Αρχική Blog Σελίδα 1784

Ο υπουργός Άμυνας της Τουρκίας παραδέχθηκε για άλλη μια φορά τη χρήση χημικών όπλων

2

 

Ο υπουργός Άμυνας της Τουρκίας, Χουλουσί Ακάρ, παραδέχτηκε για άλλη μια φορά τη χρήση απαγορευμένων χημικών όπλων από τον στρατό της χώρας του κατά τις συνεδριάσεις για τον προϋπολογισμό του 2023 στο κοινοβούλιο.

Η Επιτροπή Σχεδιασμού και Προϋπολογισμού της τουρκικής Βουλής συνεχίζει τις συζητήσεις για τον προϋπολογισμό του 2023 του τουρκικού υπουργείου Άμυνας.

Οι ενέργειες του κατοχικού τουρκικού κράτους κατά των περιοχών Ζαπ, Μετίνα και Αβασίν έγιναν κεκλεισμένων των θυρών κατά τη διάρκεια των συναντήσεων.

Ο Τούρκος υπουργός Άμυνας Χουλουσί Ακάρ επέστησε την προσοχή στη Σύμβαση για τα Χημικά Όπλα κατά τη διάρκεια των συνεδριάσεων για τον προϋπολογισμό, λέγοντας ότι «απαγορεύονται τα δακρυγόνα εάν χρησιμοποιηθούν ως μέθοδος πολέμου, αλλά όχι εάν χρησιμοποιηθούν για την προστασία ανθρώπων σε περιορισμένες περιοχές», είπε.

Ερωτηθείς από τον βουλευτή του Δημοκρατικού Κόμματος των Λαών (HDP), Μοχάμεντ Ρουστού Τριακί, ο Ακάρ απάντησε: «Τα χημικά όπλα χρησιμοποιήθηκαν και συζητήθηκαν πολύ. Κύριε, αυτό το έγγραφο αναφέρει δακρυγόνα. Είναι γνωστό ότι οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις εμπλέκονται επίσης σε αυτό και στις διατάξεις του τροποποιούνται και αναθεωρούνται. Εάν χρησιμοποιείται δακρυγόνα ως μέθοδος πολέμου, απαγορεύεται, αλλά εάν χρησιμοποιείται για την προστασία ανθρώπων σε περιορισμένους χώρους, δεν απαγορεύεται. . . .»

Η χρήση δακρυγόνων σε περιορισμένους χώρους απαγορεύεται από τον Οργανισμό για την Απαγόρευση των Χημικών Όπλων (OPCW).

Ο Ακάρ είχε παραδεχτεί νωρίτερα τη χρήση χημικών όπλων στην κατοχική επίθεση στο Γκαρέ στις 10 Φεβρουαρίου 2021, όπου σκοτώθηκαν 13 στρατιώτες και αστυνομικοί.

Rojava News

https://www.echedoros-a.gr

Ιωάννης Μπαλτζώης*-Η Ύβρις της Τουρκίας , η Άτη , η Νέμεσις και η Αναμενόμενη Τίσις

1

Η ύβρις ήταν βασική και ουσιαστική ηθική έννοια της κοσμοθεωρίας των αρχαίων Ελλήνων. Έτσι, όπως παρουσιάζεται στην αρχαιότερή της μορφή, με το σχήμα φιλοσοφίας-αλληγορίας ύβρις-άτη-νέμεσις-τίσις, μπορούμε με βεβαιότητα να πούμε ότι οι αρχαίοι Έλληνες πίστευαν πως η ύβρις, συνήθως προκαλούσε αργά η γρήγορα την επέμβαση των Θεών. Και όπως φαίνεται από πλείστα ιστορικά παραδείγματα το ηθικό αυτό αξίωμα ισχύει μέχρι σήμερα. Mένει να δούμε αν εφαρμοστεί και στο παιχνίδι του Ερντογάν στη Λιβύη… 

Από την κλασική εποχή και μετά και όπως πιστεύεται μέχρι σήμερα, σε πολλές περιπτώσεις οι έννοιες ύβρις, άτη, νέμεσις φαίνεται να αποκτούν στη συνείδηση των ανθρώπων ισοδύναμη σημασία, δηλαδή αυτήν της θείας τιμωρίας (τίσις) προς τον υβριστή, αργά η γρήγορα. Ας δούμε τι ακριβώς σημαίνουν οι έννοιες αυτές, όπως αναφέρονται στο Liddell & Scott, “Λεξικόν της Ελληνικής Γλώσσης”.

Η Ύβρις είναι στην κλασική ελληνική ηθική και θρησκευτική σκέψη, η οίηση, η αλαζονεία, η οποία υποδηλώνει ασέβεια και περιφρόνηση του μέτρου και των ορίων που διέπουν τις ανθρώπινες πράξεις στο πλαίσιο της τάξης του σύμπαντος. Είναι η αμαρτία στην οποία είναι περισσότερο επιρρεπείς οι ισχυροί και προικισμένοι άνθρωποι. Η Άτη είναι η σύγχυση, ο παραλογισμός, η απερίσκεπτη παρόρμηση που προκαλείται από πλάνη, τύφλωση.

Η Νέμεσις είναι αρχαιότατη θεότητα, που προσωποποιεί την έννοια της δικαιοσύνης, της αποκατάστασης της τάξης (όπου και όταν αυτή διαταράσσεται) και της ανθρώπινης μοίρας.

Η Τίσις είναι η απότιση, η ανταπόδοση, η εκδίκηση με τιμωρία και η συντριβή-καταστροφή του υβριστή. Έτσι, ο υβριστής διαταράσσοντας την τάξη του σύμπαντος, εγγυητής της οποίας είναι ο Θεός (ο Ζευς στην αρχαιότητα), προκαλεί πάντοτε τη μήνιν των θεών. Η παραπάνω φιλοσοφία-αλληγορία περιβλήθηκε με τον θρησκευτικό μανδύα για να αποκτήσει σεβασμό, ισχύ, και διαχρονικότητα. Κρύβει, όμως, ως φυσική νομοτέλεια, την ισορροπία της φύσης και την αρμονία τής ζωής των ανθρώπων μέσω της δικαιοσύνης και του μέτρου.

Η νέα Τουρκία του Ερντογάν

Σε έναν πολυπολικό κόσμο που τώρα διαμορφώνεται, ο Ερντογάν έχει βάλει σκοπό την δημιουργία μιας νέας Τουρκίας, αρχικά σε μια μεγάλη περιφερειακή, αυτόνομη και κυρίαρχη δύναμη στην περιοχή της (χαρακτηριστική η στάση της στον πόλεμο της Ουκρανίας). Σε δεύτερη φάση η τελική επιδίωξη του σουλτάνου είναι να καταστήσει την Τουρκία την πέμπτη παγκόσμια δύναμη, μετά τις ΗΠΑ, Ρωσία, Κίνα και Ινδία, όπως έχει αναλύσει εξαιρετικά, o αναπληρωτής καθηγητής της Στρατιωτικής Σχολής Ευελπίδων Κωνσταντίνος Γρίβας.

O δεύτερος παράγοντας που εξέθρεψε και γιγάντωσε την τουρκική εθνικιστική βουλιμία ήταν η χρόνια ανοχή και η αφωνία των μεγάλων δυνάμεων και των δυτικών κρατών, στις κατάφορες παραβιάσεις του Διεθνούς Δικαίου από την Τουρκία. Θυμίζουμε τις παραβιάσεις εθνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων χωρών με εισβολές σε τρία κράτη (Ιράκ, Συρία, Κύπρος), τις παράνομες διεκδικήσεις και την βούλα του ψευτομνημονίου με την Τρίπολη, τις απειλές πολέμου, με παρεμβάσεις στα εσωτερικά άλλων κρατών και με πρωτοφανείς απειλές και προσβολές ακόμη και σε ηγέτες άλλων κρατών. Επίσης, μην ξεχνάμε και την εργαλειοποίηση του μεταναστατευτικού-προσφυγικού και τόσα άλλα. Συνεπώς, χάθηκε κάθε μέτρο και ηθική τάξη ώστε η Τουρκία να εκτροχιασθεί πλήρως.

Υπερεκτίμηση δυνατοτήτων

Στο τελευταίο επεισόδιο, που μας αφορά άμεσα, είναι το θέμα της Λιβύης, με το επεισόδιο που στήθηκε με την επίσκεψη του Έλληνα υπουργού Εξωτερικών στην Τρίπολη. Ως γνωστόν, η Τουρκία θεωρεί επιτυχία της την εμπλοκή της στην Λιβύη, την διάσωση της κυβέρνησης Σαράζ και φυσικά την υπογραφή των παράνομων μνημονίων Άγκυρας-Τρίπολης (για τις θαλάσσιες ζώνες και την ασφάλεια) συνέχεια των οποίων είναι και οι τελευταίες παράνομες συμφωνίες που υπέγραψε με την μεταβατική κυβέρνηση.

Η Τουρκία θεωρεί μεγάλη νίκη της την υπογραφή των σχετικών συμφωνιών (που για όλον τον κόσμο, είναι ανυπόστατες). Πόσο μάλλον που οι τελευταίες υπεγράφησαν από μία μεταβατική κυβέρνηση, η οποία δεν έχει την παραμικρή νομιμοποίηση για να υπογράφει διακρατικές συμφωνίες! Ειδικά βλέπουμε πως η παράνομη συμφωνία για την ΑΟΖ με την Τρίπολη,  χρησιμοποιείται για να υπενθυμίζει τις διεκδικήσεις της στην ανατολική Μεσόγειο, μέχρι νοτίως της Κρήτης, εξαφανίζοντας ελληνικά νησιά και κυριαρχικά δικαιώματα.

O Ερντογάν θεωρεί, λόγω της αλαζονείας και της γενικότερης διεθνούς ασυλίας του, ότι η Τουρκία είναι τόσο απαραίτητη και ο ίδιος τόσο μεγάλος ηγέτης, που μπορεί να συνομιλεί με ίσους όρους και να παίζει με όλες τις μεγάλες δυνάμεις, επιβάλλοντας τις απόψεις του. Βέβαια, η πρώτη συνέπεια των νέων επιθετικών του κινήσεων ήρθε με την διακοπή των διερευνητικών συνομιλίων με την Αίγυπτο, που αποφάσισε το Κάιρο. Διότι η Λιβύη δεν είναι Συρία.

Στην Λιβύη συγκεντρώνονται και συγκρούονται συμφέροντα μεγάλων δυνάμεων (ΗΠΑ, Ρωσία, Αίγυπτος, Γαλλία, Ιταλία) που δεν μπορούν να ανεχθούν εσαεί το ενεργειακό και γεωπολιτικό παίγνιο μιας βουλιμικής, άφιλης, αναθεωρητικής, απείθαρχης και επικίνδυνης τελικά Τουρκίας. Ούτε μπορεί να γίνει ανεκτό εσαεί το παιχνίδι της και στο ίδιο το εσωτερικό της Λιβύης, έστω και αν η Τουρκία έχει αποκτήσει διαύλους και με το αντίπαλο στρατόπεδο της Τρίπολης, την Βεγγάζη. Οι δηλώσεις του στρατηγού Χαφτάρ, κατά την συνάντηση του με τον Νίκο Δένδια (που ζήτησε επιτακτικά εκλογές στην Λιβύη μέχρι τον Ιανουάριο, αλλιώς προειδοποίησε με “νέες δράσεις”) είναι χαρακτηριστικές. Τις εκλογές απορρίπτουν οι εγκάθετοι της Τουρκίας στην Τρίπολη, εξυπηρετώντας την Άγκυρα.

Νέμεσις και Τίσις

Η Τουρκία σαν κρατική οντότητα, λόγω γεωγραφικής θέσης, έκτασης, οικονομίας, πληθυσμού είναι πολύ μεγάλο μέγεθος και έχει μεγάλη γεωπολιτική αξία. Είναι μέλος του ΝΑΤΟ, με τον δεύτερο μεγαλύτερο στρατό (μετά τις ΗΠΑ), με ανθούσα αμυντική βιομηχανία, που είναι σε θέση να εξασφαλίζει περίπου το 70% των αμυντικών της εξοπλισμών.Είναι μια τεράστια οικονομική και εμπορική δύναμη, με μεγάλη και βαριά βιομηχανία, που όλοι οι μεγάλοι κρατικοί δρώντες θα ήθελαν να έχουν σχέσεις και συμμαχίες. Ένας επιπλέον λόγος για αυτό είναι και η τεράστια γεωπολιτικής της αξία (έλεγχος Στενών Ελλησπόντου, γειτνίαση με Μέση Ανατολή, με Ρωσία και με τους ενεργειακούς πόρους Ανατολικής Μεσογείου και Μέσης Ανατολής).

Ο Ερντογάν, ως ο απόλυτος ηγέτης της χώρας επί 20 χρόνια και ως ο εκφραστής της τουρκικής εθνικής στρατηγικής, είναι αυτός που με την πολιτική του μπαγκέτα συντονίζει τα πάντα και κατευθύνει τα πάντα στην σημερινή Τουρκία. Ο πρόεδρος της Τουρκίας είναι ο υπεύθυνος για αυτά που συμβαίνουν σήμερα. Είναι αυτός που κατέστησε την Τουρκία, ένα κράτος επιθετικό, αναθεωρητικό, με ακραίο ισλαμιστικό υπόβαθρο, ένα κράτος άρπαγα εις βάρος άλλων κρατών, ένα σημερινό κράτος “πειρατή”, που βυσσοδομεί κατά του διεθνούς δικαίου, της έννομης παγκόσμιας τάξης, που διεκδικεί τα πάντα. Το ερώτημα είναι αν ο “σουλτάνος” της Τουρκίας, με την άκρατη προσωπική φιλοδοξία να γίνει ο νέος και μεγαλύτερος Ατατούρκ, θα διαπράξει (αν έχει θολώσει πλήρως) σύμφωνα την αρχαιοελληνική φιλοσοφική αντίληψη και κοσμοθεωρία, την υψίστη ύβριν. Έτσι η νέμεσις είναι επιβεβλημένη, ώστε να υποστεί την τίσι (καταστροφή). Την προσωπική τίσι του προέδρου Ερντογάν και όχι της Τουρκίας, όπως έχουμε δει σε πολλούς παντοδύναμους ηγέτες κρατών, οι οποίοι υπέστησαν τελικά την τίσι.

Βέβαια, μπορεί ο Ερντογάν να υπερεκτιμά ικανότητες του (προσωπικές, στρατιωτικές, οικονομικές, εθνικές, πολιτικές) και να συμπεριφέρεται με βίαιο, αλαζονικό, επιθετικό και άνευ μέτρου προσβλητικό τρόπο, αλλά, φροντίζει τελευταία να κλείνει τα διεθνή μέτωπα που άνοιξε με την νεοθωμανική πολιτική του (με εξαίρεση φυσικά πάντα την Ελλάδα και Κύπρο και όπως  φαίνεται και την Αίγυπτο). Μένει, λοιπόν, να δούμε αν θα επαληθευτεί η αρχαιοελληνική κοσμοθεωρία…

*Ο Ιωάννης Αθ. Μπαλτζώης είναι Αντιστράτηγος ε.α. , με Μεταπτυχιακό  M.Sc. από το ΕΚΠΑ, πρόεδρος του Ελληνικού Ινστιτούτου Στρατηγικών Μελετών

https://www.militaire.gr/i-yvris-tis-toyrkias-i-ati-i-nemesis-kai-i-anamenomeni-tisis/

Το τρανταχτό μήνυμα του Μενέντεζ στον Ερντογάν: Σκοτώνεις τους Κούρδους, υπονομεύεις τον πόλεμο κατά του ISIS – Και η μάχη για τα F-16

0

Του ΜΙΧΑΛΗ ΙΓΝΑΤΙΟΥ, Hellas Journal

Η επίθεση του προέδρου της Επιτροπής Διεθνών Σχέσεων της Γερουσίας, Ρόμπερτ Μενέντεζ, εναντίον του ισλαμιστή προέδρου της Τουρκίας, για τις παράνομες επιδρομές εναντίον των Κούρδων συμμάχων των Αμερικανών στη Συρία, είναι απόλυτα ορθή και βεβαίως δικαιολογημένη (Η ΕΙΔΗΣΗ ΕΔΩ).

Ο γερουσιαστής είναι αγανακτισμένος από την άθλια συμπεριφορά της Τουρκίας εναντίον των Κούρδων μαχητών του YPG. Είναι και πολύ θυμωμένος…

Σύμφωνα με πληροφορίες απαιτεί από το Λευκό Οίκο, το Στέιτ Ντιπάρτμεντ και το Πεντάγωνο, να αφήσουν τα ήξεις-αφίξεις και να παρέμβουν άμεσα για να σώσουν τον συνασπισμό των ανταρτών (Κούρδοι και Άραβες) που έσωσαν την τιμή της Αμερικής στον πόλεμο εναντίον των τζιχαντιστών του Ισλαμικού Κράτους (ISIS).

