειρά από επιχειρήσεις πληροφοριών, επιτήρησης και αναγνώρισης (Intelligence, Surveillance, Reconnaissance ISR), καθώς και επιχειρήσεις μη επανδρωμένων εναέριων επιθέσεων που περιλαμβάνουν μια ποικιλία διαφορετικών πλατφορμών και πυρομαχικών.

Το βασικό ερώτημα που τίθεται σε ό,τι αφορά τον σχεδιασμό της Θαλάσσιας Ασφάλειας είναι εάν η νέα τεχνολογία πρέπει να αποκτήσει προτεραιότητα. Είτε για τον έλεγχο της θάλασσας, όπως υποστήριξε ο Περικλής για τους Αθηναίους και στα μετέπειτα χρόνια ο Alfred Thayer Mahan, είτε για τον αποκλεισμό ελευθερίας ναυτικού εμπορίου και θαλασσίων αποστολών Anti-Access/Area Denial (A2/AD) από ξηρά, όπως υποστηρίζει ο Sir Julian Corbett. Αυτό που χρειαζόμαστε, για τη Θαλάσσια Ασφάλεια, σε έναν πόλεμο που θα κληθούμε να υποστηρίξουμε στο μέλλον, είναι ένοπλες δυνάμεις με στόλο πλοίων και αεροσκαφών, με ικανότητα εστίασης στη συνεχή και προστατευμένη παρουσία, σε όλες τις θάλασσες και τον εναέριο χώρο που μας περιβάλλουν και πρέπει να είμαστε έτοιμοι να πολεμήσουμε και να νικήσουμε.

Είτε τα μη στελεχωμένα αεροσκάφη, ή τα αυτόνομα σκάφη και τα συστήματα τεχνητής νοημοσύνης αποτελούν ήδη αναπόσπαστο μέρος των επιχειρήσεων σε καιρό  ειρήνης και θα μπορούσαν σύντομα να αποτελέσουν τον κύριο τρόπο με τον οποίο θα διεξάγονται οι πόλεμοι. Τα μη στελεχωμένα υποθαλάσσια οχήματα (Uncrewed underwater vehicles UUV) θα βρίσκονται προφυλαγμένα σε θέσεις αναμονής έξω από λιμένες και θα περιμένουν να  περάσει ένα πλοίο για να επιτεθούν. Τα υποβρύχια θα λαμβάνουν ακριβείς διορθώσεις θέσεων από μη στελεχωμένα σκάφη επιφανείας (Uncrewed surface vessels USV) λειτουργώντας ως αναμεταδότες στην επιφάνεια της θαλάσσης, συνδέοντας τον βυθό της θάλασσας με το διάστημα. Τα αυτόνομα λογισμικά συστήματα ηλεκτρονικού πολέμου θα επιτίθενται συνεχώς καθόλη τη διάρκεια των επιχειρήσεων στις συνδέσεις δικτύου πλοίου-δορυφόρου, που ελέγχονται από τις αντιμαχόμενες δυνάμεις. Τα drones μακράς διαρκείας θα εκτελούν περιπολίες ως θαλάσσιοι επιτηρητές, πάντα σε επαγρύπνηση για τον αντίπαλο. Τα πλοία θα μεταφέρουν μη στελεχωμένα εναέρια οχήματα (Uncrewed aerial vesels UAV) για περιπολίες πέρα ​​από τον ορίζοντα, στέλνοντας πληροφορίες μέσω ενός συστήματος USV που θα λειτουργούν ως σταθμοί φόρτισης και κόμβοι συλλογής δεδομένων για UUV.

Κατανοώντας το αναπόφευκτο των δικτυoκεντρικών επιχειρήσεων, η απάντηση για το πόσο κρίσιμος είναι ο ρόλος των νέων τεχνολογιών και των μη στελεχωμένων συστημάτων είναι η ίδια σε μια απλή ερώτηση: Προετοιμαζόμαστε για τον επόμενο πόλεμο με τον σωστό τρόπο; Εάν πιστεύετε ότι οι μελλοντικοί πόλεμοι θα διεξαχθούν όπως αυτοί του παρελθόντος, στους οποίους η πολυπλοκότητα και ο αριθμός των πλοίων, των αεροσκαφών, των τανκς και των οχυρών μας είναι τα κύρια μέτρα ισχύος, τότε μάλλον βρίσκεστε σε λάθος δρόμο. Η ηγεσία σε έναν κόσμο που αλλάζει απαιτεί θάρρος και ειλικρίνεια. Οι ηγέτες θα αποτύχουν αν δεν αντιμετωπίσουν τα δύσκολα προβλήματα του αύριο προετοιμάζοντας σωστά τα στελέχη τους σήμερα. Είναι ευθύνη των ηγετών του Πολεμικού Ναυτικού και της Πολεμικής Αεροπορίας να παρέχουν τους πόρους, τον χρόνο και την κατεύθυνση στα στελέχη που φέρουν το βάρος των αποστολών στις πλάτες τους. Είναι δουλειά των ηγετών να καλλιεργήσουν ένα περιβάλλον καινοτομίας και να θέσουν την τεχνολογία στα χέρια των στελεχών που μπορούν να τη χρησιμοποιήσουν. Είναι καιρός να εγκαταλείψουμε το πολεμικό μοντέλο του παρελθόντος για επιτυχία στο μέλλον. Εάν οι ηγέτες των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων (ΕΕΔ) μπορούν να εφαρμόσουν αυτές τις αρχές, τότε η καθοδήγηση των μη στελεχωμένων πλατφορμών είναι μια πρόκληση που η υπηρεσία θα είναι έτοιμη να αντιμετωπίσει.

Υπάρχουν σαφώς και αντίθετες φωνές από σκεπτικιστές αφού δεν απεδείχθη η υπερτονισμένη επιχειρησιακή σημασία που αποδίδεται στις μη στελεχωμένες πλατφόρμες στις πρόσφατες συγκρούσεις ακόμη και στην Ουκρανία καθόσον η μαχητική αποτελεσματικότητα των συστημάτων, δοκιμάστηκε σε περιβάλλοντα αεροπορικής υπεροπλίας και κατά ατάκτων στρατιωτικών ομάδων χωρίς αξιόπιστα συστήματα εγκαίρου εντοπισμού. Παρόλα αυτά τα μη στελεχωμένα αεροσκάφη εκτιμάται ότι θα ενισχύσουν τις δυνατότητες άμυνας αλλά και θα συμβάλουν στη βιωσιμότητα των εγχώριων αμυντικών βιομηχανιών.

Συμπερασματικά απαιτείται να γίνει στόχος της ελληνικής αμυντικής βιομηχανίας να αποκτήσει παραγωγή πλατφορμών κρίσιμων όπλων. Η τρέχουσα πορεία υποδηλώνει ότι τα μη στελεχωμένα οχήματα ανταποκρίνονται σε αυτόν τον στόχο λόγω της εκτιμώμενης σημασίας των σε μελλοντικές εχθροπραξίες. Οι αναδυόμενες στρατιωτικές τεχνολογίες και ιδίως οι στρατιωτικές εφαρμογές της τεχνητής νοημοσύνης δείχνουν περαιτέρω ότι τα ρομποτικά συστήματα δικτυοκεντρικών επιχειρήσεων θα διαδραματίζουν όλο και μεγαλύτερο ρόλο στο μελλοντικό επιχειρησιακό περιβάλλον. Ενώ η αεροναυτική διάσταση ηγείται του τεχνολογικού άλματος στον τομέα, οι μη στελεχωμένες χερσαίες, εναέριες και ναυτικές πλατφόρμες γίνονται επίσης όλο και πιο ορατές τα τελευταία χρόνια. Έτσι, η τρέχουσα επιτυχία και οι μελλοντικές προσδοκίες αποδεικνύουν ότι πρέπει να αυξηθούν οι επενδύσεις στις μη στελεχωμένες πλατφόρμες όχι μόνο στις αεροπορικές δυνάμεις αλλά και στις χερσαίες και ναυτικές υπηρεσίες.

Στην Ελλάδα, πρέπει να σκεφτόμαστε ότι η βελτιωμένη ικανότητα των μη στελεχωμένων συστημάτων σε συνδυασμό με τη μείωση των τιμών έχει υπερκεράσει  το εμπόδιο για την είσοδο στη σύγκρουση στον αεροπορικό και ναυτικό τομέα. Το  σχετικά χαμηλό κόστος και η υψηλή ικανότητα αυτών των συστημάτων παρέχουν στα μικρότερα κράτη τη δυνατότητα να ενισχύσουν την ισχύ τους. Σε χώρες όπως η Ελλάδα, πρέπει να αποκτήσουμε αυτονομία και ανεξαρτησία των μη στελεχωμένων συστημάτων για να βελτιώσουμε την πρόσβασή μας στην εναέρια και θαλάσσια ισχύ, η οποία με τη σειρά της έχει ανατρέψει τις υπάρχουσες αντιλήψεις σχετικά με την παραδοσιακή κυριαρχία στον αέρα και τη θάλασσα. Ο μειωμένος προσωπικός κίνδυνος και η ικανότητα αντιπαράθεσης έχουν αλλάξει τον λογισμό για τη σύγκρουση, αυξάνοντας ενδεχομένως την πιθανότητα επιτυχίας. Η Ελλάδα πρέπει να λάβει υπόψη της την προειδοποίηση για νέου είδους πολέμους προκειμένου να προετοιμαστεί αποτελεσματικά για το πεδίο μάχης του μέλλοντος. Το Υπουργείο Άμυνας πρέπει επίσης να εξετάσει τις ευρύτερες στρατηγικές επιπτώσεις που προτείνει, όπως την πιθανότητα να θερμανθεί η αμυντική μας βιομηχανία εν μέσω των ξεκάθαρων πλεονεκτημάτων της ικανότητας χαμηλού κόστους και χαμηλού κινδύνου που μπορεί να προσφέρει στη χώρα που θέλει να βελτιώσει την εθνική μας ισχύ.

Τελευταία, ο σχεδιασμός του Στόλου και της Τακτικής Αεροπορίας, με την πρόσκτηση νέων Φρεγατών και νέων Αεροσκαφών δίνει σημαντική προσοχή στην τεχνολογία, τα όπλα και τα προγράμματα ανανέωσης που απαιτούνται για το μέλλον. Αυτά τα θέματα έχουν δημιουργήσει επίσης πληθώρα συζητήσεων. Εμπειρογνώμονες εξέτασαν την ταχέως αναπτυσσόμενη πρόκληση των μη στελεχωμένων οχημάτων και το μέλλον της τεχνητής νοημοσύνης σε αερο-ναυτικές συγκρούσεις και την αλληλεπίδραση με το διαστημικό τομέα. Πέρα από την τεχνολογία, υπάρχουν επίσης πιο κλασικές ανησυχίες, όπως οι προκλήσεις της εφοδιαστικής αλυσίδας και των απαιτούμενων ανεφοδιασμών καυσίμων σε μελλοντικές συγκρούσεις σε απομακρυσμένες θαλάσσιες περιοχές. «Τα στελέχη κερδίζουν τις μάχες, η διοικητική μέριμνα κερδίζει τους πολέμους». Επιπλέον, μια ψύχραιμη συζήτηση του πώς να κρίνουμε την προηγούμενη και τη μελλοντική αποτελεσματικότητα των μη στελεχωμένων εναερίων και θαλασσίων οχημάτων τονίζει τις επιπλοκές της αξιολόγησης νέων όπλων και νέων τεχνολογιών. Αυτό έχει σημαντικές συνέπειες για τα βελτιωμένα χρονοδιαγράμματα του Πολεμικού Ναυτικού και της Πολεμικής Αεροπορίας για μη στελεχωμένα συστήματα που πλέον λαμβάνονται υπόψη στην πολεμική σχεδίαση.

*Υποναύαρχος ε.α.

 

 

U.S. Supreme Court spurns Turkey’s bid to avoid suits over 2017 Washington protest

0

By Nate Raymond, October 31, 2022, Reuters

Oct 31 (Reuters) – The U.S. Supreme Court on Monday declined to hear Turkey’s bid to dismiss two lawsuits filed by demonstrators seeking monetary damages after accusing Turkish security forces of injuring them in a 2017 protest in Washington during a visit by President Tayyip Erdogan.

The justices turned away an appeal by Turkey of lower court rulings allowing the litigation to proceed, rejecting the NATO ally’s argument that it has immunity from such legal action in the United States under a federal law called the Foreign Sovereign Immunities Act.

At issue in the litigation is a melee involving members of Erdogan’s security detail that occurred as protesters demonstrated outside the Turkish ambassador’s residence in Washington on May 6, 2017. Erdogan was in the U.S. capital to meet then-President Donald Trump. The incident strained relations between Turkey and the United States.

Two lawsuits were filed in 2018 – one case brought by 15 plaintiffs and the other by five – seeking to hold Turkey’s government responsible and asking for monetary damages for injuries that included concussions, seizures and lost teeth. The plaintiffs sought tens of millions of dollars, according to court papers.

The Foreign Sovereign Immunities Act limits the jurisdiction of American courts over lawsuits against foreign governments.

Andreas Akaras, a lawyer for some of the demonstrators, said in a statement that he and his colleagues “look forward to holding Turkey accountable in a court of law for its terrorizing attack against our clients.”

A lawyer representing Turkey declined to comment.

Turkey has blamed the brawl on demonstrators linked to the Kurdistan Workers Party. The police chief in the U.S. capital described the incident as a “brutal attack” on peaceful protesters.

Criminal assault charges were brought in Washington against several Turkish security agents and others involved. Two of the defendants – not members of Erdogan’s security team – pleaded guilty. Prosecutors dropped charges against 11 agents in 2018.

President Joe Biden’s administration had urged the Supreme Court not to hear Turkey’s appeal to avoid the lawsuits, saying that when foreign security personnel deploy force in ways that are not related to protecting officials from bodily harm they are acting outside their legal protections.

Lower courts ruled against Turkey. The U.S. Court of Appeals for the District of Columbia Circuit in 2021 ruled that while members of the Turkish security detail had a right to protect Erdogan, their actions in this incident did not meet that exception.

Turkey had argued that a failure by the Supreme Court to reverse that ruling threatened to disrupt U.S. foreign relations and “invites reciprocal erosion of immunity for U.S. security agents protecting American presidents, diplomats and missions abroad.”

Reporting by Nate Raymond in Boston; Editing by Will Dunham

Our Standards: The Thomson Reuters Trust Principles.

