Αρχική Blog Σελίδα 1796

Jonathan Spyer: Is Erdoğan’s Turkey Aiding in a Jihadist Takeover of Northwest Syria?

0

by Marilyn Stern

Jonathan Spyer, director of research at the Middle East Forum and author of Days of the Fall: A Reporter’s Journey in the Syria and Iraq Wars, spoke to a November 4th Middle East Forum Webinar (video) in an interview with Cliff Smith, director of the Middle East Forum’s Washington Project, about the repercussions for the U.S. and Israel of Ankara’s partnership with Jihadi and Islamist organizations fighting the Kurds in northwest Syria.

Spyer described the extremely complex conditions in northwest Syria in the context of a fractured war-torn country divided overall into “three power enclaves.” The Assad regime controls 60 to 70 percent, the Kurds and U.S. control 25 to 30 percent, and Turkey, “in cooperation with a number of Islamist militias,” operates in the remainder.

The Syrian territory controlled by Turkey, which President Recep Tayyip Erdoğan “is the essential guarantor of,” is divided between two areas: (1) To the north, the enclave of Azaz is ruled by the Syrian National Army (SNA), a “notional” government entity controlled by Turkey and comprised of a number of rebel militias; and (2) To the south, the province of Idlib is controlled by Hayat Tahrir al-Sham (HTS), a “hard-liner” Sunni Jihadi organization and “former franchise of Al-Qaeda,” and its “Syrian Salvation Government.” Spyer said that even though Erdoğan does not “officially” cooperate with HTS, which Turkey as well as the U.S. and the European Union (EU) consider a terrorist organization, recent events Spyer has reported on indicate that “de facto, there is a tacit cooperation on the ground” between Turkey and HTS.

To fight the Kurds in northeast Syria, Turkey has populated the SNA (which it established) with Syrian refugees who fled Assad’s civil war. The Kurdish Democratic Union Party’s (PYD) fighting force (YPG) is broadly aligned with the PKK, Kurdish insurgents who have fought Turkey since the mid-1980s and whom Erdoğan regards as terrorists. Turkey’s multiple invasions of northwest Syria’s Kurds since 2016 were triggered by the Kurds’ growing control over much of the “900 kilometer” long Syrian-Turkish border, which Erdoğan regarded as an “urgent” threat. His strategy was to “chip away” at Kurdish control of the border, separating them into enclaves, “and destroy[ing] them.”

Spyer said Turkey’s aim to “disempower” the Kurds is stymied by the SNA, an “unimpressive force” racked by conflict between tribal militia groups that are “mafia-like” and at war with each other “for petty criminal reasons.” Turkey’s enabling the HTS to fight and defeat part of the SNA in Afrin, a northwest Syrian area that had been under Kurdish rule until Turkey wrested control in 2018, caused a lot of speculation among foreign policy analysts. Spyer dismisses the idea that Erdoğan’s opening the door for the HTS is a path to rapprochement with the Assad regime. Spyer said that Erdoğan is “an ideological man” and unlikely to abandon the “Sunni Arab rebels and Islamists and Jihad,” since doing so “would be him essentially conceding defeat on a strategic level for a policy he’s promoted over the last decade.”

Turkish President Recep Tayyip Erdoğan has partnered with Jihadi and Islamist organizations fighting the Kurds in northwest Syria.

Instead, Spyer surmises that Erdoğan saw the “chaos” in the region under the SNA and reasoned that the HTS – jihadis who enforce Sharia law and strict governance to deal with any corruption or opposition – would be a “more stable and reliable partner” for the Turkish government to control. Russia, which until recently had restrained Erdoğan from launching additional offensives against the Kurds west of the Euphrates and is still “committed” to the Assad regime, is redeploying significant components of its forces from Syria to the war in Ukraine. In the meantime, the U.S. maintains a military presence east of the Euphrates to counter ISIS while also protecting the Kurds.

Erdoğan’s support for the HTS is not a new development, given his history of supporting Jihadi and Islamist groups such as Hamas in Gaza, the short-lived Muslim Brotherhood (MB) government in Egypt, and the MB “franchise” Ennahda Party in Tunisia. Turkey is also “increasingly close” to “major non-NATO allies” Pakistan and Qatar, which also support Islamism and Jihadi groups. Spyer said the power plays in northwest Syria are of importance to the West because they are “part of a much larger picture.” Consequently, Washington’s and Jerusalem’s foreign policy vis a vis Turkey should consider “the nature of the Turkish government.”

This current Turkish government of Erdoğan and the AKP has basically made a strategic ally across the region of Sunni political Islam. … The examples are countless, and they form part of a coherent regional strategy in which the Turkish government wishes to partner with anti-Western dangerous and violent Sunni Islamist forces.

By “hollowing out” Turkey’s free media, its court system, and the top echelon of the Turkish military and security forces, Erdoğan’s “support for political Islam” has had a chilling effect on the country. Spyer said Erdoğan’s replacement of Kemalist nationalist officers with Islamists are part of his effort to create a “new Islamic Republic of Turkey.” Turkey’s membership in NATO and its support of an al-Qaeda affiliate are indicative of Erdoğan’s double-dealing with the West while furthering his Islamist project.

Spyer said that Erdoğan’s recent pursuit of a rapprochement with Israel is a result of his “pragmatic” calculations that it will enable him to recover from domestic problems that are putting his 2023 re-election bid at risk. Specifically, Turkey is facing “runaway inflation,” with its economy “in an enormous mess.” By “reconciling” with Israel and other U.S. regional allies, Erdoğan thinks he will get back in the good graces of the U.S.

Spyer: It is “unwise” to continue the tolerance the U.S. and others have displayed in the past towards Turkey and its ideological Islamist allies. “I don’t think it should be cost-free. … I absolutely think that there should be a reckoning.”

Spyer, who is highly skeptical of Erdoğan’s overtures, anticipates that Israel’s newly elected prime minister Netanyahu will have little “patience” with Turkey’s mercurial behavior towards the Jewish State and is loath to jeopardize the positive relationship Israel has forged with Cyprus and Greece, Turkey’s adversaries. Turkey’s rapprochement may be “on thin ice,” despite Erdoğan’s comments to stay the course towards Israel. Spyer believes that Erdoğan may resume his animus towards Israel after elections in Turkey pass, particularly when Hamas decides to act against Israel in the next round of relentless attacks on the Jewish State.

Spyer said in response to a question that since Israel wants to have “normal relations” with Turkey, “a NATO member and a U.S. allied country,” it would not offer “overt support to the Kurds,” but the survival of the Kurdish enclave in northeast Syria is in Israel’s interest. “Apart from the moral reason” for Kurdish autonomy, “de facto,” the enclave “forms a buffer against Iranian expansion east to west.” If Iran attempted to smuggle fighters and weaponry across the Kurdish area, access to the enclave would enable Israel to “interdict at a time of war.”

Spyer said that although Turkey, like Pakistan and Qatar, are “notional” close allies of the U.S. and the West, each actively supports Islamist Jihadi organizations committed to the destruction of the West by continuing to engage in duplicitous behavior that undermines the security of the U.S. and Israel, “largely cost free.” He believes it “unwise” to continue the tolerance the U.S. and others have displayed in the past towards Turkey and its ideological Islamist allies. “I don’t think it should be cost-free. … I absolutely think that there should be a reckoning.”

Jonathan Spyer is a Ginsburg/Milstein Writing Fellow at the Middle East Forum and director of the Middle East Center for Reporting and Analysis.

https://www.meforum.org/63776/jonathan-spyer-is-erdogan-turkey-aiding-in

Ο ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΑΠΑΖΑΧΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ, ΠΙΑ, ΜΑΖΙ ΜΑΣ.

1
του ΠΑΝΤΕΛΗ ΣΑΒΒΙΔΗ
Φωτογραφία: Σε μια απο τις πολλές συνεντεύξεις που του πήρα όταν και οι δύο είχαμε μαύρα μαλιά.
Μια εμβληματική επιστημονική και κοινωνική φυσιογνωμία, ένα πρόσωπο που σε δύσκολους καιρούς το αισθανθήκαμε κοντά μας, ο Βασίλης Παπαζάχος, μας άφησε σήμερα για την Ουράνιο Βασιλεία. Εκεί που οι σεισμοί είναι ανεπαίσθητοι. Σε ηλικία 92 ετών.
ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ ΔΑΣΚΑΛΕ. Άφησες γερό αποτύπωμα στην ελληνική και παγκόσμια σεισμολογική επιστήμη και στην κοινωνία της Θεσσαλονίκης. Και συνδύασες την επιστημονική γνώση με το ήθος και την αίσθηση κοινωνικής προσφοράς.
Ο Βασίλης Παπαζάχος υπήρξε σπάνιο είδος ανθρώπου.
Τον γνώρισα πολύ καλά. Εργαζόμουν στην εφημερίδα “Θεσσαλονίκη” απο το φθινόπωρο του 1977 όταν αρχές της νέας χρονιάς πληροφορήθηκα πως ένας νέος καθηγητής με καλή φήμη εκλέχθηκε να διδάξει γεωφυσική.
Παπαζάχος, Σολδάτος, και η ταπεινότητά μου σε ένα απο τα χωριά την περίοδο των σεισμών (1978) στην λίμνη Βόλβη. Πίσω φοιτητές που βοηθούσαν τότε στη συλλογή στοιχείων
Όταν άρχισαν οι προσεισμοί του Ιουνίου του 1978 τον συνάντησα περί τα τέλη Μαίου σε ένα μικρό γραφείο που του παραχώρησαν κοντά στο επιβλητικό του καθηγητή παλαιοντιολογίας Ι. Μελέντη. Μόλις χωρούσες μέσα. Με την συνεχή εργασία του κατάφερε να δημιουργήσει ολόκληρο Εργαστήριο Σεισμολογίας αλλά, κυρίως, εκείνο που άφησε ήταν μια ολόκληρη σχολή νεαρών επιστημόνων. Μεγάλωσαν τώρα και αυτοί, μερικοί βγαίνουν στη σύνταξη.
Στη Θεσσαλονίκη θα γίνει μια μικρή τελετή το Σάββατο το μεσημέρι. Θα ταφεί στο χωριό που αγάπησε, το Σμόκοβο. Είναι και το χωριό που γεννήθηκε.
Στις φωτογρφίες. 1.- Σε μια απο τις πολλές συνεντεύξεις που του πήρα όταν και οι δύο είχαμε μαύρα μαλιά.- 2.-Παπαζάχος, Σολδάτος, και η ταπεινότητά μου σε ένα απο τα χωριά την περίοδο των σεισμών (1978) στην λίμνη Βόλβη. Πίσω φοιτητές που βοηθούσαν τότε στη συλλογή στοιχείων. 3.-Το δημοσίευμα της εφημερίδας “Θεσσαλονίκη” που, ουσιαστικά, στάθηκε αφορμή για τη δημιουργία του εργαστηρίου Γεωφυσικής: “Ξεχάσατε κάτι κ. Καραμανλή” ‘εγραψε στον κύριο τίτλο της εφημερίδας ο αρχισυντάκτης της εφημερίδας Αντώνης Πεκλάρης. Ήταν οι μέρες του μεγάλου σεισμού του 1978.
Ο Κ. Καραμανλής επισκέφθηκε την Θεσσαλονίκη και φεύγοντας, στο αεροδρόμιο, είδε τον τίτλο της εφημερίδας. Κάλεσε τον Παπαζάχο και τον ρώτησε τι συμβαίνει. Ήταν η στιγμή που άρχισε η αντίστροφη μέτρηση για τη δημιουργία του Εργαστηρίου Γεωφυσικής.4.-Ο Βασίλης Παπαζάχος θέλησε να κάνει ένα παγκόσμιο συνέδριο Σεισμολογίας στη Θεσσαλονίκη. Το έκανε και με τη βοήθεια χορηγών. Μου είχε ζητήσει να πω στην εκδότρια κ. Βελλίδη αν μπορούσε να παραθέσει ένα δείπνο για τους συνέδρους. Η φωτογραφία απο το δείπνο. Ο Γιάννης Μυλαράκης, υπεύθυνος καλλιτεχνικών της εφημερίδας “Θεσσαλονίκη”, ο Γιάννης Νικολόπουλος απο τη “Μακεδονία” με τις συζύγους τους και η ταπεινότητά μου.
ΥΓ: Ήταν τόσο συχνή η επικοινωνία μου με τον Παπαζάχο που στην εφημερίδα, απο το 1978 μέχρι που έκλεισε, το 1996 με φώναζαν Παπαζάχο. Την δύσκολη περίοδο των σεισμών τον καλούσαμε στο τηλέφωνο οποιαδήποτε ώρα του 24ωρου. Ποτέ δεν δυσανασχέτησε. Πάντα πρόθυμος να βοηθήσει και να ενημερώσει.
Ο Βασίλης Παπαζάχος θέλησε να κάνει ένα παγκόσμιο συνέδριο Σεισμολογίας στη Θεσσαλονίκη. Το έκανε και με τη βοήθεια χορηγών. Μου είχε ζητήσει να πω στην εκδότρια κ. Βελλίδη αν μπορούσε να παραθέσει ένα δείπνο για τους συνέδρους. Η φωτογραφία απο το δείπνο. Ο Γιάννης Μυλαράκης, υπεύθυνος καλλιτεχνικών της εφημερίδας “Θεσσαλονίκη”, ο Γιάννης Νικολόπουλος απο τη “Μακεδονία” με τις συζύγους τους και η ταπεινότητά μου.
Η θωρία των λιθοσφαιρικών πλακών με την οποία εξηγούσαν, τότε, την γέννεση και την εξέλιξη των σεισμών, είναι η κυρίαρχη θεωρία σήμερα. Τότε, το 1978, είχε 4 χρόνια που έγινε αποδεκτή. Ο Παπαζάχος και η ομάδα του είχαν διατυπώσει και μια θεωρία βραχυχρόνιας πρόβλεψης σεισμών. Σύμφωνα με την θεωρία αυτή, στα 35 χρόνια μετά το 78, δηλαδή, το 2013, έπρεπε να είχαμε έναν μεγάλο, επίσης, σεισμό στη Θεσσαλονίκη. Δεν είχαμε. Οπότε, η θεωρία εξασθένησε ως προς την βραχυχρόνια ισχύ της. Δεν γνωρίζω αν άλλα, πιο μακροχρόνια χαρακτηριστικά της, ισχύουν.
ΚΑΙ ΜΙΑ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ
Όλες τις εποχές, παντού και πάντοτε, η εξουσία είναι ίδια. Και τότε, ήθελαν να διαχειριστούν και να ελέγξουν την ροή της πληροφόρησης. Παρόλο που πέρασαν τέσσερα χρόνια απο την πτώση της δικτατορίας, οι δομές παρέμεναν. Σε μια απο τις συσκέψεις που έγιναν στο Υπουργείο Βορείου Ελλάδος με τον υπουργό Νίκο Μάρτη, τον υπουργό Δημοσίων Έργων Νίκο Ζαρντινίδη, τον Βασίλη Παπαζάχο και άλλους παράγοντες, (μιλάμε για το καλοκαίρι του 1978) πήγα για να ενημερωθώ τι αποφασίσθηκε.
Οι ασφαλίτες της εποχής με είχαν στην μαύρη λίστα διότι δεν με ήλεγχαν. Ενώ η σύσκεψη βρισκόταν σε εξέλιξη, με το που μπήκα στον προθάλαμο να περιμένω για την ενημέρωση, αρχίζουν να με προκαλούν με τον γνωστό ασφαλίτικο τρόπο και να μαλώνουν μαζί μου. Νεαρός τότε, το 1978 ήμουν 24 χρονών, άρχισα να αντιλέγω και εγώ. Απο τη φασαρία, βγαίνει έξω ο Ζαρντινίδης και αντί να ρωτήσει τι συμβαίνει, τα βάζει μαζί μου. Μαλώνω και με τον υπουργό και φεύγω.
Περίμενα έξω, στο προαύλιο του υπουργείου Με το που βγαίνει ο Παπαζάχος, ο οποίος πληροφορήθηκε τι συνέβη, έρχεται κατευθείαν σε μένα να με καθησυχάσει. και μου λέει, γελώντας, και το εξής: μου είπαν, λέει ο Παπαζάχος, μην του μιλάς αυτού (εμένα, δηλαδή). Είναι κομμουνιστής. Γιατί γελούσε ο Παπαζάχος; Διότι, ενώ εγώ δεν υπήρξα ποτέ κομμουνιστής, ο Παπαζάχος, ήταν γνωστό πως ανήκε στην αριστερά.
Όταν έκανα την εκπομπή “Ανιχνεύσεις” στην ΕΡΤ3 μια περίοδο καλούσα επιστημονικές προσωπικότητες να εξηγήσουν ποιο ήταν το χαρακτηριστικό που τις έκανε να ξεχωρίσουν. Ο Παπαζαχος μου είπε: σκληρή δουλειά και διάβασμα.

