Αρχική Blog Σελίδα 1797

Το «Σύμφωνο της Μυτιλήνης», ένα βήμα για μια ουσιαστική νησιωτική διακυβέρνηση

0

Στο εμβληματικό κτήριο που στεγάζεται η έδρα της Γενικής Γραμματείας Αιγαίου και Νησιωτικής Πολιτικής στη Μυτιλήνη, πραγματοποιήθηκε για πρώτη φορά σύσκεψη των Προέδρων των Νησιωτικών Επιμελητηρίων – μελών του Επιμελητηριακού Ομίλου Ανάπτυξης Ελληνικών Νησιών (ΕΟΑΕΝ) και εκπροσώπων Ελληνικών και Ευρωπαϊκών Φορέων, με τον Γενικό Γραμματέα Αιγαίου και Νησιωτικής Πολιτικής Μανώλη Κουτουλάκη. Η συνάντηση σύμφωνα με σχετική ανακοίνωση των διοργανωτών χαρακτηρίστηκε ως «Σύμφωνο της Μυτιλήνης».

Περιγράφοντας τους στόχους της συνεδρίασης, ο κ. Κουτουλάκης δήλωσε πως «το “Σύμφωνο της Μυτιλήνης” αποτελεί το πολιτικό βήμα που πρέπει να κάνουμε ώστε να ολοκληρωθεί η χάραξη του Οδικού Χάρτη για τη διαμόρφωση εθνικών και ευρωπαϊκών πολιτικών, για την ανάδειξη και υποστήριξη της νησιωτικής επιχειρηματικότητας και καινοτομίας. Στα πλαίσια της Σουηδικής και Ισπανικής προεδρίας του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου το 2023, είναι η ευκαιρία που δίνεται στις αρμόδιες Αρχές και Φορείς, να διατυπωθεί το Ευρωπαϊκό Πλαίσιο για υιοθέτηση μιας κοινής Νησιωτικής Πολιτικής με ξεκάθαρες πρωτοβουλίες και αναγνώρισης της ιδιαιτερότητας της νησιωτικής επιχειρηματικότητας».

Στη συνεδρίαση που διεξήχθη στα πλαίσια της Γενικής Συνέλευσης της Κεντρικής Ένωσης Επιμελητηρίων Ελλάδας, την οποία φιλοξένησε το Επιμελητήριο Λέσβου οι συμμετέχοντες, με τεκμηριωμένες τοποθετήσεις τους για τα ζητήματα που απασχολούν τις νησιωτικές και παράκτιες περιοχές της χώρας μας, έθεσαν τις προτεραιότητες για την ενίσχυση της Νησιωτικής Επιχειρηματικότητας, καθώς και την στόχευση στην διαμόρφωση της Νησιωτικής Διακυβέρνησης, για την επίτευξη οποιουδήποτε στόχου τεθεί. Στη συζήτηση αναφέρθηκαν τα τρέχοντα και σημαντικά ζητήματα, αλλά και οι εκκρεμότητες που σταδιακά ολοκληρώνονται, όπως οι καθυστερήσεις πληρωμών του μεταφορικού ισοδυνάμου.

Ο Γενικός Γραμματέας και Νησιωτικής Πολιτικής κ. Κουτουλάκης, στη συνάντηση, δεσμεύθηκε όσον αφορά το μεταφορικό ισοδύναμο, ότι οι πληρωμές των επαγγελματιών που αφορούν το 2021 θα έχουν καταβληθεί μέχρι τέλους του έτους. Επίσης το άνοιγμα της ηλεκτρονικής πλατφόρμας για την υποβολή των δικαιολογητικών των επιχειρήσεων του πρώτου εξαμήνου του 2022 θα προχωρήσει άμεσα μετά από συνεννόηση με τα συναρμόδια Υπουργεία και στη συνέχεια θα ακολουθήσει το δεύτερο εξάμηνο.

Η σύσκεψη σύμφωνα με τους διοργανωτές, ολοκληρώθηκε μέσα σε κλίμα συνεργασίας και διεκδίκησης για το κοινό νησιωτικό καλό. Όπως τονίστηκε, «η στενή συνεργασία των Νησιωτικών Επιμελητηρίων με το Υπουργείο Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής θα συνεχιστεί και στη Γενική Συνέλευση του ΕΟΑΕΝ που θα διεξαχθεί στο Ρέθυμνο.

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Ο East Med και το ελληνικό φυσικό αέριο                     σε ουκρανικό φόντο

3

Του Αντώνη Φώσκολου*                                                    

Πριν αναφερθώ στο θέμα που προέκυψε από τοnon paperτου State Department για την τύχη του αγωγού East-Med, θα κάνω ένα παραλληλισμό που αφορά τη διένεξη μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας για την Ουκρανία. Προ ημερών, η εκπρόσωπος του Υπουργείου Εξωτερικών της Ρωσίας Μ. Ζαχάροβα, δεξί χέρι του Σ. Λαβρώφ, είπε ότι η διαμάχη μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας για την Ουκρανία σχετίζεται με το ποιά χώρα, η ΗΠΑ ή η Ρωσία, θα ελέγχει την ενεργειακή αγορά της Ευρώπης και ιδιαίτερα την τροφοδοσία της σε φυσικό αέριο. Θα είναι το πανάκριβο υγροποιημένο σχιστολιθικό αέριο των ΗΠΑ ή το Ρωσικό φυσικό αέριο που προέρχεται από την χερσόνησο Γιαμάλ της δυτικής Σιβηρίας; Αυτή είναι η αλήθεια.

Μια παρεμφερής περίπτωση είναι αυτή μεταξύ ΗΠΑ και Καναδά που αφορά πάλι την τροφοδοσία της Ευρώπης με καναδικό φυσικό αέριο, που θα προερχότανε  από την Αλμπέρτα του Καναδά. Ο αγωγός  φυσικού αερίου με προέλευση από την Αλμπέρτα θα όδευε προς το Χάλιφαξ της Νέας Σκωτίας (Καναδάς). Αυτός ακυρώθηκε διότι οι Ινδιάνοι από όπου θα περνούσε ο αγωγός ξεσηκώθηκαν εναντίον της κατασκευής του. Το ίδιο συνέβη και με τον αγωγό Keystone XL που θα μετέφερε αργό πετρέλαιο από την Αλμπέρτα στις ΗΠΑ.  Η κατασκευή εγκρίθηκε προ τετραετίας από τον πρόεδρο Τραμπ, αλλά, τώρα η κατασκευή του ακυρώθηκε από τον πρόεδρο Biden με αποτέλεσμα ο πρωθυπουργός της Αλμπέρτας να ζητάει την επέμβαση της δικαιοσύνης.

Βεβαίως η ανυπαρξία ενεργειακής πολιτικής της ΕΕ έδωσε την ευκαιρία «δύο γάιδαροι να μαλώνουν σε ξένο αχυρώνα». Δε γνωρίζω τι έχει κάνει μέχρι σήμερα η ευρωπαία Επίτροπος Ενέργειας  Kadri Simpson η οποία αμείβεται, από τον Δεκέμβριο του 2019, με 1.000 ευρώ την ημέρα ή με 360.000 ευρώ το χρόνο και ευρωπαϊκή ενεργειακή πολιτική δεν έχουμε δει.

Το ενεργειακό έλλειμμα της Ευρώπης

Η Ευρώπη μέχρι το 2050 θα χρειαστεί επί πλέον ποσότητες φυσικού αερίου της τάξης των 240 δις κυβικών μέτρων (m3) το χρόνο, πέραν των 400 δις m3 που σήμερα καταναλώνει. Έτσι κατασκεύασε σταθμούς υποδοχής φυσικού αερίου γνωρίζοντας ότι η Ρωσία δε θα μπορεί να καλύψει αυτό το τεράστιο επί πλέον έλλειμμα των 240 δις m3. Εισάγει, λοιπόν, από τις ΗΠΑ 68 δις m3 φυσικού αερίου και, με τιμή περίπου $25/1000 κυβικά πόδια (ft3), δαπανάει $60 δις/έτος. Το σχιστολιθικό φυσικό αέριο το προμηθεύεται ως υγροποιημένο από το Τέξας(λεκάνες Permian Basin, Eagle και Fort Barnett) και η μεταφορά προς την Ευρώπη γίνεται με LNG πλοία, κυρίως ελλήνων εφοπλιστών.

Επί πλέον εισάγει 44.5 δις m3 φυσικού αερίου από τη Βόρειο Αφρική εκ των οποίων τα 10 δις m3 προέρχονται από την Αίγυπτο. Αυτή η λεπτομέρεια έχει σημασία διότι ορισμένοι έλληνες δημοσιογράφοι πιστεύουν ότι η Αίγυπτος έχει πολύ φυσικό αέριο που μπορεί να τροφοδοτήσει την Ευρώπη μέσω Ελλάδας. Δυστυχώς τις περισσεύουν μόνο 10 δις m3/έτος τα οποία ήδη εξάγει προς την Ευρώπη υπό μορφή υγροποιημένου φυσικού αερίου.

ΟEast–Med είναι σε θέση να παραδώσει στην Ευρώπη 20 δις m3 φυσικού αερίου στη μισή τιμή. Αυτό δεν το θέλει η Αμερική, γι’ αυτό το non paper περί ακαταλληλότητας του East-Med με τoοποίoσυμφωνεί και ο έλληνας Υπουργός Εξωτερικών διότι χαλάει την αγορά με τις χαμηλές τιμές.

Επίσης, η Ευρώπη εισάγει 21.5 δις m3 υγροποιημένου φυσικού αερίου από την Ρωσία και 18 δις m3 από το Κατάρ. Το σύνολο των εισαγωγών ανέρχεται σε 153 δις m3 φυσικού αερίου. Άρα οι ανάγκες της ΕΕ που είναι 240 δις m3 /έτος φυσικού αερίου, δεν ικανοποιούνται. Υπάρχει ένα έλλειμμα της τάξης των 87 δις m3. Φανταστείτε τι θα γίνει αν η Αμερική πετύχει να σταματήσει οριστικά η τροφοδοσία της ΕΕ με ρωσικό φυσικό αέριο της τάξης των 50 δις m3/ετος που θα διοχετεύεται μέσω του Nord Stream 2. Αυτή η επιδίωξη των ΗΠΑ είναι και η αιτία της ουκρανικής κρίσης. Η Ευρώπη θα έχει ένα έλλειμμα φυσικού αερίου των 137 δις m3/έτος.

Κατανοώντας την αδυναμία ικανοποίησης αυτής της ποσότητας αν δεν υπάρξει παροχή φυσικού αερίου μέσω Nord Stream 2, οι Αμερικανοί καταφεύγουν στον έμπιστο σύμμαχό τους το Κατάρ, όχι στην Ελλάδα και την Κύπρο, και το ρωτούν αν μπορεί να καλύψει αυτό το τεράστιο έλλειμμα. Η απάντηση του Κατάρ είναι αρνητική, γιατί δεν μπορεί. Το Κατάρ έχει αποθέματα φυσικού αερίου της τάξης των 24.6 τρις m3. Παράγει ετησίως 170 δις m3 εκ των οποίων τα 18 δις m3 πηγαίνουν στην Ευρώπη και τα υπόλοιπα στις ασιατικές αγορές, κυρίως Κίνα, Ιαπωνία και Ν. Κορέα. Με αυτές τις χώρες έχει συνάψει μακροχρόνιες συμφωνίες. Δυστυχώς το ενεργειακό έλλειμμα της Ευρώπης μπορεί να το καλύψει μόνο η εκμετάλλευση των κοιτασμάτων φυσικού αερίου που βρίσκονται στην λεκάνη της Ανατολικής Μεσογείου που έχει περισσότερα αποθέματα φυσικού αερίου από το Κατάρ. Αυτό όμως δεν το επιθυμούν οι Αμερικάνοι διότι θα σπάσει το μονοπώλιο που θα επιβάλλουν στην ενεργειακή αγορά της Ευρώπης. Εξ’ ου και το περίφημο non paper περί ακαταλληλότητας του East-Med.

Ο East–Med είναι βιώσιμος

Ερχόμαστε τώρα να ανατρέψουμε τα περί οικονομοτεχνικής ακαταλληλότητας του East-Med. Η ιδέα της κατασκευής του αγωγού προήλθε από τον πρώην πρωθυπουργό του Ισραήλ Β.Netanyahu, που την προώθησε στον τότε έλληνα πρωθυπουργό Γ. Παπανδρέου το 2010 σε ένα ταξίδι, ινκόγκνιτο, που έκαναν οι δύο πρωθυπουργοί τον Αύγουστο στο νοτιοανατολικό Αιγαίο. Η ιδέα έπεσε σε χειμερία νάρκη μέχρι τον Νοέμβριο του 2011 οπότε, σ’ ένα συνέδριο του Economist που έγινε στην Λευκωσία, επανέφερα στην επιφάνεια την ιδέα κατασκευής του λέγοντας ότι η μεταφορά των κοιτασμάτων του φυσικού αερίου της Ανατολικής Μεσογείου πρέπει να γίνει με ένα αγωγό όπως πρότεινε οNetanyahu. Αυτόν τον οποίο τον ονόμασα τότε Herodotus pipeline.