Επιτέλους, έφτασε η ώρα της τιμωρίας των μπράβων του Ερντογάν: ΔΕΝ πουλήθηκε στους Τούρκους η Δικαιοσύνη των ΗΠΑ

0

Του ΜΙΧΑΛΗ ΙΓΝΑΤΙΟΥ, Hellas Journal

Παρακολουθούμε αυτή την υπόθεση από τις 16 Μαϊου 2017, όταν δηλαδή σημειώθηκε η φρικτή επίθεση των μπάτσων του Ταγίπ Ερντογάν εναντίον διαδηλωτών κουρδικής και αρμενικής καταγωγής, που πραγματοποιούσαν ειρηνική διαμαρτυρία, στο παρκάκι ακριβώς απέναντι από την πρεσβευτική κατοικία της Τουρκίας.

Η κατοχική δύναμη έδωσε μεγάλο αγώνα από τότε, με επιφανείς Αμερικανούς νομικούς, για να κλείσει την υπόθεση. Διότι γνωρίζει πως οι συνέπειες θα είναι βαριές, εάν την χάσει. Ο Ερντογάν τηλεφώνησε πολλές φορές στον τότε πρόεδρο, Ντόναλντ Τραμπ από τον οποίο απαίτησε να παρέμβει. Δεν γνωρίζει φαίνεται ότι η Δικαιοσύνη στην Αμερική είναι ανεξάρτητη. Δεν είναι Τουρκία, όπου ο ίδιος βγάζει και τις …ποινές, άμα λάχει!

Ο κ. Τραμπ προσπάθησε αλλά συνάντησε βράχους. Πρώτα τον τότε υπουργό Εξωτερικών, ο οποίος μετά αποχώρησε και μετά τον υπουργό Δικαιοσύνης, που του είπε πως δεν υπάρχει περίπτωση να παρανομήσει.

  • Βεβαίως, η μεγάλη ατυχία της Τουρκίας είναι ότι απέναντι στους ακριβοπληρωμένους δικηγόρους της, βρήκε αφοσιωμένους Αμερικανούς νομικούς που έταξαν ως σκοπό ζωής, να τιμωρηθούν οι μπράβοι του Ερντογάν που πετσόκοψαν εκείνο το απόγευμα δεκάδες πολίτες.

Τους Τούρκους μπάτσους υποστήριζε και μικρή ομάδα Τουρκο-Αμερικανών πολιτών, του οποίους ο Ερντογάν άφησε αβοήθητους και δεν πλήρωσε ούτε τα δικηγορικά τους έξοδα.

Ανάμεσα τους δικηγόρους που έλαμψαν κυριολεκτικά σε τούτη την προσπάθεια, ήταν και ο δικός μας, ο Ανδρέας Ακάρας, ο οποίος έχει βάλει εκατοντάδες ώρες για τούτη την υπόθεση.

Η απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου των ΗΠΑ, δικαιώνει και τη δική του προσπάθεια και των συναδέλφων του. Χίλια μπράβο σε όλους. Δεν απογοητεύθηκαν από τις καθυστερήσεις και έμειναν προσηλωμένοι στο σκοπό: Να τιμωρηθούν οι ένοχοι.

  • Όπως ήδη είναι γνωστό, το αμερικανικό Ανώτατο Δικαστήριο απέρριψε το τουρκικό αίτημα για να επανεξεταστούν οι δύο πρωτοδίκες αποφάσεις για τα επεισόδια έξω από την τουρκική πρεσβευτική κατοικία.

Τότε η Άγκυρα είχε ισχυριστεί ότι τα επεισόδια ξεκίνησαν από μέλη του Εργατικού Κόμματος του Κουρδιστάν. Όμως, κανείς στην Ουάσιγκτον δεν «αγόρασε» το τουρκικό αφήγημα. Οι αστυνομικές αρχές ήταν κατηγορηματικές από την πρώτη στιγμή: επρόκειτο “θηριώδη επίθεση” σε ειρηνικούς διαδηλωτές, ήταν η δική τους ανάλυση.

Να θυμίσουμε ότι στις 16 Μαϊου 2017, οι άνδρες της ασφάλειας του Ταγίπ Ερντογάν είχαν επιτεθεί και χτυπήσει βίαια ειρηνικούς διαδηλωτές που βρίσκονταν έξω από την κατοικία του Τούρκου πρέσβη και στη συνέχεια είχαν εμπλακεί και σε «σπρωξίματα» με Αμερικανούς μυστικούς αστυνομικούς.

  • Το μεσημέρι της ίδιας μέρας ο Ερντογάν είχε γίνει δεκτός από τον Ντόναλντ Τραμπ στο Λευκό Οίκο, και μάλιστα είχε εμφανιστεί στην έξοδο περιμένοντας να υποδεχθεί τον Τούρκο ισλαμιστή ηγέτη.

Ο Ερντογάν είχε φτάσει στην τουρκική πρεσβευτική κατοικία γύρω στις 5 το απόγευμα (ώρα Ουάσιγκτον) για να συναντηθεί με εκπροσώπους αμερικανικών δεξαμενών σκέψης. Τη στιγμή που έφτανε -και επειδή η είσοδος βρίσκεται πιο ψηλά από το δρόμο, περίπου δύο μέτρα ύψος- είδε τους διαδηλωτές να συγκρούονται με τους Τούρκους πολίτες που είχε καλέσει η τουρκική πρεσβεία.

Όπως δείχνουν αρκετά βίντεο που παρουσιάστηκαν και αναλύθηκαν από σοβαρούς επιστήμονες, ο Ερντογάν ήταν αυτός που έδωσε την εντολή στους μπράβους του να επιτεθούν στους Κούρδους και στους Αρμένιους. Στο σημείο βρίσκονταν και μερικοί ομογενείς μας.

Τα επεισόδια, αύξησαν τότε την ένταση στις τουρκοαμερικανικές σχέσεις. Και θυμάμαι ότι λίγο μετά το τέλος των επεισοδίων οι Τούρκοι μάζεψαν όσους ασφαλίτες του Ερντογάν συμμετείχαν στα επεισόδια και τους έστειλαν άρον-άρον στην Τουρκία με πτήση των Τουρκικών Αερογραμμών.

Τώρα, λοιπόν, όλοι περιμένουμε τη δίκη. Με πρώτους τους δικηγόρους που θα αντιμετωπίσουν την χρυσοπληρωμένη τουρκική νομική ομάδα.

  • Η δίκη θα πραγματοποιηθεί στο Περιφερειακό Δικαστήριο της Ουάσιγκτον.

Και είναι ανάγκη να υπενθυμίσουμε, ότι τόσο το Περιφερειακό Δικαστήριο της Ουάσιγκτον, όσο και το Εφετείο των ΗΠΑ έχουν αποφανθεί ότι τα αμερικανικά δικαστήρια είναι αρμόδια να εκδικάσουν την υπόθεση και πως η Τουρκία δεν καλύπτεται από την ασυλία που προβλέπει ο νόμος Foreign Sovereign Immunities Act ( Νόμος περί ξένης κυριαρχικής ασυλίας). Άρα ανοίγει ο δρόμος για να αποδοθεί Δικαιοσύνη.

Είχαν αποφασίσει ότι η βία που ασκήθηκε από τους μπάτσους του προέδρου της Τουρκίας δεν χρήζει ασυλίας και συνεπώς τα αμερικανικά δικαστήρια διαθέτουν την απαραίτητη δικαιοδοσία για να εκδικάσουν τις αγωγές που έχουν ασκηθεί.

Η Τουρκία είχε προσφύγει στο Ανώτατο Δικαστήριο, καθώς είχε ζητήσει να επανεξεταστούν οι αποφάσεις που είχε λάβει τόσο το Περιφερειακό Δικαστήριο της Ουάσιγκτον όσο και το Εφετείο.

Μάλιστα είχε προειδοποιήσει -πόσο θράσος τέλος πάντων- ότι η απόρριψη εκ μέρους του αμερικανικού Αρείου Πάγου δήθεν θα «επιβαρύνει τις διεθνείς σχέσεις των ΗΠΑ». Με ποια χώρα άραγε; Οπότε ας περιμένουμε τις νέες ύβρεις του Ερντογάν και των λοιπών τσιρακιών του εναντίον της αμερικανικής Δικαιοσύνης.

Τι άλλο είπε η Τουρκία στον Άρειο Πάγο; Ότι τυχόν καταδίκη θα “προσκαλέσει (δήθεν) σε ανταποδοτική υπονόμευση της ασυλίας για πράκτορες ασφαλείας που προστατεύουν Αμερικανούς προέδρους, διπλωμάτες και [αμερικανικές] αποστολές στο εξωτερικό”. Μάλιστα…

Πάντως, πέραν της απόφασης αυτής καθ’ αυτής, είναι σημαντικό να αναφέρουμε ότι ο εκπρόσωπος της κυβέρνησης Μπάιντεν είχε συμβουλεύσει το Ανώτατο Δικαστήριο να απορρίψει το αίτημα της Τουρκίας, όπως και έγινε.

Σε αντίθεση από τον Τραμπ, που τηλεφωνούσε στους υπουργούς του για να σώσει τον Ερντογάν και την Τουρκία, αντί να βοηθήσει τους Αμερικανούς πολίτες…

https://hellasjournal.com/2022/11/epitelous-i-ora-tis-timorias-ton-bravon-tou-erntogan-eftase-i-dikeosini-ton-ipa-den-poulithike-stous-tourkous-video/

Τα πρώτα αυτοκίνητα στην Ελλάδα είχαν ταχύτητα 35 χιλιόμετρων και ήδη το 1934 είχαμε 7.000 τροχαία!

0

Το πρώτο τροχήλατο όχημα έφτασε στην Αθήνα το 1897 αλλά οι πρώτες εξετάσεις για απόκτηση άδειας οδήγησης έγιναν το 1935!

Στις αρχές του προηγούμενου αιώνα εμφανίζεται στους δρόμους της Αθήνας μια σιδερένια κατασκευή με ρόδες που κινείται χωρίς να τη σέρνουν άλογα.

Μιλάμε για το πρώτο αυτοκίνητο που λειτουργεί με βενζίνη και ηλεκτρισμό. Άλλωστε τη βενζίνη μέχρι τότε την πωλούσαν μόνο τα φαρμακεία ως καθαριστικό.

Το 1884 εμφανίζεται το πρώτο ατμήλατο λεωφορείο, με σιδερένιους τροχούς που ξεκινά από την Αθήνα για Θήβα και Λιβαδειά με 14 επιβάτες, σε χρόνο-ρεκόρ 4 ωρών. Η αρχή είχε γίνει. Το πρώτο τροχήλατο όχημα έφτασε στην Αθήνα το 1897.

Ήταν ένα “Γκάρντνερ” 14 θέσεων που μούγκριζε κάνοντας έναν εκκωφαντικό θόρυβο.

Εκεί ξεκίνησαν και οι πρώτες κόντρες με τους αμαξάδες για το ποιος θα έπαιρνε τον πελάτη.

Σύμφωνα πάντως με το βιβλίο του Νίκου Πολιτάκου “Αι Αστικαί Συγκοινωνίαι” που εκδόθηκε το 1938, το πρώτο αυτοκίνητο ήταν ένα “Peugeot” με μονοκύλινδρο κινητήρα δύο ίππων που το έφερε στην Ελλάδα ο Ν. Κοντογιαννάκης.

Όμως, η έλλειψη τεχνικών γνώσεων του Κοντογιαννάκη αλλά και των υπόλοιπων Αθηναίων, αφού δεν μπορούσε κανείς να το επισκευάσει, τον ανάγκασαν να το παρατήσει τρεις εβδομάδες αργότερα. Το νέο όχημα αντί να λύσει τα προβλήματα πρόσθεσε ακόμα περισσότερα. Έτσι οι Αθηναίοι, αντί να χαρούν, άρχισαν την κοροϊδία.

Οι τέσσερις τροχοί κάνουν σταδιακά αισθητή την παρουσία τους

Το 1899 εμφανίστηκε στην Αθήνα το αυτοκίνητο του Κώστα Χρηστομάνου που είχε το προνόμιο να ξεκινά εύκολα αλλά…σταματούσε δύσκολα με όποιες συνέπειες μπορεί να έχει κάτι τέτοιο.

Το 1900 το ιπποκίνητο τραμ που ήταν ένας άκρως διασκεδαστικός τρόπος μεταφοράς επιβατών απέκτησε έναν επικίνδυνο αντίπαλο που σε ένα μικρό χρονικό διάστημα το νίκησε κατά κράτος.

Ήταν το ηλεκτροκίνητο όχημα της Ηλεκτρικής Εταιρείας.

Την επόμενη χρονιά οι εφημερίδες της εποχής φιλοξένησαν το άλλο μεγάλο νέο. Το πρώτο αυτοκίνητο-ταξί εμφανίστηκε στους δρόμους της Αθήνας. Ανήκε σε κάποιον Μωραϊτίνη (πιθανότατα όχι στο λογοτέχνη, ποιητή και θεατρικό συγγραφέα Τίμο Μωραϊτίνη). Έτσι μέσα σε λίγα χρόνια τα ιπποκίνητα τραμ και τα μόνιππα σταδιακά αποσύρθηκαν και στη θέση τους μπήκαν οι τέσσερις τροχοί.

Όμως η έλλειψη υποδομής, δρόμων, γνώσεων δεν άφηνε περιθώρια.

Tα καλύτερα αυτοκίνητα της εποχής δεν ξεπερνούσαν σε ταχύτητα τα 35 χιλιόμετρα την ώρα, κάτι που σήμαινε ότι το αυτοκίνητο στα πρώτα του βήματα ήταν περισσότερο μέσο επίδειξης παρά τρόπος ασφαλούς και γρήγορης μεταφοράς.

Άλλωστε μια άμαξα με άλογα ήταν πιο γρήγορη και σίγουρα πιο αξιόπιστη αφού ο ιππέας ήξερε να “χειρίζεται” τα άλογα κάτι που δυστυχώς αγνοούσε ο οδηγός της εποχής με τις μηχανές.

Αυτό ήταν σίγουρα μια εξέλιξη σημαντική, ωστόσο δημιούργησε πληθώρα προβλημάτων, αφού η απόκτηση αυτοκινήτου σήμαινε ταυτόχρονα και απόκτηση άδειας οδήγησης.

Όμως οι πρώτες εξετάσεις για απόκτηση άδειας οδήγησης έγιναν πολλά χρόνια αργότερα στις 13 Μαρτίου 1935.

Ο κυριότερος λόγος καθιέρωσης εξετάσεων ήταν ότι κατά τη διάρκεια του προηγούμενου χρόνου είχαν γίνει 7.000 τροχαία με πολλούς νεκρούς.