Είναι αδιανόητο αυτό που συμβαίνει. Από τη μια οι Αμερικανοί να χαρακτηρίζουν την Τουρκία πολύτιμο σύμμαχο και από την άλλη αυτή να σκοτώνει τους συμμάχους τους. Βασικά το κάνει επειδή η κυβέρνηση του διατηρεί γραμμή επικοινωνίας και συνεννόησης με τους τζιχαντιστές. Είναι δικοί του οι τρομοκράτες. Αποδείξεις υπάρχουν πολλές. Πως είναι δυνατόν να νοσηλεύεται ένας από τους υπαρχηγούς του ISIS στην Τουρκία και δήθεν να μην το γνωρίζει ο Ερντογάν.

  • Ο ισλαμιστής Τούρκος πρόεδρος έκανε μία κίνηση χθες για να προκαλέσει τον κουβανικής καταγωγής γερουσιαστή. Με προτροπή του Βλαντιμίρ Πούτιν δέχθηκε τον Κουβανό Πρόεδρο Μιγκέλ Ντίαζ-Κανέλ στην Άγκυρα και αφού δεσμεύτηκε να τετραπλασιάσει το διμερές εμπόριο με την Κούβα, άσκησε κριτική για τις κυρώσεις, οι οποίες βεβαίως είναι αμερικανικές.

Και το έκανε για να προκαλέσει τον κ. Μενέντεζ, ο οποίος είναι παιδί Κουβανών προσφύγων που εκδιώχθηκαν από τον Φιντέλ Κάστρο. Γλίτωσαν την εκτέλεση από πολύ μεγάλη τύχη.

Ο Ερντογάν έστειλε μηνύματα στους Αμερικανούς και στο ΝΑΤΟ. Σε κοινή συνέντευξη Τύπου με τον πρόεδρο της Κούβας μίλησε για τις προσπάθειες του να καλλιεργήσει δεσμούς με τους πρώην εχθρούς από την εποχή του Ψυχρού Πολέμου, όπως η Κούβα και η Ρωσία, ως μέρος της δήθεν «ολοένα και πιο ανεξάρτητης εξωτερικής πολιτικής του».

Έχω γράψει πρόσφατα ότι η σύγκρουση για τα μαχητικά αεροσκάφη F-16 που απαιτεί να αγοράσει, με το έτσι θέλω, είναι πλέον προσωπική. Μεταξύ του προέδρου της Επιτροπής Διεθνών Σχέσεων και του ισλαμιστή ηγέτη της Τουρκίας, ο οποίος είναι πλέον έντονα αντιαμερικανός και το δείχνει.

Πριν τις ενδιάμεσες εκλογές ο Ερντογάν πανηγύριζε για την ήττα των Δημοκρατικών, καθώς ήταν βέβαιος ότι ο κ. Μενέντεζ θα έχανε την προεδρία της Επιτροπής Διεθνών Σχέσεων. Όχι μόνο δεν την έχασε, αλλά επέστρεψε πιο ισχυρός και πιο μαχητικός.

Πολύ ψηλά στην ατζέντα του γερουσιαστή βρίσκεται το θέμα των F-16, αλλά και οι απειλές της Τουρκίας ότι θα ενεργοποιήσει το ρωσικό σύστημα S-400. Όσο ο Ερντογάν συνεχίζει τις προκλήσεις προσφέρει περισσότερα όπλα στον κ. Μενέντεζ και στους υπόλοιπους νομοθέτες που εναντιώνονται στην πώληση των αμερικανικών μαχητικών.

Τα πράγματα είναι πιο ξεκάθαρα, άσχετα τι νομίζουν οι ψεκασμένοι στην Αθήνα, που ακόμα υποστηρίζουν τον «Ξανθό Ηγέτη» της Ρωσίας. Ο Ερντογάν δεν μπορεί να πάρει τα F-16 όταν τα χρησιμοποιεί εναντίον των συμμάχων της Αμερικής. Αυτό επαναλαμβάνει ο γερουσιαστής Μενέντεζ άσχετα αν στο Λευκό Οίκο, το Στέιτ Ντιπάρτμεντ και το Πεντάγωνο κάνουν ότι δεν ακούνε.

Οφείλω, βέβαια, να υπογραμμίσω ότι οι στρατιωτικοί, πρώτοι απ’ όλους και οι διπλωμάτες των ΗΠΑ, διαφοροποιήθηκαν από τον Λευκό Οίκο για τις τελευταίες παράνομες επιδρομές της Τουρκίας.

  • Θεωρώ ότι ο Τζον Κίρμπι, ανώτερο στέλεχος του Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας (NSC) έκανε μια δήλωση που είχε γραμμένη στο «περίφημο» βιβλίο του και το οποίο δεν είχε ανανεωθεί. Διότι, δεν γίνεται να κινδυνεύουν Αμερικανοί στρατιώτες από τις επιδρομές των Τούρκων και αυτός να λέει ότι οι Αττίλες έχουν δικαίωμα (να κτυπήσουν τους Κούρδους συμμάχους της Αμερικής).

Χθες το βράδυ το Πεντάγωνο Η ΕΙΔΗΣΗ ΕΔΩ έβαλε τα πράγματα στη θέση τους. Ο εκπρόσωπος του αμερικανικού υπουργείου Άμυνας τόνισε ότι:

Οι πρόσφατες αεροπορικές επιδρομές της Τουρκίας στη βόρεια Συρία απείλησαν την ασφάλεια του στρατιωτικού προσωπικού των ΗΠΑ και η κλιμάκωση της έντασης θέτει σε κίνδυνο την πρόοδο που έχει σημειωθεί στην επί σειρά ετών εκστρατεία κατά των τζιχαντιστών του αυτοαποκαλούμενου Ισλαμικού Κράτους.

Ο γερουσιαστής Μενέντεζ δικαιώθηκε από τις εξελίξεις. Ότι είπε για την Τουρκία ήταν ορθά. Και θα δικαιωθεί και με το θέμα των F-16. Η Τουρκία δεν δικαιούται να κατέχει αμερικανικό πολεμικό υλικό… Τελεία και παύλα.

ΕΔΩ Η ΕΚΤΑΚΤΗ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΟΥ ΣΤΕΙΤ ΝΤΙΠΑΡΤΜΕΝΤ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ ΚΑΙ ΤΗ ΣΥΡΙΑ

  • Ο Μιχάλης Ιγνατίου είναι διαπιστευμένος ανταποκριτής στο Λευκό Οίκο και συγγραφέας. Είναι ο ιδρυτής της ιστοσελίδας Hellas Journal

hellasjournal.com/2022/11/to-trantachto-minima-tou-menentez-ston-erntogan-skotonis-tous-kourdous-iponomevis-ti-machi-kata-tou-isis-aftes-den-ine-energies-simmachou-choras/

Άλλα ο Λευκός Οίκος, άλλα το Πεντάγωνο, άλλα το Στέιτ Ντιπάρτμεντ: “Μύλος” δηλώσεων για τους Κούρδους της Συρίας (YPG) και την Τουρκία

0

Του ΜΙΧΑΛΗ ΙΓΝΑΤΙΟΥ, Hellas Journal

Έμπλεξαν τις …γραμμές στο Λευκό Οίκο, στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ και στο Πεντάγωνο των Ηνωμένων Πολιτειών αναφορικά με την αμερικανική υποστήριξη στους Κούρδους συμμάχους τους της Συρίας (YPG) και της παράνομης επίθεσης της Τουρκίας στη βόρεια Συρία.

Το Στέιτ Ντιπάρτμεντ και το Πεντάγωνο στις ενημερώσεις τους δεν ανέφεραν τη φράση του Τζον Κίρμπι, συντονιστή του Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας (NSC) του Λευκού Οίκου, ότι δηλαδή «η Τουρκία συνεχίζει να υφίσταται μια τρομοκρατική απειλή, ιδιαίτερα στον νότο της. Σίγουρα έχουν κάθε δικαίωμα να υπερασπιστούν τον εαυτό τους και τους πολίτες τους».

Αντίθετα, οι Αμερικανοί διπλωμάτες και οι στρατιωτικοί έδειξαν να είναι πιο υποστηρικτικοί στους Κούρδους και εναντίον της τουρκικής επίθεσης, διότι θέτει σε κίνδυνο τον συνεχιζόμενο πόλεμο των Αμερικανών, των Κούρδων και των Αράβων συμμάχων τους, εναντίον του Ισλαμικού Κράτους (ISIS).

Η συμμαχία αυτή έχει νικήσει τους τζιχαντιστές, οι οποίοι μετά την αποχώρηση των ΗΠΑ από το Ιράκ κατάφεραν να κατακτήσουν σημαντικό έδαφος της συγκεκριμένης χώρας και της Συρίας.

  • Σε αντίθεση, λοιπόν, με τον κ. Κίρμπι, οι εκπρόσωποι του Στέιτ Ντιπάρτμεντ και του Πενταγώνου προειδοποιούν για τις συνέπειες της τουρκικής επίθεσης στον πόλεμο με το Ισλαμικό Κράτος. Διότι αν οι Κούρδοι και οι Άραβες εταίροι τους σταματήσουν να πολεμούν τους τζιχαντιστές αυτοί θα αναγεννηθούν από την τέφρα τους.

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή:

Το Υπουργείο Άμυνας των Ηνωμένων Πολιτειών εξέφρασε την αντίθεσή του στις αεροπορικές επιδρομές, στο πλαίσιο της επιχείρησης «Γαμψό Ξίφος» της Τουρκίας εναντίον της βόρειας Συρίας και του Ιράκ.

Ο εκπρόσωπος του Πενταγώνου, αντισυνταγματάρχης Φιλ Βεντούρα. δήλωσε τα εξής:

“Κατά τη διάρκεια του Σαββατοκύριακου, είδαμε την Τουρκία να πραγματοποιεί αεροπορικές επιδρομές στη βόρεια Συρία και το Ιράκ και οι δυνάμεις των Κούρδων της Συρίας να εξαπολύουν νέες επιθέσεις στη νότια Τουρκία.

Το Υπουργείο Άμυνας συνεχίζει να αντιτίθεται σε οποιαδήποτε στρατιωτική ενέργεια που αποσταθεροποιεί την κατάσταση στη Συρία ή παραβιάζει την ιρακινή κυριαρχία μέσω στρατιωτικών ενεργειών που δεν συντονίζονται με την ιρακινή κυβέρνηση.

Τέτοιες ενέργειες απειλούν τον κοινό στόχο της συνέχισης του αγώνα κατά του Ισλαμικού Κράτους (ISIS/Daesh) και της διασφάλισης ότι η οργάνωση δεν θα μπορέσει ποτέ να ξανασηκωθεί».

Από την πλευρά του, ο εκπρόσωπος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ δήλωσε στην ιστοσελίδα μας Hellas Journal, τα εξής:

«Έχουμε κοινοποιήσει με συνέπεια τις σοβαρές ανησυχίες μας στην Τουρκία, δημόσια και ιδιωτικά, σχετικά με τον αντίκτυπο της κλιμάκωσης των στόχων μας εναντίον του Ισλαμικού Κράτους (ISIS) και, συχνά, τον αντίκτυπο που έχει στους αμάχους. Καλέσαμε την Τουρκία να αποφύγει τέτοιες επιχειρήσεις, όπως και τους Σύρους εταίρους μας να αποφύγουν επιθέσεις ή κλιμάκωση».

Εξάλλου, ο συνασπισμός υπό την ηγεσία των ΗΠΑ προέτρεψε για αποκλιμάκωση στη Συρία, λέγοντας ότι τα (τουρκικά) χτυπήματα θέτουν σε κίνδυνο την ασφάλεια των αμάχων και τη σταθερότητα της περιοχής.

Σύμφωνα με πληροφορίες η θέση του Πενταγώνου είναι η εξής και δεν έχει αλλάξει από τον περασμένο Ιούλιο:

«Το υπουργείο Άμυνας (των ΗΠΑ) είναι σθεναρά αντίθετο σε οποιαδήποτε τουρκική επιχείρηση στη βόρεια Συρία και έχει καταστήσει σαφείς τις αντιρρήσεις του στην Τουρκία, ειδικά επειδή το Ισλαμικό Κράτος (ISIS) πρόκειται να εκμεταλλευτεί αυτή την εκστρατεία — για να μην αναφέρουμε, τον ανθρωπιστικό αντίκτυπο».

Χθες, μιλώντας σε δημοσιογράφους μέσω Zoom, από τον Λευκό Οίκο, ο Τζον Κίρμπι, είπε τη φράση που εκμεταλλεύθηκαν οι Τούρκοι χωρίς να την αναφέρουν στην ολότητα της. Ότι:

«Η Τουρκία συνεχίζει να υφίσταται μια τρομοκρατική απειλή, ιδιαίτερα στον νότο της. Σίγουρα έχουν κάθε δικαίωμα να υπερασπιστούν τον εαυτό τους και τους πολίτες τους».

Ο κ. Κίρμπι είπε και κάτι άλλο, το οποίο εξαφάνισαν οι Τούρκοι δημοσιογράφοι. Προειδοποίησε, λέγοντας ότι οι τουρκικές επιθέσεις «μπορεί να αναγκάσουν σε μια αντίδραση τις SDF (τις Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις που αποτελούν οι Κούρδοι του YPG και οι Άραβες εταίροι τους) που θα περιόριζε την ικανότητά τους να πολεμήσουν ενάντια στο Ισλαμικό Κράτος (ISIS). Θέλουμε να διατηρήσουμε την πίεση στο ISIS».

Το Πεντάγωνο ήταν πιο «καταδικαστικό» στα μηνύματά του προς την Τουρκία:

«Είμαστε αντίθετοι σε αυτή την κίνηση και καλούμε για άμεση αποκλιμάκωση», δήλωσε εκπρόσωπος του υπουργείου Άμυνας.

«Είμαστε αντίθετοι σε όλα τα κτυπήματα από όλες τις πλευρές», είπε από την πλευρά της η αναπληρώτρια εκπρόσωπος Τύπου Sabrina Singh στους δημοσιογράφους από το βήμα του Πενταγώνου.

Συγκεκριμένα ο ανταποκριτής της “Φωνής της Αμερικής” υπέβαλε την εξής ερώτηση:

  • Έχω μία ερώτηση σχετικά με τις μάχες, τις τουρκικές αεροπορικές επιδρομές κατά θέσεων των Κούρδων της Συρίας στη βόρεια Συρία. Ακούσαμε εκκλήσεις από τον συνασπισμό, από την CENTCOM για αποκλιμάκωση και προειδοποιήσεις ότι αυτό πρόκειται να αποσταθεροποιήσει η περιοχή. Τι άλλο κάνει το Πεντάγωνο, ειδικά τώρα που ο Πρόεδρος της Τουρκίας Ερντογάν πρότεινε — εκτός από τις αεροπορικές επιδρομές, θα στείλει και τανκς; Και επίσης, πώς επηρεάζει αυτό τις δυνάμεις των ΗΠΑ στο έδαφος, στη Συρία και επίσης στο Ιράκ; Και υπάρχει κάποια ενημέρωση για το πόσα στρατεύματα έχουν οι ΗΠΑ σε αυτήν την περιοχή;

ΑΝΑΠΛΗΡΩΤΗΣ ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΣ ΤΟΥ ΠΕΝΤΑΓΩΝΟΥ (κ. SINGH): Σίγουρα. Ευχαριστώ για την ερώτηση. Θα προσπαθήσω να τα θυμάμαι όλα.

Όσον αφορά το τι κάνουμε, συνεχίζουμε να παρακολουθούμε τι συμβαίνει στο έδαφος. Αυτό είναι ένα, εννοώ, αυτά — συμβαίνουν όπως — ξέρετε, καθώς είμαι εδώ πάνω, καθώς μιλάμε. Συνεχίζουμε λοιπόν να παρακολουθούμε τι συμβαίνει στο έδαφος και από όλες τις πτυχές αυτού του τμήματος, συνεχίζουμε να προτρέπουμε για αποκλιμάκωση από όλες τις πλευρές.

Και, ξέρετε, στις συνομιλίες μας και αυτό που έχουμε πει δημόσια, είναι ότι αυτά τα χτυπήματα, από όλες τις πλευρές, διακινδυνεύουν την αποστολή μας, που είναι να νικήσουμε το Ισλαμικό Κράτος (ISIS), τη διαρκή ήττα του ISIS.

Και έτσι θα συνεχίσουμε να παρακολουθούμε τι συμβαίνει στο έδαφος και να βεβαιωθούμε ότι οι δυνάμεις μας είναι ασφαλείς — και δεν έχει υπάρξει καμία αλλαγή στη στάση των δυνάμεών μας αυτή τη στιγμή στην περιοχή — αλλά για περαιτέρω ερωτήσεις σχετικά με τις δυνάμεις μας, εγώ θα σας κατευθύνω στην CENTCOM.

