Αρχική Blog Σελίδα 1785

ΤΟ ΒΑΣΙΚΟ ΕΡΩΤΗΜΑ ΑΠΕΥΘΥΝΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ: ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΔΙΑΤΕΘΕΙΜΕΝΗ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΜΕ ΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ;

20

Παντελής Σαββίδης

Το τουρκικό δόγμα «θα έρθουμε ένα βράδυ…» και πως αντιμετωπίζεται. 

Στην Ελλάδα το βασικό ερώτημα, πλέον, δεν απευθύνεται στους πολιτικούς. Αλλά στην κοινωνία. Τι θέλει και τι είναι διατεθειμένη να κάνει με την Τουρκία;

 22/11/2022 09:38

Υπάρχει ένα βασικό ερώτημα που θα έπρεπε να απασχολεί και την πολιτεία αλλά και την ελληνική κοινωνία το οποίο, κάθε φορά που απαιτεί επιτακτική απάντηση, εξωθείται εις το πυρ το εξώτερον.

Το ερώτημα είναι αν η ελληνική κοινωνία είναι διατεθειμένη να πολεμήσει για να διατηρήσει την ακεραιότητα της χώρας. Αυτό που ο Ερντογάν με τον χαρακτηριστικό τρόπο έκφρασής του περιέγραψε ως εξής: «Γεμίστε (ενν. εξοπλίστε) όσο θέλετε αυτά τα νησιά. Τίποτε από αυτά δεν θα σας ωφελήσει. Εδώ υπάρχει η Τουρκία. Τα αεροπλάνα που έρχονται, τα όπλα, κι όλα αυτά… δεν ωφελούν. Αυτή η δουλειά δεν είναι ζήτημα κόπου και ισχύος, είναι ζήτημα καρδιάς».

Αυτή η καρδιά που ο Ερντογάν φαντάζεται πως την έχει η Τουρκία, υπάρχει στην Ελλάδα;

Στην Ελλάδα η κυρίαρχη αντίληψη είναι να αποφύγουμε τον πόλεμο χωρίς απώλειες. Είναι, όμως, ένα δόγμα το οποίο δεν μπορεί να λειτουργήσει τα επόμενα χρόνια. Η ανάλυση πρέπει να βασιστεί στο πως θα αντιμετωπιστεί, με συνδυασμό ήπιας αλλά και σκληρής ισχύος, η Τουρκία. Θέλουμε να την αντιμετωπίσουμε ή, για να διατηρήσουμε τον σημερινό τρόπο ζωής που οδηγεί στην αποχαύνωση, θα οδηγηθούμε σε παραχωρήσεις;

Ελάτε, όμως, που η παραχώρηση δεν θα είναι τύπου Ιμίων. Η Τουρκία αυτά που αμφισβητεί από την Ελλάδα είναι, ουσιαστικά, η ύπαρξή της. Θέλει να την καταστήσει τμήμα του νέου οθωμανισμού. Αυτό είναι το ερώτημα. Δεν είναι να βρούμε έναν τρόπο συνεννόησης με την Τουρκία μέσω συνομιλιών. Είναι αν θα παραδοθούμε. Θέλουμε να παραδοθούμε; Όχι θα απαντήσουν όλοι. Αλλά η μη παράδοση μπορεί να χρειαστεί πολεμική αντιπαράθεση με την Τουρκία. Θέλει η ελληνική κοινωνία αυτήν την αντιπαράθεση; Είναι αποφασισμένη να πολεμήσει;

Σ αυτό το ερώτημα οδηγούν συγκεκριμένοι συλλογισμοί. Να μερικοί:

1.-Η Τουρκία αποκτά μεγάλους βαθμούς αυτονομίας στις κινήσεις της. Ο βομβαρδισμός της Βόρειας Συρίας και του Βορείου Ιράκ τις τελευταίες ημέρες, παρά την αντίθεση ΗΠΑ και Ρωσίας, αυτό δείχνει. Μια ενέργειά της κατά της Ελλάδας δεν είναι αυτήν την στιγμή εφικτή και, πιθανώς, να σκέπτεται πως αν την πραγματοποιήσει χωρίς την αμερικανική, κυρίως, κάλυψη, μπορεί να βρει μπροστά της, στο πεδίο και δυτικές δυνάμεις. Θα έχει, όμως, και αύριο τις ίδιες δεσμεύσεις αν το ρευστό γεωπολιτικό τοπίο καταστήσει τις δεσμεύσεις των δυνάμεων απέναντι στην Ελλάδα πιο χαλαρές;

2.-Όπως αναφέρει η «Καθημερινή» σε μια ενδιαφέρουσα ανάλυσή της  (ΕΔΩ), η Τουρκία με την επιμονή στη δήλωση «θα έρθουμε ένα βράδυ», διαμόρφωσε ένα νέο δόγμα, πέρα από το δόγμα της Γαλάζιας Πατρίδας και το casus belli το οποίο αναφέρεται στην επέκταση των χωρικών υδάτων. Με το νέο δόγμα του «θα έλθουμε ένα βράδυ» η Τουρκία επιχειρεί να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις και κάνει τις αναγκαίες προειδοποιήσεις να επέμβει κάποια στιγμή που θα κρίνει κατάλληλη, στην Ελλάδα. Επικαλούμενη είτε την, φανταστική, υπόθαλψη τρομοκρατών από την Αθήνα, είτε τον εξοπλισμό των νησιών, είτε οτιδήποτε σκαρφιστεί ο αρχηγός της ΜΙΤ Χακάν Φιντάν. Δεν υποστηρίζω ότι θα το κάνει τώρα. Αλλά όταν κρίνει πως η συγκυρία την βολεύει.

3.-Στην Αθήνα με τον ρηχό προβληματισμό και τα πολλά φοβικά σύνδρομα επικράτησε η θέση, σε σχέση με την επέκταση των χωρικών υδάτων, αναμονής της κατάλληλης στιγμής για την επέκτασή τους. Η κατάλληλη στιγμή όχι, μόνο, δεν έρχεται όσο περνά ο καιρός αλλά συνεχώς μετατίθεται και μπορεί η μετάθεση να γίνει στο άπειρο. Να αποτελεί μια ελπίδα. Αν οι τουρκικοί σχεδιασμοί ευοδωθούν, η Τουρκία θα γίνει κέντρο ενός τουρκόφωνου κόσμου τον οποίο θα επιχειρήσει να ενώσει πολιτικά, οικονομικά και πολιτισμικά, όπως περιγράφει σε μια εξαιρετική ανάλυσή του στις «Ανιχνεύσεις» ο Στρατηγός Λάζαρος Καμπουρίδης (ΕΔΩ)  Στις χώρες αυτές περιλαμβάνονται Αζερμπαϊτζάν, Καζακστάν, Κιργιστάν, Τουρκία, Ουζμπεκιστάν και Τουρκμενιστάν οι οποίες συμμετέχουν στον ήδη υφιστάμενο «Οργανισμό Τουρκικών Κρατών» στον οποίο η Τουρκία ενέταξε ως παρατηρητή και τα κατεχόμενα. Ως παρατηρητής συμμετέχει και η Ουγγαρία. Το πρότυπο συγκρότησης θα είναι μια Ένωση πιο προωθημένη από την Ε.Ε. αφού θα περιλαμβάνει και στρατιωτική δύναμη με κέντρο το Αζερμπαϊτζάν και στρατηγείο στην Άγκυρα, αλλά με οικονομικό και ενεργειακό κόμβο την Κωνσταντινούπολη.

Η Τουρκία θα ζητήσει την βοήθεια Ευρωπαϊκής Ένωσης και ΗΠΑ στην προσπάθειά της αυτή και δεν αποκλείεται να την πάρει αφού μια τέτοια Τουρκική Ένωση θα είναι καρφί στα μάτια της Ρωσίας και της Κίνας. Τα στρατηγικά γεωπολιτικά συμφέροντα της Τουρκίας και της Ρωσίας είναι αποκλίνοντα. Όχι στη λογική ότι η Τουρκία θα επιστρέψει στη δύση αλλά, ως ανεξάρτητη, θα δημιουργήσει τη δική της ζώνη επιρροής η οποία θα κινείται πότε προς τη Δύση πότε προς την Ανατολή. Αυτό που επιχειρεί να κάνει τώρα μόνη της, θα το κάνει με μεγαλύτερη ισχύ ως ηγεμονεύουσα δύναμη μιας ομάδας τουρκόφωνων κρατών.

4.-Ο ελληνικός προβληματισμός πάνω σε αυτές τις κινήσεις είναι ρηχός και αναχρονιστικός. Στην Ελλάδα υπάρχει έλλειμμα παραγωγής πολιτικής. Αναλυτές όπως ο Ομότιμος Καθηγητής Γεωπολιτικής του Πανεπιστημίου της Σορβόννης Γ. Πρεβελάκης, το απέδωσαν σε άρθρο τους και στην έλλειψη ικανών διπλωματών (ΕΔΩ) αλλά το πρόβλημα είναι βαθύτερο. Υπάρχει τεράστιο έλλειμμα πολιτικής ηγεσίας με ξεκάθαρους στόχους. Αλλά για να ξεκαθαρίσουν οι στόχοι πρέπει τα ερωτήματα να τεθούν ωμά μπροστά στην ελληνική κοινωνία: είναι διατεθειμένη η κοινωνία να πολεμήσει κάποια στιγμή; Αν ναι, πρέπει να προετοιμαστεί προς αυτήν την κατεύθυνση. Και να προετοιμαστεί με διακομματική συναίνεση από τις καλύτερες δυνάμεις των στρατιωτικών που διαθέτει η χώρα. Όχι από τις επιλογές των κολλητών που κάνει κάθε κυβέρνηση. Αν όχι, τι γίνεται; Πάντως, η συνέχιση της σημερινής κατάστασης αποτελεί παθογένεια. Οδηγεί μαθηματικά στην καταστροφή.

5.-Το πρόταγμα μιας νέας Τουρκίας όπως επιγραμματικά περιγράφηκε παραπάνω, αποτελεί επιθυμία της τεράστιας πλειοψηφίας των τούρκων. Και της πολιτικής ηγεσίας τους. Κανείς δεν φαίνεται να διαφωνεί. Εκεί που φάνηκαν αντιθέσεις είναι υπέρ της ενίσχυσης αυτής της τάσης και όχι αποδυνάμωσής της.

6.-Τις επερχόμενες τουρκικές εκλογές θα τις κρίνουν οι Κούρδοι. Όπως και στο πρόσφατο παρελθόν, ο Ερντογάν έκανε πριν λίγες ημέρες ένα «άνοιγμα» προς τους Κούρδους μεταφέροντας αεροπορικώς τον συμπρόεδρο του κουρδικού κόμματος HDP από τις φυλακές της Σηλυβρίας στο χωριό του, στις περιοχές των Κούρδων για να δει τον πατέρα του.

Τέσσερις ημέρες μετά, στο κέντρο της Κωνσταντινούπολης εξερράγη βόμβα με τα γνωστά αποτελέσματα. Το βαθύ κράτος έδρασε για να «μαζέψει» τον Ερντογάν. Και ο υπουργός των εσωτερικών, ο ελληνόφωνος Γκρίζος Λύκος Σουλεϊμάν Σοϊλού απείλησε τους πάντες. Ακόμη και τους Αμερικανούς.

Οι αντιθέσεις στην Τουρκία υπάρχουν και εκδηλώνονται α λα τούρκα. Όπως και η αναδιπλώσεις.

Στην Ελλάδα το βασικό ερώτημα, πλέον, δεν απευθύνεται στους πολιτικούς. Αλλά στην κοινωνία. Τι θέλει και τι είναι διατεθειμένη να κάνει με την Τουρκία;

makthes.gr

Τάκης Θεοδωρόπουλος: Είναι η Ρωσία ο μεγάλος εχθρός της Δύσης;

6

Είμαι λάτρης της ρωσικής λογοτεχνίας. Στο εξομολογητήριο θα ομολογήσω ότι μπορεί τον Ντοστογιέφσκι να μην τον διαβάζω στη γλώσσα του, αλλά αν έχω στο μυαλό μου μια αντίληψη για τις δυνατότητες της τέχνης του μυθιστορήματος αυτός κατέχει την πρώτη θέση. Είμαστε τυχεροί διότι στα Ελληνικά τον έχει μεταφράσει ο Αρης Αλεξάνδρου στη δεκαετία του ’50 και η Ελένη Μπακοπούλου πρόσφατα. Ο Ντοστογιέφσκι στοιχειοθετεί ένα από τα ισχυρά επιχειρήματα της συμμετοχής της Ρωσίας στον ευρωπαϊκό πολιτισμό. Το μυθιστόρημα, κατά τον Κούντερα, είναι το είδος της γηγενούς ευρωπαϊκής έκφρασης. Και οι Ρώσοι το οδήγησαν στα άκρα του. Είναι δυνατόν να συλλάβεις την ευρωπαϊκή λογοτεχνία χωρίς τον Ντοστογιέφσκι, τον Τολστόι ή τον Γκόγκολ; Αν τους αγνοείς δεν σημαίνει ότι έχεις χάσει περιοχές ολόκληρες από την ήπειρο της σκέψης και της αισθητικής απόλαυσης; Κι αν στο κάτω κάτω κάτι διακρίνει τον ευρωπαϊκό πολιτισμό από αυτό που ο ίδιος αντιμετωπίζει ως βαρβαρότητα είναι η δυνατότητα αισθητικής απόλαυσης. Μπορείς να συλλάβεις τη μουσική αισθητική απόλαυση χωρίς τον Τσαϊκόφσκι ή τον Σοστακόβιτς;

Μεγάλωσα σε έναν κόσμο που τη Ρωσία τη χώριζε από την υπόλοιπη Ευρώπη το τείχος ανάμεσα στον ολοκληρωτισμό και τη δημοκρατία. Και έφτασα να πιστεύω ότι το «Σιδηρούν Παραπέτασμα» ήταν οικοδόμημα μιας συγκεκριμένης ιδεολογίας και ορισμένων εραστών της απόλυτης εξουσίας, όπως ο Λένιν, ο Τρότσκι και ο Στάλιν. Οταν γκρεμίστηκε το Τείχος του Βερολίνου ήλπιζα, πίστευα πως ο ευρωπαϊκός πολιτισμός θα μπορέσει να βρει τα πραγματικά του όρια.

