Αρχική Blog Σελίδα 1754

 Δικαστήριο της Λιβύης αποφασίζει να σταματήσει τη συμφωνία Dabaiba με την Τουρκία σχετικά με το πετρέλαιο

0
 Η πολιτική ομάδα του Σαΐφ Καντάφι προειδοποιεί για τον αποκλεισμό του από τις προεδρικές εκλογές
 Τετάρτη – 18 Jumada II 1444 AH – 11 Ιανουαρίου 2023 μ.Χ. Αριθμός τεύχους [16115]
 Ο Νταμπάιμπα σε συνάντηση με αρκετούς αξιωματούχους της κυβέρνησής του (κυβέρνηση ενότητας)
 Κάιρο: Khaled Mahmoud
 Δικαστήριο της Λιβύης αποφάσισε να αναστείλει την εφαρμογή του μνημονίου συμφωνίας μεταξύ της προσωρινής λιβυκής «κυβέρνησης ενότητας», με επικεφαλής τον Abdul Hamid al-Dabaiba, και της Τουρκίας σχετικά με την εξερεύνηση πετρελαίου και φυσικού αερίου.
 Και τα τοπικά μέσα ενημέρωσης επικαλέστηκαν τον δικηγόρο Thuraya Al-Tuwaibi – μέλος της ομάδας δικηγόρων που κατέθεσε την υπόθεση – ότι το Εφετείο Τρίπολης “αποφάσισε στο κατεπείγον μέρος να αναστείλει την εφαρμογή της πετρελαϊκής συμφωνίας Dabaiba και Τουρκίας, εν αναμονή της απόφασης για το θέμα της υπόθεσης», ενώ δεν υπήρξε άμεσα επίσημο σχόλιο από την κυβέρνηση.
 Πέντε δικηγόροι άσκησαν έφεση κατά της συμφωνίας που υπέγραψε η κυβέρνηση του Νταμπάιμπα με την Τουρκία πέρυσι σχετικά με την ενεργειακή εξερεύνηση στη Μεσόγειο, καθώς η πολιτική συμφωνία της Λιβύης «την εμποδίζει να συνάψει διεθνείς συμφωνίες».
 Τουρκική αντιπροσωπεία, με επικεφαλής τον υπουργό Εξωτερικών Μεβλούτ Τσαβούσογλου, ανακοίνωσε κατά την πρόσφατη επίσκεψή της στην πρωτεύουσα Τρίπολη, τον περασμένο Οκτώβριο, την υπογραφή μνημονίου κατανόησης μεταξύ της χώρας του και της κυβέρνησης Νταμπαϊμπά στον τομέα των πόρων υδρογονανθράκων (πετρέλαιο και φυσικό αέριο). ), εν μέσω τοπικών και περιφερειακών αντιρρήσεων.
 Από την άλλη πλευρά, η πολιτική ομάδα του Saif al-Islam, δεύτερου γιου του αείμνηστου συνταγματάρχη Muammar Gaddafi, θεώρησε ότι η ανακοίνωση του Khaled al-Mishri, επικεφαλής του Κρατικού Συμβουλίου, να αποκλείσει τον γιο του πρώην ηγεμόνα της Λιβύης από τις εκλογές, «δεν ήταν έκπληξη» γι ‘αυτόν, εκφράζοντας την έκπληξή του για την επιστροφή.
Σε δήλωσή του είπε: «Υπό το φως αυτής της κατάστασης, σας διαβεβαιώνουμε ότι ο Σαΐφ αλ-Ισλάμ Καντάφι δεν θα αντιταχθεί σε αυτά τα μέτρα.  Οι ενδιαφερόμενοι πρέπει να φέρουν τις συνέπειες των αποφάσεών τους και τη ματαιότητα τους”.
 Με τη σειρά του, το επίσημο «Λιβυκό Πρακτορείο Ειδήσεων» επικαλέστηκε επίσημη πηγή του «Προεδρικού Συμβουλίου» ότι η συνάντηση που πραγματοποιήθηκε από τον πρόεδρό του, Muhammad al-Munfi, στην αιγυπτιακή πρωτεύουσα, Κάιρο, με τον Στρατάρχη Khalifa Haftar, Διοικητή Αρχηγό του «Εθνικού Στρατού», που κανονίστηκε πριν από λίγο καιρό, ασχολήθηκε με «τρόπους επιτάχυνσης της ενοποίησης του στρατιωτικού θεσμού».  Ωστόσο, ούτε ο Al-Munfi ούτε ο Haftar έδωσαν διευκρινίσεις σχετικά με αυτό.