RΕΝE GΙRARD: «Διάλογος» με τον Κλαούζεβιτς για την Αποκάλυψη…

0

 

Συνέντευξη με τον Hilaire de Crémiers (5-11-2015)

Οταν ο Ρενέ Ζιράρ το 2007 κυκλοφόρησε το Ας ολοκληρώσουμε τον Κλαούζεβιτς – συνομιλίες με τον Μπενουά Σαντρ – την Ευρώπη σκίαζε μόνο ο βομβαρδισμός της Σερβίας από το ΝΑΤΟ. Από τις αρχές του 2022, η άβουλη Ευρώπη σύρεται στην Ουκρανία σε έναν πόλεμο που μπορεί να είναι ολοκληρωτικός. Η επανέκδοση του βιβλίου κρίθηκε αναγκαία.Προφητικός ο Ζιράρ!

Βρήκατε ομοιότητες του δικού σας έργου στο έργο του Κλαούζεβιτς. Ποιές ακριβώς;

Όταν πέθανε το 1831, μετά από μια λαμπρή σταδιοδρομία ανώτερου αξιωματικού στον πρωσικό στρατό, ο Κλαούζεβιτς άφησε πίσω του ένα έργο στρατιωτικής στρατηγικής: Περί πολέμου, του οποίου νομίζω ότι μόνο το πρώτο κεφάλαιο  ολοκλήρωσε. Αυτό το πρώτο κεφάλαιο περιγράφει τους μηχανισμούς του σύγχρονου πολέμου που θεωρείται «μονομαχία». «Μονομαχία» που συνίσταται σε «ακρότητες» «εκατέρωθεν ενεργειών». Κατά τη γνώμη μου, περισσότερο από απλές πολεμικές διαδικασίες, ο Κλαούζεβιτς δίνει έναν ορισμό της βίας που αφορά στις ανθρώπινες σχέσεις γενικότερα.

Το Περί πολέμου στηρίζει τη θεωρία του μιμητισμού σας;

Ναι, γιατί ο Κλαούζεβιτς κατάλαβε ότι η βία δεν βρίσκεται στην επιθετικότητα, αλλά στον ανταγωνισμό. Αν οι άνθρωποι ανταγωνίζονται είναι επειδή επιθυμούν τα ίδια πράγματα, με μιμητισμό. Και ο άνθρωπος επιθυμεί πάνω από όλα την επιθυμία του άλλου. Αυτό ονομάζω «μιμητική επιθυμία» που κάνει τον άλλο πρότυπο αλλά και εμπόδιο. Τώρα, αν το αντικείμενο του πόθου είναι μοναδικό και δεν μπορεί να μοιραστεί, η αντιπαλότητα προκαλεί βία. Με άλλα λόγια, η ανθρώπινη βία ορίζεται από το αντικείμενό της –το ζήτημα της αντιπαλότητας– και όχι από την επιθετικότητα, που είναι ο εύκολος τρόπος εκτόνωσης της βίας, αφού ο επιτιθέμενος είναι πάντα ο άλλος. Η βία είναι ουσιαστικά αμοιβαία.

Ας ολοκληρώσουμε τον Κλαούζεβιτς …Μήπως είναι ημιτελής;

Ναι, και από πολλές απόψεις, γεγονός που τον κάνει ακόμα πιο συναρπαστικό. Αυτός ο Πρώσος αξιωματικός, πρωταγωνιστής των τρομερών πολέμων που διέλυσαν την Ευρώπη στην αυγή του 19ου αιώνα, προφήτεψε, αλλά χωρίς να το πει, τους δύο επόμενους αιώνες. Η ιδέα της εκδίκησης της Πρωσίας στη Γαλλία είναι η ουσία του βιβλίου του. Από αυτή την άποψη, το μείγμα ένθερμου πάθους και άγριου μίσους που τρέφει έναντι του Ναπολέοντα είναι σπανιότατο. Τι παράδειγμα μιμητισμού! Αλλά μάταια έκανε τον εαυτό του απόστολο του πολέμου, σε αντίθεση με τον Χέγκελ, δεν είχε μια μεταφυσική και ένδοξη θεώρησή του ως πρόλογο της ολοκλήρωσης της Ιστορίας. Ο Κλάουζεβιτς ήταν ένας καταπληκτικός άνθρωπος. Αγαπούσε τον πόλεμο και νόμιζε ότι ο 18ος αιώνας τον είχε αποδυναμώσει. Ο φόβος του ήταν ότι, μετά τους επαναστατικούς και ναπολεόντειους πολέμους, επιστρέφουμε στον «πόλεμο της δαντέλας**», αυτόν τον πόλεμο του 18ου αιώνα που θεωρούσε εκφυλισμένο. Κάτι που τον καθιστά ψευδοπροφήτη ακόμα κι αν, ταυτόχρονα, προβλέπει αυτό που λέμε ολοκληρωτικό ή σύγχρονο πόλεμο, που δεν αντιπαραθέτει πλέον τους συμβατικούς στρατούς, αλλά ολόκληρες κοινωνίες. Εν ολίγοις, μια «προσφυγή στα άκρα» που δεν θα γνώριζε πλέον κανένα φρένο.

Επιμένετε πολύ σε αυτή την έννοια των «ακροτήτων»…

Αυτό που ο Κλαούζεβιτς ονομάζει «ακρότητες» το ονομάζω άμιλλα, ανταγωνισμό και επομένως μιμητισμό. Θεμελιώδης έννοια και εκλαμβάνεται ως τέτοια γιατί την αναφέρουν όλοι οι σχολιαστές της. Αυτή είναι η περίπτωση του Raymond Aron. Αλλά, όπως και οι άλλοι, ο Aron πιστεύει ότι, για πολύ συγκεκριμένους λόγους όπως η κούραση των αντιπάλων, δεν μπορεί να υπάρξει στην πράξη… Ο Κλαούζεβιτς είναι μάρτυρας μιας επιτάχυνσης της ιστορίας, ενός ξεσπάσματος μιμητικής βίας. Αφήνει να εννοηθεί ότι εάν ο πόλεμος σταματήσει στα αρχικά στάδια, λαμβάνει χώρα μια αναπόφευκτη «ανάβαση στα άκρα», η οποία εντείνεται. Αλλά σπεύδει να κρύψει αυτή την τρομακτική πτυχή για να επιβεβαιώσει ότι ο απόλυτος πόλεμος δεν θα γίνει ποτέ. «Ο πόλεμος είναι η συνέχιση της πολιτικής με άλλα μέσα», λέει. Αλλά αυτά τα μέσα είναι πιο ισχυρά από την πολιτική! Στην πραγματικότητα, η πολιτική σήμερα μαστίζεται από βία. Κοιτάξτε την τρομοκρατία: ο πόλεμος είναι δυνητικά παντού και σταδιακά ξεφεύγει από κάθε θεσμό, στρατιωτικό ή πολιτικό.

Πρέπει λοιπόν να κατανοήσουμε την προέλευση της βίας για να την ξεπεράσουμε. Επιστρέφουμε στη σκέψη σας που τοποθετεί τον Χριστό στο κέντρο κάθε λογικής εξήγησης του κόσμου…

Αυτό είναι που μου προσάπτουν κάποιοι, κατηγορώντας με a priori θεολόγο. Κάνουν λάθος. Η θεωρία μου είναι θετικιστική και μάλιστα υλιστική. Αφορά το θρησκευτικό γεγονός γενικά και τη βία που θεμελιώνει τον πολιτισμό. Όταν, σε μια κοινότητα, διασταυρώνεται μια πληθώρα μιμητικών επιθυμιών, οι ανταγωνισμοί που απορρέουν εξαπλώνονται σε όλη την ομάδα. Στον παροξυσμό της κρίσης, η σύγκρουση καταλήγει να πολώνεται σε έναν αντίπαλο. Και, όσο περισσότερο ο αντίπαλος ομονοεί, τόσο περισσότερες πιθανότητες υπάρχουν να τον εκκαθαρίσει ομόφωνα η ομάδα. Αυτή η «μιμητική κρίση» – «κρίση», επειδή η κοινότητα κινδυνεύει με αυτοκαταστροφή – κατευνάζεται τελικά με τη θυσία αυτού του θύματος που συμφιλιώνει την κοινότητα με τον εαυτό της. Η τελετουργική, προοδευτικά συμβολική επανάληψη αυτού του θεμελιακού φόνου εγγυάται την κοινωνική ειρήνη.