Συμφωνώ: Πρέπει να αναθεωρήσω την αισιοδοξία μου. Το «Σιδηρούν Παραπέτασμα» μπορεί να κατέρρευσε, φαίνεται όμως ότι τα κύτταρά του παραμένουν ζωντανά. Η εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία δεν μπορεί να ερμηνευθεί μόνον με τις γεωστρατηγικές επιλογές της υπερδύναμης. Είναι και μια αντανακλαστική αντίδραση που φέρνει αντιμέτωπη τη Ρωσία απέναντι στη Δύση. Με ή χωρίς κομμουνισμό, με τον νεο-τσαρισμό του Πούτιν. Είναι το θέμα της πραγματείας του Δημήτρη Τριανταφυλλίδη με τίτλο: Ρωσία, ο μεγάλος εχθρός της Δύσης. Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Επίκεντρο» και θα το συζητήσω μαζί με τον συγγραφέα σήμερα στις 20.00 στο πλαίσιο των διαλέξεων που δίνω στο Ιδρυμα Θεοχαράκη.

Είναι η Ρωσία ο μεγάλος εχθρός της Δύσης; Κι αν η απάντηση στο ερώτημα είναι καταφατική έπεται η συνέχεια: Ποια είναι η Ρωσία και ποια είναι η Δύση; Για τη συνείδησή μας μετά την εισβολή στην Ουκρανία στις 24 Φεβρουαρίου του 2022; Μπορούμε ακόμη να μιλάμε για ευρωπαϊκό πολιτισμό στον οποίον συμμετέχει η Ρωσία;

Καθημερινή

Νίκος Ιγγλέσης: Ορυκτά καύσιμα: Αλλαγή στρατηγικής ή επικοινωνιακή τακτική;

3

 

                                                                                                       Του Νίκου Ιγγλέση

Σε μια μεγάλη κυβίστηση (κοινώς κωλοτούμπα) προχωράει το τελευταίο χρονικό διάστημα η «πράσινη» κυβέρνηση του Κ. Μητσοτάκη. Τα λιγνιτικά εργοστάσια της ΔΕΗ αρχίζουν σιγά-σιγά να επαναλειτουργούν (ευτυχώς δεν πρόλαβαν να τα κάνουν σκραπ) και προχωρούν ορισμένες σεισμικές έρευνες για τον εντοπισμό κοιτασμάτων υδρογονανθράκων. «Ανάγκα και θεοί πείθονται». Η εκτίναξη των τιμών των καυσίμων, η ενεργειακή ανασφάλεια και τα τεράστια ποσά που είναι αναγκασμένος να εκταμιεύει ο προϋπολογισμός για διάφορα επιδόματα οδηγούν σε αναθεώρηση του παραπλανητικού αφηγήματος της «κλιματικής κρίσης».

Τώρα αν πρόκειται για πραγματική αναθεώρηση ή επικοινωνιακή τακτική για να διασκεδαστούν η λαϊκή δυσαρέσκεια από τον υψηλό πληθωρισμό και να καλλιεργηθούν ελπίδες εν όψει των προσεχών εκλογών θα το δούμε στην πορεία. Πάντως υπάρχουν ελάχιστες προσδοκίες αν κρίνουμε από τις θέσεις των κομμάτων του κυρίαρχου πολιτικού συστήματος στο αφήγημα της «πράσινης μετάβασης».

Αφού χάθηκε τουλάχιστον μια δεκαετία για την αξιοποίηση των εγχώριων πηγών ενέργειας, η σημερινή Κυβέρνηση έφτασε μέχρι το σημείο να απαγορεύσει την εξαγωγή καυσόξυλων. Παράλληλα όμως εξακολουθεί να επιδοτεί, με δανεικά χρήματα, τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, τα ηλεκτρικά αυτοκίνητα – ποδήλατα, τις ηλεκτρικές οικιακές συσκευές κ.α., όλα εισαγόμενα. Δεν είναι εύκολο να παραδεχτείς ένα τεράστιο λάθος, όταν αυτό έχει και μεγάλο πολιτικό κόστος.

Η Κυβέρνηση βρίσκεται σε σύγχυση, οι πολιτικές της είναι διστακτικές και αντιφατικές. Απαγορεύει την εξαγωγή καυσόξυλων, αλλά, επιτρέπει την εξαγωγή λιγνίτη στα Σκόπια για την παραγωγή ηλεκτρικού ρεύματος, τη στιγμή που τα εργοστάσια της ΔΕΗ δεν έχουν επαρκείς ποσότητες στις αυλές τους. Θέλει την αξιοποίηση του φυσικού αερίου, αλλά όχι του πετρελαίου. Μόνο που τα περισσότερα δυνητικά κοιτάσματα περιέχουν και αέριο και πετρέλαιο.

Πανηγυρίζει η Κυβέρνηση που άρχισαν, μετά από καθυστέρηση τεσσάρων ετών, προκαταρτικές σεισμικές έρευνες (2D) νότια-νοτιοδυτικά της Κρήτης (Exxon Mobil – Hellenic Energy), αλλά, τίποτα δεν ειπώθηκε για γεώτρηση στο βεβαιωμένο κοίτασμα πετρελαίου του Πατραϊκού. Στον Κυπαρισσιακό κόλπο τα ΕΛΠΕ (Hellenic Energy)  θα πραγματοποιήσουν το 2023  σεισμολογικές έρευνες 3D, αναμένεται η έγκριση της περιβαλλοντικής μελέτης, αλλά, ούτε σ’ αυτό το κοίτασμα δίνει προτεραιότητα η Κυβέρνηση. Θεωρεί πιο ώριμη τη χερσαία περιοχή των Ιωαννίνων (Energean) όπου προβλέπεται γεώτρηση στο τέλος του 2023, αλλά δεν ξέρουμε τι θα κάνει αν, πιθανότατα, αντί για φυσικό αέριο εντοπιστεί πετρέλαιο. Υπάρχει και το Κατάκολο (Energean) με το μοναδικό επιβεβαιωμένο, μέχρι σήμερα, κοίτασμα φυσικού αερίου που έχει άδεια εκμετάλλευσης και εδώ αναμένεται η έγκριση των περιβαλλοντικών όρων.

Μ’ αυτά και μ’ αυτά και τη βοήθεια των αποκαλούμενων περιβαλλοντολογικών – οικολογικών ΜΚΟ η παραγωγή των πρώτων ελληνικών υδρογονανθράκων (μετά τον Πρίνο), στην καλύτερη περίπτωση, μετατίθεται για το 2026 ή το 2028 και αυτό αν μέχρι τότε δεν υπάρξει αναθεώρηση των ενεργειακών πολιτικών λόγω της «κλιματικής υστερίας».

Η Ελλάδα από το 2010 μέχρι το 2021 έκανε εισαγωγές καυσίμων (πετρέλαιο, φυσικό αέριο κλπ) αξίας 166 δισ. ευρώ, ποσό που αντιπροσωπεύει το 27% των συνολικών εισαγωγών αυτής της περιόδου. Παράλληλα όμως, χάρις στα δύο διυλιστήρια (ΕΛΠΕ και Motor Oil), την ίδια περίοδο έκανε εξαγωγές (βενζίνες, λιπαντικά κλπ) αξίας 107 δισ. ευρώ ή το 31% των συνολικών εξαγωγών (επεξεργασία στοιχείων ΕΛΣΤΑΤ). Οι εξαγωγές αντιπροσωπεύουν περίπου το 65% των αντίστοιχων εισαγωγών καυσίμων, το υπόλοιπο 35% είναι εσωτερική κατανάλωση. Αν η εγχώρια παραγωγή καλύψει τις εισαγωγές, κάτι απόλυτα εφικτό, τότε θα υπάρξει θεαματική βελτίωση του, σήμερα ελλειμματικού, Εμπορικού Ισοζυγίου της χώρας.

Η αβελτηρία που έχει δείξει διαχρονικά το ελληνικό πολιτικό σύστημα στην αξιοποίηση των εγχώριων υδρογονανθράκων όχι μόνο στερεί από το Δημόσιο μεγάλα έσοδα, αλλά και από την οικονομία χιλιάδες θέσεις εξειδικευμένης εργασίας, καθώς και τη δυνατότητα ανάπτυξης άλλων κλάδων της βιομηχανίας όπως οι μεταλλικές κατασκευές, η σωληνουργία, τα ναυπηγεία κλπ.

Όλες οι χώρες της Ανατολικής Μεσογείου, η Αίγυπτος, το Ισραήλ, η Κύπρος προσπαθούν να αξιοποιήσουν τους δικούς τους υδρογονάνθρακες για εσωτερική κατανάλωση και εξαγωγές. Ακόμη και η Τουρκία, που δε διαθέτει κοιτάσματα στη Μεσόγειο, προσπαθεί να σφετεριστεί αυτά της ελληνικής και κυπριακής ΑΟΖ. Μόνο η Ελλάδα αδιαφορούσε, μέχρι τώρα, με πρόσχημα τη σωτηρία του Πλανήτη από το διοξείδιο του άνθρακα (CO2). Σημειώνεται ότι η χώρα μας εκπέμπει μόλις το 0,2% των παγκόσμιων εκπομπών CO2.

Υπάρχει και το σημαντικό θέμα της ενεργειακής ασφάλειας. Το εννεάμηνο Ιανουαρίου – Σεπτεμβρίου 2022 το 57% των εισαγωγών φυσικού αερίου έγινε από αγωγούς μέσω Τουρκίας. Πρόκειται για ρωσικό και αζέρικο αέριο (στοιχεία της ΔΕΣΦΑ). Τι θα συμβεί σε περίπτωση μιας περιορισμένης και ιδίως μιας εκτεταμένης ελληνοτουρκικής σύγκρουσης; Το υπόλοιπο 43% εισήχθη σε υγροποιημένη μορφή (LNG) μέσω Ρεβυθούσας, κυρίως αμερικανικής προέλευσης και σε πολύ υψηλότερες τιμές.

Τώρα είναι η ιστορική ευκαιρία, εκμεταλλευόμενη τη διεθνή συγκυρία, η Ελλάδα να αξιοποιήσει τους υδρογονάνθρακές της. Δεν το έκανε την προηγούμενη δεκαετία, αν δεν το κάνει και τώρα θα είναι άξια της μοίρας της, με ευθύνη του πολιτικού συστήματος.

Πολλοί καλοπροαίρετοι αναγνώστες θα αναρωτηθούν καλά όλα αυτά, αλλά, τι θα γίνει με την κλιματική αλλαγή, την υπερθέρμανση του Πλανήτη και τα ακραία καιρικά φαινόμενα; Δεν πρέπει κάτι να κάνουμε; Η αλήθεια είναι ότι το κλίμα της Γης δεν αλλάζει σήμερα, αλλά εδώ και εκατομμύρια χρόνια. Ποτέ το κλίμα δεν ήταν σταθερό, γι’ αυτό στο παρελθόν υπήρξαν οι περίοδοι των παγετώνων που τους ακολουθούσαν θερμότερες περίοδοι, οπότε έλειωναν οι πάγοι και είχαμε τους κατακλυσμούς (κατακλυσμός του Νώε, του Δευκαλίωνα κλπ). Παράλληλα με τις κλιματικές μεταβολές διάφορα είδη ζώων (Μαμούθ, Δεινόσαυροι κ.α.) εξαφανίστηκαν γιατί δεν μπόρεσαν να προσαρμοστούν στις νέες συνθήκες.

Το κλίμα του Πλανήτη αλλάζει λόγω των εκρήξεων στην επιφάνεια και τη συμπεριφορά του μαγνητικού πεδίου του Ήλιου και όχι λόγω των ανθρώπινων δραστηριοτήτων (καύση ορυκτών καυσίμων). Η ιδέα ότι οι άνθρωποι μπορούν να σταθεροποιήσουν τη μέση θερμοκρασία της Γης στους 15ο βαθμούς κελσίου είναι μια ουτοπία που κρύβει τεράστια νέα επενδυτικά συμφέροντα. Οι άνθρωποι δεν μπορούν να βάλουν τον Πλανήτη σε μια «κλιματιζόμενη γυάλα».

Όλοι αυτοί οι οικολόγοι που κόπτονται για την κλιματική αλλαγή ας ενδιαφερθούν πρωτίστως για τα βουνά που «ξυρίζονται» για να «φυτευτούν» οι ανεμογεννήτριες και για τα χωράφια που εκχερσώνονται για να τοποθετηθούν τα «φωτοβολταϊκά πάρκα». Τα φυτά μαζί με τους ωκεανούς απορροφούν το μεγαλύτερο μέρος του CO2 από την ατμόσφαιρα.

