Αρχική Blog Σελίδα 1766

Βασίλης Κόντης: Κορυτσά, Χειμάρα, Άγιοι Σαράντα: το σκληρό παιχνίδι με Ιταλούς και Αυστριακούς.

1

του Βασίλειου Κόντη, Ομότιμου Καθηγητή Ιστορίας ΑΠΘ.

Με την ευκαιρία της επίσκεψης Μητσοτακη στην Χειμάρρα σημειώνω τα παρακάτω:

Η Κορυτσά, η Χειμάρρα και οι Άγιοι Σαράντα δεν αποτέλεσαν ποτέ αντικείμενο της διεθνούς Επιτροπής που καθόρισε τα ελληνοαλβανικά σύνορα ούτε εξετάστηκε αν εκεί κατοικούσαν Αλβανοί ή Έλληνες.

Η μεν Κορυτσά αποτέλεσε κόκκινη γραμμή για τους Αυστριακούς και έπρεπε να παραχωρηθει στην Αλβανία ώστε αυτή να αποτελέσει βιώσιμο κράτος από την στιγμή που το Κόσσοβο παραχωρήθηκε στην Σερβία.

Χειμάρρα και Άγιοι Σαράντα ήταν βορειότερα από το ακρωτήριο του Στύλου, η άλλη κοκκινη γραμμή (των Ιταλών) που δεν δεχόντουσταν η Ελλάδα να έχει και τις δύο πλευρές από τα Στενά της Κέρκυρας.

Αυτό αποτελούσε εκείνη την εποχή Casus Belli για την Ιταλία.

Το αντάλλαγμα που οι δυνάμεις της Τριπλής Συμμαχίας ύστερα από την βρετανική διαμεσολάβηση έδιναν στην Ελλαδα τον Μάιο του 1913 ήταν όλα τα νησιά του Αιγαίου (και τα Δωδεκάνησα).

Δυστυχώς τα Δωδεκάνησα δεν παραχωρήθηκαν απο το 1913 στην Ελλάδα λόγω της αρχικής άρνησης του Βενιζέλου να θυσιάσει αυτές τις περιοχές της Β. Ηπείρου για τα νησιά, του ανταγωνισμού Βρετανίας-Ιταλίας που δεν επέτρεψε στην Ιταλία να κρατήσει κάποιο νησί του Αιγαίου για να το χρησιμοποιήσει σαν βάση (Ρόδος ή Αστυπάλαια) και στο ξέσπασμα του Β’ Βαλκανικού Πολέμου.

Ο Μαρκήσιος Σαν Τζουλιάνο θεωρούσε πως η Ελλάδα είχε αρχίσει να μεγαλώνει επικίνδυνα και δεν συναινούσε πλέον στην παραχώρηση των Δωδεκανήσων.

Οι Ιταλοι τελικά πέτυχαν τον στόχο τους να δοθούν στην Αλβανία Χειμάρρα και Άγιοι Σαράντα χωρίς να χάσουν τα Δωδεκάνησα.

Η Ελλάδα ως ανταλλαγμα θα έπαιρνε, τελικά, μόνο τα νησιά που είχε ήδη στην κατοχή της απο τον πρώτο βαλκανικό πόλεμο εκτός από την Ίμβρο την Τενεδο και το Καστελλόριζο.

Δημήτριος Βερδελής: Ο επικερδής «ανθρωπισμός» των δικαιωματιστών 

1

 

Γράφει ο Δημήτριος Βερδελής*

Η πραγματικότητα σχετικά με τη δικτύωση και το lobbying στο περιβάλλον της Βελγικής πρωτεύουσας αλλά και της πανέμορφης πόλης του Στρασβούργου στην Γαλλική Αλσατία δεν είναι κάτι το καινοφανές υπάρχει από τότε που δημιουργήθηκε η Ευρωγραφειοκρατία απλώς το ευρύ κοινό στην πατρίδα μας έμαθε(;) τι γίνεται με την υπόθεση της ανέκαθεν ΠΑΣΟΚ -και ουδέποτε κεντροδεξιάς- Ευρωβουλευτού κυρίας Καϊλή που αν ερευνήσουμε σε βάθος θα δούμε ότι μάλλον κέρδισε λιγότερα από κάποιους πιο υψηλά ιστάμενους οι οποίοι «την πρόδωσαν» όπως η ίδια δήλωσε. Το Qatargate φαίνεται ότι αγγίζει όλη την ευρωομάδα των Σοσιαλδημοκρατών και ίσως και άλλες ευρωομάδες και ενδεχομένως και την ίδια την Ευρωπαϊκή Επιτροπή (όλοι στο Δούρειο Ίππο της ΝΔ για να πλήξει την άνοδο του ΠΑΣΟΚ κύριε Ανδρουλάκη μου;) αλλά ας εστιάσουμε στα καθ’ ημάς. Ο Φραντσέσκο Τζιόρτζι σύντροφος και πατέρας του παιδιού της Εύας Καϊλή είπε στην κατάθεσή του ότι χρειάζονται τις ΜΚΟ για να ρέει το χρήμα. Και το χρήμα έρεε. Το χρήμα έρεε και ρέει μέσω των ΜΚΟ και αυτό φαίνεται σε μια περίπτωση που έστελνε πολύ κόσμο στα δικαστήρια υπολογίζοντας μάλλον στο ότι αν παριστάνεις ότι υπερασπίζεσαι δικαιώματα θα έχεις και μια ιδιότυπη ασυλία αλλά οι αρχές αγρυπνούν και ευτυχώς όχι μονάχα αυτές του Βελγίου. Ο Εισαγγελέας της Κω λοιπόν παρέπεμψε με την κατηγορία της σύστασης εγκληματικής οργάνωσης τον εθνικό μηνυτή και διευθυντή της ΜΚΟ «Ελληνικό παρατηρητήριο Συμφωνιών του Ελσίνκι» και τον Tommy Olsen ιδρυτή και διευθυντή της ΜΚΟ Aegean Boat Report. Η κατηγορία η οποία τους αποδίδεται είναι διευκόλυνση εισόδου λαθρομεταναστών στην χώρα μας με σκοπό τον πορισμό εισοδήματος. Να λοιπόν που βρίσκει χρήματα να προβαίνει σε μηνύσεις ο εθνικός μας μηνυτής αλλά από ο, τι φαίνεται δεν χρηματοδοτείται μόνο από εκεί. Το ζήτημα στην περίπτωση Δημητρά και λοιπών ψευδοανθρωπιστών δεν είναι η βοήθεια που υποτίθεται πως παρέχουν σε βασανισμένους ανθρώπους. Είναι ότι τους εκμεταλλεύονται, τους καλλιεργούν ψεύτικες ελπίδες και ότι πέραν του ότι παρανομούν οι ίδιοι διευκολύνοντας την παράνομη είσοδο στη χώρα άγουν και τους δυστυχισμένους ανθρώπους στην παρανομία μη βρίσκοντας το μέλλον που ανέμεναν. Μπορεί λοιπόν ο «ανθρωπισμός» τους να είναι επικερδής αλλά όπως λέει και ο σοφός λαός «μια του κλέφτη, δυο του κλέφτη, τρεις και η κακή του μέρα.»

*Νομικός

 

 

Μολδαβία: Σχέδιο ρωσικής εισβολής μέσα στο 2023, «βλέπει» η Υπηρεσία Πληροφοριών

0
The official flag of the state of the Republic of Moldova against the sky.

Μεγάλη αναστάτωση προκάλεσαν στους πολίτες της Μολδαβίας οι δηλώσεις του επικεφαλής της Υπηρεσίας Πληροφοριών και Ασφάλειας της χώρας για σχέδιο χερσαίας εισβολής της Ρωσίας μέσα στο 2023.

ΗΡωσική Ομοσπονδία σχεδιάζει να εισβάλει στο έδαφος της Μολδαβίας το 2023, ανέφερε μολδαβικό δημοσίευμα, επικαλούμενο τον επικεφαλής της Υπηρεσίας Πληροφοριών και Ασφάλειας (SIS), Αλεξάντρου Μουστεάτσα

Πότε θα συμβεί…

Προς το παρόν αναλύονται πολλά σενάρια, όπως αυτό της χερσαίας εισβολής της Ρωσίας μέσω της Ουκρανίας, δήλωσε ο Μουστεάτσα και πρόσθεσε ότι όλα θα κριθούν από την εξέλιξη του πολέμου στην Ουκρανία, μετέδωσε το tvrmoldova.md, προβάλλοντας το θέμα ως «αποκλειστικό».

«Το ερώτημα δεν είναι αν η Ρωσική Ομοσπονδία θα κάνει μια νέα επίθεση στο έδαφος της Δημοκρατίας της Μολδαβίας, αλλά πότε θα συμβεί αυτό: είτε στις αρχές του έτους, Ιανουάριο, Φεβρουάριο, είτε αργότερα, Μάρτιο, Απρίλιο» τόνισε ο Μουστεάτσα.

Και πρόσθεσε: «Ομως, από τις πληροφορίες που έχουμε, η Ρωσική Ομοσπονδία σκοπεύει να προχωρήσει περαιτέρω, με στόχο τη δημιουργία μιας σύνδεσης με την περιοχή της Υπερδνειστερίας, η οποία είναι έδαφος της Δημοκρατίας της Μολδαβίας, και μετά με σαφήνεια μπορούμε να πούμε ότι ναι, σκοπεύουν να φτάσουν εδώ, να συνδεθούν. Το τι θα ακολουθήσει αργότερα, τις προθέσεις τους σε σχέση με το Κισινάου, μπορούμε να το συζητήσουμε, αλλά αυτό είναι πραγματικό και πολύ υψηλό ρίσκο».

Ο επικεφαλής της Υπηρεσίας Πληροφοριών Ασφαλείας σημείωσε επίσης ότι η μεγαλύτερη αποθήκη πυρομαχικών στην Ευρώπη, η οποία βρίσκεται στην Κολμπάσνα της Υπερδνειστερίας, φυλάσσεται στο μέγιστο από τους Ρώσους.


O Αλεξάντρου Μουστεάτσα (φωτογραφία από agora.md)

Η Ρωσία πιθανότατα θα προσπαθήσει να χρησιμοποιήσει αυτά τα πυρομαχικά κατά τη διάρκεια μιας εισβολής, κατέληξε το δημοσίευμα του tvrmoldova.md.

Πανικός και διευκρινίσεις

Η είδηση προκάλεσε, όπως ήταν αναμενόμενο, μεγάλη ανησυχία στους πολίτες της Μολδαβίας, με αποτέλεσμα ν’ ακολουθήσουν έντονες αντιδράσεις, συζητήσεις αλλά και… διευκρινίσεις.