Σε μια έμμεση απάντηση σε αναφορές ότι «ο Σαντάμ, γιος του στρατάρχη Χάφταρ, συναντήθηκε με εκπροσώπους της προσωρινής (ενωτικής) κυβέρνησης στην Ιορδανία», το «Τμήμα Ηθικής Καθοδήγησης του Εθνικού Στρατού» ανακοίνωσε ότι μια αντιπροσωπεία με επικεφαλής τον γιο του Χάφταρ « επισκέφθηκε ένα νοσοκομείο στη Σύρτη, σε εφαρμογή των οδηγιών του Χάφταρ».
 Από την πλευρά του, ο δήμος Zintan καλωσόρισε τη διοργάνωση συνάντησης μεταξύ του Aqila Saleh, Προέδρου της Βουλής των Αντιπροσώπων, και του Khaled Al-Mashri, επικεφαλής του Κρατικού Συμβουλίου.  Από την άλλη, επιβεβαίωσε ότι μέχρι στιγμής δεν έχει λάβει επίσημη αλληλογραφία για το θέμα αυτό, σύμφωνα με τοπικά ΜΜΕ, επικαλούμενα δημοτικό στέλεχος.
 Ο Σάλεχ και ο Αλ-Μισρί δεν έχουν ακόμη καθορίσει τον τόπο της επερχόμενης συνάντησής τους, στην οποία θα παραστεί ο Αμπντουλάχ Μπατίλι, επικεφαλής της αποστολής των Ηνωμένων Εθνών, μετά την τελευταία συνάντησή τους στο Κάιρο για την έναρξη ενός «νέου οδικού χάρτη που περιλαμβάνει τη συνταγματική βάση των αναβληθέντων προεδρικών και βουλευτικών εκλογών».
 Από την άλλη πλευρά, η αποστολή των Ηνωμένων Εθνών θεώρησε, και πάλι, ότι «υπάρχει επείγουσα ανάγκη να ολοκληρωθεί μια συναινετική συνταγματική βάση για να οδηγηθεί η χώρα σε εκλογές» και είπε ότι «ο λιβυκός λαός έχει το δικαίωμα να αποφασίσει για το μέλλον του, μέσω διαφανών και ολοκληρωμένων εθνικών εκλογών».
 Σε μια περίληψη που ετοίμασε για τη Λιβύη για το έτος 2022, και δημοσιεύτηκε από το «Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ», σύμφωνα με τοπικά μέσα ενημέρωσης, η αποστολή κάλεσε τους Λίβυους παράγοντες να «εντατικοποιήσουν τις προσπάθειές τους για να διασφαλίσουν ότι τα έσοδα από το πετρέλαιο και άλλα έσοδα χρησιμοποιούνται με έναν διαφανή, δίκαιο και υπεύθυνο τρόπο για τη βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης των Λίβυων».  Σημειώνοντας ότι «η λύση της κρίσης στη Λιβύη πρέπει να είναι μια λύση με επικεφαλής τους Λίβυους».
 Και αφού επέστησε την προσοχή σε αυτό που περιέγραψε ως «τεταμένη κατάσταση στα προάστια δυτικά της πρωτεύουσας, Τρίπολη», είπε ότι «δεν είδε κανένα βήμα για να επιτύχει την ανακοίνωση του Al-Dabaiba για ένα ολοκληρωμένο σχέδιο για την απομάκρυνση στρατοπέδων και πυρομαχικών απο αποθήκες από κατοικημένες περιοχές της Τρίπολης.»
Προειδοποίησε ότι «ο διχασμός στην εκτελεστική αρχή και οι συγκρούσεις στην Τρίπολη και αλλού στη χώρα αποτελούν πηγή σοβαρής ανησυχίας».  Τονίζοντας ότι οι δρώντες πρέπει «να απορρίψουν τη χρήση βίας, μεταξύ άλλων για πολιτικούς σκοπούς, για την προστασία της ζωής των Λίβυων».