Ο Ταγίπ Ερντογάν δήλωσε μόλις χθες ότι η Τουρκία θα αναπτύξει στο σύντομο μέλλον στρατεύματα και άρματα μάχης εναντίον των Κούρδων του YPG στη Συρία.

Είναι κάτι που έχει ανακοινώσει αρκετές φορές εδώ και μερικούς μήνες. Οι Αμερικανοί του ζήτησαν να μην πραγματοποιήσει την απειλή του. Θα τους ακούσει.

Στην ευρύτερη περιοχή οι ΗΠΑ έχουν αναπτύξει στρατιωτικές δυνάμεις, οι οποίες, όμως, δεν έχουν τη δυνατότητα να σταματήσουν τους Τούρκους. Και το ερώτημα παραμένει. Πως μπορούν οι Αμερικανοί να αποτρέψουν μία νέα τουρκική εισβολή εναντίον των Κούρδων συμμάχων τους;

  • Ο Μιχάλης Ιγνατίου είναι διαπιστευμένος ανταποκριτής στο Λευκό Οίκο και συγγραφέας. Είναι ο ιδρυτής της ιστοσελίδας Hellas Journal

https://hellasjournal.com/2022/11/alla-o-lefkos-ikos-alla-to-pentagono-alla-to-steit-ntipartment-milos-diloseon-gia-tous-kourdous-tis-sirias-ypg-ke-tin-tourkia-video/

Ζ.Μπορέλ: «Έχουμε μία συμφωνία Σερβίας-Κοσόβου» – Αποφεύχθηκε ένας νέος πόλεμος στα Βαλκάνια;

0

H Σερβία θα σταματήσει να εκδίδει πινακίδες κυκλοφορίας με τις ονομασίες των πόλεων του Κοσόβου και η Πρίστινα την επανεγγραφή των οχημάτων

Την επίτευξη συμφωνίας Σερβίας – Κοσόβου οριακά πριν την εκπνοή της παράτασης για την αντικατάσταση των πινακίδων ανακοίνωσε ο Ύπατος Εκπρόσωπος της ΕΕ, Ζοζέπ Μπορέλ κάτι που σημαίνει ότι τουλάχιστον για τώρα αποφεύγεται μία νέα πολεμική ανάφλεξη στα Βαλκάνια.

«Με μεγάλη χαρά ανακοινώνω ότι οι Επικεφαλής Διαπραγματευτές του Κοσόβου και της Σερβίας υπό τη διευκόλυνση της ΕΕ συμφώνησαν σε μέτρα για την αποφυγή περαιτέρω κλιμάκωσης και για να επικεντρωθούν πλήρως στην πρόταση για εξομάλυνση των σχέσεών τους» ανέφερε ο κ. Μπορέλ.

Ως προς το περιεχόμενο της συμφωνίας, «η Σερβία θα σταματήσει να εκδίδει πινακίδες κυκλοφορίας με τις ονομασίες των πόλεων του Κοσόβου και το Κόσοβο θα σταματήσει τις περαιτέρω ενέργειες σχετικά με την επανεγγραφή οχημάτων» τόνισε ο Ύπατος Εκπρόσωπος της ΕΕ, καταλήγοντας πως «θα καλέσω τα μέρη τις επόμενες ημέρες να συζητήσουν τα επόμενα βήματα».

Eπί της ουσίας Σερβία και Κόσοβο αποδέχτηκαν να αφήσουν την κατάσταση ως έχει. Το πρόβλημα δεν λύθηκε αλλά για την ώρα το κρύβουν κάτω από το χαλί.

Πάντως ο Σέρβος Πρόεδρος Α.Βούτσιτς πριν μερικές ημέρες ήταν σαφής: «Αν δεν αλλάξει η Πρίστινα την απόφασή της για τις πινακίδες θα γίνει κόλαση επί της γης».

Στην πραγματικότητα πρόκειται για σερβική διπλωματική νίκη, καθώς η Δύση προωθούσε το Κόσοβο να επανεγγράψει τους Σέρβους οδηγούς δημιουργώντας τετελεσμένα με αυτό τον τρόπο ότι το Βελιγράδι αναγνωρίζει οριστικά πως το Κόσοβο είναι ανεξάρτητο και οι Σέρβοι που διαβιούν εκεί είναι πλέον Κοσοβάροι!

Στην Δύση κατανόησαν πως το Βελιγράδι είναι αποφασισμένο και δεν ήθελαν τουλάχιστον τώρα που υπάρχει η ουκρανική σύγκρουση, ένα νέο πόλεμο στα Βαλκάνια.

Αυτή την στιγμή δεν είναι σε θέση να προσφέρουν ανάλογη βοήθεια στην Πρίστινα.

Τη συμφωνία χαιρέτισε, μέσω twitter, η Πρόεδρος του Κοσόβου, Βιόσα Οσμάνι, λέγοντας πως «θέλω να ευχαριστήσω τον Πρέσβη των ΗΠΑ στο Κόσοβο, Jeff Hovenier και την κυβέρνηση των ΗΠΑ για την ενεργό συμμετοχή τους στην επίτευξη της σημερινής συμφωνίας στις Βρυξέλλες. Η υποστήριξή τους στη διαδικασία διαλόγου μεταξύ του Κοσσυφοπεδίου και της Σερβίας είναι απαραίτητη. Το Κόσοβο είναι ευγνώμων».

Οι αρχές στο Κόσοβο σκόπευαν να αρχίσουν από σήμερα να προχωρούν στην επιβολή προστίμων σε περίπου 10.000 Σέρβους οδηγούς που συνεχίζουν να χρησιμοποιούν πινακίδες που έχουν εκδοθεί από τις αρχές της Σερβίας.

Η προηγούμενη απόπειρα να κλειστεί συμφωνία απέτυχε τη Δευτέρα, καθώς ο Κοσοβάρος πρωθυπουργός Άλμπιν Κούρτι και ο Σέρβος πρόεδρος Αλεξάνταρ Βούτσιτς δεν μπόρεσαν να καταλήξουν σε συναίνεση και η Πρίστινα ανέβαλε την έναρξη της επιβολής των προστίμων για 48 ώρες, κατόπιν αιτήματος των ΗΠΑ.

Οι αρχές του Κοσόβου αποπειράθηκαν φέτος να επιβάλουν στα μέλη της σερβικής μειονότητας την αλλαγή των παλαιών πινακίδων κυκλοφορίας τους, που είχαν εκδοθεί πριν από το 1999, όταν η επαρχία ήταν ακόμη μέρος της Σερβίας. Όμως οι Σέρβοι που ζουν κυρίως στο βόρειο τμήμα της χώρας πρόβαλαν αντίσταση.

Περίπου 50.000 Σέρβοι που ζουν εκεί αρνούνται να αναγνωρίσουν την εξουσία της Πρίστινας και συνεχίζουν να θεωρούν ότι είναι πολίτες της Σερβίας καθώς έχουν σερβική εθνική συνείδηση.

https://www.pronews.gr/kosmos/eyropaiki-enosi/z-mporel-exoume-mia-symfonia-servias-kosovou/

«Μάλλον ευσταθούν πολλές καταγγελίες για παρακολουθήσεις»

1

Η ευρωβουλευτής Σόφι Ιντ’Φελντ, εισηγήτρια της επιτροπής PAGA στο Ευρωκοινοβούλιο, μιλάει αποκλειστικά στην DW για τις εξελίξεις στην υπόθεση των παρακολουθήσεων.

Σε ένα συμπέρασμα συμφωνούν όλοι: η υπόθεση των παρακολουθήσεων αποτελεί συνολικό ευρωπαϊκό πρόβλημα, δεν αφορά μία ή δύο μεμονωμένες χώρες. Όπως επισημαίνει στην Deutsche Welle η Ολλανδέζα ευρωβουλευτής των Φιλελευθέρων (Renew Europe) Σόφι Ίντ’Φελντ «δεν ερευνούμε συγκεκριμένες χώρες. Ερευνούμε ένα ευρωπαϊκό πρόβλημα. Και όσο περισσότερες πληροφορίες συγκεντρώνουμε τόσο πιο σαφές γίνεται ότι πρόκειται για ευρωπαϊκό πρόβλημα (…) Σε ορισμένες χώρες έχουμε ισχυρές ενδείξεις κατάχρησης του λογισμικού παρακολούθησης για πολιτικούς σκοπούς, σε άλλες χώρες οι κάτοχοι του λογισμικού μπορεί να διεκπεραιώνουν τις τραπεζικές υποθέσεις τους, ενώ όλα τα κράτη-μέλη χρησιμοποιούν λογισμικό εμπορικής κατασκοπείας, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο».

Για να θέσουμε καθαρά το ερώτημα: Υπάρχει «ελληνικό Γουότεργκειτ»; Υπάρχουν αποδείξεις, ενδείξεις ή απλώς αιτιάσεις; «Νομίζω ότι έχουμε κάτι περισσότερο απο αιτιάσεις» λέει η Σόφι Ιντ’Φελντ. «Υπάρχουν αρκετοί δημοσιογράφοι, που κάνουν εξαιρετική δουλειά. Με ρωτάτε, αν είναι κάτι σαν το Γουότεργκειτ; Μπορεί να είναι και κάτι μεγαλύτερο. Η κυβέρνηση λέει ότι δεν έχει σχέση, αλλά με όλες τις αιτιάσεις ή και τις αποδείξεις που υπάρχουν, θα έλεγα ότι είναι προς το συμφέρον της κυβέρνησης να μην χάνει χρόνο, να ερευνήσει, να ξεκαθαρίσει το τοπίο. Έχω εκπλαγεί, διαπιστώνοντας ότι δεν έχουν καταθέσει πρόσωπα-κλειδιά, όπως ο κ.Δημητριάδης, ο κ.Λαβράνος ή ο κ.Μπίτσιος. Ακούω ότι καλούνται να καταθέσουν σε επιτροπή της Βουλής, δεν γνωρίζουμε αν θα προσέλθουν. Αλλά ούτε την αστυνομία είδαμε να ερευνά τα γραφεία της Intellexa για  να συγκεντρώσει αποδεικτικά στοιχεία».

«Μάλλον απίθανο» να χρησιμοποιεί ιδιώτης το λογισμικό

Η ευρωβουλευτής Σόφι Ίντ'Φελντ από την Ολλανδία Η ευρωβουλευτής Σόφι Ίντ’Φελντ από την Ολλανδία

Σε αυτό το σημείο ο Σόφι Ιντ’Φελντ επανέρχεται κάθε τόσο στη διάρκεια της συνέντευξης: Δεν ισχυρίζεται ότι ήδη κομίζει αδιάσειστα στοιχεία για τη χρήση του επίμαχου λογισμικού από την κυβέρνηση, λέει όμως ότι είναι ενοχλημένη από το ότι η ίδια η κυβέρνηση δεν φαίνεται να δείχνει ζήλο για την διερεύνηση της υπόθεσης. Η Ολλανδέζα ευρωβουλευτής δεν αποδέχεται την υπόθεση εργασίας ότι «μόνο» κάποιος ιδιώτης χρησιμοποιεί το επίμαχο λογισμικό παρακολουθήσεων. «Δεν μιλάμε για κάτι που αγοράζεις στο σουπερ-μάρκετ», λέει. «Στοιχίζει εκατομμύρια, ίσως και δεκάδες εκατομμύρια σε μερικές περιπτώσεις δεν μπορούν πολλοί άνθρωποι να διαθέσουν τέτοια ποσά».

Η ευρωβουλευτής της ομάδας Renew Europe κάνει ιδιαίτερη αναφορά σε πρόσφατα ελληνικά δημοσιεύματα, σύμφωνα με τα οποία και ο δολοφονηθείς δημοσιογράφος Γιώργος Καραϊβάζ βρισκόταν παλαιότερα υπό παρακολούθηση. «Εδώ χρειαζόμαστε επείγουσα διαλεύκανση», λέει, «πρόκειται για μία πολύ σοβαρή υπόθεση. Οι δημοσιογράφοι πρέπει να μπορούν να κάνουν τη δουλειά τους με ελευθερία και ασφάλεια. Αυτό αποτελεί βασικό στοιχείο για τη λειτουργία της Δημοκρατίας».

Το «προσωρινό» συμπέρασμα της επιτροπής PAGA

Ο Γρηγόρης ΔημητριάδηςΘα καταθέσει τελικά ο Γ.Δημητριάδης για την υπόθεση;

Στις αρχές Νοεμβρίου η επιτροπή PAGA του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου επισκέφθηκε την Αθήνα. Λίγο αργότερα παρουσίασε στις Βρυξέλλες ένα προσχέδιο έκθεσης (draft). Η εισηγήτρια Σόφι Ιντ’Φελντ δέχθηκε επικρίσεις από φιλοκυβερνητικές εφημερίδες. Πρώτον, γιατί δημοσιοποίησε το προσχέδιο χωρίς να περιμένει το τελικό σχέδιο με τροπολογίες άλλων ευρωβουλευτών και, δεύτερον, γιατί σε μεγάλο βαθμό το προσχέδιο στηρίζεται σε μαρτυρίες δημοσιογράφων που εικάζεται ότι έχουν αριστερές πολιτικές καταβολές. Τι λέει η ίδια για όλα αυτά;

«Ένα προσχέδιο δεν είναι παρά αυτό που λέει η λέξη: προσχέδιο», επισημαίνει. «Είναι απολύτως φυσιολογική διαδικασία να καταθέτει ο εισηγητής ένα προσχέδιο, πριν καταθέσει το τελικό σχέδιο. Βλέπω ότι καμία από τις 27 εθνικές κυβερνήσεις δεν δείχνει διάθεση συνεργασίας. Έπρεπε να στηριχθούμε σε πληροφορίες που είναι δημοσίως προσβάσιμες. Κι επειδή αντιλαμβάνομαι τον ευαίσθητο χαρακτήρα του θέματος, έχω κάνει κάτι που νομίζω ότι δεν έχει ξαναγίνει σε αυτό το Κοινοβούλιο. Έχω παραθέσει υποσημειώσεις με τις πηγές για όλες, μα όλες τις αιτιάσεις που καταγράφονται. Η έκθεση περιέχει 989 υποσημειώσεις. Επίσης νομίζω ότι καμία άλλη έκθεση στην ιστορία της ΕΕ δεν επαναλαμβάνει τόσες φορές τη λέξη ‘φέρεται’ ή ‘φερόμενος’ (allegedly). Περιέχονται αιτιάσεις, που θα αποδειχθεί ότι δεν ευσταθούν; Πιθανώς. Αλλά πιστεύω επίσης ότι πολλές από αυτές ευσταθούν».

Στο στόχαστρο και η Βόρεια Μακεδονία;

Ελληνικό κινητόΠοιός χρησιμοποίησε τελικά το λογισμικό παρακολούθησης στην Ελλάδα;

Το έργο της επιτροπής PAGA θεωρητικά τερματίζεται τον Μάρτιο του 2023, αλλά είναι πολύ πιθανό να παραταθεί τουλάχιστον μέχρι το καλοκαίρι, για την περαιτέρω διερεύνηση της υπόθεσης. Ένα ακόμη ενδιαφέρον ερώτημα είναι, εάν η επιτροπή προτίθεται να εστιάσει και σε άλλες χώρες, για παράδειγμα στη Βόρεια Μακεδονία, την οποία δημοσιεύματα συνδέουν με το λογισμικό παρακολουθήσεων Predator. «Βεβαίως η χώρα αυτή δεν είναι μέλος της ΕΕ, αλλά μας ενδιαφέρει», απαντά η Ολλανδέζα ευρωβουλευτής. «Υπάρχουν ενδείξεις ότι πρόσωπα και επιχειρήσεις στη Βόρεια Μακεδονία διαδραματίζουν έναν πολύ σημαντικό ρόλο σε όλη αυτή την υπόθεση. Ας μην ξεχνάμε ότι εκεί είχε την έδρα της η εταιρεία Cytrox, που είχε λανσάρει στην αγορά το Predator…».

Γιάννης Παπαδημητρίου, Στρασβούργο  

DW

Γιατί η Δύση δεν μπορεί να αποτρέψει νέα εισβολή στη Συρία

0

Ο Ερντογάν αισθάνεται ισχυρός όσο ποτέ άλλοτε στο παρελθόν. Εκτιμάται ότι για εσωτερικοπολιτικούς λόγους θα επιδιώξει νέα κλιμάκωση. Σχόλιο του Ρόναλντ Μαϊνάρντους*.

Οι πολιτικές συνθήκες αλλάζουν γρήγορα – και ριζικά: μόλις πριν από λίγες εβδομάδες πλήθαιναν οι ενδείξεις πολιτικής προσέγγισης μεταξύ Δαμασκού και Άγκυρας. Τον Αύγουστο, οι ειδικοί έκαναν εικασίες για επικείμενο ιστορικό συμβιβασμό μεταξύ του Σύρου προέδρου Μπασάρ αλ Άσαντ και του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών τροφοδότησε τις εικασίες για μια ριζική αλλαγή στην πολιτική της Τουρκίας σε μια συνάντηση με τον Σύρο ομόλογό του. Δήλωσε ότι ο χρόνος ήταν ώριμος για έναν συμβιβασμό μεταξύ της κυβέρνησης της Δαμασκού και της συριακής αντιπολίτευσης.