Ρενέ Ζιράρ: «Από τον Διαφωτισμό, ρίχνουμε την ευθύνη για τη βία στη θρησκεία και νομίζουμε ότι ο άνθρωπος, εκ φύσεως, είναι μη βίαιος. Αλλά ισχύει το αντίστροφο. Ο θρησκευόμενος, τουλάχιστον, συγκρατεί τη βία».

Λέτε ότι ο πολιτισμός βασίζεται σε έναν πρωταρχικό φόνο;

Ναι, και η κοινότητα, έχοντας θυσιάσει αυτό το θύμα στο οποίο επέρριψε την ευθύνη για τις κακοτυχίες της, όντας σε καλύτερη κατάσταση, το κάνει σύμβολο της απελευθέρωσής της: είναι ο πρωτόγονος θεός, στη βάση όλων των τεχνικών και πνευματικών πολιτισμών. Με άλλα λόγια, η θρησκεία είναι μια προστασία που προσφέρεται στην κοινότητα έναντι της μίμησης και συνεπώς κατά της βίας. Αυτό περιγράφουν και οι μύθοι, που όλοι τους παρουσιάζουν την ίδια δομή: ο Οιδίποδας είναι πρώτα ένοχος πατροκτονίας και αιμομιξίας, μετά ευεργέτης αφού η εκδίωξή του από τη Θήβα αποκαθιστά την ηρεμία. Είναι λοιπόν ένας κλασικός μύθος, κατ’ εξοχήν θρησκευτικός, αφού και εξυμνεί και καταδικάζει το θύμα.

Αθώο θύμα στην πραγματικότητα κι ας είναι ένοχο για όλους τους διώκτες του…

Αυτό που πρέπει ξεκάθαρα να γίνει κατανοητό είναι ότι οι διώκτες δεν γνωρίζουν ότι ευθύνονται ούτε για τη μιμητική τους αντιπαλότητα, ούτε για το συλλογικό φαινόμενο που τους απαλλάσσει από αυτήν μέχρι την επόμενη κρίση. Αυτό το φαινόμενο του δίνουμε σήμερα το όνομα του αποδιοπομπαίου τράγου. Χωρίς να ξέρουμε γιατί εξάλλου, γιατί δεν βλέπουμε τον θρησκευτικό χαρακτήρα του. Τώρα, πρέπει να το ερμηνεύσουμε θρησκευτικά για να κατανοήσουμε την ουσία αυτού που αποκαλώ αρχαϊκή θρησκεία σε αντίθεση με τη σύγχρονη θρησκεία, που είναι ο Χριστιανισμός. Γιατί η εθνολογία και η ανθρωπολογία έχουν ανακαλύψει –και οι Χριστιανοί έκαναν λάθος που αρνήθηκαν αυτή την ανακάλυψη– ότι τα Ευαγγέλια είναι η αφήγηση αυτού του φαινομένου. Αλλά η σύγχρονη επιστήμη κάνει λάθος όταν συμπεραίνει ότι η χριστιανική θρησκεία εξακολουθεί να είναι μια αρχαϊκή μορφή θρησκείας.

Κατά τη γνώμη σας είναι τελείως αντιφατικές…

Αυτό είναι προφανές. Οι εθνολόγοι θα πρέπει να σκεφτούν την ερμηνεία του φαινομένου. Όλα τα ευαγγελικά κείμενα ισχύουν για να αντιστρέψουν τη σχέση με τον αποδιοπομπαίο τράγο. Μας λένε ότι το θύμα είναι αθώο και ο όχλος κάνει λάθος. Αυτό είναι το νόημα των λόγων του Χριστού: « Ελεος θέλω και όχι θυσία“. Ο Ιησούς μας προσκαλεί να ασκήσουμε τη μιμητική μας επιθυμία με θετικό τρόπο ακολουθώντας το πρότυπό του: τη συγχώρεση και τη συμφιλίωση. Ακόμα κι αν τα κείμενά της δεν έχουν την ακρίβεια των ιστοριών του Πάθους, η Παλαιά Διαθήκη αντιστρέφει ήδη το πρωτόγονο. Το μήνυμα είναι το ίδιο. Ο Ιώβ και ο Ιωσήφ, θύματα ενός συλλογικού λιντσαρίσματος, επιβεβαιώνουν την αθωότητά τους. Είναι αναμφίβολα προεικονίσεις του Χριστού… Πιστεύω ότι ο Ιουδαϊσμός μόνο κέρδη θα είχε από μια συμφιλίωση με τον Χριστιανισμό.

Η πρωτοτυπία σας είναι ότι αποκαθιστάτε πλήρως το πρόσωπο του Χριστού που παρεμβαίνει στην Ιστορία, χωρίζοντάς της αναγκαστικά σε πριν και μετά.

Ο Χριστιανισμός, επειδή δεν αυτοπροσδιορίστηκε σε σχέση με τις αρχαϊκές θρησκείες, δεν κατάφερε να ορίσει τη δική του πρωτοτυπία. Επιπλέον, δεν υπάρχει επίσημη θεωρία για το πάθος του Χριστού. Είναι σωτήρια, αλλά γιατί; Είναι ένα μυστήριο… Αλλά πρέπει να δούμε ότι η Λύτρωση, σε επίγειο επίπεδο, βάζει τέλος στις αρχαϊκές θρησκείες και στη βασιλεία της τυφλής βίας. Αυτή τη θεμελιώδη ανατροπή, ο σύγχρονος κόσμος δεν την κατανοεί. Για αυτόν, ο Χριστιανισμός είναι μια θρησκεία όπως οι άλλες. Να τι αντιμετωπίζει η νεωτερικότητα και ο σχετικισμός που τη χαρακτηρίζει έχει ένα παράδοξο γιατί ο σκεπτικισμός, χωρίς να το γνωρίζει, υπάρχει μόνο σε ό,τι είναι αληθινό, επειδή είναι χριστιανικό.

Ο σύγχρονος κόσμος κατανόησε τον μηχανισμό του αποδιοπομπαίου τράγου –ακόμα κι αν δεν βλέπει τη θρησκευτική διάσταση– ότι δεν μείωσε τη βία. Αντίθετα, έχουμε την εντύπωση ότι η βία κυριαρχεί στον κόσμο ακριβώς τη στιγμή που ο πόλεμος αυτός καθαυτός, ακόμα και στο λόγο, φαίνεται να έχει εκλείψει.

Ναι, γιατί η ουμανιστική σκέψη διαστρεβλώνει την κρίση μας: χωρίς την Ευαγγελική αποκάλυψη, δηλαδή χωρίς την πραγματική κατανόηση του μηχανισμού της βίας, η μη βία παράγει μόνο, τελικά, περισσότερη βία. Είναι ότι στερούμαστε όλο και περισσότερο θυσιαστικές λύσεις. Το να αγωνιζόμαστε για μη βία, όπως ισχυρίζεται η εποχή μας, σημαίνει αποκήρυξη αυτών των λύσεων. Ωστόσο, είναι προφανές ότι η βία κατευνάζει τη βία. Όλοι λίγο πολύ το γνωρίζουμε αυτό. Κατά βάθος, όλες οι κινήσεις ανυπομονησίας είναι θυσιαστικές πράξεις. Στην πραγματικότητα, επικρατεί σύγχυση: από τον Διαφωτισμό, ρίχνουμε την ευθύνη για τη βία στη θρησκεία και νομίζουμε ότι ο άνθρωπος, εκ φύσεως, είναι μη βίαιος. Αλλά είναι το αντίστροφο. Ο θρησκευόμενος, τουλάχιστον, συγκρατεί τη βία. Επίσης, ισχυριζόμαστε ότι απελευθερωνόμαστε από όλες τις απαγορεύσεις, που θεωρούνται, δικαίως εξάλλου, θρησκευτικές. Αλλά αυτές έχουν μια ουσιαστική λειτουργία: διατηρούν, στην καρδιά των κοινοτήτων, μια προστατευόμενη ζώνη, όπως η οικογένεια, για παράδειγμα, απαραίτητη για την επιβίωσή της.

Λέτε « Η Αποκάλυψη άρχισε ». Αυτή η κύρια θέση του βιβλίου σας πηγάζει από το έργο του Κλαούζεβιτς. Πώς εξηγείται;

Ο Κλαούζεβιτς αντιλήφθηκε ότι η «ακρότητα» που χαρακτηρίζει τις ανθρώπινες σχέσεις, και όχι απλώς τον πόλεμο, είναι η τάση της ανθρωπότητας. Και αυτή η «ακρότητα» προκαλεί αναπόφευκτα γενική εξάντληση. Οι φυσικοί πόροι γίνονται σπάνιοι από την ολοένα και πιο έντονη κατανάλωση. Πόσοι θα απομείνουν αύριο; Μπορούμε λοιπόν να πούμε ότι αν ο ανταγωνισμός είναι η πρόοδος του ανθρώπου, είναι επίσης αυτό που μπορεί να τον καταστρέψει.

Παραθέτετε πληθώρα αποκαλυπτικών κειμένων…

Παίρνουμε μια εξαιρετική ιδέα αποκαλυπτικών κειμένων. Λένε ότι είναι παράλογα, εκκεντρικά. Ωστόσο, έχουν μια εντυπωσιακή ιδιαιτερότητα: ανακατεύουν το φυσικό και το πολιτισμικό. Περιγράφουν πολέμους «πόλης εναντίον πόλης» – πάντα αυτή η ιδέα του βίαιου μιμητισμού, αυτή η μονομαχία – αλλά και σεισμούς, παλιρροϊκά κύματα κ.λπ. Με άλλα λόγια, πόλεμοι και εξεγέρσεις της φύσης μαζί. Αυτό μας επαναφέρει στις σύγχρονες ανησυχίες γιατί σήμερα δεν γνωρίζουμε πλέον τι προέρχεται από τον πολιτισμό και τι προέρχεται από τη φύση. Ποιά είναι η συμβολή του ανθρώπου σε αυτό που ονομάζουμε «κλιματική αλλαγή»; Ομοίως, όλοι γνωρίζουμε, λίγο πολύ συνειδητά, ότι με τα τεχνολογικά όπλα έχουμε τα μέσα να καταστρέψουμε τον εαυτό μας και ολόκληρο τον πλανήτη. Η σύγχυση, που περιγράφεται στα αποκαλυπτικά κείμενα, επανεμφανίζεται σήμερα σε επιστημονικό επίπεδο. Είναι κολοσσιαίο!

Η μόνη εναλλακτική οδός που μας έχει απομείνει, κατά τον Ρενέ Ζιράρ, είναι να μεταστραφούμε στον Χριστό ή να βυθιστούμε στο αποκαλυπτικό χάος. «Η Αποκάλυψη έρχεται»!

Υπάρχουν όλων των ειδών αποκαλυπτικά κείμενα: συγκεκριμένα το 24ο κεφάλαιο  του ευαγγελιστού Ματθαίου ή το 9ο του ευαγγελιστού Μάρκου είναι η περιγραφή μιας θυσιαστικής κρίσης. Δηλαδή, ένα φαινόμενο  αποδιοπομπαίου τράγου που θα ιδρύσει μια νέα θρησκεία. Αλλά δεν βρισκόμαστε πλέον στον αρχαϊκό κόσμο και, ως εκ τούτου, υπονοείται ότι αυτή η κρίση θα συνεχίσει να επιδεινώνεται. Αυτή η κρίση, πρόκειται για την πρόοδο. Με άλλα λόγια, είναι η Ιστορία που πρέπει να μας διδάξει ότι φτάνει στο τέλος της. Στον απόστολο Παύλο, είναι πολύ ξεκάθαρο ότι είναι η πολιτιστική τάξη, η ρωμαϊκή τάξη στην προκειμένη περίπτωση, που εγγυάται την ειρήνη. Αλλά σήμερα η πολιτιστική τάξη εξαφανίζεται: στερούμενη ενός αποδιοπομπαίου τράγου, δεν έχει πλέον τα μέσα να εκκενώσει τη βία. Η αποκαλυπτική διάσταση της Βίβλου αποκαλύπτει την ανθρώπινη βία απογυμνωμένη από τις συμβολικές προστασίες που παρείχε ο αποδιοπομπαίος τράγος. Βλέπετε, αυτά τα κείμενα είναι εξαιρετικά ορθολογικά.