Υ.Γ. Το θέμα έχει πολλές διαστάσεις γεωπολιτικές και γεωοικονομικές, όπως το ζήτημα της οριοθέτησης της ελληνικής ΑΟΖ, του East Med κ.α. για τα οποία έχουμε αναφερθεί σε πολλά άρθρα της Ελληνικής Αντίστασης. Το παρόν κείμενο αποτελεί μόνο μια επίκαιρη σύντομη καταγραφή.

Πηγή : www.ellinikiantistasi.gr

 

 

 

 

 

ΕΥΡΩΠΗ:  Ο οικολογισμός φέρνει Φτώχεια και μείωση του πληθυσμού!

0

 

Η αυτοκτονία της δυτικής κοινωνίας βρίσκεται σε εξέλιξη: την αποφάσισαν εν ψυχρώ ένας αυξανόμενος αριθμός άμυαλων, ανίκανων να προγραμματίσουν πέρα από μερικές ημέρες, αλλά πεπεισμένων ότι έχουν καταλάβει τα πάντα για το κλίμα τα επόμενα 100 χρόνια.

Να ξεκαθαρίσουμε τα πράγματα! Το αποτύπωμα διοξειδίου του άνθρακα που πρέπει να μειωθεί είμαστε εμείς! Και είναι τόσο αληθινό, τόσο προφανές που μια πρόσφατη στήλη της εφημερίδας Le Monde* προβάλλει αυτό που είναι πλέον διακηρυγμένος στόχος της πολεμικής οικολογίας, δηλαδή η προγραμματισμένη μείωση της ανθρωπότητας.

 

Colorful suicide credits Dr Case (CC BY-NC 2.0)

Ασχετο αν οι τελευταίες εύλογες προβλέψεις δείχνουν μια δραστική (πάνω από 50%) φυσική μείωση του πληθυσμού έως το 2100, για τους μαλθουσιανούς ακτιβιστές του κλίματος, δεν υπάρχει αμφιβολία: η γρήγορη εξάλειψη μέρους του πληθυσμού θα αποτελούσε μια πραγματική λύση για την καταπολέμηση της υπερθέρμανσης του πλανήτη, την οποία συνεχίζουν να βλέπουν σε ανόμοια φαινόμενα και υπό το πρίσμα λίγο πολύ καταστροφικών προφητειών, οι οποίες μετατίθενται χρονικά (θα καιγόμασταν ή θα πνιγόμασταν όλοι το 2000, ή τουλάχιστον το 2010, αργότερα το 2020, μετά… «Αυτός έφα»!).

Η ΤΡΟΜΕΡΗ ΑΝΟΔΟΣ ΤΗΣ ΣΤΑΘΜΗΣ ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ!

Οι φωτογραφίες μιλούν από μόνες τους. Δεν χρειάζονται σχόλια

Και είναι αναμφίβολα αλήθεια ότι αν εξαλείψουμε τους ανθρώπους, δεν θα υπάρχει πλέον ανθρωπογενές διοξείδιο του άνθρακα, εξ ορισμού. Με αυτόν τον τρόπο, καταλαβαίνουμε ότι οι δόσεις του ανθρωπισμού των οικολόγων έχουν περάσει γρήγορα στο ομοιοπαθητικό πεδίο: σε μερικές δεκαετίες, η οικολογία έχει μετατραπεί από μια συλλογή αρχών – μερικές από τις οποίες είναι η κοινή λογική, όπως η καταπολέμηση των επικίνδυνων για τον άνθρωπο παρεμβάσεων στο περιβάλλον του – σε μια ολοένα και πιο επιθετική ιδεολογία και στη συνέχεια μια πραγματική θρησκεία με το δόγμα της (του οποίου η άνοδος του επιπέδου των ωκεανών ή η υπερθέρμανση του πλανήτη είναι πυλώνες), με τους ιερείς της (πολιτικοί και προβεβλημένοι από τα ΜΜΕ άνθρωποι των ΜΚΟ επίσημα συντονισμένοι με την Γαία) και τις τελετουργίες της από τη διαλογή των απορριμμάτων μέχρι την καταπολέμηση της πυρηνικής ενέργειας ή την κυκλοπαθητική με περηφάνεια επιδεικνυόμενη ποδηλατομανία από ορισμένους.

Καθώς έχουμε να κάνουμε με θρησκεία, η οποία δεν είναι ανοιχτή σε διάλογο και καθώς η πλειοψηφία του λαού σαφώς δεν την ακολουθεί (μάρτυρας τα συνεχή χαμηλά ποσοστά των «ορθόδοξων» οικολόγων στις εκλογές), η χρήση βίας γίνεται όλο και πιο αναγκαία. Επομένως, δεν αποτελεί έκπληξη ότι αυτοί οι ίδιοι οικολόγοι, κρυμμένοι πίσω από ένα παραβάν μη βίας, πολλαπλασιάζουν τις ποινικές πράξεις από τις οποίες δεν αποκλείεται πλέον η βία: τα μπλοκαρίσματα αυτοκινητοδρόμων και ο λίγο πολύ επιδεικτικός βανδαλισμός έργων τέχνης**  πολλαπλασιάζονται ενώ παράλληλα, η συστηματική παρέμβαση σε ανθρώπινες δραστηριότητες με καταστροφικές ενέργειες εξαπλώνεται…

Σε αυτό το πλαίσιο, οι πολιτικοί θα έκαναν λάθος να μην προωθήσουν την Ατζέντα 2030***, η οποία αποτελεί λεωφόρο για την ελεγχόμενη περικοπή ολόκληρης της οικονομίας και τον πλήρη (και ολοκληρωτικό) έλεγχο κάθε ατόμου από μια μικρή κάστα ανθρώπων των κέντρων αποφάσεων, που τους δίνει τη δυνατότητα να πάνε να επιδειχθούν με κάθε υποκρισία στο Σαρμ Ελ Σέιχ**** κάτω από το δουλοπρεπές χειροκρότημα των υποτελών ΜΜΕ.

Ωστόσο, η συλλογική αυτοκτονία στην οποία αναπόφευκτα οδηγούν αυτά τα ανόητα μέτρα αρχίζει να ανησυχεί περισσότερους από έναν καθώς αρχίζουν να γίνονται αισθητές οι απτές επιπτώσεις: είναι πολύ ωραίο να πολλαπλασιάσουμε τους περιβαλλοντικούς κανόνες – ο καθένας πιο ατελής από τον άλλον – είναι πολύ χαριτωμένο να απαιτούμε την προστασία του γκρίζου ερωδιού πάση θυσία , αλλά αυτά τα γλοιώδη ενάρετα σήματα μεταφράζονται τώρα σε πτώση της ανταγωνιστικότητας, στη συνέχεια σε απώλειες θέσεων εργασίας και στη συνέχεια σε κλείσιμο εργοστασίων , μετά δυστυχία για όλους.

Οι Ζώνες Προς Υπεράσπιση (ZAD), η πομπή τους με τις άθλιες καλύβες και τις  λασπωμένες παραγκουπόλεις, ήταν μέχρι τώρα ο αξεπέραστος ορίζοντας των μοναδικών υποχονδριακών του περιβάλλοντος. Ενόψει του αδιάκοπου κατακλυσμού θανατηφόρων νόμων, θα γίνουν ο κανόνας για τους Γάλλους πολίτες, αναγκασμένους να επιστρέψουν πολύ γρήγορα σε έναν οικολογικό Μεσαίωνα, δηλαδή χωρίς ενέργεια και με άδειο στομάχι.

Τα εξώφυλλα του The Economist απέχουν ένα χρόνο. Από την πράσινη ενέργεια στο σοκ της έλειψης ενέργειας, – τέσσερις μήνες τουλάχιστον πριν επέμβει στην Ουκρανία ο «τρισκατάρατος» Πούτιν – γιατί η ΕΕ έχει «οικολογικές» προτιμήσεις, με αποτέλεσμα να μη γίνονται επενδύσεις στην εκμετάλλευση του πετρελαίου…

Παράδειγμα, η περίπτωση Bridor είναι ενδεικτική: παρενοχλούμενη από ντόπιους οικολόγους, η εταιρεία αναγκάστηκε να εγκαταλείψει πλήρως ένα εργοστάσιο ζαχαροπλαστικής στο Ille-Et-Vilaine. Οι 500 θέσεις εργασίας και ο πλούτος που θα δημιουργούνταν θα πάνε επομένως αλλού, εκτός Γαλλίας.

Δεν πρόκειται για μεμονωμένο παράδειγμα, μακριά από αυτό: πώς μπορούμε να πιστέψουμε ότι ο ανοιχτός πόλεμος που διεξάγεται αυτή τη στιγμή εναντίον των θερμικών αυτοκινήτων, η εξαφάνιση των οποίων έχει αποφασιστεί αυθαίρετα για το 2035, θα περάσει όπως για τα ηλεκτρικά πατίνια;   Οι άσχετοι της κυβέρνησης μόλις τώρα ανακαλύπτουν ότι αυτή η νομοθεσία καταδικάζει ευθέως ένα ολόκληρο τομέα της ευρωπαϊκής οικονομίας σε καταστροφή, οδηγώντας στην εξαφάνιση εκατομμυρίων θέσεων εργασίας και στη μετεγκατάσταση (κυρίως στην Ασία) δεκάδων και μοναδικής τεχνογνωσίας εταιριών. Θα γελάσουμε (πικρά) αν δούμε αυτούς τους ανόητους πτυχιούχους με τα πανάκριβα δερμάτινα να προσπαθούν να ανακαλέσουν την τεράστια γκάφα που διέπραξαν προσπαθώντας να εισαγάγουν ρήτρες αναθεώρησης σε λίγα χρόνια.

Όπως είπε ο Philip K. Dick, η πραγματικότητα είναι ό,τι ανθίσταται ακόμα και όταν παύουμε να πιστεύουμε σε αυτήν, και οι πολιτικοί καταλαβαίνουν – δυστυχώς πολύ αργά και ακόμα πολύ συγκεχυμένα – ότι τις επόμενες εβδομάδες, τους επόμενους μήνες το πολύ, θα δούμε το καταστροφικό αποκορύφωμα ετών ανόητων αποφάσεων.

Με αυτές τις προοπτικές, δεν είναι καθόλου περίεργο να γίνουν στο παρασκήνιο τα πάντα για να υποτάξουν τους ανθρώπους, όταν θα έχουν αφομοιώσει αυτούς τους ηλίθιους φόβους. Οι επόμενοι μήνες θα είναι δύσκολοι.

*« Réduire la population contribuerait à l’atténuation du réchauffement climatique » Alors que la population mondiale dépassera les 8 milliards avant la fin de l’année, il est temps d’imaginer de nouvelles solutions pour diminuer la fécondité des humains, assure, dans une tribune au « Monde », l’association Démographie responsable…  «Η μείωση του πληθυσμού θα συνέβαλε στη μείωση της υπεθέρμανσης». Ούτε ερωτηματικό! (9 Νοεμ. 2022). Τέσσερα χρόνια πριν οι Ανιχνεύσεις είχαν επιστήσει την προσοχή. (Δες Ανιχνεύσεις, ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ: Λιγότερα παιδιά, για να σώσουμε τον πλανήτη!!!)

**Νεαροί οικολόγοι ποζάρουν περήφανα μπροστά στα ψεκασμένα «Ηλιοτρόπια» του Βαν Γκογκ στο Λονδίνο. Τον λογαριασμό κατανάλωσης ενέργειας και τη βενζίνη τα πληρώνει ο μπαμπάς…

***Τον Σεπτέμβριο του 2015, τα 193 κράτη μέλη των Ηνωμένων Εθνών ενέκριναν την Ατζέντα 2030 για τη Βιώσιμη Ανάπτυξη, με τίτλο Ατζέντα 2030.

*****Τετρακόσια ιδιωτικά τζετ – αν και για τους οικολόγους το αεροπλάνο είναι μεγάλος ρυπαντής – έφτασαν στην Αίγυπτο κατά τη διάρκεια της COP27

Μετάφραση: Ευάγγελος Δ. Νιάνιος

Πηγή: https://www.contrepoints.org/2022/11/14/443146-le-suicide-par-ecologisme

 

 

 

 

Το βιβλίο του Γιαννάκη Ομήρου «ΚΑΤΑΓΡΑΦΗ»

0

Τι αναφέρει ο πρώην υπουργός Άμυνας της Κύπρου

Θλίψη είναι το εντονότερο συναίσθημα που προκαλείται από την ανάγνωση του βιβλίου του 70χρονου σήμερα Γιαννάκη Ομήρου, το οποίο, με τον μονολεκτικό τίτλο «ΚΑΤΑΓΡΑΦΗ», κυκλοφόρησε τις τελευταίες μέρες από τον αθηναϊκό εκδοτικό οίκο Καστανιώτης.

Θλίψη ελληνική. Για τις πικρές αλήθειες και τις κατάντιες του Ελληνισμού που και ο ίδιος τις βίωσε, κάποιες αυτοπροσώπως μάλιστα, στη διάρκεια της πολιτικής του δράσης, από τα φοιτητικά του χρόνια ως την παραίτησή του από Υπουργός Άμυνας της Κυπριακής Δημοκρατίας, ο διατελέσας και πρόεδρος της ΕΔΕΚ και πρόεδρος της Βουλής.

