Αρχική Blog Σελίδα 1807

Ενέργεια: Πώς η Ελλάδα θα συνδέσει την Ευρώπη με Μέση Ανατολή και Αφρική

0

Η ροή της ενέργειας από Ανατολάς προς Δυσμάς και από Βορρά προς Νότο αλλάζει, καθώς οι αγωγοί βγαίνουν από το παιχνίδι – Ποιες διασυνδέσεις σχεδιάζει η Ελλάδα

Κεντρικό ρόλο στη μεταφορά πράσινης ενέργειας που θα παράγεται στις χώρες της Αφρικής και της Μέσης Ανατολής προς την Κεντρική και Δυτική Ευρώπη που επείγεται να υποκαταστήσει το ρωσικό φυσικό αέριο και να αφήσει πίσω της τους αγωγούς και τα ορυκτά καύσιμα, διεκδικεί η Ελλάδα, δρομολογώντας νέες διεθνείς διασυνδέσεις προς κάθε κατεύθυνση.

Οι «λεωφόροι» της πράσινης ενέργειας θα πάρουν τη θέση των αγωγών που διασχίζουν την Ευρώπη από Ανατολάς προς Δυσμάς και από τον Βορρά προς τον Νότο με αντίθετη ακριβώς κατεύθυνση. Οι νέες πηγές της πράσινης ενέργειας για την Ευρώπη βρίσκονται στον Νότο και πέραν της Μεσογείου, στη Βόρεια Αφρική και στη Μέση Ανατολή και ο δρόμος για να φτάσουν στην Ευρώπη περνάει από την Ελλάδα.

Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις του δικτύου διαχειριστών Ε.Ε. ENTSO-E, πέραν των διασυνοριακών διασυνδέσεων 23 GW που προγραμματίζονται έως το 2025, η Ευρώπη έχει πρόσθετες ανάγκες για επιπλέον διασυνδέσεις 64 GW σε 50 ευρωπαϊκά σύνορα έως το 2030 και 132 GW έως το 2040 (συμπεριλαμβανομένων και έργων αποθήκευσης). Οι νέες αυτές διασυνδέσεις είναι αναγκαίες για να περιοριστεί η ηλεκτροπαραγωγή από αέριο στην Ευρώπη κατά 75 TWh έως το 2040 και να αποφευχθούν περικοπές ΑΠΕ 42 TWh.

H Eλλάδα, μέσω του ΑΔΜΗΕ, έχει δρομολογήσει από πολύ νωρίς δύο στρατηγικού χαρακτήρα διεθνείς διασυνδέσεις, ώστε να αποτελέσει έναν διάδρομο πράσινης ενέργειας μεταξύ της Ευρώπης, της Βόρειας Αφρικής και της Μέσης Ανατολής και συγκεκριμένα τη διασύνδεση της Ελλάδας με την Κύπρο και το Ισραήλ και της Ελλάδας με την Αίγυπτο. Μόλις πρόσφατα εξάλλου έγινε γνωστό ότι δρομολογείται και ένας τρίτος ηλεκτρικός διάδρομος που θα συνδέει την Ελλάδα με την Αυστρία, για να φτάνει πράσινη ενέργεια μέχρι τη νότια Γερμανία, όπου δεν μπορεί να αναπτύξει ΑΠΕ λόγω των περιβαλλοντικών όρων προστασίας του Μέλανα Δρυμού.

Η διασύνδεση με αρχική δυναμικότητα 3 GW που σε δεύτερη φάση θα φτάσει στα 9 GW, θα ξεκινάει από την Ελλάδα και θα φτάνει στην Αλβανία. Από εκεί, ο ΑΔΜΗΕ φαίνεται να εξετάζει δύο εναλλακτικές οδεύσεις. Μία χερσαία που θα διασχίζει τα κράτη Μαυροβούνιο, Κροατία και Σλοβενία και θα καταλήγει στην Αυστρία και στη νότια Γερμανία. Η δεύτερη διαδρομή είναι υποθαλάσσια από τα παράλια της Αλβανίας μέχρι τη Σλοβενία και στη συνέχεια θα ακολουθεί χερσαία όδευση προς Αυστρία και νότια Γερμανία. Το σχέδιο βρίσκεται σε πρώιμο στάδιο, έχει ωστόσο υποβληθεί σχετική πρόταση στο Βερολίνο και στη Βιέννη, με τις συζητήσεις μεταξύ των τριών πλευρών να βρίσκονται σε εξέλιξη.

Η ροή της ενέργειας από Ανατολάς προς Δυσμάς και από Βορρά προς Νότο αλλάζει, καθώς οι αγωγοί βγαίνουν από το παιχνίδι.

H Eλλάδα είναι ήδη διασυνδεδεμένη με όλες τις γειτονικές χώρες, ενώ ο ΑΔΜΗΕ έχει δρομολογήσει την επέκταση των υφιστάμενων διασυνδέσεων προς κάθε πλευρά των συνόρων. Ο ΑΔΜΗΕ κατασκευάζει δεύτερη διασύνδεση με τη Βουλγαρία που θα τριπλασιάσει τη δυναμικότητα των ανταλλαγών ενέργειας μεταξύ των δύο χωρών, προχωράει τις μελέτες για τη δεύτερη διασύνδεση με την Ιταλία, ισχύος τουλάχιστον 1 GW, μελετά δύο νέες διασυνδέσεις με την Τουρκία και την Αλβανία, καθώς και την αναβάθμιση της υφιστάμενης διασύνδεσης με τη Βόρεια Μακεδονία, δεδομένου ότι η γειτονική χώρα αποτελεί κρίσιμο κόμβο στο συνολικό σύστημα των Δυτικών Βαλκανίων.

Η δεύτερη διασύνδεση με την Ιταλία βρίσκεται στη φάση των μελετών και με την ολοκλήρωσή τους οι διαχειριστές των δύο χωρών θα αποφασίσουν από κοινού την πλέον ενδεδειγμένη τεχνοοικονομική λύση. Ο σχεδιασμός της δεύτερης διασύνδεσης με την Τουρκία ωριμάζει με τη συνεργασία των διαχειριστών Ελλάδας, Βουλγαρίας και Τουρκίας, καθώς διερευνώνται διάφορα εναλλακτικά σενάρια για την ανάπτυξη νέων συνδέσεων ανάμεσα στο ευρωπαϊκό και το τουρκικό ηλεκτρικό σύστημα. Το εγχώριο τμήμα της νέας διασύνδεσης Ελλάδας – Βουλγαρίας βρίσκεται σε προχωρημένη κατασκευή και αναμένεται να λειτουργήσει στις αρχές του 2023. Η νέα διασύνδεση θα υπερτριπλασιάσει τη μεταφερόμενη ενέργεια που ανταλλάσσουν οι δύο χώρες, αυξάνοντας τη μεταφορική ικανότητα σε 1.400 MW για την κατεύθυνση από την Ελλάδα προς τη Βουλγαρία και σε 1.700 MW για την κατεύθυνση από τη Βουλγαρία προς την Ελλάδα.

«Οι διεθνείς διασυνδέσεις είναι μία κρίσιμη παράμετρος για τη διαφοροποίηση των πηγών εφοδιασμού της Ελλάδας και της Ευρώπης. Ο ΑΔΜΗΕ συνδράμει με όλες του τις δυνάμεις στη διάνοιξη νέων και ισχυρών ενεργειακών διαδρόμων με την Ιταλία, τα Βαλκάνια, τη Βόρεια Αφρική και τη Μέση Ανατολή, που μπορούν να αναδείξουν τη χώρα μας σε έναν στρατηγικό ενεργειακό κόμβο και να ενισχύσουν σημαντικά τη δυνατότητά της τόσο για παραγωγή όσο και για εξαγωγές καθαρής ενέργειας», δηλώνει στην «Κ» ο πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος του ΑΔΜΗΕ Μάνος Μανουσάκης.

Ενέργεια: Πώς η Ελλάδα θα συνδέσει την Ευρώπη με Μέση Ανατολή και Αφρική-1

Διασυνδέσεις με Κύπρο, Ισραήλ και Αίγυπτο

Ελλάδα – Κύπρος – Ισραήλ: Η διασύνδεση Ελλάδας – Κύπρου – Ισραήλ με φορέα υλοποίησης τον EuroAsia Interconnector είναι ένα ώριμο έργο, στο οποίο η συμβολή του ΑΔΜΗΕ υπήρξε καθοριστική για την προνομιακή πρόσβασή του σε ευρωπαϊκούς πόρους χρηματοδότησης, ύψους 657 εκατ. ευρώ, από το Connecting Europe Facility. Προϋπόθεση για τη χρηματοδότηση του έργου ήταν η συμμετοχή διαχειριστή συστήματος μεταφοράς στον φορέα υλοποίησης. Πρόσφατα, ο ΑΔΜΗΕ δρομολόγησε και τη διαδικασία της επενδυτικής του συμμετοχής στο έργο της διασύνδεσης, καθώς έγιναν αποδεκτοί οι όροι του Letter of Intent που κατέθεσε προς τον EuroΑsia Interconnector για αρχική συμμετοχή με ποσοστό 25% στο μετοχικό κεφάλαιο της εταιρείας. Το έργο, προϋπολογισμού 2,5 δισ. ευρώ, αφορά την κατασκευή υποθαλάσσιου καλωδίου με μεταφορική ικανότητα 2.000 MW (1 GW σε πρώτη φάση) και συνολικό μήκος περίπου 1.200 χιλιομέτρων. Παράλληλα, προβλέπει και την κατασκευή τριών υποσταθμών μετατροπής, ένας σε κάθε χώρα, με τον πρώτο στην Κύπρο να αρχίσει να κατασκευάζεται μέσα στους επόμενους μήνες. Η διασύνδεση Ελλάδας – Κύπρου – Ισραήλ είναι ένα κρίσιμο ενεργειακό έργο, που αναμένεται να ολοκληρωθεί σε δύο διαδοχικές φάσεις (Κρήτη – Κύπρος και Κύπρος – Ισραήλ) έως το 2029. Με τη λειτουργία του θα τερματίσει την ενεργειακή απομόνωση της Κύπρου ενώ η διασύνδεση του συστήματος του Ισραήλ θα αποτελέσει το πρώτο βήμα για την ανταλλαγή ενέργειας μεταξύ της Μέσης Ανατολής και της ηπειρωτικής Ευρώπης.

Ελλάδα – Αίγυπτος: Η ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας – Αιγύπτου αυτήν την περίοδο βρίσκεται σε στάδιο μελετών. Ο ΑΔΜΗΕ συνεργάζεται στενά με τον διαχειριστή του συστήματος της Αιγύπτου, EETC, με στόχο τη διασφάλιση της τεχνικής και οικονομικής βιωσιμότητας του έργου, το οποίο κατ’ αρχήν έχει συμφωνηθεί ότι θα βασίζεται στην πρόταση GREGY, που έχει καταθέσει η εταιρεία Elica του ομίλου Κοπελούζου στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Το έργο αφορά τη σύνδεση της Αιγύπτου με υποθαλάσσιο καλώδιο μήκους 954 χλμ. απευθείας με την Αττική. Η ισχύς του καλωδίου ανέρχεται σε 3.000 μεγαβάτ με αμφίδρομη ικανότητα και το κόστος της επένδυσης σε 3,5 δισ. ευρώ. Το ένα τρίτο της ηλεκτρικής ενέργειας που θα παράγεται, θα καταναλώνεται από βιομηχανίες στην εσωτερική αγορά, 1 GW θα κατευθύνεται στην Ιταλία και στη Βουλγαρία και το υπόλοιπο θα χρησιμοποιείται για την παραγωγή υδρογόνου. Σύμφωνα με μελέτη, η ηλεκτρική διασύνδεση θα απελευθερώσει χωρητικότητα 700 μεγαβάτ στα υπάρχοντα δίκτυα μεταφοράς ηλεκτρικής ενέργειας Ελλάδας – Ιταλίας και Ελλάδας – Βουλγαρίας.