Η αίσθηση που δόθηκε ήταν ότι η ώρα της διπλωματίας είχε επιτέλους φτάσει στη Συρία. Λίγο νωρίτερα, σε διάσκεψη κορυφής για το ζήτημα της Συρίας στα πλαίσια της λεγόμενης Ομάδας της Αστάνα, οι πρόεδροι του Ιράν και της Ρωσίας προειδοποίησαν τον Ερντογάν να μην επέμβει στρατιωτικά στη Συρία. Ολα αυτά τον Αύγουστο. Στο μεταξύ, πολλά πράγματα έχουν αλλάξει. Εδώ και πολλά χρόνια, η Τουρκία έχει ως στρατηγικό στόχο την “εξουδετέρωση” των Κούρδων μαχητών στα σύνορά της. Η πρόσφατη τρομοκρατική επίθεση στην Κωνσταντινούπολη έδωσε στον Ερντογάν το πρόσχημα να προωθήσει αυτόν τον στόχο με στρατιωτικά μέσα για άλλη μια φορά. Τους τελευταίους μήνες. οι συντελεστές της τουρκικής πολιτικής έχουν αλλάξει.

Οι μεταβολές σχετίζονται με τον πόλεμο στην Ουκρανία και έχουν διευρύνει σημαντικά τα περιθώρια ελιγμών του Ερντογάν. Δεδομένης της στρατηγικής αναβάθμισης της χώρας του, ο Τούρκος πρόεδρος αισθάνεται σήμερα πιο ισχυρός απο ποτέ.  “Δεν υπάρχουν περιορισμοί σε αυτό το θέμα. Η επιχείρηση συνεχίζεται”, δήλωσε ο Ερντογάν μετά τις τουρκικές αεροπορικές επιδρομές σε στόχους στη βόρεια Συρία και το βόρειο Ιράκ. Στη συνέχεια επανέλαβε δύο φορές την απειλή, γνωστή πλέον και στην Ελλάδα, ότι “μπορεί να έρθουμε ξαφνικά ένα βράδυ”.

Ο απρόβλεπτος Ερντογάν 

Δρ. Ρόναλντ ΜαινάρντουςΔρ. Ρόναλντ Μαινάρντους

Η απομάκρυνση των Κούρδων μαχητών, ιδίως του PKK και των συμμάχων του, από τις παραμεθόριες περιοχές αποτελεί κεντρικό στρατηγικό στόχο της Άγκυρας εδώ και πολλά χρόνια. Τελευταία, ο τουρκικός στρατός έχει εισβάλει στη βόρεια Συρία τρεις φορές. Σήμερα, η Άγκυρα ελέγχει ευρείες περιοχές στην Συρία και το βόρειο Ιράκ. Στη Συρία, οι στρατιωτικοί και οι πολιτικοί στόχοι συμβαδίζουν: στη συριακή πλευρά των συνόρων, οι προετοιμασίες για την επανεγκατάσταση μεγάλου αριθμού Σύρων προσφύγων από την Τουρκία έχουν προχωρήσει αρκετά. Στόχος της Άγκυρας αποτελεί η μόνιμη εκδίωξη των Κούρδων και η δημογραφική “αναδιαμόρφωση” της περιοχής. Οι στρατιωτικές επιχειρήσεις του παρελθόντος και του παρόντος υπηρετούν αυτόν τον στόχο.

Μια νέα εισβολή θα επιβάρυνε περαιτέρω τις ήδη τεταμένες σχέσεις μεταξύ της Άγκυρας και της Ουάσιγκτον. Στην Συρία, ΗΠΑ και Τουρκία βρίσκονται σε αντίθετα στρατόπεδα. Οι δηλωμένοι εχθροί της Τουρκίας – οι πολιτοφυλακές YPG – είναι οι σύμμαχοι της Αμερικής. Στον μακρύ κατάλογο των τουρκοαμερικανικών διαφορών το ρήγμα στο θέμα της Συρίας είναι ιδιαίτερα σοβαρό.

Ως αποτέλεσμα της στρατηγικής  αναβάθμισης της Τουρκίας ο Ερντογάν έγινε ακόμη πιο δύσκολος, ακόμη και απρόβλεπτος εταίρος για τη Δύση και το ΝΑΤΟ. Δεν πρέπει να περιμένουμε ότι ο Τούρκος πρόεδρος θα λάβει υπόψη του τις προτροπές για μετριοπάθεια και αυτοσυγκράτηση που ακούγονται από όλες τις πλευρές. Από τη σκοπιά της Τουρκίας, δεν υπάρχει κανένας λόγος να το πράξει. Ούτε οι ΗΠΑ ούτε οι Ευρωπαίοι θα διακινδυνεύσουν ρήξη με την Άγκυρα. Θα περιοριστούν στις λεκτικές εκκλήσεις και στο τέλος θα δώσουν στον Ερντογάν το ελεύθερο.

Το διπλωματικό τίμημα που ενδέχεται να πληρώσει η Τουρκία μπορεί επομένως να το αντέξει. Για εσωτερικούς λόγους, τέλος, πολλά δείχνουν ότι ο Ερντογάν θα επιδιώξει την κλιμάκωση. Η εμπειρία δείχνει ότι ως αποτέλεσμα μιας στρατιωτικής εισβολής, οι ψήφοι του κυβερνώντος κόμματος αυξάνονται κατά τρία έως τέσσερα τοις εκατό – κάτι που μπορεί να κάνει τη διαφορά μεταξύ νίκης και ήττας στις επερχόμενες εκλογές.

Ρόναλντ Μαινάρντους

*Ο Δρ Ρόναλντ Μαϊνάρντους είναι πολιτικός αναλυτής και σχολιαστής και Κύριος Ερευνητής του ΕΛΙΑΜΕΠ. Στα μέσα της δεκαετίας του 90 διετέλεσε διευθυντής της Ελληνικής σύνταξης της Deutsche Welle. 

DW

Ελλάδα-Αίγυπτος: Από τον Ιμπραήμ στον Σίσι

0

Ελλάδα και Αίγυπτος έχουν σχέσεις ιστορικής σημασίας. Τα τελευταία χρόνια, επί καθεστώτος Σίσι καθίστανται ολοένα και πιο στενές, λόγω της ταύτισης των ελληνο-αιγυπτιακών συμφερόντων στο χώρο της Ανατολικής Μεσογείου, αλλά και στο Αιγαίο, όπως έδειξε η υπογραφή της ελληνοαιγυπτιακής συμφωνίας Έρευνας και Διάσωσης. Συμφωνία, στην οποία «καθορίζονται τα όρια της δικαιοδοσίας και των περιοχών ευθύνης για την Έρευνα και Διάσωση μεταξύ Ελλάδας και Αιγύπτου που ταυτίζονται με τα FIR Αθηνών και Καΐρου αντίστοιχα, με πλήρη εφαρμογή και απόλυτο σεβασμό του Διεθνούς Δικαίου», όπως επεσήμανε ο Έλληνας υπουργός Άμυνας.

Εστιάζοντας στο μέτωπο της Λιβύης, που ενδιαφέρει ιδιαίτερα την Αίγυπτο, ο Νίκος Παναγιωτόπουλος επεσήμανε πως η συμφωνία έρευνας και διάσωσης είναι «σε αντιδιαστολή με τα αποκαλούμενα “Μνημόνια Συνεργασίας” μεταξύ της Τουρκίας και της κυβέρνησης της Τρίπολης που συνιστούν συμπεριφορές παράνομες και παραβατικές… και αποτελούν σαφείς προκλήσεις κατά κυρίαρχων κρατών, παραβλέπουν τους κανόνες του Διεθνούς Δικαίου, του Δικαίου της Θάλασσας και της ίδιας της γεωγραφίας, ενώ αποτελούν σαφή απειλή για την περιφερειακή σταθερότητα και ασφάλεια».

Είχαν προηγηθεί οι τριμερείς συναντήσεις (Ελλάδα-Κύπρος-Αίγυπτος), με σκοπό τη συνδιαχείριση του ορυκτού πλούτου στα κοινά θαλάσσια οικόπεδα, η στρατιωτική συνεργασία των δύο χωρών, επιτομή της οποίας είναι η άσκηση “Medusa” (στην οποία έκανε ειδική αναφορά ο Έλληνας υπουργός Άμυνας και που συμμετέχουν αξιόλογες ναυτικές και όχι μόνο, δυνάμεις των δυο χωρών) και φυσικά η συμφωνία για την οριοθέτηση θαλάσσιων ζωνών Αθήνας-Καΐρου. Όλα αυτά δείχνουν την δυναμική στις ελληνοαιγυπτιακές σχέσεις.

Μάλιστα, η προσέγγιση με την Αίγυπτο αποτελεί μια σταθερά της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής, καθώς είχε ξεκινήσει από την απερχόμενη κυβέρνηση. Ανεξαρτήτως, λοιπόν, από ποιο κόμμα βρίσκεται στην εξουσία τα τελευταία χρόνια η Αθήνα έχει επενδύσει στις αγαστές σχέσεις Ελλάδας-Αιγύπτου, σε μια προσπάθεια να εξισορροπήσει την τουρκική επιθετικότητα στην Ανατολική Μεσόγειο. Βεβαίως, ενισχυτικά της ελληνοαιγυπτιακής προσέγγισης έχει λειτουργήσει και η στάση της Τουρκίας.

Η ανάμιξη του Ερντογάν στα εσωτερικά της Αιγύπτου (στρατιωτικό πραξικόπημα 2013), τασσόμενος υπέρ της Μουσουλμανικής Αδελφότητας και κατά του προέδρου Σίσι, σε συνδυασμό με την επεκτατική του πολιτική στην Ανατολική Μεσόγειο, τον έφεραν σε σύγκρουση με το Κάιρο. Η Τουρκία επιδιώκει να κάνει μία νέα αρχή στις σχέσεις με την Αίγυπτο και “διαφημίζει” την συνάντηση που είχαν ο Ταγίπ Ερντογάν με τον Αμπντέλ Φατάχ αλ Σίσι στο Κατάρ, με την μεσολάβηση του εμίρη Θάνι. Προηγουμένως, το κλίμα στις τουρκοαιγυπτιακές σχέσεις επιβαρύνθηκε και πάλι λόγω της εμπλοκής της Άγκυρας στην Λιβύη, που οδήγησε το Κάιρο να τερματίσει τις διερευνητικές συνομιλίες για την αποκατάσταση των σχέσεων του με την γείτονα.

Η Αίγυπτος του Μεχμέτ Αλή

Βέβαια, υπήρξε μια περίοδο που ο ρόλος της Αιγύπτου κόντεψε να στερήσει από τους Έλληνες την εθνική τους ανεξαρτησία. Αναφερόμαστε στην Επανάσταση του 1821 και στην επέμβαση του αιγυπτιακού παράγοντα στη σύγκρουση μεταξύ των επαναστατημένων Ελλήνων με τον Σουλτάνο. Πιο συγκεκριμένα, στην ανάμειξη του Μεχμέτ Αλή, πασά της Αιγύπτου, και του γιού του Ιμπραήμ στον Αγώνα του 1821. Η Αίγυπτος, μετά από κάλεσμα του Σουλτάνου Μαχμούτ Β΄, κλήθηκε να συνδράμει τους Τούρκους στην καταστολή της Επανάστασης, μέσω της μεταφοράς ισχυρών αιγυπτιακών δυνάμεων στην Πελοπόννησο. Τι θα κέρδιζε ο Μεχμέτ; Τι άλλο, παρά τον ίδιο τον Μοριά.

  Λήξη συναγερμού στις σχέσεις Ελλάδας-Ισραήλ

Σε στρατιωτικό επίπεδο, οι αιγυπτιακές δυνάμεις υπερτερούσαν ποιοτικά των αντίστοιχων οθωμανικών. Οι συγκρούσεις των Αιγυπτίων με τους Ευρωπαίους, κατά τη διάρκεια των Ναπολεόντειων πολέμων (1803-1815), τους είχαν φέρει σε επαφή με τον ευρωπαϊκό τρόπο πολέμου και είχαν ωθήσει τον Μεχμέτ να εκσυγχρονίσει τον στρατό του. Έτσι, άρχισαν να καταφθάνουν ευρωπαϊκές στρατιωτικές αποστολές (κατά βάση γαλλικές) με σκοπό να αναδιοργανώσουν τα αιγυπτιακά στρατεύματα, δημιουργώντας έναν ισχυρό τακτικό στρατό ευρωπαϊκού τύπου.

Σε επίπεδο ναυτικής δύναμης, ο Ιμπραήμ ετοίμαζε ένα τεράστιο στόλο, τον μεγαλύτερο που είχε εμφανισθεί στην Ανατολική Μεσόγειο, με εξαίρεση τον γαλλικό ορισμένα χρόνια πριν. Πενήντα τέσσερα μάχιμα πλοία θα συνόδευαν ένα μεγάλο αριθμό μεταγωγικών που θα μετέφεραν 14.000 πεζούς, 2.000 ιππείς και 500 πυροβολητές υπεύθυνους για 150 κανόνια. Μια αρμάδα που άγγιζε τα 400 πλοία και απειλούσε να πλήξει την Επανάσταση στις δυο πηγές στρατιωτικής ισχύος της, τον ελληνικό ναυτικό στόλο και το “κάστρο” της Πελοποννήσου.

Οι συγκρούσεις το 1824

Αρχές του 1824, μετά από τρία χρόνια συγκρούσεων με τους επαναστατημένους Έλληνες, οι Τούρκοι δεν είχαν καταφέρει ουσιαστικά τίποτα. Τα σημαντικότερα κάστρα της Πελοποννήσου βρίσκονταν στα χέρια των επαναστατών, ενώ όσα δεν είχαν πέσει (Πάτρα, Κορώνη, Μεθώνη), βρίσκονταν υπό στενή πολιορκία. Το διοικητικό και στρατιωτικό κέντρο της Πελοποννήσου, η Τριπολιτσά, είχε χαθεί για την τουρκική πλευρά αρκετά νωρίς (Σεπτέμβριος 1821, παλαιό ημερολόγιο). Η περίφημη στρατιά του Δράμαλη είχε ηττηθεί κατά κράτος στα Δερβενάκια, ενώ στον ναυτικό αγώνα οι Τούρκοι είχαν χάσει σημαντικά τους πλοία από τα ελληνικά πυρπολικά.

Αλλά και στο ελληνικό στρατόπεδο τα πράγματα δεν ήταν καλύτερα. Οι πρώτες νίκες σε στρατιωτικό επίπεδο, αντί να φέρουν την παγίωση της Επανάστασης, έφεραν τα πρώτα δείγματα διχασμού και τριβών μεταξύ των επαναστατών. Το αποτέλεσμα ήταν ο πρώτος εμφύλιος πόλεμος (Μάρτιος-Ιούλιος 1824), για να ακολουθήσει λίγο αργότερα ο δεύτερος (Οκτώβριος 1824-Μάρτιος 1825).

Ο Ιμπραήμ στην Πελοπόννησο

Αυτή ήταν σε γενικές γραμμές η κατάσταση όταν τον Μάιο του 1824, έφτασαν για τους επαναστατημένους Έλληνες τα πρώτα δυσάρεστα νέα. Ο Ιμπραήμ είχε αποπλεύσει από την Αλεξάνδρεια και ξεκινούσε την εκστρατεία του, περνώντας πρώτα από το Αιγαίο. Πρώτος σταθμός η Κρήτη, όπου η επανάσταση κατεστάλη χωρίς ισχυρή αντίσταση. Ακολούθησε η Κάσος, η οποία καταστράφηκε από τον αιγυπτιακό στόλο, ενώ, λίγο αργότερα, τα Ψαρά ερημώθηκαν από την οθωμανική μανία.

Και ενώ ο Ιμπραήμ απονεύρωνε μεθοδικά τα σημαντικότερα κέντρα της ελληνικής ναυτικής ισχύος, οι επαναστατημένοι Έλληνες τρωγόντουσαν μεταξύ τους, αγνοώντας τη πραγματική φύση της αιγυπτιακής απειλής. Τον Φεβρουάριο του 1925, πέφτει στα χέρια του Αιγύπτιου πασά η Μεθώνη και τρεις μήνες μετά, τον Μάιο, η Πύλος. Η προέλαση προς την πελοποννησιακή ενδοχώρα υπήρξε ταχεία. Τον Ιούνιο του ίδιου έτους, χάνεται η Τριπολιτσά και το Άργος. Το Ναύπλιο γλίτωσε χάρη στον στρατηγό Μακρυγιάννη, ενώ η Μάνη παρέμεινε αδούλωτη λόγω του ορεινού γεωγραφικού ανάγλυφου της περιοχής.