Όλα στη γη κατευθύνονται προς το τέλος: αυτό είναι το νόημα της Αποκάλυψης. Αλλά, ταυτόχρονα, [η Αγία Γραφή] είναι και αποκάλυψη…

Αυτό δείχνουν, κατά τη γνώμη μου, όλα τα Ευαγγέλια. Το νόημα του Σταυρού είναι αυτή η ξαφνική μεταβολή της θυσίας «εναντίον μας», ενάντια στη δική μας καταστροφική επιθυμία για μίμηση. Αυτή είναι η προσφορά της βασιλείας του Θεού. Μια προσφορά που συνεπάγεται επιλογή: σωζόμαστε ή χανόμαστε. Όταν ήμουν παιδί, η Κυριακή της Πεντηκοστής και η Προηγούμενη ήταν αφιερωμένες στην Αποκάλυψη. Στη λειτουργία, τα κηρύγματα είχαν αυτό το θέμα. Γιατί η Εκκλησία κατήργησε αυτή την παράδοση, τη στιγμή ακριβώς που με την εφεύρεση της ατομικής βόμβας τα κείμενα αυτά είχαν γίνει και πάλι φλέγουσα επικαιρότητα; Σκέφτηκε ότι ήταν απαραίτητο να καθησυχάσει τους ανθρώπους. Αλλά οι άνθρωποι χρειάζονται νόημα.

Για πολύ καιρό, ο επίσημος λόγος του κλήρου –ιδιαίτερα του γαλλικού– ήταν η αποσιώπηση των εσχάτων που καλύπτονταν από ένα είδος αρχαϊκής θρησκευτικότητας γιατί το αρχαϊκό, τουλάχιστον, ήταν τραγικό.

Εχετε δίκιο. Αφαιρώντας το δράμα, αφαίρεσε το ενδιαφέρον. Χαίρομαι όμως που βλέπω τα πράγματα να αλλάζουν. Οι νέοι ιερείς αντιδρούν πολύ ξεκάθαρα ενάντια στον εκκλησιαστικό προοδευτισμό, αυτό το βλέπω ιδιαίτερα στις ΗΠΑ. Αυτό που με εκπλήσσει είναι ότι η Εκκλησία, ας πούμε ορισμένα άτομα μέσα στη Συνοδική Εκκλησία, μπόρεσαν να φανταστούν ότι αυτό το αποδυναμωμένο μήνυμα του Χριστιανισμού, τόσο μακριά από τη βαθιά του αλήθεια, θα επικρατούσε. Τι αστεία ιδέα… Πιστεύω ότι ο Χριστιανισμός θα επανεμφανιστεί σε όλη του τη δύναμη χάρις στα αποκαλυπτικά κείμενα γιατί η δραματική τους όψη αντιστοιχεί στο κλίμα της εποχής μας.

Τι γνώμη έχετε για το δυναμισμό των φονταμενταλιστών χριστιανών;

Αντιστοιχεί στο κλίμα της εποχής που, ας επαναλάβουμε, θέλει νόημα. Το λάθος των φονταμενταλιστών είναι ότι αποδίδουν βία στον Θεό. Αλλά ο Θεός, προφανώς, δεν είναι βίαιος. Η εποχή μας, που διεκδικούσε να τον ξεφορτωθεί, το αποδεικνύει: οι άνθρωποι αυτοκαταστρέφονται. Αντίθετα, μόνο ο Θεός σώζει τον άνθρωπο από τη βία του. Είναι λοιπόν καιρός η Εκκλησία να επιβεβαιώσει το μήνυμά της δυνατά και ξεκάθαρα και να θέσει τον κόσμο μπροστά στη μόνη εναλλακτική που του έχει απομείνει: να μεταστραφεί στον Χριστό ή να βυθιστεί στο αποκαλυπτικό χάος που προκαλείται από μια βία που δεν μπορεί πλέον να εκτονωθεί με ένα παρωχημένο θυσιαστικό μηχανισμό.

* Ο Ρενέ Ζιράρ (1923-2015) υπήρξε Γάλλος Ακαδημαϊκός  και καθηγητής στα Πανεπιστήμια Ντιούκ, Τζονς Χόπκινς και κυρίως του Στάνφορντ στις ΗΠΑ. Στα ενδιαφέροντά του περιλαμβάνονταν ιστορία, ανθρωπολογία, κοινωνιολογία, φιλοσοφία, ψυχολογία και θεολογία. Για τις τολμηρές απόψεις του αποκλήθηκε «Ο νέος Δαρβίνος των ανθρωπιστικών επιστημών». Βιβλία του κυκλοφορούν και στα ελληνικά.

**Ψευτοπόλεμος. Μέχρι τον 18ο αιώνα οι πόλεμοι διεξάγονταν μεταξύ μοναρχών – που συνήθως συνδέονταν μεταξύ τους με σχέσεις αγχιστείας -από την άνοιξη έως το καλοκαίρι.Ηταν η γαλλική Επανάσταση που εισήγαγε τον ιδεολογικό, ολοκληρωτικό πόλεμο…

Μετάφραση: Ευάγγελος Δ. Νιάνιος

Πηγή: https://politiquemagazine.fr/non-classe/rene-girard-en-attendant-lapocalypse/

 

«Η ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΑ …. δεν βρίσκεται εδώ…»-Χ.Καπούτσης

0

Ανέκαθεν πίστευα ότι, από τότε που τα ΜΜΕ (εφημερίδες, περιοδικά, τηλεόραση, ραδιόφωνο) πέρασαν στα χέρια μεγαλοεπιχειρηματιών, η ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΑ (έρευνα, άποψη, έλεγχος της εξουσίας και των εντεταλμένων οργάνων της ώστε να υποχρεώνονται σε λογοδοσία, που είναι και η πεμπτουσία της Δημοκρατίας), αυτή η ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΑ που έριχνε διεφθαρμένες Κυβερνήσεις και έστελνε εξωνημένους πολιτικούς και επιχειρηματίες στη Δικαιοσύνη, αυτή η δημοσιογραφία ΤΕΛΕΙΩΣΕ , πέθανε…. Ο Δημοσιογράφος υπάλληλος και ευνοούμενος του επιχειρηματία – εργοδότη, που «μίσθωσε» την πένα του στα επιχειρηματικά συμφέροντα, απλά δεν είναι ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ, είναι όμως πολλά άλλα…. Θλίψη μόνο για το κατάντημα …. αλλά ταυτόχρονα και ανυπόκριτος θαυμασμός σε κάποιους ρομαντικούς που επιμένουν να είναι ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΙ, αλλά δυστυχώς είναι λίγοι και αυτοί  είναι άνεργοι ή συνταξιούχοι ή έτεροαπασχολούμενοι , είτε σε βαθειά «κατάψυξη» ! Χαρακτηριστικό παράδειγμα, η νεότερη ΜΑΡΙΝΑΚΗ-ΑΔΑ, που δυστυχώς δεν είναι η ΜΟΝΑΔΙΚΉ, αλλά είναι η πλέον πολύκροτη… μέχρι τώρα! (δυστυχώς, δυστυχέστατα, δεν εξαιρούνται τα κρατικά και Δημοτικά ΜΜΕ, διότι εκεί «κουμάντο» κάνει το κυβερνών κόμμα ή η πλειοψηφούσα Δημοτική παράταξη που «χωρίζει» τους εργάτες της ενημέρωσης και Ψυχαγωγίας, στους δικούς μας , τα δικά μας τα καλά παιδιά και στους άλλους τους … απόβλητους… αφού προηγουμένως δολοφόνησαν κάθε έννοια αξιοκρατίας… Δράμα….)

https://www.militaire.gr/i-dimosiografia-den-vrisketai-edo-ch-kapoytsis/

Χερσώνα: Τακτικός ελιγμός του Πούτιν η αποχώρηση των ρωσικών στρατευμάτων;

0

Τι πραγματικά συμβαίνει στη Χερσώνα; Η Ρωσία ανακοίνωσε την Τετάρτη (9/11) ότι θα αποσύρει στρατεύματα από την πόλη Χερσώνα της νότιας Ουκρανίας.

Πρόκειται για την πόλη που κατέλαβε τις πρώτες ημέρες του πολέμου. Είναι μια νέα ταπείνωση για τον Βλαντιμίρ Πούτιν ή συμβαίνει κάτι άλλο;

Ο διοικητής της Ρωσίας στην Ουκρανία, στρατηγός Σεργκέι Σουροβίκιν, δήλωσε στη ρωσική κρατική τηλεόραση ότι δεν ήταν πλέον δυνατό να συνεχίσει να τροφοδοτεί την πόλη, που βρίσκεται στις όχθες του ποταμού Δνείπερου.

Σύμφωνα με το Politico, η υποχώρηση είναι ένα νέο πλήγμα για τη Μόσχα: Η Χερσώνα ήταν η μόνη περιφερειακή πρωτεύουσα που καταλήφθηκε από τα ρωσικά στρατεύματα από τότε που ξεκίνησε η πλήρους κλίμακας εισβολή του Κρεμλίνου τον Φεβρουάριο.

Ήταν μία από τις τέσσερις ουκρανικές περιοχές που προσαρτήθηκαν παράνομα από τον Ρώσο πρόεδρο Πούτιν στα τέλη Σεπτεμβρίου. Τότε, ο Πούτιν είπε ότι οι Ουκρανοί που ζουν σε αυτές τις περιοχές «γίνονται πολίτες μας για πάντα».

Σε ένδειξη της πολιτικής αναταραχής στη Μόσχα, η εκπρόσωπος του υπουργείου Εξωτερικών Μαρία Ζαχάροβα δήλωσε την Τετάρτη ότι η Ρωσία είναι πρόθυμη να πραγματοποιήσει συνομιλίες με το Κίεβο.

Η πρόταση της Ρωσία για διαπραγματεύσεις

«Είμαστε ακόμα ανοιχτοί σε διαπραγματεύσεις. Ποτέ δεν αρνηθήκαμε να έχουμε. Είμαστε έτοιμοι να διαπραγματευτούμε, φυσικά, λαμβάνοντας υπόψη τις πραγματικότητες που αναδεικνύονται αυτή τη στιγμή», είπε, σύμφωνα με το πρακτορείο ειδήσεων TASS.

Αυτή είναι μια τεράστια μείωση στις απαιτήσεις του Κρεμλίνου στις αρχές του πολέμου, σε σχέση με τις αρχικές προσδοκίες για ολοκληρωτική παράδοση της Ουκρανίας.

Αλλά μετά τις επιτυχίες του στρατού της Ουκρανίας σε ολόκληρη τη χώρα, το Κίεβο θέτει σκληρούς όρους για συνομιλίες.

«Οι πόροι της Ρωσίας είναι κοντά στο όριο. Εξ ου και υστερικά αιτήματα για διάλειμμα», δήλωσε ο Mykhailo Podolyak, σύμβουλος του γραφείου του προέδρου Volodymyr Zelenskyy.

Ο Ζελένσκι είπε αυτή την εβδομάδα ότι το Κίεβο είναι ανοιχτό σε διαπραγματεύσεις, αλλά ότι η Ρωσία θα πρέπει να συμφωνήσει: «Αποκατάσταση της εδαφικής ακεραιότητας, σεβασμός του Χάρτη του ΟΗΕ, αποζημίωση για όλες τις ζημιές που προκλήθηκαν από τον πόλεμο, τιμωρία κάθε εγκληματία πολέμου και εγγυήσεις ότι αυτό δεν θα ξανασυμβει».

Προς το παρόν, η Ρωσία συνεχίζει τον πόλεμο.

Η εντολή Σοϊγκού για απόσυρση δυνάμεων

Ο Σεργκέι Σοϊγκού, υπουργός Άμυνας της Ρωσίας, διέταξε την απόσυρση των στρατευμάτων από τον Δνείπερο την Τετάρτη.

«Ξεκινήστε με την απόσυρση των στρατευμάτων και λάβετε όλα τα μέτρα για να εξασφαλίσετε την ασφαλή μεταφορά προσωπικού, όπλων και εξοπλισμού μέσω του ποταμού Δνείπερου», διέταξε ο Σόιγκου τον Σουροβίκιν, σύμφωνα με το TASS .

Η κίνηση αυτή είναι η τελευταία σε μια σειρά από ήττες για τον ρωσικό στρατό.

Αναγκάστηκε να υποχωρήσει από το Κίεβο και τη βόρεια Ουκρανία πριν από έξι μήνες, αφού συνάντησε λυσσαλέα αντίσταση στην αρχική εισβολή που ξεκίνησε στις 24 Φεβρουαρίου.

Τα ρωσικά στρατεύματα στη δυτική όχθη του Δνείπερου στη Χερσώνα δέχθηκαν αυξανόμενη πίεση όταν ο ουκρανικός στρατός, εξοπλισμένος με δυτικούς πυραύλους και πυροβολικό, έκοψε τις περισσότερες γέφυρες στον ποταμό, αναγκάζοντας τους Ρώσους να τροφοδοτήσουν τις δυνάμεις τους με φεριμπότ.