Η Υπηρεσία Πληροφοριών και Ασφάλειας της Δημοκρατίας της Μολδαβίας αναγκάστηκε να προβεί σε διευκρινίσεις, λέγοντας ότι στόχος της Ρωσικής Ομοσπονδίας θα ήταν η δημιουργία ενός χερσαίου διαδρόμου προς την περιοχή της Υπερδνειστερίας, αλλά η υλοποίηση του εξαρτάται από τις εξελίξεις του πολέμου στην Ουκρανία.

«Στο πλαίσιο των δηλώσεων του κ. διευθυντή της SIS, Αλεξάντρου Μουστεάτσα για την TVR Moldova σχετικά με τους κύριους κινδύνους για την εθνική ασφάλεια, στις οποίες έγινε επίσης αναφορά στην ανάλυση πολλών σεναρίων με βάση τα οποία η Ρωσική Ομοσπονδία θα επιχειρούσε να πραγματοποιήσει μια χερσαία εισβολή μέσω της νότιας Ουκρανίας προς τη Δημοκρατία της Μολδαβίας, διευκρινίζουμε ότι ο διευθυντής της SIS ανέφερε ότι ο στόχος της Ρωσικής Ομοσπονδίας για τη δημιουργία χερσαίου διαδρόμου στην περιοχή της Υπερδνειστερίας εξακολουθεί να ισχύει και σήμερα και μια νέα επίθεση της Ρωσικής Ομοσπονδίας προς αυτή την κατεύθυνση θα μπορούσε να γίνει το 2023.

»Ωστόσο, η εφαρμογή των σχεδίων τους εξαρτάται από τις εξελίξεις του πολέμου στην Ουκρανία. Ζητούμε με σεβασμό από τους εκπροσώπους των μέσων ενημέρωσης να μεταδώσουν τη διευκρίνιση της SIS».

Νέα παρέμβαση…

Σε νέα του παρέμβαση, μετά τον σάλο που ξέσπασε, ο Αλεξάντρου Μουστεάτσα, διευκρίνισε ότι αναφερόταν στον γενικό στόχο της Ρωσικής Ομοσπονδίας να προχωρήσει προς τα δυτικά, και έκανε έκκληση να επικρατήσει ηρεμία:


Μέλη των ειδικών δυνάμεων της SIS (φωτογραφία από ziare.com)

«Πρώτα απ’ όλα θέλω να κάνω έκκληση για ηρεμία στους πολίτες, σήμερα υπήρξε ένα κύμα συζητήσεων στην κοινωνία για το πώς ερμηνεύτηκαν οι δηλώσεις μου».

«Οι πληροφορίες που κατέχει η Υπηρεσία Πληροφοριών και Ασφάλειας μαζί με τους εταίρους της δείχνουν ότι, το 2023, μπορούμε να περιμένουμε με μεγάλη πιθανότητα μια νέα επίθεση στο έδαφος της Ουκρανίας προς τα δυτικά», πρόσθεσε.

Και για να καθησυχάσει τους πολίτες της Μολδαβίας υπογράμμισε ότι «η Υπερδνειστερία παραμένει αρκετά ήρεμη, λαμβάνοντας υπόψη την κατάσταση στην περιοχή. Παρακολουθούμε πολύ προσεκτικά, εξετάζουμε και συζητάμε διάφορες πτυχές μαζί της, έχει υπογραφεί σύμβαση ηλεκτρικής ενέργειας, άρα υπάρχει διάλογος μεταξύ των δύο πλευρών, αυτό είναι σημαντικό, διότι για την επίλυση μιας σύγκρουσης πρέπει να υπάρχει διάλογος.

»Επομένως, από την άποψή μας, η ανάλυσή μας δείχνει ότι στην Υπερδνειστερία, ακόμη και αν υπάρχουν ρωσικά στρατεύματα, σταθμευμένα εκεί παράνομα, η κατάσταση παραμένει αρκετά ήρεμη αυτή τη στιγμή και η πρόβλεψή μας είναι ότι θα παραμείνει έτσι για αρκετούς μήνες ακόμα».

Μολδαβία: Σχέδιο ρωσικής εισβολής μέσα στο 2023, «βλέπει» η Υπηρεσία Πληροφοριών

ΑΠΟΤΡΟΠΗ: ΤΙ ΜΠΟΡΕΙ (ΚΑΙ ΤΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ) ΝΑ ΚΑΝΕΙ

2

NATO REVIEW

HMS Andromeda και SS Canberra έξω από το Port Stanley στις 16 Ιουνίου 1982, στα Φώκλαντς.

Η αποτροπή επιστρέφει. Θεωρούμενη από πολλούς ως ένα απλό λείψανο του Ψυχρού Πολέμου, η κρίση Ρωσίας-Ουκρανίας έχει επισπεύσει την ανάστασή της. Ωστόσο, η συζήτηση τους τελευταίους μήνες σχετικά με τον καλύτερο τρόπο αποτροπής της Ρωσίας αποκαλύπτει ότι 20 χρόνια παραμέλησης έχουν τις συνέπειές τους. Πολλά από αυτά που κάποτε θεωρούνταν βασικές γνώσεις για την αποτροπή φαίνεται να έχουν εξατμιστεί.

Τι είναι, λοιπόν, η αποτροπή; Τι μπορεί να πετύχει – και τι όχι;

Η αποτροπή είναι η απειλή βίας προκειμένου να αποθαρρύνει έναν αντίπαλο από το να προβεί σε μια ανεπιθύμητη ενέργεια. Αυτό μπορεί να επιτευχθεί μέσω της απειλής αντιποίνων (αποτροπή με τιμωρία) ή με άρνηση των πολεμικών στόχων του αντιπάλου (αποτροπή μέσω άρνησης).

Αυτός ο απλός ορισμός συχνά οδηγεί στο συμπέρασμα ότι το μόνο που χρειάζεται για να αποτρέψει κανείς [επιθετική ενέργεια] είναι να επιδείξει αρκετή δύναμη.

Εφόσον και οι δύο πλευρές ενεργούν «ορθολογικά», δηλαδή σύμφωνα με έναν λογισμό κόστους-οφέλους, και εάν καμία από αυτές δεν είναι αυτοκτονική, οι στρατιωτικές τους δυνατότητες θα κρατούν η μία την άλλη υπό έλεγχο.

Μακάρι να ήταν τόσο εύκολο. Η ιστορία αφθονεί με παραδείγματα αποτροπής που αποτυγχάνουν παρά την ισορροπία δυνάμεων, ακόμη και περιπτώσεις κατά τις οποίες η ασθενέστερη πλευρά επιτέθηκε στην ισχυρότερη.

Σε ορισμένες περιπτώσεις, η πιο αδύναμη πλευρά βασίστηκε στο στοιχείο του αιφνιδιασμού.

Η στρατιωτική ηγεσία της Αυτοκρατορικής Ιαπωνίας, για παράδειγμα, είχε πλήρη επίγνωση της στρατιωτικής υπεροχής των ΗΠΑ. Αλλά εάν μια αιφνιδιαστική επίθεση στη ναυτική βάση του Περλ Χάρμπορ θα κατέστρεφε ένα σημαντικό μέρος του στόλου των ΗΠΑ στον Ειρηνικό ενώ θα παρέλυε πολιτικά την Ουάσιγκτον, η Ιαπωνία μπορεί να είχε πιθανότητες να επικρατήσει.

Το 1973 η Συρία και η Αίγυπτος επιτέθηκαν στο στρατιωτικά ανώτερο Ισραήλ – όχι επειδή ήλπιζαν να κερδίσουν, αλλά επειδή ήθελαν να αποκαταστήσουν την πολιτική επιρροή που είχαν χάσει αφού το Ισραήλ τους είχε νικήσει στον Πόλεμο των Έξι Ημερών του 1967. Το Ισραήλ δεν είχε προβλέψει: γιατί δύο στρατιωτικά υποδεέστερες χώρες να σκεφτούν να επιτεθούν σε έναν αντίπαλο που ήταν βέβαιο ότι θα βγει νικητής; Αυτή η αυτοπεποίθηση οδήγησε το Ισραήλ να αγνοήσει τα πολλά προειδοποιητικά σήματα για μια επίθεση. Ως αποτέλεσμα, οι ταχέως προελαύνοντες στρατοί της Αιγύπτου και της Συρίας είχαν, αρχικά περισσότερες επιτυχίες απο τις αναμενόμενες. Η στρατιωτική υπεροχή δεν είχε εξασφαλίσει την αποτροπή.

Ένα άλλο σημαντικό παράδειγμα για τις παγίδες της αποτροπής παρέχεται από τον πόλεμο των Φώκλαντ του 1982. Η Αργεντινή, η οποία αμφισβητεί την εξουσία του Ηνωμένου Βασιλείου στα νησιά του Νότιου Ατλαντικού, γνώριζε πολύ καλά την ανωτερότητα των βρετανικών ενόπλων δυνάμεων. Ωστόσο, κατά τη διάρκεια αρκετών δεκαετιών, το Ηνωμένο Βασίλειο είχε σταδιακά μειώσει τη στρατιωτική του προστασία στα νησιά. Έτσι, ενώ το Λονδίνο συνέχιζε να τονίζει ότι τα Φώκλαντ ήταν βρετανικά, η στρατιωτική Χούντα στο Μπουένος Άιρες πείστηκε ότι τέτοιες δηλώσεις ήταν απλώς κουβέντα.

Όταν η Χούντα αντιμετώπισε μια εσωτερική κρίση που απειλούσε την κυριαρχία της, προσπάθησε να υποκινήσει τα πατριωτικά αισθήματα και κατέλαβε τα νησιά. Η αποτροπή είχε αποτύχει επειδή το Ηνωμένο Βασίλειο είχε αγνοήσει έναν σημαντικό παράγοντα.

Το να κρατάς μια σκληρή στάση, ενώ ταυτόχρονα μειώνεις τα μέσα για να  πετύχεις, υπονομεύει ένα από τα πιο σημαντικά συστατικά της αποτροπής: την αξιοπιστία.

Η ιστορία, ωστόσο, δεν τελείωσε εκεί. Προς μεγάλη έκπληξη της Αργεντινής, το Βρετανικό Ναυτικό έπλευσε στον Νότιο Ατλαντικό και κατέκτησε εκ νέου τα νησιά. Ο στρατηγός Γκαλτιέρι, ο αρχηγός της στρατιωτικής χούντας της Αργεντινής, παραδέχτηκε αργότερα ότι ποτέ δεν πίστευε ότι μια ευρωπαϊκή χώρα θα ήταν έτοιμη να πληρώσει τόσο υψηλό τίμημα για μερικά ασήμαντα νησιά τόσο μακριά. Η Αργεντινή, επίσης, είχε κάνει λάθος υπολογισμό.