  Η γενοκτονία δεν γίνεται ξαφνικά ένα βράδυ – Οι επιθέσεις κατά των Κούρδων

Ωστόσο, τα σημαντικότερα στρατηγικά σημεία του Πελοποννήσου είχαν περάσει στον έλεγχο του Ιμπραήμ, ο οποίος, άλλοτε με ωμή βία και άλλοτε με μεθόδους ανταμοιβής, καθίστατο κυρίαρχος του Μοριά. Την ίδια στιγμή, στο μέτωπο της Στερεάς Ελλάδας, η πτώση του Μεσολογγίου, τον Απρίλιο του 1826, είχε επιχειρησιακές και ψυχολογικές συνέπειες για τους επαναστατημένους Έλληνες. Οι Έλληνες απώλεσαν τη σημαντικότερη βάση ανεφοδιασμού τους στον χώρο της δυτικής Στερεάς Ελλάδας. Παντού, οι άτακτες επαναστατικές ομάδες υποχωρούσαν, σημειώνοντας μόνο μικρές νίκες αμφίβολης σημασίας για την εξέλιξη του Αγώνα.

Το δίδαγμα για το σήμερα

Αρχές του 1827, η Επανάσταση ήταν μια σκιά χωρίς περιεχόμενο. Η απόβαση του Ιμπραήμ είχε αλλάξει την κατάσταση στην Πελοπόννησο μέσα σε λίγους μήνες και απείλησε, όσο τίποτα άλλο μέχρι τότε, την ύπαρξή της. Όπως αναφέρει ο Κολοκοτρώνης στα απομνημονεύματα του: «εις τον καιρό του προσκυνήματος (εννοεί την τακτική της προσέγγισης των ντόπιων από τον Ιμπραήμ) εφοβήθηκα μόνο δια την πατρίδα μου, όχι άλλη φορά, ούτε εις τας αρχάς, ούτε εις τον καιρόν του Δράμαλη, όπου ήλθε με τριάντα χιλιάδες στράτευμα εκλεκτό, ούτε ποτέ, μόνο εις το προσκύνημα φοβήθηκα» (Κολοκοτρώνη Απομνημονεύματα, σελ. 191).

Η Πράξη Υποταγής προς τη Βρετανία, η οποία υπεγράφη το καλοκαίρι του 1825 από το σύνολο της πολιτικής διοίκησης της Επανάστασης, συμπεριλαμβανομένου και του Κολοκοτρώνη, αντανακλούσε την απελπισία και το αδιέξοδο των επαναστατών. Η συνδυασμένη τουρκοαιγυπτιακή αντεπίθεση με σκοπό την επανάκτηση των επαναστατημένων περιοχών λίγο έλειψε να εξελιχθεί σε γενοκτονία σε βάρος των Ελλήνων της Πελοποννήσου.

Η λύτρωση από την αιγυπτιακή απειλή ήρθε τον Οκτώβριο του 1827 με την περίφημη Ναυμαχία του Ναβαρίνου. Σε αυτήν, οι ενωμένες συμμαχικές μοίρες Αγγλίας, Γαλλίας και Ρωσίας καταναυμαχούν τον τουρκοαιγυπτιακό στόλο. Οι απώλειες για τους Τουρκοαιγυπτίους ήταν 60 πλοία και 6.000 νεκροί, χωρίς οι Ευρωπαίοι να χάσουν κανένα πλοίο. Η ναυμαχία του Ναβαρίνου αποτελεί σταθμό για την Επανάσταση του 1821, διότι βοήθησε αποτελεσματικά στην εξουδετέρωση της απειλής που συνιστούσε ο Ιμπραήμ.

Αν υπάρχει κάποιο δίδαγμα από τις σχέσεις Ελλάδας-Αιγύπτου

slpress.gr

Ο ΕΞΟΒΕΛΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΡΩΣΟΥ

8
Επειδή με τις ακρότητές τους θα μας οδηγήσουν σε μια μονόχνωτη, δυστοπική, δυτική κοινωνία να κάνουμε μερικές διευκρινήσεις για να μην παρεξηγούμεθα και αν χρειαστεί, να αντιδράσουμε. Όσοι δεν θέλουν να στοιβαχτούν στη σειρά σαν στρατιωτάκια και αισθάνονται ελεύθεροι.
Η εισβολή του Πούτιν στην Ουκρανία ήταν και παραμένει μια, ΑΠΟΛΥΤΩΣ, καταδικαστέα πράξη. Και η εξουσία που άσκησε ο Πούτιν ήταν- και είναι- αυταρχική, ολοκληρωτική, αντιδημοκρατική.
Άλλο, όμως, το καθεστώς Πούτιν και άλλο η Ρωσία. Άλλο ο Πούτιν και άλλο ο ρωσικός λαός.
Η Ρωσία είναι μια χώρα και οι Ρώσοι ένας λαός με τεράστιο πολιτιστικό αποτύπωμα στην ανθρωπότητα.
Δεν είναι, απλώς, γελοιότητα η απαγόρευση επαφής με τον ρωσικό πολιτισμό. Είναι μια ολοκληρωτικής εμπνεύσεως αντιδημοκρατική απόφαση και πράξη που στιγματίζει τη Δύση και την τρέχουσα ηγεσία της.
Όπως και την ελληνική κυβέρνηση, με πρωθυπουργό τον Μητσοτάκη.
Εν κατακλείδι: θα συνεχίσουμε να καταδικάζουμε την εισβολή στην Ουκρανία, θα συμπαριστάμεθα στον Ουκρανικό λαό, θα καταδικάζουμε το αυταρχικό καθεστώς Πούτιν αλλά ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΘΑ ΜΑΣ ΕΠΙΒΑΛΛΕΙ ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΕΙΣ με τον ρωσικό λαό και τον πολιτισμό του.
ΥΓ1: Ένας απο τους δυτικόφρονες έλληνες πολιτικούς που κατείχε καίριας σημασία θέση στην ασφάλεια της χώρας μου είπε κάποτε πως, με την Δύση είμαστε και δεν υπάρχει αμφιβολία γι αυτό. Ούτε πρέπει να υπάρξει. Κάποια παρουσία, όμως, της Ρωσίας και στη χώρα και στην περιοχή πρέπει να την ενθαρρύνουμε.
ΥΓ2: Όταν επιβλήθηκαν οι κυρώσεις-ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΕΣ- στη Ρωσία, αυτές που, αβρόχοις ποσί, έσπευσαν να εφαρμόσουν ο Μητσοτάκης και η Μενδώνη, οι μουσικοί της παγκοσμίου φήμης Φιλαρμονικής του Βερολίνου αρνήθηκαν να παίξουν, όταν τους παρότρυναν να συνεχίσουν χωρίς τον αρχιμουσικό τους Κιρίλ Πετρένκο. Ειρήσθω εν παρόδω πως καλλιτεχνικοί διευθυντές στην Φιλαρμονική αυτή διετέλεσαν διακεκριμένοι μαέστροι, όπως ο Βίλχελμ Φούρτβενγκλερ, ο Χέρμπερτ φον Κάραγιαν, ο Κλαούντιο Αμπάντο και ο σερ Σάιμον Ρατλ. Οι ίδιοι οι μουσικοί της ορχήστρας εκλέγουν τον καλλιτεχνικό τους διευθυντή.
ΥΓ3: Γίνεται μια παγκόσμια προσπάθεια- ΚΑΙ ΣΩΣΤΑ- να καταρριφθούν τα στερεότυπα σχετικά με την στάση μας απέναντι σε σεξουαλικές συμπεριφορές. Δεν μπορεί να εστιάζεται το παγκόσμιο ενδιαφέρον στην άρση αυτών των στερεοτύπων και να υψώνονται νέα τείχη στις εθνικότητες. Δεν είναι εξοβελιστέος ο Ρώσος. Άλλο η κριτική στην πολιτική ηγεσία της χώρας και άλλο ο εξοβελισμός ανθρώπων για αστείες σκοπιμότητες.
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Μακρυά απο τις πολιτικές γενετικές καθαρότητες. Ο κόσμος και η ζωή είναι μια πολυπλοκότητα. και ως πολυπλοκότητα έχει ενδιαφέρον.
Η γραμμικότητα είναι ανιαρή. Στην δυστοπική κοινωνία που προσπαθούν να δημιουργήσουν πρέπει να αντισταθούμε.
Παντελής Σαββίδης

Νεο/οθωμανικός κίνδυνος και «Ανανο/πρεσπισμός»

2

του Λαοκράτη Βάσση

Α.Οι διεκδικήσεις της Τουρκίας, μας τα λένε κιόλας ωμά, δεν είναι επικοινωνιακού χαρακτήρα. Κι ούτε εντάσσονται σε ένα παιγνίδι πολιτικής τακτικής της γείτονος απέναντί μας. Είναι στρατηγική επιλογή, που, πέραν της ελαστικής αυξομοίωσης των διεκδικούμενων, στοχεύει πολύ σταθερά στη μετάθεση της στρατηγικής οριογραμμής στο μέσον του Αιγαίου. Για να μεγαλώσει ο στενός, τώρα… πια, γεωγραφικός της χώρος. Που τόσο, όμως, καθαρά ορίζεται, εδώ κι έναν αιώνα, απ’ τις διεθνείς συνθήκες.

Με το ιδεολόγημα της «Γαλάζιας Πατρίδας» να είναι το ψευδώνυμο της Χιτλερο/ναζιστικής πολιτικής του «ζωτικού χώρου», την οποία η ανθρωπότητα πλήρωσε τόσο ακριβά με τη φρίκη του Δεύτερου παγκοσμίου πολέμου. Έτσι που, ο ιστορικός αναθεωρητισμός, όπως τον επικαλούνται, για να δικαιολογήσουν τα όσα εποφθαλμιούν, καθίσταται το επιθετικό έμβολο της παγιούμενης επιθετικής «εθνικής ιδεολογίας» τους. Όπου, δια του Ερντογάν, ο αναδυόμενος νεο/οθωμανισμός, υποκαθιστώντας και ενσωματώνοντας τον απονευρωμένο πολιτικά Κεμαλισμό, είναι η νέα εκδοχή, με ισλαμικό ενωτικό πρόσημο, του τούρκικου εθνικιστικού επεκτατισμού.

Β.Κι είναι τα «υλικά σύνθεσης» αυτού του εθνικισμού, τα πολύ γκρίζα δηλαδή «ισλαμο…κεμαλικά» ιδεολογικά υλικά της αναδυόμενης νεο/οθωμανικής Τουρκίας, που καθιστούν επικινδύνως αφελείς όλες τις πολιτικές εκδοχές του «κατευναστικού ελέγχου» της, στη βάση πάντοτε ενός δυνητικού «δυτικού προσανατολισμού» της και μιας προσδοκώμενης δυτικότροπης «εξημέρωσής» της.

Η στρατηγική τροχιοδρόμηση του νεο/οθωμανισμού, όπως, κατά απόλυτο τρόπο, εκπορεύεται απ’ τα ιδεολογικά υλικά «σύνθεσής» του, θέτουν την Τουρκία απέναντι, φύσει και θέσει, στον ευρω/δυτικό κόσμο. Κι αυτό όχι μόνο και τόσο λόγω της εκκολαπτόμενης περιφερειακής ισχύος της και του ότι δεν της είναι… βολικά τα ευρω/δυτικά κανονιστικά πλαίσια στο ανοιχτό πεδίο των νέων γεωπολιτικών αντιπαραθέσεων του υπό διαμόρφωση «πολυπολικού κόσμου» μας, όσο, ίσως μάλιστα και πολύ περισσότερο απ’ τις «περιφερειακές φιλοδοξίες», λόγω του αντίπαλου, έως και εχθρικού, ιστορικού «ψυχισμού» της. Όπως αυτή η αντιπαλότητα παροξύνεται απ’ τον αφυπνιζόμενο, πολύ τραυματικό όμως στη σχέση του με τη Δύση, Οθωμανικό μεγαλοϊδεατισμό. Που είναι μια πολύ κρίσιμη παράμετρος, με πολύ σκοτεινό βάθος (Οθωμανικό αυτοκρατορικό υποσυνείδητο!) και συνακόλουθο ταυτοτικό επεκτατισμό (νεο/οθωμανικό Ερντογανικό… μεγαλείο!).

 

 

Γ.Όπου, όσο δεν αναγιγνώσκεται σωστά, ως έχει δηλαδή, το βαθύ «απέναντι» της Τουρκίας, μαζί και η στρατηγική τροχιοδρόμησή της… απέναντι στη Δύση, προφανώς με τακτικού χαρακτήρα, κατά την πορεία της, τολμηρά πολιτικά παιγνίδια, τόσο θα διευκολύνεται αυτή η στρατηγική μετατόπισή της. Ιδίως στη μεταβατική της φάση, που, ένα ενδεχόμενο μεγάλο «κόστος» της (οικονομικά «πλήγματα»), θα μπορούσε να τη γονατίσει (χρεοκοπία), με δεδομένη την οικονομική της κρίση. Κάτι που καλύτερα από όλους το ξέρει ο παράτολμος αλλά και… ρεαλιστής Ερντογάν, ως πολύπειρος και παμπόνηρος «ανατολίτης». Που, ακροβατώντας επικίνδυνα μεταξύ Αμερικής και Ρωσίας, είναι βέβαιον πως θα κάνει τους πιο ακραίους ελιγμούς, για να αποφύγει τα μοιραία παρεπόμενα των νεο/οθωμανικών επιλογών του. Παίζοντας, με συνήθη τα ανατολίτικα παζάρια, την πολύ ακριβή για τους Δυτικούς στρατηγική θέση της χώρας του, σε συνδυασμό πάντοτε με το εξίσου γερό χαρτί των παραδοσιακών δεσμών και των μεγάλων συμφερόντων με πολύ σημαντικές ευρωπαϊκές χώρες, όπως η Γερμανία. Αλλά και με τις «πλάτες» των πιο ακραίων του «Ατλαντισμού», σαν τον «αξιότιμο» Γραμματέα του ΝΑΤΟ, που, με επίμονο κυνισμό και θρασύτητα, βάζουν, όλοι τους αυτοί, στην ίδια θέση την άρπαγα Τουρκία και την απειλούμενη Ελλάδα. Όπως, μάλιστα, ενοποιούνται και… ουδετεροποιούνται στη δική τους «γλώσσα», με τα περί ενιαίου Νατοϊκού χώρου, τα Ελληνο/τουρκικά σύνορα.

Δ.Κι ούτε λόγος πως το «στρατηγικό απέναντι» της Τουρκίας είναι ένα κατεξοχήν «στρατηγικό απέναντι» στην Ελλάδα. Έτσι που αυτό σημαίνεται τελεσιγραφικά, απ’ τη συνολική ηγεσία των γειτόνων μας, με τα υπαρξιακής βαρύτητας, για μας, ωμά μηνύματά τους: «Casus belli – Δεν μας χωρούν τα σύνορά μας – θα ’ρθουμε ένα βράδυ». Χωρίς ούτε καν «φύλλο συκής» στον επεκτατισμό της… Γαλάζιας πατρίδας τους. Που δεν περιορίζεται πια, όπως αρχικά, σε διεκδίκηση ακατοίκητων βραχονησίδων, αλλά έχει φτάσει, για την ώρα, ως τα μεγάλα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου και τα Δωδεκάνησα. Καθιστώντας απολύτως σαφές πως η στρατηγική οριογραμμή στη μέση του Αιγαίου είναι το δυτικό τους… σύνορο (όπου, στο ανατολικό Αιγαίο μας, γιατί υπάρχει, να μη το ξεχνάμε, και τούρκικη πλευρά του, επιφυλάσσεται, στην καλύτερη των περιπτώσεων, μιας κάποιας μορφής… Φινλανδοποίηση!).

Που σημαίνει, μετά ταύτα, πως η αντιμετώπιση του εξ ανατολών εθνικού μας κινδύνου προϋποθέτει: έλλογη θεώρηση και έλλογη αποφασιστικότητα, συναρθρωμένες σε μακράς πνοής συναγερμική εθνική στρατηγική, όπως το μέγεθος και ο στρατηγικός χαρακτήρας της απειλής απαιτεί και επιβάλλει. Με την έλλογη θεώρηση προφανώς και να μην είναι πρόσχημα «κατευναστικού ενδοτισμού», υπό όλες τις πολύ πονηρές μεταμφιέσεις «μετώπων λογικής» και «νεο/ραγιαδίστικου ρεαλισμού». Αλλά και με την έλλογη αποφασιστικότητα προφανώς επίσης να συνυφαίνεται με το υψηλό αίσθημα πατριωτικής ευθύνης, όπως αυτό ορίζεται απ’ τη Θουκυδίδεια ευψυχία και την Κάλβεια αρετή και τόλμη. Χωρίς ανόητες εθνικιστικές μεγαλαυχίες αλλά και χωρίς αυτο/ευνουχιστικούς κατευναστικούς ενδοτισμούς και αυτο/παγιδευτικές ψευδαισθήσεις.