Η ΚΑΤΑΝΤΙΑ του Ελληνισμού από την επτάχρονη χουντική δικτατορία 1967-1974. Την είχε βιώσει και στην Αθήνα, μαχόμενος κατά της Χούντας, φοιτητής στην κατάληψη της Νομικής Σχολής και στην εξέγερση του Πολυτεχνείου το 1973.

Την έζησε στην πολύ τραγικότερη κατάντια, του προδοτικού πραξικοπήματος της 15ης Ιουλίου 1974 στην Κύπρο και ως εκφωνητής του αντιστασιακού αυτοσχέδιου Ελεύθερου Ραδιοσταθμού που εξέπεμπε δύο μέρες από την Πάφο, προτού επικρατήσουν και εκεί οι δυνάμεις των πραξικοπηματιών. Την έζησε και ως επίστρατος, έφεδρος στο 356 Τάγμα Πεζικού, κατά τη διάρκεια της τουρκικής εισβολής 20 Ιουλίου – 16 Αυγούστου 1974.

Ο Γιαννάκης Ομήρου, 30χρονος το 1981 εξελέγη πρώτη φορά βουλευτής της ΕΔΕΚ, επανεκλεγόμενος κατόπιν για άλλες έξι φορές.

Το 1998 διορίστηκε Υπουργός Άμυνας, επί της δεύτερης προεδρικής θητείας του Γλαύκου Κληρίδη, στην ήδη επιτευχθείσα μέχρι τότε αλματώδη έμπρακτη από το 1994 ανάπτυξη του Δόγματος του Ενιαίου Αμυντικού Χώρου Ελλάδος – Κύπρου, το οποίο, για πρώτη φορά από το ολέθριο 1974, όρθωσε την αμυντική στρατιωτική ισχύ του Ελληνισμού στην Κύπρο και ανέβασε στα ύψη το φρόνημα, την εμπιστοσύνη και την αγωνιστικότητα και την πίστη του κυπριακού λαού.

Τότε, ως Υπουργός Άμυνας ο Ομήρου βίωσε προσωπικά, εκ των έσω, στο επίπεδο εξουσίας στην Ελλάδα και στην Κύπρο, διακυβερνητικά και διακρατικά, την επιπρόσθετη κατάντια του Ελληνισμού, την αναπηρία του, στο πολύκροτο ζήτημα των ρωσικών αμυντικών πυραύλων S-300 της Εθνικής Φρουράς που υποχρεώθηκαν να εξοριστούν έκτοτε στην Κρήτη.

Υπήρξε και ο λόγος της παραίτησης του Υπουργού Άμυνας Γιαννάκη Ομήρου, στον δέκατο μόλις μήνα της υπουργικής του θητείας.

Τα καταγράφει στο βιβλίο του σχεδόν επί λέξει, ως οιονεί πρακτικογράφος εν Αθήναις και εν Λευκωσία, λεπτομερώς τα καθέκαστα της κατάντιας μας που φέρει το όνομα S-300.  Κατάντιας του Ελληνισμού επί κυβερνήσεων Σημίτη εκεί και Κληρίδη εδώ.

Αυτή η εξιστόρηση των γεγονότων με τους S-300, από τον άμεσα και προσωπικά ηττημένο και γι’ αυτό παραιτηθέντα τότε Υπουργό Άμυνας της Κύπρου, στο βιβλίο του, μαζί με την αποκάλυψη και σε φωτοαντίγραφο της τετρασέλιδης προσωπικής επιστολής που ο ίδιος είχε λάβει στις κρίσιμες ώρες, από τον μόλις προηγούμενο Αρχηγό της Ε.Φ. ο οποίος είχε πρωτοστατήσει από το 1994 στην έμπρακτη οικοδόμηση του Δόγματος του Ενιαίου Αμυντικού Χώρου (αείμνηστο πλέον) στρατηγό Νικόλαο Βορβολάκο, δικαιώνουν ενώπιον των αναγνωστών την απόφαση του Ομήρου να εκδώσει σε βιβλίο την προσωπική του ΚΑΤΑΓΡΑΦΗ.

Και τίποτα άλλο να μην περιείχε το βιβλίο, η πολυτιμότητά του νομίζουμε ότι προβάλλεται απτά στο κεφάλαιο για την υπόθεση των S-300, που είναι το τέταρτο από τα επτά κεφάλαια της συνολικής καταγραφής.

Πολύτιμο διότι: Από τα παθήματά μας, καθήκον έχουμε να παίρνουμε τα αναγκαία μαθήματα. Επειδή ακριβώς ο Ελληνισμός οφείλει, μελετώντας με ψυχρή και γρηγορούσα λογική τις προηγούμενες κατάντιες του, να σχεδιάζει, με διαρκώς προστιθέμενη σοφία και αντιστασιακή αποφασιστικότητα, τα επόμενα ορθότερα βήματά του για το παρόν και το μέλλον.

Για τούτο ευχαριστούμε τον Γιαννάκη Ομήρου για την «ΚΑΤΑΓΡΑΦΗ» του.

https://infognomonpolitics.gr/2022/11/to-vivlio-tou-giannaki-omirou-katagrafi/

Τουρκικό μη επανδρωμένο αεροσκάφος βομβαρδίζει Αμερικανο-Κουρδική βάση στη Συρία

0

 

Τουρκικό drone έπληξε κοινή βάση του διεθνούς συνασπισμού των ΗΠΑ και των Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων (SDF), μετέδωσε το λιβανικό τηλεοπτικό κανάλι al-Mayadeen.

Το χτύπημα πραγματοποιήθηκε σε βάση που βρίσκεται στα βόρεια της επαρχίας Χασάκα, έπληξε την έδρα των ειδικών δυνάμεων των SDF, λίγα μέτρα από την αμερικανική βάση και το αρχηγείο του διοικητή των SDF Μάζλουμ Αμπάντι, σύμφωνα με το δημοσίευμα της al-Mayadeen, επικαλούμενη πηγές της.

Οι Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις ζήτησαν άμεση συνάντηση με τους Αμερικανούς για να συζητήσουν την τουρκική επίθεση.

Λίγες ώρες πριν το χτύπημα αυτό, τα μέσα ενημέρωσης ανέφεραν επίσης για επιθέσεις της τουρκικής αεροπορίας στο εκπαιδευτικό κέντρο των SDF στην επαρχία αυτή. Σύμφωνα με τον Τύπο, η Άγκυρα είναι έτοιμη να ξεκινήσει χερσαία επιχείρηση στη Συρία.

Φραστικές οι αντιδράσεις ΗΠΑ και Ρωσίας

Ο Τούρκος ηγέτης Ταγίπ Ερντογάν δήλωσε ότι η αμερικανική πλευρά προμηθεύει κουρδικούς ένοπλους σχηματισμούς στη Συρία με όπλα και η ρωσική πλευρά δεν έχει εκπληρώσει την υποχρέωσή της να «καθαρίσει» τις κουρδικές μονάδες από τις συριακές περιοχές.

Ωστόσο, οι αντιδράσεις τόσο των ΗΠΑ όσο και της Ρωσίας σύμφωνα με Ρώσους στρατιωτικούς σχολιαστές ειδικών στα θέματα της Μέσης Ανατολής ( σημ.: δηλώσεις των Αλεξάντερ Βαβίλοφ και Αλεξέι Μαλασένκο στην Vzglyad) θα είναι μόνο φραστικές γιατί η Άγκυρα παραμένει ένας σημαντικός εταίρος της Μόσχας και της Ουάσινγκτον και κανείς δεν πρόκειται να καταστρέψει τις σχέσεις μαζί της, λόγω των επιθέσεων κατά των κουρδικών δυνάμεων.

https://www.echedoros-a.gr

 

Βενιαμίν Καρακωστάνογλου: Η ασφάλεια, πυλώνας της ευημερίας

1

του Βενιαμίν Καρακωστάνογλου*

ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ ΚΕΝΤΡΙΚΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ
ΟΜΙΛΗΤΗΣ Δρ. ΒΕΝΙΑΜΙΝ ΚΑΡΑΚΩΣΤΑΝΟΓΛΟΥ(*)
ΠΑΝΗΓΥΡΙΚΗ ΟΜΙΛΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΟΡΤΗ ΤΗΝ ΗΜΕΡΑΣ
ΤΩΝ ΕΝΟΠΛΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ 21.11.2022
ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΔΕΞΙΑΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η βασική παράμετρος της κρατικής ισχύος στη σύγχρονη εποχή είναι η εύρωστη οικονομία. Το επίκεντρο του ανταγωνισμού καθίσταται η σφαίρα της οικονομικής δράσης. Και εκεί βέβαια εξελίσσονται συγκρούσεις και σκληροί ανταγωνισμοί (βλέπε πόλεμος του πετρελαίου, των χρηματιστηρίων, κ.λπ.). Συνεπώς, η διεθνής κοινότητα απέχει πολύ από το να καταστεί μία κοινότητα αλληλεγγύης όπως πρεσβεύει το διεθνές δίκαιο.

Παρά όμως την αναμφισβήτητη πρωτοκαθεδρία της οικονομίας, η παράμετρος της στρατιωτικής ισχύος, συνοδευόμενη και από αυτήν της τεχνολογικής υπεροχής, συνεχίζουν να αποτελούν κρίσιμα δεδομένα στη διεθνή γεωπολιτική, αλλά και γεωοικονομική σκακιέρα. Άλλοτε η απειλή της χρήσεως της στρατιωτικής ισχύος (ιδίως εκεί όπου επικρατεί εμφανής ανισορροπία δυνάμεως) και άλλοτε η χρήση της (κυρίως σε περιοχές όπου ενδημούν εστίες εθνικών ή άλλων κρίσεων), έρχονται να ανατρέψουν τις προτεραιότητες που θέτει η οικονομική και η διακρατική συνεργασία.

Τέτοια περίπτωση αποτελεί και η Τουρκία η οποία δεν διστάζει να χρησιμοποιήσει ένοπλη βία ή να απειλήσει με τη χρήση της, για να υπερασπίσει τα κατά την δική της αντίληψη εθνικά της συμφέροντα, ακόμα και όταν αυτά βρίσκονται σε κραυγαλέα δυσαρμονία με το διεθνές δίκαιο και τη δικαιοσύνη.

Η πολιτική αυτή της Τουρκίας υπονομεύει την δυνατότητα που φυσιολογικά, διαθέτει η οικονομία να σφυρηλατεί δεσμούς που υπερβαίνουν τις εθνικές αντιπαλότητες και προκαταλήψεις. Έτσι, παρά τις πολύπλευρες συμφωνίες που συνάπτει η χώρα μας με την γείτονα, η τελευταία συνεχίζει και κλιμακώνει τις διεκδικήσεις της στο Αιγαίο και την Κύπρο. Ούτε οι ευρωπαϊκές φιλοδοξίες της δείχνουν να αποτελούν επαρκές κίνητρο για μία άλλη πολιτική.

Αν φανταστούμε ένα «θερμό» επεισόδιο στο Αιγαίο ή στην Κύπρο, που μπορούν εύκολα να προκαλέσουν, μεθοδευμένα κάποιοι τουρκικοί κύκλοι, αντιλαμβανόμαστε εύκολα τις καταστροφικές συνέπειες που θα έχει στο εύθραυστο οικοδόμημα της ελληνοτουρκικής συνύπαρξης και γειτονίας.

Συνεπώς, η αποτρεπτική ισχύς της χώρας μας και η ετοιμότητα και αποφασιστικότητα για την χρήση της, συνεχίζουν να αποτελούν ύψιστο παράγοντα στην κλίμακα των εθνικών μας προτεραιοτήτων. Το κόστος είναι βέβαια υψηλό, αλλά η χρησιμότητα της αμυντικής αποτροπής βρίσκεται στην κορυφή των εθνικών αναγκών. Όλος ο μόχθος και το αποτέλεσμα της προσπάθειας των γενεών του νεοελληνικού βίου, εξαρτώνται από την στρατιωτική ικανότητα της χώρας. Μία ικανότητα που θα δώσει το απαραίτητο ασφαλές περιβάλλον για την οικονομική προσπάθεια του λαού μας και τις ειρηνικές δραστηριότητές του.

Ταυτόχρονα, θα πρέπει να γίνει συνείδηση όλων μας ότι αυτός ο όμορφος τόπος, με το υπέροχο κλίμα, την μοναδική ιδιοσυγκρασία των κατοίκων του που διαπερνά την κοινωνική ζωή, συνέχεια μίας εκπληκτικής πολιτιστικής κληρονομιάς, χρειάζεται τον καθένα μας να τον υπηρετήσει να τον αναπτύξει πολύπλευρα και τελικά να τον υπερασπιστεί σαν ύψιστο αγαθό. Αυτή η θέληση πρέπει να είναι ισχυρή και ορατή. Γιατί δεν είναι υπερβολή ή στερεότυπο του παρελθόντος ότι, την μικρή αλλά πολύτιμη ελληνική γη την εποφθαλμιούν πολλοί, με πολλούς τρόπους.