Μετά το πέρας της συνεδρίασης με πλησιάζει ο Δρ. Κ. Καραγιαννάκος , διευθυντής της ΔΕΠΑ και μου λέει ότι η κατασκευή αυτού του αγωγού φαίνεται ότι είναι τεχνικά εφικτή. Τότε, η ΔΕΠΑ, υπό την ηγεσία του Δρ. Κιτσάκου και με συνεργάτες τους Δρ. Κ. Καραγιαννάκο και Δρ. Δ. Μανώλη αρχίζει τις μελέτες με τη σύμφωνη γνώμη του υφυπουργού Γ. Μανιάτη. Ενεργειακός οργασμός στην Ελλάδα. Όλοι μηχανικοί. Οι κύριοι Κιτσάκος και Καραγιαννάκος παρουσιάζουν σε ενεργειακά συνέδρια τις τεχνικοοικονομικές μελέτες που δείχνουν ότι ο αγωγός είναι βιώσιμος ακόμα και πριν ανακαλυφθούν τα κοιτάσματα βιογενούς φυσικού αερίου, Ζορ, Καλυψώ και Γλαύκου. Την εποχή εκείνη προωθείται η ιδέα της κατασκευής του αγωγού ΤΑΠ, η ιδέα της κατασκευής του αγωγού IGB και η έρευνα υδρογονανθράκων προς εκμετάλλευση στην Δυτική Ελλάδα, Ιόνιο και Κρήτη. Όταν λέμε ενεργειακός οργασμός, τότε, τον εννοούσαμε.

Προ μηνός ο πρώην υπουργός ενέργειας καθηγητής Γ. Μανιάτης είπε ότι ο αγωγός East-Medείναι τεχνικά και οικονομικά βιώσιμος διότι μπορεί να μεταφέρει 20 δις m3/έτος φυσικού αερίου επί 25 χρόνια. Ουσιαστικά προσδιορίζει το μέγεθος των υπαρκτών κοιτασμάτων που είναι 20 δις m3/ετος Χ 25 έτη = 500 δις m3 φυσικού αερίου. Αυτή η ποσότητα υπάρχει και προέρχεται από τα 170δις m3 που έχει το κοίτασμα Καλυψώ της Κύπρου και τα 311 δις m3 που έχει το Ισραηλινό κοίτασμα Λεβιάθαν. Τα υπόλοιπα 311δις m3 του κοιτάσματος Λεβιάθαν ήδη διοχετεύονται με αγωγό στο σταθμό υγροποίησης της Δαμιέττης (Αίγυπτος) και συμπεριλαμβάνονται στα 10 δις m3 φυσικού αερίου που στέλνει η Αίγυπτος στην Ευρώπη. Άρα δεν υπάρχει διαθέσιμή ποσότητα ισραηλινού φυσικού αερίου για να πάει στην Τουρκία. Το άθροισμα, λοιπόν, των 170 δις m3 του κοιτάσματος Καλυψώ της Κύπρου και τα 311 δις m3  του ισραηλινού κοιτάσματος μας κάνουν 481 δις m3 φυσικού αερίου. Άρα υπερκαλύπτεται η ποσότητα των 450 δις m3 φυσικού αερίου που χρειάζεται για να λειτουργήσει ο αγωγός East Med. Εάν αυτή η ποσότητα φυσικού αερίου διοχετευτεί στην Ευρώπη προς $ 11/1000 κυβικά πόδια τότε η αξία των κοιτασμάτων ανέρχεται σε $ 187 δις. Αν από αυτά τα χρήματα οι κυβερνήσεις του Ισραήλ και Κύπρου πάρουν το 25% ήτοι $ 46.75 δις τότε υπερκαλύπτεται η αξία της κατασκευής του αγωγού East- Med που είναι $ 5.2 δις. Πέραν τούτου ο αγωγός αναβαθμίζει γεωπολιτικά τόσο την Ελλάδα όσο και την Κύπρο.

Τη μελέτη της κατασκευής του αγωγού την έχει αναλάβει η κοινοπραξία IG Poseidon  στην οποία συμμετέχουν κατά 50% η ελληνική ΔΕΠΑ και κατά 50% η γαλλοιταλική Edison. H μελέτη κατασκευής χρηματοδοτείται από την Ευρωπαϊκή Ένωση και η τοπογραφική μελέτη του βυθού της θάλασσας από όπου θα περάσει ο αγωγός έγινε από το γαλλικό γεωφυσικό πλοίο Nautica Geo. Η μελέτη τελείωσε πρόσφατα και το σκάφος βρίσκεται στον λιμένα του Ηρακλείου. Άρα η κατασκευή του αγωγού πολεμάτε από τους Αμερικανούς διότι θα πέσουν οι τιμές του εισαγόμενου πανάκριβου αμερικανικού υγροποιημένου φυσικού αερίου. Είναι πλέον αρμοδιότητα της ΕΕ αν θέλει το πανάκριβο αμερικανικό φυσικό αέριο που έχει δημιουργήσει τεράστια οικονομικά προβλήματα στην Ευρώπη ή το ελληνο-κυπριακό φυσικό αέριο που είναι πολύ φθηνότερο και σε τελευταία ανάλυση είναι Ευρωπαϊκό.

Μία άλλη ηλιθιότητα που αφορά το περίφημο non paper του State Department περί ακαταλληλότητας του East-Med με την οποία συμφωνεί και ο Υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδας είναι αυτή που μας σερβίρουν οι σύμμαχοι μας Αμερικάνοι. Αν δεν γίνει ο αγωγός East-Med, θα μπορούν κάλλιστα ο Euro-Asia Interconnector και Euro-Africa Interconnector που θα μεταφέρουν προς την Ευρώπη με υποθαλάσσια καλώδια ο μεν πρώτος ρεύμα ισχύος 2000 MW και ο δεύτερος ρεύμα ισχύος 1000 MW να αντικαταστήσουν τον υπό μελέτη κατασκευής αγωγό East-Med. Αυτά είναι γελοιότητες διότι η παραγωγή ρεύματος από σταθμούς των 2000 MW απαιτεί 1.8 δις m3 φυσικού αερίου και ο δεύτερος εξ’ Αιγύπτου 1 δις m3 φυσικού αερίου.

Αυτή τη στιγμή στην Πτολεμαΐδα οι εν λειτουργία λιγνιτικοί ΑΗΣ συνολικής ισχύος 1800 MW παράγουν ρεύμα που καλύπτει το 16% των ηλεκτρικών αναγκών της Ελλάδας. Ερωτώ τι ποσοστό των ηλεκτρικών αναγκών της Ευρωπαϊκής Ένωσης θα καλύψει ο Euro-Asia Interconnector και τι ποσοστό θα καλύψει ο Euro-Africa Interconnector; Ο μεν πρώτος λιγότερο του 1% και ο δεύτερος λιγότερο του 0.5%. ΔΗΛΑΔΗ ΚΟΡΟΙΔΕΥΟΜΑΣΤΕ. Η παραγωγή ηλεκτρικού ρεύματος από τα περίπου 2.8 δις m3 φυσικού αερίου είναι καλλίτερη και προτιμότερη από τροφοδοσία της Ευρώπης με 20 διςm3 φυσικού αερίου ανά έτος; Αυτές είναι οι σαχλαμάρες του State Department  που τις υιοθετεί και ο ΥΠΕΞ Ν. Δένδιας. Όπως είπε πρόσφατα στο Όσλο της Νορβηγίας «Εμείς δε θα σκάβουμε για να γίνουμε σαν τον κόλπο του Μεξικού. Είμαστε Πράσινοι».No further comments.

Τα κοιτάσματα της Ανατολικής Μεσογείου

Το 2010 η Γεωλογική Υπηρεσία των ΗΠΑ (USGS), βασιζόμενη σε 1900 γεωτρήσεις που έγιναν στην ΑΟΖ της Αιγύπτου και σε 460 γεωτρήσεις πού έγιναν στην ΑΟΖ του Ισραήλ, θεωρεί ως δυνητικά αποθέματα φυσικού αερίου στον Κώνο του Νείλου με πιθανότητα ανεύρεσης το 50%, την ποσότητα των 6 τρις m3 φυσικού αερίου και στη λεκάνη της Λεβαντίνης τα 3,5 τρις m3 φυσικού αερίου. Μέχρι στιγμής στην Αίγυπτο έχουν βρεθεί 2,6 τρις m3 φυσικού αερίου με ετήσια παραγωγή τα 80 δις m3 εκ των οποίων τα 70 διςm3 χρειάζεται ετησίως η Αίγυπτος ενώ τα υπόλοιπα 10 δις m3 πηγαίνουν στην Ευρώπη. Οι έλληνες δημοσιογράφοι μην ονειροβατούν ότι η Αίγυπτος μπορεί να τροφοδοτήσει την Ελλάδα και την Ευρώπη με περισσότερο φυσικό αέριο. Δεν υπάρχει. Τα κοιτάσματα φυσικού αερίου στην ΑΟΖ του Ισραήλ υπολογίζονται σε 3,5 τρις m3 ενώ τα ήδη ευρεθέντα δεν υπερβαίνουν το 1,1 τρις m3. Άρα χρειαζόμαστε ακόμη πολύ δουλειά.

Το ελληνικό και κυπριακό φυσικό αέριο

Τα πολύ πιθανά αποθέματα της Κύπρου ανέρχονται κατά τις γεωφυσικές εταιρείες PGS και SPECTRUM σε 3 τρις m3 βιογενούς φυσικού αερίου και 1,2 τρις m3 πυρολιτικού φυσικού αερίου. Τα κοιτάσματα που βρέθηκαν στο κόλπο της Κυπαρισσίας, μπλοκ 10 εκτάσεως 3,5 τετραγωνικών χιλιομέτρων, που ανήκουν στα ΕΛΠΕ( 2 τύπου Ζορ)  και αυτά που βρίσκονται δυτικά και νοτιοδυτικά της Κρήτης μπλοκ 11 και 12, εκτάσεως 80.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων, που ανήκουν στην κοινοπραξία Total 40%, Exxon-Mobil40% και ΕΛΠΕ 20% με σύνολο στόχων 14 τύπου Ζορ,  έχουν πάνω από 12,8 τρις m3 βιογενούς φυσικού αερίου. Την εκμετάλλευση αυτών των κοιτασμάτων εμποδίζουν οι Greenpeace, WWF-Hellas και το Ινστιτούτο Κητωδών του κυρίου Αρσένη σε συνεργασία με το ΣτΕ, δηλαδή, την ελληνική κυβέρνηση.

Άξιον προσοχής είναι ότι η ελληνική κυβέρνηση εμποδίζει τις εταιρείες να κάνουν έρευνα προς εκμετάλλευση, αλλά οι εταιρείες δε φεύγουν από τα θαλάσσια οικόπεδα. Πληρώνουν ενοίκιο (Royalty), $8/τετραγωνικό χιλιόμετρο/έτος. Άρα τα δυνητικά αποθέματα φυσικού αερίου στην λεκάνη της Ανατολικής Μεσογείου είναι: 6 τρις m3 της Αιγύπτου, 3,5 τρις m3 του Ισραήλ, 4.2 τρις m3 της Κύπρου και 12,8 τρις m3 της Ελλάδας, σύνολο 26,5 τρις m3, που είναι περισσότερα από τα 24,6 τρις m3 φυσικού αερίου του Κατάρ.  Στα ελληνικά αποθέματα δε συμπεριλαμβάνονται άλλοι 7 στόχοι που υπάρχουν νότια του νομού Ηρακλείου και του νομού Λασιθίου. Το μεγαλύτερο κοίτασμα, 7 φορές πιο μεγάλο από το Ζορ, βρίσκεται σε απόσταση 140 χιλιόμετρα των Καλών Λιμένων Ηρακλείου στην περιοχή Olimpi και περιβάλλεται από 19 λασποηφαίστεια που εκλύουν βιογενές φυσικό αέριο πάνω από 1 εκατομμύριο χρόνια. Επίσης δεν συμπεριλαμβάνεται το κοίτασμα της Γαύδου που είναι 4 φορές μεγαλύτερο του Ζορ διότι η περιοχή της Γαύδου είναι περιοχή NATURA. Στις περιοχές NATURA απαγορεύεται η εκμετάλλευση υδρογονανθράκων αλλά επιτρέπεται η εγκατάσταση, κατά το ΥΠΕΝ, ανεμογεννητριών, π.χ. στη νήσο Σκύρο. Αυτά τα κοιτάσματα που είναι κάτω από τους νομούς του Ηρακλείου και Λασιθίου δε βγήκαν σε διαγωνισμό όπως παρότρυνε ο τέως διευθυντής της κρατικής ΕΔΕΥ Γ. Μπασιάς, τον οποίον απέλυσαν κατά απαράδεκτο τρόπο, με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί το Τουρκολυβικό μνημόνιο. Αυτά τα κοιτάσματα είναι Ελληνικά.