Προχωράει η σύνδεση Αττικής με την Κρήτη

Με ταχείς ρυθμούς προχωράει η ηλεκτρική διασύνδεση Κρήτης – Αττικής, έργο που θα ενισχύσει την ενεργειακή ασφάλεια του νησιού και θα ανοίξει τον δρόμο για την ανάπτυξη έργων ΑΠΕ. Μέχρι στιγμής έχουν ποντιστεί 170 χλμ. του πρώτου ηλεκτρικού καλωδίου και το σύνολο των καλωδίων οπτικών ινών, συνολικού μήκους 670 χλμ., ενώ σύμφωνα με τον προγραμματισμό του ΑΔΜΗΕ μέσα στο 2022 θα προχωρήσει η πόντιση του δεύτερου υποβρυχίου καλωδίου μήκους 335 χλμ., με στόχο μέσα στο πρώτο εξάμηνο του 2023 να έχουν ολοκληρωθεί όλες οι ποντίσεις ηλεκτρικών καλωδίων. Παράλληλα προχωρούν οι διασυνδέσεις Σαντορίνης – Νάξου και μέχρι το τέλος του 2022 θα ακολουθήσουν οι διαγωνισμοί για τις διασυνδέσεις της Φολεγάνδρου, της Μήλου και της Σερίφου με το Λαύριο, έργα που θα ολοκληρωθούν στο σύνολό τους το 2024. Το προηγούμενο διάστημα ο ΑΔΜΗΕ ολοκλήρωσε τη διασύνδεση της Σκιάθου με την Εύβοια, ένα έργο που έχει αναβαθμίσει σημαντικά την ενεργειακή ασφάλεια σε όλες τις βόρειες Σποράδες.

Στη Δυτική Ελλάδα αυτή την περίοδο αντικαθιστά  την ηλεκτρική διασύνδεση Ακτίου – Πρέβεζας και το αμέσως επόμενο διάστημα ξεκινάει την αναβάθμιση της ηλεκτρικής διασύνδεσης Κυλλήνης – Ζακύνθου. Μέχρι το 2025 ο ΑΔΜΗΕ στοχεύει να έχει εκσυγχρονίσει το σύνολο των υφιστάμενων διασυνδέσεων στα Ιόνια νησιά, επενδύοντας περί τα 100 εκατ. ευρώ. Μέχρι το τέλος της δεκαετίας τα έργα που περιλαμβάνονται στο επενδυτικό πρόγραμμα του ΑΔΜΗΕ, ύψους 5 δισ. ευρώ, σύμφωνα με τον αντιπρόεδρο της εταιρείας Ιωάννη Μάργαρη, θα έχουν δημιουργήσει ηλεκτρικό χώρο άνω των 28 GW για ΑΠΕ –από 17 GW σήμερα– ξεπερνώντας τον προβλεπόμενο στόχο των 25 GW που προβλέπει το εθνικό σχέδιο για την ενέργεια και το κλίμα την ίδια περίοδο.

Καθημερινή

Μαρκέλλα Καβαλιεράτου: Οι γερμανικές οφειλές και οι ντουφεκιές στον αέρα

0

31/10/2022

Της Μαρκέλλας Καβαλιεράτου 

Ο τρόπος με τον οποίον ο Κ. Μητσοτάκης έθεσε το θέμα των γερμανικών αποζημιώσεων προς την Ελλάδα κατά την κοινή συνέντευξη τύπου (27-10-22) με τον Καγκελάριο Όλαφ Σολτς, καταδεικνύει ότι ούτε θέλει ούτε μπορεί να συγκρουστεί με το Βερολίνο προκειμένου να υπερασπιστεί ύψιστα εθνικά συμφέροντα.

Αναφερόμαστε στις ελληνικές απαιτήσεις από το κατοχικό δάνειο, τις επανορθώσεις για υλικές καταστροφές, τις αποζημιώσεις των θυμάτων και την επιστροφή κλαπέντων αρχαιολογικών θησαυρών. Το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους, σε έκθεσή του που κατατέθηκε στη Βουλή το 2015, υπολόγισε τις συνολικές γερμανικές οφειλές σε 278,7 δις. ευρώ. Στο ποσόν αυτό πρέπει να προστεθούν και οι τόκοι από τότε μέχρι σήμερα. Πρόκειται για περισσότερα από 310 δις. ή περίπου το 80% του σημερινού δημόσιου χρέους της Ελλάδας. Υπάρχουν βέβαια και άλλες εκτιμήσεις που ανεβάζουν το συνολικό ποσό σε υψηλότερα επίπεδα.

Χαρακτηριστικά ο Κ. Μητσοτάκης κατά τη συνέντευξη τύπου είπε: «…Δε θα κρύψω ότι για την Αθήνα παραμένει ανοιχτό το θέμα των πολεμικών αποζημιώσεων. Ειδικά του κατοχικού δανείου. Η ρύθμισή του θα ήταν αμοιβαία επωφελής. Σε μια συγκυρία, μάλιστα, που η ελληνογερμανική σύμπλευση απέναντι στις προκλήσεις των καιρών είναι ακλόνητη». Αργότερα, απαντώντας σε σχετική ερώτηση δημοσιογράφου πρόσθεσε: «Ειδικά το ζήτημα του κατοχικού δανείου έχει ιδιαιτερότητες».

Είναι προκλητικό ότι από τις συνολικές γερμανικές οφειλές ο κ. Μητσοτάκης εστίασε στο κατοχικό δάνειο το οποίο αποτελεί το σχετικά μικρότερο ποσό (10,3 δις) και πρόσθεσε ότι αυτό έχει και ιδιαιτερότητες. Ακόμα και καλοπροαίρετοι να ήταν οι Γερμανοί η συζήτηση, μετά την προτροπή του κ. Μητσοτάκη, θα περιοριζόταν στο κατοχικό δάνειο και λόγω «ιδιαιτεροτήτων» η διαπραγμάτευση θα οδηγείτο μάλλον σε αδιέξοδο! Το υπόλοιπο και συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος των οφειλών, για ακόμα μια φορά, παραπέμφθηκε στις «ελληνικές καλένδες».

Χαρακτηριστικό είναι επίσης ότι ο Καγκελάριος Σολτς δεν αναφέρθηκε καθόλου στο θέμα των γερμανικών οφειλών και όταν ένας δημοσιογράφος υπέβαλλε σχετική ερώτηση δεν απάντησε γιατί, όπως είπε, δεν είχε ακούσει την ερώτηση. Η πάγια θέση της γερμανικής πλευράς σ’ όλες τις ρηματικές διακοινώσεις των ελληνικών κυβερνήσεων είναι ότι: «Το θέμα νομικά και πολιτικά έχει λήξει». Οι δύο τελευταίες ρηματικές διακοινώσεις έγιναν το 2019 (επί ΣΥΡΙΖΑ) και το 2020 (επί ΝΔ) πάντα για επικοινωνιακούς λόγους, αφού δεν συνοδεύονταν από καμιά άλλη ενέργεια. Ήταν «ντουφεκιές στον αέρα». Το ίδιο ισχύει και για την πρόσφατη αναφορά του Κ. Μητσοτάκη αφού συνοδευόταν από τη δήλωση ότι «η ελληνογερμανική σύμπλευση είναι ακλόνητη»!

Το Βερολίνο προκειμένου να υπονομεύσει τις ελληνικές διεκδικήσεις προωθεί και χρηματοδοτεί ψευδεπίγραφες «πρωτοβουλίες συμφιλίωσης» όπως η Ελληνογερμανική Συνέλευση, το Ελληνογερμανικό Ταμείο για το Μέλλον, το Ελληνογερμανικό Ίδρυμα Νεολαίας, προγράμματα για την αναθεώρηση της ιστορίας της Κατοχής που διδάσκονται στα σχολεία και υποσχέσεις «δωρεών» και «επενδύσεων» στους μαρτυρικούς τόπους. Όλα αυτά στοχεύουν στην άμβλυνση της ιστορικής μνήμης και άρα την αποδυνάμωση των απαιτήσεων του ελληνικού λαού για αποζημίωση και δικαιοσύνη. Το τραγικό είναι ότι διαχρονικά οι ελληνικές κυβερνήσεις αποδέχονται και συμμετέχουν σ’ αυτές τις γερμανικές πρωτοβουλίες.

Προς επίρρωση των ανωτέρω σε συνέντευξή του στην εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ, την παραμονή της συνάντησής του με τον Κ. Μητσοτάκη, ο Όλαφ Σολτς είπε: «Νομικά και πολιτικά το ζήτημα των επανορθώσεων έχει λήξει. Ταυτόχρονα είναι ξεκάθαρο ότι οι Γερμανοί έχουν διαπράξει τρομερά εγκλήματα. Γι’ αυτό το λόγο είναι για μας τόσο σημαντική η επεξεργασία και η μνήμη και γι’ αυτόν το λόγο είναι για μένα τόσο σημαντική η συνεργασία σε προγράμματα εκπαίδευσης και μνήμης».

Είναι σαφές ότι οι Γερμανοί μπαταχτσήδες ενδιαφέρονται βασικά να μην πληρώσουν ούτε σεντς και παράλληλα να κάνουν «πλύση εγκεφάλου» στην ελληνική κοινωνία ώστε να αποδεχτεί ότι οποιαδήποτε απαίτηση για αποζημιώσεις είναι παράλογη. Έτσι, ανενόχλητοι θα συνεχίσουν να εισπράττουν το τμήμα που τους αναλογεί από τα ετήσια τοκοχρεολύσια του ελληνικού χρέους.

Η Ελλάδα θα μπορέσει να εισπράξει τις συνολικές γερμανικές οφειλές μόνο αν καταφέρει να σπάσει τα δεσμά της οικονομικής εξάρτησης που συνίστανται από την απουσία εθνικού νομίσματος και από το συναλλαγματικό ευρωχρέος. Έτσι θα αποκτήσει την αναγκαία ανεξαρτησία ώστε να έρθει σε μετωπική ρήξη με τη γερμανική ηγεμονία στην Ευρωζώνη.

Εκτός από τα νομικά επιχειρήματα, τις διαπραγματεύσεις και την τυχόν προσφυγή σε κάποιο διεθνές δικαστήριο υπάρχει και το όπλο της δήμευσης ή κατάσχεσης γερμανικών περιουσιών (υπάρχουν πολλές στην Ελλάδα). Υπάρχει και η συνεργασία με την Πολωνία που επίσης απαιτεί  αποζημιώσεις (1,3 τρις.) από τη Γερμανία. Ο αντίπαλος πρέπει να γνωρίζει εξ’ αρχής ότι θα υποστεί απώλειες για να αναγκαστεί να συμβιβαστεί. Πρέπει να γίνει σαφές ότι η διεκδίκηση των γερμανικών επανορθώσεων είναι ένας οικονομικός πόλεμος και χρειάζονται τα αναγκαία όπλα για να κερδηθεί.

Σ’ αυτόν τον οικονομικό πόλεμο η Γερμανία θα επιχειρήσει για μια ακόμη φορά να μας καταστρέψει όπως έκανε και το 2010 με τα μνημόνια. Γι’ αυτό προϋπόθεση επιβίωσης του Ελληνισμού είναι η νομισματική και οικονομική ανεξαρτησία του στο μέγιστο δυνατό βαθμό. Αυτά ας τα έχουν υπ’ όψιν τους οι κάθε κατηγορίας γερμανόφιλοι, γερμανόφοβοι και γερμανόπληκτοι που απλώς γκρινιάζουν και επαιτούν.

Πηγή: www.ellinikiantistasi.gr

Μιχάλης Ψύλος: Ένα hashtag για τη φτώχεια

0

Κυριακή, 30 Οκτωβρίου 2022 18:17

 UPD:18:27

Του Μιχάλη Ψύλου
[email protected]

Τι σημαίνει να είσαι φτωχός; Να ντρέπεσαι  ακόμη και να το δείξεις στους γύρω σου, γιατί οι κοινωνικές προκαταλήψεις είναι επώδυνες: οι φτωχοί είναι τεμπέληδες, ακούς συχνά πυκνά από κάποιους «χορτάτους».

Αυτή την προκατάληψη φοβόταν και η Σουζάνε, μια Γερμανίδα χωρισμένη με δύο παιδιά. Κάποια στιγμή τόλμησε όμως να μιλήσει για τη ζωή της, δημόσια. Κάθισε μπροστά στον υπολογιστή της και άρχισε να γράφει για μια ζωή στη φτώχεια, τον χωρισμό της, τα άρρωστα παιδιά της. Η 54χρονη Σουζάνε δημοσίευσε την ιστορία της στο hashtag: #ichbinarmutsaffected (Έχω χτυπηθεί από τη φτώχεια).

Σε λίγο διαπίστωσε ότι η ιστορία της είναι μια από τις εκατοντάδες χιλιάδες που κοινοποιήθηκαν στο Twitter από το συγκεκριμένο hashtag.  Οι χρήστες δεν ντρέπονται να  αναφέρουν δημοσίως  πώς βλέπουν με ζήλια τα γεμάτα πιάτα στα εστιατόρια, πώς πρέπει να πουλήσουν αγαπημένα αντικείμενα λόγω έλλειψης χρημάτων, πώς δεν μπορούν πλέον να αντέξουν οικονομικά να έχουν φαγητό ως τέλος του μήνα και πώς ανησυχούν για τον επόμενο λογαριασμό ρεύματος.