Θα μπορούσαν όμως ο Γκαλτιέρι και οι συμπατριώτες του να μαντέψουν ότι ένα περήφανο έθνος όπως το Ηνωμένο Βασίλειο δεν θα έμενε με σταυρωμένα τα χέρια καθώς μέρος του υπερπόντιου εδάφους του καταλαμβανόταν από άλλη δύναμη; Δεν έπρεπε να γνωρίζει κανείς ότι το να παραμείνει παθητική μια βρετανική κυβέρνηση θα σήμαινε το τέλος της;

Η απάντηση: ναι, σε κανονικούς καιρούς η Αργεντινή μπορεί κάλλιστα να είχε σκεφτεί τέτοια σενάρια. Ωστόσο, σε μια κρίση οι άνθρωποι τείνουν να σκέφτονται με διαφορετική λογική. Πράγματι, πολλές μελέτες σχετικά με την ανθρώπινη συμπεριφορά καταδεικνύουν ότι οι άνθρωποι που φοβούνται μην χάσουν κάτι πολύτιμο είναι έτοιμοι να πάρουν μεγαλύτερο ρίσκο από εκείνους που ελπίζουν να κερδίσουν. Στο πλαίσιο του Πολέμου των Φώκλαντ, αυτό σημαίνει ότι για τη Χούντα, η οποία ήταν υπό πολιορκία πολιτικά, η κατάληψη των «Malvinas» δεν ήταν κέρδος, αλλά μάλλον αποφυγή απώλειας της εξουσίας. Αυτό τους έκανε να πάρουν ρίσκα που διαφορετικά δεν θα τολμούσαν να πάρουν. Ο ορθολογισμός – προϋπόθεση για ένα σταθερό σύστημα αποτροπής – είχε εξατμιστεί.

Κοιτώντας τη ρωσική εσωτερική πολιτική σήμερα, τα μαθήματα του 1982 αξίζει να επανεξεταστούν: η ανάδευση του εθνικισμού για να δημιουργήσει πολιτική υποστήριξη μπορεί να οδηγήσει κάποιον σε στρατιωτικό τυχοδιωκτισμό που μπορεί να είναι αυτοκαταστροφικός.

Κρίση πυραύλων της Κούβας το 1962

Όλες αυτές οι περιπτώσεις καταδεικνύουν ότι η αποτροπή δεν αφορά μόνο τις στρατιωτικές ισορροπίες, αλλά και τα συμφέροντα. Εάν το συμφέρον του αντιπάλου για την επίτευξη ενός συγκεκριμένου στόχου είναι υψηλότερο από το δικό σου, η αποτροπή μπορεί να αποτύχει.

Κλασικό παράδειγμα είναι η κουβανική πυραυλική κρίση του 1962. Όταν έγινε σαφές ότι η Ουάσιγκτον ήταν έτοιμη να υπερασπιστεί τα βασικά της συμφέροντα ασφαλείας, η Σοβιετική Ένωση απέσυρε τους πυραύλους που είχε αρχίσει να αναπτύσσει στην Κούβα.

Ένα άλλο παράδειγμα είναι ο πόλεμος του Βιετνάμ. Αν και οι Ηνωμένες Πολιτείες ήταν πολύ ανώτερες στρατιωτικά, τελικά έπρεπε να αποσυρθούν επειδή οι Βορειοβιετναμέζοι και οι Βιετκόνγκ ήταν πρόθυμοι να κάνουν πολύ μεγαλύτερες θυσίες για να επιτύχουν τους στόχους τους από ό,τι οι ΗΠΑ ήταν διατεθειμένες να κάνουν για να υποστηρίξουν το Νότιο Βιετνάμ. Αυτό το ασύμμετρο σύνολο συμφερόντων όχι μόνο κάνει την αποτροπή να αποτύχει, αλλά κάνει επίσης τις μεγάλες δυνάμεις να χάνουν μικρούς πολέμους.

Τι γίνεται όμως με την πυρηνική αποτροπή; Δεν θα έπρεπε ο φόβος της τεράστιας καταστροφικής δύναμης τέτοιων όπλων να είναι αρκετός για να εγγυηθεί ουσιαστικά την αποτροπή; Η απάντηση σε αυτό το ερώτημα είναι η ίδια με τα «συμβατικά» παραδείγματα που αναφέρθηκαν παραπάνω: ακόμη και στον πυρηνικό τομέα, η αποτροπή εξαρτάται από τα συμφέροντα που επιδιώκει να προστατεύσει.

Εάν διακυβεύεται η ύπαρξη ενός έθνους, η χρήση πυρηνικών όπλων είναι αξιόπιστη. Αντίστοιχα, η αποτροπή μεταξύ κρατών με πυρηνικά όπλα θεωρείται σχετικά «σταθερή». Αντίθετα, η επέκταση της εθνικής πυρηνικής αποτροπής στους συμμάχους είναι πολύ πιο περίπλοκη.

Όπως το έθεσε ο Βρετανός υπουργός Άμυνας Ντένις Χίλι τη δεκαετία του 1960, χρειαζόταν μόνο πέντε τοις εκατό αξιοπιστία για να αποτρέψει τους Ρώσους, αλλά 95 τοις εκατό για να καθησυχάσει τους Ευρωπαίους. Παρά το «θεώρημα Healey», ωστόσο, η εκτεταμένη πυρηνική αποτροπή έχει γίνει κεντρικός πυλώνας της διεθνούς τάξης. Αυτό δεν ισχύει μόνο για το ΝΑΤΟ, αλλά και για την περιοχή Ασίας-Ειρηνικού, όπου η Ιαπωνία, η Νότια Κορέα και η Αυστραλία βρίσκονται κάτω από την «πυρηνική ομπρέλα» των ΗΠΑ.

Είναι αμφίβολο να υποθέσουμε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες θα ήταν πράγματι πρόθυμες να διακινδυνεύσουν την πυρηνική κλιμάκωση προκειμένου να προστατεύσουν έναν σύμμαχο. Αυτό που μετράει είναι το πολιτικό μήνυμα ότι η Ουάσιγκτον θεωρεί την ασφάλεια των Συμμάχων της ως θεμελιώδες συμφέρον εθνικής ασφάλειας. Ωστόσο, ένα τέτοιο μήνυμα θα είναι πειστικό μόνο εάν οι ΗΠΑ είναι στρατιωτικά παρούσες σε εκείνες τις περιοχές που ισχυρίζονται ότι υπερασπίζονται. Αυτό διασφαλίζει ότι σε μια σύγκρουση η Ουάσιγκτον θα εμπλακεί από την αρχή. Χωρίς μια τέτοια παρουσία, ούτε οι Σύμμαχοι ούτε οι αντίπαλοι θα αντιλαμβάνονταν μια τέτοια πυρηνική δέσμευση ως αξιόπιστη.

Ποια συμπεράσματα μπορούν να εξαχθούν για την πολιτική ασφαλείας της Δύσης;

Πρώτον, μια ανανεωμένη συζήτηση για την αποτροπή πρέπει να είναι προσεκτική ώστε να μην αναλωθεί άσκοπα αυτή η έννοια. Ο πειρασμός να γίνει αυτό είναι ήδη ορατός. Για παράδειγμα, ορισμένοι ερευνητές της ειρήνης υποστήριξαν ότι τα τακτικά πυρηνικά όπλα που βρίσκονται σε διάφορες χώρες του ΝΑΤΟ θα μπορούσαν να αποσυρθούν, καθώς απέτυχαν να αποτρέψουν την επιθετικότητα της Ρωσίας κατά της Ουκρανίας. Εάν αυτή η λογική ήταν σωστή, θα έπρεπε επίσης να καταργηθούν όλοι οι εθνικοί στρατοί, ακόμη και το ίδιο το ΝΑΤΟ. Διότι κανένας στρατός και καμία συμμαχία δεν απέτρεψε τη Ρωσία από την προσάρτηση της Κριμαίας και την αποσταθεροποίηση της Ανατολικής Ουκρανίας. Μια πιο ρεαλιστική ανάλυση της κατάστασης στην Ουκρανία θα διαπιστώσει ότι πρόκειται λιγότερο για αποτροπή και περισσότερο για γεωγραφία και συμφέροντα. Η Ρωσία είναι έτοιμη να αποτρέψει τη δυτική ένταξη της Ουκρανίας ακόμη και με στρατιωτικά μέσα, ενώ η Δύση δεν είναι διατεθειμένη να διακινδυνεύσει μια στρατιωτική κλιμάκωση για λογαριασμό μιας χώρας που δεν ανήκει στο ΝΑΤΟ. Με άλλα λόγια, το παράδειγμα της Ουκρανίας είναι ακατάλληλο για να αποδείξει ή να παραποιήσει την αποτροπή. Αν μη τι άλλο, δείχνει ότι μια χώρα που είναι πολιτικά και στρατιωτικά αδύναμη είναι εύκολη λεία για έναν ισχυρό γείτονα.

Αμερικανικά στρατεύματα στη Λιθουανία

Δεύτερον, δεδομένης της τρέχουσας κατάστασης ασφαλείας της Ευρώπης, το πρωταρχικό καθήκον του ΝΑΤΟ είναι να εξασφαλίσει τη στρατιωτική προστασία των γεωγραφικά πιο εκτεθειμένων μελών του. Το νέο «Σχέδιο Δράσης Ετοιμότητας» (Readiness Action Plan,  RAP) της Συμμαχίας προβλέπει την αύξηση του επιπέδου ετοιμότητας των δυνάμεων αντίδρασης του ΝΑΤΟ και τη διεξαγωγή ολοένα και πιο περίπλοκων ασκήσεων στην Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη. Το RAP περιλαμβάνει μια δύναμη «αιχμής του δόρατος» ικανή να αναπτυχθεί μέσα σε λίγες μέρες, τη δημιουργία πολυεθνικών εγκαταστάσεων διοίκησης και ελέγχου και υποδοχής του ΝΑΤΟ στα εδάφη αρκετών ανατολικών Συμμάχων και την ενημέρωση των αμυντικών σχεδίων. Αν και η έμφαση του ΝΑΤΟ παραμένει στην ταχεία προβολή ενισχύσεων και όχι στη μόνιμη εγκατάσταση σημαντικών δυνάμεων μάχης στην Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη, το RAP αντικατοπτρίζει την επιβεβαίωση μιας αρχής απο την οποία για αρκετό καιρό υπήρχε παρέκκλιση: προκειμένου να μεταδοθεί η αποτροπή μέσω αξιόπιστης άμυνας χρειάζεται κάποιος να αντιστοιχεί τη ρητορική του με την κατάλληλη στρατιωτική στάση.