Το πρώτο δυστύχημα που προκάλεσε ένας υπουργός και ένας πρίγκηπας

Στην Αθήνα του 1907 που κυκλοφορούσαν μόλις επτά αυτοκίνητα δεν ήταν αναγκαίες οι πινακίδες, αφού όλοι ήξεραν τους ιδιοκτήτες τους. Κι όμως τότε είχαμε το πρώτο αυτοκινητιστικό δυστύχημα στην Ελλάδα που το προκάλεσαν ένας πρίγκηπας και ένας υπουργός.

Η 25χρονη Ευφροσύνη Βαμβακά έμεινε στην ιστορία ως το πρώτο θύμα του νέου μέσου που ήρθε για να εκσυγχρονίσει  την Ελλάδα.

Το δυστύχημα έγινε στη λεωφόρο Συγγρού, κοντά στο Φιξ, στις 4 Μαρτίου 1907, στις 11.30 το πρωί. Δύο αυτοκίνητα έπεσαν πάνω στην κοπέλα και πέρασαν κυριολεκτικά από πάνω της.

Ο οδηγός του πρώτου αυτοκινήτου ήταν ο πρίγκιπας Ανδρέας (πατέρα του Φίλιππου και πεθερός της βασίλισσας Ελισάβετ της Αγγλίας) με συνεπιβάτες τη γυναίκα του, Αλίκη, και τον υπασπιστή του Μεταξά!

Οδηγός στο δεύτερο ήταν ο υπουργός και βουλευτής Φθιώτιδος Ν. Σιμόπουλος ο οποίος ανέλαβε την ευθύνη, παραδεχόμενος ότι εκείνος πρώτος χτύπησε την άτυχη γυναίκα.

Το γεγονός ότι κανένας απ τους δύο οδηγούς δεν φρέναρε καν, ήταν απλή λεπτομέρεια.

Ο Διοικητής της Αστυνομίας μετά απ αυτό το γεγονός κάλεσε όλους τους οδηγούς αυτοκινήτων της Αθήνας και τους συμβούλευσε να… μην πατάνε τον κόσμο!

Πάντως το αυτοκίνητο που στη σημερινή εποχή θεωρείται είδος ανάγκης και όχι είδος πολυτέλειας, ανεξάρτητα αν για κάποιους παραμένει φιγούρα, στα πρώτα του βήματα το μόνο που κατάφερε να προσφέρει ήταν τρόμο και χλευασμό.

https://www.pronews.gr/istoria/ta-prota-aytokinita-stin-ellada-eixan-taxytita-35-xiliometron-kai-idi-to-1934-eixame-7-000-troxaia/

Με stealth μη επανδρωμένο μαχητικό κρούσης S-70 Okhotnik κτυπήθηκε το Κίεβο: Για πρώτη φορά στην ιστορία!

0

Είναι αόρατο στο ραντάρ και επιχειρεί σε συνδυασμό με το Su-57

Μια ιστορική στιγμή στην παγκόσμια ιστορία των ένοπλων συγκρούσεων καταγράφηκε την περασμένη νύχτα: Το μεγαλύτερο μη επανδρωμένο στρατηγικό stealth βομβαρδιστικό  S-70 Okhotnik, εκτέλεσε τις πρώτες του αποστολές, εκτελώντας διείσδυση και άφεση δύο πυραύλων αέρος-εδάφους cruise Kh-59MK2 , οι οποίοι έπληξαν «στρατηγικούς στόχους» στο Κίεβο. 

Επλήγη το ηλεκτρικό κέντρο που έδινε ενέργεια στις αντλίες του συστήματος υδροδότησης της ουκρανικής πρωτεύουσας.

Τα  S-70 Okhotnik («Κυνηγός») θα τεθεί σε μαζική παραγωγή το επόμενο έτος, αλλά η επιχειρησιακή δοκιμή του ήταν προϋπόθεση για να συμβεί αυτό: Το πρωτότυπο παρουσιάστηκε το 2019 και έχει βάρος 20 τόνους με εκπέτασμα 15 μέτρων.

Χρησιμοποιεί τον γνωστό από τα Su-57 κινητήρα AL-41F και έχει εμβέλεια 2.500 μίλια με ταχύτητα 621 μ.α.ω.

Το ίχνος του στα ραντάρ είναι το 50% από το ίχνος του πλέον stealth επανδρωμένου αεροσκάφους κρούσης του πλανήτη, του αμερικανικού B-2, δηλαδή πρακτικά είναι μη ανιχνεύσιμο.

Το Okhotnik θα αποτελεί για τα Su-57 τον  “loyal wingman” καθώς θα προηγείται των επιθετικών ενεργειών των επανδρωμένων μαχητικών και θα έχουν ικανότητα βολής τόσο όπλων αέρος-εδάφους όσο και αέρος-αέρος.

Μάλιστα επιδείχθηκε η ικανότητα ελέγχου και αμφίδρομης μεταφοράς δεδομένων μεταξύ ενός Su-57 και τεσσάρων S-70.

Η βολή έγινε σε συνεργασία με ένα Su-57 και μάλλον έγινε από τον εναέριο χώρο της Λευκορωσίας.

Το Okhotnik έχει ομοιότητες με το Boeing MQ-28 Ghost Bat που παράγει η Αυστραλία αν κα η σχεδίαση προσομοιάζει με το αμερικανικό Northrop Grumman X-47B drone, με μία σημαντική διαφορά: Το S-70 Okhotnik έχει ήδη λάβει πιστοποιητικό προσωρινής επιχειρησιακής ικανότητας (IOC).

Η βαφή του του αεροσκάφους μαζί με την ενσωμάτωση βαθιά στην άτρακτο του κινητήρα δίνουν επιπλέον ικανότητα απόκρυψης ενώ η ικανότητα μεταφοράς όπλων ανέρχεται στους 2,2 τόνους σε δύο εσωτερικές αποθήκες οπλισμού.

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/enoples-sygkroyseis/me-stealth-mi-epandromeno-maxitiko-krousis-s-70-okhotnik-ktypithike-to-kievo-proti-epixeirisiaki-apostoli/

Ενώπιον νέας κρίσης η ευρωζώνη;

0

Το υψηλότερο ποσοστό πληθωρισμού από τη σύσταση της ευρωζώνης που ανακοίνωσε η Eurostat (10,7%) ξεπερνά ακόμη και προβλέψεις οικονομολόγων. Έντονη πίεση ασκείται στην ΕΚΤ.

    «Τσουχτερά» τα τρόφιμα στα ράφια των ευρωπαϊκών σούπερ μάρκετ

Τα νέα και πάλι δεν είναι καλά για την ευρωζώνη. Με νωπές ακόμη τις μνήμες από την περίοδο της ευρωκρίσης και της βαθιάς χρηματοπιστωτικής κρίσης σε χώρες που ευρωπαϊκού νότου, με την Ελλάδα για πολλά χρόνια στο επίκεντρο, ακολούθησε η περίοδος της πανδημίας και τώρα πια η νέα κρίση του πληθωρισμού. Αιτία φυσικά ο πόλεμος στην Ουκρανία, οι κυρώσεις που επιβλήθηκαν στη Ρωσία, η επακόλουθη ενεργειακή κρίση σε όλη την Ευρώπη  και οι ανατιμήσεις σε τρόφιμα και βασικά είδη.

Σύμφωνα με τα νέα στοιχεία για τον Οκτώβριο, τα οποία έδωσε σήμερα στη δημοσιότητα η Ευρωπαϊκή Στατιστική Υπηρεσία Eurostat από το Λουξεμβούργο, ο πληθωρισμός στην ευρωζώνη συνολικά αγγίζει πλέον το 10,7%.

Πρόκειται για το χειρότερο ποσοστό που έχει καταγραφεί από τότε που άρχισε να λειτουργεί στην πράξη η ευρωζώνη το 2002. Μάλιστα το ποσοστό αυτό ξεπέρασε ακόμη και τις προβλέψεις οικονομολόγων, οι οποίοι τοποθετούσαν τις εκτιμήσεις τους για τον Οκτώβριο γύρω στο 10.2%.

Πληθωρισμός από την Εσθονία μέχρι την Ισπανία  

Οι χώρες με τα υψηλότερα ποσοστά πληθωρισμού, κυρίως εξαιτίας των εκρηκτικών αυξήσεων στις τιμές ενέργειας, είναι η Εσθονία, η Λιθουανία και η Λετονία με πληθωρισμό γύρω στο 22%. Τα χαμηλότερα ποσοστά καταγράφουν τον Οκτώβριο η Γαλλία και η Ισπανία, με πληθωρισμό γύρω στο 7%.

Στη Γερμανία ανακοινώθηκε την Παρασκευή ότι ο πληθωρισμός αγγίζει το 10,4%, σπάζοντας το ένα μεταπολεμικό ρεκόρ μετά το άλλο.  Στην Ελλάδα ωστόσο ο πληθωρισμός τον Οκτώβριο έπεσε κάτω από το κρίσιμο όριο του 10% (στο 9,8%).

Οι δυσοίωνες πληθωριστικές πιέσεις σε όλη την ΕΕ και ειδικότερα στις χώρες της ευρωζώνης εδώ και μήνες προκαλούν έντονο προβληματισμό στους ειδικούς. «Η δυναμική του πληθωρισμού είναι τρομακτική» αναφέρει στο γερμανικό πρακτορείο ειδήσεων ο Τόμας Γκίτσελ, επικεφαλής οικονομολόγος της VP Bank. Και ο οικονομολόγος Κρίστοφ Βάιλ από την Commerzbank εκτιμά ότι «ο πληθωρισμός πιθανότατα δεν έχει φτάσει στο ανώτατο όριό του».

Σε επιφυλακή εκ νέου η ΕΚΤ

ΕΚΤΤα βλέμματα στραμμένα και πάλι στην παρέμβαση της ΕΚΤ

Την ίδια ώρα αυξάνεται ολοένα περισσότερο και  η πίεση που ασκείται προς την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα προκειμένου να παρέμβει, συνεχίζοντας να αυξάνει τα επιτόκια. Αυτό που ανησυχεί ιδιαιτέρως τόσο την ΕΚΤ όσο και οικονομολόγους στη Γερμανία και την υπόλοιπη Ευρώπη είναι ότι ο πληθωρισμός στην ευρωζώνη εμφανίζεται πλέον πέντε φορές υψηλότερος από τον στόχο του 2%, ο οποίος θεωρείται ως βέλτιστος για την οικονομία.

Σύμφωνα με τον επικεφαλής οικονομολόγο της Commerzbank Γεργκ Κρέμερ η ΕΚΤ θα πρέπει στην συνεδρίαση του διευθυντηρίου τον Δεκέμβριο να εστιάσει στην άμεση μείωση του πληθωρισμού και όχι τόσο στον μελλοντικό κίνδυνο ύφεσης. Ήδη ένα πρώτο «καμπανάκι» αποτελεί από μόνο του το ποσοστό πληθωρισμού στο 10,7%, διότι ξεπέρασε ήδη τις εκτιμήσεις της ΕΚΤ για πληθωρισμό γύρω στο 9,2% κατά το τελευταίο τρίμηνο του 2022.

Ο Γεργκ Κρέμερ εκτιμά ότι η ευρωζώνη χρειάζεται επειγόντως άλλη μια γενναία αύξηση των επιτοκίων κατά 0,75 ποσοστιαίες μονάδες τον Δεκέμβριο. Σύμφωνα με τον διοικητή της ολλανδικής κεντρικής τράπεζας Κλάας Κνοτ, η αύξηση των επιτοκίων στην προσεχή συνεδρίαση της 15ης Δεκεμβρίου αναμένεται τουλάχιστον να κινηθεί στις +0,50 μονάδες.

Δήμητρα Κυρανούδη, Βερολίνο (dpa, Handelsblatt, tagesschau.de, ARD)

DW

Δ. Μακροδημόπουλος: Τεχνολογία: “Κλειδί της ευτυχίας” ή του κοινωνικού αποκλεισμού;

0

του Δημήτρη Μακροδημόπουλου

Ο Φράνσις Γουίν γράφει στη βιογραφία του Μαρξ, ότι ο μεγάλος διανοητής ενθουσιάστηκε το 1850 βλέποντας τη μικρογραφία μιας μηχανής ηλεκτρικού σιδηροδρόμου σε κάποια βιτρίνα της Ρίτζεντ Στριτ, όμως οι οικονομικές επιπτώσεις ήταν αυτές που τον συνεπήραν και όχι η γοητεία της καινοτομίας.  «Κανείς δεν μπορεί να πει ποιες θα είναι οι συνέπειες» είπε στους φίλους του και εξήγησε πως όπως ο βασιλιάς Ατμός διαμόρφωσε τον κόσμο κατά τη διάρκεια του τελευταίου –τότε- αιώνα, έτσι και ο ηλεκτρικός σπινθήρας θα είναι η απαρχή μιας νέας κατάστασης. «Η πολιτική επανάσταση, συμπλήρωσε,  θα ακολουθήσει υποχρεωτικά τα βήματα της οικονομικής επανάστασης γιατί η πρώτη είναι η έκφραση μονάχα της δεύτερης». Οι τεχνολογικές επαναστάσεις οδηγούν πάντα  σε κοινωνικές επαναστάσεις ή μήπως και στην αντεπανάσταση του κεφαλαίου;

Ποιές ήταν οι προσδοκίες, από την αρχαιότητα ακόμη, από την εξέλιξη της τεχνολογίας; “Αν – έγραφε ο Αριστοτέλης στα Πολιτικά – αν κάθε εργαλείο μπορούσε να εκτελεί το έργο του κατ’ επιταγήν ή και από προαίσθηση, όπως κινούνταν μόνα τους τα τεχνουργήματα του Δαίδαλου, ή όπως άρχιζαν αυθόρμητα την ιερή εργασία τους οι τρίποδες του Ήφαιστου, αν οι σαΐτες των αργαλειών ύφαιναν έτσι μόνες τους, τότε δεν θα χρειαζόταν ούτε ο μάστορας τους βοηθούς, ούτε ο αφέντης τους δούλους” Και ο Αντίπατρος, ένας ποιητής της εποχής του Κικέρωνα, χαιρέτησε την εφεύρεση του νερόμυλου και το άλεσμα του σιταριού… σαν απελευθέρωση των δούλων γυναικών και σαν δημιουργία του χρυσού αιώνα”. Αιώνες μετά ο Μαρκούζε διακήρυσσε το προφανές: Δηλαδή ότι με την αξιοποίηση της τεχνολογίας θα μπορούσαμε να πάμε “από την επιστήμη στην ουτοπία” του σοσιαλισμού ενώ σύμφωνα με τον Μπένγιαμιν “ο σοσιαλισμός έπρεπε να χρησιμοποιήσει την τεχνική σαν κλειδί της ευτυχίας”. Με άλλα λόγια με την αξιοποίηση της τεχνολογίας θα μπορούσε το βιοτικό επίπεδο σε ολόκληρο τον  πλανήτη να είναι ανεκτό και να βελτιώνεται με την περαιτέρω εξέλιξη της τεχνολογίας. Αντ’ αυτού υπάρχουν σήμερα στον κόσμο δύο δισεκατομμύρια και πλέον άνθρωποι που έχουν αφεθεί στη μοίρα τους, που κανένας δεν τους υπολογίζει.  Ανταποκρίθηκε η τεχνολογική εξέλιξη στις προσδοκίες των ανθρώπων;