«Θα σώσουμε, το πιο σημαντικό, τις ζωές των στρατιωτών μας και τη μαχητική αποτελεσματικότητα των στρατευμάτων. Είναι μάταιο να τα κρατάμε στη δεξιά όχθη σε μια περιορισμένη περιοχή», είπε ο Σουροβίκιν, ο οποίος ηγήθηκε της αιματηρής επέμβασης της Ρωσίας στον συριακό εμφύλιο πόλεμο.

Την περασμένη εβδομάδα, ο Ουκρανός υποστράτηγος Mykhailo Zabrodskyi είπε στο ουκρανικό κοινοβούλιο ότι οποιαδήποτε ρωσική απόσυρση από το προγεφύρωμα κοντά στην πόλη Kherson είναι, «κατ’ αρχήν, λογική και ακόμη και λογική γι’ αυτούς».

Τις τελευταίες ημέρες, η Ρωσία ζητά την απομάκρυνση των αμάχων από τη Χερσώνα και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης δείχνουν ότι η σημαία της κατεβαίνει από κτίρια σε όλη την πόλη.

Παίζει να είναι ρωσική παγίδα;

Την Τετάρτη, οι αρχές που έχουν εγκατασταθεί από τη Ρωσία δήλωσαν ότι ο διοικητής της περιφέρειας της Χερσώνας που υποστηρίζει τη Μόσχα Kirill Stremousov σκοτώθηκε σε τροχαίο δυστύχημα.

Αναλυτές λένε ότι η Ρωσία κατασκευάζει αμυντικά έργα στην ανατολική πλευρά του Δνείπερου, με στόχο να σταματήσει το επόμενο στάδιο μιας ουκρανικής αντεπίθεσης.

Ωστόσο, οι ουκρανικές αρχές είναι προσεκτικές, φοβούμενες ότι η είδηση ​​της υποχώρησης μπορεί να είναι παγίδα.

«Δεν βλέπουμε σημάδια ότι η Ρωσία εγκαταλείπει τη Χερσώνα χωρίς μάχη», είπε ο Podolyak.

Μιλώντας κατά την επίσκεψή του στο Λονδίνο, ο ΓΓ του ΝΑΤΟ Γενς Στόλτενμπεργκ είπε στους δημοσιογράφους: «Είδαμε την ανακοίνωση, αλλά φυσικά θα περιμένουμε να δούμε τι πραγματικά θα συμβεί στο έδαφος.

Είναι ενθαρρυντικό να βλέπουμε πώς οι γενναίες ουκρανικές δυνάμεις είναι σε θέση να απελευθερώσουν περισσότερα ουκρανικά εδάφη».

https://www.militaire.gr/chersona-taktikos-eligmos-toy-poytin-i-apochorisi-ton-rosikon-strateymaton/

Ο θάνατος του Κεμάλ Ατατούρκ κι όσα οι Τούρκοι δεν λένε και δεν θέλουν να ακούν

1
Του Κωνσταντίνου Μαυρίδη από τη Ρήξη φ. 118 

Ο Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ πέθανε στις 10 Νοεμβρίου του 1938 στην ηλικία των πενήντα επτά ετών από βαριάς μορφής κίρρωση του ήπατος, τη διαβόητη, απαίσια ασθένεια των τελειωμένων αλκοολικών, που επιφέρει αργό, επίπονο, αλλά και κωμικοτραγικό θάνατο.

Η τουρκική κοινή γνώμη μπορεί να αιφνιδιάστηκε από την ξαφνική ασθένεια που έπληξε τον Γκρίζο Λύκο, «τον πατέρα των Τούρκων» και «σωτήρα της Τουρκίας», αλλά η κίρρωση είναι μια νόσος που σκοτώνει βασανιστικά αργά και όλα τα ιστορικά στοιχεία συνηγορούν στο γεγονός ότι ο υπέρτατος ηγέτης της γείτονος χώρας είχε πιάσει για δεκαετίες την μπουκάλα για τα καλά και ο πρόωρος θάνατός του μόνο αιφνιδιαστικός δεν μπορεί να χαρακτηριστεί.

Προφανώς, το ατιμωτικό του χαρακτήρα της αιτίας θανάτου του Ατατούρκ ανάγκασε τις τουρκικές αρχές να προβούν σε μια απίστευτη εκστρατεία συγκάλυψης των λεπτομερειών αυτής, αλλά και συσκότισης και παρεμπόδισης αποκαλύψεων πτυχών της ζωής του που δεν συνάδουν με την εικόνα μαζικής κατανάλωσης που είχε επιλέξει ο ίδιος για τον εαυτό του. Το εκπληκτικό είναι ότι αυτή η ιδιότυπη εκστρατεία διατήρησης της «τιμής του Κεμάλ» συνεχίζεται απρόσκοπτα ακόμη και σήμερα με διάφορες μορφές. Μπορεί να έχουν περάσει εβδομήντα τρία ολόκληρα χρόνια από την ημέρα που μας άφησε χρόνους, αλλά το όνομα του Ατατούρκ είναι ακόμη ταμπού για την τουρκική κοινωνία και η χρήση του απαιτεί ακόμη προσοχή, όταν γίνεται σε τουρκικό έδαφος. Το ίδιο ισχύει και για τον σύγχρονο ιστορικό που, όντας αντιμέτωπος με το ίδιο κι απαράλλαχτο δοξασμένο παραμύθι στις τουρκικές ιστοσελίδες, στρέφεται σε ευρωπαϊκές και αμερικανικές πηγές, οι οποίες βρίθουν άκρως ενδιαφερόντων στοιχείων. Από την πρώτη στιγμή γίνεται φανερό ότι οι Τούρκοι έχουν πολλά να κρύψουν και ο αλκοολισμός του Ατατούρκ αποτελεί μόνο την κορυφή ενός ιδιαιτέρως διαστροφικού παγόβουνου.

Σήμερα, ελάχιστοι γνωρίζουν ή θυμούνται πως ο Ατατούρκ ήταν κάποτε παντρεμένος, έστω και για σύντομο χρονικό διάστημα. Άλλη μία παράπλευρη απώλεια του μύθου του «σιδερένιου ηγέτη που παντρεύτηκε την Τουρκία». Θα συμπλήρωνα ότι, ιστορικά, οι όρκοι πίστης προς τη ρακή είχαν προηγηθεί προ πολλού. Ο γάμος του, ο οποίος κράτησε μόλις διόμισι χρόνια, είχε κάνει αίσθηση το 1923, καθώς είχε παντρευτεί τη Λατίφ Χανίμ Ουσακιζάντ, μια ευκατάστατη Τουρκάλα από τη Σμύρνη, η οποία είχε σπουδάσει νομικά στο Παρίσι και μιλούσε ξένες γλώσσες. Η περίπτωσή της πρέπει να ήταν μοναδική για το γίγνεσθαι της οπισθοδρομικής τουρκικής κοινωνίας, που ήθελε τη γυναίκα ένα άβουλο ον εντός των τοιχών της οικίας.

Η Λατίφ πέταξε τον φερετζέ αμέσως μετά τον γάμο της με τον Ατατούρκ, δίνοντας το καλό παράδειγμα στις υπόλοιπες Τουρκάλες, αλλά μετά απ’ αυτό τα πράγματα δεν πήγαν και πολύ καλά στο σπιτικό των Ατατούρκ. Ενώ ο «μεγάλος απελευθερωτής» ήταν υπέρ της αυτοδιάθεσης των γυναικών στα λόγια, η Λατίφ αποδείχτηκε μεγάλη γλωσσού και άρχισε να επιβάλλει αυστηρό μορατόριουμ στα νυχτοπερπατήματα και τις επαφές με την «επίσημη ερωμένη» του Κεμάλ, τη Γενί Ρακή με γλυκάνισο. Ο Ατατούρκ, συνειδητοποιώντας το τραγικό λάθος του μετά από απίστευτους δημόσιους και μη καβγάδες και φαγωμάρες, δεν δίστασε να χρησιμοποιήσει τον μουσουλμανικό τρόπο λήψης διαζυγίου, τον οποίο υποτίθεται πως ήθελε να καταργήσει, για να τελειώνει μια και καλή με τον έγγαμο βίο.

Από τότε χτυπούσε, καθημερινά, ανενόχλητα, μια μποτίλια ρακή βρέξει χιονίσει, χωρίς περαιτέρω συζυγικά προβλήματα. Όσο για τη Λατίφ, εξαφανίστηκε από προσώπου γης και έζησε όλη την υπόλοιπη ζωή της σε κατ’ οίκον απομόνωση, χωρίς να μιλήσει ποτέ για τη ζωή της με τον Ατατούρκ. Όταν πέθανε το 1975, το τουρκικό ανώτατο δικαστήριο απαγόρευσε κάθε δημοσίευση των ημερολογίων που επιμελώς κρατούσε η Λατίφ. Η απαγόρευση ίσχυε ως το 2005 οπότε και ανανεώθηκε επ’ αόριστον. Κάποιοι μάλλον τρέμουν τα περιεχόμενα των ημερολογίων, τα οποία βρίσκονται επτασφράγιστα κλειδωμένα στο χρηματοκιβώτιο του Τουρκικού Ιδρύματος Ιστορίας.

Μπορεί η Λατίφ Χανίμ να μην μπορεί να μιλήσει από τον τάφο, αλλά μια άλλη γλωσσοκοπάνα, και μάλιστα από το Χόλιγουντ, κελαηδάει χωρίς αιδώ για τον Ατατούρκ και τον άσωτο βίο του. Ο λόγος για την ουγγρικής καταγωγής Αμερικανίδα Ζα Ζα Γκαμπόρ, την ανεκδιήγητη ηθοποιό-μοντέλο-κοσμική περσόνα που έχει κατορθώσει να θάψει εννέα συζύγους και κοντεύει να κλείσει τα 100 χρόνια ζωής. Πριν μεταναστεύσει στις ΗΠΑ το 1941, η μις Ουγγαρία 1936, Ζα Ζα Γκαμπόρ, παντρεμένη με τον Τούρκο διπλωμάτη Μπουράν Μπελγκέ ζούσε στην Άγκυρα, όπου γνώρισε τον Ατατούρκ και είχε μια θυελλώδη σχέση ενός χρόνου μαζί του. Ο «κερατάς» διπλωμάτης υπέμενε τα πάνδεινα διότι ο «πατερούλης» είχε βάλει στο μάτι και στο κρεβάτι του τη 16χρονη τότε Γκαμπόρ και η εικόνα που η ίδια δίνει για το όλο θέμα είναι αποκαλυπτική για την κατάσταση ασωτίας και ηθικής κατάπτωσης που επικρατούσε στην αυλή του Ατατούρκ. Στην αυτοβιογραφία της με τίτλο:

«Μια ζωή δεν είναι αρκετή», η Γκαμπόρ τον αποκαλεί ανώμαλο και συμπληρώνει ότι «καμία γυναίκα δεν ήταν ασφαλής. Σύζυγοι υπουργών, κόρες αξιωματούχων, ακόμη και στενών του φίλων έμπαιναν στο στόχαστρο» και στη σπάνια περίπτωση που υπήρχαν αντιδράσεις, μια δυσμενής μετάθεση στα βάθη της Ανατολίας έπειθε συζύγους και συγγενείς να κάτσουν ήσυχα και να το απολαύσουν. Η Γκαμπόρ, αν και γνωρίζει τα πράγματα από προσωπική εμπειρία, δεν είναι μόνη στις παρατηρήσεις της. Ο Αμερικανός δημοσιογράφος Χάρολντ Κόρτνεϊ Άρμστρονγκ, στο άγρια λογοκριμένο στην Τουρκία βιβλίο του, Γκρίζος λύκος, Μουσταφά Κεμάλ, η προσωπική μελέτη ενός δικτάτορα, σχολιάζει το 1933 πως, «μετά το διαζύγιο με τη Λατίφ… (ο Κεμάλ) επέστρεψε στις ολονύκτιες συνευρέσεις σε γεμάτα καπνό δωμάτια με τους μπεκρήδες φίλους του… κι έπειτα έγινε τελείως ξεδιάντροπος. Έπινε πιο πολύ από ποτέ. Άρχισε μια σειρά από φανερές σχέσεις με γυναίκες, αλλά και άντρες. Οι νέοι άντρες τον έλκυαν…».

Ένας ακόμη βιογράφος, ο Βρετανός Πάτρικ Κίνρος, συμπληρώνει το 1964 ότι: «Οι γυναίκες για τον Μουσταφά ήταν ένα μέσο ικανοποίησης, τίποτε παραπάνω. Δεν είχε καμία απολύτως αναστολή να συνάψει σεξουαλικές σχέσεις με νεαρά αγόρια αν το έφερνε η περίσταση ή η διάθεση…».