Η αξία από την εκμετάλλευση αυτών των 16 στόχων τύπου Ζορ που περιέχουν 12,8 τρις m3 βιογενούς φυσικού αερίου, ήτοι 452 τρις κυβικά πόδια, επί $ 15/1000 κυβικά πόδια, ανέρχεται σε $ 6,78 τρις. Το 20% της αξίας των κοιτασμάτων, ήτοι $ 1,36 τρις θα πάει(νόμος Μανιάτη 4001/2011) στο ελληνικό δημόσιο.  Με αυτά τα χρήματα εξοφλούμε το δημόσιο χρέος, εξοπλίζουμε τις ελληνικές ένοπλες δυνάμεις, βελτιώνουμε αφάνταστα την ιατροφαρμακευτική μας περίθαλψη, χρηματοδοτούμε με άφθονο χρήμα την παιδεία και περισσεύουν χρήματα για έργα πολιτισμού. Επίσης καταπολεμούμε την ανεργία δημιουργώντας 250.000 θέσεις εργασίας με ελάχιστες μηνιαίες αποδοχές των 4.000 ευρώ και σταματάμε την πληθυσμιακή συρρίκνωση της Ελλάδα. Όμως οι Αμερικανοί σταματούν την ανάπτυξη της Ελλάδας μέσω των ακτιβιστών περιβαλλοντολόγων, του ΣτΕ και της σημερινής κυβέρνησης. Είμαστε όλοι πράσινοι είπε ο Υπουργός Εξωτερικών Ν. Δένδιας στο Όσλο. Όχι δεν είμαστε πράσινοι. Είμαστε αμερικανικό προτεκτοράτο και σβήνουμε σαν κράτος διότι έχουμε ετήσια μείωση του πληθυσμού κατά 40.000 άτομα, εν γνώσει της ελληνικής κυβέρνησης.

Η Ελλάδα πρέπει να αξιοποιήσει τα κοιτάσματά της για να βοηθήσει και την Ευρώπη. Ίσως να μας βοηθήσει η Γαλλία. Αν όχι τότε θα μας βοηθήσουν οι αγορές. Υπάρχει τεράστιο ενεργειακό έλλειμμα και η λύση για την Ευρώπη βρίσκεται στην αξιοποίηση των κοιτασμάτων της Ανατολική Μεσογείου, κυρίως όμως των κοιτασμάτων Κύπρου και Ελλάδας. Συμπέρασμα: Όχι μόνο ο αγωγός  East-Med θα γίνει για να επιβιώσει ενεργειακά η Ευρώπη αλλά και τα υπόλοιπα ελληνο-κυπριακά κοιτάσματα φυσικού αερίου θα αξιοποιηθούν στέλνοντας ετησίως στην Ευρώπη 150 δις m3 φυσικού αερίου για 100 χρόνια.

*Ο Αντώνης Φώσκολος είναι ομότιμος καθηγητής του Τμήματος Μηχανικών Ορυκτών Πόρων του Πολυτεχνείου Κρήτης και ερευνητής της Γεωλογικής Υπηρεσίας του Καναδά.

Πηγή : www.ellinikiantistasi.gr

 

 

 

 

Yavuz Baydar: ΤΟ ΤΟΥΡΚΙΚΟ ΤΕΛΜΑ ΣΤΑ 100 ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

0
  • Yavuz Baydar
  • 06 Νοεμβρίου 2022
  • Η ταραγμένη δημοκρατία της Τουρκίας μπήκε στα εκατό χρόνια της. Όλα θα φαίνονταν καλά στη χώρα, αν ληφθεί σοβαρά υπόψη η διάθεση εορτασμού την ημέρα που σηματοδοτεί την περίσταση, στις 29 Οκτωβρίου 2022. Μια δημοκρατία που κρατά στα χέρια της αυτούς που βρίσκονται στην εξουσία και την ευσεβή/εθνικιστική βάση της ή όσους βρίσκονται στο αντίθετο στρατόπεδο , ενώ στριμώχνει τους κοσμικούς στις ακτές της χώρας.Το ήθος της εκατονταετηρίδας της Τουρκικής Δημοκρατίας αφορούσε την υπερηφάνεια και την πρόοδο.Υπερήφανος? Πραγματικά? Πρόοδος? Πως?Η ουσία του θέματος είναι ότι, καθώς μια μαζική συστημική κρίση υποβάλλει τη χώρα σε συλλογικό κώμα, ροκανίζοντας τις αρχές του κράτους, πολλά έχουν να κάνουν με μια μεγάλη ψευδαίσθηση.

Ενώ η πλειοψηφική και βάναυση εξουσία της χώρας και η ριζοσπαστικοποιημένη βάση της ζουν σε ένα όνειρο φίμωσης κάθε διαφωνίας και καταπίεσης των ανεπιθύμητων ομάδων με ταυτότητα, τα άλλα τμήματα ζουν σε έναν φανταστικό κόσμο εκδίωξής της απο την εξουσία μέσα απο τις κάλπες, παρά το γεγονός ότι παραμένουν ανίκανοι να συσπειρώσουν το δικό τους εκλογικό σώμα ενωμένο σε ένα ενιαίο όραμα για το μέλλον.

Με λίγα λόγια, 99 χρόνια Τουρκικής Δημοκρατίας χαρακτηρίστηκαν από ανισότητες, βάναυση άρνηση του πλουραλισμού της κοινωνικής της υφής, άρνηση μεταβίβασης εξουσίας, παραμέληση οικουμενικών αξιών που συγχωνεύουν προεδρικές δημοκρατίες με αντιπροσωπευτικές (republics with democracy) δυσλειτουργικό κράτος δικαίου και μόνιμη δυσαρέσκεια . Είναι ένα σύστημα που δεν έφτασε ποτέ σε επίπεδο κοινωνικοπολιτικής σταθερότητας. Ήταν η μοναδική γεωπολιτική θέση της δημοκρατίας που άνοιξε το δρόμο για εσωτερικές αναταραχές, αδιάκοπες διαφωνίες σχετικά με την κυριαρχία της και τη διαφθορά της σε όλα τα επίπεδα.

Τώρα, με μια άνευ προηγουμένου μονοκομματική διακυβέρνηση του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (AKP) του Ερντογάν, η κατεστραμμένη από την κρίση χώρα προετοιμάζεται για μια αναμέτρηση, υπό τη μεταμφίεση των εκλογών στα τέλη της άνοιξης του 2023.

Ο φόβος και η ελπίδα δεν ήταν ποτέ τόσο συνυφασμένα όσο τώρα και αυτό γιατί η ψηφοφορία θα καθορίσει οριστικά, μέσα από ένα ναι ή όχι, την τελική πορεία της χώρας.

Για τον Ερντογάν ο δρόμος είναι ξεκάθαρος. Είναι έτοιμος να μεταμορφώσει την Τουρκία σε μια δημοκρατία, στην οποία – με τους υπερεθνικιστές εταίρους του και με τρομακτικές επιχειρήσεις και αδυσώπητους κύκλους ασφαλείας – θα συνεχίσει αδιαφιλονίκητος ως παντοδύναμος κυρίαρχος. Προκαλεί τον Τούρκο ηγέτη μια ομάδα νάνων κομμάτων της αντιπολίτευσης καθώς αντιμετωπίζει μια κοινωνία που, ελπίζει, να έχει μάθει το τρομερό τίμημα της διαφωνίας. Έχει καλούς λόγους για επιτυχία.

Οι συνεχείς κινήσεις και πράξεις του μπορεί να μιλούν ενάντια στην ψευδαίσθηση ότι αποδυναμώνεται. Όπως μου επισήμανε πρόσφατα κάποιος «ο Ερντογάν ενσαρκώνει όλα τα διαφορετικά χαρακτηριστικά της κοινωνίας από την οποία έχει αναδυθεί». Υπάρχει ένα ισχυρό σημείο που διατυπώνεται σε αυτή τη δήλωση. Ο Ερντογάν είναι το προϊόν του πολιτισμού που κληρονομήθηκε από την Οθωμανική εποχή και με πολλούς τρόπους επικυρώθηκε από τους ιδρυτές και τους «φύλακες» της δημοκρατίας. Σε μια κοινωνία που αναπαράγει τον φυλετισμό –από αγροτικό σε αστικό, από αριστερά προς τα δεξιά– και τον πατριαρχισμό, οι Τούρκοι αγαπούσαν πάντα τα ισχυρά στοιχεία της «σιδηράς πυγμής» – είτε στους ηγέτες τους είτε σε θεσμούς όπως ο στρατός. Για αυτούς, είναι η «εξουσία» που έχει τη μοναδική ευσπλαχνία να βοηθά τις υπάκουες μάζες.

Ο Ερντογάν το γνωρίζει αυτό και πραγματοποιεί επιτυχημένες εφαρμογές με βάση πολιτιστικά πρότυπα. Γνωρίζει ότι οι κλασικές «ταξικές θεωρίες» δεν λειτούργησαν ποτέ στην Τουρκία. Από τη στιγμή που δίνεται σε έναν εκλεγμένο ηγέτη η ευκαιρία να «αποκωδικοποιήσει το κράτος», δεν έχει πλέον την ανάγκη να εξαρτάται από τις μάζες. Σαν χαμαιλέοντας, ήξερε πότε και πώς να εξαγνίσει τους συμμάχους του και να τους ανανεώσει. Όσο τυχερά και πονηρά κι αν το έκανε, έχει πλέον όλα τα απαραίτητα εργαλεία του κράτους και την εξωτερική υποστήριξη για να έρθει πιο κοντά στο όνειρό του: Να φτάσει στο ζενίθ της πολιτικής του καριέρας ως ανίκητος ηγέτης της δημοκρατίας.

Με άλλα λόγια, ένας τρομερός μεταρρυθμιστής, φοβισμένος, με δέος και πάντα αποφασισμένος – στο εσωτερικό και στο εξωτερικό.

Όλα προστίθενται αποτελεσματικά υπέρ του. Απέναντι στη στρατηγική του βρίσκεται ένα μπερδεμένο, κατακερματισμένο, λεγόμενο «κεντρώο» αντιπολιτευτικό μπλοκ που κρατά μια αποφασιστική πολιτική δύναμη σε αποξένωση: το φιλοκουρδικό HDP. Με αυτόν τον τρόπο, η συμμαχία της αντιπολίτευσης παραμένει ανάπηρη και ευάλωτη.

Η ασθένεια της ελίτ της αντιπολίτευσης της Τουρκίας είναι εκπληκτική. Μετά από δύο δεκαετίες διακυβέρνησης, συνεχίζει να υποτιμά τις δεξιότητες, το ένστικτο επιβίωσης και την επιθετικότητα που επιδεικνύει ο Ερντογάν. Η φαντασία συνεχίζεται μέχρι σήμερα, ακόμα και όταν ο Ερντογάν παίζει με επιτυχία το παιχνίδι του στη διεθνή πολιτική, ως έξυπνος σκακιστής. Τα διαπιστευτήριά του παίζουν ρόλο στη Ρωσία, τη Σαουδική Αραβία, τον Κόλπο και το Ηνωμένο Βασίλειο, παρέχοντας επενδύσεις για αυτόν ακόμη και στο μέλλον. Ευδοκιμεί επίσης σε μια ανάπηρη ΕΕ και σε αναποφάσιστες Ηνωμένες Πολιτείες.

Μια πανοραμική θέα θα αρκούσε για να δείξει πόσο ανησυχητικό είναι το πολιτικό στάδιο στην εκατονταετή Τουρκία. Το «κεντρώο» αντιπολιτευτικό μπλοκ, το λεγόμενο «Πίνακας των Έξι» αποτελείται από εθνικιστικά η συντηρητικά κόμματα. (Ναι, το κοσμικό CHP δεν είναι καθόλου αριστερό κόμμα: είναι εξ ορισμού ένα ρεπουμπλικανικό, ελιτιστικό, εθνικιστικό, κόμμα, του οποίου η εξωτερική πολιτική απομακρύνεται όλο και περισσότερο από τη Δύση.)

Ταυτόχρονα, ακόμη και το «Τραπέζι των Έξι» είναι προϊόν της κουλτούρας, που εμποδίζει τα πολιτικά κόμματα να αναζωογονηθούν απο τον διεθνισμό, τον νεωτερισμό και τον πατριαρχισμό. Έτσι, με λίγα λόγια, το πολιτικό στάδιο της «μάχης του αιώνα» θα αποτελέσει έδαφος για αντιπαράθεση μέσα στη σάπια πολιτική τάξη. (Για όσους ενδιαφέρονται, υπάρχουν μερικές ενότητες σχετικά με τα μοτίβα του στο βιβλίο μου, «Die Hoffnung stirbt am Bosporus» – «Hope Dies in Bosporus», Droemer, 2018).