Το πρόβλημα εστιάζεται στο ποιός και πώς αξιοποιεί την τεχνολογία. Ο Andre Gorz μας λέει ότι «το τίμημα που πρέπει να πληρώσουμε για την αυξημένη χρήση της τεχνολογίας είναι αποδεκτό μόνο αν εξοικονομεί εργασία και χρόνο… Στόχος της είναι να μας επιτρέπει να παράγουμε περισσότερα και καλύτερα σε λιγότερο χρόνο και με λιγότερη προσπάθεια» με αποτέλεσμα τη ραγδαία αύξηση της ανεργίας. Τότε, γιατί δεν μειώνονται οι ώρες εργασίας ώστε να υπάρξει απασχόληση για το σύνολο της διαθέσιμης εργατικής δύναμης σε παγκόσμια κλίμακα; Αυτό δεν θα έπρεπε να είναι η φιλοδοξία της τωρινής τεχνολογικής επανάστασης που εκπορεύτηκε από τη Δύση των υψηλών “αξιών”; Όμως κάτι τέτοιο είναι αδύνατο στις συνθήκες του καπιταλισμού μας λέει ο Αλαίν Μπαντιού. Το κεφάλαιο δεν μπορεί να μειώσει τις ώρες εργασίας, επειδή αυτό αντιβαίνει στη βασική προϋπόθεση για την κερδοφορία του, που δεν είναι άλλη από την άντληση της υπεραξίας από τους εργαζόμενους. Διότι η υπεραξία αντλείται από την ανθρώπινη εργασία και όχι από τα μέσα παραγωγής (μηχανές, κ.α.). Σήμερα, λοιπόν, για να είναι η εργατική δύναμη αποδοτική για το κεφάλαιο, οι ώρες της εβδομαδιαίας εργασίας, σε παγκόσμια κλίμακα, πρέπει να συνεχίσουν να είναι τουλάχιστον σαράντα, παραβλέποντας το γεγονός πως περίπου δύο δισεκατομμύρια άνθρωποι θα παραμένουν  παγκόσμια εκτός αγοράς εργασίας. Γιαυτό ο καπιταλισμός αδυνατεί ως σύστημα να συντηρήσει τον πληθυσμό της γης παρά τον τεράστιο πλούτο που δημιουργεί. Αντίθετα μάλιστα, όσο εξελίσσεται η τεχνολογία τόσο αυξάνει τις ανισότητες και περιθωριοποιεί ολοένα και περισσότερους πληθυσμούς παγκόσμια, κάτι που δεν θα συνέβαινε στις συνθήκες του σοσιαλισμού διότι δεν θα υπήρχε ιδιωτικό κεφάλαιο.

Ένα παράδειγμα που βιώνουμε όλοι στη χώρα μας: Ανακοινώθηκαν πρόσφατα από την  Τράπεζα Πειραιώς και την Εθνική Τράπεζα νέα προγράμματα εθελουσίας εξόδου υπαλλήλων τους.  Πρόκειται για την πολλοστή εθελουσία έξοδο τραπεζικών υπαλλήλων όλων των εγχώριων τραπεζών στο όνομα της τεχνολογικής εξέλιξης και των αυτοματοποιημένων υπηρεσιών που προσφέρει. Προβάλλεται ως αυτονόητη εξέλιξη και αναγκαία μεταρρύθμιση. Όμως όπως μας λέει ο Μαρσέλ Γκοσέ, φιλελεύθερος, “o επίσημος μεταρρυθμισμός έχει μετατραπεί σε εξωραϊσμένη πρόσοψη του νεοφιλελευθερισμού του οποίου αποτελεί ουσιαστικά έναν από τους ισχυρούς βραχίονες”. Γιατί; Σύμφωνα με στοιχεία της Εθνικής Τράπεζας το προσωπικό του ομίλου περιορίστηκε το πρώτο εξάμηνο του 2022 σε 7400 έναντι 9300 στα τέλη του 2020 και 19.800 στα τέλη του 2015!!  Μήπως στη χώρα μας υπηρετούσε στις τράπεζες πλεονάζον προσωπικό  έναντι της Ευρωζώνης; Όχι! Διότι στη χώρα μας το 2020 αντιστοιχούσε ένας τραπεζοϋπάλληλος σε 324 κατοίκους ενώ στην Ευρωζώνη ένας σε 186 κατοίκους!! (Καθημερινή 11/12/21 & 30/11/2021 & 26/10/2022). Δηλαδή η χώρα μας αναδεικνύεται με διαφορά πρωταθλήτρια στην ικανοποίηση των επιταγών του νεοφιλελευθερισμού με μοχλό την αξιοποίηση της τεχνολογίας. Μήπως οι θέσεις εργασίας που χάθηκαν αναπληρώθηκαν σε άλλους τομείς ή αύξησαν την ανεργία  και τη φυγή των νέων στο εξωτερικό;

Μακροδημόπουλος Δημήτρης

Αλεξ/πολη – κιν. 6947-771412

29/10/2022

 

 

Israel Election: The Eight Scenarios That Could Happen on Tuesday

0
Analysis | 

This is how Benjamin Netanyahu makes a comeback on Tuesday – or how Yair Lapid hangs on to power. And also: some unlikely, but not impossible, surprises

Israeli Defense Minister Benny Gantz (left), Prime Minister Yair Lapid and opposition leader Benjamin Netanyahu, the three candidates vying to lead the country.
Israeli Defense Minister Benny Gantz (left), Prime Minister Yair Lapid and opposition leader Benjamin Netanyahu, the three candidates vying to lead the country.Credit: Matty STERN / U.S. Embassy Jerusalem;Oded Balilty/AP; Artwork: Anastasia Shub.

The companies preparing the exit polls for Israel’s three main broadcasters on Election Night have an even tougher job than usual this time around.

It’s not only because the polls all predict a virtual tie between the pro- and anti-Netanyahu blocs, and have been saying so for the past four months, but also because of the number of small parties – both above and below the electoral threshold – whose individual results could dramatically change the overall picture.

Usually, after three or fours hours of counting, there are enough actual results to update the exit polls and obtain a more or less accurate indication of the outcome. However, given the number of close calls and anticipated challenges to the results, it could take a bit longer this time.

The polls we have so far (until last weekend, when the polling purdah kicked in ahead of Election Day) are remarkably stable. All of the main pollsters agree that the Netanyahu bloc of parties is polling in a range of 59 to 62 Knesset seats – with a chance of winning a majority. In fact, this is what we’ve been seeing in the polls for months now, and the pollsters seem to agree on five main assumptions that will decide the overall outcome…

Polling assumption 2: Ayelet Shaked’s Habayit Hayehudi and the third component of the former Joint List, Balad, are polling at around 2 percent and have not crossed the electoral threshold in any poll.

בית יהודי מחנה יהודה
An election ad for Ayelet Shaked’s Habayit Hayehudi party in Jerusalem. The ad says: “Without Habayit Hayehudi, no Bibi.”Credit: Ohad Zwigenberg

Polling assumption 3: In the last election, March 2021, there were two right-wing parties running that were opposed to Netanyahu: Naftali Bennett’s Yamina and Gideon Sa’ar’s New Hope. These parties, which received a combined total of 13 seats, are not running separately in this election (Yamina has dissolved and New Hope signed up with Benny Gantz’s National Unity Party). According to the pollsters, most of the votes for these two parties will now be going to the four pro-Netanyahu parties (Likud, Shas, United Torah Judaism and Religious Zionism). In 2021, this bloc received a total of 53 seats and is currently polling at between 59 to 62 seats.

Polling assumption 4: Arab turnout will remain relatively low, as it was in 2021, at around 45 percent. Since the Arab turnout has widely fluctuated between recent elections and remains difficult to call, no one will be hugely surprised if the actual turnout in the community is as much as 10 percentage points higher (making it much more difficult for the Netanyahu bloc to win a majority) or 10 percentage points lower (all but guaranteeing a Netanyahu win).

Polling assumption 5: In 2021, Religious Zionism exceeded expectations by winning six seats. Some 18 months later, it is polling at least double that – in the range of 12 to 14 seats. Most of this growth is coming at the expense of other parties, but the pollsters also believe at least some of it is coming from Itamar Ben-Gvir’s ability to bring out those who haven’t voted in the past. Habitual nonvoters are notoriously difficult to predict, but the assumption is that they may be adding as much as two seats to the Religious Zionism total, which is pushing the Netanyahu bloc toward that target of 61 Knesset seats for a Knesset majority.

The possible scenarios for Tuesday night – or whenever we get the final results – will be decided by the number of these polling assumptions that hold true.

How wrong can the pollsters be? They’ve had five election campaigns to perfect their models and have been in consensus throughout this election. Yet there are so many changing variables that no one will be surprised if at least some of the above assumptions are proven wrong.

Likely result scenarios

Scenario 1: The pollsters are right and Netanyahu falls short of a majority.

If each of the small parties in the anti-Netanyahu bloc (with the exception of Balad) crosses the electoral threshold, Arab turnout is no lower than 45 percent and there is no major rise in Likud turnout, the Netanyahu bloc is likely to win 59 to 60 seats, just short of a majority.

כנס בחירות מפלגת בל"ד
A man folding a banner away in support of Balad. The party will likely need a large Arab turnout on Election Day to pass the electoral threshold.Credit: David Bachar

Scenario 2: The pollsters are right and Netanyahu scrapes a narrow majority.

If each of the small parties in the anti-Netanyahu bloc (with the exception of Balad) crosses the electoral threshold but Arab turnout is slightly lower than 45 percent and there is a rise in Likud turnout, the Netanyahu bloc will likely win 61 to 62 seats – giving it a slim majority.

Scenario 3: One party fails to cross the threshold and Netanyahu wins a majority.

Of all the polling assumptions, the one most likely to prove incorrect is number 1, because it’s actually five separate assumptions that Labor, Meretz, Hadash-Ta’al, United Arab List and Yisrael Beiteinu all cross the electoral threshold. If just one of these parties falls short (Hadash-Ta’al currently looks most in danger, especially if Arab turnout doesn’t pick up) and all the other assumptions hold, the Netanyahu bloc is likely to have a small majority between 61 to 63 seats.

מרצ כנס חברה ערבית
Meretz leader Zehava Galon in front of a party ad warning of the pro-Netanyahu bloc winning 61 seats (and a Knesset majority) unless people vote for Meretz.Credit: Fadi Amun

Less likely scenarios

Scenario 4: Arab turnout goes up and two Arab parties cross the electoral threshold. Bad news for Netanyahu.

If the Arab turnout is higher than current polling suggests – say, around 55 percent (it was 65 percent in the March 2020 election), Hadash-Ta’al and United Arab List are likely to cross the electoral threshold and the Netanyahu bloc will struggle to win a majority. If Arab turnout goes as high as 60 percent, even if that is not enough to push Balad over the threshold (but certainly if it is), the Netanyahu bloc will only win a majority if Meretz or Labor fail to cross the threshold – and even then it’s uncertain.

Scenario 5: More than one party falls beneath the electoral threshold. Comfortable Netanyahu majority.

If polling assumption 1 is even more mistaken, then two or more small parties could drop beneath the electoral threshold, potentially giving the Netanyahu bloc 63 to 65 seats and increasing its majority in the Knesset.

פעילים ליכודניקים מחנה יהודה
A woman holding a Likud poster at the Mahane Yehuda market in Jerusalem, calling on voters to give Benjamin Netanyahu’s party a Knesset majority.Credit: Ohad Zwigenberg

Least likely scenarios

Scenario 6: Low Arab turnout, small parties are wiped out. Big night for Netanyahu.

Polling assumption 1 is based on Arab turnout not falling too low and Yesh Atid not attracting too many voters away from the Zionist, left-wing parties. But if the pollsters are wrong on both counts and Arab turnout is around 40 percent or lower and Yesh Atid is too successful, then both Hadash-Ta’al and United Arab List could fail to cross the threshold, as well as Meretz or Labor (or even both). This would be a wipeout, giving the Netanyahu bloc 64 to 67 seats and a sizable majority.

Scenario 7: Ben-Gvir bubble bursts and Shaked passes, leaving Netanyahu with options.

שלטי חוצות בחירות 2022
Campaign ads for Yair Lapid and his Yesh Atid party in Tel Aviv.Credit: Tomer Appelbaum

If the pollsters have been misled on the size of the Religious Zionism surge and some of those religious/right-wing votes have gone – against all predictions – to Shaked’s Habayit Hayehudi, allowing her to just scrape over the electoral threshold, Netanyahu is likely to have 61 to 63 seats and a much easier time building a governing coalition, as he will not necessarily have to rely on Ben-Gvir’s Otzma Yehudit party (splitting the Religious Zionism slate) and could build a coalition with Shaked and at least part of Benny Gantz’s National Unity Party.

Scenario 8: Everything goes wrong for Netanyahu and the Lapid bloc wins.

If all the parties in the anti-Netanyahu bloc (except Balad) cross the electoral threshold but the pollsters’ other assumptions are incorrect, it could turn out to be Yair Lapid’s night. For this to happen, the Arab turnout needs to be significantly higher than expected (at least 55 percent) and a larger proportion of those votes would need to go to United Arab List and “Jewish” parties in his bloc. It would also need the 2021 vote for Yamina and New Hope to divide more evenly between the two blocs. In this case, the Netanyahu bloc would have around 55 to 58 seats, and there’s even the possibility that the outgoing government (the anti-Netanyahu bloc, not including Hadash-Ta’al, which is not in the coalition and probably won’t be), currently polling at an average of 55 to 56 seats, would be within reach of a majority.