Ε.Με το πολύ κρίσιμο, καθώς η άμυνα των λαών αρχίζει απ’ την… ψυχή τους, περιεχόμενο αυτών των εννοιών να αναδεικνύει, κατά τη διάρκεια της Μεταπολίτευσης, το μεγάλο έλλειμμα πολιτικής και παιδείας στο πολύ κρίσιμο ζήτημα της εθνικής αυτο/συνείδησης και του πατριωτικού φρονήματος. Καθώς, υπό την αμαρτωλή σκιά της «Χούντας των συνταγματαρχών», σκοτεινού καρπού του μετεμφύλιου παρακράτους, περίπου ενοχοποιήθηκε παν τι το εθνικό και ελληνικό ως κρυπτο/εθνικιστικό και κρυπτο/χουντικό. Έτσι που, αντί ενός σωστού βηματισμού προς το μέλλον, που θα διαπερνά τη «Σκύλλα» της εθνικιστικής τύφλωσης και τη «Χάρυβδη» της αντι/εθνικιστικής ατοπίας, συντελέστηκε η μετατόπιση προς μια υποκατάστατη της χρονίως πάσχουσας και υπολειμματικής εθνικής ιδεολογίας μας: με έντονα τα στοιχεία του ιστορικού αναθεωρητισμού και της ευρω/προσαρμοστικής αποταυτοποίησης. Επικαλυμμένα με περισσεύουσα, καλά δουλεμένη σε νεοταξικές προπαγανδιστικές «δεξαμενές σκέψης», επικοινωνιακή χρυσόσκονη, όπως και με σύγχυση των ορίων τής ευρωπαϊκότητας και της ευρω/προσαρτηματικότητας. Που όλα αυτά μαζί αναδεικνύουν, υπό το παρενεργητικό βάρος της οδυνηρής Χρεωκοπίας και της μετανεωτερικής αποικιοποίησης, την ταυτοτική ιδεολογική θωράκιση της εθνικής μας υπόστασης, θεμελιωμένης στην ιστορικο/πολιτιστική διαχρονία του Ελληνισμού, ως την καθοριστικότερη εθνική μας προτεραιότητα. Με αλάθητους οδηγούς, σ’ αυτή μας την επιλογή, τους νεότερους πνευματικούς μας «νομοθέτες», συνεχιστές των μεγάλων προπατόρων μας, απ’ τον Ρήγα, τον Σολωμό και τον Κάλβο ως τον Σεφέρη, τον Ελύτη και τον Ρίτσο. Γιατί, όσο κι αν ενοχλείται η… διανόηση της «αντι/εθνικιστικής ατοπίας», χωρίς ιδεολογική θωράκιση της εθνικής ψυχής, χωρίς δηλαδή αναπαλλοτρίωτα «άυλα σύνορα», δεν θωρακίζονται τα φυσικά σύνορα και δεν διασφαλίζεται η εθνική ελευθερία κι η εθνική αξιοπρέπεια.

ΣΤ.Όλων τούτων δοθέντων, όσο δεν αναγιγνώσκουμε σωστά το στρατηγικό βάθος του εξ ανατολών υπαρξιακού εθνικού μας κινδύνου, όπως, μάλιστα, με μοναδική διεισδυτικότητα και προβλεπτικότητα το έχει φωτίσει ο Δημήτρης Γληνός, απ’ το 1909, στη μνημειώδη, αλλά… αγνοημένη, μελέτη του: «Η τουρκική μεταπολίτευσις και αι συνέπειαι αυτής», όπου και προειδοποιεί πως η εχθρική στάση των Νεότουρκων έναντι των Ελλήνων: «είναι φαινόμενον ουσιαστικόν της νέας θέσεως των πραγμάτων, η διαγώνιος της νέας εσωτερικής πολιτικής εν Τουρκία» (βλ. Λουκάς Αξελός, περ. ΤΕΤΡΑΔΙΑ, τ. 81-82, σελ. 67-89), που σημαίνει πως, όσο, ακόμα και σήμερα, δεν αναγιγνώσκουμε τις Ερντογανικές απειλές «ως φαινόμενον ουσιαστικόν και διαγώνιο της εν Τουρκία πολιτικής», στην πραγματική δηλαδή στρατηγική τους διάσταση, τόσο δεν οργανώνουμε, κατ’ αντιστοιχίαν, σε μακρόπνοη, κι εμείς, στρατηγική βάση, την αποτελεσματική άμυνα στον υπαρξιακό εθνικό μας κίνδυνο. Μια άμυνα που προφανώς και αρχίζει απ’ την ιδεολογική θωράκιση, με αξιακό μαντέμι απ’ τη μεγάλη ακολουθία των αιώνων πολιτισμού του Ελληνισμού, της εθνικής μας ψυχής. Οπότε και κλείνοντας τις… κερκόπορτες, που άνοιξε η «υποκατάστατη ιδεολογία» της Μεταπολίτευσης. Έτσι που να μην αφήσουμε περιθώρια: τόσο ελαστικοποίησης των «άυλων συνόρων» μας, όπως, επί παραδείγματι, από προοδευτικοφανείς διαβρώσεις του νεοταξικού κοσμοπολιτισμού και του μεταφυσικού διεθνισμού, όσο και ρευστοποίησης των φυσικών συνόρων μας, όπως, υπό παραπλανητικά, επίσης επί παραδείγματι, προσχήματα «ψευδώνυμων συνεκμεταλλεύσεων στο Αιγαίο». Που έχουν στο βάθος τους (μαζί και με το: «να τα βρούμε» με τους άρπαγες γείτονές μας, όπως μας υποδεικνύουν οι… εκλεκτοί σύμμαχοί μας!) τη στιλβωμένη λογική του… Ανανο/πρεσπισμού. Αυτονοήτως ασύμβατη, υπό όλα της τα εξυπονοούμενα: είτε ως Ανανισμός (Κυπριακό) είτε ως Πρεσπισμός (Μακεδονικό), με τη ζητούμενη εθνική στρατηγική της έλλογης θεώρησης και της έλλογης αποφασιστικότητας για την αντιμετώπιση του εξ ανατολών υπαρξιακού εθνικού μας κινδύνου, σε Θράκη, Αιγαίο και Κύπρο!-

edromos.gr

Βαγγέλης Χωραφάς-Η νέα κυβέρνηση της Σερβίας, η ουδετερότητα και το Κοσσυφοπέδιο

0

Μετά από έξι μήνες διαβουλεύσεων και συζητήσεων στη Σερβία, ανακοινώθηκε η σύνθεση της νέας κυβέρνησης. Από τα πρόσωπα που συμμετέχουν είναι δυνατόν να πούμε ποιος ενίσχυσε τη θέση του στον άξονα Βελιγράδι – Μόσχα—Βρυξέλλες.

Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΔΙΑΣΤΑΣΗ

Η νέα κυβέρνηση, μετά τις εκλογές της 3ης Απριλίου σχεδιάζονταν να σχηματιστεί έως τον Ιούλιο. Μόνο στα τέλη Αυγούστου αποφασίστηκε τελικά το όνομα του πρωθυπουργού: ο πρόεδρος και αρχηγός του κυβερνώντος Σερβικού Προοδευτικού Κόμματος, Αλεξάντερ Βούτσιτς, ανακοίνωσε ότι δεν θα αλλάξουν άλογα στη μέση ─ η Άννα Μπρνάμπιτς θα διατηρήσει τη θέση της. Αλλά για κάποιο λόγο, διευκρίνισε ότι μόνο μέχρι το 2024. Αυτή η εξέλιξη έχει ήδη πυροδοτήσει σενάρια για πρόωρες εκλογές.

Η Μπρνάμπιτς σχεδίαζε να παρουσιάσει το υπουργικό συμβούλιο της τον Σεπτέμβριο. Το ημερολόγιο έφτασε στα τέλη Οκτωβρίου. Μέχρι εκείνη τη στιγμή, όλοι οι πολιτικοί αναλυτές είχαν ερωτηματικά. Το ζήτημα των ρωσο-σερβικών σχέσεων εξαρτάται, πρωτίστως από τον Αλεξάνταρ Βούτσιτς, αλλά και από τη σύνθεση της νέας κυβέρνησης ─  εάν το Βελιγράδι θα επιβάλει κυρώσεις κατά της Μόσχας ή όχι.

Αυτές οι κυρώσεις δεν θα προκαλέσουν σημαντική οικονομική ζημιά στη Ρωσία, αλλά η συμβολική και πολιτική τους σημασία είναι τεράστια. Οι Βρυξέλλες απαιτούν ευθέως από το Βελιγράδι να συμμετάσχει στην πίεση στη Μόσχα ή να ξεχάσει την «ευρωπαϊκή ολοκλήρωση». Το Βελιγράδι αρνήθηκε να επιβάλει κυρώσεις, αλλά δεν θέλει να εγκαταλείψει την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση.

Αυτό συνέβαινε εδώ και πολύ καιρό, αλλά τώρα πολλά δείχνουν να αλλάζουν. Και δεν είναι σαφές προς ποια κατεύθυνση.

Στη νέα κυβέρνηση της Σερβίας δεν υπάρχει θέση για 12 πρώην υπουργούς. Ο Αλεξάνταρ Βούτσιτς, δεν συμπεριέλαβε στη κυβέρνηση τούς Nebojša Stefanović, Zorana Mihajlović, Aleksandar Vulin, Branislav Nedimović, Zlatibor Lončar, Vanja Udovićič, Jadranka Joksimović, Marija Obradoćit, Gordana Čomić, Anđelka Atanasković, Tatjana Matić και Ratko Dmitrović.

Ένας από τους λόγους για ένταση δόθηκε από την πρώην Αντιπρόεδρο της Κυβέρνησης, και υπουργό Ενέργειας, Zorana Mihajlović – την εκφραστή της «ευρωπαϊκής πτέρυγας» στη σερβική κυβέρνηση. Είχε δηλώσει ότι η επόμενη κυβέρνηση θα είναι αποφασιστική για το θέμα των κυρώσεων κατά της Ρωσίας, αλλά η γνώμη της είναι ότι η θέση της Σερβίας είναι στην Ευρώπη και το Βελιγράδι «θα πρέπει να συντονίσει την πολιτική του με την ΕΕ» και ότι «η επιθετική ρωσική πολιτική δεν μπορεί να υποστηριχθεί».

Ως εκ τούτου, όλοι περίμεναν ότι η σύνθεση της νέας κυβέρνησης θα παρουσίαζε μια νέα πραγματικότητα. Και το πρώτο πράγμα που τραβάει την προσοχή, είναι ότι η Zorana Mihajlović, δεν συμμετέχει στο νέο κυβερνητικό σχήμα.

Η ίδια απέδωσε τη μη επιλογή της στο γεγονός ότι «δεν συμφωνώ να είμαι πιόνι» και παραδέχτηκε ότι ο Βούτσιτς «θα έχει τώρα έναν πονοκέφαλο λιγότερο».

Ο ίδιος ο Βούτσιτς φαίνεται να διατηρεί την αυτοπεποίθησή του. Και πολλοστή φορά, όταν ρωτήθηκε για τις κυρώσεις, απάντησε ως εξής: «Δεν θα κερδίσουμε τίποτα από την προδοσία».

«Πρέπει να σταθείς στη θέση σου και να πολεμήσεις. Αν επιβάλουμε κυρώσεις κατά της Ρωσίας αύριο, όλα θα πάνε καλά για τρεις μέρες, θα γίνουμε μέρος της ευρωπαϊκής οικογένειας και την πέμπτη μέρα θα μας πουν: Η Σερβία πρέπει επιτέλους να αποφασίσει αν βρίσκεται στη σωστή πλευρά της ιστορίας ή όχι. Και η σωστή πλευρά της ιστορίας είναι αυτό που σου λένε, όσο γελοίο, αλαζονικό και ανακριβές κι αν είναι. Θα ξεκινήσει νέα πίεση και θα ξεκινήσει μια νέα ιστορία με το Κοσσυφοπέδιο», τόνισε ο Βούτσιτς, εννοώντας ότι δεν θα υπάρξει μόνο παραχώρηση για τη Ρωσία, γιατί τότε θα απαιτήσουν επίσης την αναγνώριση του Κοσσυφοπεδίου.

Το δεύτερο πράγμα που τραβάει την προσοχή είναι ότι την ίδια στιγμή με την Μιχαήλοβιτς απομακρύνθηκε από την κυβέρνηση ο Alexander Vulin, ο οποίος θεωρείται αρχηγός της «ρωσικής πτέρυγας». Προηγουμένως, υπηρέτησε ως επικεφαλής του Υπουργείου Εσωτερικών, πριν από αυτό του Υπουργείου Άμυνας, και τον Ιούλιο προειδοποίησε ότι το Βελιγράδι ήταν τώρα υπό πίεση ειδικά λόγω της δικής του στάσης και των θέσεων του.

«Μία από τις μεγαλύτερες υπηρεσίες πληροφοριών στον κόσμο, αν όχι η μεγαλύτερη, με πληροφόρησε ότι οι θέσεις μου είναι απαράδεκτες και ότι αν δεν τις αλλάξω και δεν εγκαταλείψω την πολιτική που ακολουθώ, αν δεν εγκαταλείψω την πολιτική πίστη στον Πρόεδρο Βούτσιτς, τότε δεν θα γίνω μέλος των κυβερνήσεων, και θα κάνουν απολύτως τα πάντα για να με αναγκάσουν να συμβιβαστώ με οποιονδήποτε τρόπο. Θα ξεκινήσει μια μαζική εκστρατεία μέσων ενημέρωσης για να με απομακρύνουν από τη σερβική κυβέρνηση και την πολιτική ζωή», είπε ο Alexander Vulin , προτρέποντας τον αρχηγό του κράτους να αντέξει την εξωτερική πίεση και να συνεχίσει την τρέχουσα πολιτική.

Μόλις πριν από δύο εβδομάδες, ο Vulin υποστήριξε ότι χωρίς φιλία με τη Ρωσία, η Σερβία θα εξαφανιζόταν και η Ευρωπαϊκή Ένωση, όπου μέρος της κοινωνίας φιλοδοξεί να συμμετάσχει ανήκει στο παρελθόν – «με την απώλεια της πολιτικής ανεξαρτησίας, οι χώρες της ΕΕ έχουν γίνει εδάφη, όχι κράτη».

Ωστόσο, ο Vulin δεν έχει κάνει ακόμη προσβλητικές δηλώσεις στο πνεύμα της Mihajlović. Αυτό μπορεί να σημαίνει ότι φιλοδοξεί να τεθεί επικεφαλής στην Υπηρεσία Ασφάλειας και Πληροφοριών (BIA).

Η θέση στην ΒΙΑ θα επέτρεπε στον Βούτσιτς να απομακρύνει τον Vulin από τα μάτια της Δύσης, που αλληλεπιδρά με τη Σερβία κυρίως μέσω της κυβέρνησης, και ταυτόχρονα να κρατήσει στην εξουσία τον επικεφαλής της «ρωσικής πτέρυγας». Ο Vulin, ταξιδεύει στη Μόσχα τακτικά, όπου συναντάται κυρίως με στελέχη από τις δυνάμεις ασφαλείας. Αυτή η μορφή διαλόγου θα συνεχιστεί εάν ο Vulin διατηρήσει την ισχύ του.

Είναι βέβαιο ότι ο Αλεξάνταρ Βούτσιτς βρίσκεται υπό πίεση. Αν απομακρύνει τον Vulin, θα είναι για κάτι σημαντικό ─  για τη μεταφορά ρωσικού πετρελαίου μέσω της Κροατίας (τώρα υπό κυρώσεις), για το «πράσινο φως» για την κατασκευή ενός κλάδου από τον αγωγό Druzhba μέσω Ουγγαρίας κ.λπ. Η πολιτική κυρώσεων των Βρυξελλών έχει δυσκολέψει τη ζωή του Βελιγραδίου.

Σε ό,τι αφορά την «ευρωπαϊκή πτέρυγα» στην κυβέρνηση, το βασικό πρόσωπο με αυτή την ιδιότητα είναι η ίδια η πρωθυπουργός Άνα Μπρνάμπιτς, η οποία βρίσκεται στην εξουσία για περισσότερα από πέντε χρόνια. Όλη η προηγούμενη καριέρα της έχει συνδεθεί με διάφορες δυτικές ΜΚΟ και άλλες παρεμφερείς οργανώσεις.