Ωστόσο, οι ελπίδες μπορεί να δημιουργήσουν αντιρρήσεις και να επισημάνουν ότι ο Ερντογάν μπορεί να μην είναι τόσο ανίκητος στο προεδρικό σκέλος των εκλογών. Η μεγάλη ψευδαίσθηση που σαρώνει την μάλλον αδρανή αντιπολίτευση της Τουρκίας κυκλώνει την πραγματικότητα ότι, τουλάχιστον αυτή τη στιγμή και αν δεν συμβεί κάποιο θαύμα, η αντιπολίτευση δεν θα μπορέσει να προτείνει έναν υποψήφιο που θα μπορεί να έχει το θάρρος, την αντοχή, την ευγλωττία και το όραμα ως αντίπαλος του Ερντογάν.

Η ιστορία διδάσκει ξανά και ξανά το ίδιο μάθημα: Οι ηγέτες ορίζουν την πορεία της ιστορίας. Στην Τουρκία υπάρχει (ήταν) ένας και είναι στη φυλακή: ο Selahattin Demirtaş. Έτσι, ακόμη κι αν ο Ερντογάν χάσει (εξαιρετικά απίθανο δεδομένων των συνθηκών), αν αναλογιστεί κανείς τις δομές της γραφειοκρατίας που δημιούργησε, ο διάδοχός του μπορεί μόνο να επιτύχει αισθητικές αλλαγές και δεν θα μπορέσει να φθάσει στο ηράκλειο έργο της αντιμετώπισης των προβλημάτων της χώρας που βρίσκεται σε πολυδιάστατη κρίση.

Αλλά ας παραμείνουμε αισιόδοξοι ότι μια τέτοια ανάλυση θα αποδειχθεί λανθασμένη.

Ας έχουμε κατά νου το διάσημο απόφθεγμα: «Οι απαισιόδοξοι είναι καλά ενημερωμένοι αισιόδοξοι».

ahvalnews.com

Turkish Officials Spy on Dissidents in U.S. Using DHS Website

0

Published originally under the title “Turkish Diplomats Exploited U.S. Homeland Security Website to Track a Dissident in the U.S.”

Ελευθέριος Τζιόλας: Η ακύρωση του διαγωνισμού ιδιωτικοποίησης του Λιμανιού της Αλεξανδρούπολης: γιατί έγινε και τι πραγματικά πρέπει να γίνει.

1
Ελευθέριος Τζιόλας
………………………………………………………….
Η εύκολη απάντηση που έδωσε ο κ. Μητσοτάκης για την ακύρωση του διαγωνισμού για την ιδιωτικοποίηση Λιμάνι της Αλεξανδρούπολης ότι ”το λιμάνι θα πρέπει να παραμείνει κρατικό, ως ένα περιουσιακό στοιχείο πολύ πολύτιμο για να το εγκαταλείψει (το ελληνικό κράτος)”, ασφαλώς και δεν πείθει…
Πέρα από τη συμφωνία μας στην παραμονή υπό Κρατική ιδιοκτησία του Λιμανιού, καθώς και άλλων κρίσιμων και στρατηγικών υποδομών της Χώρας, θα θέλαμε να επιμείνουμε στην ανάπτυξη του Λιμανιού -κυρίως αυτό, την ανάπτυξη του!… Όμως, πρέπει να επισημάνουμε ότι εδώ υπάρχει κάτι πιο ουσιαστικό που εκτυλίσσεται στο παρασκήνιο, όπως πολλά άλλα αυτήν την περίοδο, το οποίο μάλλον σχετίζεται με βαθύτερο αμερικάνικο ενδιαφέρον για το Λιμάνι και την περιοχή, παρά για αλλαγή πολιτικής της κυβέρνησης με πρόταξη του στρατηγικού οικονομικού-εθνικού συμφέροντος και την αλλαγή στάσης της στα περί Δημόσιας περιουσίας. Αμερικάνικο ενδιαφέρον, το οποίο έχει αναπτύξει -και συνεχίζει -στην Αλεξανδρούπολη την 5η σημαντική βάση του στην Ελλάδα. Ίσως τη σημαντικότερη απ΄ όλες. Ασφαλώς, εφάμιλλη της Κρήτης, η οποία επίσης έχει αναδιοργανωθεί και επεκταθεί γεωγραφικά και επιχειρησιακά.
Πραγματικές, λοιπόν, τεκμηριωμένες εξηγήσεις δεν έχουν δοθεί για την απόφαση ακύρωσης.
Αν μιλάει, ξαφνικά, ο ΠΘ για ‘’πολύτιμα κρατικά περιουσιακά στοιχεία’’, βρίσκεται σε ευθεία αντίθεση με τα μέχρι τώρα διακηρυγμένα από τον ίδιο, αλλά και πεπραγμένα από το ίδιο και την κυβέρνησή του. Ήδη έχουν πραγματοποιηθεί με συμφωνία του οι ιδιωτικοποιήσεις των Αεροδρομίων της Χώρας (στα πιο στρατηγικά σημεία: Θεσσαλονίκη, Άκτιο, Καβάλα, Χανιά, Ρόδο κλπ) και είναι σε εξέλιξη και επόμενος σχετικός διαγωνισμός, έχουν γίνει στον στρατηγικό τομέα της Ενέργειας οι ιδιωτικοποιήσεις όλων των φορέων-δημόσιων εταιρικών οντοτήτων Ενέργειας (ΔΕΗ, ΑΔΜΗΕ, ΔΕΔΔΗΕ, ΔΕΠΑ, ΔΕΣΦΑ κλπ), πολιτική βούληση -παρά το φρένο του ΣτΕ- είναι η ιδιωτικοποίηση στον ζωτικής σημασίας τομέα των Υδάτων (ΕΥΔΑΠ, ΕΥΑΘ), έχουν ολοκληρωθεί με ευθύνη της κυβέρνησης οι ιδιωτικοποιήσεις των μεγάλων οδικών και σιδηροδρομικών δικτύων.
Επομένως, για το ζήτημα του Λιμανιού της Αλεξανδρούπολης, ας περιμένουμε να δούμε στην πράξη τους πραγματικούς λόγους ακύρωσης του διαγωνισμού στο άμεσο μέλλον…
Εν τω μεταξύ, ακύρωση του διαγωνισμού, χωρίς εφαρμοσμένο Σχέδιο Ανάπτυξης του (πραγματικής, κι όχι κενών λόγων) με δέσμευση πόρων και χρονοδιαγράμματα εκτέλεσης του είναι ότι χειρότερο για την ακριτική περιοχή και τη Θράκη. Θράκη, που πρέπει να βρίσκεται μόνιμα και σταθερά ψηλά στην εθνική και την αναπτυξιακή ατζέντα. Η μετατροπή της λιμενικής, αστικής και περιαστικής περιοχής της Αλεξανδρούπολης σε μια απέραντη αμερικάνικη βάση με μόνο οικονομικό και εμπορικό αντικείμενο τις περί των αμερικανικών δυνάμεων ανάγκες και παραγγελίες, αποτελεί μια εξέλιξη υποτέλειας, χωρίς εθνικό έλεγχο, αναπτυξιακό περιεχόμενο και προοπτική.
Εκεί, λοιπόν, πρέπει να εστιάσουμε και να δεσμεύσουμε κυβέρνηση και πολιτικές δυνάμεις, κι όχι στις συνήθεις επικοινωνιακές κυβερνητικές φιλοφρονήσεις.

The republic’s centennial and the Turkish quagmire

0

Turkey’s troubled republic has entered its centenary. Everything would seem fine in the country if you would take seriously the mood of celebration on the day marking the occasion on October 29, 2022. A republic taking into its grip those in power, and its pious/nationalist base or those in the opposite camp, while squeezing seculars into the shorelines in the country.

The ethos of the Turkish Republic’s centennial was all about pride and progress.

Proud? Really? Progress? How?

The heart of the matter is that, as a massive systemic crisis suspends the country into a point of collective coma, gnawing at state’s tenets, much is about a grand illusion.

While the country’s majoritarian and brutal power and its radicalised base live in a dream of silencing all dissent and oppress the undesired identity groups, the other segments live in an imaginary world of ousting the power by way of ballot boxes, despite the fact that it remains unable to bring together their own electorate unified on a single vision for the future.

In a nutshell, 99 years of Turkish Republic have been marked with inequalities, a brutal denial of the plurality of its social texture, refusal of devolution of power, neglect of universal values that merge republics with democracy, dysfunctional rule of law, and steady discontent. It is a system that never reached a level of socio-political stability. It was the republic’s unique geopolitical position that paved the way for internal unrest, unceasing disagreements on its rule and its corruption on all levels.

Now, with an unprecedented single-party rule of Erdoğan’s Justice and Development Party (AKP), the crisis-shattered country prepares for a showdown, under the disguise of elections in late spring of 2023.

Fear and hope were never as intertwined as they are now and this is because the vote will define for good, through a yes or no, the ultimate course of the country.

For Erdoğan, the path is clear. He is set to transform Turkey into a republic, in which he – with his ultranationalist partners, and, spooky business and relentless security circles – will continue unchallenged as the omnipotent ruler. Challenging the Turkish leader is a group of dwarfed opposition parties as he faces a society that, he hopes, will have learned the dire price of dissent. He has good reasons for a success.

His ongoing moves and acts may speak against the illusion that he is weakening. As somebody pointed out to me recently that “Erdoğan embodies all the different features of the society he has emerged from.” There is a strong point made in this statement. Erdoğan is the product of the culture which is inherited from the Ottoman era and in many ways endorsed by the founders and the “guardians” of the republic. In a society reproducing tribalism – from rural to urban, from left to right – and patriarchalism, Turks have always loved strong elements of the “iron fist” – be that in their leaders or in institutions such as the military. For them, it is the “authority” which possesses the sole mercy to help the obedient masses.

Erdoğan knows this and carries out successful implementations based on cultural patterns. He knows that the classic “class theories” never worked in Turkey. As soon as an elected leader is given the opportunity to “decode the state”, he/she no longer has the need to be dependent on the masses. Like a chameleon, he knew when and how to purge his allies, and renew them. As fortunate and cunning as he was to do so, he now has all the necessary tools of the state and external support to come closer to his dream: Reaching the zenith of his political career as the invincible leader of the republic.

In other words, a formidable transformer, feared, awed and ever determined – at home and abroad.

All of the chips are effectively stacked in his favour. Against his strategy stands a confused, fragmented, so-called “centrist” opposition bloc that keep a decisive political force in alienation: the pro-Kurdish HDP. By doing so, the opposition alliance keeps itself crippled and vulnerable.

The malady among Turkey’s opposition elite is amazing. After two decades of a rule, it continues to underestimate the skills, survival instinct and brinkmanship Erdoğan displays. The make-believe still continues, to this day, even when Erdoğan plays his game successfully in international politics, as a street-smart chess master. His credentials play a role in Russia, Saudi, the Gulf and the United Kingdom, providing investment for him even in the future. He is also thriving in a crippled EU and an undecided United States.

A bird’s eye view would suffice to tell how troubling the political stage in centennial Turkey is. The “centrist” opposition bloc, the so-called “Table of Six” consists all of either nationalist or conservative parties. (Yes, the secular CHP is not a leftist party at all: it is by definition a republican, etatist, elitist , nationalist, party, whose foreign policy is increasingly distanced from the West.)

At the same time, even the “Table of Six” is a product of the culture, which blocks the political parties from rejuvenation, internationalism, modernity and patriarchalism. So in a nutshell, the political stage of the “battle of the century” will be a ground for a hustle and bustle within the rotten political class. (For those interested, there are some sections about its patterns in my book, “Die Hoffnung stirbt am Bosporus” – “Hope Dies in Bosporus”, Droemer, 2018).

Yet, the hopefuls may object and point out that Erdoğan may not be that invincible in the presidential leg of the elections. The grand illusion that sweeps over Turkey’s rather idle opposition circles the reality that, at least in the moment and unless a miracle occurs, the opposition will be unable to nominate a contender who will be able to have the courage, stamina, eloquence and vision to rival Erdoğan.

History teaches over and over again the same lesson: Leaders define the course of history. In Turkey, there is (was) one and he is in prison: Selahattin Demirtaş. Thus, even if Erdoğan loses (a highly unlikely outcome given the circumstances), if one considers the structures in bureaucracy he formed, his successor may only be able to accomplish cosmetic changes and will be unable to overcome the Herculean task of grappling with the country’s multi-dimensional crisis.

But let us remain hopeful that such an analysis is proven wrong.