Τρίτον, η πυρηνική διάσταση της αποτροπής θα πρέπει επίσης να επανεξεταστεί. Αν και δεν βρίσκεται στο προσκήνιο της κοινής γνώμης, η Ρωσία στέλνει επίσης πυρηνικά σήματα στη Δύση: εντείνοντας τις πυρηνικές ασκήσεις, βάζοντας ρωσικά βομβαρδιστικά να πετούν πιο κοντά στα συμμαχικά σύνορα και καυχώμενη για την ανάπτυξη νέων πυρηνικών όπλων. Το φθινόπωρο του 2014, ο αναπληρωτής πρωθυπουργός της Ρωσίας Rogozin υποσχέθηκε μάλιστα ότι ο στρατιωτικός εκσυγχρονισμός της Ρωσίας θα περιείχε μια «πυρηνική έκπληξη» για τους πιθανούς αντιπάλους της χώρας. Όλα αυτά αποκαλύπτουν ότι η σκέψη της Ρωσίας, τόσο πολιτικά όσο και στρατιωτικά, είναι πολύ πιο «πυρηνικοποιημένη» από ό,τι πίστευαν οι περισσότεροι δυτικοί παρατηρητές. Η Δύση δεν χρειάζεται να αντικατοπτρίζει την προσέγγιση της Ρωσίας. Ωστόσο, θα πρέπει να αναρωτηθεί εάν η τάση μετά τον Ψυχρό Πόλεμο να αγνοεί σε μεγάλο βαθμό την πυρηνική αποτροπή και να εξετάζει τα πυρηνικά όπλα κυρίως στο πλαίσιο του αφοπλισμού εξακολουθεί να ευθυγραμμίζεται με το σημερινό τοπίο ασφαλείας. Δεδομένης της συμπεριφοράς της Ρωσίας, καθώς και του κινδύνου εμφάνισης νέων πυρηνικών δυνάμεων στη Μέση Ανατολή και σε μέρη της Ασίας, η Δύση θα πρέπει να ξαναμάθει κάποιες χαμένες αρχές αποτροπής.

Τέταρτον, η αποτροπή πρέπει να περιλαμβάνει και μη στρατιωτικές πτυχές. Στην Ουκρανία, η Ρωσία έχει παράσχει ένα  παράδειγμα υβριδικού πολέμου: η ταχεία συγκέντρωση τακτικών δυνάμεων στα σύνορα της Ουκρανίας, η απασχόληση ασήμαντων ειδικών δυνάμεων στην Κριμαία, η υποστήριξη των αυτονομιστών στην Ανατολική Ουκρανία, η αύξηση της τιμής του φυσικού αερίου και μια τεράστια εκστρατεία προπαγάνδας που προσπαθούσε να συγκαλύψει τα γεγονότα στο έδαφος. Είναι αμφισβητήσιμο εάν αυτού του είδους ο πόλεμος, ο οποίος στοχεύει να δημιουργήσει ασάφεια που θα μπορούσε να δυσχεράνει τη λήψη αποφάσεων από το ΝΑΤΟ, μπορεί να αποτραπεί απλώς από την απειλή βίας. Η αποτροπή του υβριδικού πολέμου θα απαιτήσει επίσης άλλα μέσα, όπως αυξημένη ανθεκτικότητα των δικτύων στον κυβερνοχώρο, διαφοροποίηση του ενεργειακού εφοδιασμού και στρατηγικές επικοινωνίες που μπορούν να διορθώσουν γρήγορα τις ψευδείς πληροφορίες που διαδίδονται από έναν αντίπαλο. Αντί να τιμωρήσει έναν επιτιθέμενο με στρατιωτικά αντίποινα, η «αποτροπή με ανθεκτικότητα» επιδιώκει να τον αποτρέψει δείχνοντας τη ματαιότητα της προσέγγισής του.

Πέμπτον, οι Ηνωμένες Πολιτείες παραμένουν ο βασικός άξονας της δυτικής αποτροπής. Αυτό δεν οφείλεται μόνο στην τεράστια στρατιωτική τους ισχύ, αλλά και στην πολιτική τους βούληση να ενεργήσουν ως εγγυητής της παγκόσμιας τάξης. Εάν οι ΗΠΑ χάσουν αυτή τη βούληση – ή χάσουν την ικανότητά τους να τη μεταφέρουν – άλλοι σύντομα θα δοκιμάσουν τις διάφορες «κόκκινες γραμμές» που χαράσσει η Ουάσιγκτον. Παρά τη συζήτηση για τις εσωτερικές προτεραιότητες, οι ΗΠΑ εξακολουθούν να γνωρίζουν καλά αυτό το γεγονός. Στην αρχή της κρίσης της Κριμαίας, οι ΗΠΑ ενίσχυσαν γρήγορα τη στρατιωτική τους παρουσία στην Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη, υποστηρίζοντας τις υποσχέσεις τους για βοήθεια με συγκεκριμένο στρατιωτικό υλικό.

Τίποτα δεν θα μπορούσε να απεικονίσει καλύτερα την τεράστια σημασία της παρουσίας των ΗΠΑ από μια φωτογραφία ενός αμερικανικού τεθωρακισμένου οχήματος σε έναν αυτοκινητόδρομο στη Λιθουανία. Πολλοί Λιθουανοί έστειλαν τη φωτογραφία ο ένας στον άλλο στα κινητά τους τηλέφωνα. Το κείμενο κάτω από την εικόνα έλεγε περισσότερα για την αποτροπή παρά χίλια σχολικά βιβλία: «Φοβερό! Θα μπορούσαν να είχαν έρθει 70 χρόνια νωρίτερα όμως…»

*Ό,τι δημοσιεύεται στο NATO Review δεν αποτελεί επίσημη θέση ή πολιτική του ΝΑΤΟ ή των κυβερνήσεων μελών.

Το NATO Review επιδιώκει να ενημερώσει και να προωθήσει τη συζήτηση για θέματα ασφάλειας. Οι απόψεις που εκφράζονται από τους συγγραφείς είναι δικές τους.

www.nato.int

ΧΕΙΡΟΚΡΟΤΕΙΣΤΕ…

3
Φωτογραφία Αρχείου: Το παλατάκι
Στον ακραίο και παράλογο αθηναϊκό τοπικισμό που οδηγεί τη χώρα σε πλήρες αδιέξοδο, η μόνη πολιτική κοινωνία που θα μπορούσε να αντιπαρατεθεί είναι της δεύτερης πόλης, της Θεσσαλονίκης. Και αυτό είναι λογικό και λόγω του πληθυσμού (που είναι απαραίτητος για να διαμορφώσεις έναν συσχετισμό) και λόγω των πιθανοτήτων που ο πληθυσμός δίνει για να αναδειχθούν ηγετικές προσωπικότητες.
Οι ηγετικές προσωπικότητες που θα μπορούσε να αναδείξει η Θεσσαλονίκη, ή, τουλάχιστον, αυτοί που θα μπορούσαν να διαδραματίσουν κάποιο ρόλο, την εγκατέλειψαν. Όχι, μόνο, την εγκατέλειψαν αλλά και κάνουν κριτική στους εναπομείναντες. Ότι, δηλαδή, δεν κάνουν όσα αυτοί οι ίδιοι όφειλαν στην πόλη τους.
‘Οσοι απέμειναν και διαδραματίζουν κάποιο ρόλο, δεν μπορούν να αντιπαρατεθούν στον αυταρχικό τρόπο διοίκησης κόμματος και κυβέρνησης απο τον κ. Μητσοτάκη. Οποιαδήποτε διαφοροποίησή τους θα τιμωρηθεί αυστηρά. Αυτό είναι το εκτόπισμά τους.
Εν πάσει περιπτώσει η πραγματικότητα είναι οδυνηρή και παρακμιακή. Βαυκαλίζονται οι άρχοντες της Θεσσαλονίκης με μερικά πεζοδρόμια που θα στρώσουν ή με κάποια δημοσιεύματα για την γευστικότητα των φαγητών τους.
Στο ορατό μέλλον δεν υπάρχει ελπίδα σωτηρίας ούτε για τη Θεσσαλονίκη, ούτε για την Ελλάδα διότι το κυρίαρχο κεντρικό αφήγημα είναι συγκεντρωτικό. Ακόμη και να εξετάσεις αν ο λογαριασμός της ΔΕΗ είναι σωστός πρέπει να απευθυνθείς στην Αθήνα οπουδήποτε ζεις στην Ελλάδα.
Απο τις πιθανές δυνατότητες που διαφαίνονται ενόψει των δημοτικών εκλογών, η κατάσταση δεν θα αλλάξει. Μια μικρή κινητικότητα, απο άποψη νέας συσπείρωσης, διαφαίνεται στην Καλαμαριά, όπου, παλαιοί αυτοδιοικητικοί δρώντες και ορισμένοι καθηγητές ΑΕΙ, άλλα ανήσυχα πρόσωπα και, ίσως, κάποιες κινήσεις πολιτών προσπαθούν να δώσουν μια κινητικότητα στον δήμο τους. Συγκροτούν μια κρίσιμη μάζα, αν συσπειρωθούν, αλλά δεν είναι δεδομένη η συσπείρωσή τους. Αλλά η Καλαμαριά δεν μπορεί να αναλάβει κεντρικό ρόλο αμφισβήτησης της αθηναϊκής αποικιοκρατίας.
Και να σκεφθείτε ότι σχεδόν όλο το σύστημα που κυβερνά τη χώρα (πολιτικό, οικονομικό, πολιτιστικό) είναι ενταγμένο στην ίδια συγκεντρωτική λογική. “ΟΛΑ ΔΙΚΑ ΜΑΣ. ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΑ ΑΠΟΦΑΓΙΑ ΜΑΣ ΘΑ ΕΠΙΒΙΩΣΟΥΝ ΚΑΙ ΟΙ ΕΣΩΤΕΡΙΚΕΣ ΑΠΟΙΚΙΕΣ”
Την λογική αυτή αναπαράγουν και τα κυρίαρχα ΜΜΕ.
Να σκεφθείτε πως το κτίσμα που βρίσκεται στην καλύτερη τοποθεσία της Θεσσαλονίκης και αποτελεί αρχιτεκτονικό αριστούργημα είναι το παλατάκι. Το οποίο έχει αφεθεί στην τύχη του να καταρρεύσει.
Χειροκροτείστε…
Παντελής Σαββίδης

THE NEW YORK TIMES Πολ Κρούγκμαν: Η εποχή των σελέμπριτι πλουτοκρατών

1

Όταν ένας πάρα πολύ πλούσιος άνδρας, ο οποίος έχει συνηθίσει όχι μόνο να παίρνει ό,τι θέλει αλλά και να προσελκύει ωσάν ίνδαλμα μεγάλο θαυμασμό, βρίσκεται όχι απλώς να χάνει την αίγλη του αλλά και να γίνεται αντικείμενο εκτεταμένου χλευασμού, τότε εκείνος ξεσπά κατά τρόπο αλλοπρόσαλλο και έτσι κάνει τα προβλήματά του ακόμη χειρότερα, γράφει ο Πολ Κρούγκμαν στους New York Times, με το βλέμμα στραμμένο στο θέαμα της αυτοπυρπόλησης του Έλον Μασκ, όπως το χαρακτηρίζει.