Με γνώμονα πάντοτε την ειρηνική συνύπαρξη και την καλή γειτονία, θα πρέπει να μη φεισθούμε πόρων και προσπαθειών, με την βέλτιστη και ορθολογική διαχείριση, ώστε να θωρακίσουμε τα σύνορά μας. Ο τορπιλισμός της Έλλης τον δεκαπενταύγουστο του 1940, αποτέλεσε καμπανάκι προειδοποίησης που ο τότε ελληνισμός έλαβε υπόψη του και προετοίμασε την εθνική άμυνα με επάρκεια και αθόρυβα.

Σήμερα το διεθνές και περιφερειακό πλαίσιο είναι διαφορετικό, αλλά οι κίνδυνοι παραμένουν και δεν είναι συνετό να εφησυχάζουμε ούτε να περιμένουμε ότι η Ευρώπη θα μας λύσει όλα τα προβλήματα.

Ο λόγος αυτός δεν είναι ψυχροπολεμικός ή παρωχημένος, είναι απλά ρεαλιστικός. Όσο ρεαλιστικό ήταν πάντα για τον Ελληνισμό, μαζί με το κλαδί της ελιάς, να έχει παρά πόδας το όπλο, μαζί με την «ημετέρα παιδεία» και την πολεμική αρετή του.

Αυτήν που τιμούμε σήμερα, υπερήφανοι για τις ένοπλες δυνάμεις μας στην ξηρά, τα πελάγη και τους αιθέρες, για τον Μαραθώνα και τις Θερμοπύλες, για τη Σαλαμίνα, το χιλιόχρονο Βυζάντιο, μέχρι το θαύμα του 1821, τον Μακεδονικό αγώνα, και τους Βαλκανικούς θριάμβους, τις λαμπρές νίκες της Μικρασίας που έμειναν ημιτελείς, και το ηρωικό Έπος του ’40 στην Βόρειο Ήπειρο, το μεγαλείο των Οχυρών και το Έπος της Αντίστασης, τα παιδιά της ΕΟΚΑ και τις σημερινές ένοπλες δυνάμεις μας με τις πρωτιές στο ΝΑΤΟ και παγκοσμίως, αλλά και την ασφάλεια που μας παρέχουν, μέρα-νύχτα.

Είναι οι άνδρες και οι γυναίκες των Ενόπλων Δυνάμεων που σε πείσμα των καιρών συνεχίζουν να αγωνίζονται και να προσφέρουν.

Είναι αυτοί που δίνουν τον αγώνα τους στο πεδίο της μάχης, που παλεύουν με τα στοιχεία της φύσης και τις αντιξοότητες της σκληρής ρεαλιστικής εκπαίδευσης.

Είναι αυτοί που πολεμούν καθημερινά μέσα σε ένα άρμα μάχης, σε ένα χαράκωμα, που πέφτουν με αλεξίπτωτα, που επιχειρούν μέσα σε ένα υποβρύχιο στα βάθη της θάλασσας, ή που πετούν δεμένοι στο κάθισμα ενός μαχητικού αεροσκάφους χιλιάδες πόδια πάνω από τα κεφάλια μας.

Είναι αυτοί που μεταφέρουν ασθενείς, που ανακουφίζουν τους ακρίτες μας στα νησιά και στον Έβρο, που σβήνουν φωτιές, που καθημερινά σώζουν ζωές.

Είναι αυτοί που πληρώνουν με το αίμα τους την αφοσίωσή τους στην πατρίδα.

Είναι αυτοί που δεν αφήνουν την σημαία να την πάρει ο αέρας, αλλά αν χρειαστεί πεθαίνουν τυλιγμένη με αυτήν.

Είναι αυτοί που πριν λίγες ημέρες τίμησαν την εποποιία του 1940 με λαμπρές παρελάσεις.

Είναι αυτοί που έχουν κερδίσει με το σπαθί τους την εκτίμηση, την εμπιστοσύνη και τον σεβασμό της πλειοψηφίας του Ελληνικού λαού.

Είναι αυτοί που δεν γνωρίζουν από απεργίες και στάσεις εργασίας.

Είναι αυτοί που, αν όλοι οι άλλοι ακολουθούν το παράδειγμά τους, θα είχαμε μία καλύτερη Ελλάδα.

Είναι οι ΕΝΟΠΛΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ.

(*)Διεθνολόγος, Μόνιμος Λέκτωρ Νομικής Σχολής Α.Π.Θ.

Δ. Τσαϊλάς: Η σημασία του θαλασσίου ελέγχου στο υπέρτερο εθνικό συμφέρον επιβίωσης

0

του Δημμήτρη Τσαϊλά, Υποναυάρχου ε.α.

Η θαλάσσια στρατηγική είναι η εφαρμογή της θαλάσσιας ισχύος ενός έθνους για την επίτευξη των πολιτικών του σκοπών. Αυτή μπορεί να είναι μια περίπλοκη, πολυεπίπεδη υπόθεση, ειδικά για ένα ναυτογενές έθνος όπως η Ελλάδα. Η περίπλοκη, και ειλικρινά εσωτερική, φύση της ελληνικής θαλάσσιας στρατηγικής επιδεινώνεται από τις κατακερματισμένες, στρατιωτικές και άλλες δομές διακυβέρνησης της χώρας. Δεν υφίσταται ένας καθορισμένος οργανισμός που να έχει την απόλυτη ευθύνη, την εξουσία και την προοπτική τόσο να αναπτύξει όσο και να εκτελέσει τη θαλάσσια στρατηγική της χώρας. Έτσι, παρατηρούμε τις συγκρούσεις μεταξύ του Πολεμικού Ναυτικού και των πολλών εθνικών οργανισμών, οι οποίοι παρακάμπτουν τόσο το Ναυτικό όσο και τον Υπουργό Άμυνας, παίρνοντας τον έλεγχο των ναυτικών σχεδίων ναυπήγησης, ακόμη και τοποθέτησης νέων ναυστάθμων σε περιοχές που επιθυμούν τοπικοί άρχοντες.

Πρόσφατα, παρά την αποδοχή της απαίτησης για πρόσκτηση νέων κορβετών, για την ενίσχυση του στόλου, διαπιστώνεται μια κωλυσιεργία όπως αυτή που αναπτύχθηκε τη δεκαετία του 1980. Επίσης έχει ξεκινήσει μια παραφιλολογία για τοποθέτηση των αρματαγωγών σε περιοχή του Βόλου. Όλα αυτά αντικατοπτρίζουν τη σύγχυση σχετικά με το ποια είναι η θαλάσσια ισχύς του έθνους για το πώς πρέπει να δομηθεί και να εφαρμοστεί. Εν μέρει, το πρόβλημα είναι δογματικό και θεσμικό. Το Πολεμικό Ναυτικό απαιτείται να επικεντρωθεί στον εκσυγχρονισμό, τη συντήρηση, την εκπαίδευση και τον εξοπλισμό δυνάμεων. Αυτή η απαίτηση το οδηγεί να ορίσει τη βασική έννοια για τον πόλεμο ως έλεγχο της θάλασσας, η οποία είναι μια τακτική, και επομένως εγγενώς τοπική, λειτουργία. Απαιτείται όμως μια στρατηγική, ενοποιητική με δογματική και διακλαδική αντίληψη για να βοηθήσει στη μείωση της σύγχυσης.

Το αποτρεπτικό αποτέλεσμα του ελληνικού στόλου στη θάλασσα φαίνεται να ισχύει ακόμη. Όμως τι γίνεται στο μέλλον αν δεν αποκτήσουμε αξιόπιστη εθνική ναυπιγοκατασκευαστική και ναυπιγοεπισκευαστική δύναμη; Η Τουρκία πλέον δεν κρύβει την επιθυμία της να αλλάξει και να ηγηθεί των ζωτικών μας θαλασσίων ζωνών στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο, και για να το κάνει αυτό θα χρειαστεί ένα ναυτικό ικανό. Δεδομένης της ελληνικής παραγγελίας των νέων φρεγατών και του εκσυγχρονισμού των παλαιοτέρων μένει να δούμε πώς θα εκτυλιχθεί η αλληλεπίδραση των δύο ναυτικών σε καθημερινή βάση υποθέτοντας ότι ο πόλεμος θα ξεσπάσει πρωτίστως στη θάλασσα. Το δόγμα της Τουρκίας, όπως αποδεικνύεται από τον ισχυρισμό της «γαλάζιας πατρίδας» για το μισό Αιγαίο και ολόκληρη σχεδόν τη θάλασσα της Ανατολικής Μεσογείου ως τουρκικό έδαφος, φαίνεται να είναι πιο επεκτατικό. Το Πολεμικό Ναυτικό στην πραγματικότητα υπερτερεί ποιοτικά του τουρκικού ναυτικού σε ορισμένες κατηγορίες πλοίων, συμπεριλαμβανομένων των υποβρυχίων και των πυραυλακάτων, αλλά το ελληνικό δόγμα είναι εγγενώς αμυντικό, επομένως η ισχύς του αμφισβητείται από τους αντιπάλους μας.

Οι αποφάσεις σχετικά με τη δομή του στόλου του ΠΝ στο μέλλον πρέπει να λαμβάνονται υπόψη με την κατανόηση του τρόπου με τον οποίο θα μπορούσε να διατηρηθεί ο έλεγχος της θάλασσας ενόψει όλων αυτών. Αυτή η πρόκληση είναι πολύ μεγαλύτερη από ό,τι εκτιμάται επί του παρόντος, και να καταστεί συνεπικουρούμενη από με μια οργανωτική ιδέα κατασκευής και επισκευών από την ελληνική αμυντική μας βιομηχανία. Το πρώτο βήμα είναι να προσδιοριστεί, μέσω της έρευνας, ποιες προϋποθέσεις και παράγοντες αποτελούν τη σύγχρονη βάση για τον έλεγχο της θάλασσας. Στη συνέχεια, θα χρειαστεί πρόσθετη έρευνα και δοκιμές στις ασκήσεις για να αναπτυχθεί μια στρατηγική για τη διατήρηση και την εφαρμογή του υπό τις τρέχουσες και μελλοντικές συνθήκες. Τέλος, θα πρέπει να υποβληθεί μια επιτακτική υπόθεση, βάσει αυτής της στρατηγικής, στην πολιτική ηγεσία και στον ελληνικό λαό για την πραγματοποίηση των απαραίτητων επενδύσεων.

Ο Ελληνισμός ζει και αναπνέει από τη θάλασσα, αυτή η αρχή βεβαιώνει ότι η διατήρηση του ελέγχου και η άσκηση του είναι έννοιες άρρηκτα συγχωνευμένες, πηγάζουν από την λέξη κλειδί: την θαλασσοκρατορία.

Αυτό είναι το χρυσό δαχτυλίδι που αναζητούν τα ναυτογενή έθνη λόγω του σχετικού θέματος θαλάσσιας ασφάλειας. Όπως αναφέρει ο Θουκυδίδης, στην Ιστορία του Πελοποννησιακού Πολέμου, οι Αθηναίοι έθεσαν το θέμα λέγοντας, πως κατά την ανθρώπινη λογική μπορούμε να μιλάμε για δίκαιο όταν και τα δύο μέρη έχουν ίση ισχύ και ότι οι ισχυροί πράττουν ό,τι τους επιτρέπει η δύναμή τους και οι αδύναμοι υποχωρούν και το αποδέχονται. Μια θαλασσοκράτειρα δύναμη για να είναι επιτυχημένη πρέπει να αποθαρρύνει τους αμφισβητίες και να χρησιμοποιήσει βία ή την απειλή για να επιβάλει τις αξίες ή τουλάχιστον για να καταστείλει όσο το δυνατόν περισσότερο την αστάθεια στις θαλάσσιες ζώνες.

Καθ’ όλη τη διάρκεια της ιστορίας, η ναυτική ισχύς ήταν ο μηχανισμός με τον οποίο ο Ελληνισμός πέτυχε την επιβίωσή του. Επομένως, κάθε επιχείρημα σχετικά με την ετοιμότητα του στόλου δεν επιτρέπεται να αγνοεί την εγγενή φύση του ελέγχου της θάλασσας. Το Ελληνικό έθνος πρέπει να φιλοδοξεί να αποκτήσει θαλασσοκρατορία και, επομένως, να διατηρήσει την τάξη που ευνοεί τα συμφέροντα και τις αξίες μας, οπότε ο έλεγχος της θάλασσας έχει μέγιστη σημασία.

geopolitics.iisca.eu

 

 

ΣΟΒΑΡΟ ΣΚΑΝΔΑΛΟ ΑΠΑΣΧΟΛΕΙ ΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΝΤΜΠΑΪΜΠΑ. ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΕΤΑΙ ΜΕ ΤΙΣ ΗΠΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΜΟΝΗ ΤΟΥ ΣΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ.

0

Ο προσωρινός πρωθυπουργός και η υπουργός εξωτερικών φέρονται αναμεμιγμένοι σε διαπραγματεύσεις με τις ΗΠΑ για την παράδοση πρώην αξιωματούχου των μυστικών υπηρεσιών της Λιβύης με αντάλλαγμα την παραμονή στην εξουσία.

Τριάντα τρία χρόνια μετά τον τρομοκρατικό βομβαρδισμό ενός αμερικανικού επιβατικού αεροπλάνου πάνω από τη Σκωτία, Αμερικανοί και Σκωτσέζοι ερευνητές βρήκαν αυτό που ήθελαν στον Abu Ageila Masoud, πρώην αξιωματικό της λιβυκής υπηρεσίας πληροφοριών κατά την εποχή του εκλιπόντος προέδρου Muammar Gaddafi.