שלט שלטי בחירות בן גביר
An election ad for Itamar Ben-Gvir’s Otzma Yehudit, running as part of the Religious Zionism slate on Election Day. “Who’s the landlord here?” the ad asks.Credit: Ohad Zwigenberg

Space Wars: How State Conflict Is Going Extra-terrestrial

0

The war in Ukraine has hastened the prospects of coming space wars. In an October 26 statement at the Thematic Discussion on Outer Space of the 77th Session of the United Nations General Assembly, Deputy Head of the Russian Delegation Konstantin Vorontsov warned that the use of outer space civil infrastructure facilities and commercial satellites in armed conflicts by the United States and its allies may make them legitimate targets for Russian retaliatory strikes. Taking advantage of the forum, the Russian Federation reiterated the need for international commitments regarding the weaponization and militarization of outer space to prevent a full-fledged arms race. Vorontsov expressed concerns over the US efforts to extend weapons systems in outer space “designed for the threat or use of force.” 

The remarks are in line with an earlier Sino-Russian February 2022 joint statement opposing plans to turn outer space into an arena of armed confrontation. For this purpose, both sides expressed the need to advance the Russian-Chinese draft treaty on the prevention of placement of weapons in outer space as well as to strengthen the role of the UN Committee on the Peaceful Uses of Outer Space as a platform for coordinating international cooperation and developing international space law. Likewise, the US State Department and NASA have spearheaded the Artemis Accords — or a non-binding declaration of principles and rules grounded in the 1967 Outer Space Treaty —  to ensure safe and transparent civil space exploration, and promote “peaceful cooperation in space exploration and scientific endeavors.”

Weaponizing Outer Space

Yet, the weaponization of outer space is ongoing. Countries around the world are making unprecedented commitments to civilian space exploration as well as its militarization. According to the Secure World Foundation’s 2022 Global Counterspace Capabilities report, “an increasing number of countries are looking to use space to enhance their military capabilities and national security” by developing a broad range of defensive and offensive dual-use technologies. In addition to active investments in counter-space programs by France, India, Iran, Japan, and North Korea, dominant players such as China, Russia, and the United States lead in the research, development, testing, and systems and weapons operationalization domains, enhancing the risk of future conflicts in space.

Graphic : Weapon Systems in Outer Space | Copyright: Joanna Rozpedowski | Information sourced from the Secure World Foundation’s 2022 Global Counterspace Capabilities report.

This raises several timely and legally difficult questions indirectly alluded to by the Russian UN delegation:

  • Are Elon Musk’s SpaceX/Starlink satellite systems, which both the Pentagon and Ukrainian officials claim as vital for the communication of Kyiv’s army on the battlefield, participating indirectly in the armed conflict, and can they become legitimate targets for Russian retaliation?
  • Should a non-state actor responsible for providing vital satellite infrastructure for both military and civilian use be regarded as a party to the ongoing armed conflict?
  • In case of an attack by a state actor on a non-state actor satellite infrastructure, what ought to constitute a proportional response?
  • Is it appropriate to extend international humanitarian law principles to conflicts in outer space? And if so, what rules of engagement (jus ad bellum and jus in bello) ought to prevail?
  • Lastly, what are the international law limits on the means and methods used to wage war in space?

International Law Dilemmas

The governing international treaties on outer space which came into force in the 1960s and 70s are unequivocally vague on the prospects of military outer space activities, much less on prospects of an armed confrontation in space. Existing treaties are simply not fit for purpose. Technological developments have outpaced the legal community’s capacity to evolve existing international law guidelines as pertaining to the civilian-military nexus and the possibility of conflict situations in outer space. Any attack on vital mixed-use satellite infrastructure will require the active involvement of the international legal community and a rethinking of the remit of international criminal law and international laws of armed conflict or international humanitarian law regarding outer space objects and objectives.

The core international humanitarian law principles of distinction between civilians and combatants or civilian objects and military objectives, proportionality, and necessity constitute an established benchmark for assessing the legality of jus in bello conduct, impose the requisite limits on the use of force and are good albeit inadequate sources for analyzing inter-state conflicts, including those potentially extending beyond the terrestrial realm.

International law permits states to resort to armed force only in cases of self-defense or aggression requiring that parties to the conflict distinguish between civilian objects and military objectives and use force that is proportional or such that prevents an “incidental loss of civilian life, injury to civilians, damage to civilian objects, or a combination thereof, which would be excessive in relation to the concrete and direct military advantage anticipated.” States intent on attacking the satellite infrastructure of other states, therefore, would need to balance the military advantages sought and the prospects of damage and civilian losses related to it. Provided that the attack was not indiscriminate, the legal controversy might arise when, in the fog of war, it might become increasingly difficult to draw appropriate distinctions between private civilian satellite systems contracted to state militaries in order to help them achieve military objectives in an inter-state conflict and raising the question of whether a civilian satellite system contracted to a military entity in order to advance its military objectives in an inter-state conflict ceases to be a civilian object and as such is no longer immune from an attack by adversarial armed forces.

Creating appropriate legal instruments that would provide the necessary legal guidance on fundamental dilemmas of international law of armed conflict in outer space, illustrated by the above questions and express general principles of international law applicable to the extraterrestrial domain, is a sine qua non on the evolutionary path of modern-day conflicts. This will involve expanding the remit of existing institutional mechanisms for arbitrating legal disputes between state and non-state entities engaged in the space arms race and providing advisory opinions on urgent international legal issues while establishing a workable framework for space diplomacy.

geopoliticalmonitor.com

Η απειλή της Τουρκίας και οι ευθύνες των ΗΠΑ.

1

του Παντελή Σαββίδη
Γιατί επιδεικνύουν οι ΗΠΑ τέτοια ανοχή προς την Τουρκία είναι ένα ερώτημα. Με τόσες δεξαμενές σκέψεις είναι αδύνατον να μην έχουν αντιληφθεί πως η Τουρκία είναι χαμένη για τη Δύση

 31/10/2022 09:48    

1.-Η Τουρκία έχει αποκτήσει βαθμούς αυτονομίας στην πολιτική της και στην θέση που διεκδικεί. Βρίσκεται ακόμη στο σημείο που μπορεί να πέσει στην Παγίδα του Θουκυδίδη ή την έχει ξεπεράσει;

Η ανεκτική στάση των ΗΠΑ απέναντί της δείχνει πως η Τουρκία μπορεί να ξεπεράσει το κρίσιμο σημείο. Στην περίπτωση αυτή θα έχει αποκτήσει μη αντιστρεπτή αυτονομία.

2.-Ο έμπειρος στα τουρκικά, διότι διετέλεσε επι πενταετία ΑΚΑΜ στην Άγκυρα, Αντιστράτηγος ε.α. Λάζαρος Καμπουρίδης λέει πως το σημείο τομής για την μεταστροφή του Ερντογάν απο μεταρρυθμιστής σε περιφερειακό πρόβλημα υπήρξε η υπουργοποίηση του Νταβούτογλου. Το βιβλίο του “Στρατηγικό βάθος” έθεσε, πράγματι, τα θεμέλια για την αναθεωρητική πολιτική της Τουρκίας και την αμφισβήτηση της Λωζάννης. Η ρήξη του Ερντογάν με τον Γκιουλέν και το αποτυχημένο πραξικόπημα εδραίωσαν στον Ερντογάν την πεποίθηση της αποστασιοποίησης από την Δύση.

3.-Η Τουρκία, ενώ εδώ και καιρό είχε εξαγγείλει το ενδιαφέρον της για την ανάπτυξη υποδομών παραγωγής οπλικών συστημάτων, δεν προκάλεσε την ανησυχία που χρειαζόταν σε χώρες όπως η Ελλάδα, οι κυβερνήσεις της οποίας ζουν σε μια μακάρια αντίληψη ότι τίποτε δεν θα συμβεί. Η Τουρκία επένδυσε σε δύο τομείς στους οποίους η Ελλάδα υστερεί: στα drones και στον πυραυλικό πόλεμο. Και τα δύο είναι στοιχεία της μορφής του πολέμου που έρχεται.

4.-Όπως είπε, χθες Κυριακή, στην διαδικτυακή τηλεόραση “Ανιχνεύσεις web tv” ο πρέσβης ε.τ. Γιώργος Αϋφαντής, επικαλούμενος, μάλιστα, την προέλευσή του από το σύστημα το οποίο υπηρέτησε επί 35 χρόνια, η Ελλάδα δεν πρόκειται να αντιδράσει αν υποστεί κάποιο πλήγμα από την Τουρκία. Ο κ. Αϋφαντής, και οι άλλοι συμμετέχοντες στο πάνελ, υποστήριξαν πως στο σημείο που έφερε η Τουρκία τις λεκτικές προκλήσεις προς την Ελλάδα, δεν μπορεί να μην κάνει το επόμενο βήμα. Τη δημιουργία κάποιου επεισοδίου. Η ανησυχία του πρέσβη είναι ότι σε μια τέτοια περίπτωση, η Αθήνα όχι, μόνο, δεν θα αντιδράσει αλλά θα προσέλθει και σε συνομιλίες με την Άγκυρα. Ο κ. Αϋφαντής δεν αποκλείει η Τουρκία να χτυπήσει κάποια από τις μονάδες στα ελληνικά νησιά επικαλούμενη την, κατ αυτήν, απονομιμοποίηση της κατοχής τους από την Ελλάδα λόγω στρατιωτικοποίησης.

Νομίζω πως ο Ερντογάν αν θελήσει να ρίξει τους τόνους δεν θα προβληματισθεί από την ένταση στην οποία έφερε τις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Ήδη, η δημοσκοπική του ανάκαμψη για τις ερχόμενες τουρκικές εκλογές θα δούμε αν το επόμενο διάστημα τον οδηγήσει σε κάποια χαλάρωση.

5.-Ο Αντιστράτηγος Λάζαρος Καμπουρίδης θεωρεί απίθανο κάποιο χτύπημα σε μονάδα του ελληνικού στρατού που βρίσκεται στα νησιά. Η Τουρκία, λέει, θα αποφύγει το πρώτο χτύπημα. Και επικαλείται τις συνέπειες που θα υποστεί όποιος χτυπήσει πρώτος. Ο Στρατηγός θεωρεί πως ευκολότερο για την Τουρκία είναι να καταλάβει μια βραχονησίδα, με πρόσχημα την ανύψωση ελληνικής σημαίας σε αυτήν. Και επειδή η ανύψωση σημαιών αποφεύγεται λόγω αμερικανικής σύστασης, θα μπορούσαν να κάνουν την δουλειά αυτή τουρκικές δυνάμεις. Να σηκώσουν, δηλαδή, ελληνική σημαία, σε κάποια βραχονησίδα και να επέμβουν για να την κατεβάσουν.

Στην περίπτωση αυτή η Τουρκία θα προβάλλει ότι δεν ήταν αυτή πρώτη που προκάλεσε.

(Για όσους δεν το αντιλήφθηκαν, σε ελληνικές βραχονησίδες αποφεύγεται η ανύψωση ελληνικής σημαίας διότι θα το θεωρήσουν πρόσκληση οι Τούρκοι. Και αυτό είναι και αμερικανική σύσταση. Τα Ίμια αποτελούν τρανταχτό παράδειγμα).

6.-Το ερώτημα είναι πως θα αντιδράσει η Ελλάδα αν καταληφθεί βραχονησίδα. Σύμφωνα με το δόγμα που κατά καιρούς δηλώνεται δημοσίως, η Ελλάδα δεν θα αφήσει αναπάντητη την πρόκληση και θα γενικεύσει την αντιπαράθεση. Και χωρικά και χρονικά. Θα μπορέσει; Θα τύχει της υποστήριξης δυνάμεων από τις οποίες εξαρτάται η προμήθεια των εξοπλισμών της;

7.-Υπάρχει και μια άλλη διάσταση της αντιπαράθεσης την οποία στρατιωτικοί και πολιτικοί υποβαθμίζουν. Τον ψυχολογικό-και όχι, μόνο- πόλεμο της Τουρκίας προς την Ελλάδα

Η εκτόξευση του πύραυλου Τυφώνας εντάσσεται στη προσπάθεια αυτή.

Αν και αμφισβητείται η επιχείρηση όπως παρουσιάσθηκε από την Τουρκία, ο Ερντογάν κατά καιρούς στέλνει μηνύματα στην Αθήνα. Ότι, δηλαδή, ας έχουν υπόψη ότι η Τουρκία διαθέτει πυραυλικές δυνατότητες.

Η Αθήνα από την πλευρά της, κυρίως, το κυρίαρχο σύστημα, ενώ θα μπορούσε να απαντήσει με μια άσκηση ενός Ραφάλ με πυραύλους που μπορεί να εκτοξεύσει σε απόσταση 350 χιλιομέτρων, θεωρεί πως δεν πρέπει να απαντήσει στις αήθεις συμπεριφορές των Τούρκων. Είναι ανωτέρου πολιτισμικού επιπέδου. Ποιο είναι το αποτέλεσμα σε επίπεδο ηθικού;

8.-Τέλος, που εμπλέκονται οι ΗΠΑ; Ότι θεωρούν, ακόμη, πως η Τουρκία μπορεί να επιστρέψει στη Δύση και όχι, μόνο, δεν αντιδρούν στον επεκτατισμό της αλλά μερικές φορές τον ενθαρρύνουν κιόλας. Υπήρξαν περιπτώσεις που οι Τούρκοι έχουν φερθεί σκαιότατα σε αμερικανούς αξιωματικούς.

Γιατί επιδεικνύουν οι ΗΠΑ τέτοια ανοχή προς την Τουρκία είναι ένα ερώτημα. Με τόσες δεξαμενές σκέψεις είναι αδύνατον να μην έχουν αντιληφθεί πως η Τουρκία είναι χαμένη για τη Δύση. Και όσο της επιτρέπουν να αποκτήσει βαθμούς αυτονομίας θα ξεπεράσει την Παγίδα του Θουκυδίδη και το παιχνίδι, τότε, θα είναι χαμένο.

makthes.gr

Η Τουρκία έχει εισέλθει στην “Επικίνδυνη Ζώνη” με τον Ελληνισμό

0

Οι τουρκικές προσεγγίσεις έρχονται σε αντίθεση με την τρέχουσα τάση της εποχής και τις προσδοκίες της διεθνούς κοινότητας και εκτιμάται ότι θα αποτύχουν.