Η Σουζάνε λέει ότι «το να είσαι φτωχός σημαίνει να υπολογίζεις τα πάντα μέχρι το τελευταίο σεντ και συνέχεια να φοβάσαι ότι κάτι θα σπάσει. Για παράδειγμα τα παπούτσια του γιου μου. Έχει μόνο ένα ζευγάρι χειμωνιάτικα παπούτσια και αν τρυπήσουν, έχουμε πρόβλημα».

Η Σουζάνε όταν έχασε τη δουλειά της  πριν από τρία χρόνια και ζούσε με επιδόματα, αποσύρθηκε από την κοινωνία. «Η διαδικασία είναι πολύ γρήγορη», εξηγεί. «Συνήθως απέρριπτα προσκλήσεις φίλων και έλεγα ότι ήμουν αδιάθετη. Γιατί δεν είχα λεφτά να αγοράσω  ένα δώρο, για παράδειγμα. «Κρύφτηκα από την κοινωνία γιατί δεν μπορούσα να συμβαδίσω».

Από μια δυναμική γυναίκα με αυτοπεποίθηση, που ήταν κάποτε, η Σουζάνε μετατράπηκε γρήγορα σε ένα άτομο γεμάτο αμφιβολίες και φόβους. Μετά ήρθε η αλλαγή με το  #ichbinarmutsaffected. Η ανταλλαγή μηνυμάτων με άλλους την έκανε να συνειδητοποιήσει: «Δεν είμαι μόνη», λέει. «Ήμουν ξαφνικά μέλος μιας ομάδας και είχα ίσα δικαιώματα: δεν ήμουν ανάμεσα στους άλλους γιατί δεν μπορούσα να αντέξω οτιδήποτε, οικονομικά, ήμουν ακριβώς στη μέση».

Το hashtag: #ichbinarmutsaffected δίνει φωνή σε ανθρώπους που δεν έχουν αρκετά χρήματα για να ζήσουν. Για τους ειδικούς, είναι ένα σημάδι του πόσο έχει επιδεινωθεί η κατάσταση.

Η ζωή στη φτώχεια είναι από καιρό μια πραγματικότητα για πολλούς ηλικιωμένους στη Γερμανία. Κάθε πέμπτο άτομο άνω των 80 ετών (22,4%) πλήττεται από τη φτώχεια. Αυτό δείχνουν τα αποτελέσματα της μελέτης «Γήρας στη Γερμανία» η οποία διεξήχθη μεταξύ 2019 και 2022. Το ποσοστό μεταξύ των γυναικών εξακολουθεί να είναι σημαντικά υψηλότερο από ό,τι μεταξύ των ανδρών αυτής της ηλικιακής ομάδας.

Όλα αυτά τα στοιχεία δεν λαμβάνουν καν υπόψη τις τρέχουσες επιπτώσεις της κρίσης που προκλήθηκε από τον πόλεμο της Ρωσίας κατά της Ουκρανίας. Η αύξηση του κόστους των τροφίμων, του φυσικού αερίου και του ηλεκτρικού ρεύματος επιδεινώνει την κατάσταση για τους πληγέντες και επεκτείνει το ποσοστό φτώχειας σε άτομα που προηγουμένως πίστευαν ότι είχαν επαρκή οικονομικά μέσα.

Τι μπορεί να κάνει ένα hashtag;

Μια ερευνητική ομάδα του καθηγητή Κοινωνικής Αγωγής Χόλγκερ Σόνεβιλ Holger Schoneville, στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου, εξετάζει καθημερινά- μαζί με  τους φοιτητές -τα tweets για τη φτώχεια. Είναι κραυγές αγωνίας σε μια εποχή που η ενέργεια και το φαγητό γίνονται όλο και πιο ακριβά:

«Έχουμε πολλά στατιστικά στοιχεία, για παράδειγμα, για το εισόδημα και τις συνθήκες διαβίωσης των φτωχών ανθρώπων. Τώρα όμως  μπορούμε να έχουμε και μια σαφή εικόνα για το πώς πραγματικά αισθάνονται οι άνθρωποι που ζουν μέσα στη φτώχεια. Κάθε πέμπτο παιδί στη Γερμανία κινδυνεύει από τη φτώχεια Είναι σαν να ζεις μαζί τους κάθε μέρα και μας ενδιαφέρει πολύ αυτό», λέει στην Tagesschau ο καθηγητής Σόνεβιλ.

Στη Γερμανία, οι άνθρωποι θεωρούνται ότι κινδυνεύουν από τη φτώχεια εάν ζουν με λιγότερο από το 60% του μέσου εισοδήματος. Για έναν άνθρωπο που ζει μόνος, αυτό το όριο φτώχειας είναι περίπου 1251 ευρώ καθαρά το μήνα. Σχεδόν το 16% του πληθυσμού θεωρείται ότι κινδυνεύει από τη φτώχεια. Το 2000 ήταν  11,7%.

Στην κοινωνία, η άποψη για τη φτώχεια αλλάζει, λέει ο Σόνεβιλ: «Πριν από μερικά χρόνια λέγαμε  ότι η φτώχεια δεν υπάρχει πραγματικά εδώ. Σήμερα δεν μπορείς πια να πεις ότι οι φτωχοί είναι τεμπέληδες. Ζούμε σε μια εποχή που πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι η φτώχεια δημιουργείται κοινωνικά».

Για το λόγο αυτό, η Σουζάνε διαδηλώνει τώρα στους δρόμους. Γιατί οι ψηφιακές ιστορίες πρέπει να γίνουν κίνημα για να αντιμετωπιστεί η φτώχεια  «Υπάρχει ακόμη πολλή δουλειά που πρέπει να κάνουμε. Πολλοί άνθρωποι δεν μας παίρνουν ακόμα στα σοβαρά, αλλά θα το κάνουν αν δουν ότι είμαστε πολλοί.

Η φτώχεια στον κόσμο

Κάπου 685 εκατομμύρια άνθρωποι σε όλον τον κόσμο ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας το 2022. Σχεδόν το 10% του πληθυσμού της γης Η ενεργειακή κρίση και η πανδημία επιδείνωσαν τη φτώχεια και  την ανισότητα, παγκοσμίως. Σύμφωνα με τις προβλέψεις, οι περισσότεροι από τους εξαιρετικά φτωχούς θα ζουν επίσης στην Αφρική το 2030.

Τα στοιχεία έδειξαν ότι το φτωχότερο 40%  του παγκόσμιου πληθυσμού έχασε διπλάσιο εισόδημα από το πλουσιότερο 20%. «Ο πόλεμος στην Ουκρανία έχει σταματήσει την ανάκαμψη μετά την Covid-19 και έχει ανατρέψει τον κόσμο», σύμφωνα με την Global Wealth Report. Ο πληθωρισμός, οι ελλείψεις τροφίμων και ενέργειας οδήγησαν σε τεράστια προβλήματα παγκοσμίως και πιθανότατα θα επηρεάσουν την ανάπτυξη για τα επόμενα  πολλά χρόνια.

Η λεγόμενη αποπαγκοσμιοποίηση σημαίνει επίσης ότι η ΕΕ και οι ΗΠΑ αποσύρουν σημαντικές επενδύσεις από τις αναπτυσσόμενες χώρες. Αυτό επηρεάζει επίσης τις προβλέψεις για τη φτώχεια. Οι συντάκτες της έκθεσης της Παγκόσμιας Τράπεζας θεωρούν ότι ο στόχος του ΟΗΕ για την εξάλειψη της ακραίας φτώχειας έως το 2030 είναι καταδικασμένος σε παταγώδη αποτυχία…

naftemporiki.gr

Analysis: Ukraine Strikes With Kamikaze USVs – Russian Bases Are Not Safe Anymore

0
Minutes before the USV attacks to Admiral Grigorovich-class frigate (Screenshot from the footage circulating on social media)

Ukraine conducted a new surprise attack on the Russian Black Sea Fleet on October 29, 2022. This time, it targeted naval combatants at the Russian naval base of Sevastopol, opening a new era of naval warfare by using unmanned surface vessels (USV) as suicide drones.

The Russian Black Sea Fleet (BSF) was awakened by a shocking drone attack on Saturday morning. Ukraine targeted naval units in and around the main Russian base in the region, the Sevastopol naval base.

According to the footage circulating on social media, Ukrainian unmanned surface vessels (USVs) carried out kamikaze attacks on the BSF units. An Admiral Grigorovich-class frigate, possibly the flagship Admiral Makarov, and mine countermeasure (MCM) ship were reportedly hit by the Ukrainian USVs.

The reports suggest that Ukraine attacked the base simultaneously with UAVs and USVs. According to a Russian Defense Ministry statement, 8 UAVs (Unmanned Aerial vehicles) and 7 USVs were involved in the attack. The Russian Defense Ministry claimed that all UAVs and four USVs were repelled by the BSF units, and three USVs were destroyed on land. The Russian Defense Ministry stated on its official Telegram account that only one MCM vessel, Ivan Golubets, was slightly damaged in the attack. But according to the footage, the reality looks different. The USV targeted the Admiral Grigorovich-class frigate which didn’t seem to apply countermeasures against the drone.

In the same statement, Russian MoD said that the naval units attacked by the drones were providing security for the merchant ships carrying grain at the grain corridor for months. A few hours later, Russia suspended its participation in the grain deal, which was considered to ease a possible food crisis due to the Russo-Ukrainian war.

“It should be emphasized that the ships of the Black Sea Fleet that were subjected to a terrorist attack are involved in ensuring the security of the “grain corridor” as part of an international initiative to export agricultural products from Ukrainian ports.”


Russian Ministry of Defence

Asymmetric Threat: The Fog of War

Ukraine strikes with Kamikaze USVs - Russian bases are not safe anymore
Arleigh Burke-class destroyer USS Cole with a huge hole at the port side after being attacked by terrorists (U.S. Navy photo)

Though the asymmetric assault threat has been a part of the battle tactics in every domain for decades, the importance of force protection was better understood by the navies after the USS Cole incident, which was attacked by the terrorist group al-Qaeda while she was refueling in the Yemeni port of Aden on October 12, 2000.

This incident has shown the significance of such threats, and in particular, NATO allied naval forces have begun to develop additional measures against such threats from the air, surface, and subsurface. This is because such attacks can occur at the ships’ weakest times, such as when warships are resting or replenishing and not as ready as when they are deployed at sea, or when they are operating close to shore, passing through a strait, and so on.

These low-cost solutions have also led several navies to develop small boats to take on larger navies, such as Iran, which has hundreds of manned/unmanned armed boats to defend the Strait of Hormuz and the Gulf. This is because it is not easy for even a destroyer to deal with a swarm of drones, as they are usually designed to engage combatants. Warships have firing channels for cannons and missiles. Although they can destroy some of the drones with these weapons, their firing channels would not be enough if they were attacked by dozens of boats or ammunition lying around. Therefore, fighting these boats is still a problem for large naval units.

The Miracle of Ukraine

Artist's Impression of Ukrainian USV
Click to Enlarge. Artist’s Impression of the Ukrainian drone boat approaching a Russian landing ship outside Sevastopol. By H I Sutton

Ukraine took the asymmetric threat to a new level by attacking Russian ships at their mother base with the kamikaze USVs. This attacking style was quite unfamiliar in naval warfare, though the navies have been working on the CONOPS (concept of opreations) to use these assets as a part of the manned fleets.

Ukrainian forces are skillfully using the means at their disposal to optimize the timing of the asymmetric operation. First of all, it should be underlined that the Ukrainian Army, trained in the doctrines of NATO by the U.S. Navy during Sea Breeze exercises, unlike the Russian Army, can effectively use its air, land, and limited sea power to neutralize both strategic and asymmetric targets in joint operations.

As in the case of the striking of the Crimean bridge, which is strategically important for the Russians, the Ukrainian forces attacks critical targets in order to gain psychological superiority and damage the reputation of the Russian Armed Forces.

The sinking of the Black Sea Fleet’s flagship, the Moskva, also psychologically destroyed the Russian Navy. After this incident, Admiral Makarov was appointed as the new flagship. Ukraine, a country without naval forces, fired twice within a few months at the flagship of a powerful naval force.

The damage to the new flagship Makarov, as a result of a plan developed with a common understanding of operations and the product of very good intelligence work within the logic of the network-centric operation, is a great success for Ukraine and a reason for failure and shame for Russia.

Ukraine’s use of USVs for kamikaze attacks already took a place in Naval Warfare.