Προφανώς, η ανενδοίαστη κραιπάλη δεν μπορούσε να κρατήσει για πολύ. Ο τελευταίος χρόνος ζωής του Ατατούρκ υπήρξε βασανιστικός και γεμάτος ιατρικές επεμβάσεις με το ήπαρ του να μοιάζει με λιωμένο ελβετικό τυρί. Παρά ταύτα, δεν άφησε το μπουκάλι ούτε για μια στιγμή και τελικά φαίνεται ότι έσκασε στην κυριολεξία από το πιοτό. Η μαρτυρία του Βρετανού πρέσβη στην Άγκυρα, σερ Πέρσι Λορέν, ο οποίος σημειωτέον παρέστη και στη νεκρώσιμη ακολουθία του Ατατούρκ, είναι χαρακτηριστική.

Σε ένα σήμα προς το Φόρεϊν Όφις, ο δύσμοιρος πρέσβης φαίνεται να διαμαρτύρεται για τα απανωτά ξενύχτια με τον Ατατούρκ γράφοντας: «Για μια ακόμη νύχτα αναγκάστηκα να μείνω ξάγρυπνος πίνοντας μέχρι πρωίας με τον Τούρκο πρόεδρο για υπηρεσιακούς λόγους της Αυτού Μεγαλειότητος. Άπαντες έπιναν ακατασχέτως και το μόνο στερεό που μπορούσε να βάλει κάποιος στο στομάχι του ήταν στραγάλια, οποία έλλειψη μέτρου, ακόμη και σε αυτή την τρύπα στη μέση του πουθενά που ονομάζεται Άγκυρα».

Η Γκαμπόρ, με όλη τη μοντελίστικη αφέλειά της αποδίδει, ίσως εύστοχα, τον αυτοκαταστροφικό αλκοολισμό του Μουσταφά Κεμάλ στις τύψεις από τους θανάτους τόσων χιλιάδων ανθρώπων που είχε προκαλέσει. Ο ιστορικός Γκόρντον Τέιλορ έχει επίσης γράψει ότι το μονίμως συνοφρυωμένο και δυσκοίλιο ύφος του στους πίνακες και τις προτομές οφειλόταν στο ζόρι που είχε, καθώς η κίρρωση του κατέτρωγε τα σωθικά. Η τελευταία του φράση ήταν, «τι ώρα είναι» λες και αναρωτιόταν αν προλαβαίνει να πιει ένα ακόμη ποτηράκι πριν αναχωρήσει προς τον αγύριστο.

https://www.militaire.gr/o-thanatos-toy-kemal-atatoyrk-ki-osa-oi-t/

Στόχος: Εκρέμ Ιμάμογλου

0

Θεωρείται πολύ πιθανή η έγκαιρη πολιτική «εξουδετέρωση» του Εκρέμ Ιμάμογλου με μια στημένη δικαστική απόφαση, όπως ίσως θα είναι η αυριανή.

NURPHOTO VIA GETTY IMAGES

Η αυριανή ημέρα, Παρασκευή 11 Νοεμβρίου 2022, ίσως αποτελέσει ένα πολύ σημαντικό σταθμό της πορείας της Τουρκικής «Δημοκρατίας» προς τις επόμενες «εκλογές» που μαγειρεύουν οι ισλαμιστές και οι φασίστες συνέταιροι τους για το 2023.

Όπως είναι γνωστό, ο σημερινός Δήμαρχος Κωνσταντινούπολης Εκρέμ Ιμάμογλου εδώ και δύο σχεδόν χρόνια προηγείται σταθερά του Ρ. Τ. Ερντογάν, σε όλες ανεξαιρέτως τις δημοσκοπήσεις για την ανάδειξη του επόμενου προέδρου της Τουρκικής «Δημοκρατίας».

Ο Ε. Ιμάμογλου ανήκει στο Κεμαλικό CHP της τουρκικής αξιωματικής αντιπολίτευσης που έχει αποδειχθεί πιο επικίνδυνο από τους ισλαμιστές, στους μακροπρόθεσμους στόχους του τουρκικού «εθνικού όρκου» (‘‘Misak i Milli’’). Υπενθυμίζεται ότι ο «εθνικός όρκος» αποτελείται από μια διακήρυξη 6 σημείων την οποία ψήφισε το τελευταίο Οθωμανικό Κοινοβούλιο το 1920, θέτοντας τα σύνορα των νέο-οθωμανικών φαντασιώσεων που εμπνέουν όλα τα (ελεγχόμενα) τουρκικά πολιτικά κόμματα εδώ και εκατό χρόνια – εκτός από το φιλοκουρδικό Κόμμα της Δημοκρατίας των Λαών (HDP).

Ο Ε. Ιμάμογλου σαν πολιτικός εκφράζει μια ήπια προσέγγιση στους παραλογισμούς των νέο-οθωμανικών εξτρεμιστών κάθε κόμματος. Επισκέπτεται σαν Δήμαρχος Κωνσταντινούπολης τον Οικουμενικό Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως (και όχι μόνο) και ήταν από τους πρώτους που έσπευσε στο Νοσοκομείο Βαλουκλή όταν ξέσπασε η φετινή πυρκαγιά. Ο Ρ. Τ. Ερντογάν πριν ακόμα γίνει Δήμαρχος Κωνσταντινούπολης είχε αποκλείσει επί τριήμερο το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως με αίτημα … την έξωση του από την Τουρκία!

Είναι λοιπόν φανερό γιατί το τουρκικό καθεστώς έχει βάλει στόχο την «εξουδετέρωση» του Ε. Ιμάμογλου από την επόμενη εκλογική αναμέτρηση με κάθε τρόπο. Όλα τα ελεγχόμενα από το καθεστώς ΜΜΕ τον έχουν συνεχώς στο στόχαστρο για ανύπαρκτες «αφορμές» και κάνουν τα πάντα προκειμένου να μειώσουν το έργο και το κύρος του.

Το τελευταίο «επεισόδιο» με τον Περιφερειάρχη Κεντρικής Μακεδονίας Απόστολο Τζιτζικώστα στην Σμύρνη δεν ήταν μόνο μια «προβοκάτσια» εναντίον των Ελλήνων, ήταν και μια προσπάθεια να αποδημήσουν το κύρος του Εκρέμ Ιμάμογλου ο οποίος υποδεχόταν τον Δήμαρχο της Αθήνας Κώστα Μπακογιάννη

Προκειμένου οι ισλαμιστές να πετύχουν την πολιτική «εξουδετέρωση» του Εκρέμ Ιμάμογλου χρησιμοποιούν τεχνάσματα, παγίδες και ψέματα. Το τελευταίο «επεισόδιο» όμως ξεπερνάει κάθε φαντασία:

Ο Τούρκος υπουργός παρανομίας, υπόκοσμου και εμπορίου ναρκωτικών Σουλεϊμάν Σοϊλού (επίσημα εμφανίζεται σαν υπουργός εσωτερικών) αποκάλεσε «βλάκα» τον Δήμαρχο της Κωνσταντινούπολης Εκρέμ Ιμάμογλου, ο οποίος βέβαια του έδωσε μια πληρωμένη απάντηση: «Ο πραγματικός βλάκας είσαι εσύ! Προκάλεσες δεύτερες εκλογές για την Δημαρχία της Κωνσταντινούπολης κάνοντας μεγάλη βλακεία!».

Αυτά θεωρήθηκαν αρκετά για το «σύστημα Ερντογάν». Κινήθηκαν πάραυτα οι διαδικασίες ποινικής δίωξης του Δημάρχου Κωνσταντινούπολης για «προσβολή» και ένα σωρό άλλες ανοησίες. Πριν από την εκδίκαση, ο αρμόδιος δικαστής που ήταν υπεύθυνος για την υπόθεση, γνωστός υποστηρικτής του κυβερνώντος ΑΚΡ, μετατέθηκε αιφνιδιαστικά στην Σαμψούντα.

Σύμφωνα με πληροφορίες του αυτοεξόριστου τούρκου δημοσιογράφου Ahmet Bozkus, προτάθηκε στον δικαστή να εκδώσει απόφαση ποινής φυλάκισης σε τέτοιο ύψος ώστε να συνεπάγεται απαγόρευση πολιτικών δικαιωμάτων του Εκρέμ Ιμάμογλου για ένα αρκετά σημαντικό χρονικό διάστημα.

Σύμφωνα με τους ισχυρισμούς που αποκαλύπτονται, ο δικαστής που μετατέθηκε είπε στους «ανωτέρους» του «Είμαι υποστηρικτής του ΑΚΡ όπως και η γυναίκα μου που είναι δικηγόρος. Θέλοντας να αποφασίσω δίκαια βλέπω βέβαια μια ποινή φυλάκισης αλλά όχι τόσο υψηλή ώστε να συνεπάγεται απαγόρευση πολιτικών δικαιωμάτων». Κατόπιν τούτων «αποσύρθηκε» δια της μεταθέσεως στην Σαμψούντα και θα αναμένουμε την «απόφαση» του αντικαταστάτη του!

Ο Σουλεϊμάν Σοϊλού, «προσβεβλημένος» από τις ανακοινώσεις του Κεμάλ Κιλιντσντάρογλου περί μετατροπής της Τουρκίας σε κέντρο αποθήκευσης, εμπορίας και χρήσης ναρκωτικών, ισχυρίστηκε με ανάρτηση του στο twitter: «Συλλαμβάνουμε 5.000 διακινητές ναρκωτικών (βαποράκια) την εβδομάδα». Δεν σκέφτηκε βέβαια πως αν σε μια χώρα συλλαμβάνονται (5.000 Χ52 εβδομάδες)= 260.000 διακινητές ναρκωτικών τον χρόνο, αυτή η χώρα βρίσκεται σε απίστευτα τραγική κατάσταση. Δεν θα ήταν πιο εύκολο να συλλαμβάνει τους βαρόνους ναρκωτικών που εδώ και χρόνια κάνουν παρέλαση προκειμένου να φωτογραφηθούν μαζί του, διαφημίζοντας την «προστασία» που απολαμβάνουν – έναντι φυσικά (άγνωστου) «τιμήματος»;

Συμπεράσματα: Θεωρείται πολύ πιθανή, εν όψει όσων έχουν γίνει γνωστά, η έγκαιρη πολιτική «εξουδετέρωση» του Εκρέμ Ιμάμογλου με μια στημένη δικαστική απόφαση, όπως ίσως θα είναι η αυριανή.

Θα αναμένουμε να δούμε αν η δικαστική απόφαση που θα εκδοθεί μετά την αυριανή δίκη θα προχωρήσει στην πολιτική «εξουδετέρωση» του Εκρέμ Ιμάμογλου ή αν θα αναβληθεί για λίγο αργότερα, με μια καλύτερη «αφορμή» ή «παγίδα».

Σε κάθε περίπτωση, μέχρι την πραγματοποίηση των επόμενων τουρκικών «εκλογών» έχουν τα μάτια μας να δούνε ακόμα πολλά…

Ενδιάμεσες εκλογές ΗΠΑ: Θρίλερ διαρκείας για τον έλεγχο του Κογκρέσου

0

Mπορεί να χρειαστούν ημέρες ή και εβδομάδες μέχρι να “κλειδώσει” το τελικό αποτέλεσμα.

Οι Αμερικανοί θα χρειαστεί να περιμένουν προκειμένου να μάθουν εάν οι Δημοκρατικοί ή οι Ρεπουμπλικανοί θα έχουν τον έλεγχο της Γερουσίας και της Βουλής των Αντιπροσώπων μετά τις ενδιάμεσες εκλογές: Οι ψήφοι για τις έδρες της Γερουσίας συνεχίζουν να καταμετρώνται στην Αριζόνα και τη Νεβάδα, ενώ στη Τζώρτζια θα λάβει χώρα δεύτερος γύρος στις 6 Δεκεμβρίου.

Οι Δημοκρατικοί επικράτησαν στην Πενσιλβάνια και θεωρούνται φαβορί για να διατηρήσουν την έδρα τους στην Αριζόνα (αν και οι Ρεπουμπλικανοί διατηρούσαν τις ελπίδες τους το βράδυ της Τετάρτης- ώρα Ελλάδας)- οπότε ο έλεγχος της Γερουσίας πιθανότατα θα κριθεί από το τι θα συμβεί στη Νεβάδα και στη Τζώρτζια.

HuffPost US/Decision Desk HQ

HuffPost US/Decision Desk HQ
HUFFPOST US/DECISION DESK HQ

Αν και οι Ρεπουμπλικανοί αναμενόταν να κερδίσουν τον έλεγχο της Βουλής των Αντιπροσώπων με σχετική άνεση, το υποτιθέμενο «κόκκινο κύμα» δεν έγινε τελικά πραγματικότητα, καθώς οι Δημοκρατικοί τα πήγαν καλύτερα από ό,τι αναμενόταν. Οι Ρεπουμπλικανοί ωστόσο εξακολουθούν να υπερέχουν εκεί.