Π. Παπαδόπουλος, protagon: Κωνσταντίνος, 1940 – 2023: Το τέλος ενός έκπτωτου, μια πρώτη αποτίμηση

0

του Παύλου Παπαδόπουλου protagon.gr  ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2023, 00:01

Εφυγε από τη ζωή στα 82 του, ως ένας ιδιώτης χωρίς επώνυμο και χωρίς πολλές τιμές. Είτε το θέλουμε είτε όχι, ήταν μια προσωπικότητα του 20ού αιώνα, αλλά και το πρόσωπο μιας ταραγμένης περιόδου και μιας εθνικής τραγωδίας. Aμετανόητος ως το τέλος -ακόμα και για τα βασανιστήρια ή τις εξορίες- ένας αναχρονισμός που κράτησε -και κόστισε- πολύ.

Είτε το θέλουμε είτε όχι, ένα μεγάλο κεφάλαιο της σύγχρονης ελληνικής Ιστορίας έκλεισε —κάπως αθόρυβα, εν μέσω μεθεορτίων, προεκλογικών ετοιμασιών και φόβων επανάκαμψης της Covid-19, σε μια Ελλάδα που μετρά σχεδόν μισό αιώνα Προεδρευομένης Δημοκρατίας και έχει το προνόμιο να αντιλαμβάνεται διαφορετικά κάποια μεγέθη.

Ο Κωνσταντίνος της Ελλάδας, έκπτωτος βασιλιάς, έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 82 ετών, αφήνοντας την τελευταία του πνοή σε ένα δωμάτιο του θεραπευτηρίου «Υγεία». Την είδηση του θανάτου του γνωστοποίησε, το βράδυ της Τρίτης, το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων.

Ο Κωνσταντίνος είχε κλονισμένη υγεία εδώ και πολύ καιρό, τελευταία φορά τον είχαν δει δημοσίως τον περασμένο Οκτώβριο σε μια έξοδο με τις αδελφές του για φαγητό στην Αθήνα. Και σε επίσημη δημόσια εμφάνιση τον είχαν δει έναν άλλον Οκτώβριο, του 2021, στον γάμο του γιου του Φιλίππου με κάποια Νίνα Φλορ, που έγινε για κάποιες στιγμές το κοσμικό γεγονός της Αθήνας.

Ο Κωνσταντίνος ήταν καθηλωμένος σε αναπηρικό καροτσάκι, χτυπημένος χρόνια πριν από εγκεφαλικό. Το τέλος ήρθε κάποιους μήνες αργότερα. Το τέλος…

Οταν ο Κωνσταντίνος, γιος του Παύλου και της Φρειδερίκης, γεννιόταν το καλοκαίρι του 1940, υπό τους ήχους 101 κανονιοβολισμών από τον Λυκαβηττό, κανείς στην Ελλάδα ή ακόμη και στους κύκλους της ευρωπαϊκής μοναρχίας, δεν θα μπορούσε να φανταστεί τη διαδρομή του, ούτε φυσικά το χωρίς πένθιμες καμπάνες σιωπηρό τέλος του.

Θα μπορούσε ασφαλώς κανείς να προβλέψει ότι κάποια στιγμή θα κληρονομούσε το Βασίλειο της Ελλάδας, αφού ο βασιλιάς Γεώργιος Β’, δεν είχε παιδιά –και έτσι το 1947, στην καρδιά του Εμφυλίου, ο Παύλος έγινε βασιλιάς και ο μικρός Κωνσταντίνος διάδοχος του θρόνου. Θα μπορούσε ενδεχομένως κανείς και να εικάσει κάποιες αναταράξεις –ο 20ός αιώνας δεν ήταν απολύτως ομαλός για την ελληνική μοναρχία, ούτε βέβαια για την ελληνική δημοκρατία, αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μας προς το παρόν. Ομως ποιος τότε μπορούσε να φανταστεί ότι ένας τέτοιος γόνος, ο πρώτος χρυσός Ολυμπιονίκης στην ιστορία της μεταπολεμικής Ελλάδας, ο δεύτερος εξάδελφος του μετέπειτα βασιλιά της Βρετανίας Καρόλου Γ’, θα έφευγε από τη ζωή έτσι;