Το ερώτημα που είναι πιο ενδιαφέρον, ωστόσο, είναι το γιατί τώρα μας κυβερνούν τέτοιοι άνθρωποι, διότι είναι ξεκάθαρο ότι ζούμε σε μια εποχή νευρικών ολιγαρχών, συνεχίζει ο νομπελίστας Αμερικανός οικονομολόγος.

Ο Έλον Μασκ εξακολουθεί να έχει πολλούς θαυμαστές στον κόσμο της τεχνολογίας. Θαυμαστές που τον βλέπουν ως κάποιον που καταλαβαίνει πώς πρέπει να διοικείται ο κόσμος. Ο συγγραφέας John Ganz αποκαλεί αυτήν την ιδεολογία bossism (σ.σ. αρχηγοκεντρισμό). Σύμφωνα με την εν λόγω στάση, οι «μεγάλοι» δεν θα έπρεπε να είναι υποχρεωμένοι να απαντούν στους «μικρούς» αλλά και ούτε καν να δέχονται κριτική από εκείνους.

Οι υποστηρικτές αυτής της ιδεολογίας έχουν σαφώς πολλή δύναμη στα χέρια τους, ακόμα και αν αυτή η δύναμη δεν είναι αρκετή ώστε να προστατεύσει τον Μασκ από τις δημόσιες επικρίσεις, σημειώνει ο Κρούγκμαν.

Στα μάτια του Πολ Κρούγκμαν ωστόσο, ο Μασκ είναι ένας εύθικτος εγωμανής πλουτοκράτης που εκδηλώνει τις ανασφάλειές του σε δημόσια θέα. Πώς φτάσαμε στο σημείο τέτοιο άνθρωποι να ηγούνται;

Μέρος της απάντησης έχει σίγουρα να κάνει με την τεράστια συγκέντρωση πλούτου στην κορυφή. Σύμφωνα με τις καλύτερες διαθέσιμες εκτιμήσεις, το μερίδιο που κατέχει το πλουσιότερο 0,00001% του παγκόσμιου πληθυσμού επί του συνολικού πλούτου παγκοσμίως είναι σήμερα σχεδόν 10 φορές μεγαλύτερο από αυτό που ήταν πριν από τέσσερις δεκαετίες.

Και αυτός ο τεράστιος πλούτος που βρίσκεται στα χέρια της σύγχρονης σούπερ ελίτ έχει σίγουρα φέρει μαζί του πολύ μεγάλη δύναμη, συμπεριλαμβανομένης της δύναμης που επιτρέπει στα μέλη αυτής της ελίτ να ενεργούν παιδαριωδώς.

Επιπλέον, πολλοί από αυτούς τους υπερπλούσιους, η τάξη των οποίων παλαιότερα ήταν μυστικοπαθής, έχουν πλέον γίνει διασημότητες.

Το αρχέτυπο του καινοτόμου εφευρέτη που γίνεται πλούσιος αλλάζοντας τον κόσμο δεν είναι καινοφανές. Πηγαίνει πίσω στον Τόμας Έντισον και σε άλλους. Αλλά οι μεγάλες περιουσίες που έκαναν ορισμένοι στον χώρο της τεχνολογίας πληροφοριών μετέτρεψαν αυτό το αφήγημα σε μόδα, ψύχωση ή εμμονή, κάνοντάς μας να βλέπουμε παντού τριγύρω τύπους που θα ήθελαν να είναι οι νέοι Στιβ Τζομπς.

Αυτή η λατρεία του ιδιοφυούς εντρεπρενέρ έπαιξε ρόλο και στο υπό εξέλιξη φιάσκο των κρυπτονομισμάτων. Ο Σαμ Μπάνκμαν Φράιντ, του ανταλλακτηρίου κρυπτονομισμάτων FTX που κατέρρευσε, δεν πουλούσε κάποιο πραγματικό προϊόν. Μετά από τόσο καιρό άλλωστε, ακόμη κανείς δεν έχει βρει μια σημαντική πραγματική χρήση για τα κρυπτονομίσματα πέρα από το ξέπλυμα χρήματος. Αυτό που πουλούσε ο Μπάνκμαν Φράιντ ήταν μια εικόνα: αυτή του αναμαλλιασμένου ατημέλητα ντυμένου οραματιστή που αντιλαμβάνεται το μέλλον κατά τρόπους που οι νορμάλ άνθρωποι δεν μπορούν.

Ο Έλον Μασκ δεν ανήκει ακριβώς στην ίδια κατηγορία. Οι εταιρείες του Μασκ παράγουν αυτοκίνητα που πραγματικά κινούνται και πυραύλους που πραγματικά πετούν. Ωστόσο οι πωλήσεις τους και ειδικά η εμπορική τους αξία εξαρτώνται εν μέρει από την ισχύ του προσωπικού brand του ιδιοκτήτη τους.

Στο τέλος της ημέρας, ο Μασκ και ο Μπάνκμαν Φράιντ ίσως καταλήξουν να προσφέρουν κοινωνικό έργο, αμαυρώνοντας τον θρύλο του ιδιοφυούς επιχειρηματία που έχει κάνει μεγάλο κακό, σημειώνει ο Κρούγκμαν.

Προς το παρόν πάντως, αυτό που κάνει ο Μασκ με τους θεατρινισμούς του είναι να υποβαθμίζει το Twitter ως χρήσιμη πηγή πληροφοριών.

Ένα αίσιο τέλος σε αυτήν την ιστορία φαίνεται πια ολοένα πιο απίθανο, καταλήγει ο αρθρογράφος των NY Times, υπογραμμίζοντας ωστόσο ότι ο ίδιος έχει παράλληλα πια αποκτήσει λογαριασμό και στο ανταγωνιστικό προς το Twitter, Mastodon, για παν ενδεχόμενο.

Πηγή: the New York Times , Καθημερινή

ΗΠΑ: Στις 02:30 τα ξημερώματα ώρα Ελλάδας η ομιλία Β.Ζελένσκι στο Κογκρέσο

0

Ο Ουκρανός πρόεδρος μεταβαίνει σήμερα στην Ουάσινγκτον για να συναντηθεί με τον Τζο Μπάιντεν

Στις 19:30 ώρα Ουάσιγκτον και 02:30 τα ξημερώματα ώρα Ελλάδος, θα απευθυνθεί στο αμερικανικό Κογκρέσο ο Βολόντιμιρ Ζελένσκι.

Ο Ουκρανός πρόεδρος μεταβαίνει σήμερα στην Ουάσινγκτον για να συναντηθεί με τον Τζο Μπάιντεν στον Λευκό Οίκο και παράλληλα θα απευθυνθεί στο αμερικανικό Κογκρέσο.

Την ομιλία του ανακοίνωσε η πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων Νάνσι Πελόζι σε tweet της.

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/diethnis-asfaleia/ipa-o-v-zelenski-tha-apeythynthei-sto-kogkreso/

Turkey In Talks With US to Buy American Nuclear Reactors

0

  • US State Department official comments on nuclear talks
  • Turkey can buy up to 35 small modular reactors from US

Turkey’s government and private companies are in talks with the US for purchases of small nuclear reactors, as the country looks to wean itself off coal.

“There is a serious interest in nuclear as a way to replace coal-fired power plants,” Justin Friedman, senior advisor for commercial competitiveness in nuclear energy at the US State Department, said in an interview with Bloomberg on Tuesday in Ankara.

There is room to purchase as many as 35 small modular reactors, known as SMRs, Friedman said, citing Turkish aspirations for 20 gigawatts of electricity generation capacity from nuclear by 2050.

“Now the question is how do we work together government-to-government to open the door to the business-to-business cooperation,” he said.

US manufacturers of SMRs include NuScale Power Corp. and the Bill Gates-backed TerraPower LLC. SMRs typically generate a hundred megawatts or slightly more — making them roughly a tenth the size of conventional reactors — and can be built in series, like components in a factory, rather than as the usual bespoke projects.

Investment on this scale would cost billions of dollars. It’s unclear how the financing would work should the talks result in a commercial deal.

Turkey’s energy ministry declined to comment.

The talks with the US come as Russian state company Rosatom nears completion of the Akkuyu nuclear power plant in southern Turkey. The government is also negotiating a second power plant with Rosatom that may be built in Sinop on the Black Sea coast.

Turkey has 68 coal-fired power stations, which met about a third of its electricity needs last year, according to the energy ministry. The country aims to achieve net-zero carbon emissions by 2053.

— With assistance by Jonathan Tirone

ΕΚΚΛΗΣΗ ΣΤΟΝ ΟΗΕ: Σώστε τα παιδιά από την πορνογραφία

0

 

Οι Δικηγόροι για τα Παιδιά προειδοποιούν για άλλη μια φορά την Επιτροπή των Ηνωμένων Εθνών για τα Δικαιώματα του Παιδιού για την ανεπαρκή προστασία των ανηλίκων από την πρόσβαση στην πορνογραφία

Οι Δικηγόροι για τα παιδιά με την  Ευαγγελική Προτεσταντική Επιτροπή για την Ανθρώπινη Αξιοπρέπεια  (CPDH) και  τη Συμμαχία VITA  έστειλαν,  στις 15 Δεκεμβρίου, λεπτομερή έκθεση στην  Επιτροπή των Ηνωμένων Εθνών για τα Δικαιώματα του Παιδιού  για να καταγγείλουν  τις αποτυχίες του γαλλικού κράτους στην προστασία των ανηλίκων από την πρόσβαση στην πορνογραφία.

Τονίζοντας τα πολύ ανησυχητικά στοιχεία που περιέχονται στην πρόσφατη  έκθεση της Γερουσίας, οι τρεις ενώσεις επεσήμαναν  τις βλαβερές συνέπειες της πρώιμης έκθεσης σε πορνογραφία, τη σχέση μεταξύ αυτής και της σεξουαλικής βίας που διαπράττεται εναντίον ανηλίκων ή μεταξύ ανηλίκων καθώς και με την πορνεία ανηλίκων.