Αξιωματούχοι προειδοποιούσαν πως ίσως χρειαστούν ημέρες ή εβδομάδες για να γίνουν γνωστά με βεβαιότητα τα αποτελέσματα λόγω της υψηλής προσέλευσης των ψηφοφόρων και του ότι κάποιες πολιτείες είχαν απαγορεύσει την πρόωρη καταμέτρηση των επιστολικών ψήφων. Υπενθυμίζεται πως το 2020 χρειάστηκαν τέσσερις ημέρες για να ανακηρυχθεί νικητής ο Τζο Μπάιντεν.

Οι Ρεπουμπλικανοί εναπόθεσαν τις ελπίδες τους στην οργή των ψηφοφόρων για τον πληθωρισμό και την εγκληματικότητα, ενώ οι Δημοκρατικοί στη δυσαρέσκεια για τις προσπάθειες κατά της άμβλωσης- επίσης, έθεσαν ως διακύβευμα το μέλλον της δημοκρατίας κατά τις τελευταίες ημέρες πριν τις εκλογές.

«Καλή ημέρα για τη δημοκρατία»

TOM BRENNER VIA REUTERS

Ο Αμερικανός πρόεδρος Μπάιντεν, σε ομιλία του χαρακτήρισε τις ενδιάμεσες εκλογές «μια καλή ημέρα για τη δημοκρατία», προσθέτοντας πως «μόλις αρχίζουμε».

Κατά τον Μπάιντεν, τα αποτελέσματα δείχνουν ότι οι Δημοκρατικοί είχαν μια δυνατή νύχτα, τονίζοντας πως το «κόκκινο κύμα» με το οποίο οι Ρεπουμπλικανοί υποτίθεται ότι θα «σάρωναν» Βουλή των Αντιπροσώπων και Γερουσία δεν έγινε πραγματικότητα. Όπως είπε, το κόμμα του έχασε λιγότερες ψήφους στη Βουλή των Αντιπροσώπων από ό,τι αναμένεται, κατά μέσο όρο, για το κόμμα του εν ενεργεία προέδρου. Μετά υπογράμμισε τη δουλειά του ως προς την ανάκαμψη μετά την πανδημία, την κατασκευή υποδομών και την αντιμετώπιση του πληθωρισμού. «Μόλις αρχίζουμε» είπε χαρακτηριστικά, ενώ, μιλώντας για τον τρόπο που θα λειτουργούσε με μια ρεπουμπλικανική Βουλή ή Γερουσία, είπε ότι είναι «ανοιχτός σε οποιεσδήποτε καλές ιδέες». Πάντως ξεκαθάρισε ότι δεν θα υποστηρίξει νομοθεσία για την οποία θεωρεί ότι θα έβλαπτε Αμερικανούς της εργατικής τάξης, περιλαμβανομένων περικοπών φόρων για τους πλούσιους, ούτε αλλαγές πολιτικής ως προς την υγεία ή την κοινωνική ασφάλιση- «μα είμαι έτοιμος για συμβιβασμούς με Ρεπουμπλικανούς, αν έχει λογική».

Ο Μπάιντεν είπε επίσης ότι τα αποτελέσματα των ενδιάμεσων εκλογών αποσαφήνισαν πως οι Αμερικανοί δεν θέλουν οι πολιτικοί τους να είναι παγιδευμένοι σε ατελείωτο πολιτικό πόλεμο.

Σημειώνεται πως οι ενδιάμεσες εκλογές θεωρείται ότι θα παίξουν σημαντικό ρόλο ως προς την υποψηφιότητα του Ντόναλντ Τραμπ για να ξαναγίνει πρόεδρος το 2024: Οι κακές επιδόσεις κάποιων υποψηφίων που είχε υποστηρίξει ο Τραμπ φαίνονται να υποδεικνύουν εξάντληση από το χάος που προκαλούσε ο πρώην πρόεδρος, δημιουργώντας αμφιβολίες για τη βιωσιμότητα της υποψηφιότητάς του το 2024.

Με πληροφορίες από HuffPost US, BBC, Reuters, Associated Press

/www.huffingtonpost.gr/entry/endiameses-ekloyes-epa-thriler-diarkeias-yia-ton-eleycho-toe-koykresoe_gr_

Τελικά ποιός φταίει; Η Τουρκία ή το μαύρο μας το χάλι;

0

Διαβάζουμε στην ΕΣΤΙΑ (7 Νοεμβρίου 2022):

“Ο ΕΞΟΠΛΙΣΜΟΣ των νησιών του Αιγαίου ευρέθη και πάλι εις το επίκεντρον των δηλώσεων του εκπροσώπου της τουρκικής προεδρίας Ιμπραήμ Καλίν, ο οποίος αυτήν την φορά προχώρησε αναμειγνυόμενος στα εσωτερικά της ελληνικής Κυβερνήσεως, με προφανή σκοπό να ενσπείρει ζιζάνια στις σχέσεις του Πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη με τον υπουργό Εξωτερικών Νίκο Δένδια. Ούτε λίγο ούτε πολύ ο εκπρόσωπος της τουρκικής προεδρίας, σε συνέντευξή του προς το CNN Türk, υπεστήριξε ότι ο Έλλην Πρωθυπουργός είπε προς τον Ταγίπ Ερντογάν σχετικώς προς τις θέσεις τις οποίες κατά καιρούς έχει διατυπώσει ο Νίκος Δένδιας, ότι «αυτή δεν είναι η δικιά μας πολιτική.» Κατελόγισε μάλιστα στον υπουργό Εξωτερικών πρόθεση να ανατρέψει τον Πρωθυπουργό από την θέση του!
Πρόκειται βεβαίως για πρωτοφανή πολιτική απρέπεια, η οποία πάντως πρέπει να δημιουργήσει στην Αθήνα προβληματισμό ως προς τα κίνητρα των δηλώσεων αυτών. Είπε συγκεκριμένα ο κ. Καλίν: «Πρέπει να το δηλώσουμε ξεκάθαρα. Βλέπουμε κατά καιρούς τις δηλώσεις του Έλληνα υπουργού Εξωτερικών. Ξέρουμε ότι όλα αυτά τα κάνει με εγχώριους πολιτικούς στόχους και κίνητρα. Γνωρίζουμε ότι έχει πάρει μια πιο “γερακίσια” θέση από τη σημερινή κυβέρνηση για να απομακρύνει από την θέση τον Μητσοτάκη. Να πω κάτι ξεκάθαρα. Πού και πού έρχονται Έλληνες ομόλογοί μας και μας διαμαρτύρονται για αυτούς»!”
Εν συνεχεία ο αρθρογράφος της ΕΣΤΙΑΣ θέτει το ερώτημα:
“Από που και έως που δικαιολογείται επίσημος μιας χώρας να σχολιάζει ενδοκυβερνητικές σχέσεις άλλης χώρας, χωρίς μάλιστα να στηρίζει τους ισχυρισμούς του σε πραγματικές δηλώσεις, αλλά μόνον σε υποθέσεις που διατυπώνει ο ίδιος.”
Επ’ αυτού υπενθυμίζουμε άρθρο στη ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ (17 Ιουνίου 2021) στο οποίο αναφέρεται:
“Ότι οι Καλίν-Σουρανή στη συνάντησή τους στο Βερολίνο στις 13/07/2020, η οποία πραγματοποιήθηκε εν αγνοία του Έλληνα ΥΠΕΞ Ν. Δένδια κατά ομολογία του ιδίου, κατέληξαν σε μυστική συμφωνία για τις θαλάσσιες ζώνες όπως ο ίδιος ο Κ. Μητσοτάκης ομολόγησε αργότερα σε συνέντευξη που παραχώρησε στον Γ. Πρετεντέρη (δημοσιεύτηκε 12/10/2020 στο primeminister.gr). Το σχετικό απόσπασμα της συνέντευξης αναφέρει:
«Γ. ΠΡΕΤΕΝΤΕΡΗΣ: Στο Βερολίνο, συμφωνήθηκε μόνο θαλάσσιες ζώνες;
Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ: Βεβαίως. Βεβαίως έχει συμφωνηθεί.
Γ. ΠΡΕΤΕΝΤΕΡΗΣ: Γιατί τότε δεν δώσατε στη δημοσιότητα τη Συμφωνία του Βερολίνου, αν είναι τόσο υπέρ μας;
Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ: Γιατί εξαρχής είχαμε συμφωνήσει να μην δοθεί. Δεν ήταν άλλωστε συμφωνία, όπως σας είπα κατ’ αρχάς. Είναι τα γραπτά πρακτικά του τι συμφωνήθηκε εκεί.»”
Στο ίδιο άρθρο της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ σημειώθηκε ότι:
“Ο Έλληνας ΥΠΕΞ Ν. Δένδιας, άστραψε και βρόντηξε σχετικά με την πρωτοβουλία της Ε. Σουρανή ερήμην του στο Βερολίνο και εμμέσως πλην σαφώς άφησε αιχμές για τη στάση του Κ. Μητσοτάκη. Ο επικεφαλής της ελληνικής διπλωματίας σε ομιλία του στο Κοινοβούλιο στις 17/1/2021, επιτίμησε την Ε. Σουρανή, υποστηρίζοντας ότι επικοινώνησε με τον Ιμπραήμ Καλίν στο Βερολίνο χωρίς να ενημερώσει το ΥΠΕΞ ως όφειλε. Συγκεκριμένα είπε:
«Όσον αφορά το θέμα το οποίο πράγματι ενυπάρχει στο δημόσιο λόγο για το θέμα του Βερολίνου, προφανώς αναφέρεται κανείς στην τηλεφωνική συνομιλία της διπλωματικής συμβούλου του Πρωθυπουργού με το διπλωματικό σύμβουλο του Τούρκου Προέδρου. Θέλω να σας πω το εξής και να σας το πω γενικά και οριζόντια. Η διπλωματική σύμβουλος του Πρωθυπουργού είναι βεβαίως η διπλωματική σύμβουλος του Πρωθυπουργού, είναι όμως διπλωμάτης και υπό τη διπλωματική της ιδιότητα είναι υφισταμένη του εκάστοτε Υπουργού των Εξωτερικών και δεν νοείται να ασκεί πολιτική εν αγνοία του Υπουργού Εξωτερικών. Επί τούτου έχω κάνει και σαφή δήλωση ότι εγνώριζα, ως μη έδει. Και γιατί το έκανα αυτό; Όχι για να πω το αυτονόητο, αυτό που οποιοσδήποτε καλόπιστος θα αντιλαμβανόταν χωρίς να χρειαστεί να το πω, αλλά ακριβώς για να υπογραμμίσω ότι σε κρίσιμες στιγμές η αντίληψη ότι μπορεί να υπάρχουν διαφορετικές απόψεις ή να γίνονται πράγματα εν αγνοία, είτε από τη μία πλευρά είτε από την άλλη πλευρά, είναι καταστροφική.»”
Καταλήγοντας θέτουμε το ερώτημα, τελικά ποιός είναι υπαίτιος για τη διαπόμπευση της κυβέρνησης Μητσοτάκη και της ίδιας της χώρας; Η τουρκική κυβέρνηση ή οι επιλογές της ελληνικής πολιτικής ηγεσίας;

Ukraine: A War To Save The Rules-Based International Order?

0

HIMARS. This is similar to what is being used in Ukraine.

Washington’s Fraudulent, Rules-Based International Order: Among the many deceptive arguments that Joe Biden’s administration has made about the Ukraine war is that Russia’s invasion is an attack of unprecedented severity on the liberal, “rules-based international order” established at the end of World War II. That allegation has been a constant theme of administration officials and their allies in the news media and the foreign policy blob.  Proponents argue that the war is a global existential struggle between order and chaos, free societies and unprincipled aggressors.  Biden has stated the thesis succinctly that the Ukraine war is nothing less than “a battle between democracy and autocracy, between liberty and repression, between a rules‐​based order and one governed by brute force.”

The argument is shockingly disingenuous. Russia’s aggression, ugly as it might be, is hardly unprecedented in the post-World War II period. Indeed, there have been numerous violations just during the 3 decades since the end of the Cold War, and the lion’s share of them have come from the United States and its allies.

U.S. officials sanctimoniously condemning the use of force against another country may elevate chutzpah to record heights. The United States and its NATO partners bombed secessionist Bosnian Serbs in 1995 to impose a political settlement on Bosnia. Four years later, The United States not only led a NATO air war against Serbia (a fellow member of the United Nations), but proceeded to dismember that country. In 2003, Washington and its allies invaded and occupied Iraq—with NATO members providing well over 90 percent of the combat forces. In 2011, the U.S. and NATO waged an air war to depose Libyan leader Muammar Qaddafi. U.S. troops currently occupy portions of northeastern Syria against the explicit wishes of the Syrian government.