Ο Κωνσταντίνος ήταν βασιλιάς της Ελλάδας για εννέα χρόνια, από το 1964, όταν πέθανε ο Παύλος, έως το 1973 που ο δικτάτορας Γεώργιος Παπαδόπουλος έκανε το δημοψήφισμα για την κατάργηση της βασιλείας –δημοψήφισμα που επαναλήφθηκε το 1974, στους πρώτους μήνες της Μεταπολίτευσης, με τον Κωνσταντίνο Καραμανλή να φέρεται να δηλώνει: «Ενα καρκίνωμα αποκόπηκε σήμερα από το σώμα του έθνους».

Ηταν καρκίνωμα η βασιλεία; Αναμφίβολα ήταν. Ηταν ένας αναχρονισμός, μια προδοσία όσων ονειρεύτηκαν οι επώνυμοι και ανώνυμοι ήρωες της Επανάστασης του 1821, ένας σταθερός δάκτυλος του ξένου παράγοντα στα εσωτερικά της χώρας, ακόμα και στα πιο μικρά, μια απίστευτη σπατάλη πόρων όταν ο λαός πεινούσε.

Η βασιλεία έπαιξε καθοριστικό ρόλο σε όλες τις εθνικές τραγωδίες του 20ού αιώνα: στη Μικρασιατική Καταστροφή, στον Εμφύλιο, στη χούντα. Και ο Κωνσταντίνος ήταν ο τελευταίος εκπρόσωπός της. Ισως όχι ο πιο ένοχος. Πιστεύεται ότι όντως προσπάθησε να ανατρέψει τους χουντικούς τον Δεκέμβριο του 1967. Ομως δεν έκανε τίποτα για να τους αποτρέψει από το να εξυφάνουν τη συνωμοσία τους και να καταλάβουν την εξουσία τον Απρίλιο του 1967.

Δεν ήταν σαν τον πατέρα του, ούτε φυσικά σαν τη διαβόητη Φρειδερίκη, τη μητέρα του. Ηταν όμως το πρόσωπο μιας εξαιρετικά ταραγμένης περιόδου κατά την οποία το Παλάτι είχε ρόλο διαλυτικό, συνέβαλε στην αστάθεια και στα εθνικά τραύματα –ο ίδιος εξάλλου ήταν ένας «παίκτης» των Ιουλιανών και της αποστασίας και άλλωστε όρκισε τους συνταγματάρχες, και δεν το μετάνιωσε, ασχέτως αν τελικά αυτοί τον «έφαγαν».

Την έκπτωσή του από το αξίωμα δεν την αποδέχτηκε ποτέ. Με τα μάτια τού σήμερα, βέβαια, θα μπορούσε κανείς να πει ότι κάποια στιγμή και ο ίδιος αντιλήφθηκε ότι ο καιρός της βασιλείας είχε περάσει σε αυτή τη γωνιά της Μεσογείου. Διεκδίκησε από το ελληνικό Δημόσιο αποζημίωση για την περιουσία (του). Και πήρε 13,7 εκατ. ευρώ. Αλλά τα πήρε ως ιδιώτης.  Ομως ουδέποτε αρνήθηκε το ενδεχόμενο να επιστρέψει.

Και τα μάτια τού σήμερα δεν είναι αυτά της δεκαετίας του 1970, ούτε καν αυτά πριν από μια επταετία — το 2016, μιλώντας στον ΣΚΑΪ, είχε πει:  «Εγώ δεν είμαι ο πρώην βασιλεύς Κωνσταντίνος, είμαι ο Βασιλεύς Κωνσταντίνος, τελεία και παύλα. Αυτό δεν αλλάζει με το τίποτα, είμαι ο πρώην ή τέως ή ό,τι προτιμάτε, Βασιλεύς της Ελλάδος ναι, αλλά το ότι είμαι ο Βασιλεύς Κωνσταντίνος δεν πρόκειται να αλλάξει ποτέ…» Και: «Δεν υπάρχει τέλος και δεν υπάρχει αρχή. Εγώ βλέπω την όλη υπόθεση αυτή να εξελίσσεται στα χέρια του ελληνικού λαού. Αυτοί αποφασίζουν τι θέλουν, αυτοί αποφάσισαν δύο φορές αν θυμάμαι καλά, να επαναφέρουν τη βασιλεία αφού είχε φύγει. Τώρα, αν τη θέλουν, πάλι δικό τους δικαίωμα είναι».