Αν και η υπόθεση γνωστή στα μέσα ενημέρωσης ως «Lockerbie» διευθετήθηκε αφού η Λιβύη κατέβαλε αποζημίωση 2,7 δισεκατομμυρίων δολαρίων στις οικογένειες των θυμάτων και παρέδωσε τους δύο υπόπτους, οι οποίοι υποβλήθηκαν σε δίκη που καταδίκασε τον έναν από αυτούς και αθώωσε τον άλλο, τον Αμερικανό, Οι βρετανικές και σκωτσέζικες υπηρεσίες έρευνας συνέχισαν να επιδιώκουν την ολοκλήρωση της έρευνας σε αυτήν την υπόθεση με ολοκληρωμένο τρόπο.

Η προσωρινή κυβέρνηση «ενότητας» της Λιβύης στην πρωτεύουσα Τρίπολη, με επικεφαλής τον Abdul Hamid al-Dabaiba, αγνόησε μια ευρεία τοπική διαμάχη που ξέσπασε μετά την αποκάλυψη της απαγωγής από αγνώστους, του ταξίαρχου Masoud Abu Ajila al-Marimi, πρώην  Αξιωματικού της Υπηρεσίας  Εξωτερικής Ασφαλείας (Πληροφοριών), με φόντο  ισχυρισμούς σχετικά με τον «ρόλο του στην υπόθεση Lockerbie». Περισσότερα από 33 χρόνια μετά την εμφάνισή της.

Δεν υπήρξε κανένα σχόλιο από τον Al-Dabaiba ή τις υπηρεσίες ασφαλείας και τις στρατιωτικές υπηρεσίες σχετικά με την απαγωγή, ενώ τοπικά μέσα ενημέρωσης ανέφεραν ότι «ο Husein Al-Ayeb, επικεφαλής της Γενικής Υπηρεσίας Πληροφοριών, υπέβαλε επίσημη ανακοίνωση σχετικά με αυτό στον Γενικό Εισαγγελέα».

Και τα μέσα ενημέρωσης επικαλέστηκαν πηγές που ανέφεραν ότι «το κείμενο της επικοινωνίας αναφερόταν στην απαγωγή και περιέγραψε την πράξη ως (εγκληματική)», εξηγώντας ότι πραγματοποιήθηκε από «μια ομάδα αγνώστων στοιχείων και χωρίς κανένα συντονισμό με τις υπηρεσίες πληροφοριών.”

Ο Al-Dabaiba και η υπουργός Εξωτερικών του, Naglaa Al-Manqoush, αντιμετωπίζουν ευρέως διαδεδομένες κατηγορίες ότι προσπάθησαν να παραδώσουν τον Abu-Ageila ως «αποδιοπομπαίο τράγο» στις Ηνωμένες Πολιτείες, με αντάλλαγμα «τη συνέχιση της προσωρινής κυβέρνησης ενότητας στην εξουσία που κράτησε για σχεδόν δύο χρόνια».

Στο ίδιο πλαίσιο, ένας αξιωματούχος κοντά στον Dabaiba, ο οποίος αρνήθηκε να κατονομαστεί, είπε στο Asharq Al-Awsat: «Το θέμα του Abu Ajila ήταν πάντα ενδιαφέρον για τους Αμερικανούς κατά τη διάρκεια συναντήσεων που είχαν Αμερικανοί αξιωματούχοι με τον Dabaiba και την Manqoush σε διαφορετικές περιόδους».

Κύκλοι στο αντίθετο στρατόπεδο του Dabaiba, με επικεφαλής τον Εθνικό Στρατό, τη Βουλή των Αντιπροσώπων και την παράλληλη κυβέρνηση σταθερότητας με επικεφαλής τον Fathi Bashagha, πιστεύουν ότι ο Dabaiba «είναι έτοιμος να κάνει αυτό το βήμα, εάν εξασφαλίσει ότι θα παραμείνει στη θέση του ως πρωθυπουργός».

Στο ίδιο πλαίσιο, αξιωματούχοι είπαν στο Asharq Al-Awsat ότι «έχουν συμβεί παρόμοιες περιπτώσεις στις οποίες ξένες υπηρεσίες πληροφοριών απήγαγαν καταζητούμενους Λίβυους, κάτω από τη μύτη και τα μάτια των τοπικών αρχών και σε πολλές περιπτώσεις σε συνεργασία μαζί τους».

Ενώ η αμερικανική πρεσβεία παρέμεινε «σιωπηλή» σχετικά με αυτήν την κατηγορία και εκπρόσωποι εκ μέρους της κυβέρνησης Νταμπάιμπα και εκ μέρους του Προεδρικού Συμβουλίου αρνήθηκαν να σχολιάσουν αυτές τις εξελίξεις, ανεπίσημες πηγές ανέφεραν στο Asharq Al-Awsat ότι «στοιχεία ξένων υπηρεσιών πληροφοριών συμμετείχαν σε αυτή η επιχείρηση», την οποία πραγματοποίησαν,  σύμφωνα με τοπικές πηγές και την οικογένεια Abu Ajila, «ένοπλοι πολιτοφύλακες που φέρουν το όνομα (Brigade 22), η οποία εδρεύει στη Στρατιωτική Αστυνομία και συνδέεται με τον Abd al-Ghani al- Kakli, επικεφαλής της Υπηρεσίας Υποστήριξης Σταθερότητας».

Εν μέσω διάστασης απόψεων, άλλες πηγές εξήγησαν ότι «οι δράστες απήγαγαν τον Abu Ajila από το σπίτι του στην περιοχή Abu Salim και χτύπησαν την κόρη του ενώ προσπαθούσε να τους εμποδίσει να τον συλλάβουν».

Ενώ υποστηρίχθηκε ότι «ο Abu Ajila μεταφέρθηκε από τη φυλακή του στην Ταξιαρχία 22 σε ένα αρχηγείο πολιτοφυλακής γνωστό ως (Al-Maqdhouta).»

Σύμφωνα με λιβυκές πηγές, η απαγωγή του Abu Ajila από το σπίτι του έγινε σε συμφωνία μεταξύ των μηχανισμών ασφαλείας του Dabaiba και των πιθανών Αμερικανών απαγωγέων, δεδομένης της προηγούμενης εμπειρίας των Αμερικανικών Ειδικών Δυνάμεων σε παρόμοιες επιχειρήσεις που έλαβαν χώρα στο παρελθόν.

Ενώ οι επίσημες λιβυκές και αμερικανικές αρχές παραμένουν σιωπηλές για την τύχη του, πολλοί παρατηρητές πιστεύουν ότι ο Abu Ageila μπορεί να έχει ήδη παραδοθεί στην αμερικανική πλευρά ή ότι είναι καθ’ οδόν προς την Αμερική.

Σύμφωνα με ακτιβιστές και τοπικά μέσα ενημέρωσης, «η απαγωγή του Abu Ajila, ο οποίος θεωρήθηκε από βρετανικές και αμερικανικές αναφορές ως υπεύθυνος για την κατασκευή της βόμβας που χρησιμοποιήθηκε στο Lockerbie, πραγματοποιήθηκε υπό τις οδηγίες του Dabaiba».

Ενώ ο Ahmed Abdel Hakim, επικεφαλής της Εθνικής Επιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, αναφέρθηκε στην «δυνατότητα έκδοσης του Abu Ageila στις Ηνωμένες Πολιτείες», θεωρώντας ότι «η απαγωγή του είναι μια απαίσια συμφωνία για να ανοίξει ξανά ο φάκελος του Lockerbie, παρά το γεγονός ότι η υπόθεση έκλεισε οριστικά την εποχή του πρώην καθεστώτος».

Πέρυσι, η Al-Mangoush είπε στο BBC ότι η κυβέρνηση της ήταν έτοιμη να συνεργαστεί με τις Ηνωμένες Πολιτείες για την έκδοση του Abu Ajila, ως ύποπτου για την υπόθεση της βομβιστικής επίθεσης στο Lockerbie, περιγράφοντας το ως “εύκολο θέμα” και εκφράζοντας την κατανόηση της, στον πόνο και τη θλίψη των οικογενειών των θυμάτων», πριν ανακαλέσει αυτές τις δηλώσεις αργότερα, για να πει ότι «αυτά τα θέματα εμπίπτουν στην αρμοδιότητα του Γραφείου του Γενικού Εισαγγελέα στη Λιβύη και είναι υπεύθυνος για τη διεκπεραίωση τους μεταξύ των δικαστικών οργάνων των δύο χωρών».

Αυτές οι δηλώσεις έκαναν το Προεδρικό Συμβούλιο, με επικεφαλής τον Muhammad al-Manfi, να εκδώσει απόφαση να αναστείλει την ιδιότητα της  al-Manqoush και να την παραπέμψει σε έρευνα με την κατηγορία της διάπραξης διοικητικών παραβάσεων και λήψης αποφάσεων πολιτικής φύσης, αλλά ο Dabaiba απέρριψε αυτή την απόφαση.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες ανακοίνωσαν, κατά την εποχή του πρώην προέδρου των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, ότι «θέλουν να εκδοθεί ο Abu Ageila, υποστηρίζοντας ότι ομολόγησε τη συμμετοχή του στην υπόθεση (Lockerbie) σε έναν αξιωματούχο στη Λιβύη το 2012, όταν κρατήθηκε στο μια τοπική φυλακή, καθώς και με βάση πληροφορίες σχετικά με τα ταξιδιωτικά του αρχεία.» Οι αρχές της Σκωτίας έλαβαν συνδέσμους για το έγκλημα το 2017.

Και ο πρώην Γενικός Εισαγγελέας των ΗΠΑ, Abel Barr, θεώρησε ότι «η χρονική διάρκεια ή η απόσταση δεν θα εμποδίσει τις Ηνωμένες Πολιτείες και τους εταίρους τους στη Σκωτία να αναζητήσουν δικαιοσύνη σε αυτή την υπόθεση» και περιέγραψε την πιθανότητα να φέρουν τον Abu Ageila στις Ηνωμένες Πολιτείες να αντιμετωπίσει τη δικαιοσύνη ως «πολύ καλό πράγμα».

Ο Abu Ageila είναι πρώην αξιωματούχος των λιβυκών πληροφοριών και κατηγορήθηκε ότι «κατασκεύασε τη βόμβα που εξερράγη στο αεροπλάνο (Boeing 747) της αμερικανικής εταιρείας (Paname), το οποίο εξερράγη κατά τη διάρκεια πτήσης μεταξύ Λονδίνου και Νέας Υόρκης στις 21 Δεκεμβρίου 1988 πάνω από την πόλη Lockerbie της Σκωτίας.  Ως αποτέλεσμα, σκοτώθηκαν 270 άνθρωποι, μεταξύ των οποίων 190 Αμερικανοί.

Φυλακίστηκε στη Λιβύη με την κατηγορία της «συμμετοχής στην επίθεση στο νυχτερινό κέντρο Bell στο Βερολίνο το 1986, που είχε ως αποτέλεσμα τη δολοφονία δύο Αμερικανών στρατιωτών και ενός Τούρκου πολίτη».

https://aawsat.com/home/article/3997041/استنكار-ليبي-لخطف-مسؤول-سابق-في-الاستخبارات-على-صلة-بـ«لوكربي»

Κ. Λάμπος: ΜΚΟ, ‘φιλανθρωπία’ και ευνουχισμένες Πολιτείες

0

Γράφει ο Κώστας Λάμπος

[email protected],

www.classlessdemodracy.glogspot.com,

Όταν η Πολιτεία, ως κράτος και ως κυβέρνηση, αποποιείται το χρέος της να συντονίσει την κοινωνία προς το συμφέρον όλων και να συμπαρασταθεί στα αδύναμα και κατατρεγμένα μέλη της, επειδή ασχολείται κύρια με την εξυπηρέτηση των ισχυρών και πλούσιων, τότε στο υπέδαφος της κοινωνίας αναπτύσσονται ζιζάνια που με την πρώτη ευκαιρία φυτρώνουν, έτοιμα να λεηλατήσουν τσέπες αφελών, κρατικά ταμεία, αξιοπρέπεια και συνειδήσεις, κάνοντας την ανάγκη φτωχών ανθρώπων κερδοσκοπικές επιχειρήσεις.

Όταν οι κοινωνίες είναι αποξενωμένες από τα μέσα, τους θεσμούς, τις δομές και τις λειτουργίες που καθορίζουν τη ζωή τους, δηλαδή όταν κάποιοι λίγοι, οι ιδιοκτήτες των μέσων παραγωγής, αποφασίζουν για τους πολλούς, τότε οι πολλοί και ιδιαίτερα οι πιο αδύναμοι και οι πιο φτωχοί μετατρέπονται σε αντικείμενα εξανδραποδισμού και εκμετάλλευσης. Από τότε που σκαρώθηκε ο μύθος της ‘κιβωτού του Νώε’, σύμφωνα με τον οποίο ένας άνθρωπος κλήθηκε από ένα μη-ον, τον υποτιθέμενο ‘θεό’, το απόλυτο φετίχ της κοσμικής εξουσίας[1], να σώσει την ανθρωπότητα από τον κατακλυσμό, μάθαμε όλοι να περιμένουμε την σωτηρία μας από κάποιον καλό ‘θεό’, αρχηγό, αφέντη και ηγεμόνα να μας σώσει από τον καπιταλισμό. Το  αποτέλεσμα είναι το 1% του πληθυσμού της ανθρωπότητας να λεηλατεί τη ζωή και το μέλλον του 99%, ένας άνθρωπος να έχει ετήσιο εισόδημα όσο οι πενήντα φτωχότερες χώρες του κόσμου, ή ένας άνθρωπος να αποκτά εισοδήματα σε ένα λεπτό της ώρας που αντιστοιχούν στο εισόδημα 44 χρόνων δουλειά ενός Έλληνα και σε ογδόντα οκτώ χρόνια δουλείας ενός Βούλγαρου.