Υπενθύμισαν ότι η  Διεθνής Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού απαιτεί από τα κράτη να προστατεύουν τα παιδιά από την πρόσβαση σε πορνογραφικό και ακατάλληλο για την ηλικία περιεχόμενο.

Κατήγγειλαν τη μεγάλη αντίφαση μεταξύ, αφενός,  της πολιτικής βούλησης που επιδεικνύεται για την καταπολέμηση της πρόσβασης ανηλίκων στην πορνογραφία  και κατά της βίας κατά ανηλίκων και, αφετέρου, της πραγματικότητας της αποτελεσματικής χαλαρότητας απέναντι στα διεθνή λόμπι πορνογραφίας.

Οι Δικηγόροι για τα παιδιά, η Προτεσταντική Ευαγγελική Επιτροπή για την Ανθρώπινη Αξιοπρέπεια και η Συμμαχία VITA  ζήτησαν τελικά από την Επιτροπή για τα Δικαιώματα του Παιδιού, η οποία θα συνεδριάσει στη Γενεύη στις αρχές Φεβρουαρίου 2023, να συστήσει στη Γαλλία   :

  • Να εκπονήσει μελέτες για τις συνέπειες της θέασης πορνογραφικού υλικού στην κοινωνία και πιο πολύ στα παιδιά, και ιδίως με την άσκηση σεξουαλικής βίας σε ανηλίκους ή μεταξύ ανηλίκων.
  • Να εφαρμόσει τη νομοθεσία που απαγορεύει την πρόσβαση  ανηλίκων στην πορνογραφία  και να επιβάλλει τεχνικές λύσεις σε πορνογραφικούς ιστότοπους, ώστε αυτή η απαγόρευση να είναι αποτελεσματική και να μην μπορεί να παρακαμφθεί εύκολα από ανηλίκους.
  • Να επιτρέψει στην Aρχή Τηλεοακουστικής και Ψηφιακής Επικοινωνίας να επιβάλλει κυρώσεις και πρόστιμα απευθείας σε  πορνογραφικούς ιστότοπους και να επεκτείνει τις επίσημες ειδοποιήσεις της σε κοινωνικά δίκτυα και παρόχους υπηρεσιών Διαδικτύου.
  • Να απαιτήσει από πλατφόρμες κοινής χρήσης βίντεο και κοινωνικά δίκτυα που είναι εγκατεστημένα στη Γαλλία και στο εξωτερικό, υποχρέωση αποτελεσμάτων  και όχι μόνο μέσων για την εξασφάλιση αποτελεσματικού ελέγχου του περιεχομένου τους.

Να εκπαιδεύσει τους γονείς και τα παιδιά σχετικά με τους κινδύνους της πορνογραφίας  μέσω σχολικών προγραμμάτων και εκστρατειών επικοινωνίας.

Πηγή:https://www.agoravox.fr/tribune-libre/article/pornographie-juristes-pour-l-245638

Τι σηματοδοτεί η επίσκεψη – έκπληξη Ζελένσκι στις ΗΠΑ

0
ΠΟΛΕΜΟΣ ΣΤΗΝ ΟΥΚΡΑΝΙΑ

Η συγκυρία, οι προσδοκίες και ο συμβολισμός του πρώτου ταξιδιού του Ουκρανού προέδρου από την αρχή του πολέμου

Εξίσου συμβολικό και ουσιαστικό ρόλο έχει η επίσκεψη του Ουκρανού προέδρου Βολοντίμιρ Ζελένσκι στην Ουάσιγκτον την Τετάρτη για επαφές με τον Αμερικανό ομόλογό του, αλλά και ομιλία στο αμερικανικό Κογκρέσο.

Κατά το πρακτορείο Reuters, θα πρόκειται για τη σημαντικότερη επίσκεψη-έκπληξη του κ. Ζελένσκι από την αρχή του πολέμου, περισσότερο και από τη μετάβασή του στα μέτωπα όπου μαίνονται οι μάχες. Υπενθυμίζεται ότι όταν ξέσπασε ο πόλεμος οι ΗΠΑ προσφέρθηκαν να τον μεταφέρουν με ασφάλεια στο εξωτερικό, αλλά ο ίδιος επισήμανε ότι δεν φεύγει διότι «ο αγώνας γίνεται εδώ».

Πρόκειται για την πρώτη φορά που βγαίνει από τα ουκρανικά σύνορα ο πρόεδρος της χώρας από την έναρξη της ρωσικής εισβολής πριν 10 μήνες, στις 24 Φεβρουαρίου, και η επιλογή των ΗΠΑ ως προορισμό του πρώτου ταξιδιού του στο εξωτερικό έχει τεράστιο συμβολισμό. Επανειλημμένα άλλωστε ο κ. Ζελένσκι έχει εκφραστεί υπέρ του προέδρου Τζο Μπάιντεν, αποκαλώντας τον μάλιστα και «πραγματικό ηγέτη».

Για να δώσει μεγαλύτερη έμφαση στον συμβολισμό, ο κ. Ζελένσκι κομίζει στις ΗΠΑ και μια ουκρανική σημαία από τους μαχητές του ανατολικού μετώπου, στο Ντονέτσκ, που έλαβε την Τρίτη κατά την επίσκεψη-αστραπή σε Μπαχμούτ, Σλαβιάνσκ και άλλες διαφιλονικούμενες περιοχές του Ντονμπάς. Η σημαία φέρει πάνω και υπογραφές των Ουκρανών μαχητών.

Στις συνομιλίες που θα έχει με τον κ. Μπάιντεν θα συμμετάσχουν και κορυφαίοι αξιωματούχοι ασφαλείας των ΗΠΑ, ενώ θα δοθεί και κοινή συνέντευξη Τύπου των δύο προέδρων. Σε διάφορους τόνους διατρανώνεται η άρνηση της Ουάσιγκτον ότι σκοπός της συνάντησης των δύο προέδρων είναι να πιεστεί το Κίεβο να συνθηκολογήσει αποδεχόμενο παραχωρήσεις εδαφών στη Μόσχα.

Κατά το CNN, η επίσκεψη Ζελένσκι στον Λευκό Οίκο υπογραμμίζει μεταξύ άλλων και την ηγετική φυσιογνωμία που έχει χτίσει ο κ. Μπάιντεν σε παγκόσμιο επίπεδο, ανασυστήνοντας τη Δυτική συμμαχία κατά της ρωσικής απειλής, ύστερα από τουλάχιστον 25 έτη αμφισβήτησης.

Ο συμβολισμός γίνεται ακόμη μεγαλύτερος λόγω της χρονικής σύμπτωσης της επίσκεψης: Ερχόμενος στην Ουάσιγκτον ο κ. Ζελένσκι αναμένεται να προκαλέσει παραλληλισμούς με την αποφασιστικής σημασίας επίσκεψη του Ουίνστον Τσόρτσιλ στις ΗΠΑ, ακριβώς 81 έτη πριν (στις 22/12/1941), καθώς οι ΗΠΑ έμπαιναν στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο μετά την επίθεση στο Περλ Χάρμπορ.

Στρατιωτική και οικονομική ενίσχυση

Όπως επισημαίνουν οι New York Times, κατά τη συνάντησή του στον Λευκό Οίκο με τον κ. Μπάιντεν ο κ. Ζελένσκι πρόκειται να εκφράσει την αποδοχή και ικανοποίησή του για την παραχώρηση αμυντικών συστημάτων Patriot του αμερικανικού στρατού, ως μέρος νέας στρατιωτικής βοήθειας ύψους 2 δισεκ. δολαρίων. Το οπλικό αυτό σύστημα έχει προκαλέσει σοβαρές ανησυχίες στη Μόσχα, που υποσχέθηκε να πλήξει τις συστοιχίες με κάθε τρόπο.

Θα ακολουθήσει η ομιλία του κ. Ζελένσκι στο Κογκρέσο, που πέρα από τον προφανή συμβολισμό της, αναμένεται να βοηθήσει ουσιαστικά στην προώθηση του σχεδίου νόμου των Δημοκρατικών υπέρ περαιτέρω ενίσχυσης της Ουκρανίας. Θα λάβει χώρα πέντε μήνες μετά την ομιλία της συζύγου του, Ολένα, στο Κογκρέσο τον περασμένο Ιούλιο.

Η Βουλή των Αντιπροσώπων πλέον ελέγχεται μεν από τους Ρεπουμπλικάνους που αντιδρούν στα περισσότερα μέτρα της κυβέρνησης και δηλώνουν, κατά τον επικεφαλής τους Κέβιν Μακ Κάρθι, ότι δεν θα δώσουν «λευκή επιταγή» για την Ουκρανία, αλλά ο σεβασμός που εμπνέει πια ο κ. Ζελένσκι είναι ικανός να τα αλλάξει όλα. Χαρακτηριστική ήταν η δήλωση του βετεράνου και πρώην υποψηφίου για το χρίσμα του κόμματος, Μιτ Ρόμνι, ότι «πρόκειται για έναν εθνικό και παγκόσμιο ήρωα, και θα χαρώ πολύ να τον ακούσω».

Το Κογκρέσο εξετάζει το σχέδιο παροχής πρόσθετης βοήθειας ύψους 50 δισ. δολαρίων στην Ουκρανία ώστε να μπορέσει το Κίεβο να αποκρούσει τις ρωσικές επιθέσεις και να απελευθερώσει τις κατεχόμενες περιοχές. Η αναμενόμενη έγκριση του πακέτου αυτού θα φέρει το σύνολο της αμερικανικής βοήθειας προς την Ουκρανία πάνω από τα 100 δισεκ. δολάρια.

Κρίσιμη συγκυρία

Όπως επισήμανε στο CNN o πρώην επικεφαλής του στρατιωτικού σκέλους του ΝΑΤΟ στην Ευρώπη, Ουέσλι Κλαρκ, «αυτό είναι ένα παράθυρο ευκαιρίας για την Ουκρανία, και ένα παράθυρο κινδύνου επίσης».

Εξήγησε ότι «η Ρωσία είναι αδύναμη, (αλλά μέχρι το καλοκαίρι θα καταστεί ισχυρότερη. Αυτή είναι μια περίοδος όπου οι Ηνωμένες Πολιτείες πρέπει να προσφέρουν υποστήριξη. … Αυτό είναι το παράθυρο, ο πρόεδρος Ζελένσκι το ξέρει – εάν πρόκειται να νικήσει, με την υποστήριξη των ΗΠΑ, τη ρωσική επιθετικότητα στην Ουκρανία», είπε ο Κλαρκ τονίζοντας τη σημασία της άμεσης παροχής βοήθειας στο Κίεβο όσο η Μόσχα ανασυγκροτεί τις δυνάμεις της. Η καθυστέρηση θα είναι καταστροφική, υπογράμμισε.