Τον πρωτότοκο γιό του, Παύλο, κάποιοι ακόμα τον αποκαλούν… Δούκα της Σπάρτης.  Στην ίδια συνέντευξη δεν θεώρησε καν πρέπον να απολογηθεί για τις εξορίες, τα βασανιστήρια και τις εκτελέσεις που υπήρξαν στην Ελλάδα στο μετεμφυλιακό κράτος του οποίου αρχηγός ήταν ο πατέρας του. «Δεν αξίζει να ζητήσεις συγγνώμη για κάτι το οποίο δεν ξέρεις» είχε πει. Εξάλλου υπάρχει και η σχετικά πρόσφατη αποκάλυψη ότι τη διετία 1975-77 υπήρχε σχέδιο ακόμα και για δολοφονία του τότε Πρωθυπουργού Κωνσταντίνου Καραμανλή με σκοπό την επιστροφή του Κωνσταντίνου.

Αναφέρεται στα αρχεία Καραμανλή, όπως αποκάλυψε η «Καθημερινή». «Τη συνωμοτική αυτή δραστηριότητα του τέως Βασιλέως απέφυγα να τη φέρω στη δημοσιότητα, μολονότι είχα προς τούτο συμφέρον, τόσον από σεβασμό προς τη μνήμη του πατρός του, Παύλου, όσον και για να μη δημιουργηθεί διεθνώς η εντύπωση ότι η Δημοκρατία στην Ελλάδα εξακολουθεί να είναι επισφαλής», έγραφε ο Καραμανλής.

Ο ίδιος βέβαια ο Κωνσταντίνος πίστευε ότι ο στρατός, ο λαός, ακόμα και η νεολαία ήταν με το μέρος του.  Ενδεχομένως, να ήταν όντως πιο κοντά στον λαό, σε σχέση με τον πατέρα του, ίσως και στη νεολαία (αν και αυτό πια ακούγεται ως ανέκδοτο και ως ένδειξη ότι από τότε δεν είχε και μεγάλη επαφή με την πολιτική πραγματικότητα).

Πήρε χρυσό μετάλλιο στη Ρώμη στην ιστιοπλοΐα με τους Ζαΐμη και Εσκιτζόγλου, ήταν ας πούμε νεωτεριστής και πιο φιλελεύθερος σε σύγκριση με τον Παύλο, ο οποίος υπήρξε ένα φανατικό απομεινάρι του Μεσοπολέμου που δεν είχε πρόβλημα να έχει τη μισή Ελλάδα στα ξερονήσια ή χαρακτηρισμένη με φάκελο.

Και βεβαίως υπάρχει και η διήγηση της αξέχαστης Αλίκης Βουγιουκλάκη που είχε αποκαλύψει κάποτε ότι ο τότε διάδοχος ήταν ερωτευμένος μαζί της. Και ποιος δεν ήταν, βέβαια. Αλλά, για να ευθυμήσουμε λίγο, σκέφτεστε τι θα γινόταν αν ο Κωνσταντίνος είχε παντρευτεί την Αλίκη αντί της απλώς συμπαθητικής Αννας Μαρίας με την οποία απέκτησαν πέντε παιδιά; Θα έδιωχνε κανείς από τον θρόνο τον άντρα της Αλίκης;

Πηγή: Protagon.gr

Στρατηγός Ισαάκ Μπεν Ισραελ στην «Κ»: Μπορεί ένα λέιζερ να προστατεύσει τα νησιά του Αιγαίου;

0

Πώς το Ισραήλ κατόρθωσε να αναπτύξει την ταχύτατη και φθηνή άμυνα σε επιθέσεις με drones