Let us keep in mind the famous quote: “Pessimists are well informed optimists.”

ahvalnews.com

Η Γαλλοϊρανή ηθοποιός Μίνα Καβάνι στην «Κ»: «Είμαι η φωνή όσων δεν ακούγονται»

0

Η Γαλλοϊρανή ηθοποιός Μίνα Καβάνι, προσκεκλημένη του 63ου Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, μιλάει στην «Κ»

Οι απαντήσεις της, παρότι γραπτές, είχαν πάθος κι αυτό φαινόταν ακόμη και στα σημεία στίξης. Λέξη λέξη έδινε τη μάχη της η ηθοποιός Μίνα Καβάνι, γεννημένη και μεγαλωμένη στην Τεχεράνη, πολιτογραφημένη Γαλλίδα εδώ και χρόνια. Εκπροσωπούσε λες τις γυναίκες μιας χώρας που μάχονται για την ελευθερία και την αξιοπρέπειά τους μέχρι θανάτου. Μιλάει στο πρώτο πληθυντικό σαν να ζει ανάμεσά τους. Γι’ αυτό και όταν τη ρωτάμε αν πιστεύει ότι «το 2022 τα γυναικεία κινήματα όχι μόνο στο Ιράν αλλά και σε άλλες χώρες, θα βοηθήσουν στην ενδυνάμωση της δημοκρατίας», μετατρέπει την επιθυμία της σε βεβαιότητα:

«Νομίζω πως ζούμε κάτι που θα σημαδέψει όχι μόνο την ιστορία των γυναικών αλλά και την ιστορία της ανθρωπότητας. Και αυτό έχει τη μεγαλύτερη σημασία. Αλλά πόσο γρήγορα και πότε αυτό το κίνημα θα αλλάξει τα πράγματα, δεν έχω ιδέα. Το πιο σημαντικό είναι αυτή η τεράστια ενέργεια, αυτές οι πνιγμένες φωνές που βγαίνουν, επιτέλους, μετά 43 χρόνια…».

Στο βίντεο που έχει αναρτηθεί από την προβολή της ταινίας του Τζαφάρ Παναχί «No Bears» στο Λίνκολν Σέντερ, στη διάρκεια του Φεστιβάλ της Νέας Υόρκης, η Μίνα Καβάνι αφήνει να ακουστεί και η δική της «πνιγμένη» από τη συγκίνηση φωνή καθώς υψώνει ένα πλακάτ που γράφει τις τρεις λέξεις, συμβολικές του αγώνα των Ιρανών, «Γυναίκες, Ζωή, Ελευθερία» και το κοινό την αποθεώνει.

Εκπροσωπούσε κι εκεί, όπως και στη βενετσιάνικη Μόστρα τον Σεπτέμβριο, όπως και στη Θεσσαλονίκη, αυτές τις ημέρες, προσκεκλημένη του 63ου Διεθνούς Φεστιβάλ, τον σπουδαίο Ιρανό δημιουργό Τζαφάρ Παναχί, ο οποίος βρίσκεται φυλακισμένος από το καθεστώς. Συνελήφθη στην Τεχεράνη τον Ιούλιο και εκτίει ποινή φυλάκισης έξι ετών καθώς κρίθηκε ένοχος για προώθηση «προπαγάνδας κατά της Ισλαμικής Δημοκρατίας»…

Το «No Bears» προβλήθηκε προχθές στο «Ολύμπιον». Ο Παναχί απών από την αίθουσα, είναι παρών στην οθόνη αφού εμφανίζεται στην ταινία (η οποία έχει ασαφή όρια ανάμεσα στη μυθοπλασία και στο ντοκιμαντέρ), υποδυόμενος τον εαυτό του: έναν σκηνοθέτη απομονωμένο σε ένα ιρανικό χωριό, κάπου στα σύνορα με την Τουρκία, ο οποίος προσπαθεί να ολοκληρώσει μια ταινία εξ αποστάσεως (κατευθύνοντας από τον υπολογιστή τα γυρίσματα).

«Το No Bears καταγράφει δύο ιστορίες αγάπης και αυτή ενός σκηνοθέτη που προσπαθεί να κάνει την ταινία του ενάντια σε όλες τις πιθανότητες», λέει η Μίνα Καβάνι. «Ολες οι ιστορίες είναι αλληλένδετες καθώς ο σκηνοθέτης παρακολουθεί τη μία ενώ γυρίζει την άλλη. Συνδέονται επίσης θεματικά καθώς οι χαρακτήρες αγωνίζονται για την ελευθερία τους και έρχονται αντιμέτωποι με τα εμπόδια της κοινωνικής νοοτροπίας και της πολιτικής. Να αγαπάς ελεύθερα· να δημιουργείς ελεύθερα· να ζεις ελεύθερα. Ο Τζαφάρ δυστυχώς δεν είναι εδώ μαζί μας για να το συζητήσουμε, αλλά η υποδειγματική φιλμογραφία του και το μεγάλο του θάρρος μιλάνε από μόνα τους».

«Νομίζω πως ζούμε κάτι που θα σημαδέψει όχι μόνο την ιστορία των γυναικών, αλλά και την ιστορία της ανθρωπότητας».

Τη ρωτάμε για τον ρόλο της στην ταινία. Η Ζάρα, που ερμηνεύει, είναι μια γυναίκα που αρνείται να εγκαταλείψει τη χώρα με πλαστό διαβατήριο όταν αντιλαμβάνεται ότι ο σύντροφός της δεν μπορεί να ακολουθήσει. Το αδιέξοδο καταλήγει μοιραίο. Πώς κρίνει την απόφασή της; «Αναγνώρισα ένα μεγάλο μέρος του εαυτού μου στη Ζάρα», απαντά. «Είναι παθιασμένη με τον έρωτα και τη ζωή και η εξορία τής πήρε τα πάντα… συνέθλιψε τα πάντα. Η μετανάστευση δεν την έκανε ευτυχισμένη, την έκανε σκληρή και τραγική… Ηθελε να γίνει τουλάχιστον ο κύριος της μοίρας της, ενός μικρού, έστω, μέρους της ζωής της. Είναι η Μήδεια που έπρεπε να “σκοτώσει τα παιδιά της”».

Ο Παναχί έχει δηλώσει ότι παρά τους σκληρούς περιορισμούς δεν θα εγκατέλειπε ποτέ τη χώρα του, δεν θα ήθελε να ζήσει αλλού. Η Μίνα Καβάνι έκανε διαφορετικές επιλογές: «Προέρχομαι από μια γενιά που είδε μόνο την Ισλαμική Δημοκρατία, τους Φρουρούς της Επανάστασης και τον φασισμό τους. Ανήκω σε μια γενιά που μεγάλωσε με ένα είδος οργής και μίσους για την κυβέρνηση, όλοι οι φίλοι και οι άνθρωποι της γενιάς μου ονειρεύονταν να φύγουν από το Ιράν και αυτό συνέβη και σε μένα. Στα 16 μου ονειρευόμουν να συνεχίσω την καριέρα μου στην υποκριτική στη Γαλλία, μακριά από τη δικτατορία… Αλλά αυτό δεν με εμποδίζει να υποφέρω από την εξορία μου, από το γεγονός ότι δεν μπορώ να επιστρέψω στη χώρα μου…».
Η Γαλλοϊρανή ηθοποιός Μίνα Καβάνι στην «Κ»: «Είμαι η φωνή όσων δεν ακούγονται»-1
«Ανήκω σε μια γενιά που μεγάλωσε με ένα είδος οργής για την κυβέρνηση, όλοι ονειρευόμασταν να φύγουμε από το Ιράν», λέει η Μίνα Καβάνι. 

Η «ταυτότητα»

Αν τη ρωτήσει κανείς ποια «ταυτότητα» υπερισχύει πάνω της, η γαλλική ή η ιρανική, η άποψή της είναι, πλέον, βιωμένη: «Νιώθω τον εαυτό μου πρώτα ως άνθρωπο, μετά ως καλλιτέχνη που θα ήθελε να είναι ελεύθερος. Το Ιράν είναι η καρδιά μου, είναι η νοσταλγία μου, είναι τα συναισθήματά μου. Η Γαλλία είναι το κεφάλι μου, είναι ο ανοιχτός δρόμος προς το άπειρο… Φέρω και τα δύο μέσα μου και πάνω μου».

Η φωνή της Μίνα Καβάνι λειτουργεί σαν ηχείο. Μεγαφωνίζει το αυτονόητο: «Η δυσκολία είναι να συντηρήσουμε το ενδιαφέρον της Δύσης. Η δυσκολία είναι όταν δεν μας υποστηρίζουν, όταν δεν μας ακούν. Η δυσκολία είναι όταν ο δυτικός κόσμος και οι πολιτικοί σκέφτονται μόνο το συμφέρον τους και μας αγνοούν… Είναι δική μου ευθύνη να γίνομαι η φωνή εκείνων που δεν ακούγονται».

Πιστεύει σε ένα καλύτερο μέλλον για το Ιράν και ειδικότερα για τις γυναίκες; «Το ελπίζω με όλη μου την καρδιά. Αλλά είναι αλήθεια ότι κάτι έχει ήδη αλλάξει για τις γυναίκες της χώρας μου».

Καθημερινή

Δ. Φιλιππίδης: «Το Δίκαιο της θάλασσας, η τουρκική προσέγγισή του και το ιστορικό των διεκδικήσεων στο Αιγαίο»

0

του Δαμιανού Φιλιππίδη*

Οι τουρκικές διεκδικήσεις στο Αιγαίο, επί σειρά ετών αποτελούν βασικό εργαλείο της εξωτερικής πολιτικής της γείτονος, με απώτερο σκοπό να πιέσει και να οδηγήσει την χώρα μας σε εθνικές υποχωρήσεις και διαπραγματεύσεις. Με αφορμή λοιπόν την εκθετικά αυξανόμενη τουρκική προκλητικότητα αλλά και την κατανόηση σημαντικότατων εννοιών που αναπαράγονται από τα μέσα ενημέρωσης, κρίνεται αναγκαίο να «κοινωνήσουμε» στον απλό κόσμο τις σύνθετες έννοιες της γεωπολιτικής καθώς και την πορεία της τουρκικών διεκδικήσεων.

Καταρχάς, είναι συνετό να γνωρίζουμε πως το Διεθνές Δίκαιο της θάλασσας είναι επίτευγμα των τελευταίων 40 ετών. Ωστόσο, είναι ενδιαφέρον το πώς καταλήξαμε στη γνώστη ψήφισή του, στο Montego Bay το 1982. Το θέμα της ανάλυσης και της σύνταξης του Δικαίου της θάλασσας διευθετήθηκε ουσιαστικά μετά το 1950 από την Επιτροπή του Διεθνούς Δικαίου των Ηνωμένων Εθνών. Οι προτάσεις που παρουσιάστηκαν, συζητήθηκαν κατά την πρώτη συνδιάσκεψη του οργανισμού για το Δίκαιο της θάλασσας που συνεκλήθη στη Γενεύη το 1958. Σε αυτήν, τα 86 κράτη που συμμετείχαν έθεσαν τέσσερα σημαντικά σημεία αναφοράς σχετικά με: α) τα χωρικά ύδατα, β) την ανοικτή θάλασσα, γ) την υφαλοκρηπίδα και δ) την αλιεία και την προστασία των βιολογικών πόρων της θάλασσας. Τα προαναφερθέντα δεν επικυρώθηκαν από όλα τα κράτη, με αποτέλεσμα το ζήτημα να εκκρεμεί.

Η δεύτερη συνδιάσκεψη, πραγματοποιείται ξανά στη Γενεύη το 1960, με σκοπό να συζητηθεί κυρίως το εύρος των χωρικών υδάτων. Ωστόσο, οι εκπρόσωποι των κρατών για ακόμη μια φορά δεν κατάφεραν να συμφωνήσουν σε μία κοινή ρύθμιση ως προς το εύρος αυτών (3, 6 ή 12 ν. μίλια) και η Σύνοδος τερματίστηκε δίχως απτά αποτελέσματα. Εδώ ας σημειωθεί πως η παρούσα δεκαετία αποτελεί την αρχή του τέλους για την αποικιοκρατία, καθώς πολλά κράτη ζητούν ανεξαρτησία και κηρύσσουν ένοπλους αγώνες αντίστασης. Χαρακτηριστικά παραδείγματα αποτελούν η Ακτή Ελεφαντοστού, η Νιγηρία, το Σουδάν, η Κύπρος κ.ά. Αυτός είναι και ένας βασικός λόγος που και η δεύτερη συνδιάσκεψη απέβη άκαρπη.

Το Δεκέμβριο του 1972, συγκαλείται η Τρίτη και τελευταία συνδιάσκεψη των Ηνωμένων Εθνών για το δίκαιο της θάλασσας, προκειμένου να εισάγει ένα νέο, νομοθετικό πλαίσιο προσαρμοσμένο στις νέες απαιτήσεις. Η συνέλευση όπου μετείχαν όλα σχεδόν τα κράτη των Ηνωμένων Εθνών, συνήλθε σε ένδεκα συνόδους. Έπειτα από πλήθος έντονων διαπραγματεύσεων, η ολομέλεια των κρατών κατέληξε σε νέα σύμβαση η οποία παρατέθηκε προς ψήφιση το 1982 στο Montego Bay. Με αυτό τον τρόπο, καταλήγουμε στην περίφημη αυτή σύμβαση, που ονομάστηκε «Διεθνές Δίκαιο της θάλασσας».