Black Sea Fleet: A Naval Force Which Doesn’t Learn

Ukraine strikes with Kamikaze USVs - Russian bases are not safe anymore
Moskva cruiser just before sinking

While the Russian BSF has strong submarine power and surface assets fitted with strategic missiles, it lost many ships as a result of coastal missile attacks, TB2 drone strikes, and so on. Many analysts and navy professionals criticized the Russian negligence after it lost its mighty flagship Moskva and a large tug with Ukraine’s missile attacks, patrol boats with TB2 drone strikes. Russia insisted on the wrong course of action, and made such mistakes;

  • Russian intelligence failed to detect Ukraine’s coastal missile batteries were operational on the coast, so the Moskva had to be deployed outside the effective range of those missiles,
  • Although the U.S. has officially stated that it has provided Harpoon missiles to Ukrainian forces, Russia has sent a rescue tug to Snake Island, and the ship has sailed in the A2/ AD area of these missiles,
  • BSF lost area air control after losing Moskva, but insisted on sending small patrol boats with weak air defenses and lost several boats to TB-2 Bayraktar drone attacks.

These are rare incidents that would be subject to the naval academies of the countries, just like the lessons of the Falkland War are still considered fundamental for many applications in Naval Warfare. Naval battles don’t occur often in history, many naval officers from different countries around the world retire without facing a real conflict at sea. For this reason, it is possible that warships might not show the necessary reaction the first time they encounter real aggression, but even if they do, it may not be sufficient.

This is because the dynamics of the exercises and the real conflict are very different. While the focus is on practicing like fighting, the lessons learned from real battles are worth their weight in gold. In this case, Russian losses become more interesting. When they lose the first ship (even if it is the mighty cruiser Moskva), even though there is a lot of carelessness, it can be understood because the Russian Navy (like many of other navies) did not have hot contact with a real adversary for decades. But the loss of the other ships by repeating the same (or similar) mistakes shows that the Russian BSF cannot learn from such disasters.

Firstly, Ukraine’s USVs were detected when a USV was aground on a Sevastopol beach. Among the other analysts, Naval News correspondent H I Sutton analyzed this drone and underlined that this can be used as a weapon. This could be the first warning to the BSF, that Ukraine has plans to strike naval units in the Sevastopol base. In this case there would be two common possible courses of action for the Ukrainian forces;

  • Proceeding with the USVs from the channel from the west close to the shoreline and attack when establishing hot contact with the Russian units,
  • Transporting the drones secretly via land, and deploying them to the sea in the vicinity of the base.
The waterway that the USVs should proceed before attacking from the west

In the first scenario, it is unacceptable that these drones cannot be detected before they pose a threat, because Russia has been at war for 9 months and should be on alert to protect key bases and facilities, and the waterway is long enough to detect and engage the boat before it attacked. The second scenario takes place in a location that is under Russian control. Therefore, security forces and intelligence should be prepared for sabotage attacks.

The footage suggests that the Russian units (probably helicopters) were trying to engage the USVs with guns, but, it’s not easy to hit such a small and fast boat with classical weapons. In this case, detecting the boat early, and engaging them with smart munitions or missiles seem indispensable.

In addition to these issues, measures to protect the Sevastopol base should be strengthened after the first drone was detected 5 weeks ago. Moreover, the ships had to take the necessary measures to repel such a surprise attack. As we mentioned in the previous subtitle, an asymmetric threat is not easy to repel, but Russian ships had to strengthen security measures, especially at night, when ships are more vulnerable because they are at war. So they had to consider all the possibilities.

Conclusion

Russia is a country with a maritime culture that has carried out successful harbor raids in its history. The fact that this navy’s warships were damaged by Ukraine’s attack, which deprived it of almost all naval forces, shows that Russia lacks basic capabilities such as port protection, reconnaissance, and accurate assessment of the enemy’s capabilities.

Every war sheds light on future conflicts, thanks to the lessons learned in it. What happened to the Russian Navy in the Black Sea shows that expendable USVs and UAVs will pose a major threat to multi-million dollar ships. In future conflicts, it will be even more difficult for ships that are not equipped with effective protection and survival systems, and drone swarms will be a major problem for large combat ships.

navalnews.com

Το Σύστημα Μητσοτάκη και τα αδιέξοδα που προκαλεί

9

του Παντελή Σαββίδη

Ακόμη και αν έρθει πρώτος στις εκλογές κανένας δεν θα θέλει να συνεργαστεί μαζί του και κυρίως, δεν θα θέλουν να συνεργαστούν με την Δεξιά

 30/10/2022 10:32

Ακόμη και αν έρθει πρώτος στις εκλογές κανένας δεν θα θέλει να συνεργαστεί μαζί του και κυρίως, δεν θα θέλουν να συνεργαστούν με την Δεξιά
Η τραγική εμπειρία από την διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ έκανε πολλούς, ακόμη και μη δεξιούς, να δουν με ανακούφιση την έλευση Μητσοτάκη.

Όσοι, βεβαίως, γνώριζαν τις συνήθειες του ανδρός είχαν τις επιφυλάξεις τους αλλά δημιούργησαν ψευδαισθήσεις επικαλούμενοι την φράση «το μη χείρον βέλτιστον».

Η διακυβέρνηση Μητσοτάκη, αφού πέρασε τα χρόνια του μέλιτος αρχίζει να αποκαλύπτει τους φόβους. Ο Μητσοτάκης μεγάλωσε σε ένα πολιτικό περιβάλλον με την αίσθηση πως είναι περικυκλωμένο από εχθρούς. Ακόμη και οι δικοί του θα μπορούσαν να μετατραπούν σε εχθρούς.

Αυτό είναι το ένα που καθόρισε την συμπεριφορά του. Το άλλο είναι η αίσθηση του πατρός ότι η πολιτική, ικανοποιεί, μεν, τις φιλοδοξίες μας, είναι, όμως, και ένα μέσο πλουτισμού. Και πέρασε και στον υιό.

Αυτά τα δύο γενετικά χαρακτηριστικά προσδιόρισαν την πολιτική του.

Συν κάτι ακόμη. Κατάλαβε την αγανάκτηση του κόσμου από τον ΣΥΡΙΖΑ, είδε ότι τρίτο κόμμα δεν υπάρχει και έκανε το λάθος να πιστέψει πως είναι αναντικατάστατος.

Έφτιαξε μία πιστή ομάδα, την επέβαλε με αυταρχικό τρόπο στο κόμμα, λειτούργησε αυταρχικά εσωκομματικά και πολιτεύθηκε με την απόλυτη υποστήριξη όλων των ΜΜΕ. Αλλά όλα έχουν μια αρχή και ένα τέλος.

Οι γνωστές μέθοδοι διαχρονικής διαφθοράς κάποτε αποκαλύπτονται. Είτε λόγω φόβου, είτε λόγω αντιτιθέμενων συμφερόντων, κάποια στιγμή όλα θα αποκαλυφθούν.

Αυτή η αποκάλυψη που άρχισε, ήδη, θα οδηγήσει την χώρα σε ένα αδιέξοδο.

Οι αποκαλύψεις διαφθοράς θα αποθαρρύνουν πολλούς ψηφοφόρους της Νέας Δημοκρατίας, που στις προηγούμενες εκλογές την ψήφισαν χωρίς να ανήκουν στο κόμμα αλλά για να φύγει ο ΣΥΡΙΖΑ και θα οδηγήσουν σε ένα μετεκλογικό τοπίο πολιτικής αβεβαιότητας.

Ακόμη και αν ο κ. Μητσοτάκης έρθει πρώτος στις εκλογές κανένας δεν θα θέλει να συνεργαστεί μαζί του.

Κυρίως, δεν θα θέλουν να συνεργαστούν με την Δεξιά. Αλλά τα άλλα δύο κόμματα της αντιπολίτευσης δεν θα θέλουν να συνεργαστούν και μεταξύ τους.

Οπότε;

Αυτό το οπότε είναι που αποτελεί το αδιέξοδο. Οπότε, ακόμη, τίποτε δεν διαφαίνεται.

Πάντως, αν δεν πάρει αυτοδυναμία, που δεν φαίνεται να παίρνει, κυβέρνηση με επικεφαλής Μητσοτάκη δεν μπορεί να συγκροτηθεί. Εκτός και αν αναζητήσει σωτηρία στην «Ελληνική Λύση». Αλλά, τότε, πάμε σε πολιτικό ανέκδοτο.

Αυτό είναι το μόνο σίγουρο.

Το τι θα προκύψει θα το δούμε.

Μακάρι να ξεπεραστεί το αδιέξοδο.