Τέσσερις δεκαετίες μετά το δόγμα Ρέιγκαν και την έναρξη του προγράμματος «Πόλεμος των Αστρων» για τη χρήση προηγμένων όπλων, συμπεριλαμβανομένης της χρήσης δεσμίδων υψηλής ενέργειας (λέιζερ) για την αντιμετώπιση εχθρικών βαλλιστικών πυρηνικών επιθέσεων, το Ισραήλ κατόρθωσε να μετουσιώσει τη στρατηγική σκέψη Ρέιγκαν σε υπαρκτή αμυντική τεχνολογία, αναπτύσσοντας το σύστημα αεράμυνας κατευθυνόμενης ενέργειας «σιδερένια δέσμη» (Iron Beam). Το νέο σύστημα, έχοντας αναπτυχθεί από την εταιρεία Rafael και έχοντας δοκιμαστεί στο πεδίο, έδωσε στις ισραηλινές ένοπλες δυνάμεις τη δυνατότητα αναχαίτισης drones, βολών πυροβολικού και ρουκετών σε ακτίνα 7 χιλιομέτρων. Ο πρόεδρος της Ισραηλινής Υπηρεσίας Διαστήματος και καθηγητής του Πανεπιστημίου του Τελ Αβίβ, στρατηγός Ισαάκ Μπεν Ισραελ αναλύει στην «Κ» πώς επιτεύχθηκε η νέα αμυντική ασπίδα.

– Ποια είναι τα χαρακτηριστικά της νεότερης αμυντικής ανάπτυξης του Ισραήλ, της τεχνολογίας λέιζερ, και πόσο λειτουργική μπορεί να είναι;

– Το νέο σύστημα αφορά την αναχαίτιση των ρουκετών με τη χρήση λέιζερ υψηλής ισχύος. Οταν αρχίσαμε να ψάχνουμε λύσεις τη δεκαετία του ’90 κατά της επίθεσης με πυραύλους ξεκινήσαμε με το λέιζερ υψηλής ισχύος. Εκείνη την εποχή οι μόνοι που μπορούσαν να έχουν αυτή την τεχνολογία ήταν οι Αμερικανοί. Ετσι είχαμε το κοινό πρόγραμμα μεταξύ του κράτους του Ισραήλ και του αμερικανικού στρατού. Για να χρησιμοποιήσουμε λέιζερ υψηλής ισχύος κατά των ρουκετών, έπρεπε να αποδείξουμε την ιδέα, οπότε φέραμε ρουκέτες από το Ισραήλ, τις εκτοξεύσαμε και το λέιζερ που τοποθετήθηκε στην Καλιφόρνια κατέρριψε αυτές τις ρουκέτες. Στο τέλος της δεκαετίας του ’90 είπαμε πως τώρα που αποδείξαμε την ιδέα, θα πρέπει να το κάνουμε όπλο. Μαζί με τους Αμερικανούς βρήκαμε ότι είναι πολύ προβληματικό να μικρύνουμε το λέιζερ και να έχουμε αρκετή ισχύ. Μπορείτε να το μικρύνετε, ακόμα και να το βάλετε στην τσέπη σας, αλλά η ισχύς του λέιζερ δεν θα είναι ικανή να καταρρίψει έναν πύραυλο. Μας πήρε περισσότερο χρόνο από ό,τι νομίζαμε, αλλά τελικά λύσαμε το πρόβλημα. Σκεφτήκαμε: «Ας πάρουμε μερικές ακτίνες λέιζερ και κάθε μία από αυτές θα χτυπήσει τον πύραυλο έτσι ώστε δύο, τρεις ή τέσσερις διαφορετικές ακτίνες να είναι αρκετές για την έκρηξη του πυραύλου». Ομως ανακαλύψαμε ότι η ακτίνα λέιζερ μεταφέρεται σε παλμούς ενέργειας και πως αν στέλνετε συνεχή ροή δεν επιτυγχάνεται αρκετή ισχύς. Οπότε, για να επιτύχετε αρκετή ενέργεια και να εκραγεί ο πύραυλος, πρέπει να συγκεντρώσετε τις ακτίνες λέιζερ σε παλμούς. Οταν έχετε δύο παλμούς ενέργειας που προέρχονται από διαφορετικές δέσμες πρέπει να χτυπήσουν στο ίδιο σημείο. Δεν είναι ότι ο ένας από αυτούς θα χτυπήσει το μπροστινό μέρος του πυραύλου και ο άλλος θα χτυπήσει σε άλλο σημείο. Αυτό δεν θα λειτουργήσει. Επρεπε λοιπόν να βρούμε τεχνολογίες για να συγκεντρώσουμε τις ακτίνες στο ίδιο σημείο, την ίδια στιγμή. Αυτό είναι που ονομάζουμε συνοχή.