EUROKINISSI

Πριν από έναν αιώνα, ο ναύαρχος Παύλος Κουντουριώτης, ο αρχηγός του στόλου του Πολεμικού Ναυτικού, που απελευθέρωσε τα νησιά του Αιγαίου, δήλωσε με αποφασιστικότητα και αυτοπεποίθηση προς το τουρκικό ναυαρχείο: «Αναμένομεν αντίπαλον στόλον. Εάν στόλος σας στερείται γαιανθράκων, είμαι προθυμότατος παραχωρήσω». Εάν επικρατούσαν κατευναστικές τάσεις, είναι αμφίβολο εάν το Πολεμικό Ναυτικό θα μπορούσε να διατηρήσει την υπερεκατονταετή υπεροχή του για τον έλεγχο της θάλασσας.

Ο αυξανόμενος αναθεωρητισμός της Τουρκίας έχει κυριαρχήσει και όπως φαίνεται θα είναι το σημαντικότερο ζήτημα τα επόμενα χρόνια του 21ου αιώνα. Ο Ελληνισμός άρχισε να εστιάζεται πλέον προς μια στρατηγική εθνικής ασφάλειας που καθυστερούσε εδώ και καιρό, όπου η Τουρκία πλέον αναφέρεται ως απειλή και η πιο συνεπακόλουθη γεωπολιτική πρόκληση για τον Ελληνισμό. Αυτό σημαίνει ότι η Αθήνα πλέον δίνει προτεραιότητα στη νίκη επί της Τουρκίας, καθώς η Άγκυρα θεωρείται ο ταραξίας αντίπαλος του Ελληνισμού.

Σίγουρα, όμως, μια πραγματική απώλεια του ελέγχου της θάλασσας θα υπονόμευε την κίνηση των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων (ΕΕΔ) για την υποστήριξη επιχειρησιακών σχεδίων των νησιών για την αντιμετώπιση της τουρκικής πρόκλησης, τη διατήρηση της ανεξαρτησίας μας, τη διασφάλιση της ελεύθερης ροής του εμπορίου και την αποτροπή των αντιπάλων.

Ευτυχώς η ελληνική αερο-ναυτική ισχύς, πλέον ενδυναμώνεται σταθερά. Αλλά δεν μπορούμε να αγνοήσουμε την τουρκική πρόκληση. Η Τουρκία έχει σαφώς και σκόπιμα επιδιώξει να αμφισβητήσει τη θαλάσσια ισχύ του Ελληνισμού.

Η προσαρμογή του τουρκικού ναυτικού και γενικά των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων υποστηρίζεται από μια ικανότητα κρούσης μεγάλης εμβέλειας και ακριβείας αξιοποιώντας τους βασικούς άξονες στον κυβερνοχώρο και το διάστημα, και όλα με τη σειρά τους υποστηριζόμενα από μη στελεχωμένα σκάφη (UAV-Drones) τουρκικής παραγωγής, εφόσον τα τελευταία χρόνια έχουν αναπτύξει μια αξιοσημείωτη αμυντική βιομηχανία. Αυτή η τάση θα πρέπει να τραβήξει την προσοχή των Ελλήνων αξιωματούχων και των σχεδιαστών στρατηγικών. 

Μια δυναμική απάντηση που δεν αποφεύγει τον πόλεμο, δεν φαίνεται δυνατή. Η αποτροπή μέσω στρατιωτικής ισχύος και διευρυμένης διπλωματίας που βασίζεται στη διατήρηση μιας ισορροπίας δυνάμεων, είναι μια διέξοδος. Είναι δυνατό να δημιουργηθεί μια κυρίαρχη εξωτερική πολιτική στην οποία ο ανταγωνισμός και η ειρήνη μέσω της ισχύος θα είναι σταθερές αρχές. Αλλά ακόμα κι αν συμφωνήσουμε ότι πρέπει να προετοιμαζόμαστε για έντονο ανταγωνισμό με την Τουρκία, θα πρέπει να παραδεχτούμε ότι είμασταν απρόσεκτοι και κακώς προετοιμασμένοι για να υπερισχύσουμε σε αυτόν τον αγώνα.

Ο Ελληνισμός δεν είχε λάβει σοβαρά την πρόκληση και ως εκ τούτου η Αθήνα δεν ήταν στοχευμένη, ούτε ιεράρχησε πολιτικές, με προϋπολογισμούς και ενισχυμένη αμυντική βιομηχανία για να δώσει τις καλύτερες πιθανότητες επιτυχίας. Στην αμυντική βιομηχανία έχουμε αφήσει τους προϋπολογισμούς να οδηγήσουν τη στρατηγική και αυτό είναι ένα προειδοποιητικό σημάδι ότι ετοιμαζόμαστε να αποτύχουμε.

Στην αποφασιστικότητά μας να επιτύχουμε, ο Ελληνισμός πρέπει να είναι αδιάκοπα προσανατολισμένος στην επιδίωξη της ενίσχυσης των πεπερασμένων εθνικών μας περιουσιακών στοιχείων με έμφαση τη ναυπηγο-κατασκευαστική, ναυπηγο-επισκευαστική ικανότητα και την αμυντική εν γένει βιομηχανία. Θα πρέπει να είμαστε αποφασισμένοι να διαγωνιστούμε στο πιο ζωτικό αερο-ναυτικό θέατρο του 21ου αιώνα, με όλες τις δυνάμεις μας με σκοπό τη διασφάλιση της ελευθερίας, της ευημερίας και της θεμελιώδους ασφάλειας.

Η σημερινή κυβέρνηση φαίνεται πρόθυμη να αφιερώσει περισσότερους πόρους στην αεροναυτική ισχύ. Το επικροτώ αυτό, αλλά πρωτίστως χρειάζεται να διαμορφώσει μια συνεκτική, συνολική στρατηγική εθνικής ασφάλειας. Αυτή η βασική απαίτηση στρατηγικού σχεδιασμού είναι ακόμη πιο επείγουσα μετά την προθυμία της Αθήνας να πραγματοποιήσει μεγάλες αγορές οπλικών συστημάτων χωρίς να διατυπωθούν πρώτα οι μακροπρόθεσμοι στόχοι της εξωτερικής μας πολιτικής.

Υποθέτοντας ότι ο Ελληνισμός θέλει να θεωρείται ένα σοβαρό κράτος από τους συμμάχους και εταίρους για να εισακούονται τα συμφέροντα του, θα πρέπει να δημιουργήσει ένα στρατηγικό όραμα που θα δίνει έμφαση στον ανταγωνισμό με την Τουρκία μακροπρόθεσμα. Αντίθετα, οι Τούρκοι αναλυτές προτιμούν να επιταχύνουν τον ηγετικό ρόλο της Τουρκίας, μια προσέγγιση που επικεντρώνεται στο σχεδιασμό για «Γαλάζια Πατρίδα». Αυτή η προσέγγιση είναι συνυφασμένη με τις τουρκικές φιλοδοξίες να αναπτύξουν θαλάσσια δύναμη που να κυριαρχεί στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο.

Επίσης, ο Ελληνισμός θα πρέπει να παραιτηθεί από τη φιλελεύθερη έπαρση να πιστεύει ότι θα πείσει την Τουρκία σε μια σύγκλιση συμφερόντων σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο ή ότι μπορεί ποτέ να παράσχει στην Άγκυρα επαρκή στρατηγική διαβεβαίωση για να εγκαταλείψει τον ανταγωνισμό. Αυτό δεν σημαίνει ότι η Αθήνα πρέπει να εγκαταλείψει εντελώς τη στρατηγική διαβεβαίωση, αλλά μάλλον δεν πρέπει να κάνει αυτή τη δραστηριότητα τον μοναδικό πυλώνα στον οποίο να στηρίζεται η στρατηγική της Ελλάδας. Αντίθετα, η Ελλάδα θα πρέπει να αγκαλιάσει μια ρεαλιστική σχέση Ελλάδας-Τουρκίας στην οποία τόσο ο αυξημένος ανταγωνισμός όσο και η συνεργασία είναι ρυθμιζόμενα στοιχεία.

Συμπεράσματα

Ο γεωπολιτικός ανταγωνισμός με την Τουρκία δεν πρέπει και δεν μπορεί να σημαίνει μόνο μια πολεμική ενέργεια εναντίον του αντιπάλου. Θα πρέπει να σημαίνει ότι ο Ελληνισμός υιοθετεί μια συνολική εξωτερική πολιτική σχεδιασμένη για να διατηρήσει μια ευνοϊκή οικονομική, πολιτική και στρατιωτική ισχύ.

Αυτό σημαίνει τον καθορισμό μιας εθνικής οικονομικής πολιτικής που να υποστηρίζει την υψηλότερη ανάπτυξη και τις παράλληλες επενδύσεις στους νευραλγικούς άξονες της συνολικής εξουσίας.

Σημαίνει επίσης να συμβαδίζουμε με την κοινή στρατιωτική ισχύ, ειδικά τη θαλάσσια και αεροπορική ισχύ, που θα υποστηρίζεται από βαλλιστική πυραυλική άμυνα και ανώτερα διαστημικά και κυβερνοδιαστημικά συστήματα.

Τέλος, σημαίνει διατήρηση ενεργού και επιτακτικής διπλωματικής δέσμευσης, και μεταξύ άλλων τη διατήρηση αποτελεσματικών συμμάχων και την ενίσχυση ενός ευρέος δικτύου ικανών εταίρων ασφαλείας για τον έλεγχο του τουρκικού τυχοδιωκτισμού και της επιθετικότητας.

Εφόσον ο Ελληνισμός επενδύσει επαρκώς στην ενίσχυση της αποτροπής, εκτιμάται ότι ο στρατιωτικός ανταγωνισμός θα παραμείνει περιορισμένος. Στην πράξη αυτό σημαίνει αποφασιστικότητα αντιμετώπισης των περιοδικών αψιμαχιών για καταστάσεις γκρίζας ζώνης στο αμφισβητούμενο περιβάλλον εν καιρώ ειρήνης.

Οι ΕΕΔ σε συνδυασμό με τους συμμάχους θα πρέπει να βρουν έναν τρόπο να ελέγξουν την Τουρκία από το να κυριαρχήσει στις θάλασσες και να είναι σε θέση να συγκρατούν τα σημεία ελέγχου (choke points), όπως στενά Ελλησπόντου, κόλπο Σμύρνης, Λιμένες Αττάλειας και Αδάνων.

Αυτή η γεωστρατηγική ικανότητα θα πρέπει να διατηρήσει ποιοτικά πλεονεκτήματα σε βασικούς τομείς όπως ο αντιαεροπορικός και ανθυποβρυχιακός πόλεμος. Θα εξαρτιόταν από μια βιομηχανική βάση επαρκή για την εξασφάλιση και διατήρηση του αναγκαίου αριθμού ποιοτικά ανώτερων δυνάμεων που απαιτούνται για τον έλεγχο ενός τεχνολογικού ομότιμου αντιπάλου με μεγαλύτερο αριθμό δυνάμεων.

Επίλογος

Τα τελευταία χρόνια η Τουρκία διαφαίνεται σταθερά να κατέχει την πρόθεση, και όλο και περισσότερο να αποκτά την ικανότητα, να αναδιαμορφώσει την τρέχουσα περιφερειακή τάξη υπέρ μιας που να γέρνει το περιφερειακό πεδίο ανταγωνισμού προς όφελός της.

Στον αντίποδα ο Ελληνισμός, αντίθετος στην προσκόλληση σε ξεπερασμένα στερεότυπα όπως η νοοτροπία του κατευνασμού ή τα παιχνίδια μηδενικού αθροίσματος, αποδοκιμάζει τη χρήση βίας ενισχύοντας παράλληλα την αποτρεπτική ικανότητα και διεθνοποιώντας τα προβλήματα. Οι τουρκικές προσεγγίσεις έρχονται σε αντίθεση με την τρέχουσα τάση της εποχής και τις προσδοκίες της διεθνούς κοινότητας και όπως φαίνεται είναι μη δημοφιλείς και τελικά εκτιμάται ότι θα αποτύχουν.

Huffington Post

Η απόρρητη συνομιλία του Μεταξά με δημοσιογράφους τον Οκτώβριο του 1940: Μη χάσετε το θάρρος σας οτιδήποτε κι αν συμβεί

3

Γεώργιος Σαρρής

Δύο ημέρες μετά την ιταλική επίθεση ο δικτάτορας αποκαλύπτει στον Τύπο γιατί είπε το μεγάλο ΟΧΙ και εξηγεί με ειλικρίνεια την κρισιμότητα των στιγμών

«Κύριοι έχω λογοκρισίαν και ημπορώ να σας υποχρεώσω να γράφετε μόνον ό,τι θέλω. Αυτήν τήν ώραν όμως δεν θέλω μόνον την πέννα σας. Θέλω και την ψυχήν σας. Γι’ αυτό σας εκάλεσα σήμερα για να σας μιλήσω με χαρτιά ανοιχτά. Θα σας ειπώ τα πάντα. Θα σας ειπώ ακόμη και τα μεγάλα μου πολιτικά μυστικά. Θέλω να ξέρετε και σεις όλα τα σχετικά με την εθνικήν μας περιπέτειαν ώστε να γράφετε, όχι συμμορφούμενοι προς τας οδηγίας μου, αλλά εμπνεόμενοι εις την προσωπικήν σας πίστιν από την γνώσιν των πραγμάτων» θα τους πει ξεκινώντας.

Ο Ιωάννης ΜεταξάςΟ Ιωάννης Μεταξάς

Τα εξαφανισμένα στενογραφικά πρακτικά

Τα στενογραφικά πρακτικά της συνάντησης αυτής για πολλές δεκαετίες ήταν εξαφανισμένα και αποκαλύφθηκαν πολλά χρόνια αργότερα, μάλλον συμπτωματικώς. Ο πρόεδρος της κυβέρνησης σε αυτή τη συνάντηση λέει πολλά, υπονοεί πολύ περισσότερα. Το κείμενο με τις απόρρητες ανακοινώσεις είναι βέβαια γνωστό πλέον στους ιστορικούς αλλά όχι ιδιαίτερα στο ευρύ κοινό, παρά το γεγονός ότι σε αυτό αναλύεται το σκεπτικό με το οποίο ο Μεταξάς είπε χωρίς δεύτερο σκέψη το ΟΧΙ στον Ιταλό πρεσβευτή Εμμανουέλε Γκράτσι που τον επισκέφθηκε στην οικία του στην Κηφισιά εκείνην την ιστορική νύχτα της 28ης Οκτωβρίου, προκειμένου να του επιδώσει το ιταμό τελεσίγραφο.

Ο δικτάτορας στη συνομιλία του με τους δημοσιογράφους δείχνει να έχει πλήρη επίγνωση των αποφάσεών του, ξέροντας ότι η χώρα θα έμπαινε σε μια περιπέτεια, αλλά εκτιμούσε ότι η Ελλάς θα έβγαινε «ένδοξη και μεγαλύτερη».