Σε αυτό το σημείο, γνωρίζοντας την ιστορία του Διεθνούς Δικαίου της θάλασσας, ας επικεντρωθούμε στα ζητήματα που προκύπτουν στην περιοχή μας μέχρι και σήμερα. Πιο συγκεκριμένα στις τουρκικές διεκδικήσεις. Για την επίτευξη λοιπόν ολοκληρωμένης προσέγγισης του θέματος, θα πρέπει να εστιάσουμε στα ιστορικά γεγονότα, αρχής γενομένης από το 1973.

Εκείνη την περίοδο, ενώ η πετρελαϊκή αξία αυξάνεται συνεχώς (πόλεμος του Βιετνάμ, συγκρούσεις στο Γιομ Κιπούρ κτλ.) η δικτατορία ανακοινώνει ενθουσιωδώς την ύπαρξη ποσοτήτων πετρελαίου και φυσικού αερίου στην περιοχή της Θάσου, αδειοδοτώντας συγχρόνως την εκμετάλλευσή τους. Έτσι, το ενδεχόμενο μετατροπής της Ελλάδας σε πετρελαιοπαραγωγό χώρα, οδηγεί τη Τουρκία να θέσει θέμα διεκδικήσεων στο Αιγαίο. Το Νοέμβριο του ιδίου έτους, η Άγκυρα παραχωρεί μονομερώς στη τουρκική συμφερόντων ΤPAO, άδειες έρευνας για υδρογονάνθρακες σε περιοχές που θεωρούντο ότι αποτελούσαν μέρος της ελληνικής υφαλοκρηπίδας. Η Ελλάδα διαμαρτυρόμενη ζητά απόσυρση των αδειών και προτείνει διαπραγματεύσεις περί οριοθετήσεως αυτής. Ως απάντηση, η Τουρκία στέλνει το ερευνητικό σκάφος «Τσανταρλί» στο Αιγαίο με συνοδεία 27 πολεμικών πλοίων.

Τον Ιούνιο του 1974 το ίδιο υδρογραφικό, εισέρχεται εκ νέου στην ελληνική υφαλοκρηπίδα ενώ ταυτόχρονα η Άγκυρα δημοσιεύει χάρτες με την τουρκική υφαλοκρηπίδα να φτάνει μέχρι το κέντρο του Αιγαίου. Το συμβάν αντιμετωπίστηκε μόνο με ανταλλαγή διακοινώσεων και δεν πρόλαβε να λάβει διαστάσεις εξαιτίας της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο (Ιούλιος-Αύγουστος 1974).

Τον Ιανουάριο του 1975, ο Κ. Καραμανλής προτείνει στον Μ. Ετσεβίτ την σύνταξη συνυποσχετικού με στόχο την προσφυγή, για το θέμα περί οριοθέτησης υφαλοκρηπίδας, στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης. Η Τουρκία, δεχόμενη αρχικά την πρόταση, υπαναχωρεί τον Μάιο του ιδίου έτους επί κυβερνήσεως Ντεμιρέλ και δηλώνει πως δέχεται να συζητήσει μόνο για συνεκμετάλλευση κοιτασμάτων πετρελαίου και φυσικού αερίου.

Η αδιάλλακτη στάση της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής θα συνεχίσει καθώς έπειτα από ένα έτος, το καλοκαίρι του 1976 «γεννιέται» ουσιαστικά το πρώτο, ελληνοτουρκικό, θερμό επεισόδιο. Με την είσοδο του τουρκικού ερευνητικού «Χόρα» στα ελληνικά χωρικά ύδατα πλέοντας ΒΑ της Λέσβου, οι δύο χώρες φτάνουν προ των πυλών για μια πολεμική κλιμάκωση. Με την ιστορική φράση του Α. Παπανδρέου ως αντιπολίτευση «βυθίσατε το Χόρα» και με την σύναψη του πρακτικού της Βέρνης όπου αναφερόταν ότι «τα δύο μέρη αναλαμβάνουν την υποχρέωσιν όπως, απόσχουν πάσης πρωτοβουλίας ή πράξεως σχετικής προς την υφαλοκρηπίδα του Αιγαίου η οποία θα ηδύνατο να παρενοχλήσει την διαπραγμάτευσιν» το επεισόδιο λαμβάνει τέλος. Ως απόρροια των γεγενημένων, η πρώτη υποχώρηση των ελληνικών θέσεων είναι γεγονός.

Βέβαια, στο σημείο αυτό θα μπορούσε κάλλιστα κάποιος να αναρωτηθεί «Αφού το Δίκαιο της θάλασσας είναι ξεκάθαρο, γιατί η Ελλάδα σπεύδει να το διασαφηνίσει και να το κοινοποιήσει τοις πάσι ;». Η απάντηση είναι αρκετά πολύπλοκη μιας και η Τουρκία αμφισβητεί το Διεθνές Δίκαιο της θάλασσας από την ημέρα που κατατέθηκε προς ψήφιση στην ολομέλεια της γενικής συνέλευσης του ΟΗΕ. Ας μην ξεχνάμε πως η γείτονα ήταν μια εκ των τεσσάρων χωρών που απείχαν από τη διαδικασία μαζί με την Κολομβία, την Μαδαγασκάρη και τη Βενεζουέλα. Αυτή είναι και η αφετηρία των μέχρι σήμερα ακατάπαυστων προκλητικών ενεργειών των τουρκικών κυβερνήσεων.

Πιο συγκεκριμένα, ας εστιάσουμε στην τουρκική «προσέγγιση» του Δικαίου της θάλασσας. Κύριο χαρακτηριστικό της συνιστά η κατά κόρων χρήση μιας σειράς νομιμοφανών επιχειρημάτων, στοχεύοντας στην τεκμηρίωση των θέσεων της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής που προφανώς ουδεμία σχέση έχουν με τα διεθνή παραδεδεγμένα. Έτσι, με αβάσιμα γεωλογικά επιχειρήματα αρνείται να αναγνωρίσει την επήρεια των ελληνικών νησιών τα τελευταία 50 έτη. Βασιζόμενη στον μεγάλο γεωγραφικό της όγκο που αποκαλεί «Ανατολία», ισχυρίζεται πώς είναι αδύνατο να μην έχει δικαιώματα στη θάλασσα λόγω της ύπαρξης διάσπαρτων, μικρών νησιών που τυγχάνει να επικάθονται στην υφαλοκρηπίδα της. Ως εκ τούτου, ο τεράστιος ηπειρωτικός της ορίζοντας, σύμφωνα με την τουρκική σκοπιά, θα πρέπει να τα ενθυλακώσει και άρα οι ζώνες επιρροής της να οριοθετηθούν ανοιχτά μέσα στη θάλασσα. Για την επίτευξη των παραπάνω, πρακτικά εξαφανίζει από τον χάρτη τα ελληνικά νησιά και εισηγείται πως η οριοθέτηση πρέπει να γίνει με βάση την αρχή της ίσης απόστασης-μέσης γραμμής αλλά από τα ελληνικά ηπειρωτικά παράλια έως τα αντίστοιχα της Τουρκίας. Έτσι, θέτει το όριο στον 25ο μεσημβρινό, τέμνοντας το Αιγαίο στη μέση και παρουσιάζει πως τα ελληνικά νησιά επικάθονται στη «λάθος» πλευρά της μέσης γραμμής. Αυτό αποτελεί και το κύριο ψευδοεπιχείρημα που η Τουρκία παρατάσσει λυσσαλέα προσπαθώντας να σύρει την χώρα μας στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων.

Κλείνοντας, θεωρώ πως θα πρέπει η χώρα μας να συνεχίσει να κοινοποιεί την αποφασιστικότητα και την πυγμή να προασπίσει τα κυριαρχικά δικαιώματα και τα εθνικά της συμφέροντα προς πάσα κατεύθυνση. Αυτό προϋποθέτει αφενός να υπάρχει κοινή, εθνική εξωτερική πολιτική, αφετέρου να μην δοθεί έδαφος σε νέες υποχωρήσεις απέναντι στον τουρκικό αναθεωρητισμό. Μόνο έτσι θα μπορέσει η Ελλάδα να ανταπεξέλθει στις σύγχρονες απαιτήσεις των διεθνών εξελίξεων αλλά και να διασφαλίσει ένα ειρηνικό, πιο ευοίωνο μέλλον.

*Ο Δαμιανός Φιλιππίδης είναι φοιτητής του Τμήματος Περιφερειακής και Διασυνοριακής Ανάπτυξης του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας και μέλος του Ελληνικού Ινστιτούτου Στρατηγικών Μελετών.

Ριάντ και Πεκίνο επιδιώκουν εμβάθυνση των σχέσεών τους διαμορφώνοντας έναν νέο πολυπολικό κόσμο όπου οι ΗΠΑ δεν θα είναι κυρίαρχες

0

 

Μετά το άδειασμα των ΗΠΑ από την Σαουδική Αραβία και την απόφαση του OPEC+ για μείωση της ημερήσιας παραγωγής πετρελαίου κατά 2 εκατ. βαρέλια, σημαντική μερίδα αναλυτών μίλησαν ανοικτά για ρήξη στη μακροχρόνια ενεργειακή συμμαχία του Ριάντ με την Ουάσιγκτον, αφού και ο ίδιος ο Αμερικανός πρόεδρος Τζο Μπάιντεν δήλωσε ότι “θα υπάρξουν συνέπειες” για τη Σαουδική Αραβία.
Πολύ πριν την απόφαση του ΟΠΕΚ+ και πριν την περιοδεία Μπάιντεν στη Μέση Ανατολή (13-16 Ιουλίου 2022), το παρόν βήμα ανέφερε (11/07/22):
“Τον Αύγουστο του 2021 ο υφυπουργός Άμυνας της Σαουδικής Αραβίας, Πρίγκιπας Χαλίντ μπιν Σαλμάν, παρευρέθηκε σε έκθεση όπλων της Μόσχας όπου υπέγραψε συμφωνία στρατιωτικής συνεργασίας. Σημαντικό είναι επίσης ότι ο ελεγχόμενος σαουδαραβικός τύπος άσκησε δριμεία κριτική στις ΗΠΑ όταν ζητήθηκε η αύξηση της παραγωγής πετρελαίου από την χώρα. Συγκεκριμένα, η εφημερίδα Al-Riyadh έγραψε τότε: “η παλιά παγκόσμια τάξη πραγμάτων που εμφανίστηκε μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο ήταν διπολική, στη συνέχεια έγινε μονοπολική μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης. Σήμερα γινόμαστε μάρτυρες της αρχής μιας στροφής προς ένα πολυπολικό σύστημα”. Και πρόσθεσε με νόημα ότι, “η θέση ορισμένων χωρών σε αυτόν τον πόλεμο δεν επιδιώκει να υπερασπιστεί τις αρχές της ελευθερίας και της δημοκρατίας αλλά τα συμφέροντά τους στη διατήρηση της υπάρχουσας παγκόσμιας τάξης”. Παράλληλα, το δημοσίευμα της Wall Street Journal τον Μάρτιο του 2022 σύμφωνα με το οποίο η Σαουδική Αραβία είχε συνομιλίες με το Πεκίνο με σκοπό να τιμολογήσει ένα μέρος των πωλήσεων του πετρελαίου της σε γουάν (κατά παράβαση της συμφωνίας που σύναψε το 1974 με τις Ηνωμένες Πολιτείες), προκάλεσε παγκόσμιες σεισμικές δονήσεις αλλά ήταν ενδεικτικό της κυοφορούμενης τάσης για αποδολαριοποίηση και την διαφαινόμενη στροφή των -πρώην;- (πετρο)μοναρχιών προς την Ευρασία.
Μάλιστα στο ίδιο άρθρο αναφέρθηκε:
“Το ερώτημα είναι γιατί μια από τις τρείς μεγαλύτερες πετρελαιοπαραγωγούς παγκοσμίως [σσ. Σαουδική Αραβία] εισάγει τόσο μεγάλες ποσότητες αργού από την Ρωσία μέσω Αιγύπτου-Εσθονίας; Είναι ζήτημα διαχείρισης των σαουδαραβικών αποθεμάτων ώστε να τα εξάγουν όταν η ζήτηση θα αυξηθεί (και δεδομένου ότι η τιμή του ρωσικού πετρελαίου είναι η χαμηλότερη που μπορεί να εισάγει η Σ.Α. επί της παρούσης), ή μήπως η πετρομοναρχία της Αραβικής χερσονήσου στρίβει το τιμόνι προς την Ρωσία, ή και τα δύο μαζί;“
Σε επόμενο άρθρο μας (15/07/22), κατά τη διάρκεια της περιοδείας Μπάιντεν στη Μέση Ανατολή, επισημάνθηκε ότι:
“Η απόφασή του [σσ. Τζο Μπάιντεν] να επισκεφθεί τη Σ.Α. όμως, είναι ενδεικτική του πόσο απειλείται από την διαφαινόμενη στροφή των πετρομοναρχιών προς την Ευρασία, η οποία επιβεβαιώνεται και από την διαρροή περί συμμετοχής της Σ.Α. στους BRICS (1 και 2). Ειδικά αν λάβουμε υπόψη ότι με φόντο τη δολοφονία του Σαουδάβαρα δημοσιογράφου Τζαμάλ Κασόγκι, είχε αποκηρύξει ως “παρία” τον Μοχάμεντ Μπιν Σαλμάν, και παρά την έντονη κριτική που δέχτηκε -για “επιλεκτική ηθική στην αντιμετώπιση των καταπιεστικών καθεστώτων” τον κατηγόρησαν από το Foreign Αffairs-, αναγκάζεται να ταξιδεύσει ο ίδιος για να τον συναντήσει αυτοπροσώπως… “
Λίγους μήνες μετά (11/2022), σύμφωνα με δημοσιεύματα, ο Σι Τζινπινγκ ετοιμάζεται να επισκεφθεί την Σ.Α. τον Δεκέμβριο του 2022. Η σαουδαραβική πλευρά παρουσιάζει την απόφαση πραγματοποίησης της επίσκεψης ως ειλημμένη. Μάλιστα υπάρχουν πληροφορίες σύμφωνα με τις οποίες η υποδοχή που επιφυλάσσεται στον κινέζο ηγέτη θα είναι εξίσου θεαματική με αυτήν του Ντόναλντ Τραμπ, σε αντίθεση με του Τζο Μπάιντεν τον Ιούλιο του 2022.
Είναι σαφές ότι η Σ.Α. δηλώνει ανοικτά πλέον την πρόθεσή της για εμβάθυνση των διμερών σχέσεων με τη Κίνα. Ήδη στις 21 Οκτωβρίου ο ΥΠΕΝ της Σ.Α. πρίγκιπας Αμπντουλαζίζ μπιν Σαλμάν μετά από τηλεδιάσκεψη με τον Κινέζο ομόλογό του, επιβεβαίωσε τη “βούληση συνεργασίας των δύο πλευρών προκειμένου να υποστηριχθεί η σταθερότητα της διεθνούς πετρελαϊκής αγοράς”.
Με άλλα λόγια η διαφαινόμενη στροφή της πετρομοναρχίας προς την Ευρασία είναι κάτι παραπάνω από δεδομένη. Γεγονός με παγκόσμιες γεωπολιτικές προεκτάσεις, οι οποίες θα γίνουν περισσότερο αντιληπτές στο εγγύς μέλλον, αφού όπως διαπιστώνει και η Wall Street Journal, “Πεκίνο και Ριάντ επιδιώκουν να βαθύνουν τις σχέσεις τους και να προωθήσουν το όραμα ενός πολυπολικού κόσμου, όπου οι ΗΠΑ δεν κυριαρχούν πια στην παγκόσμια τάξη”.