Μας πήρε πολλά χρόνια για να λύσουμε αυτό το πρόβλημα. Τώρα έχει λυθεί και γι’ αυτό έχουμε ένα έργο ανάπτυξης πλήρους κλίμακας για τη δημιουργία αυτών των «κανονιών λέιζερ». Αυτή η τεχνολογία αποτελεί τη λύση για απειλές χαμηλού βεληνεκούς όπως ένα UAV (μη επανδρωμένο σκάφος) ή ένας πύραυλος ή ακόμη και πύραυλοι μεγάλου βεληνεκούς. Οσο μεγαλύτερης εμβέλειας είναι ο στόχος, τόσο πιο εύκολη η αναχαίτισή του. Το πρόβλημα είναι ότι στους πυραύλους μικρής εμβέλειας δεν έχετε αρκετό χρόνο για την αναχαίτιση. Γι’ αυτόν τον λόγο ασχολούμαστε με τις ακτίνες λέιζερ. Για παράδειγμα, είστε στο όχημα ραντάρ και βλέπετε τον εισερχόμενο πύραυλο, τώρα, ρίχνετε έναν πύραυλο εναντίον του πυραύλου. Ο πύραυλος από μόνος του χρειάζεται να πετάξει 20 με 30 δευτερόλεπτα, ενώ αντίθετα, με το νέο σύστημα ρίχνετε μια ακτίνα λέιζερ, η οποία πηγαίνει με την ταχύτητα του φωτός, δηλαδή σε κλάσματα του δευτερολέπτου χτυπάει τον στόχο. Αν ο πύραυλος έρχεται από 1.000 χιλιόμετρα ή μερικές χιλιάδες χιλιόμετρα, τότε έχετε αρκετό χρόνο για να ρίξετε ένα συμβατικό αναχαιτιστικό, αλλά όταν είναι μικρής εμβέλειας δεν έχετε τον χρόνο.

– Τα ελληνικά νησιά δέχονται «απειλές» από εχθρικά UAVs. Θεωρείτε ότι είναι μια φθηνή και αποτελεσματική λύση η ανάπτυξη συστημάτων όπως η «σιδερένια ακτίνα»;

Ο πύραυλος από μόνος του χρειάζεται να πετάξει 20 με 30 δευτερόλεπτα, ενώ μια ακτίνα λέιζερ σε κλάσματα του δευτερολέπτου χτυπάει τον στόχο.

– Ο χρόνος που χρειάζεται το λέιζερ για να πετάξει προς τον στόχο του είναι κλάσματα του δευτερολέπτου. Ετσι, αν υπάρχουν πολλοί στόχοι στον αέρα, μπορείτε να κατευθύνετε το λέιζερ σας στον πρώτο και να τον αναχαιτίσετε. Δεν θα σας πάρει 20 δευτερόλεπτα, αλλά ένα δευτερόλεπτο. Στη συνέχεια, πάρτε την ίδια δέσμη απευθείας σε ένα διαφορετικό στόχο και μπορείτε να αναχαιτίσετε το δεύτερο και τρίτο στόχο με το ίδιο οπλικό σύστημα. Φυσικά, μπορείτε να έχετε περισσότερα από ένα συστήματα λέιζερ. Είναι πολύ πρακτικό.

– Ποιο είναι το κόστος αναχαίτισης με ακτίνα λέιζερ συγκριτικά με την εκτόξευση πυραύλου;

– Το κόστος είναι ένα μεγάλο πλεονέκτημα, διότι στον «Σιδηρούν Θόλο» (Iron Dome), όταν ρίχνετε έναν πύραυλο εναντίον ενός πυραύλου, ο πύραυλος αυτός κοστίζει 50.000 δολάρια. Εδώ ρίχνετε μια ακτίνα λέιζερ, η οποία παράγεται από την ηλεκτρική ενέργεια. Ετσι, το κόστος της μιας βολής είναι το κόστος της ενέργειας που απαιτείται για την παραγωγή της δέσμης λέιζερ. Και αυτό είναι της τάξης των 1.000 δολαρίων. Οπότε 50 φορές λιγότερο από τους κλασικούς τρόπους αναχαίτισης.