Ο κ. Ζελένσκι, που αναδείχθηκε και Πρόσωπο της Χρονιάς από το αμερικανικό περιοδικό Time αντανακλώντας την προβολή και τον σεβασμό που απολαμβάνει ο Ουκρανός ηγέτης στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, αναμένεται να έχει και επαφές με εκπροσώπους των αμερικανικών ΜΜΕ, έχοντας ήδη παραχωρήσει μεγάλη, αποκλειστική συνέντευξη την περασμένη εβδομάδα στο βρετανικό περιοδικό Economist.

Με πληροφορίες από The New York Times, Reuters, CNN

Καθημερινή

Jean-Pierre Stroobants: Ιστορική πτώση της αγοραστικής δύναμης των Ευρωπαίων

0

του Jean-Pierre Stroobants (*)

Στο ισόγειο του κτιρίου που στεγάζει την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, στη Φρανκφούρτη, τα μέλη του συνδικάτου Ipso έχουν τοποθετήσει ένα πανώ που γράφει: «Η αγοραστική δύναμη μειώθηκε κατά 7,5%. Μπορούμε να τα πάμε καλύτερα!». Οι 4.000 υπάλληλοι της Τράπεζας διαμαρτύρονται επειδή τους προσφέρεται αύξηση μόνο κατά 4%, όταν ο πληθωρισμός στη χώρα υπερβαίνει πλέον το 11%.

Την περασμένη Πέμπτη, η πρόεδρος της ΕΚΤ, Κριστίν Λαγκάρντ, προειδοποιούσε ότι η αύξηση των μισθών πάνω από τον ιστορικό μέσο όρο τους θα προκαλέσει άνοδο του πληθωρισμού σε έναν φαύλο κύκλο που θα θυμίζει τη δεκαετία του 1970: Οι τιμές ανεβαίνουν, με αποτέλεσμα οι μισθωτοί να ζητούν αυξήσεις, κάτι που οδηγεί τις επιχειρήσεις να αυξήσουν τις τιμές για να αναπληρώσουν τη μείωση των κερδών, κάτι που προκαλεί ακόμη μεγαλύτερο πληθωρισμό…

Η αλήθεια είναι ότι προς το παρόν κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει και αυτοί που υφίστανται μία βίαιη πτώση της αγοραστικής δύναμής τους είναι οι Ευρωπαίοι εργαζόμενοι, τόσο στην Ευρωζώνη όσο και στο σύνολο της ευρωπαϊκής ηπείρου. Σύμφωνα με στοιχεία της ίδιας της ΕΚΤ, οι μισθοί θα αυξηθούν κατά 4,5% το 2022 και κατά 5,2% το 2023. Την ίδια περίοδο, ο πληθωρισμός θα είναι 8,4% και 6,3%, αντιστοίχως.

Αυτή η διαφορά προκαλεί ένα κύμα κοινωνικής δυσαρέσκειας. Η Βρετανία γνωρίζει τη μεγαλύτερη αναταραχή από το 1989: Στις 15 Δεκεμβρίου, το νοσηλευτικό προσωπικό πραγματοποίησε την πρώτη απεργία στην ιστορία του.

Στο Βέλγιο, χιλιάδες εργαζόμενοι διαδήλωσαν την περασμένη Παρασκευή στις Βρυξέλλες ζητώντας να αυξηθούν οι μισθοί τους, να μειωθούν οι φόροι στα εισοδήματά τους και να παγώσουν οι τιμές της ενέργειας. Ακόμη και στην Αυστρία, όπου οι απεργίες είναι σπάνιες, τις τελευταίες εβδομάδες σημειώνονται κινητοποιήσεις σε δύο στρατηγικούς τομείς: Τους σιδηροδρόμους και τη ζυθοποιία.

Όμως, αυτές οι κινητοποιήσεις παραμένουν περιορισμένες στην υπόλοιπη Ευρώπη. Ένα τεστ ήταν οι διαπραγματεύσεις που έγιναν στη Γερμανία με το πανίσχυρο συνδικάτο IG Metall. Η καγκελαρία ανησυχούσε για τα αιτήματα των εργαζομένων: 8% αύξηση για τα 3,9 εκατομμύρια των εργαζομένων στις βιομηχανίες μετάλλου και ηλεκτρονικών. Θα έπλητταν περαιτέρω αυτές οι αυξήσεις την ανταγωνιστικότητα των προϊόντων «made in Germany», που ήδη έχει μειωθεί εξαιτίας της έκρηξης των τιμών της ενέργειας;

Η κυβέρνηση Σολτς αποφάσισε έτσι να παραβιάσει τον ιερό κανόνα της αυτονομίας των κοινωνικών εταίρων και να απευθύνει προς εργοδοσία και συνδικάτα έκκληση για μετριοπάθεια. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να επέλθει συμφωνία για μισθολογικές αυξήσεις κατά 8,5% σε διάστημα δύο ετών, μαζί με ένα επίδομα 3.000 ευρώ που θα πληρωθεί, επίσης, σε δύο στάδια. Οι εργαζόμενοι δεν θα αναπληρώσουν πλήρως την απώλεια του εισοδήματός τους λόγω του πληθωρισμού, θα δουν όμως μία σημαντική αύξηση στους μισθούς τους. Και η χώρα θα εξασφαλίσει κοινωνική ειρήνη για δύο χρόνια.

Αλλά και στην Ισπανία, με εξαίρεση μερικές απεργίες, δεν παρατηρείται μεγάλη κοινωνική αναταραχή. Τα μεγάλα συνδικάτα, βέβαια, προειδοποιούν ότι έκαναν υπομονή εξαιτίας του πολέμου στην Ουκρανία και, αν η εργοδοσία δεν φανεί ευέλικτη, θα ξεκινήσουν απεργίες το 2023. Προς το παρόν, οι εργοδότες αποκλείουν οποιαδήποτε αύξηση, κάτι που έχει προκαλέσει τη δυσαρέσκεια της υπουργού Εργασίας, Γιολάντα Ντίας, η οποία επισημαίνει ότι οι μισθοί πρέπει να αυξηθούν.

Η χώρα που έχει πληγεί περισσότερο από την πτώση της αγοραστικής δύναμης είναι η Ιταλία. Σύμφωνα με πρόσφατη έκθεση της Διεθνούς Οργάνωσης Εργασίας, οι μισθοί σε αυτήν τη χώρα είναι κατά 12% μικρότεροι των μισθών το 2008, όταν ξεσπούσε η παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση.

(*) O Ζαν-Πιέρ Στρουμπάντς είναι ανταποκριτής της Monde στις Βρυξέλλες

(Πηγή: Le Monde)

Έτοιμη η Τουρκία να πέσει στην παγίδα του Θουκυδίδη – Άρθρο του Foreign Policy επιβεβαιώνει το ορατό πλέον ενδεχόμενο!

1

 