Πηγή: i-epikaira.blogspot.com

Σάββας Πεταλάς: Εξελίξεις που αφορούν την Ελλάδα και κόβουν την ανάσα στις εκλογές των ΗΠΑ.

0
του Σάββα Πεταλά, Αναλυτή Διεθνών Εξελίξεων
Την πάτησε ο εγκάθετος του Ερντογάν στην Πενσυλβάνια και κολλητός του Trump dr Oz.
Εκλέγεται στη Βουλή και ο υιός Μενέντεζ.
Υπάρχουν ελπίδες για οριακή επικράτηση των δημοκρατικών ώστε να παραμείνει ο Μενεντεζ πρόεδρος της επιτροπής του κογκρέσου.
Ο θεός της Ελλάδας , ο αγώνας του Ελληνικού λόμπι μαζί με αρμένικο και εβραϊκό έκαναν το θαύμα τους στην Πενσυλβάνια. Συνετέλεσαν να μαυριστεί ο κολλητός του Trump φανατικός νεοθωμανός και ερντογανικός,  αρνητής των γενοκτονιών των Ελλήνων, Αρμενίων, Ασσυρίων, τουρκικής καταγωγής μουσουλμάνος ιατρός Dr Oz. Κλάμα λοιπόν ο Ταγίπ, που είχε ποντάρει πάρα πολλά στην εκλογή του Dr Oz.  Παρότι προηγείτο σταθερά στις δημοσκοπήσεις και ο αντίπαλος του και τελικά νικητής Fetterman είχε υποστεί πρόσφατα εγκεφαλικό οι θέσεις του δημοκρατικού υποψηφίου και η καμπάνια σε βάρος του Oz από τα lobby έκαναν το θαύμα. Από την άλλη ο υιός Μενέντεζ φαίνεται να κερδίζει έδρα στη βουλή. Στη Γερουσία και στη Βουλή προς το παρόν οριακή ισορροπία. μεταξύ δημοκρατικών και Ρεπουμπλικάνων με έντονη όμως εναλλαγή ποσοστών στις οριακές αναμετρήσεις ανά πολιτεία και εκλογική περιφέρεια. Η μικρή διαφορά σε ποσοστά και αριθμό δημοκρατικών και Ρεπουμπλικάνων επιβεβαιώνει τον εθνικό διχασμό και το πρόβλημα εσωτερικής συνοχής στις ΗΠΑ. Αυτο οφείλει η Ελληνική κυβέρνηση και πολιτικό σύστημα να μην το παραγνωρίζει, να έχουν στο μυαλό τους ότι μια εσωτερική κρίση θα αδρανοποιησει την εξ πολιτική των ΗΠΑ και να μην ποντάρουν όλα τα αβγά στο καλάθι των δημοκρατικών. Ο Ρεπουμπλικάνος κυβερνήτης της Φλόριδα De Santis είναι πολύ πιθανόν να επικρατήσει εντός των Ρεπουμπλικάνων ως επόμενος προεδρικός υποψήφιος και να κάνει περίπατο σύμφωνα με δημοσκοπήσεις για πρόεδρος χωρίς να αποκλείεται νίκη των Ρεπουμπλικάνων και με τον Trump. Μην ξεχνάμε ότι ο ΥΠΕΞ με τις πιο θετικές θέσεις υπέρ Ελλάδας ήταν ο Ρεπουμπλικάνος  Πομπεο επί προεδρίας  Trump.   Κακώς λοιπόν η υστερία σε ελληνικά κανάλια και κόμματα υπέρ δημοκρατικών και κατά Ρεπουμπλικάνων . Χρειάζεται ισορροπία.  Τα γράφει και ο έγκυρος δημοσιογράφος και γνώστης των ΗΠΑ κ Dimitris Apokis . Από την άλλη υπάρχουν ακόμα βάσιμες ελπίδες οι δημοκρατικοί να μην χάσουν την οριακή πλειοψηφία και να παραμείνει ο κ Bob Menendez πρόεδρος της επιτροπής της Γερουσίας που εμποδίζει προς το παρόν την πώληση f16 χωρίς όρους στην Τουρκία. Διευκρινίζω ότι η ανάλυση βασίστηκε σε ΜΜΕ των ΗΠΑ τα οποία γενικά είναι υπέρ των Δημοκρατικών και φανατικά κατά του Trump  Κατά συνέπεια διατηρούμε μια μικρή επιφύλαξη ως προς την ακρίβεια των δεδομένων.

Ευρώπη: Τρεις σχολές σκέψης «συγκρούονται» για το τέλος του πολέμου στην Ουκρανία

0

«Ο πραγματικός κίνδυνος για την ευρωπαϊκή ενότητα είναι οι αποκλίνουσες απόψεις για το πώς πρέπει να τελειώσει αυτός ο πόλεμος και όχι οι απειλές του Πούτιν», γράφει ο Ιβάν Κράστεφ στους New York Times.

«Αυτός ο πόλεμος δεν θα συνεχιστεί για πάντα», γράφει ο Ιβάν Κράστεφ στους New York Times για τον πόλεμο στην Ουκρανία. «Και είναι κατά την περίοδο της ειρήνης που θα ακολουθήσει, όχι κατά την περίοδο των μαχών, που οι εντάσεις στην Ευρώπη θα καταστούν ξεκάθαρες», σύμφωνα με τον επιφανή Βούλγαρο πολιτικό επιστήμονα.

Όταν η συζήτηση πάει στο πώς θα έπρεπε να τελειώσει αυτός ο πόλεμος, υπάρχουν τρία διαφορετικά στρατόπεδα στην Ευρώπη: οι «ρεαλιστές», οι «αισιόδοξοι» και οι «αναθεωρητές». Εκπρόσωποι κάθε στρατοπέδου μπορούν να βρεθούν στις τάξεις των πολιτικών και των ψηφοφόρων σε σχεδόν όλες τις ευρωπαϊκές χώρες, χωρίς όμως τα αντίστοιχα ποσοστά να είναι ίδια παντού, γράφει ο Κράστεφ στους Τάιμς της Νέας Υόρκης.

Σύμφωνα με τον Βούλγαρο συγγραφέα, στη Δυτική και στη Νότια Ευρώπη το ντιμπέιτ γίνεται κυρίως μεταξύ «ρεαλιστών» από τη μια πλευρά και «αισιόδοξων» από την άλλη, ενώ στην Ουκρανία και σε ορισμένες από τις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης μεταξύ «αισιόδοξων και αναθεωρητών».

Η γεωγραφία και η ιστορία εξηγούν τις διαφορές. Οι Δυτικοευρωπαίοι φοβούνται έναν πυρηνικό πόλεμο. Οι Ανατολικοευρωπαίοι, από την άλλη πλευρά, φοβούνται την επιστροφή των χωρών τους υπό μια ρωσική σφαίρα επιρροής σε περίπτωση ήττας της Ουκρανίας.

Οι «ρεαλιστές»

Οι λεγόμενοι «ρεαλιστές» πιστεύουν ότι στόχος της Ευρώπης πρέπει να είναι να μην κερδίσει η Ρωσία, να μην χάσει η Ουκρανία και να μην διευρυνθεί ο πόλεμος. Σύμφωνα με τον Κράστεφ, οι σχετικές δηλώσεις του Γάλλου προέδρου Εμανουέλ Μακρόν είναι ενδεικτικές. Σύμφωνα με αυτήν την άποψη, η Ουκρανία θα έπρεπε να βοηθηθεί ώστε να μπορέσει να ανακτήσει / απελευθερώσει όσο περισσότερα γίνεται από τα ουκρανικά εδάφη, πλην όμως ακόμη και μια ουκρανική νίκη έχει τα όριά της διότι εάν πιεστεί πολύ η ρωσική πλευρά θα μπορούσε να απαντήσει κάνοντας χρήση τακτικών πυρηνικών. Σύμφωνα με την εν λόγω άποψη, η Κριμαία θα πρέπει να θεωρείται πια de-facto «ρωσική». Όλα τα άλλα εδάφη που ελέγχουν επί του παρόντος οι ρωσικές δυνάμεις εντός της Ουκρανίας θα μπορούσαν, θεωρητικώς, να απελευθερωθούν.

Οι «αισιόδοξοι»

Οι καλούμενοι «αισιόδοξοι» από την άλλη πλευρά ταυτίζουν το τέλος του πολέμου όχι μόνο με μια νίκη της Ουκρανίας αλλά και με το πολιτικό τέλος του ιδίου του Βλαντιμίρ Πούτιν. Σύμφωνα με το εν λόγω στρατόπεδο, ο χρόνος που έχει ο Ρώσος πρόεδρος στην εξουσία είναι πλέον περιορισμένος και ως εκ τούτου, ο Ουκρανός ηγέτης Βολοντίμιρ Ζελένσκι καλά κάνει και δεν θέλει να διαπραγματευτεί με τον Πούτιν. Οι υποστηρικτές αυτής της άποψης, συμπεριλαμβανομένων των Γερμανών Πρασίνων και των περισσότερων Ανατολικοευρωπαίων, υποστηρίζουν ότι μόνο η απεριόριστη υποστήριξη προς την Ουκρανία μπορεί να οδηγήσει σε μια ειρήνη που θα έχει διάρκεια. Στο ίδιο πλαίσιο, η Ρωσία δεν πρέπει απλώς να σταματήσει την εισβολή της αλλά και να ηττηθεί.

Οι «αναθεωρητές»

Για τους «αναθεωρητές» από την άλλη πλευρά, που αποτελούν το τρίτο στρατόπεδο σύμφωνα με τον Κράστεφ, ο πόλεμος στην Ουκρανία δεν είναι πόλεμος του Πούτιν αλλά πόλεμος της Ρωσίας. Για αυτούς, μόνη εγγύηση για την ειρήνη και τη σταθερότητα στην Ευρώπη μετά το τέλος αυτού του πολέμου θα ήταν η μη αναστρέψιμη αποδυνάμωση της Ρωσίας, συμπεριλαμβανομένης της διάλυσης της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Κατά την άποψη των «αναθεωρητών», ο πόλεμος που ξεκίνησε με τον ισχυρισμό του Πούτιν ότι η Ουκρανία δεν μπορεί να υπάρχει πρέπει να τελειώσει με την οριστική διάλυση της ρωσικής αυτοκρατορίας. Το σκεπτικό αυτό είναι περισσότερο δημοφιλές σε χώρες όπως είναι η Πολωνία, οι δημοκρατίες της Βαλτικής και, προφανώς, η ίδια η Ουκρανία.