makthes.gr

ΤΟ ΓΕΡΜΑΝΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΣΟΛΤΣ

29

Του Παντελή Σαββίδη

ΓΙΑΤΙ ΣΑΠΙΖΟΥΜΕ; Ο ΑΘΗΝΑΪΣΜΟΣ ΩΣ ΔΙΧΑΣΤΙΚΗ-ΠΑΡΑΚΜΙΑΚΗ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ

30
του Παντελή Σαββίδη
Φωτογραφία: Σωκράτης: ο φιλόσοφος που καταδίκασαν οι Αθηναίοι
Η συνύπαρξη του ανθρώπου στη βάση κάποιων κοινών χαρακτηριστικών και συμφερόντων χρονολογείται από την αρχή της δημιουργίας του. Φυσικής ή θεϊκής, δεν ενδιαφέρει το παρόν σχόλιο.
Οι ομάδες αυτές κατά καιρούς έπαιρναν διάφορα ονόματα. Σήμερα οι μεγάλες συγκροτήσεις τους ονομάζονται έθνη.
Όσοι κατοικούμε τον τόπο αυτό έχουμε κάποιες κοινές συνήθειες και βλέπουμε, όπως είπε ο Σεφέρης σε ομιλία του κατά την παραλαβή του Νόμπελ, τα ίδια βουνά να καταλήγουν στις ακτές της θάλασσας με αυτά που έβλεπαν και οι αρχαίοι Έλληνες. Η γενετική αιματολογική εξέταση δεν ενδιαφέρει τους περισσότερους.
Είμαστε, λοιπόν, Έλληνες.
Κατά την προσπάθεια επανασυσπείρωσής μας ως έθνους και επανασυγκρότησής μας ως κράτους, μετά την οθωμανική κατοχή, διαμορφώθηκαν διάφορες απόψεις και για τα στοιχεία της ταυτότητάς μας και για τη μορφή του κράτους που θα οικοδομούσαμε.
Οι συγκυρίες το έφεραν να μην συμπεριληφθεί ολόκληρο το έθνος στην κρατική επέκταση κατά την φάση δημιουργίας του εθνικού κράτους.
Όχι πως δεν ήταν δυνατό. Η προσπάθεια ναυάγησε στον Διχασμό.
Ο Διχασμός ήταν που δεν επέτρεψε την είσοδο της Ελλάδας στο πλευρό των Συμμάχων της στον Α! Παγκόσμιο Πόλεμο. Και ο Διχασμός ήταν, κυρίως, που οδήγησε στην αποτυχία της μικρασιατικής εκστρατείας.
Εξαιτίας του Διχασμού συνέβησαν τα τέσσερα μεγάλα αρνητικά το 22: πτώση του ηθικού του στρατεύματος με την διχαστική προπαγάνδα. Αλλαγή της στρατιωτικής ηγεσίας την κρίσιμη στιγμή. Εγκατάλειψη της υποστήριξης από τους Συμμάχους μας μετά την επαναφορά του Βασιλιά. Εγκατάλειψη του στρατού σε αδράνεια επί ένα χρόνο.
Αυτά, δυστυχώς, συνέβησαν αλλά η ιστορία είναι απρόβλεπτη. Δεν ξέρεις που θα σε οδηγήσει. Η Επανάσταση έμεινε ανολοκλήρωτη. Και γι αυτό συνεχίζεται.
Η κατάληξη του Διχασμού που περιγράψαμε κρίθηκε το 1935 όταν επικράτησε το πραξικόπημα μιας από τις δύο αντιτιθέμενες δυνάμεις. Των βασιλικών και των αυτοαποκαλούμενων εθνικοφρόνων.
Και η εποχή επέβαλε τη θεωρία του μηδενικού αθροίσματος. Ο νικητής τα έπαιρνε όλα. Απο τον στρατό εξεδιώχθησαν όλοι οι βενιζελικοί.
Από εκεί και πέρα και ως το 1974 το έθνος βίωνε μια ακόμη τραγωδία.
Στον πόλεμο του 40, μια ακόμη επέτειο του οποίου γιορτάσαμε χθες, υπήρξε ενότητα που έφερε μαζί με την ανδρεία το επιθυμητό αποτέλεσμα. Ήταν η τελευταία. Νικήτρια ήταν η γενιά που δεν τα κατάφερε στη μικρασιατική εκστρατεία εξαιτίας του Διχασμού. Οι βενιζελικοί που εδιώχθησαν επανήλθαν ως εθελοντές στο στρατό. Στρατιωτικά στελέχη όπως ο Χαράλαμπος Κατσιμήτρος, στον οποίο οφείλεται εν πολλοίς μεγάλο μέρος της επιτυχίας στα ηπειρωτικά βουνά, ή ο Δημήτριος Κασλάς ο οποίος κράτησε το φημισμένο ύψωμα 731, πολέμησαν ηρωϊκά το 1940 αλλά ήταν και έμπειροι στρατιωτικοί από την Μικρά Ασία στον πόλεμο της οποίας συμμετείχαν, επίσης.
Ήρωϊκές προσωπικότητες σαν και αυτές, οι λαοί συνήθως τις τιμούν. Στην Ελλάδα, ο μεν Κασλάς εξορίσθηκε από το κράτος το οποίο υπηρέτησε επειδή αναγκάσθηκε να ενταχθεί τον καιρό της γερμανικής κατοχής στον ΕΛΑΣ ο δε Κατσιμήτρος σίγουρα θα περνούσε στρατοδικείο αν δεν επήρχετο η κατοχή. Από άκαπνους των αθηναϊκών σαλονιών.
Στην Κατοχή, ο Κατσιμήτρος και άλλοι στρατιωτικοί που αντιτάχθηκαν στους Ιταλούς και τους Γερμανούς, όπως ο Γεώργιος Τσολάκογλου, ανέλαβαν κυβερνητικά ηνία και επέσυραν την καταδίκη της αριστεράς. Της οποίας ο διαχρονικός ρόλος ελέγχεται αρνητικά. Επι πολλά χρόνια, το όνομα ανθρώπων όπως οι προαναφερθέντες ήταν συνώνυμο της προδοσίας. Ανθρώπων, δηλαδή, που πολέμησαν σκληρά με καθημερινό κίνδυνο της ζωής τους για να σταθεί στα πόδια του αυτό το κράτος και να συμπεριλάβει το ελληνικό έθνος.
Στην απορία μου γιατί δέχθηκαν να αναλάβουν κυβερνητικές θέσεις άνθρωποι που πολέμησαν τους κατακτητές η απάντηση που μου δόθηκε ήταν πως είχαν υψηλή συνείδηση προσφοράς στο έθνος και την κρίσιμη εκείνη στιγμή ένοιωθαν ότι έτσι θα μπορούσαν να το υπηρετήσουν.
Η αριστερά, βεβαίως, τους διέβαλε.
Κυβέρνηση δεν υπήρχε στην Αθήνα. Είχε αναχωρήσει για το Κάϊρο Δεν φρόντισε ούτε καν να διαχειριστεί, πριν την αναχώρησή της, την υπόθεση της Γερμανικής εισβολής με αποτέλεσμα να κινδυνεύσει ο ελληνικός στρατός να συλληφθεί αιχμάλωτος αποκομμένος στην Ήπειρο. Ο Γεώργιος Τσολάκογλου έδωσε τη λύση με τη συνθηκολόγηση. Και κατηγορήθηκε γι αυτό. Τι έπρεπε να γίνει; Να αιχμαλωτισθεί ή να αφανισθεί ο στρατός;
Η ιδεολογική επικράτηση της Δεξιάς μετά το 1935 οδήγησε σε μια διχαστική τραγωδία την Ελλάδα ως το 1974. Με αποκορύφωμα την προδοσία της Κύπρου από τους εθνικόφρονες.
Η ιδεολογική επικράτηση της Αριστεράς μετά το 1974, διέσυρε ηρωϊκές προσωπικότητες που σε κρίσιμες στιγμές της πορείας του έθνους στάθηκαν πρωτοπόροι με άμεσο κίνδυνο της ζωής τους.
Ο Διχασμός, δυστυχώς υφέρπει και στις μέρες μας. Και εγκυμονεί κινδύνους.
Το ζήτημα δεν είναι να χαθούμε στις λεπτομέρειες. Αλλά να σταματήσουμε την πηγή που προκαλεί τις αιτίες του.
Και η πηγή είναι ένας σκληρός ομοιογενής πυρήνας στο κέντρο του κράτους, με οριζόντια αναφορά στο πολιτικό φάσμα που δεν ενδιαφέρεται ούτε για το σύνολο της χώρας ούτε για το σύνολο του έθνους. Ενδιαφέρεται, μόνο, για τα στενά δικά του συμφέροντα. Αυτή είναι η σύγχρονη, πολύ επικίνδυνη έκφραση του μικροελλαδισμού. Περιορίσθηκε όχι στα πριν το 1912 σύνορα αλλά στο κέντρο της πρωτεύουσας.
Δυστυχώς, το σύστημα είναι πολύ πιο ισχυρό από τις αδύναμες φωνές που το αμφισβητούν. Η οποιαδήποτε αισιόδοξη εξέλιξη περνά από τη δική του βούληση να αλλάξει. Αλλά αυτή η βούληση δεν υπάρχει.
Ο Διχασμός, δυστυχώς, όσο και να τον εξορκίζουμε είναι υπαρκτός. Και εκδηλώνεται και σε κρίσιμες επετείους, όπως η χθεσινή όπου οι μεν έβαλαν κατά των δε.
Βεβαίως, την μεγάλη εικόνα την καθόρισε η παρέλαση και τα ακροβατικά του Διός αλλά αυτό δεν φθάνει. Το πολιτικό σύστημα τον αναπαράγει καθημερινά.
Την ακραία ωφελιμιστική και παρακμιακή διάσταση της πολιτικής του πολιτικού συστήματος αποκαλύπτουν τα καθημερινά σκάνδαλα που έρχονται στη δημοσιότητα και η παρακμή που παρατηρείται στον δημόσιο βίο με όσα διαβάζουμε σε κοινωνικό επίπεδο.
Σωτηρία, δυστυχώς, δεν διαφαίνεται.
makthes.gr

Ρωγμές στη γαλλογερμανική ραχοκοκαλιά της Ευρώπης

0

Ασυμφωνία Βερολίνου και Παρισιού σε ενεργειακό, οικονομία, άμυνα, διεύρυνση Ε.Ε.

Οταν στην Ουάσιγκτον κυβερνούσαν οι νεοσυντηρητικοί του Τζορτζ Μπους τζούνιορ, Βρετανός σχολιαστής με ροπή προς τον αυτοσαρκασμό έλεγε ότι η περίφημη «ειδική σχέση» της χώρας του με τις ΗΠΑ ήταν «τόσο ειδική, που τη βλέπει μόνο η μία πλευρά» – εννοώντας βεβαίως ότι στο τέλος της ημέρας οι Αμερικανοί θα κάνουν πάντα το δικό τους. Δύο δεκαετίες αργότερα, παρόμοια συναισθήματα αρχίζουν να αναπτύσσουν Γάλλοι σχολιαστές για την ειδική σχέση της δικής τους χώρας με τη Γερμανία. Οι πιο έγκυρες γαλλικές εφημερίδες κατακλύζονται το τελευταίο διάστημα από ρεπορτάζ και αναλύσεις που αποπνέουν αγωνία για την αυξανόμενη αποξένωση στο γαλλογερμανικό ζεύγος, τον βασικό μέχρι σήμερα κινητήρα της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, καθώς οι δύο ισχυρότερες δυνάμεις της Ε.Ε. βρίσκονται στους αντίποδες σε σειρά καίριων ζητημάτων, από το ενεργειακό και την άμυνα μέχρι τη διεύρυνση της Ενωσης και τις σχέσεις με την Κίνα.

Την περασμένη Τετάρτη επρόκειτο να πραγματοποιηθεί στο κάστρο του Φοντενεμπλό διακυβερνητική διάσκεψη Γαλλίας – Γερμανίας, παρουσία των ηγετών και σύσσωμων των υπουργικών συμβουλίων των δύο χωρών. Πρόκειται για θεσμό που συγκαλείται τουλάχιστον μία φορά τον χρόνο και ειδικά τη φετινή χρονιά θα είχε ιδιαίτερη σημασία λόγω ενεργειακής κρίσης και πολέμου στην Ουκρανία. Ωστόσο, οι Γάλλοι αναγκάστηκαν να αναβάλουν τη διακυβερνητική για τον Ιανουάριο για δύο σοβαρούς λόγους: ο πρώτος ήταν οι ασυμφωνίες των δύο πλευρών για τα επίμαχα ζητήματα και ο δεύτερος, από μια άποψη ακόμη σοβαρότερος για τη Γαλλία, ότι αρκετοί Γερμανοί υπουργοί ήταν απρόθυμοι να χάσουν μια μέρα σε ένα ανούσιο κατ’ αυτούς τελετουργικό και προτίμησαν μια οικογενειακή εκδρομούλα, εκμεταλλευόμενοι τις σύντομες σχολικές διακοπές των παιδιών.

Προκειμένου να διασκεδαστούν οι εντυπώσεις, κανονίστηκε βιαστικά στη θέση της διάσκεψης ένα γεύμα εργασίας των Εμανουέλ Μακρόν και Ολαφ Σολτς την ίδια ημέρα. Ενώ όμως η γερμανική καγκελαρία ανακοίνωσε ότι μετά το γεύμα θα ακολουθούσε, ως είθισται, κοινή συνέντευξη Τύπου των δύο ηγετών, το Μέγαρο των Ηλυσίων, στη δική του ανακοίνωση, δεν έλεγε τίποτα περί συνέντευξης. Πράγματι, την επομένη ο Γερμανός καγκελάριος αναχώρησε από το Παρίσι για την Αθήνα χωρίς να έχει μιλήσει, μαζί με τον οικοδεσπότη του, στους εκπροσώπους Τύπου για όσα διημείφθησαν μεταξύ τυρού και αχλαδιού. Οταν ο Σολτς αρνήθηκε στον Ορμπαν, κατά την πρόσφατη επίσκεψη του Ούγγρου πρωθυπουργού στο Βερολίνο, την κοινή συνέντευξη Τύπου, το επεισόδιο δεν προκάλεσε κανένα σκάνδαλο. Αλλά όταν ο ίδιος ο Σολτς εισπράττει την ίδια μεταχείριση από τον πρόεδρο της Γαλλίας –έστω κι αν υπάρχει η τυπική δικαιολογία του γεύματος εργασίας και όχι της επίσημης επίσκεψης– το πράγμα γίνεται πολύ σοβαρότερο.

Η ειδική σχέση ανάμεσά τους εξελίσσεται σε παράπλευρη απώλεια του πολέμου στην Ουκρανία, καθώς η Γερμανία μετατοπίζει το κέντρο βάρους της προς τα ανατολικά.

Ουδείς θα μπορούσε να προβλέψει μια τέτοια ατμόσφαιρα τον περασμένο Δεκέμβριο, όταν ο Ολαφ Σολτς, μόλις δύο ημέρες μετά την εγκατάστασή του στη γερμανική καγκελαρία, επισκέφθηκε το Ελιζέ με όρκους πίστης στη γαλλογερμανική συμμαχία και στο όραμα του Μακρόν για τη «στρατηγική αυτονομία» της Ευρώπης απέναντι στις άλλες μεγάλες δυνάμεις του κόσμου. Ωστόσο, η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, που ξεκίνησε δύο μήνες αργότερα, έφερε τα πάνω κάτω στο Βερολίνο, απειλώντας να μετατρέψει τις γαλλογερμανικές σχέσεις σε μία από τις μεγαλύτερες παράπλευρες απώλειες του πολέμου.

Η σύνοδος κορυφής της Ε.Ε. κατά την περασμένη εβδομάδα ήταν αποκαλυπτική. Γαλλία και Γερμανία βρέθηκαν στους αντίποδες, με το Παρίσι να συντάσσεται με πολλές χώρες-μέλη υπέρ της επιβολής πλαφόν στην τιμή του φυσικού αερίου και το Βερολίνο να διαφωνεί. Και ναι μεν τα προσχήματα διασώθηκαν με τη συμφωνία επί ενός οδικού χάρτη για το ενεργειακό, αλλά οι αποκλίσεις παραμένουν και ο δρόμος για τη γεφύρωσή τους προβλέπεται ανηφορικός. Προηγουμένως, οι Γάλλοι είχαν ερεθιστεί από την απόφαση της κυβέρνησης Σολτς για ένα γιγαντιαίο πρόγραμμα ενίσχυσης των γερμανικών επιχειρήσεων και νοικοκυριών, ύψους 200 δισ. ευρώ, υποστηρίζοντας με το δίκιο τους ότι με αυτόν τον τρόπο οι Γερμανοί εξαγωγείς αποκτούν ανταγωνιστικό πλεονέκτημα έναντι των εταίρων τους, με τους οποίους δεν υπήρξε καμία διαβούλευση – ο ίδιος ο Μακρόν έμαθε τα μαντάτα από τις εφημερίδες.