Είναι όμως απολύτως εξαρτημένη από την υποστήριξη του αρχηγού του κόμματος και του κράτους Αλεξάνταρ Βούτσιτς. Ακόμα κι αν το θέλει, η Μπρνάμπιτς δεν μπορεί να γίνει πολιτικός αντίπαλος του Βούτσιτς. Αλλά η ίδια, «αρέσει» στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Ο Βούτσιτς παρακολουθεί προσωπικά την ισορροπία μεταξύ της «ρωσικής» και της «ευρωπαϊκής» πτέρυγας. Είναι μέρος της πολιτικής του για ίσες αποστάσεις από τις Βρυξέλλες και τη Μόσχα.

ΕΠΙΜΕΡΟΥΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΠΑΡΑΜΕΤΡΟΙ

Υπάρχει διάχυτη η εκτίμηση ότι ο Αλεξάνταρ Βούτσιτς, δεν θα μπορούσε να σχηματίσει κυβέρνηση στο Βελιγράδι χωρίς το SPS.

Θα πρέπει να συνυπολογιστεί και το γεγονός ότι η μη συμμετοχή του Ivica Dacic του SPS στις προεδρικές εκλογές βοήθησε τον Βούτσιτς να εκλεγεί από τον πρώτο γύρο. Γι’ αυτό δεν εκπλήσσει η εκλογή του Ivica Dacic στη θέση του Υπουργού Εξωτερικών. Είναι βέβαιο ότι ο Dacic γνωρίζει όλες τις συνέπειες αυτής της πολιτικής παραχώρησης από την πλευρά του Βούτσιτς.

Η απόφαση ότι ο Nebojša Stefanović δεν θα είναι πλέον στην κυβέρνηση δεν αποτελεί έκπληξη, αφού οι συγκρούσεις του με τον Αλεξάνταρ Βούτσιτς, υπάρχουν εδώ και χρόνια.

Ο Βούτσιτς πρακτικά κατηγόρησε τον υπουργό Άμυνας και τον πρώην υπουργό Αστυνομίας ως υπεύθυνο για τις υποκλοπές εις βάρος του, κάτι που ο Stefanović αρνήθηκε.

Ο Stefanović συνδέθηκε με διάφορες υποθέσεις, με τις οποίες συνδέθηκε και η πρώην γενική γραμματέας Dijana Hrkalović.

Εκτός από τις πολιτικές της θέσεις, δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι η Zorana Mihajlović, δεν είναι πλέον μέλος του υπουργικού συμβουλίου της Μπρνάμπιτς. Οι δυο τους δεν τα πήγαν καλά από την πρώτη στιγμή, υπήρχαν στιγμές έντασης μεταξύ τους, αλλά δεν είναι η πρωθυπουργός αυτή που την απομάκρυνε από την κυβέρνηση. Ο πρόεδρος της Σερβίας το έκανε μόνος του.

Είναι επίσης κοινό μυστικό ότι και η Jadranka Joksimović, η προηγούμενη υπουργός Ευρωπαϊκής Ολοκλήρωσης, δεν είχε πολύ καλές σχέσεις με την πρωθυπουργό Άνα Μπρνάμπιτς, ότι υπήρξαν αντιπαραθέσεις μεταξύ τους και ότι υπήρξαν ακόμη και δημόσιες καταγγελίες από την πλευρά της Joksimović, ότι αν αντικατασταθεί δεν θα είναι επειδή έτσι το θέλει η πρωθυπουργός, αλλά θα αποφασίσουν αυτοί που την εξέλεξαν σε μια τέτοια θέση.

Ο Bratislav Gašić θα καθίσει στη θέση του Υπουργού Εσωτερικών. Είχε απομακρυνθεί λόγω σεξιστικών δηλώσεων, οπότε του δόθηκε η θέση του επικεφαλής της BIA και τώρα επιστρέφει στην κυβέρνηση.

Εικαζόταν επίσης, εδώ και ένα χρόνο ότι η Marija Obradović δεν θα παρέμενε στην κυβέρνηση, όταν το όνομά της συνδέθηκε με την «υπόθεση Gakovo».

Η απουσία των Gordana Čomić, Anđelka Atanasković και Ratko Dmitrović από τη λίστα του νέου υπουργικού συμβουλίου δεν εξέπληξε ιδιαίτερα κανέναν, γιατί ήταν πρακτικά αόρατοι όταν ήταν υπουργοί.

Όσο για τον Branislav Nedimović, είχε ήδη δηλώσει ότι ήθελε να αποσυρθεί από την εκτελεστική εξουσία.

Ο Nikola Selaković ως Υπουργός Εξωτερικών ήταν μια πολύ κακή επιλογή, χωρίς εμπειρία σε αυτόν τον τομέα, ένας άκαμπτος εθνικιστής και επιρρεπής στην αδράνεια. Για αυτό, κρίθηκε αναγκαίο να μετατεθεί σε άλλο υπουργείο.

Σε επίπεδο τεχνοκρατών, νέα υπουργός Ευρωπαϊκής Ολοκλήρωσης θα είναι η Tanja Miščević, η πρώην επικεφαλής της διαπραγματευτικής ομάδας της Σερβίας, μία επιλογή που ενισχύει την «ευρωπαϊκή πτέρυγα» μέσα στην κυβέρνηση, ο Mihajlo Jovanović, πρώην διευθυντής του Γραφείου Πληροφορικής και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης, θα είναι επικεφαλής του Υπουργείου Τηλεπικοινωνιών και Πληροφοριών, ενώ ο Marko Blagojević, ο πρώην επικεφαλής της Cesida, θα είναι υπουργός Δημοσίων Επενδύσεων. Η Tanja Miščević δεν αναμένεται να αναμειχθεί στην εξωτερική πολιτική, όπως δεν το έκανε και η προκάτοχος της.

Η έκπληξη, που δεν είναι τόσο μεγάλη, είναι η επιλογή του Tomislav Žigmanov για τα θέματα των μειονοτήτων και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, κάτι που θεωρείται σημαντικό για τις Βρυξέλλες.

Ο Žigmanov είναι ο πρώτος Κροάτης στην κυβέρνηση της Σερβίας, έχει ήδη δείξει πίστη στον Βούτσιτς, αλλά ήρθε σε σύγκρουση με τους εταίρους του με τη βοήθεια των οποίων μπήκε στο σερβικό κοινοβούλιο.

«Ο Συνασπισμός της Βοϊβοντίνα δεν υπάρχει πλέον. Με την αποδοχή της υπουργικής θέσης, ο Tomislav Žigmanov έφυγε επίσης από τον συνασπισμό και δεν υπάρχει πλέον», δήλωσε ο βουλευτής Aleksandar Olenik, ο οποίος εξελέγη μαζί με τον Žigmanov στις τελευταίες βουλευτικές εκλογές. Επιβεβαίωσε επίσης ότι θα συνεχιστεί η αντιπολιτευτική τακτική απέναντι στον Αλεξάνταρ Βούτσιτς.

Δεν μπορεί να λεχθεί ότι η «ευρωπαϊκή πτέρυγα» έχει πλέον αποδυναμωθεί. Τη θέση της Zorana Mihajlović πήρε ο Dubravka Negre. Αποκαλεί την περίοδο των σπουδών στις ΗΠΑ «την πιο ευτυχισμένη στιγμή» στη ζωή του, εργάστηκε στην Αμερική για το CNN και μετά στο γραφείο αντιπροσωπείας της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων στο Λουξεμβούργο. Ολόκληρη η καριέρα του συνδέεται με τις ΗΠΑ ή την ΕΕ.

Ωστόσο, υπάρχουν πολλοί στην κυβέρνηση και αυτοί που κινούνται σε μια φιλορωσική τροχιά. Και υπό αυτή την έννοια, είναι απαραίτητο να αναφερθούμε ξανά στην επιστροφή στη θέση του Υπουργού Εξωτερικών του Ivica Dacic, ο οποίος δεν είναι σκληροπυρηνικός ρωσόφιλος και ξέρει να ελίσσεται μεταξύ Ανατολής και Δύσης. Αυτό ακριβώς αναμένεται ότι θα πράξει.

Άλλοι ενδιαφέροντες διορισμοί περιλαμβάνουν τον Milos Vucevic, ο οποίος έγινε υπουργός Άμυνας, και τον Rade Basta, ο οποίος είναι επικεφαλής του υπουργείου Οικονομίας.

Ο Vucevic για δέκα χρόνια ήταν δήμαρχος του Νόβι Σαντ από το κυβερνών κόμμα. Το κυριότερο όμως είναι ότι είναι φίλος και προστατευόμενος του Βούτσιτς. Δηλαδή, οι στρατιωτικές υποθέσεις βρίσκονται πλέον υπό τον ειδικό έλεγχο του προέδρου. Υπάρχουν εκτιμήσεις ότι θα είναι ο νέος πρωθυπουργός το 2024, μετά τη θητεία της Μπρνάμπιτς.

Ο Rade Basta, που δεν ανήκει στο κυβερνών κόμμα, αλλά σε έναν από τους εταίρους των σοσιαλιστών, θεωρείται ότι μπορεί να κινηθεί κοντά στα αμερικανικά συμφέροντα.

Αυτό όμως που πρέπει να γίνει σαφές, είναι ότι στα στρατηγικά θέματα της Σερβίας, δηλαδή στις σχέσεις με τη Ρωσία, στο πρόβλημα του Κοσόβου και στην πορεία προς την ΕΕ, αυτός που παίρνει την τελική απόφαση είναι ο Αλεξάνταρ Βούτσιτς και όχι το υπουργικό συμβούλιο ή οι επιμέρους αρμόδιοι υπουργοί.

ΤΟ ΝΑΤΟ ΣΤΗ ΡΟΥΜΑΝΙΑ

Η Σερβία παρακολουθεί στενά πώς μονάδες του ΝΑΤΟ φτάνουν συνεχώς στη γειτονική Ρουμανία. Στο Βελιγράδι πιστεύουν ότι εάν τα γεγονότα καταστούν ανεξέλεγκτα μέχρι μια άμεση σύγκρουση μεταξύ των Ρωσικών Ενόπλων Δυνάμεων και του ΝΑΤΟ, θα παρασύρουν και τη Σερβία. Την ίδια στιγμή, το Βελιγράδι δεν έχει την πολυτέλεια να διατηρεί επιπλέον στρατιωτικές μονάδες στα ρουμανικά σύνορα. Υπάρχει μόνο μια δύναμη κατά μήκος του Δούναβη, που προορίζεται κυρίως για την προστασία των φραγμάτων των υδροηλεκτρικών σταθμών Dzherdap στις Σιδηρές Πύλες.

Ο Βούτσιτς μιλάει συχνά για αυτό που οι άλλοι σιωπούν, πιστεύοντας ότι η σκέψη που εκφράζεται αποκτά υλική υπόσταση. Ο κίνδυνος μιας άμεσης αντιπαράθεσης μεταξύ των ρωσικών και των αμερικανικών δυνάμεων αυξάνεται με κάθε Αμερικανό στρατιώτη που αναπτύσσεται στην Ανατολική Ευρώπη.

Αλλά σε αυτή την περίπτωση, η Σερβία δεν θα μπορέσει να σταθεί στο περιθώριο, ακόμα κι αν το θέλει πραγματικά. Οι Αμερικανοί δεν χρειάζονται έναν φιλορωσικό θύλακα στο κέντρο της Ευρώπης, δηλαδή στο πίσω μέρος της 101ης μεραρχίας των ΗΠΑ στη Ρουμανία.

Το Βελιγράδι βρίσκεται ήδη υπό σοβαρή πολιτική πίεση και σε περίπτωση οξείας κλιμάκωσης στην Ανατολική Ευρώπη, κανείς δεν θα συμπαραταχθεί με τους Σέρβους. Αξιοσημείωτο είναι ότι όλα αυτά ο Αλεξάνταρ Βούτσιτς τα ανακοίνωσε στο συνέδριο του κυβερνώντος κόμματος. Δηλαδή, αυτή η κατάσταση δεν αφορά τη Ρωσία, την Ουκρανία και γενικά δεν αφορά την εξωτερική πολιτική. Αυτό σχετίζεται με το τι περιμένει την ίδια τη Σερβία.

Σε ένα τέτοιο περιβάλλον, το Βελιγράδι, είναι κάπως πιο οξύ από άλλες πρωτεύουσες, στην αντίδραση σε μια πιθανή απειλή κλιμάκωσης. Και το θέμα δεν είναι η αυξημένη συναισθηματικότητα των βαλκανικών λαών σε σύγκριση με τους Βορειοευρωπαίους. Απλώς από τη Μαδρίτη ή ακόμα και τη Βιέννη, η απειλή που δημιουργεί η παρουσία της 101ης μεραρχίας των ΗΠΑ λίγα χιλιόμετρα από τα ουκρανικά σύνορα, είναι ελάχιστα ορατή. Ακόμα κι αν αυτή η αποστολή είναι κυρίως αναγνωριστική και αποτελείται από μονάδες ελαφρού πεζικού.

Δεν ξέρουμε καθόλου τι ακριβώς εννοεί ο ταξίαρχος Λούμπας με τον όρο «απειλές για τις χώρες του ΝΑΤΟ» και από πού ξεκινάει αυτή ακριβώς η «ίντσα γης του ΝΑΤΟ» που σκοπεύουν να προστατεύσουν οι αμερικανικές δυνάμεις. Και ποιες είναι οι εντολές τους από την ανώτερη διοίκηση. Με τα δεδομένα αυτά, ο Αλεξάνταρ Βούτσιτς βρίσκεται υπό διαρκή πίεση. Προς το παρόν, συμπεριφέρεται αρκετά μετριοπαθώς, σκεπτόμενος τις απειλές για το κράτος του.

ΟΙ ΕΚΛΟΓΕΣ ΣΤΙΣ ΗΠΑ

Για το Βελιγράδι, μια νίκη των Ρεπουμπλικάνων στις εκλογές του Νοεμβρίου για τη Βουλή των Αντιπροσώπων και το ένα τρίτο της Γερουσίας στις ΗΠΑ, θα μπορούσε να φέρει ένα διάλειμμα στις συνεχείς πιέσεις που υφίσταται το Βελιγράδι. Δεν θα υπάρξει καμία σοβαρή αλλαγή στην εξωτερική πολιτική της Αμερικής για αυτό το μέρος της Ευρώπης σχετικά με το Κοσσυφοπέδιο και τα Μετόχια, καθώς και τις κυρώσεις κατά της Ρωσίας, αλλά οι Ρεπουμπλικάνοι θα μπορούσαν να είναι πιο ανεκτικοί στα σερβικά εθνικά συμφέροντα. Αυτό σημαίνει ότι, ακολουθώντας το παράδειγμα της κυβέρνησης Τραμπ, κάποιες από τις απόψεις των Σέρβων θα μπορούσαν να γίνουν αποδεκτές. Ωστόσο, τα επόμενα δύο χρόνια, μέχρι τις νέες αμερικανικές εκλογές του 2024, είναι δύσκολο να αναμένεται ότι θα υπάρξουν σημαντικές αλλαγές που θα ωφελήσουν τη Σερβία.

Ο Πρέσβης της Σερβίας στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, Marko Đurić, πιστεύει ότι οι εκλογές για το Κογκρέσο του Νοεμβρίου για τη Βουλή των Αντιπροσώπων και τη Γερουσία των ΗΠΑ θα διαδραματίσουν σημαντικό ρόλο στον καθορισμό του πλαισίου για τις ενέργειες της αμερικανικής κυβέρνησης τα επόμενα δύο χρόνια. Θεωρεί πως ότι συμβαίνει στην εσωτερική πολιτική των ΗΠΑ, λόγω της εσωτερικής και εξωτερικής προβαλλόμενης ισχύος της και της σημασίας του ρόλου που παίζει αυτή η χώρα στη διεθνή σκηνή, έχει πραγματικά παγκόσμιες προεκτάσεις.

Οι αμερικανικές εκλογές είναι κατά κάποιο τρόπο, ένα δημοψήφισμα για τον τρόπο λειτουργίας της κυβέρνησης Μπάιντεν. Η ενδοαμερικανική σύγκρουση για τον τρόπο ανάπτυξης των ΗΠΑ σίγουρα θα έχει συνέπειες και σε αυτό το μέρος της Ευρώπης. Στην ίδια τη διοίκηση, θα υπάρξει ανασυγκρότηση σε ό,τι αφορά την εξωτερική πολιτική, και αυτό σίγουρα θα μας ανοίξει χώρο για να προβληθούν τα σερβικά συμφέροντα. Οι ένθερμοι υποστηρικτές του Τραμπ, που θα θέσουν αμέσως το θέμα της παραπομπής του Μπάιντεν και το ανακοινώνουν ήδη, ότι το πρώτο τους βήμα θα είναι η έρευνα μέσω της επιτροπής που θα διενεργηθεί εναντίον του γιου του σε σχέση με τη διαφθορά, μπορεί να δημιουργήσουν ένα νέο πολιτικό περιβάλλον.