Ωστόσο η άρνηση να εισέλθουν τα στρατεύματα του Μουσολίνι στη χώρα μας, ήταν μονόδρομος για τον ίδιο. Μάλιστα εμφανίζεται πεπεισμένος ότι στο τέλος οι δυνάμεις του Άξονα που είχε σχηματιστεί μεταξύ Γερμανίας, Ιταλίας και Ιαπωνίας (που την ξεχνάμε συνήθως) θα ηττηθούν. Κι όλα αυτά τα έλεγε την ώρα που η μισή Ευρώπη είχε ήδη κατακτηθεί από τα ναζιστικά στρατεύματα και οι κυβερνήσεις συνθηκολογούσαν με τον Χίτλερ η μια μετά την άλλη.

Ιωάννης Μεταξάς
Ο Μεταξάς με τον βασιλιά Γεώργιο Β’ κατά τη διάρκεια παρέλασης το 1939

Δεν προχώρησε σε επιστράτευση για να μην προκαλέσει τους Ιταλούς

Αποκαλύπτει επίσης ότι η επίθεση των φασιστικών δυνάμεων της γειτονικής χώρας, που ξεκίνησε δύο ημέρες νωρίτερα βρήκε απέναντί της «ασθενείς» ελληνικές δυνάμεις καθώς, όπως ομολογεί στους εκπροσώπους του Τύπου, δεν προχώρησε νωρίτερα σε επιστράτευση (παρά τις παροτρύνσεις του Γενικού Επιτελείου), για να μην δώσει την οποιαδήποτε αφορμή στους Ιταλούς. Πόνταρε ότι ίσως η Ελλάδα θα μπορούσε να αποφύγει τον πόλεμο. Τέλος αξίζει να σημειωθεί ότι ο Μεταξάς καλεί τους διευθυντές και τους αρχισυντάκτες των εφημερίδων να μην χάσουν το θάρρος τους «ο,τιδήποτε κι αν συμβεί» και τους καλεί να συνεργαστούν με την κυβέρνηση «ό,τι κι αν αισθάνονται γι’ αυτήν», για το καλό του έθνους.

Ο πολύπειρος στρατιωτικός και εμπνευστής του καθεστώτος της 4ης Αυγούστου, ανέφερε στους δημοσιογράφους τα εξής, σύμφωνα με τα πρακτικά (αρχείο Διεύθυνσης Ιστορίας Στρατού, Φ.618/ΣΤ/1):

«Σας απαγορεύω να ανακοινώσητε σχετικά το παραμικρόν σ’ οποιονδήποτε απολύτως και για οιονδήποτε λόγον. Κάθε παράβασις αυτής της εντολής μου θα έχη διά τον υπεύθυνον – και να είσθε βέβαιοι ότι θα ευρεθή ο υπεύθυνος – τας συνεπείας τας οποίας πρέπει να έχη σε πόλεμο ζωής ή θανάτου του Έθνους, η προδοσία ενός μεγάλου μυστικού, έστω και αυτό αν έγινε από αφέλεια, χωρίς την παραμικρή κακή πρόθεσι. Φυσικά έχω τον λόγον σας…

Η απόφαση του ΟΧΙ δεν πάρθηκε σε μια στιγμή

Μη νομίσητε ότι η απόφασις του OXI πάρθηκε έτσι, σε μια στιγμή. Μη φαντασθήτε ότι εμπήκαμε στον πόλεμο αιφνιδιαστικά. ΄H ότι δεν έγινε παν ό,τι επετρέπετο και μπορούσε να γίνη διά να τον αποφύγωμε.

Από την εποχήν της καταλήψεως της Αλβανίας το Πάσχα πέρυσι το πράγμα άρχισε να φαίνεται. Από τον περασμένο Μάιο είπα καθαρά στον κ. Γκράτσι (σ.σ. πρεσβευτής της Ιταλίας στην Ελλάδα) ότι αν προσεβαλλόμεθα εις τα εθνικά κυριαρχικά μας δικαιώματα, θα ανθιστάμεθα αντί πάσης θυσίας και δι’ όλων των μέσων. Συγχρόνως όμως μου ήρχοντο από την Ρώμην, από την Βουδαπέστην, από τα Τίρανα, από παντού πληροφορίαι αντίθετοι.

Εις τας 16 Αυγούστου έγινεν ο τορπιλλισμός της «ΕΛΛΗΣ». Γνωρίζετε ότι από την πρώτην στιγμήν διεπιστώθη ότι το έγκλημα ήτο Ιταλικόν. Εν τούτοις δεν επετρέψαμεν να γνωσθή ότι είχομεν και τας υλικάς πλέον αποδείξεις περί της εθνικότητος του εγκληματίου. Συγχρόνως όμως διέταξα τα αντιτορπιλλικά τα οποία συνώδευον τα πλοία που μετέφερον τους προσκυνητάς από τήν Τήνον μετά το έγκλημα, αν προσβληθούν από αεροπλάνα ή οπωσδήποτε άλλως τε να κάμουν αμέσως χρήσιν των όπλων των. Διά να αποφύγωμεν τον πόλεμον θα έπρεπε να γίνωμεν εθελονταί δούλοι!

Τι διεμήνυσε ο Μεταξάς στον Χίτλερ

Θα σας αποκαλύψω τώρα, ότι τότε διέταξα να βολιδοσκοπηθή καταλλήλως το Βερολίνον. Μου διεμηνύθη εκ μέρους του Χίτλερ, η σύστασις να αποφύγω οιονδήποτε μέτρον δυνάμενον να θεωρηθή από την Ιταλίαν πρόκλησις. Έκαμα το παν διά να μη μπορούν οι Ιταλοί να εμφανισθούν ως δυνάμενοι να έχουν όχι αφορμάς ευλόγους, αλλ’ ούτε ευλογοφανές παράπονον εκ μέρους μας, αν και από την πρώτην στιγμήν αντελήφθην τι πράγματι εσήμαινεν η όλως αόριστος σύστασις του Βερολίνου. Σεις καλύτερον παντός άλλου γνωρίζετε ότι έκαμα το παν διά να μη δώσωμεν αφορμήν εμφανίσεως της Ιταλίας ως δυναμένης να έχη ευλογοφανείς καν αφορμάς αιτιάσεων. Λόγω του επαγγέλματός σας έχετε παρακολουθήσει εις όλες τις λεπτομέρειες την ιστορίαν των ατελειώτων ιταλικών προκλήσεων δημοσιογραφικών και άλλων, αλλά και την χριστιανικήν υπομονήν την οποίαν ετηρήσαμεν, προσποιούμενοι ότι δεν τις καταλαβαίνουμαι, περιοριζόμενοι μόνον σε δημοσιογραφικάς ανασκευάς των ιταλικών εναντίον μας κατηγοριών.

Προσχώρηση της Ελλάδας στη «Νέα Τάξη»

Πυροβόλο
Στημένο πολυβόλο μέσα στα χιόνια

Ομολογώ ότι εμπρός εις την φοβεράν ευθύνην της αναμίξεως της Ελλάδος εις τέτοιον μάλιστα πόλεμον, έκρινα πως καθήκον μου ήτο να δω εάν θα ήτο δυνατόν να προφυλάξω τον τόπον από αυτόν έστω και διά παντός τρόπου, ο οποίος όμως θα συμβιβάζετο με τα γενικότερα συμφέροντα του Έθνους. Εις σχετικάς βολιδοσκοπήσεις προς την κατεύθυνσιν του Αξονος μού εδόθη να εννοήσω σαφώς ότι μόνη λύσις θα μπορούσε να είναι μία εκουσία προσχώρησις της Ελλάδος εις την «Νέαν Τάξιν». Προσχώρησις που θα εγένετο λίαν ευχαρίστως δεκτή από τον Χίτλερ ως «εραστήν του ελληνικού πνεύματος».

Συγχρόνως όμως μου εδόθη να εννοήσω ότι η ένταξις εις την Νέαν Τάξιν προϋποθέτει προκαταρκτικήν άρσιν όλων των παλαιών διαφορών με τους γείτονάς μας, και ναι μεν αυτό θα συνεπήγετο φυσικά θυσίας τινάς διά την Ελλάδα, αλλά αι θυσίαι θα έπρεπε να θεωρηθούν απολύτως «ασήμαντοι» εμπρός εις τα «οικονομικά και άλλα πλεονεκτήματα» τα οποία θα είχεν διά την Ελλάδα η Νέα Τάξις εις την Ευρώπην και εις την Βαλκανικήν. Φυσικά, με πάσαν περίσκεψιν και ανεπισήμως επεδίωξα δι’ όλων των μέσων να κατατοπισθώ συγκεκριμένως ποίαι θα ήσαν οι θυσίαι αυταί, με τας οποίας η Ελλάς θα έπρεπε να πληρώση την ατίμωσίν της εξ ιδίας θελήσεως προσφοράς της, να υπαχθή υπό την Νέαν Τάξιν. Με καταφανή προσπάθειαν αποφυγής σαφούς καθορισμού μού εδόθη να καταλάβω ότι η προς τους Ελληνας στοργή του Χίτλερ ήτο η εγγύησις ότι αι θυσίαι αυταί θα περιορίζοντο εις το ελάχιστον δυνατόν.

Όταν επέμεινα να κατατοπισθώ, πόσον επί τέλους θα μπορούσε να είναι αυτό το «ελάχιστον» τελικώς, μας εδόθη να καταλάβωμεν ότι τούτο συνίστατο εις μερικάς ικανοποιήσεις προς την Ιταλίαν δυτικώς μέχρι Πρεβέζης, ίσως και προς την Βουλγαρίαν ανατολικώς μέχρι Δεδεαγάτς.

Για να αποφύγουμε τον πόλεμο θα έπρεπε να γίνουμε «εθελονταί δούλοι»

Δηλαδή θα έπρεπε διά να αποφύγωμεν τον πόλεμον, να γίνωμεν εθελονταί δούλοι και να πληρώσωμεν αυτήν την τιμήν… (!) με το άπλωμα του δεξιού χεριού της Ελλάδος προς ακρωτηριασμόν από την Ιταλίαν και του αριστερού προς ακρωτηριασμόν από την Βουλγαρίαν. Φυσικά δεν ήτο δύσκολον να προβλέψη κανείς ότι εις μίαν τοιαύτην περίπτωσιν οι Άγγλοι θα έκοβαν και αυτοί τα πόδια της Ελλάδος. Και με το δίκαιόν των. Κυρίαρχοι πάντοτε της θαλάσσης δεν θα παρέλειπον, υπερασπίζοντες πλέον τον εαυτόν των, έπειτα από μίαν τοιαύτην αυτοδούλωσιν της Ελλάδος εις τους εχθρούς των, να καταλάβουν την Κρήτην και τας άλλας νήσους μας τουλάχιστον.

Το συμπέρασμα αυτό δεν προέκυπτεν μόνον από την πλέον απλήν λογικήν, αλλά και από ασφαλείς και βεβαίας πληροφορίας εξ Αιγύπτου, καθ’ ας είχεν ήδη προμελετηθή και αντιμετωπισθή η ενέργεια που θα έπρεπε να γίνη ως φυσικόν επακόλουθον πάσης τυχόν εκουσίας ή ακουσίας συνεργασίας της Ελλάδος με τον Αξονα, εις τας ελληνικάς νήσους και προς παρεμπόδισιν εν περιπτώσει της δυνατότητος διά τον άξονα να τας χρησιμοποιήση. Ο ελληνικός λαός θα εστρέφετο εναντίον της κυβερνήσεως αν τον είχε καταδικάσει εις εθελουσίαν υποδούλωσιν.

Πώς θα αντιδρούσε η Αγγλία

Δεν δύναμαι αφ’ ετέρου να μη παραδεχθώ ότι εις μίαν τοιαύτην περίπτωσιν το δίκαιον δεν θα ευρίσκετο με το μέρος της Κυβερνήσεως των Αθηνών και να μη αναγνωρίσω, ότι όταν ένας λαός, όπως ο αγγλικός, αμύνεται διά την ζωήν του, θα ήτο πλήρως δικαιολογημένος να κάνη τα ανωτέρω. Αλλά τότε ο ελληνικός λαός δικαίως θα ετάσσετο εναντίον της κυβερνήσεως η οποία διά να τον προφυλάξη από τον πόλεμον θα τον κατεδίκαζε εις εθελουσίαν υποδούλωσιν μετ’ εθνικού ακρωτηριασμού.

Αυτή η δήθεν προφύλαξις θα ήτο διά την τύχην της εις το μέλλον ελληνικής φυλής, πλέον ολεθρία και από τας χειροτέρας έστω συνεπείας οποιουδήποτε πολέμου. Το δίκαιον, λοιπόν, δεν θα ήτο με το μέρος της Κυβερνήσεως των Αθηνών, εάν η τελευταία ενήργει κατά τας υποδείξεις του Βερολίνου που ανέφερα. Το δίκαιον θα ήτο με το μέρος του ελληνικού λαού, ο οποίος θα κατεδίκαζεν αυτήν, και των Αγγλων οι οποίοι υπερασπίζοντες την ύπαρξίν των, επίσης δικαίως θα ελάμβανον τα μέτρα που εφέροντο έχοντες μελετήσει, εισακούοντες άλλωστε τας δικαίας αιτιάσεις των Ελλήνων, οίαι θα προέκυπτον εν καιρώ αν εδίδετο η εύλογος αυτή αφορμή.

Αναχώρηση Ελλήνων για τον πόλεμο
Αναχώρηση για το μέτωπο τον Νοέμβριο του 1940

Δύο «όχι» και τρεις Ελλάδες

Θα εδημιουργούντο έτσι όχι δύο, όπως το 1916, αλλά τρεις αυτήν την φοράν Ελλάδες. Πρώτη θα ήτο η επίσημος των Αθηνών η οποία είχε φθάσει εις την πόρωσιν και το κατάντημα διά να αποφύγη τον πόλεμον, να δεχθή να γίνη εθελοντής δούλος, πληρώνουσα μάλιστα την τιμήν αυτήν και με την συγκατάθεσίν της να αυτοακρωτηριασθή τραγικώτατα, παραδίδουσα εις την δουλείαν πληθυσμούς αμιγώς ελληνικούς και μάλιστα δύναμαι να είπω τους ελληνικώτερους των ελληνικών τοιούτους. Δευτέρα θα ήτο η πραγματική Ελλάς. Δηλαδή η παμψηφία της κοινής γνώμης του Εθνους, το οποίον ποτέ δεν θα απεδέχετο την εκουσίαν του υποδούλωσιν πληρωνομένην μάλιστα με εθνικόν ακρωτηριασμόν αφόρητον και ισοδυναμούσαν με οριστικήν ατίμωσιν και μελλοντικήν βεβαίαν εκμηδένισιν του Ελληνισμού ως εννοίας και οντότητος, εκμηδένισιν πρώτον ηθικήν, και δεύτερον εν συνεχεία της ηθικής και υλικήν.