Έτσι τα βλαβερά ζιζάνια ως ‘λουλούδια του καλού’, ως φιλάνθρωποι, ως ευεργέτες, αφεντικά και ηγεμόνες, αλλά και ως ‘προσωπικότητες’ συγγενείς κατά κανόνα υπουργών και παρατρεχάμενων τοπικοί παράγοντες, κομματάρχες, ‘ταγοί’ και ‘ποιμένες’ ανοίγουν τα μαγαζιά τους ως ΜΚΟ, ως μη κερδοσκοπικές εταιρίες και ως λογής-λογής σύλλογοι με τα πιο απίθανα ονόματα και αντικείμενα έτοιμοι να βουτηχτούν στην απάτη, στην αισχροκέρδεια, στην ανηθικότητα, ακόμα και στο έγκλημα για να κερδοσκοπήσουν και να ικανοποιήσουν τις πιο διεστραμμένες ορέξεις τους.

Μαζεύονται δυό-τρεις κατά κανόνα οικονομικά ανεξάρτητοι και ανεπάγγελτοι που θέλουν να βάλουν χέρι στη  τσέπη των ευαίσθητών συνανθρώπων τους, αλλά και κύρια στα διάφορα ταμεία που έχουν συσταθεί στα διάφορα κοινοβούλια και στο Ευρωκοινοβούλιο, για να σιτίζονται οι κράχτες ψήφων και να βολεύονται οι ημέτεροι’. Με τη βοήθεια ενός δικηγόρου που συνήθως ψάχνει απεγνωσμένα για το μεροκάματο συντάσσεται μια ‘συστατική πράξη’ που την υπογράφουν είκοσι τουλάχιστον πρόσωπα τα οποία μπορεί να είναι φυσικά ή νομικά και είναι αδιάφορο αν αυτά τα πρόσωπα είναι ημεδαπά ή αλλοδαπά. Η συστατική πράξη, εγκρίνεται από το πρωτοδικείο και το μαγαζί διαλαλεί την πραμάτεια του με δημόσιες σχέσεις και τις ντουντούκες της λεγόμενης ‘ελεύθερης δημοσιογραφίας’ που κάποιοι λειτουργοί της αναλαμβάνουν, με το αζημίωτο, την προβολή και διαφήμιση και πριν από όλα την αγιοποίηση του κεντρικού προσώπου κάθε αχρείαστης, πονηρής, κακόβουλης και αντικοινωνικής πρωτοβουλίας, που είναι έτοιμη να λεηλατήσει τσέπες, ταμεία, αξιοπρέπεια και συνειδήσεις αφελών που θα διαθέσουν χρήματα για να ‘σώσουν την ψυχή τους’, ή θα εμπιστευτούν σε αγύρτες με όμορφο περιτύλιγμα τα παιδιά τους, την υγεία τους, ακόμα και τα όποια στοιχειώδη, για τη ζωή τους, περιουσιακά τους στοιχεία. Όλα αυτά και χιλιάδες άλλα ακόμα αποδεικνύουν πως τα συμφέροντα έχουν ευνουχίσει την Πολιτεία με την έννοια του κράτους και της κυβέρνησης, γιατί μόνο έτσι μπορούν να λεηλατούν την κοινωνία.

Αυτή είναι η αποκρουστική καθημερινότητα, που ξεκινάει από εγκληματική αδιαφορία της Πολιτείας και φτάνει μέχρι τον φόβο, την σιωπή και την υποκρισία της ίδιας της λεηλατημένης κοινωνίας και του καθενός μας, όπως όλοι πολύ καλά γνωρίζουμε, που δεν αφήνει σε κανέναν περιθώρια να ισχυριστεί πως ‘έπεσε από τον ουρανό’ γιατί τάχα δεν γνώριζε πως θύτες και θύματα είναι οι άνθρωποι της διπλανής πόρτας και ενώ είχαμε υποχρέωση να αντιδράσουμε, σιωπήσαμε από δειλία ή/και υστεροβουλία, αφήνοντας στα θύματα το βάρος των αποκαλύψεων.

Ιδιαίτερα ειδεχθή είναι τα εγκλήματα που διαπράττονται κατά των αδυνάτων και αφελών από τους υποτιθέμενους εκπρόσωπους του ‘θεού’ και τους φύλακες μιας σάπιας ηθικής της εξουσίας, που ξεκινάει από τα χρυσοφόρα πανηγύρια προσκυνήματος των υποτιθέμενων ‘ιερών λειψάνων’, και τη διαμαρτυρία κατά του χωρισμού της εκκλησίας από το κράτος που νομιμοποιεί το μουλατείο στο να λυμαίνεται τεράστια περιουσιακά στοιχεία του ελληνικού κράτους, με την κοινωνικοποίηση των οποίων δεν θα ήταν αναγκαία τα ταπεινωτικά συσσίτια και οι ελεημοσύνες. Μια κοινωνία που σέβεται τον εαυτό της δεν μπορεί να δέχεται και να συγχωρεί απάτες τύπου ‘Αλληλεγγύης’ που με χρήματα του ελληνικού κράτους ασκεί τάχα ‘φιλανθρωπικό έργο’ στέλνοντας σάπια κοτόπουλα στον μακελεμένο, από τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό, λαό του Ιράκ, για να κερδίσει ψήφους η ‘Δεξιά του Κυρίου’ και να το παίξει ‘εθνάρχης’ ο Χριστόδουλος Παρασκευαϊδης. Ούτε να κάνει πως δεν ακούει τα σεξουαλικά σκάνδαλα σε βάρος φτωχών και ανήλικων παιδιών που κατά συρροή συμβαίνουν στον χώρο της Εκκλησίας, με πρωταγωνιστές κληρικούς. Όσον αφορά στο τρέχον επεισόδιο της λεγόμενης ‘κιβωτού του κόσμου’, και στον χορό των εκατομμυρίων που προφανώς πολύ τα γεύονταν και ακόμα περισσότεροι τα λιγουρεύονταν, και κάποιοι προσπαθούν αργά να αποστασιοποιηθούν, είμαστε ακόμα στην αρχή και ελπίζω πολλοί να προβληματιστούν, με όσα ακόμα θα αποκαλυφτούν, πριν ακόμα τα ουσιαστικά κουκουλωθούν.

Όσοι διερωτάσθε ακόμα γιατί μετά από όλα αυτά η Πολιτεία δεν αναλαμβάνει τις ευθύνες της απέναντι στην κοινωνία και αφήνει και επιπλέον επαινεί και βραβεύει όλον αυτόν τον οχετό καλά θα κάνετε να σκεφτείτε πως καμιά Πολιτεία δεν φροντίζει για την κοινωνία, όσο η κοινωνία δεν διεκδικεί τον άμεσο και αποκλειστικό έλεγχό της επί της της Πολιτείας. Για να συμβεί όμως αυτό η κοινωνία και ιδιαίτερα οι δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού οφείλουν να αναλύσουν τον χαρακτήρα κάθε Πολιτείας που εδράζεται πάνω στη μήτρα του οικονομικού εγκλήματος, που δεν επιτρέπει απλά την εκμετάλλευση της εργαζομένης κοινωνίας, αλλά και δι’ αυτού του εγκλήματος εξαπατά και υποδουλώνει την συλλογική συνείδηση της κοινωνίας για να εξασφαλίζει την πολιτική νομιμοποίησής της με τις ψήφους που της φέρνει αυτό το αλισβερίσι μεταξύ θρησκείας/εκκλησίας, κεφαλαίου, κλήρου και εξουσίας.

Το συμπέρασμα αυτής της μικρής ανάλυσης προκύπτει αβίαστα πως ζούμε σε λάθος Πολιτεία, σε Πολιτεία που ανήκει και συνεπώς λειτουργεί για εκείνους τους λίγους που αξιώνουν να λυμαίνονται τον φυσικό και κοινωνικό πλούτο για λογαριασμό τους. Χρειαζόμαστε επομένως μια άλλη Πολιτεία που θα στηρίζεται πάνω στο κοινό μας συμφέρον, στην κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής σε συνθήκες άμεσης δημοκρατίας, αλληλέγγυας συνεργασίας και κοινωνικής ισότητας στα πλαίσια ενός αταξικού οικουμενικού ουμανιστικού πολιτισμού. Αυτό το όραμα της κοινωνικής ισότητας είναι διαχρονικό και δεν θα σταματήσει, το ζητούμενο όμως είναι να προλάβουμε, ως ανθρωπότητα, να περάσουμε στο επόμενο σκαλί της προόδου με ακόμα βιώσιμο τον πλανήτη Γη, για να δικαιωθούν οι αγώνες όλων των προηγούμενων γενεών.

ΠΗΓΗ. https://classlessdemocracy.blogspot.com/2022/11/16_20.html,

_________

Βλέπε διεξοδικά, Λάμπος Κώστας, Θεός και Κεφάλαιο. Δοκίμιο για τη σχέση μεταξύ θρησκείας και εξουσίας, ΚΟΥΚΚΙΔΑ, Αθήνα 2015.

“ΚΑΤΙ ΜΥΡΙΖΕΙ ΠΟΛΥ ΑΣΧΗΜΑ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ”

2

Παντελής Σαββίδης

Αυτό είναι το κλίμα στην Αθήνα και προοιωνίζεται πολλές εξελίξεις. Φοβάμαι δυσάρεστες

 21/11/2022 12:25

Λέγεται πως κατά την παρουσίαση, την Κυριακή, του βιβλίου του κ. Μανώλη Κοτάκη στη Λάρισα από τον πρώην Πρωθυπουργό Κ. Καραμανλή ειπώθηκε, μεταξύ σοβαρού και αστείου, πως “φύγαμε από την Αθήνα και ήρθαμε στη Λάρισα να παρουσιάσουμε το βιβλίο διότι στην Αθήνα κάτι μυρίζει πολύ άσχημα».

Οι παριστάμενοι βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας δυσφόρησαν διότι το συγκεντρωτικό πρωθυπουργικό σύστημα μπορεί να τους ελέγξει.

Αληθεύει δεν αληθεύει η περιγραφή, απεικονίζει μια οδυνηρή πραγματικότητα. Αυτό είναι το κλίμα στην Αθήνα και προοιωνίζεται πολλές εξελίξεις. Φοβάμαι δυσάρεστες.

‘Άρκεσε η αιμορραγία μιας πληγής για να αποκαλυφθεί πως ο βασιλιάς είναι-δυστυχώς και πάλι-γυμνός.

Μακάρι η χώρα να μπορούσε να ακουμπήσει σε μια κυβέρνηση η οποία θα την έβγαζε από ένα μακροχρόνιο τέλμα στο οποίο βυθίζεται ολοένα και περισσότερο.

Το πρώτο διάστημα της διακυβέρνησης Μητσοτάκη, ύστερα από την οδυνηρή εμπειρία του Συριζα, δημιούργησε κάποια αισιοδοξία. Η αισιοδοξία έσβησε με την αποκάλυψη του σκανδάλου των υποκλοπών, όπου ο βόθρος δεν έχει τέλος, αλλά και την δυσαρέσκεια που έβγαζαν κυβερνητικά στελέχη ότι τελούν υπό τον ασφυκτικό συγκεντρωτικό έλεγχο μιας ομάδας του Μαξίμου που περιβάλλει τον πρωθυπουργό.

Από την αρχή του σκανδάλου των υποκλοπών φάνηκε πως η υπόθεση δεν ήταν διαχειρίσιμη. Αντί ο πρωθυπουργός να αναλάβει την ευθύνη, ως πολιτικός προϊστάμενος των υπηρεσιών που τις διέπραξαν, και να προσφύγει σε εκλογές, αναλώθηκε σε μια ανεπιτυχή προσπάθεια να πείσει πως δεν ευθύνεται διότι δεν ήξερε. Χωρίς να αντιλαμβάνεται πως καθιστούσε τα πράγματα χειρότερα εμφανιζόμενος ως ο πρωθυπουργός μιας χώρας που δεν γνωρίζει τι κάνουν οι υπαγόμενες σε αυτόν υπηρεσίες.

Τώρα, το φαινόμενο γιγαντώνεται, παίρνει διεθνείς διαστάσεις και δεν ελέγχεται, πλέον, με επιπτώσεις στην εικόνα της χώρας. Και είναι αυτό που κυρίως μας ενδιαφέρει. Η εικόνα της χώρας η οποία υφίσταται πλήγματα σε μια κρίσιμη περίοδο κατά την οποία έπρεπε να είναι ελκυστική.