Εκεί όπου οι ρωγμές έγιναν πραγματικό ρήγμα είναι στο πεδίο της άμυνας. Στο πλαίσιο της αναβάθμισης των όπλων της, η Γερμανία παρήγγειλε από τις ΗΠΑ 35 μαχητικά αεροπλάνα F-35, αφήνοντας στην άκρη όχι μόνο τα γαλλικά Rafale, αλλά και τα ευρωπαϊκά Eurofighter, παρότι συμμετέχει στο κονσόρτσιουμ που τα παράγει. Παράλληλα, η γερμανική απροθυμία πάγωσε επ’ αόριστον τα φιλόδοξα προγράμματα για παραγωγή ευρωπαϊκών ελικοπτέρων Tiger, αρμάτων μάχης και αεροπλάνων νέας γενεάς. Το αποκορύρωμα ήρθε όταν η Γερμανία συνομολόγησε με 13 χώρες της Βόρειας και Ανατολικής Ευρώπης το πρόγραμμα για τη δημιουργία αντιπυραυλικής ασπίδας (Sky Shield), στην οποία θα συμμετάσχουν οι Βρετανοί, αλλά όχι και οι Γάλλοι, καθώς οι Γερμανοί προτίμησαν τα αμερικανικά συστήματα Patriot και τα ισραηλινά Arrow-3 από τα γαλλικά ΜΑΜΒΑ.

Με άλλη πυξίδα

Η εντύπωση που τείνει να διαμορφωθεί στους Γάλλους αναλυτές είναι ότι τα ανησυχητικά μηνύματα από το Βερολίνο δεν απηχούν απλώς κάποιες επιλογές με στενά εθνικά, εγωιστικά κριτήρια, αλλά μια στρατηγική μετατόπιση στην εξωτερική πολιτική. Στη σημαντική ομιλία που εκφώνησε στην Πράγα, στις 29 Αυγούστου, ο Ολαφ Σολτς ουσιαστικά θεωρητικοποίησε την αίσθησή του ότι ο πόλεμος στην Ουκρανία αναγκαστικά μετατοπίζει το κέντρο βάρους της γερμανικής εξωτερικής πολιτικής προς την Ανατολική και Βόρεια Ευρώπη. Υπό αυτό το πρίσμα, το Βερολίνο πιέζει για περαιτέρω διεύρυνση της Ε.Ε. προς τα Βαλκάνια και τα ανατολικά, κάτι που θα σήμαινε μια χαλαρή Ευρώπη των 30 ή μέχρι και των 36 κρατών, με κυρίαρχη δύναμη τη Γερμανία. Αντίθετα, η Γαλλία πιέζει για βαθύτερη πολιτική ενοποίηση της Ενωσης, με έναν γαλλογερμανικό σκληρό πυρήνα και με πολλές ταχύτητες. Ωστόσο, η προοπτική αυτή μοιάζει να απομακρύνεται, με κίνδυνο να περιοριστεί ο χώρος επιρροής της Γαλλίας στο Κλαμπ Μεντιτερανέ των νοτίων χωρών, δημοφιλών ως τουριστικών προορισμών για το καλοκαίρι, αλλά με μικρότερη επιρροή στο ευρωπαϊκό γίγνεσθαι.

Καθημερινή

Βαθαίνει η κρίση στο Λίβανο: Παραιτήθηκε η κυβέρνηση – Αποχώρησε ο πρόεδρος Μισέλ Αούν

0

Ο Λίβανος συνεχίζει να είναι βυθισμένος σε κρίση

Σε πολιτικό χάος βυθίζεται ο Λίβανος μετά τις τελευταίες εξελίξεις. Ο απερχόμενος πρόεδρος του Λιβάνου Μισέλ Αούν αναχώρησε σήμερα από το προεδρικό μέγαρο της Μπαάμπντα, αφήνοντας ένα κενό στην κορυφή ενός καταρρέοντος κράτους.

Ο Αούν αποχωρεί μία ημέρα προτού να λήξει επισήμως η εξαετής θητεία του, αλλά χωρίς να έχει εκλεγεί ακόμη ο διάδοχός του, αφήνοντας τη χώρα σε μια πρωτοφανή κατάσταση, με κενό τον προεδρικό θώκο την ίδια στιγμή που η κυβέρνηση λειτουργεί ως υπηρεσιακή.

Ο πρόεδρος νωρίτερα υπέγραψε ένα διάταγμα με το οποίο έκανε δεκτή την παραίτηση της κυβέρνησης του Νατζίμπ Μικάτι, ο οποίος ωστόσο θα παραμείνει υπηρεσιακός πρωθυπουργός, όπως ανέφερε μια δικαστική πηγή.

Ο Πατριάρχης των Μαρωνιτών Χριστιανών, της κοινότητας από την οποία προέρχεται κατά παράδοση ο πρόεδρος του Λιβάνου, κατηγόρησε τα κόμματα ότι δημιουργούν «πολιτικό κενό». Ο Πατριάρχης Μπεσάρα Αλ Ράι είπε ότι οι πολιτικοί άφησαν κενό τον προεδρικό θώκο «είτε σκόπιμα, είτε από βλακεία ή εγωισμό».

Από νωρίς, εκατοντάδες υποστηρικτές του 87χρονου Αούν, του ιδρυτή του Ελεύθερου Πατριωτικού Ρεύματος (CPL), κόμματος που συνεργάζεται με τη φιλοϊρανική οργάνωση Χεζμπολάχ, είχαν συγκεντρωθεί γύρω από το προεδρικό μέγαρο για να τον συνοδεύσουν μέχρι την ιδιωτική κατοικία του. Κάποιοι είχαν κατασκηνώσει από το βράδυ στην περιοχή.

«Ήρθαμε για να συνοδεύσουμε τον πρόεδρο με τη λήξη της θητείας του, για να του πούμε ότι είμαστε μαζί του και θα συνεχίσουμε τον αγώνα στο πλευρό του», είπε μια εκπαιδευτικός, η Τζουμάνα Νάχεντ.

Η θητεία του Αούν λήγει αύριο αλλά το κοινοβούλιο δεν έχει καταφέρει μέχρι τώρα να εκλέξει τον διάδοχό του, λόγω πολιτικών διαφορών, σε μια χώρα που αντιμετωπίζει μια από τις χειρότερες οικονομικές κρίσεις που έχουν σημειωθεί σε όλον τον κόσμο μετά το 1850.

https://www.pronews.gr/kosmos/vathainei-i-krisi-sto-livano-paraitithike-i-kyvernisi-apoxorise-o-proedros-misel-aoun/

Ο ζωντανός θησαυρός του Αγίου Ορους

0

Οταν ήταν παιδί, ο Γιάννης Νιέχοφ-Παναγιωτίδης περνούσε τα καλοκαίρια του στη Βούλα. Μεγάλωσε στη Γερμανία, αλλά η καταγωγή της οικογένειάς του είναι από την Κωνσταντινούπολη, κι ίσως αυτές οι ρίζες τον ώθησαν να γίνει βυζαντινολόγος. Η αφορμή για την ενασχόλησή του με τα παλαιότερα γνωστά οθωμανικά έγγραφα, όμως, ήρθε από ένα μαθητή του, τον Αναστάσιο Νικόπουλο.

Το 2016 ο κ. Νικόπουλος αποφάσισε να αφήσει πίσω του την ενεργό δικηγορία και να αφοσιωθεί στην έρευνα. Ξεκίνησε να σπουδάσει στο Ελεύθερο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου, όπου είναι καθηγητής ο κ. Νιέχοφ-Παναγιωτίδης, και σύντομα οι δρόμοι τους διασταυρώθηκαν. Οσο ο κ. Νικόπουλος εργαζόταν ακόμη ως δικηγόρος, ήταν νομικός σύμβουλος του Αγίου Ορους και η εκτενής επαγγελματική του ενασχόληση με το αγιορείτικο δίκαιο, το οποίο σημειώνει στην «Κ» ότι δεν διδάσκεται σε καμία από τις τρεις νομικές σχολές της χώρας, τον ενέπνευσε να επικεντρώσει την πανεπιστημιακή διατριβή του στο Αγιον Ορος. Αποφοίτησε με άριστα και έγινε επιστημονικός συνεργάτης του Ελεύθερου Πανεπιστημίου του Βερολίνου. Στο μεταξύ, ξεκίνησε και ο κ. Νιέχοφ-Παναγιωτίδης να επισκέπτεται τακτικά το Αγιον Ορος. Σε μία από αυτές τις επισκέψεις, ένας μοναχός ζήτησε από τον πολύγλωσσο καθηγητή να μεταφράσει μία λέξη από ένα έγγραφο. Σύντομα, το ενδιαφέρον –ιστορικό, νομικό, πολιτισμικό– και των δύο για τα έγγραφα συνδυάστηκε, και η ανάλυσή τους για τα μέχρι τώρα ανεξερεύνητα πολύτιμα ευρήματα έγινε βιβλίο που θα δημοσιευθεί στα γερμανικά από το Max Weber Institute μέχρι το τέλος του έτους.
Ο ζωντανός θησαυρός του Αγίου Ορους-1
Τα χειρόγραφα που φυλάσσονται στις βιβλιοθήκες του Αγίου Ορους ξεπερνούν τα όρια της ιστορικής αξίας, καθώς παρά το διάβα των αιώνων παραμένουν σε ισχύ και ρυθμίζουν τη ζωή στην Αθωνική Πολιτεία. Φωτ. A.P. Photo / Thanassis Stavrakis

Ιστορική ανάλυση

Κάποια από τα 21 έγγραφα που έχουν μεταφραστεί και παρουσιάζονται στο βιβλίο έχουν δημοσιευθεί ξανά στο παρελθόν αλλά αποσπασματικά, λένε στην «Κ» οι δύο ερευνητές μιλώντας με βιντεοκλήση από τη βιβλιοθήκη της Μονής Παντοκράτορος. Αλλά για πρώτη φορά γίνεται τόσο η ιστορική όσο και η νομική ανάλυσή τους, εξηγούν. «Αυτά τα έγγραφα είναι ζωντανά για το Αγιον Ορος, είναι μέχρι και σήμερα σε εφαρμογή, ένα ζωντανό αρχείο που ρυθμίζει ακόμη τη λειτουργία των μοναστηριών», δηλώνει ο κ. Νικόπουλος. Ο κ. Νιέχοφ-Παναγιωτίδης αναφέρει πως υπολογίζουν ότι στο Αγιον Ορος βρίσκονται περίπου 25.000 οθωμανικά έγγραφα, με τα περισσότερα να είναι στην περσική γλώσσα, ενώ κάποια είναι ακόμη και στα ελληνικά – «καμία μονή όμως δεν διαθέτει ένα εκσυγχρονισμένο επιστημονικό αρχείο», συμπληρώνει. «Αν κάποιος μελετά τη βυζαντινή ιστορία», συνεχίζει, «το κυριότερο είναι να έχει ένα καλό αρχείο – αν είσαι ειδικός στη βυζαντινή ιστορία, ξέρεις ότι εδώ σώζονται τα πιο πολύτιμα οθωμανικά έγγραφα για τη βυζαντινή ιστορία». Τα περισσότερα έγγραφα που θα δημοσιευθούν στο βιβλίο τους –τα οποία αφορούν την περίοδο 1400-1466 μ.Χ.– σχετίζονται με τη φορολογία. Αλλά οι λεπτομέρειες που μπορεί να βρει κανείς μέσα στο αρχείο είναι ανεξάντλητες.

Ο ζωντανός θησαυρός του Αγίου Ορους-2
Φωτ. A.P. Photo / Thanassis Stavrakis

«Αυτά τα έγγραφα ρυθμίζουν ακόμη τη λειτουργία των μοναστηριών», λέει ο Αν. Νικόπουλος, ενώ ο Γ. Νιέχοφ-Παναγιωτίδης εκτιμά πως στο «Περιβόλι της Παναγίας» βρίσκονται περίπου 25.000 οθωμανικά χειρόγραφα.