Αν παρατηρήσει κάποιος τις ΗΠΑ και τη Γερμανία, μπορεί να συμπεράνει ότι από το 2000, δεν έχουν αλλάξει την πολιτική τους σχετικά με το καθεστώς για το Κοσσυφοπεδίου και τα Μετόχια. Στην απόδοση των διπλωματών τους, φαίνεται ότι άλλαξαν τακτική, αλλά ότι ο στόχος παρέμεινε ίδιος ─  ένα ανεξάρτητο Κοσσυφοπέδιο. Έτσι, πρόσφατα ο πρώην ειδικός απεσταλμένος των ΗΠΑ, Frank Wisner, τόνισε ότι οι ΗΠΑ, η Μεγάλη Βρετανία και η Γερμανία δεν έχουν αλλάξει στόχους, αλλά έχουν αλλάξει τακτική και ζητείται από το Βελιγράδι να εκπληρώσει αυτό που είχε προβλεφθεί σχεδόν πριν από ένα τέταρτο του αιώνα. Όσον αφορά τις άμεσες εξελίξεις ο Αμερικανός ειδικός απεσταλμένος για τα Δυτικά βαλκάνια Gabriel Escobar δήλωσε στην Πρίστινα, ότι το θέμα της τελικής συμφωνίας μεταξύ Βελιγραδίου και Πρίστινα είναι θέμα εβδομάδων και όχι ετών.

Η ΚΡΙΣΗ ΣΤΟ ΚΟΣΣΥΦΟΠΕΔΙΟ

Ωστόσο, η κρίση στο Κοσσυφοπέδιο, ανέτρεψε τις αισιόδοξες εκτιμήσεις των παραγόντων της Δύσης. Το βασικό στοιχείο αυτής της περιόδου είναι η πρόταση Μακρόν-Σολτς του Σεπτεμβρίου, για την επίλυση του προβλήματος του Κοσσυφοπεδίου. Έχει επιβεβαιωθεί ότι η πρόταση υπάρχει, δεν έχει δημοσιευτεί, αλλά Κοσσυφοπέδιο και Σερβία δίνουν διαφορετικές πληροφορίες για το περιεχόμενο της.

Ο Αλεξάνταρ Βούτσιτς επιβεβαίωσε την ύπαρξη πρότασης για μια συμφωνία για το καθεστώς του Κοσσυφοπεδίου, ισχυριζόμενος ότι το σχέδιο προτείνει, ότι το Κοσσυφοπέδιο πρέπει να γίνει μέλος του ΟΗΕ χωρίς τη σερβική αντίθεση, ενώ η Σερβία θα πρέπει να λάβει οικονομική βοήθεια και μια επιτάχυνση της πορείας για ένταξη στην ΕΕ. Ο Βούτσιτς είπε σε συνέντευξη Τύπου ότι «έχουμε στο τραπέζι μια πρόταση από τις δύο δυνάμεις Γερμανία και Γαλλία και πρέπει να τη συζητήσουμε και να τη σκεφτούμε».

Ωστόσο, διευκρίνισε ότι η θέση της Σερβίας είναι ότι είναι απαράδεκτο να γίνει το Κοσσυφοπέδιο μέλος του ΟΗΕ, καθώς κάτι τέτοιο θα ήταν αντίθετο με το σύνταγμα της Σερβίας.

Το σχέδιο φέρεται να προβλέπει ότι το 2023 θα υπογραφεί μια νέα συμφωνία για την εξομάλυνση των σχέσεων, βάσει της οποίας η Σερβία «θα αποδεχόταν στην πραγματικότητα την ύπαρξη του Κοσσυφοπεδίου ως ανεξάρτητο κράτος».

Σε μεταγενέστερο στάδιο, υποθετικά μετά από δέκα χρόνια, όταν η ΕΕ είναι έτοιμη να επεκταθεί και να συμπεριλάβει τα Δυτικά Βαλκάνια, το Κοσσυφοπέδιο και η Σερβία θα συμφωνήσουν για αμοιβαία αναγνώριση, η οποία θα ήταν προϋπόθεση για την ένταξή τους στην ΕΕ, προσθέτει η έκθεση.

Το έγγραφο για το νέο πλαίσιο διαλόγου φέρεται να προβλέπει επίσης την ένταξη του Κοσσυφοπεδίου σε διεθνείς οργανισμούς, συμπεριλαμβανομένων της ΕΕ και του ΟΗΕ, σύμφωνα με την έκθεση.

Με τα δεδομένα αυτά, το Βελιγράδι αναζητούσε τρόπους παράτασης των συνομιλιών και συνέχισης της μη λήψης αποφάσεων, σε σχέση με τη συγκεκριμένη πρόταση.

Στο σημείο αυτό, εμφανίζεται η λανθασμένη πολιτική του Albin Kurti, για την οποία η αντιπολίτευση στο Βελιγράδι στήριξε τις επιλογές του Αλεξάνταρ Βούτσιτς και των Σέρβων του Κοσσυφοπεδίου.

Μετά τις αποτυχημένες διαπραγματεύσεις υπό την αιγίδα της ΕΕ τον Απρίλιο, η κυβέρνηση του Κοσσυφοπεδίου αποφάσισε να πραγματοποιήσει ανεξάρτητα την επαναταξινόμηση αυτοκινήτων στο βόρειο τμήμα του Κοσσυφοπεδίου, από τη σερβική KM (και άλλες πινακίδες πόλεων στο Κοσσυφοπέδιο) στις πινακίδες RKS του Κοσσυφοπεδίου.

Λόγω της θέσης του Βελιγραδίου επ’ αυτού, περίπου δέκα χιλιάδες ιδιοκτήτες αυτοκινήτων μποϊκοτάρουν την επανεγγραφή, γι’ αυτό η κυβέρνηση της Πρίστινα αποφάσισε να θεσπίσει τιμωρητικά μέτρα εναντίον τους ─  παρά τις εκκλήσεις των ΗΠΑ να μην το κάνουν.

Ο διοικητής της Βόρειας Περιφερειακής Αστυνομικής Διεύθυνσης, Ταγματάρχης Nenad Djurić, αντιτάχθηκε δημόσια σε αυτό το μέτρο, ανακοινώνοντας ότι οι αστυνομικοί υπό τη διοίκηση του δεν θα εφαρμόσουν μέτρα κατά των ιδιοκτητών αυτοκινήτων. Γι’ αυτό και τέθηκε σε αναστολή την Πέμπτη 3/11. Ο Djurić είχε ήδη απολυθεί μία φορά το 2011, όταν ήταν διοικητής του αστυνομικού τμήματος στο Zvečan.

Διορίστηκε στη θέση του διοικητή της Βόρειας Περιφέρειας το 2013 σύμφωνα με τη Συμφωνία των Βρυξελλών. Συμφωνήθηκε ότι η Πρίστινα θα διορίσει έναν διοικητή βάσει λίστας υποψηφίων που πρότειναν τέσσερις δήμαρχοι από το Βορρά.

Η δημόσια εκδήλωση ανυπακοής του Djurić ήρθε μετά από αρκετούς μήνες περιπολιών και ενεργειών από τις Ειδικές Μονάδες της Αστυνομίας του Κοσσυφοπεδίου, ROSU, στο Βορρά. Εδώ, η είσοδος των μονάδων ROSU εκλαμβάνεται πάντα ως πολιτικό ζήτημα.

Την Παρασκευή 4/11, κατά την τελευταία ημέρα που αναμένονταν κάποια σημάδια καλής θέλησης από την Πρίστινα, εμφανίστηκαν φήμες για διορισμό νέου διοικητή για τη Βόρεια Περιφέρεια χωρίς τη σύσταση των Σέρβων δημάρχων, όπως ορίζεται στη Συμφωνία των Βρυξελλών.

Με τα δεδομένα αυτά, η στάση των Σέρβων του Κοσσυφοπεδίου για μποϊκοτάζ στις πινακίδες RKS πέτυχε, η πολιτική Κούρτι για επαναταξινόμηση των πινακίδων απέτυχε και όλο αυτό έδωσε την ευκαιρία στο Βελιγράδι να πάρει το πάνω χέρι στις εξελίξεις και να κερδίσει τον χρόνο που επιθυμεί, προωθώντας την αποχώρηση των Σέρβων από τους θεσμούς του Κοσσυφοπεδίου.

Η παραίτηση Djurić και ο τρόπος που αντιμετωπίστηκε από την Πρίστινα, έδωσε το έναυσμα για την τελευταία ανακοίνωση της Σερβικής Λίστας περί αποχώρησης από τους θεσμούς του Κοσσυφοπεδίου. Έχουν γίνει έξι τέτοιες ανακοινώσεις στο παρελθόν μέχρι στιγμής.

Επειδή τις έξι προηγούμενες φορές δεν έγιναν παραιτήσεις/αποχωρήσεις, υπήρχε ο κίνδυνος η Σερβική Λίστα να χάσει την αξιοπιστία της. Με το δεδομένο αυτό, έπρεπε να αποχωρήσουν οι Σέρβοι από θέσεις εξουσίας που κατείχαν στους θεσμούς του Κοσσυφοπεδίου.

Το αποτέλεσμα είναι ότι οι εκπρόσωποι των Σέρβων εγκαταλείπουν όλους τους πολιτικούς και κοινοβουλευτικούς θεσμούς στην Πρίστινα, τέσσερις δήμους στο βόρειο τμήμα του Κοσσυφοπεδίου καθώς και το δικαστικό σώμα, την αστυνομία και τη διοίκηση, ενώ έγινε μια λαϊκή διαδήλωση στις 6/11 στο βόρειο τμήμα της Μιτρόβιτσα.

Με τα δεδομένα αυτά, η κρίση στο Κοσσυφοπέδιο διευρύνεται.

Η επίλυση της κρίσης βρίσκεται εν μέρει πλέον, στα χέρια του διεθνούς παράγοντα. Απόψεις όπως αυτή που διατύπωσε ο Μπορέλ, περί επιστροφής στο τραπέζι του διαλόγου, είναι πολιτικά, εκτός τόπου και χρόνου. Χρειάζονται άλλες κινήσεις.

Η επίλυση αυτής της κρίσης θα πάρει πολύ χρόνο, ακόμη και περισσότερο από έναν χρόνο, γιατί είναι απαραίτητο να προκηρυχθούν νέες εκλογές για το κοινοβούλιο, τους δήμους του Βορρά και για την επιστροφή των ανθρώπων στα δικαστικά όργανα και την αστυνομία, να ζητηθούν νέοι διαγωνισμοί και επιλογές.

Υπάρχουν 10 εγγυημένες έδρες για τους Σέρβους στη Βουλή, καθώς και η εγγυημένη θέση του αντιπροέδρου της κυβέρνησης και ο Albin Kurti δεν μπορεί να τον επιλέξει μόνος του. Πρόκειται για μια συνταγματική κρίση στο Κοσσυφοπέδιο, η οποία για να επιλυθεί θα πρέπει να γίνουν εκλογές.

Το ότι το Βελιγράδι κατάφερε να χρησιμοποιήσει την επιθετική και λανθασμένη πολιτική του Άλμπιν Κούρτι, για να δημιουργήσει ευνοϊκές συνθήκες υπέρ του, αποτελεί μια επιτυχία του Αλεξάνταρ Βούτσιτς.

Τώρα το Βελιγράδι ελέγχει και τον παράγοντα χρόνο και την ενδεχόμενη κλιμάκωση της κρίσης. Αυτό φάνηκε και με την κατάρριψη του drone στη πόλη Ράσκα.

Το Βελιγράδι έχει μια σειρά από δυνατότητες: Η πρώτη είναι να ριζοσπαστικοποιήσει ακόμα περισσότερο το πρόβλημα του Κοσσυφοπεδίου, οδηγώντας στη δημιουργία μιας SAO(Serbian Autonomous Oblast) στην περιοχή. Προς το παρόν δεν έχει λόγους για να κινηθεί σε αυτή την κατεύθυνση. Η δεύτερη είναι να ελέγξει τις εξελίξεις προς μια πορεία αποκλιμάκωσης της κρίσης και συνέχισης των διαπραγματεύσεων για το μέλλον του Κοσσυφοπεδίου, έχοντας ήδη κερδίσει χρόνο και προσπαθώντας να κερδίσει περισσότερο. Τρίτον, να περιμένει τα αποτελέσματα των αμερικανικών ενδιάμεσων εκλογών και των προεδρικών εκλογών του 2024, προσδοκώντας σε μια νίκη των Ρεπουμπλικάνων, που διάκεινται σχετικά ευμενώς απέναντι στη Σερβία.

Σε κάθε περίπτωση, η Σερβία ευνοείται, έστω βραχυχρόνια, από αυτές τις εξελίξεις.

Πηγή: https://www.geoeurope.org/2022/11/08/i-nea-kybernisi-tis-serbias-i-oydetero/

*O Βαγγέλης Χωραφάς, διευθυντής της ιστοσελίδας γεωπολιτικής https://www.geoeurope.org/, δημοσιεύει καθημερινά πρωτότυπα άρθρα και αναλύσεις και στην προσωπική του σελίδα στο facebook (https://www.facebook.com/vangelis.chorafas)

https://www.militaire.gr/i-nea-kyvernisi-tis-servias-i-oydeterotita-kai-to-kossyfopedio-vaggelis-chorafas/

Turkey used U.S., Russian-controlled airspace in Syria strikes -sources

0
22nd November 2022

(Reuters) – Turkey’s warplanes crossed into Russian and U.S.-controlled airspace for the first time to attack the Kurdish YPG militia in Syria, and it has rallied Syrian allies to possibly expand the campaign, several Turkish and Syrian rebel sources said.

The F-16 jet raids happened in the last few days as Turkey and the YPG escalated tit-for-tat strikes that have killed civilians on both sides of the border, set off when Ankara said it was retaliating after a deadly Nov. 13 bombing in Istanbul.

While Turkey has conducted several large operations into northern Syria in recent years, it had used drones for many air strikes given that Washington, which is allied with the YPG-led Syrian Democratic Forces (SDF), and Damascus-ally Moscow control much of the airspace.

Turkey’s reported use of Russian and U.S.-controlled airspace could indicate Ankara’s increasing clout with Moscow and Washington. NATO member Turkey has conducted a diplomatic balancing act since Russia invaded Ukraine, criticising the invasion but opposing Western sanctions on Russia.

Russia’s defence ministry and the U.S. State Department did not immediately respond to requests for comment.

A Turkish defence ministry source said jets were never used in Syrian, Russian or U.S. airspace for the latest airstrikes on Kurdish militant bases in Syria, and that jets hit all targets from within Turkish airspace.

Yet a senior Turkish security official and two senior Syrian opposition figures in touch with the Turkish military told Reuters that jets flew into Syrian territory controlled by the U.S.-backed YPG and that Ankara was in particular in touch with Russia about this.Advertisement · Scroll to continue

“Turkish jets used the airspace under the control of the United States and Russia. Some coordination was made with these two countries,” the Turkish security official said.

“The Turks coordinated with the Russians and the Americans in the areas they have control over Syrian airspace,” said Colonel Abduljabbar Akaidi, a senior Syrian opposition figure familiar with the latest developments.

Hande Firat, a prominent Turkish journalist with close links to government, separately wrote in the Hurriyet newspaper: “The USA and Russia, the two countries which control Syrian airspace, had to open the airspace” after the Istanbul attack.

Ankara said its weekend operation was retaliation for the bomb set off on a busy Istanbul avenue last week that killed six people, and which authorities blamed on the militants.

No one has claimed responsibility and the outlawed Kurdistan Workers Party (PKK) and the SDF have denied involvement.

BACK TO BASES

Turkish artillery kept up bombardment of Kurdish bases and other targets in Syria on Tuesday, while Defence Minister Hulusi Akar called on the United States to halt support for the YPG.

The United States allied with the YPG-led SDF in the fight against Islamic State in Syria’s 11-year war, causing a deep rift with Turkey, which says YPG is a wing of the PKK. Turkey, the United States and others deem the PKK a terrorist group.

Washington has warned against military action that would destabilise Syria while Moscow has urged Ankara and other parties to show restraint.

But the commander of a Turkey-backed rebel faction and two Turkish sources said fighters from a coalition of armed Syrian opposition groups known as the Syrian National Army, allied with Ankara, have been asked to prepare for a potentially expanded operation.

“The Turks notified all the commanders who are on leave to return to their posts and those in Syria not to leave and also to raise their level of preparedness,” the senior commander said under condition of anonymity because he is not authorized to publicly speak on this matter.

“They have not been assigned tasks nor is there a plan yet,” he added.

The Turkish security source and a separate senior Turkish official said Syrian proxies have been readied, though no timetable had been set and no final decision has been made.

In May, Turkish President Tayyip Erdogan vowed to launch an incursion into Syria, raising preparations among Syrian proxies, though no operation was launched. Erdogan said on Monday that the current air campaign could expand to a ground offensive.

The Istanbul bombing evoked memories of violence ahead of tense 2015 elections, and could lead to another security-focused campaign for Erdogan, ahead of tight elections next June.

newsaboutturkey.com