Το σκάνδαλο των υποκλοπών βγάζει στην επιφάνεια ένα μέρος του βόθρου του ελληνικού βαθέος κράτους όπου τα στελέχη του, που παρακολουθούσαν, διαπλέκονται με το οργανωμένο έγκλημα, την ελληνική μαφία και έναν σωρό τόσο ωραίο κόσμο. Άνθρωποι, δηλαδή, σε ευαίσθητες θέσεις του κράτους είναι διαπεπλεγμένοι με την παρανομία. Είναι αποκαλυπτικό το ρεπορτάζ της “Καθημερινής” το οποίο μπορείτε να δείτε εδώ: ΕΔΩ

Απτό αποτέλεσμα αυτής της διαπλοκής, σύμφωνα με ρεπορτάζ της Deutsche Welle είναι να μην σημειώνει καμιά πρόοδο και η έρευνα για την αποκάλυψη των δολοφόνων του δημοσιογράφου Γιώργου Καραϊβάζ και να ζητούν, οι «Ρεπόρτερς Χωρίς Σύνορα», να παράσχει την συνδρομή της η Europol για να προχωρήσει η υπόθεση:  ΕΔΩ

Αν αυτά και άλλα παρόμοια είναι βλαπτικά της εικόνας της χώρας αλλά και της λειτουργίας των θεσμών της, οι επισημάνσεις που κάνει ο Ομότιμος Καθηγητής Γεωπολιτικής Γιώργος Πρεβελάκης για τις χαμηλές δυνατότητες της ελληνικής διπλωματίας σε έναν κόσμο ρευστό όπου μπορεί οι σημερινοί σύμμαχοι κάποια στιγμή να σε εγκαταλείψουν και θα πρέπει να σταθείς, μόνος, στα πόδια σου, είναι άκρως ανησυχητικές.

Οι δυνατότητες αυτές φάνηκαν στην περίπτωση διαχείρισης του λιβυκού και της επίσκεψης Δένδια με τα προβλήματα που δημιούργησε. Και δεν ξέρεις τι να υποθέσεις: να συνεχίσεις να έχεις κακές σχέσεις και με τις δύο πλευρές στη Λιβύη, όπως πριν την επίσκεψη, ή να επιχειρείς να τις βελτιώσεις και να κάνεις τα πράγματα χειρότερα;

Υπάρχει και κάτι άλλο που το άκουγα περισσότερο ότι ισχύει στην άμυνα της χώρας αλλά, τώρα, μαθαίνω, από έγκυρη πηγή ότι ισχύει και στην εξωτερική πολιτική.

Κυβερνητικά και πολιτικά στελέχη με κρίσιμη θέση στην ιεραρχία δεν θέλουν ή αρνούνται να ενημερωθούν για την κατάσταση ή τις δυνατότητες των τομέων που προΐστανται για να μην φέρουν ευθύνες- όπως νομίζουν- σε περίπτωση που κάτι πάει στραβά.

Όπως έκανε ο κ. Μητσοτάκης με τις παρακολουθήσεις. Αφού το έκανε ο πρωθυπουργός, γιατί να μην το κάνουν και οι υπουργοί. ‘Η άλλα κυβερνητικά στελέχη. Έτσι, ή δεν εξελίσσεται τίποτε στους τομείς που έχουν υπό την ευθύνη τους τα στελέχη αυτά ή αναλαμβάνουν δράση, αν αναλάβουν, κατώτερα στην ιεραρχία άτομα στα οποία επιρρίπτεται τυχόν ευθύνη.

Επανερχόμαστε, δηλαδή, στο δόγμα που καθιέρωσε στο ΥΠΕΞ ένας διακεκριμένος πρώην υπουργός και το δόγμα έλαβε και το όνομά του: «Δεν κάνουμε τίποτε διότι όποτε κάναμε βρήκαμε τον μπελά μας».

Με αυτά και μ αυτά η χώρα οδεύει από το κακό στο χειρότερο με σοβαρούς κινδύνους να απειλούν την ακεραιότητά της. Διότι αν χρειαστεί να ασκηθούν πιέσεις θα ασκηθούν στον πιο ενδοτικό και στον πιο αδύναμο.

Από την άλλη, σε κοινωνικό επίπεδο έχει διαμορφωθεί ένας πολωτικός τριπολισμός: οι οπαδοί του κυβερνώντος κόμματος, οι οπαδοί του Συριζα και ένας τρίτος ισχυρός πολιτικός, αλλά ανοργάνωτος, πόλος που αμφισβητεί τα πάντα. Ακόμη και το ότι υπάρχουμε. Γέφυρα μεταξύ των τριών αυτών πόλων είναι αδύνατη. Από τη φυσική γνωρίζουμε, επίσης, πως δεν υπάρχει και σημείο ισορροπίας μεταξύ τριών σωμάτων. Οπότε, τι γίνεται;

Όχι, μόνο, τίποτε δεν γίνεται αλλά τα πράγματα και στο κυβερνητικό κόμμα θα εξελιχθούν ακόμη χειρότερα. Η διάσταση των εσωκομματικών πόλων στη Νέα Δημοκρατία είναι, επίσης, αγεφύρωτη. Μια λύση που φάνηκε να συναντά την κοινή αποδοχή πριν την επίσκεψη Δένδια στη Λιβύη ήταν να αναλάβει ο σημερινός υπουργός εξωτερικών την πρωθυπουργία σε περίπτωση σχηματισμού πολυκομματικής κυβέρνησης με τον κ. Μητσοτάκη να ζητά την προεδρία του κόμματος. Αλλά, πλέον, όλα είναι ρευστά. Τίποτε δεν ισχύει και όλα παίζονται. Δυστυχώς, δεν παίζεται μόνο το εσωτερικό παιχνίδι. Αλλά και το μέλλον της χώρας. Και παίζεται υπό χειρότερες προϋποθέσεις από το παρελθόν.

Λύση θα μπορούσε να αναζητηθεί στην ελληνική διασπορά και στην αποσυγκέντρωση της χώρας, ο συγκεντρωτισμός της οποίας πήρε πολύ επικίνδυνα χαρακτηριστικά.

Αλλά ένα χαμηλής πολιτικής και πολιτισμικής κουλτούρας αθηναϊκό πολιτικό σύστημα δεν πρόκειται να παραδώσει τίποτε από την νοσηρή κατοχή της εξουσίας του. Ελπίζω να μην προτιμήσει, ακόμη και τον εθνικό ακρωτηριασμό.

makthes.gr

Άριστος Μιχαηλίδης: Οι «χωρίς ταυτότητα» και η παραφροσύνη μας

0
  Άριστος Μιχαηλίδης   

Να πεις ότι είναι για γέλια η κατάσταση, δεν πάει. Είναι πολύ σοβαρό το πρόβλημα για κάποιους ανθρώπους στα κατεχόμενα, δεν είναι σωστό να το διακωμωδείς. Και για να λέμε την αλήθεια, αν είναι κάποιοι για γέλια δεν είναι αυτοί, εμείς είμαστε.

Τα παιδιά μικτών γάμων ήρθαν από τα κατεχόμενα κι έκαναν το Σάββατο διαδήλωση έξω από το υπουργείο Εσωτερικών. Διότι η Κυπριακή Δημοκρατία αρνείται να τους δώσει ταυτότητα. Έστησαν μια ομάδα με την ονομασία «Χωρίς ταυτότητα» και οργάνωσαν τη διαδήλωση. Τα πανό τους έγραφαν: «Ο μικτός γάμος δεν είναι έγκλημα», «Κύπριος αλλά χωρίς ταυτότητα», «Η αγάπη δεν γνωρίζει ταυτότητα», «Μην ανακατεύεσαι στον γάμο μου», «Ανθρώπινα δικαιώματα για όλους».

Τι ανθρώπινο! Τι υγιές να διαδηλώνουν οι άνθρωποι με τόσο αλτρουιστικά συνθήματα. Να διεκδικούν ανθρώπινα δικαιώματα και ελευθερία στην αγάπη και τον έρωτα. «Η αγάπη δεν γνωρίζει ταυτότητα»! Καλά που δεν είχαν και κανένα πανό να γράφει το παλιό, από τα Παιδιά των Λουλουδιών: Make love, not war.

Αλλά, μήπως η αγάπη γνωρίζει σύνορα; Μήπως γνωρίζει γραμμές κατάπαυσης του πυρός; Μήπως γνωρίζει εγκλήματα πολέμου; Μήπως γνωρίζει κατεχόμενο έδαφος, λάφυρα πολέμου, προσφυγιά; Καθόλου. Όπως το λέει κι ο στίχος: «Η αγάπη όλα τα υπομένει, η αγάπη όλα τα ελπίζει, δίνει ζωή στην οικουμένη, κι η γη γυρίζει κι η γη γυρίζει».

Γυρίζει, ναι, σαν εκείνο τον τεράστιο τροχό στο λούνα παρκ, που παίρνει τα μυαλά σου μεσούρανα και τα κάνει πίτουρα. Διότι, εδώ ζούμε μοναδική παραφροσύνη, ούτε ο Σίγκμουντ Φρόιντ δεν θα μπορούσε να την αναλύσει και να την κατατάξει σε μια από τις γνωστές παράνοιες του ανθρώπινου είδους.

Αυτοί που διαδηλώνουν ως άνθρωποι «χωρίς ταυτότητα», έχουν ταυτότητα. Έχουν την ταυτότητα της παρανομίας, την ταυτότητα του κατοχικού καθεστώτος και δεν είναι θύματα της Κυπριακής Δημοκρατίας, είναι θύματα της κατοχής. Θύματα της Τουρκίας, όπως όλοι μας. Δεν είναι τα παιδιά που προήλθαν από την αγάπη και τους γάμους Τουρκοκυπρίων με κάποιους ξένους υπηκόους, είναι παιδιά εποίκων. Παράνομων Τούρκων που ήρθαν στην Κύπρο να εποικίσουν κατεχόμενα εδάφη της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Πληρώνουν τίμημα γι΄ αυτό. Το ότι η Κυπριακή Δημοκρατία δεν τους δίνει ταυτότητα και δεν μπορούν να ταξιδεύουν ως Ευρωπαίοι πολίτες. Είναι ένα κόστος, δυστυχώς. Αλλά, από την κατοχή και τον εποικισμό έχουν κόστος όλοι οι Κύπριοι. Μήπως αυτό το κόστος είναι μεγαλύτερο από όσο πληρώνουν οι Ελληνοκύπριοι, που βλέπουν τις περιουσίες τους να τις λυμαίνονται έποικοι; Μήπως είναι μεγαλύτερο από το κόστος που έχει όλη η Κύπρος η οποία είναι όμηρος της Τουρκίας και του εποικισμού και δεν μπορεί να ξεδιπλώσει τις δυνάμεις της και να αναπτυχθεί και να ευημερήσει ως μια σύγχρονη δημοκρατία της ευρωπαϊκής οικογένειας;

«Ανθρώπινα δικαιώματα για όλους», έλεγε ένα από τα συνθήματα. Για όλους εκτός από τους Ελληνοκύπριους; Αυτοί οι άνθρωποι διαδήλωσαν στις ελεύθερες περιοχές χωρίς να τους ενοχλήσει κανένας, την ίδια ώρα που οι Ελληνοκύπριοι ούτε στις χριστιανικές εκκλησίες των κατεχομένων δεν είναι πάντα εφικτό να πηγαίνουν. Τον Αύγουστο, για παράδειγμα, τους απαγορεύτηκε το προσκύνημα στο εκκλησάκι του Αγίου Φανουρίου στην Κερύνεια.

Για γέλια είμαστε, ναι. Ακόμα και την κατοχή της πατρίδας μας την κάναμε να μοιάζει με σατιρική επιθεώρηση. Ειδικά μερικοί Ελληνοκύπριοι που έτρεξαν το Σάββατο να παρουσιάσουν αυτή τη διαδήλωση ως μια αγωνιστική διεκδίκηση ανθρωπίνων δικαιωμάτων και μάλιστα παιδιών –πάντα όταν μιλάμε για δικαιώματα παιδιών είναι όλα πιο ανθρώπινα και συγκινητικά. Όπως και ο ευρωβουλευτής Νιαζί Κιζίλγιουρεκ -αυτός που έκανε την ενσυναίσθηση πολιτική κραιπάλη- που έσπευσε να στηρίξει τη διαδήλωση και να καταγγείλει την Κυπριακή Δημοκρατία ότι είναι όμοια με τη Γερμανία του Χίτλερ, που αφήνει πολίτες χωρίς ιθαγένεια.

Αλλά, εδώ μιλάμε πια για το πιο κραυγαλέο ξέπλυμα της κατοχής και του εγκλήματος του εποικισμού. Διεθνές έγκλημα σε βάρος της ανθρωπότητας, θεωρείται ο εποικισμός. Κι εμείς πάμε να το κάνουμε σχεδόν φιλανθρωπικό ιβέντ.

Υ.Γ. Άπειρα προβλήματα δημιουργεί η κατοχή σε βάρος των Ελληνοκυπρίων –από την ΑΟΖ μέχρι τη νεκρή ζώνη– και όποτε θίξουμε κάποιο, μονότονα μας λένε: Μόνο με τη συνολική λύση θα αντιμετωπιστεί. Και τα παιδιά των εποίκων είναι ένα πρόβλημα, που μόνο με τη λύση θα αντιμετωπιστεί. Το λέω, γιατί άξιους τους έχω τους Γιαννάκηδες μας, να το λύσουν κι αυτό στο άψε σβήσε, αντί να πουν στους «χωρίς ταυτότητα», πηγαίνετε και μια φορά να διαδηλώσετε στην Άγκυρα.

philenews.com