«Περιγράφουν λεπτομερώς ακόμη και τα φυτόδεντρα σε κάθε μετόχι», λέει ο κ. Νιέχοφ-Παναγιωτίδης, αναφέροντας πως τα έγγραφα υπογραμμίζουν τη σημασία που έδινε προσωπικά ο σουλτάνος Μουράτ Β΄ στο Αγιον Ορος. Λίγες μέρες μετά την κατάκτηση της Θεσσαλονίκης το 1430, 23 χρόνια πριν από την Αλωση της Κωνσταντινούπολης, ο σουλτάνος δημιούργησε έναν καταστατικό χάρτη. «Πρέπει να διαχωρίσουμε τους Οθωμανούς από τους Τούρκους, οι Οθωμανοί τότε ήταν συνέχεια της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, και αυτό το καταστατικό δείχνει ότι η πολιτισμική παρακαταθήκη του Βυζαντίου, την οποία συνέχιζε το Αγιον Ορος, ήθελαν να διατηρηθεί», δηλώνει ο κ. Νικόπουλος.

Ο κ. Νιέχοφ-Παναγιωτίδης επισημαίνει πως το προσωπικό ενδιαφέρον και τον σεβασμό του σουλτάνου Μουράτ Β΄ για το Αγιον Ορος υπογραμμίζει και ένα άλλο έγγραφο. Κατά την πολιορκία της Θεσσαλονίκης, κάποιοι Οθωμανοί στρατιώτες μπήκαν σε ένα μετόχι του Αγίου Ορους – «έψαχναν φρούτα ή να σφάξουν κάποιο αρνί», συμπληρώνει. Οι μοναχοί παραπονέθηκαν. Αλλά αντί να επέμβουν αξιωματούχοι όπως ο Σούμπασης ή ο Καδής, εκδόθηκε φιρμάνι του ίδιου του σουλτάνου που θέσπισε τη νομική αρχή ότι κανείς δεν πηγαίνει στα αγιορείτικα μετόχια χωρίς ειδική άδεια. «Τα θεωρούσαν βακούφια», συμπληρώνει ο κ. Νικόπουλος, «ιερές κτήσεις που δεν παραβιάζονται».

Ο ζωντανός θησαυρός του Αγίου Ορους-3
Φωτ. A.P. Photo / Thanassis Stavrakis

Αγιορείτικο δίκαιο

Πέραν του ιστορικού ενδιαφέροντος των εγγράφων, ο κ. Νικόπουλος ελπίζει πως η δουλειά τους θα βοηθήσει στη συγκρότηση ενός νέου κλάδου δικαίου – του αγιορείτικου. Οταν ο ίδιος ήταν νομικός σύμβουλος του Αγίου Ορους, έβλεπε τα συγκεκριμένα έγγραφα κάθε μέρα – «αφορμή ήταν οι υποθέσεις που δεν προχωρούσαν αν δεν γινόταν έρευνα των νομικών θεσμών, και το αγιορείτικο δίκαιο μας ήταν άγνωστο», συμπληρώνει. Το συγκεκριμένο έργο, που βρίσκεται ουσιαστικά ακόμη στην αρχή του, είναι πολύ μεγάλη επιστημονική πρόκληση, δηλώνει, καθώς το αρχείο είναι τεράστιο και με πολλές πτυχές. «Ολόκληρη η βαλκανική ιστορία αντικατοπτρίζεται στα έγγραφα των μοναχών», τονίζει ο κ. Νιέχοφ-Παναγιωτίδης. «Πρέπει να ξέρουμε πώς ζούσαν αυτοί οι άνθρωποι», λέει στην «Κ», «να μην ξεχάσουμε».

Καθημερινή

Κ. Λουκόπουλος: Έμμεση στρατιωτική εμπλοκή της ΕΕ στην Ουκρανία

0

Μετά από έντονες διαβουλεύσεις πολλών εβδομάδων το Συμβούλιο Εξωτερικών Υποθέσεων της Ευρωπαϊκής Ένωσης (FAC) αποφάσισε την 17 Οκτωβρίου με την ΚΕΠΠΑ (CFSP) 2022/1968 Διαταγή, τη συγκρότηση Αποστολής Στρατιωτικής Βοήθειας για την υποστήριξη της Ουκρανίας (EU Military Assistance Mission-Ukraine/EUMAM) σε εκπαιδευτικό επίπεδο, μετά από σχετικό αίτημα της Ουκρανικής Κυβέρνησης. Το προϋπολογισθέν κόστος είναι 107 εκατομμύρια ευρώ περίπου. Αν και η βασική αποστολή της EUMAM θα είναι η εκπαίδευση του προσωπικού των Ενόπλων Δυνάμεων της Ουκρανίας μπορεί να εκληφθεί ότι η Ένωση ως ενιαία οντότητα μετά τις οικονομικές κυρώσεις εμπλέκεται στον πόλεμο της Ουκρανίας πλέον και στρατιωτικά έστω και με έμμεσο τρόπο! Άλλωστε αυτό δήλωσε και ο ίδιος ο Ύπατος Εκπρόσωπος για την ΚΕΠΠΑ Γιοζέφ Μπορέλ: «η EUMAM δεν είναι απλώς μια εκπαιδευτική αποστολή».

Η ΕΕ είχε παράσχει στην Ουκρανία από την αρχή του πολέμου οικονομική βοήθεια ύψους 3,1 δις ευρώ για να την βοηθήσει στην απόκτηση στρατιωτικών δυνατοτήτων προκειμένου να αμυνθεί αποτελεσματικά απέναντι στην επιτιθέμενη Ρωσία. Αποφασίσθηκε ότι θα δοθούν άλλα 500 εκ. Μέχρι σήμερα κράτη-μέλη της Ένωσης εκτός από την παροχή εξοπλισμού βοηθούσαν σε διμερές επίπεδο στην εκπαίδευση των ουκρανικών δυνάμεων όπως η Πολωνία, η Σλοβακία, η Τσεχία, η Γαλλία και η Δανία. Κάτι βέβαια που έκαναν εντατικά από πλευράς τους και τα μη μέλη της ΕΕ αλλά βασικές χώρες – υποστηρικτές της Ουκρανίας ΗΠΑ και το ΗΒ.

Κρίνεται σκόπιμο να επισημανθεί ότι ενώ υπήρξε πολιτική συμφωνία για την συγκεκριμένη Αποστολή (EUMAM) στην άτυπη υπουργική σύνοδο στην Πράγα την 29 Αυγούστου ακολούθησαν έντονες διαβουλεύσεις για τουλάχιστον πέντε εβδομάδες σχετικά με τον πολιτικό έλεγχο και την δομή διοικήσεως της άλλα και κάποια άλλα κρίσιμα σημεία στα οποία υπήρχαν διαφωνίες. Η Ουγγαρία η οποία έχει ιδιαίτερη σχέση με την Ρωσία δεν συμμετείχε στην τελική απόφαση, κάνοντας χρήση της σπάνια χρησιμοποιηθείσας ρήτρας «εποικοδομητικής αποχής» της Συνθήκης ΕΕ (άρθρο 31 παράγραφος 1) που επιτρέπει σε κάθε χώρα της ΕΕ να απέχει από μια κοινή απόφαση εξωτερικής πολιτικής, πολιτικής ασφάλειας ή άμυνας Αυτό σημαίνει ότι δεν θα ασκήσει βέτο στην απόφαση, αλλά ούτε θα συμμετάσχει στην υλοποίηση της και δεν θα έχει κανέναν λόγο σε αυτήν.

Όπως αναγράφεται στην διαταγή, στρατηγικός στόχος είναι η επαύξηση της μαχητικής ικανότητας των Ουκρανικών Ενόπλων Δυνάμεων με παροχή ατομικής, συλλογικής και εξειδικευμένης εκπαίδευσης στο προσωπικό τους όπως και σε αυτό των Δυνάμεων Εδαφικής Άμυνας (η Διοίκηση Εδαφικής Άμυνας κατά τα σοβιετικά πρότυπα είναι μία ξεχωριστή αυτόνομη οντότητα!) σε διαφορετικά επίπεδα και συντονισμό για τις υφιστάμενες προσπάθειες στρατιωτικής εκπαίδευσης των χωρών της ΕΕ που σχετίζονται με την Ουκρανία.

Φιλοδοξία της EUMAM είναι να ​​εκπαιδεύσει περίπου 15.000 Ουκρανούς στρατιωτικούς σε δύο χρόνια. Σύμφωνα με αξιωματούχους, 12.000 Ουκρανοί θα λάβουν βασική στρατιωτική εκπαίδευση, ενώ άλλοι 2.800 πρόκειται να λάβουν εξειδικευμένη εκπαίδευση. Αυτοί οι αρχικοί στόχοι, καθώς και ο χρόνος ανάπτυξης της EUMAM, μπορούν να αυξηθούν αργότερα, εάν αυτό κριθεί απαραίτητο. Με τον πόλεμο να βρίσκεται σε εξέλιξη τα κέντρα εκπαιδεύσεως θα είναι κυρίως στην Πολωνία αλλά και στη Γερμανία. Εκπαίδευση θα γίνεται και σε άλλες χώρες που έχουν ήδη αρχίσει να δραστηριοποιούνται ατομικά σε αυτόν τον τομέα. Αφήνεται στη διακριτική ευχέρεια του Συμβουλίου να αποφασίσει διαφορετικά αργότερα.

Διοικητής της EUMAM θα είναι ο Γάλλος Αντιναύαρχος Χερβέ Μπλεζάν, Γενικός Διευθυντής του Στρατιωτικού Επιτελείου της ΕΕ στις Βρυξέλλες και ταυτόχρονα Διευθυντής της Διεύθυνσης Στρατιωτικού Σχεδιασμού και Διεξαγωγής (MPCC) της Ευρωπαϊκής  Υπηρεσίας Εξωτερικής Δράσης (EEAS). Τοπικός επιχειρησιακός Διοικητής ορίστηκε ο Πολωνός Υποστράτηγος Πιότρ Τρίτεκ όπως ανακοινώθηκε από τον Πολωνό Υπουργό Άμυνας την Παρασκευή και είναι μία θέση που διεκδικούσε σθεναρά και η Γερμανία. Εδώ κρίνεται σκόπιμο να πούμε ότι η Πολωνία διεκδικεί όλο και μεγαλύτερο ρόλο στην Ανατολική Ευρώπη και ιδιαίτερα στην Ουκρανία. Σημειώνεται μάλιστα ότι ιδιαίτερα την τελευταία δεκαετία η Βαρσοβία είχε και με σημαντική εμπλοκή στα πολιτικά δρώμενα του Κιέβου.

Την πολιτική ευθύνη της εκπαιδευτικής αυτής «επιχείρησης», και χρησιμοποιώ τον όρο επιχείρηση καθόσον θα υπάρξουν και Κανόνες Εμπλοκής (RoE), θα την έχει το ίδιο το Συμβούλιο με τον Ύπατο Αντιπρόσωπο της ΚΕΠΠΑ Γιοζέφ Μπορέλ και ο πολιτικός έλεγχος και η στρατηγική καθοδήγηση θα ασκείται από την Μόνιμη Επιτροπή Ασφαλείας (PSC) δηλαδή τους Πρέσβεις των κρατών-μελών για την ΚΕΠΠΑ. Έλεγχο για το καθαρά στρατιωτικό μέρος θα ασκεί η Στρατιωτική Επιτροπή δηλαδή οι Αρχηγοί ΓΕΕΘΑ των κρατών – μελών μέσω των μονίμων αντιπροσώπων τους στις Βρυξέλλες και αυτός θα υλοποιείται από τον Πρόεδρο της Στρατιωτικής Επιτροπής της Ένωσης Αυστριακό Στρατηγό Ρόμπερτ Μπρίεγκερ.

Η ΕΕ έχει την ευχέρεια να προσκαλέσει να συμμετάσχουν και τρίτες χώρες και αυτό ως Ελλάδα θα πρέπει να το προσέξουμε ιδιαίτερα. Για να είναι πχ η Τουρκία απαιτείται ομόφωνη απόφαση. Ένα άλλο ζήτημα που μπορεί να προκύψει στο μέλλον και χρήζει προσοχής τόσο από την Ελλάδα όσο και από την Κυπριακή Δημοκρατία είναι η σύμφωνα με το Άρθρο 2 συγκρότηση της πολυεθνικής Διοίκησης Εκπαιδεύσεως (CAT-C) που θα είναι στην Πολωνία στην Νόβα Ντέμπα (στα ανατολικά και όχι μακριά από τα σύνορα με την Ουκρανία). Στην Πολωνία όμως υπάρχει και λειτουργεί ήδη το Κέντρο Εκπαιδεύσεως Διακλαδικών Δυνάμεων του ΝΑΤΟ (Joint Forces Training Center-JFTC). Μπορεί να προκύψουν συζητήσεις για τυχόν προσφυγή σε μέσα του ΝΑΤΟ, για να αποφευχθεί δήθεν «ανεπιθύμητος διπλασιασμός προσπάθειας» και να φέρουν στην επιφάνεια το απηρχαιωμένο «Berlin Plus» που κάποιες χώρες ακόμα προτείνουν και έτσι αυτομάτως να εξαιρεθεί η Κύπρος!