Κάθε μία από αυτές τις σχολές σκέψης έχει τους επικριτές της. Οι επικριτές της ρεαλιστικής προσέγγισης επιμένουν ότι ο ρεαλισμός είχε ήδη δοκιμαστεί το 2015 μετά την εισβολή της Ρωσίας στην ανατολική Ουκρανία και δεν λειτούργησε. Η ανατροπή του Πούτιν που επιθυμούν οι «οπτιμιστές», από την άλλη πλευρά, θα είναι εξαιρετικά δύσκολη υπόθεση στην πράξη. Ενώ και οι εκκλήσεις των «ρεβιζιονιστών» για διάλυση της Ρωσίας θα μπορούσαν να έχουν το αντίθετο από το ανεπιθύμητο αποτέλεσμα επιτυγχάνοντας εκεί όπου ο ίδιος ο Πούτιν απέτυχε: στο να συσπειρώσουν δηλαδή το σύνολο του ρωσικού λαού πίσω από έναν κοινό υπαρξιακό στόχο.

Ο πραγματικός κίνδυνος για την ευρωπαϊκή ενότητα είναι οι αποκλίνουσες απόψεις για το πώς πρέπει να τελειώσει ο πόλεμος και όχι οι απειλές του Πούτιν, γράφει ο Ιβάν Κράστεφ στους New York Times, υποστηρίζοντας ότι τους επόμενους μήνες θα αυξηθεί και η δημόσια πίεση για έναρξη διαπραγματεύσεων με τη Μόσχα.

Τα αποκλίνοντα ή ακόμη και αντικρουόμενα οράματα για το επιθυμητό τέλος του πολέμου είναι συναισθηματικά και ηθικά φορτισμένα. Ως εκ τούτου, οποιαδήποτε συμφωνία θα είναι οδυνηρά περίπλοκη. «Είναι αναγκαίο όμως να υπάρξει επειγόντως κάποιο κοινό πλαίσιο αναφορικά με το τέλος αυτού του πολέμου. Χωρίς κάτι τέτοιο, ο φόβος των Ουκρανών ότι θα προδοθούν από τη Δύση και ο φόβος του Πούτιν ότι η Ρωσία θα ταπεινωθεί στρατιωτικά οδηγούν την κλιμάκωση στα άκρα», καταλήγει ο Κράστεφ.

Πηγή: New York Times, Καθημερινή

Δ. Τσαϊλάς: Η αποτροπή του πολέμου είναι προτιμότερη και από τη νίκη

0

Οι επόμενοι μήνες για τον Ελληνισμό θα είναι τόσο κρίσιμοι όσο οποιοδήποτε άλλο χρονικό διάστημα έχει περάσει στη μακρά πλέον ιστορία μας.

VIA ASSOCIATED PRESS

Οι στρατιωτικές ασκήσεις και οι αναλύσεις αποκαλύπτουν ότι για τον Ελληνισμό δεν υπάρχουν ευχάριστοι τρόποι να νικήσει τη στρατηγική της Τουρκίας στις θαλάσσιες ζώνες του Αιγαίου και της Ανατολικής Μεσογείου. Ο κύριος προβληματισμός είναι πώς να διατηρήσουμε τη στρατηγική σταθερότητα και θα αποτρέψουμε με αυτό τον τρόπο έναν συστημικό πόλεμο διασφαλίζοντας ότι η αποτροπή θα παραμείνει αξιόπιστη. Για το σκοπό αυτό, έχουν ξεκινήσει συζητήσεις για την ανθεκτικότητα, τη μελλοντική δομή δυνάμεων, την καινοτομία και τη βιομηχανία, την πολιτική, τη στρατηγική και την αποτροπή και τέλος την τεχνολογία. Το ερώτημα όμως που παραμένει είναι τι θα συμβεί αν αποτύχει η αποτροπή;

Τα στοιχεία υποδηλώνουν ότι θα μπορούσε να είναι η αρχή ενός καταστροφικού γενικευμένου πολέμου που σε σχετικά σύντομο χρονικό διάστημα θα κάλυπτε όλο τον κυβερνοχώρο και το υβριδικό φάσμα της σύγκρουσης. Η βασική υπόθεση σε μεγάλο μέρος της συζήτησης είναι η διάθεση των πόρων, της ανάπτυξης ανθεκτικότητας, αλλά πάνω από όλα η επαρκής μαχητική ισχύς για να ενεργούν ως υψηλού επιπέδου πρώτες ανταποκρίσεις σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης και να ενεργούν ως μέρος μιας σχέσης ασφάλειας.

Απαιτούνται πλέον σκληρές επιλογές και ριζοσπαστικές λύσεις μαζί με μια νέα εταιρική σχέση μεταξύ πολιτικών ηγετών, επαγγελματιών, βιομηχανίας και εμπειρογνωμόνων για να διασφαλιστούν αποφάσεις για την αύξηση των επενδύσεων στον τομέα της άμυνας που θα διατηρηθούν και θα εφαρμοστούν σωστά ως μέρος μιας μακροπρόθεσμης στρατηγικής θεώρησης της αποτροπής και της άμυνας μας.

Η τρέχουσα ελληνοτουρκική προκλητικότητα είναι συνέπεια μιας σειράς κρίσεων που πλήττουν τον Ελληνισμό από το 1974, αποσταθεροποιώντας το γεωπολιτικό χώρο και το συμμαχικό αμυντικό σύστημα του ΝΑΤΟ όποτε υπήρχε μια μετατόπιση ισχύος και πλούτου προς την Τουρκία. Ωστόσο, οι ίδιες κρίσεις αυξάνουν την πιθανότητα στρατιωτικού τυχοδιωκτισμού καθώς ο αυταρχικός πρόεδρος Ερντογάν επιδιώκει να διατηρηθεί στην εξουσία. Αυτή η προκλητικότητα έχει επιδεινωθεί και μεγιστοποιηθεί στην Τουρκία από ψευδείς υποθέσεις και παράλογες απαιτήσεις που ευνοούν την εντύπωση της περιφερειακής επιρροής και όχι το γεγονός της.

Ένας απειλητικός αντίπαλος μπορεί επίσης να ενισχύσει την αίσθηση της εθνικής ταυτότητας. Ο πολιτικός θεωρητικός Karl Deutsch περιγράφει το έθνος ως «μια ομάδα ανθρώπων που ενώνονται με μια λανθασμένη άποψη για το παρελθόν και με μίσος για τους γείτονές του». Εκτιμώ ότι αυτό είναι το σημερινό αλλά και το αυριανό πολιτικό στίγμα των Τούρκων, δεν αλλάζει με τίποτα. Αυτός είναι και ο βασικός λόγος της ισχυρής και αξιόπιστης αποτροπής του πολέμου.

Η Τουρκία προσπαθεί να αναπτύσσει πλοία σε διεκδικούμενη από τον Ελληνισμό ΑΟΖ για να μας στερήσει από τα δικαιώματά μας βάσει του διεθνούς δικαίου. Επίσης προσπαθεί να ξεφεύγει από την ανομία χρησιμοποιώντας μη στρατιωτικές θαλάσσιες υπηρεσίες για να εδραιώσει τις αξιώσεις της. Αυτό δεν σημαίνει ότι η Τουρκία απέχει από τη χρήση βίας σε περιφερειακές διαμάχες. Η τουρκική ακτοφυλακή χρησιμοποιεί βία όλη την ώρα, αλλά απέχουν από την απροκάλυπτη χρήση ένοπλης δύναμης. Οι Τούρκοι διακινητές με παράνομα σκάφη όπου στοιβάζουν πρόσφυγες πλημμυρίζουν το ανατολικό Αιγαίο σε μεγάλους αριθμούς, αψηφώντας τις προσπάθειες αστυνόμευσης των χωρικών υδάτων. Μόλις διαταραχθεί η ισορροπία ισχύος υπέρ της, εκτιμά ότι θα της δώσουν τη δυνατότητα να κλιμακώσει μια σύγκρουση παραμένοντας κάτω από το κατώφλι του γενικευμένου πολέμου.

Εμείς πρέπει να τηρήσουμε την ισορροπία ισχύος εκβιάζοντας την Τουρκία να τραβήξει τη σκανδάλη πρώτα και να εκτεθεί για την αρπακτική της διάθεση ή να αποκλιμακώσει σε μη καταναγκαστική ναυτική διπλωματία. Ως εκ τούτου, ο Ελληνισμός θα χρειαστεί μια υψηλού επιπέδου στρατιωτική δύναμη πρώτης ανταπόκρισης που θα μπορεί να δράσει από τον βυθό της θάλασσας μέχρι το διάστημα σε όλους τους τομείς του αέρα, της θάλασσας, της ξηράς, του κυβερνοχώρου, του διαστήματος, των πληροφοριών και της γνώσης με αυτοπεποίθηση και αποφασιστικότητα. Μια στρατιωτική δύναμη επαρκούς ελιγμού για να είναι σε θέση να ανταποκριθεί σε οποιαδήποτε απειλή από το Αιγαίο έως τη Μεσόγειο. Μια δύναμη χτισμένη πάνω και γύρω από τις τεχνολογίες που εισέρχονται και διαμορφώνουν τον χώρο της μάχης, όπως τεχνητή νοημοσύνη, υπερηχητικοί πύραυλοι βαθιάς κρούσης, έξυπνα και μη έξυπνα σμήνη drone και νανοτεχνολογίες. 

Οι επόμενοι μήνες για τον Ελληνισμό θα είναι τόσο κρίσιμοι όσο οποιοδήποτε άλλο χρονικό διάστημα έχει περάσει στη μακρά πλέον ιστορία μας. Ενώ πολλές από τις προκλήσεις είναι τεχνολογικές, η τεχνολογία δεν είναι το σημαντικό πρόβλημα, αλλά η προσαρμογή και η διατήρηση της προόδου στην προσαρμογή στο νέο στρατηγικό περιβάλλον. Οι ελληνικές ένοπλες δυνάμεις πρέπει να είναι έτοιμες με αυτοπεποίθηση να δώσουν τον αγώνα παντού, αλλά αυτή η φιλοδοξία απαιτεί να συνεχίσουμε τις προσπάθειές να καταστούμε ικανοί στους πολλούς τομείς του αέρα, της θάλασσας, της ξηράς, του κυβερνοχώρου, του διαστήματος, των πληροφοριών και της γνώσης.

Τέτοιες καινοτομίες είναι όλες προς όφελος μας, αλλά πρέπει ταυτόχρονα να βρίσκονται στη σκηνή του ανταγωνισμού της γκρίζας ζώνης για να τις χειριστούμε. Η καλύτερη ικανότητα στον κόσμο δεν προξενεί καμία διαφορά εκτός και αν τη χρησιμοποιήσετε. Οι πολιτικοί και στρατιωτικοί αξιωματούχοι μας πρέπει να κάνουν τη συνειδητή στρατηγική επιλογή να ανταγωνιστούν την Τουρκία στη γκρίζα ζώνη. Αυτό σημαίνει ενίσχυση της μόνιμης παρουσίας στις αμφισβητούμενες από την Τουρκία θαλάσσιες ζώνες με τη μορφή ναυτικών δυνάμεων, πλοίων και αεροσκαφών της Πολεμικής Αεροπορίας, των δυνάμεων των νήσων στρατού ξηράς και της Ακτοφυλακής. Με άλλα λόγια, σημαίνει να παραμερίσουμε την προηγούμενη πρακτική του να εμφανιζόμαστε ισχυροί και αποφασισμένοι όποτε απειλούμαστε και μετά να απομακρυνόμαστε. Αυτή η πρακτική παραχωρεί το αμφισβητούμενο έδαφος στην Τουρκία, η οποία είναι πάντα εκεί.

Η αποτροπή είναι η βασική υπόθεση όλων μας, με μοναδικό στόχο να πείσουμε τον αντίπαλο, ότι μια επίθεση στον Ελληνισμό απλά δεν θα αξίζει το ρίσκο. Απαιτείται επίσης μια νέα έννοια της αποτροπής, η οποία να βασίζεται σε μια ισορροπία μεταξύ της ενισχυμένης προστασίας των Ελλήνων, της κοινωνικής ανθεκτικότητας και της προβολής ισχύος. Η «παραδοσιακή» αποτροπή πρέπει τώρα να ενισχυθεί με την αποτροπή πληροφοριών και την αποτροπή στον κυβερνοχώρο, συμπεριλαμβανομένης της ικανότητας για επιθετική δράση.

Huffington Post