Το Ιράν και η Τουρκία χρησιμοποιούν τις εξαγωγές drones για να επεκτείνουν την επιρροή τους πέρα από τα σύνορά τους
Το σημαντικό αμερικανικό περιοδικό Foreign Affairs σε άρθρο γνώμης του Erik Lin-Greenberg σημειώνει ότι τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη ιρανικής κατασκευής διασχίζουν πλέον συνήθως τον ουρανό πάνω από το Κίεβο. Αλλού στην Ουκρανία, drones τουρκικής και αμερικανικής κατασκευής βοηθούν τις ουκρανικές δυνάμεις να στοχεύουν ρωσικά στρατεύματα.
Αυτές οι επιχειρήσεις καταδεικνύουν τον αυξανόμενο ρόλο των τηλεκατευθυνόμενων όπλων στη μάχη. Η σύγκρουση δείχνει επίσης πώς οι εξαγωγές drones γίνονται όλο και περισσότερο ένα όργανο διπλωματίας.
Τίτλος του κειμένου: The Dawn of Drone Diplomacy
Με τη χρήση drone να αυξάνεται, τα κράτη έχουν κεφαλαιοποιήσει τις εξαγωγές drones, για να αυξήσουν την παγκόσμια επιρροή τους. Βεβαίως, αυτό είναι μέρος μιας καθιερωμένης τάσης: κυβερνήσεις έχουν από καιρό αξιοποιήσει τις εξαγωγές όπλων ως διπλωματικό εργαλείο.
Πέρα από το γέμισμα των κρατικών ταμείων και την κάλυψη του κόστους έρευνας και ανάπτυξης (R&D), οι πωλήσεις όπλων βοηθούν τα κράτη να προωθήσουν τις ατζέντες εξωτερικής πολιτικής τους. Η πώληση ή η δωρεά όπλων σε ομοϊδεάτες εταίρους μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την εξαγωγή παραχωρήσεων, την άσκηση επιρροής, την αντιμετώπιση των αντιπάλων και την ενίσχυση των στρατιωτικών δεσμών.
Μια νέα εποχή εμπορίου όπλων αναδύεται, κατά την οποία νέοι εξαγωγείς όπως το Ιράν και η Τουρκία εκτοπίζουν τους προμηθευτές παραδοσιακών όπλων και χρησιμοποιούν τις εξαγωγές drones για να επεκτείνουν την επιρροή τους πέρα από τα σύνορά τους.
Η διπλωματία των drones βρίσκεται σε άνοδο, επειδή ανταποκρίνεται σε μια αυξανόμενη ζήτηση. Οι διεθνείς ηγέτες είναι όλο και περισσότερο πεπεισμένοι ότι οι φιλοδοξίες τους στην άμυνα και την εξωτερική πολιτική εξαρτώνται από την κατοχή τηλεκατευθυνόμενων όπλων.
Τα drones έχουν αλλάξει τον χαρακτήρα της σύγχρονης σύγκρουσης, επιτρέποντας στα κράτη να προβάλουν ισχύ, ενώ ελαχιστοποιούν τον κίνδυνο για το προσωπικό. Κρατώντας τα πληρώματα μακριά από τις πρώτες γραμμές, τα drones επιτρέπουν στις κυβερνήσεις να αναλαμβάνουν επικίνδυνες επιθέσεις ή αποστολές συλλογής πληροφοριών, που διαφορετικά δεν θα μπορούσαν να ξεκινήσουν.
Η Ρωσία, για παράδειγμα, χρησιμοποιεί συχνά drones αντί για επανδρωμένα επιθετικά αεροσκάφη, για να χτυπήσει καλά αμυνόμενους ουκρανικούς στόχους. Ταυτόχρονα, τα drones προσφέρουν εναέρια υποστήριξη και πανοραμική θέα στις επίγειες δυνάμεις, που συχνά επηρεάζουν αποφασιστικά κατά τη διάρκεια των μαχών.
Επιπλέον, τα drones είναι συνήθως φθηνότερα και ευκολότερα στη λειτουργία και τη συντήρηση από τους πυραύλους, καθιστώντας ευκολότερο για τα κράτη να ενσωματώσουν τα drones σε στρατιωτικές επιχειρήσεις.
Οι παραδοσιακοί εξαγωγείς όπλων, όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες, κυριάρχησαν αρχικά στην παραγωγή drones, με συστήματα όπως το MQ-9 Reaper. Ωστόσο, οι περιορισμοί στις εξαγωγές, όπως το Missile Technology Control Regime (MTCR), μια πολυμερής συμφωνία στην οποία συμμετέχουν οι Ηνωμένες Πολιτείες, περιόρισαν σοβαρά την πώληση drones κατασκευής ΗΠΑ, ακόμη και στους στενότερους συμμάχους της Ουάσιγκτον.
Εταιρείες από χώρες που δεν έχουν υπογράψει το MTCR, όπως η Κίνα και το Ισραήλ, παρενέβησαν για να καλύψουν το κενό και θα μπορούσαν να εμπλακούν σε μεγάλο βαθμό σε ανεξέλεγκτο εμπόριο.
Την ίδια στιγμή, άλλα κράτη, που παραδοσιακά δεν ήταν εξαγωγείς αεροσκαφών, ενίσχυσαν τα προγράμματα παραγωγής drones. Το Ιράν πούλησε drones σε άλλες χώρες και τα έθεσε στη διάθεση των αντιπροσώπων της Χεζμπολάχ και των Χούτι.
Ομοίως, το πρόγραμμα drone της Τουρκίας – που αναπτύχθηκε εν μέρει για να μειώσει την εξάρτηση από ξένους προμηθευτές όπλων – απέκτησε γρήγορα όνομα με το Bayraktar TB2.
Η Τουρκία ανέπτυξε για πρώτη φορά το TB2 εναντίον των κουρδικών δυνάμεων στο Ιράκ και τη Συρία. Σύντομα, ήταν στις λίστες αγορών δεκάδων χωρών στην Αφρική, την Κεντρική Ασία, την Ευρώπη και τη Μέση Ανατολή.
Η πώληση drones σε μια εποχή υψηλής ζήτησης αυξάνει τη διπλωματική ισχύ ενός προμηθευτή κράτους με τρεις σημαντικούς και συχνά συμπληρωματικούς τρόπους.Πρώτον, η εξαγωγή drones εμβαθύνει τους δεσμούς με τις κυβερνήσεις πελατών. Η πώληση ενός drone συνεπάγεται περισσότερα από τη μεταφορά ενός μηχανήματος. Οι εξαγωγές συνήθως συνοδεύονται από συμφωνίες μακροχρόνιας εκπαίδευσης, υλικοτεχνικής υποστήριξης και συντήρησης, που έχουν διαρκή αποτελέσματα.
Ένα κράτος εισαγωγής εξαρτάται από τον προμηθευτή του για αναβαθμίσεις και ανταλλακτικά. Οι εξαγωγείς εκπαιδεύουν πληρώματα drones σε χώρες εισαγωγής, χτίζοντας σχέσεις, καθώς το προσωπικό ανεβαίνει σε βαθμίδες. Αυτές οι συνδέσεις παράγουν νέα μονοπάτια, μέσω των οποίων ένα κράτος προμηθευτής μπορεί να επηρεάσει τη χάραξη πολιτικής.
Πράγματι, ένα ιρανικό ειδησεογραφικό μέσο, που συνδέεται με το Σώμα των Φρουρών της Επανάστασης του Ιράν, διακήρυξε ότι οι εξαγωγές drones του Ιράν «εμβαθύνουν τη στρατηγική επιρροή του διεθνώς».
Τα κράτη προμηθευτές εδραιώνουν ολοένα και περισσότερο αυτές τις σχέσεις, ανοίγοντας εργοστάσια drones στο εξωτερικό. Το Ιράν δημιούργησε γραμμές παραγωγής drones στο Τατζικιστάν και τη Βενεζουέλα και η Τουρκία σχεδιάζει να κατασκευάσει ένα εργοστάσιο για TB2 στην Ουκρανία.
Ανώτατος στρατηγός του Ιράν περιέγραψε το άνοιγμα του εργοστασίου στο Τατζικιστάν ως σημείο καμπής στις σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών. Πράγματι, τα drones μπορούν να χρησιμεύσουν ως πύλη εξαγωγής, που θέτει τις βάσεις για ευρύτερες μεταφορές όπλων, επιδεικνύοντας την αποτελεσματικότητα του υλικού ενός προμηθευτή και καθιερώνοντας διαδικασίες για μελλοντικές μεταφορές όπλων. Η Ρωσία, για παράδειγμα, εξετάζει τώρα την αγορά βαλλιστικών πυραύλων από το Ιράν.Δεύτερον, οι εξαγωγές drones βοηθούν τα κράτη προμηθευτές να αντιμετωπίζουν τους ανταγωνιστές. Σε ορισμένες περιπτώσεις, η εξαγωγή drones επιτρέπει στα κράτη προμηθευτές να αμφισβητήσουν τους περιφερειακούς εχθρούς.
Για παράδειγμα, οι μεταφορές τουρκικών μη επανδρωμένων αεροσκαφών στο Αζερμπαϊτζάν συνέβαλαν στην ήττα της Αρμενίας στον πόλεμο του Ναγκόρνο-Καραμπάχ το 2020, ταπεινώνοντας τον μακροχρόνιο αντίπαλο της Τουρκίας και αναγκάζοντάς την να παραχωρήσει εδάφη. Ομοίως, η Τεχεράνη εξόπλισε τους πληρεξουσίους της με drones, για να επιτεθεί σε στόχους στα αραβικά κράτη του Κόλπου, το Ισραήλ και την Υεμένη.
Σε άλλες περιπτώσεις, οι μεταφορές με μη επανδρωμένα αεροσκάφη δίνουν τη δυνατότητα στα κράτη να εμπλακούν σε πολέμους πληρεξουσίων πιο μακριά.
Όταν το Ιράν πουλά drones στη Ρωσία, για παράδειγμα, υποστηρίζει επιθέσεις στην Ουκρανία, η οποία υποστηρίζεται από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Ταυτόχρονα, επιδεικνύει δυνατότητες που θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει το Ιράν εναντίον των Ηνωμένων Πολιτειών σε μια μελλοντική σύγκρουση.
Καθώς οι προμηθευτές drone διαφοροποιούν την παραγωγή μέσω εργοστασίων στο εξωτερικό, η διπλωματία των drone θα γίνει πιο ανθεκτική και λιγότερο επιρρεπής σε διαταραχές από τους ανταγωνιστές. Το Ισραήλ, για παράδειγμα, έχει βομβαρδίσει εγκαταστάσεις παραγωγής μη επανδρωμένων αεροσκαφών στο Ιράν, αλλά μπορεί να θεωρήσει πολύ επικίνδυνο να επιτεθεί σε ιρανικά εργοστάσια σε χώρες με φιλικότερους διπλωματικούς δεσμούς, όπως το Τατζικιστάν.
Τέλος, τα κράτη προμηθευτές χρησιμοποιούν τα drones, για να αποσπάσουν παραχωρήσεις από πελάτες. Σύμφωνα με το Al-Monitor, έναν ειδησεογραφικό ιστότοπο, η πώληση 20 μη επανδρωμένων αεροσκαφών από την Τουρκία στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα παρείχε στην Άγκυρα αρκετή μόχλευση, για να επηρεάσει τους αξιωματούχους των Εμιράτων να περιορίσουν την πρόσβαση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ενός εξέχοντος αφεντικού της τουρκικής μαφίας, που έγινε πληροφοριοδότης και ζει στο Ντουμπάι.
Και τον Δεκέμβριο του 2022, αξιωματούχοι της κυβέρνησης των ΗΠΑ ανακοίνωσαν ότι η Ρωσία παρέχει τώρα στο Ιράν έναν «άνευ προηγουμένου» προηγμένο στρατιωτικό εξοπλισμό -ενδεχομένως συμπεριλαμβανομένων των μαχητικών αεροσκαφών πέμπτης γενιάς Su-35- εν μέρει λόγω των ιρανικών drones.
Με την εμβάθυνση των δεσμών με τα κράτη-πελάτες, την αντιμετώπιση των αντιπάλων και την εξαγωγή παραχωρήσεων, η διπλωματία των drones απειλεί την περιφερειακή σταθερότητα και αμφισβητεί την επιρροή καθιερωμένων εξαγωγέων όπλων, όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες.Πράγματι, οι προμηθευτές drones, όπως το Ιράν, εξοπλίζουν συνήθως κράτη όπως το Σουδάν, τη Συρία και τη Βενεζουέλα, που διαφορετικά δεν μπορούσαν να αποκτήσουν drones, λόγω κυρώσεων και άλλων πολιτικών εμποδίων.
Τα νεοαποκτηθέντα drones επιτρέπουν σε αυτά τα κράτη να αναζωπυρώνουν παγωμένες συγκρούσεις, να παραβιάζουν τα ανθρώπινα δικαιώματα και να υπονομεύουν τις διεθνώς καθοδηγούμενες προσπάθειες επίλυσης συγκρούσεων.
Τα τελευταία χρόνια, ακτιβιστές και νομοθέτες επέκριναν την πώληση μη επανδρωμένων αεροσκαφών TB2 από την Τουρκία στην Αιθιοπία, επειδή επέτρεψε επιδρομές που φέρεται να σκότωσαν δεκάδες αμάχους.
Ο πόλεμος στην Ουκρανία έχει τονίσει την αυξανόμενη σημασία των drones για τη διεθνή ασφάλεια. Για να διατηρήσουν ένα πλεονέκτημα, οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι σύμμαχοί τους θα πρέπει να περιορίσουν τα αδίστακτα κράτη, όπως το Ιράν, από την εξαγωγή drones μέσω κυρώσεων και ελέγχων εξαγωγών.
Ταυτόχρονα, οι Ηνωμένες Πολιτείες θα πρέπει να εξάγουν περισσότερα drones και συστήματα antidrone σε συμμάχους, για να τους βοηθήσουν να δημιουργήσουν τα δικά τους προγράμματα drone, περιορίζοντας την πιθανότητα αυτά τα κράτη να στραφούν σε άλλους προμηθευτές. Τα drones δεν είναι πλέον απλώς ένα όπλο στο πεδίο της μάχης, αλλά και ένα διπλωματικό εργαλείο.
*Ο Erik Lin-Greenberg είναι Επίκουρος Καθηγητής στο Τμήμα Πολιτικών Επιστημών στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Μασαχουσέτης.