Υπάρχουν όμως και κάποιες «γκρίζες περιοχές» για τις οποίες ακόμα και σήμερα γίνεται μεγάλη συζήτηση. Τέτοιες Αποστολές της ΕΕ μέχρι τώρα να έχουν λειτουργήσει μόνον σε χώρες και σε περιοχές εκτός της επικράτειας των κρατών – μελών της Ένωσης καθόσον στο Άρθρο 42, παράγραφος 1 της Συνθήκης της ΕΕ προβλέπεται σαφώς στα πλαίσια της ΚΕΠΠΑ «εκτός Ένωσης» και όχι εντός αυτής. Πάντως νομικοί κύκλοι μέσα στην ΕΕ υποστηρίζουν ότι δεν υφίσταται νομική συμβατότητα. Ένας άλλος προβληματισμός που τέθηκε από κάποια μέλη είναι ότι η μέσω της EUMAM, η ΕΕ θα παρέχει στρατιωτική εκπαίδευση σε μια χώρα που διεξάγει ενεργό πόλεμο εναντίον μιας μεγάλης επιθετικής δύναμης.

Δεν μπορέσαμε να μάθουμε αν η Ελλάδα θα συμμετάσχει ενεργά σε αυτήν την πρωτοβουλία της ΕΕ και αν και σε ποιο βαθμό θα διεξάγουμε κάποιο εκπαιδευτικό πρόγραμμα επ’ ωφελεία Ουκρανών στρατιωτικών εντός της χώρας μας. Αυτή θα είναι πρωτίστως μία πολιτική και όχι στρατιωτική απόφαση. Ως τελευταίο σχόλιο θα έλεγα ναι μεν ότι η συμμετοχή μας σε μία Ένωση ή ακόμα σε μία Συμμαχία δεν είναι «αλα καρτ» αλλά όπως μου έχει πει Ρώσος διπλωμάτης «στις διεθνείς σχέσεις δεν χαρίζεις εύκολα κάτι όταν αυτό μπορείς να το …πουλήσεις».

*Ο Αντιστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Λουκόπουλος είναι Γεωστρατηγικός Αναλυτής και Εκτελεστικός Διευθυντής στο «Παρατηρητήριο Ευρωμεσογειακής Ασφάλειας και Συνεργασίας»

liberal.gr

GIORGIA MELONI: Είμαστε κληρονόμοι του αγ. Βενέδικτου*!!!

1

της Marie Αrmagnac

Στην εναρκτήρια ομιλία της στην ιταλική Βουλή, η πρωθυπουργός Giorgia Meloni υποσχέθηκε φορολογική, οικονομική και υλική βοήθεια στις οικογένειες για την αντιμετώπιση της υπογεννητικότητας και αυστηρό έλεγχο της μετανάστευσης στα σύνορα.

Στις 25 Οκτωβρίου, η Giorgia Meloni παρουσίασε την προγραμματική της ομιλία στην ιταλική Βουλή των Αντιπροσώπων πριν λάβει την εμπιστοσύνη με 235 ψήφους υπέρ, έναντι 154 ψήφων κατά. Την επόμενη μέρα, κέρδισε την εμπιστοσύνη της Γερουσίας. Αυτή η ομιλία στην Ολομέλεια, η πρώτη, έκανε εντύπωση και προκάλεσε πολλά σχόλια στην Ιταλία και στην Ευρώπη. Με αυτή την ομιλία διάρκειας μιας και ενός τετάρτου της ώρας, που διακόπηκε εβδομήντα φορές από χειροκροτήματα, μερικές φορές και από τις τάξεις της αντιπολίτευσης, η πρώην νεαρή ακτιβίστρια τoυ Ιταλικού Κοινωνικού Κινήματος MSI από την εργατική γειτονιά Garbatella στη Ρώμη, τώρα στην εξουσία, μπήκε με μαεστρία στην αυλή των μεγάλων.

Ακολουθώντας τα χνάρια των γυναικών που έγραψαν την ιταλική ιστορία, ευχαρίστησε τον ιταλικό λαό που επέτρεψε «την πλήρη υλοποίηση της δημοκρατικής πορείας, η οποία θέλει [να είναι] ο λαός, και μόνο ο λαός, ο κύριος της κυριαρχίας». Καταφέρθηκε εν παρόδω, χωρίς να τους κατονομάζει, κατά του Εμανουέλ Μακρόν και της κυβέρνησής του: «Τις τελευταίες ημέρες, πολλοί, ακόμη και εκτός των εθνικών μας συνόρων, λένε ότι θέλουν να παρακολουθήσουν τη νέα κυβέρνηση. Θα έλεγα ότι μπορούν να περάσουν τον χρόνο τους καλύτερα […] ο ιταλικός λαός δεν χρειάζεται κανένα μάθημα  […] Είμαστε οι κληρονόμοι του Αγίου Βενέδικτου, ενός Ιταλού, προστάτη άγιου όλης της Ευρώπης […]. Στην Ευρώπη, η Ιταλία θα κάνει τη φωνή της να ακουστεί δυνατά και καθαρά, όπως αρμόζει σε ένα μεγάλο ιδρυτικό έθνος. »

Η Ευρωπαϊκή Ένωση

Για την Ευρώπη, ή πιο συγκεκριμένα την Ευρωπαϊκή Ένωση, κράτησε ισορροπίες: ο στόχος είναι προφανώς, ενώ η Ιταλία βρίσκεται σε δραματική οικονομική κατάσταση, να μην έλθει αντιμέτωπη με τους διεθνείς θεσμούς. Δεν φοβάται, ωστόσο, να επισημάνει όλες τις δυσλειτουργίες και να επιβεβαιώσει την ιταλική εθνική ταυτότητα, ως κυρίαρχο και ιδρυτικό έθνος: «Με τη δύναμή της και την Ιστορία της, η Ιταλία έχει το καθήκον να υψώσει ανάστημα σε αυτά τα διεθνή φόρα, με εποικοδομητικό πνεύμα, αλλά χωρίς να είναι υποδεέστερη ή να έχει σύμπλεγμα κατωτερότητας, όπως έχουμε δει πολύ συχνά στο παρελθόν.» Θα δράσουμε «συνδυάζοντας την επιβεβαίωση του δικού μας εθνικού συμφέροντος με τη συνείδηση ενός κοινού ευρωπαϊκού και δυτικού πεπρωμένου».

Η ρωσο-ουκρανική σύγκρουση

Όσον αφορά στην Ουκρανία, η θέση της, ακόμα πιο ατλαντική και ΝΑΤΟϊκή, εκφράζει παραδοσιακά την ιταλική δεξιά. Ο πραγματισμός της είναι σχεδόν υποχρεωτικός ως επικεφαλής της ιταλικής κυβέρνησης. Επιπλέον, οι στενές σχέσεις που διατηρεί η Giorgia Meloni με τις Ηνωμένες Πολιτείες και ειδικά με το στρατόπεδο των Ρεπουμπλικανών δεν θα μπορούσαν να οδηγήσουν κάποιον να φανταστεί μια άλλη θέση εκτός από τη θερμή υποστήριξη της Ουκρανίας:«Η Ιταλία θα παραμείνει αξιόπιστος εταίρος στην Ατλαντική Συμμαχία, ξεκινώντας με την υποστήριξη του γενναίου ουκρανικού λαού που αντιτίθεται στην εισβολή της Ρωσικής Ομοσπονδίας, όχι μόνο επειδή δεν μπορούμε να δεχτούμε επιθετικό πόλεμο και την παραβίαση της εδαφικής ακεραιότητας ενός κυρίαρχου έθνους , αλλά και γιατί είναι ο καλύτερος τρόπος για να υπερασπιστούμε τα εθνικά μας συμφέροντα.»

Αναλύοντας την απότομη επιβράδυνση της ιταλικής οικονομίας, η Giorgia Meloni την αποδίδει στη χρόνια πολιτική αστάθεια κυβερνήσεων «αδύναμων, ετερογενών, χωρίς σαφή λαϊκή εντολή, ανίκανων να επιλύσουν τις ελλείψεις από τις οποίες υποφέρει η Ιταλία και η οικονομία της και να θέσουν τα θεμέλια για βιώσιμη ανάπτυξη ” . Καταγγέλλει επίσης τις υποχρεώσεις που άφησαν οι προηγούμενες κυβερνήσεις. Καθαρή πολιτική αστάθεια, πρόσθεσε, για να ανησυχήσει τις αγορές και να αποθαρρύνει τους επενδυτές.

Οικονομία

Έτσι, σε οικονομικό επίπεδο, «ο βασιλικός δρόμος, ο μόνος δυνατός, είναι η οικονομική, βιώσιμη και διαρθρωτική ανάπτυξη», βεβαίωσε. «Και για να το πετύχουμε αυτό, είμαστε φυσικά ανοιχτοί στην προώθηση ξένων επενδύσεων» που θα φέρουν «απασχόληση και τεχνογνωσία, σε μια λογική αμοιβαίας ωφέλειας». Επιπλέον, ανακοίνωσε την εφαρμογή «ρήτρας για τη διασφάλιση του εθνικού συμφέροντος, συμπεριλαμβανομένου του οικονομικού, για παραχωρήσεις δημοσίων υποδομών όπως αυτοκινητόδρομοι και αεροδρόμια». Σκεφτόμαστε το λιμάνι του Αμβούργου ή του Πειραιά, στόχοι της Κίνας, όπως ήταν το αεροδρόμιο της Τουλούζης μέχρι το 2019.

Οικογενειακή πολιτική

Τέλος, η νέα ηγέτης της Ιταλίας άρθρωσε μια λέξη κλειδί: ελευθερία. Είναι στο όνομα της ελευθερίας που το ιταλικό μοντέλο διαχείρισης του Covid, εξαιρετικά περιοριστικό και ανεπιτυχές, «σε καμία περίπτωση» δεν θα επαναληφθεί. Στο όνομα της ελευθερίας θα προωθηθεί επίσης η δημιουργία επιχειρήσεων και θα εφαρμοστεί η διοικητική απλούστευση. Στο όνομα της ελευθερίας της επιλογής των γυναικών θα δημιουργηθεί επίσης μια πραγματική πολιτική υλικής, οικονομικής και φορολογικής στήριξης των οικογενειών, ώστε οι γυναίκες που θέλουν, να αποκτήσουν παιδιά. Και πάλι, στο όνομα της ελευθερίας της προστασίας των συνόρων της, θα αποκατασταθεί ο αυστηρός μεταναστευτικός έλεγχος στα σύνορα.

Διατροφική κυριαρχία, καλά μελετημένη οικολογία «γιατί δεν υπάρχει πιο πεπεισμένος οικολόγος από έναν συντηρητικό» , κατέληξε εμφανώς συγκινημένη με αυτά τα λόγια: «Αλλού θα πετύχουμε, αλλού θα αποτύχουμε, αλλά να είστε βέβαιοι ότι δεν θα υποχωρήσουμε, δεν θα ρίξουμε πετσέτα, δεν θα προδώσουμε. Και αναφέροντας τον Ιωάννη Παύλο Β’: «Η ελευθερία δεν συνίσταται στο να κάνουμε αυτό που μας ευχαριστεί αλλά στο να έχουμε το δικαίωμα να κάνουμε αυτό που πρέπει. »

Ένας σαφέστατα πολιτικός λόγος, με ξεκάθαρες και σωστές γραμμές, τον οποίο θα κρίνει ο ιταλικός λαός σύμφωνα με τις πράξεις, στην πιο ταραγμένη αναμφίβολα μεταπολεμική περίοδο. Η Meloni θέτει στον εαυτό της μια τεράστια πρόκληση.

*Ο Αγιος Βενέδικτος (481-543) ήταν μοναχός που με τον Κανόνα του, με βάση τα συγγράμματα των αγίων Πατέρων της Ανατολής – Παχωμίου, Βασιλείου και Κασσιανού – και προσαρμοσμένο στα ρωμαϊκά ήθη, ήταν ο εμπνευστής ενός μοναστικού κινήματος που κάλυψε όλη τη Δυτική Ευρώπη (+14 Mαρτίου).

Πηγή: https://www.bvoltaire.fr/italie-le-premier-discours-devant-le-parlement-de-giorgia-meloni-fait-souffler-un-vent-nouveau/