Washington’s reaction to unilateral territorial aggression by close allies is markedly different from its huffing outrage over Russia’s aggression in Ukraine.  Turkey seized the northern 37 percent of Cyprus in 1974, and Turkish troops occupy that territory to this day. Washington did nothing more than impose token sanctions on Ankara—sanctions that faded away in a few years. The U.S. reaction has been even less adverse regarding Israel’s seizure and continuing occupation of the Golan Heights and the West Bank, Turkey’s repeated, ongoing military incursions into northern Iraq and northern Syria, and France’s periodic episodes of military intervention in Chad. In all of those cases, Washington not only has refrained from imposing sanctions, but it has also maintained an extensive array of bilateral military and economic ties with the perpetrators.

The rules-based international order is a fictional standard that Washington and its allies disregard whenever convenient. Russia’s actions in Ukraine are reprehensible, but they do not even come close to constituting an existential threat to global order. If Washington had not meddled, the conflict would have been nothing more than a bilateral fight between 2 authoritarian East European states.  Even now, it is a proxy war limited to Russia and NATO.

Other nations, especially in the Global South, are wisely sitting this fight out. The noticeable lack of international support–aside from NATO and Washington’s longtime dependents and allies in East Asia – for a confrontational policy toward Russia underscores that reality. To most governments and populations in Africa, Asia, and Latin America, the war looks like a mundane power struggle between Russia and a Western client state, not an existential fight for global order and international law.

M777

M777. Marines with India Battery, Battalion Landing Team 3rd Battalion, 1st Marine Regiment, 15th Marine Expeditionary Unit, prepare to receive a fire mission during MEU Exercise 14 aboard Camp Pendleton, Calif., Nov. 20, 2014. The purpose of MEUEX is to train the different elements of the 15th MEU to work together to complete a wide variety of missions.
(U.S. Marine Corps HDR photo by Sgt. Jamean R. Berry/Released)

As one prominent African scholar put it: “many in Africa and the rest of the Global South do not regard—and never have regarded—the liberal international order as particularly liberal or international. Nor do they consider it to be particularly orderly, considering how much their countries were turned into spheres of influence and arenas for geostrategic competition.”

Despite Washington’s pervasive propaganda campaign, that attitude is not likely to change. Invoking the alleged need to repel Russia’s assault on a liberal, rules-based international order is seen in most of the world as brazenly hypocritical. One wonders if the American people might wake up and reach the same, correct conclusion.

Ted Galen Carpenter, a senior fellow in defense and foreign policy studies at the Cato Institute and a contributing editor at 19FortyFive, is the author of 13 books and more than 1,100 articles on international affairs. His latest book is Unreliable Watchdog: The News Media and U.S. Foreign Policy (2022). 

Ted Galen Carpenter, a senior fellow in security studies at the Cato Institute, is the author of 12 books and more than 900 articles on international affairs.  His books include (with Doug Bandow) The Korean Conundrum: America’s Troubled Relations with North and South Korea (Palgrave-Macmillan, 2004).

19fortyfive.com

Μιγκέλ Χιμένεθ: Οι αμερικανικές προεδρικές εκλογές ήδη ξεκίνησαν

0

του Miguel Jimenez*

Η σημερινή ημέρα είναι κρίσιμη για το μέλλον των Ηνωμένων Πολιτειών. Οι ενδιάμεσες εκλογές θεωρούνταν ανέκαθεν μικρής σημασίας σε σχέση με τις προεδρικές. Παρά ταύτα, ο ίδιος ο Πρόεδρος Μπάιντεν δήλωσε ότι «πρόκειται για τις σημαντικότερες εκλογές της ζωής μας. Δεν είναι υπερβολή. Θα κρίνουν το τι θα συμβεί τις δύο επόμενες γενιές. Δεν είναι αστείο. Πολλά πράγματα αλλάζουν, πολλά…».

Είτε πρόκειται για υπερβολή είτε όχι, οι σημερινές εκλογές είναι οι πρώτες που πραγματοποιούνται μετά την έφοδο στο Καπιτώλιο στις 6 Ιανουαρίου 2021 από ένα πλήθος που είχε ξεσηκωθεί από το ψέμα του πρώην Προέδρου Τραμπ ότι του έκλεψαν τις εκλογές. Η δημοκρατία ή, έστω, η υγεία της δημοκρατίας κρίνεται, λοιπόν, στις κάλπες μίας χώρας πιο πολωμένης από ποτέ.

Ο Τζον Ζόγκμπι, ιδρυτής της Zogby Strategies, χαρακτηρίζει τις περισσότερες εκλογικές αναμετρήσεις μετά το 2000 «εκλογές της Αποκάλυψης». «Αυτό σημαίνει ότι όταν κερδίζω εγώ, το οφείλω στον Θεό, ενώ αν κερδίσεις εσύ, θα έρθει το τέλος του κόσμου», ανέφερε την περασμένη εβδομάδα σε μία συζήτησή του με ξένους δημοσιογράφους. «Σε όλες τις προηγούμενες εκλογές, όμως, υπήρχαν κάποια θέματα όπου όλοι συμφωνούσαν. Σήμερα υπάρχουν δύο διαφορετικά κόμματα, δύο πραγματικότητες και δύο σειρές από γεγονότα που στηρίζουν αυτές τις πραγματικότητες. Είναι σαν να υπάρχουν δύο πλανήτες που περιστρέφονται γύρω από τον ήλιο σε διαφορετικές τροχιές», πρόσθεσε.

Ακόμη κι αν οι Ρεπουμπλικανοί αποκτήσουν τον έλεγχο μόνο της Βουλής, θα κάνουν τη ζωή αφόρητη στον Πρόεδρο Μπάιντεν στο δεύτερο μισό της θητείας του. «Η νομοθετική του ατζέντα θα παγώσει», εκτιμά η Λίμπι Κάντριλ, γενική διευθύντρια της επενδυτικής εταιρείας Pimco. Αυτό σημαίνει ότι δεν θα υπάρξουν δημοσιονομικά μέτρα όπως αύξηση της φορολογίας των πετρελαϊκών εταιρειών. Δεν θα επικυρωθούν, επίσης, αποφάσεις όπως η θέσπιση του δικαιώματος στην άμβλωση σε όλη τη χώρα ή η απαγόρευση των όπλων.

Οι Ρεπουμπλικανοί θα θελήσουν, ακόμη, να εκδικηθούν για τις δύο παραπομπές σε δίκη που αποφάσισαν οι Δημοκρατικοί για τον Τραμπ και θα επιδιώξουν να τον πληρώσουν με το ίδιο νόμισμα. Ο πρώτος στόχος τους θα είναι ο υπουργός Εσωτερικών, Αλεχάντρο Μαγιόρκας, ο οποίος κατηγορείται για την «εισβολή» παράτυπων μεταναστών από το Μεξικό. Στο στόχαστρο των Ρεπουμπλικανών θα βρεθεί, επίσης, ο αμερικανός υπουργός Δικαιοσύνης, Μέρικ Γκάρλαντ, αλλά και το FBI, λόγω της εφόδου στην κατοικία του Τραμπ στο Μαρ-α-Λάγκο της Φλόριντα.

Mία ρεπουμπλικανική πλειοψηφία θα θελήσει, ακόμη, ενδεχομένως, να εκδικηθεί για τη δημιουργία της επιτροπής που ερευνά την έφοδο στο Καπιτώλιο, δημιουργώντας με τη σειρά της επιτροπές που θα διερευνήσουν τη διαχείριση της πανδημίας, την αποχώρηση από το Αφγανιστάν, την πολιτική με την Κίνα ή τη χορήγηση δανείων στους φοιτητές… «Οι Ρεπουμπλικανοί θα ξεσκονίσουν κάθε γωνιά της κυβέρνησης Μπάιντεν», σημειώνει η Κάντριλ. Οι Ρεπουμπλικανοί θα αντιταχθούν, επίσης, στη λήψη δημοσιονομικών μέτρων για τη στήριξη της οικονομίας αν η χώρα μπει στο 2023 με ύφεση.

Οι προεδρικές εκλογές του 2024 ξεκινούν έτσι με μία έννοια από σήμερα. Σε περίπτωση θριάμβου των Ρεπουμπλικανών, ο Τραμπ σχεδιάζει να ανακοινώσει πολύ σύντομα την υποψηφιότητά του. Μία τέτοια εξέλιξη, όμως, θα ενθαρρύνει και τους Δημοκρατικούς, οι οποίοι πιστεύουν ότι ο Πρόεδρος Μπάιντεν δεν πρέπει να θέσει υποψηφιότητα για την επανεκλογή του.

(*) O Μιγκέλ Χιμένεθ είναι ανταποκριτής της El Pais στην Ουάσινγκτον

(Πηγή: El Pais)

Εντοπίστηκαν νευρώνες που αποκαθιστούν το βάδισμα στους παράλυτους, μετά από ηλεκτρική διέγερση

0

Συγκεκριμένους νευρώνες που επιτρέπουν την αναστροφή της παράλυσης και την αποκατάσταση του βαδίσματος, ανακάλυψαν για πρώτη φορά Ελβετοί και άλλοι επιστήμονες. Το επίτευγμα ανοίγει τον δρόμο για πιο στοχευμένες θεραπείες που θα μπορούσαν να βοηθήσουν ένα ευρύ φάσμα ανθρώπων, ακόμη και εκείνους οι οποίοι έχουν χάσει όλες τις αισθήσεις στα πόδια τους εξαιτίας σοβαρού τραυματισμού στη σπονδυλική στήλη (π.χ. μετά από τροχαίο ατύχημα ή πτώση), κάτι που έχει αποκόψει τη διασύνδεση ανάμεσα στον εγκέφαλο και στα νευρικά κύτταρα που ελέγχουν την κίνηση των κάτω άκρων.

Χάρη στην ανακάλυψη, εννέα ασθενείς με σοβαρή ή πλήρη παράλυση λόγω χρόνιας βλάβης στο νωτιαίο μυελό της σπονδυλικής στήλης τους ανέκτησαν την ικανότητα να περπατούν, μετά τη θεραπεία τους με παρατεταμένη ηλεκτρική διέγερση των συγκεκριμένων νευρώνων μέσω εμφύτευσης ειδικής ηλεκτρικής συσκευής στη σπονδυλική στήλη.

Οι ερευνητές από την Ελβετία, τις ΗΠΑ, την Αυστρία και τον Καναδά, με επικεφαλής τον νευροεπιστήμονα δρα Γκρεγκουάρ Κουρτέν του Ελβετικού Ομοσπονδιακού Ινστιτούτου Τεχνολογίας (EPFL) στη Λοζάνη, οι οποίοι έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό “Nature”, εντόπισαν – με πειράματα σε παράλυτα τρωκτικά και με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης – συγκεκριμένες ομάδες νευρώνων στο νωτιαίο μυελό που, αν διεγερθούν ηλεκτρικά, παίζουν ζωτικό ρόλο για να ανακτηθεί η δυνατότητα βάδισης.

Η κλινική δοκιμή της μεθόδου (Epidural Electrical Stimulation-EES), η οποία είχε αρχίσει να δοκιμάζεται από το 2018, επέτρεψε και στους εννέα συμμετέχοντες παράλυτους να βελτιώσουν ή να ανακτήσουν την ικανότητα να περπατούν. Η βελτίωση της κινητικότητας συνεχιζόταν πέντε μήνες μετά την εφαρμογή της θεραπείας.

Οι ερευνητές τόνισαν ότι τα ευρήματα τους μας φέρνουν ένα βήμα πιο κοντά στην κατανόηση του πώς είναι δυνατό να αποκατασταθεί η κινητικότητα στους παράλυτους. Όμως επειδή και άλλοι νευρώνες στον εγκέφαλο και στο νωτιαίο μυελό μπορεί να εμπλέκονται στην αποκατάσταση της βάδισης, το ζήτημα χρειάζεται περαιτέρω έρευνα.

Η τεχνική EES θα μπορούσε μελλοντικά να συνδυαστεί με φυσικοθεραπεία, καθώς και με γονιδιακές ή βλαστοκυτταρικές θεραπείες που θα αντικαθιστούν κατεστραμμένους νευρώνες του νωτιαίου μυελού. Ο Κουρτέν έχει δημιουργήσει ήδη τη νεοφυή εταιρεία Onward με έδρα την Ολλανδία για να προωθήσει τη νέα ιατρική τεχνολογία.

ΑΠΕ-ΜΠΕ