Το Έθνος ουδέποτε θα συνεχώρει εις τον Βασιλέα και την Εθνικήν Κυβέρνησιν της 4ης Αυγούστου, τοιαύτην πολιτικήν. Τρίτη τέλος θα προέκυπτε μία ακόμη Ελλάς, η Ελλάς την οποίαν δεν θα παρέλειπον να δημιουργήσουν, φυσικά με την επίκλησιν του δημοκρατισμού οι δημοκρατικοί Ελληνες υπό την κάλυψιν του βρεττανικού Στόλου εις τας νήσους, Κρήτην και εις τας άλλας. H τρίτη αυτή Ελλάς, η «Δημοκρατική» θα είχε με το μέρος της όχι μόνον την πρόθυμον υποστήριξιν της Αγγλίας εις την οποίαν θα έδιδε το δικαίωμα να καλύψη τας νήσους μας, καλυπτομένη και η ιδία εις την Βόρειον Αφρικήν, αλλά θα είχε με το μέρος της και το Εθνικόν δίκαιον. H ηθική της δύναμις λοιπόν θα απερρόφα μοιραίως την επίσημον Ελλάδα, διότι θα διέθετεν η τρίτη αυτή Ελλάς, την ανεπιφύλακτον έγκρισιν και ενίσχυσιν της ανεπισήμου της «Δευτέρας» Ελλάδος, της Εθνικής Δημοσίας γνώμης εν τη παμψηφία της.

Έζησα κύριοι την περίοδον του Εθνικού Διχασμού, που εδημιουργήθη το 1916 όταν από την κατάστασιν εκείνην προέκυψαν δύο Ελλάδες, η των Αθηνών και της Θεσσαλονίκης. Τον κίνδυνον από μίαν νέαν διαίρεσιν της Ελλάδος προκύπτουσαν συνεπεία του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, όπως η διαίρεσις του 1916 προέκυψε συνεπεία του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, μίαν νέαν διαίρεσιν μάλιστα, πολύ τραγικωτέραν, διότι όπως την εσκιαγράφησα δεν θα είναι καν διχασμός, αλλά τριχοτομισμός.

Ο Ιωάννης Μεταξάς
Ο δικτάτορας σε γυμναστικές επιδείξεις κοριτσιών – μελών της ΕΟΝ

Οι Γερμανοί δεν μπορούν να νικήσουν

Τον κίνδυνον αυτόν τον θεωρώ κύριοι, διά το Έθνος και το μέλλον του ασυγκρίτως χειρότερον από τον πόλεμον, έστω και αυτόν τον πόλεμον, από τον οποίον είναι δυνατόν και δουλωμένη ακόμη να βγη προσωρινώς η Ελλάς. Λέγω προσωρινώς, διότι πιστεύω ακράδαντα ότι τελικώς η νίκη θα είναι με το μέρος μας. Γιατί οι Γερμανοί δεν θα νικήσουν. Δεν μπορεί να νικήσουν. Υπάρχουν πολλά εμπόδια.

Η Ελλάς είναι αποφασισμένη να μην προκαλέση μεν, με κανέναν τρόπο κανένα, αλλά και με κανέναν τρόπο να μην υποκύψη. Προ παντός είναι αποφασισμένη να υπερασπίση τα εδάφη της, έστω και αν πρόκειται να πέση. Ηδη, δε, η απόφασίς της αυτή και η πολιτική της αυτή, χάρις εις την οποίαν απρόκλητα προσεβλήθη, χάρισαν στον τόπο και στον λαό μας το πλέον ανεκτίμητον των αγαθών και το μεγαλύτερον στοιχείον της δυνάμεώς του: Αυτή η πολιτική έδωσεν εις τον λαόν την απόλυτη ψυχική και πανεθνική ένωσί του.

Ακολουθώ την πολιτική του Ελευθερίου Βενιζέλου

Σήμερα, όμως επί πλέον υπάρχουν και μερικοί άλλοι παράγοντες που προδικάζουν την τελική μας νίκη. H Τουρκία δεν είναι όπως το 1916 σύμμαχος των Γερμανών. Είναι σύμμαχος των Άγγλων. H Βουλγαρία βέβαια ενεδρεύει και τώρα, όπως και τότε, αλλ’ εν πάση περιπτώσει αυτήν την εποχήν τουλάχιστον προς το παρόν δεν τολμά. O καιρός όμως δεν δουλεύει για τον άξονα. Δουλεύει για τους αντιπάλους του. Τέλος, διά την Γερμανίαν η νίκη θα ήτο εν πάση περιπτώσει δυνατή μόνο με κοσμοκρατορίαν.

Ακολουθώ την πολιτική του αειμνήστου Βενιζέλου και όχι του αειμνήστου βασιλέως Κωνσταντίνου.
Αλλά η κοσμοκρατορία διά την Γερμανίαν κατέστη οριστικά αδύνατος στη Δουνκέρκη. O πόλεμος διά τον άξονα έχει χαθή, από την στιγμήν που η Αγγλία διεκήρυξε: Θα πολεμήσωμεν έστω και μόνον εις το νησί μας και πέραν των θαλασσών, θα πολεμήσωμεν μέχρι της νίκης. Αλλά επί πλέον και ημείς οι Έλληνες πρέπει να γνωρίζωμεν ότι δεν πολεμούμεν μόνον διά την νίκην, αλλά και διά την δόξαν. Δεν ξέρω αν κανείς αντιβενιζελικός από σας είναι πάντοτε και αδιάλλακτος.

– Είμαι εγώ, κύριε Πρόεδρε, απήντησεν ο παριστάμενος παλαίμαχος και αδιάλλακτος αρθρογράφος του αντιβενιζελικού Τύπου κ. Κρανιωτάκης.

Λοιπόν ακούτε για να συνεννοηθούμε. Εγώ, κύριοι, όπως επαρκώς σας εξήγησα, ετήρησα μέχρι σήμερον την πολιτικήν του αειμνήστου Βασιλέως Κωνσταντίνου, δηλαδή την πολιτικήν της αυστηράς ουδετερότητος. Εκαμα το παν διά να κρατήσω την Ελλάδα μακράν της συγκρούσεως των μεγάλων κολοσσών. Να πάρετε μαζί σας τη δική μου βεβαιότητα ότι τελικώς θα νικήσωμεν.

Για την Ελλάδα, φυσική φίλη είναι η Αγγλία

Ήδη μετά την άδικον επίθεσιν της Ιταλίας, η πολιτική την οποίαν ακολουθώ είναι η πολιτική του αειμνήστου Βενιζέλου. Διότι είναι η πολιτική του συνταυτισμού της Ελλάδος με την τύχην της δυνάμεως, διά την οποίαν η θάλασσα είναι ανέκαθεν όπως είναι και διά την Ελλάδα, όχι το εμπόδιον που χωρίζει, αλλά η υγρά λεωφόρος που συνδέει. Βέβαια εις την ιστορίαν μας την νεωτέραν δεν είχομεν μόνο ευγνωμοσύνης λόγους και αφορμάς διά την Αγγλίαν, της οποίας άλλως τε η μεταπολεμική πολιτική των τελευταίων ιδίως ετών, είναι πολιτική μεγίστων και ιστορικών αγγλικών ευθυνών. Αλλά τας ευθύνας της αυτάς η Αγγλία τας αποδίδει σήμερον με την υπερήφανον αποφασιστικότητα λαού μεγάλου, σώζοντος την ελευθερίαν του κόσμου και του πολιτισμού. Διά την Ελλάδα η Αγγλία είναι η φυσική φίλη και επανειλημμένως εδείχθη προστάτρια, ενίοτε δε η μόνη προστάτρια. H νίκη θα είναι και δεν ημπορεί παρά να είναι δική μας. Θα είναι νίκη του αγγλοσαξωνικού κόσμου, απέναντι του οποίου η Γερμανία η οποία αφού έως τώρα δεν ηδυνήθη να επιτύχη οριστικόν αποτέλεσμα, είναι καταδικασμένη να συντριβή.

Διότι από τώρα και πέρα ο ορίζων δεν πρέπει να θεωρείται διά τον άξονα ανέφελος ούτε προς Ανατολάς και η Ανατολή είναι πάντοτε μυστηριώδης. Πάντοτε ήτο, αλλά σήμερον ειπέρποτε είναι γεμάτη απρόοπτα και μυστήριο. Τελικώς λοιπόν θα νικήσωμεν. Και θέλω φεύγοντες από την αίθουσαν αυτήν να πάρετε μαζί σας όλην την δική μου απόλυτη βεβαιότητα, ότι θα νικήσωμεν. Εν τούτοις πρέπει να σας επαναλάβω ό,τι επισημότερον διεκήρυξα από την πρώτην στιγμήν. H Ελλάς δεν πολεμά διά την νίκην. Πολεμά διά την Δόξαν. Και διά την τιμήν της. Έχει υποχρέωσιν προς τον εαυτόν της να μείνει αξία της ιστορίας της.

Η Ιταλία είναι μεγάλη δύναμη

Η Ιταλία είναι μεγάλη δύναμις, όταν δε προχθές έγινεν η πρώτη αεροπορική επιδρομή, ομολογώ ότι με έκπληξιν ήκουσα εις σχετικήν ερώτησίν μου την απάντησιν, ότι τα επιδραμόντα αεροπλάνα ήσαν μόνον ιταλικά. Αυτό φθάνει να σας δώση να καταλάβετε με ποιες ιδέες μπήκα στον πόλεμο. Αλλά υπάρχουν στιγμές κατά τις οποίες ένας λαός οφείλει, αν θέλει να μείνει μεγάλος, να είναι ικανός να πολεμήση, έστω και χωρίς καμίαν ελπίδα νίκης. Μόνον διότι πρέπει.

Γνωρίζω ότι ο ελληνικός λαός θα ήτο αδύνατον να δεχθή άλλο τι αυτήν την στιγμήν. Διότι είναι ελεύθερος και απερίσπαστος εις την φυσικήν ευθικρισίαν και υπερηφάνειαν, εφ’ όσον δεν εδόθη ευκαιρία να θολωθή η κρίσις του δι’ αγοραίων θορύβων και παραπλανητικών εκστρατειών. Εκάμαμεν ό,τι ήτο δυνατόν διά να μη έχωμεν το παραμικρόν άδικον. Και θα εξακολουθήσωμεν την ιδίαν τακτικήν μέχρι τέλους. Σας έχω στο τραπέζι μερικά έγγραφα. Είναι όλαι οι αποδείξεις της ιταλικής ενέδρας εκ προμελέτης. Οταν τελειώσω μπορείτε να τα δήτε. Περιττόν να πάρετε σημειώσεις. Συντομότατα θα δημοσιευθούν εις την λευκήν βίβλον, η οποία διέταξα να εκδοθή το ταχύτερον.

Η κατάσταση είναι εξαιρετικά δύσκολη

Δεν σας κρύβω, κύριοι, ότι η κατάστασις είναι εξαιρετικά δύσκολη. Μας περιμένουν μάλιστα δοκιμασίαι μεγάλαι. Διά να μη δώσω ευκαιρίαν προς την επιζητουμένην διά παντός τρόπου αφορμήν κατασυκοφαντήσεώς μας ευρέθην υποχρεωμένος να πάρω μίαν απόφασιν εξόχως σοβαράν.
Να μη κάμω την επιστράτευσιν όταν από καιρού την εζήτησε και εξηκολούθησεν επανειλημμένως να μου την ζητά το Επιτελείον…

O ιταλικός όγκος λοιπόν ευρήκεν απέναντί του δυνάμεις πάρα πολύ ασθενείς, τουλάχιστον διά την κρούσιν των πρώτων ημερών. O ρόλος σας είναι σήμερον μεγάλος και επισημότατος. Μη χάνετε το θάρρος σας, οτιδήποτε κι αν γίνη, διότι άλλως αδύνατον να φανήτε άξιοι του λαού σας και του λαού σας και του καθήκοντός σας, το οποίον είναι να συντηρήσετε την ιερή φλόγα του ελληνικού λαού, να βοηθήσητε τον μαχόμενον Στρατόν, να υπάρξητε συνεργάται της Κυβερνήσεως, ότι και αν αισθάνεσθε δι’ αυτήν. Πρέπει να πιστεύσητε σεις για να μπορέσετε να μεταδώσητε την πίστην εις το κοινόν σας, μολονότι αυτήν την φοράν έχομεν όλοι μας να πάρωμεν από τον ελληνικόν λαόν, και από το απερίγραπτον θάρρος του και όχι να του δώσωμεν.

Πυροβόλο
Η ελληνική 3η Μοίρα Πυροβολικού βάλλει από Μόραβα εις Ιβάν την 18η Νοεμβρίου 1940

Η Ελλάδα θα εξέλθει ένδοξη και μεγαλύτερη

Θέλω ακόμη να σας ειπώ κάτι. Ξέρω με βεβαιότητα, ότι από την φοβεράν αυτήν δοκιμασίαν η Ελλάς θα υποφέρη. Ξέρω όμως επίσης με βεβαιότητα, ότι τελικώς θα εξέλθη όχι μόνον ένδοξος, αλλά και μεγαλύτερη. Θα προσέξατε το τηλεγράφημα του κ. Τσώρτσιλ το οποίον εδημοσιεύθη σήμερον στας εφημερίδας, ανακοινωθέν από το Υπουργείον Εξωτερικών. Λοιπόν επιθυμώ να σας τονίσω τούτο: Εκείνοι οι οποίοι εις το τηλεγράφημα αυτό δεν βλέπουν γραπτήν την επιβεβαίωσιν αγράφου συμφωνίας διά τα Δωδεκάνησα, δεν ξέρουν να διαβάζουν μέσα από τις γραμμές… Και κάτι άλλο ακόμη. Τα Δωδεκάνησα προδικάζουν…».

  • Ο Γεώργιος Σαρρής είναι δημοσιογράφος – μέλος της ΕΣΗΕΑ, τιμηθείς από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας με το Βραβείο Αθ. Μπότση για την αντικειμενική και με πληρότητα παρουσίαση ιστορικών πολιτικών θεμάτων.