– Πιστεύετε πως η συνεργασία Ελλάδος – Ισραήλ θα οδηγήσει σε ανταλλαγή στρατιωτικών γνώσεων ή ακόμα και ανάπτυξη νέων συστημάτων;

– Εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τις σχέσεις των δύο κρατών. Αν πετύχει και αν θα υπάρχει η κατάλληλη εμπιστοσύνη μεταξύ των δύο κρατών είναι πολύ καλύτερο από οποιαδήποτε άλλη εναλλακτική λύση. Υπάρχουν δύο μικρά κράτη, είστε μεγαλύτεροι από εμάς, αλλά εξακολουθείτε να ανήκετε στην κατηγορία των μικρών κρατών. Και τα δύο στη Μεσόγειο, καθώς και τα δύο δημοκρατίες. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να μην πετύχει αυτή η συνεργασία. Οι πιθανότητες να πετύχει είναι μεγάλες.

Καθημερινή

Γαύδος: Η καταγγελία της πρώην δημάρχου, η διάψευση της ΕΛ.ΑΣ και η κόντρα Θεοδωρικακου-Σκουρλέτη

0

Κόντρα ξέσπασε ανάμεσα στον υπουργό Προστασίας του Πολίτη, Τάκη Θεοδωρικάκο, και τον κοινοβουλευτικό εκπρόσωπο του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία, Πάνο Σκουρλέτη, με αφορμή την καταγγελία της πρώην δημάρχου Γαύδου, ότι δέχθηκε συστάσεις από αστυνομικό να παραμείνει στο σπίτι της λόγω της επίσκεψης του Κυριάκου Μητσοτάκη στο νησί.

Σύμφωνα με όσα καταγγέλλει σε ανάρτησή της στο Facebook η πρώην δήμαρχος Γαύδου, Γκέλης Καλλίνικου, «δέχθηκα ευγενική παράκληση από αστυνόμο να παραμείνω σπίτι μου μέχρι την αποχώρηση του πρωθυπουργού από το νησί».

Σημειώνεται ότι το αρχηγείο της Ελληνικής Αστυνομίας με ανακοίνωσή του διαψεύδει την καταγγελία.

Αναλυτικά όσα έγραψε η πρώην δήμαρχος Γαύδου, Γκέλη Καλλίνικου:

«Βρίσκομαι σε καθεστώς ΟΜΗΡΙΑΣ να το πω; Επιτήρησης να το πω; από την αστυνομία σήμερα λόγω της επίσκεψης του πρωθυπουργού της χώρας στην Γαύδο. Τι έχει το ποινικό μου μητρώο που σας ανησυχεί και με βάζετε σε καθεστώς περιορισμού ή παρακολούθησης ή επιτήρησης; Μήπως υπεξαίρεσα δημόσιο χρήμα;

Αυτοί που έχουν καταδικαστεί για το αδίκημα αυτό, είναι δίπλα σας αυτή την στιγμή, σας σφίγγουν το χέρι και ενδεχομένως να φάτε και στο μαγαζί τους. Απειλείται η ζωή μου με κάποιο τρόπο, όπως έχει ήδη γίνει στο παρελθόν ή απειλείται να χαλάσει η πολιτική σας βιτρίνα από αντιπολιτευτικές φωνές;

Φοβάστε να μιλήσουμε για το Γυμνάσιο της Γαύδου; Ελπίζω να καταφέρει να σας προσεγγίσει η μητέρα των παιδιών των όποιων στερείτε το δικαίωμα στην βασική εκπαίδευση.

Φοβάστε να μιλήσουμε για την ιατρική κάλυψη των κατοίκων του νησιού;

Φοβάστε να μιλήσουμε για την πυροπροστασία;

Φοβάστε να μιλήσουμε για τις εξορύξεις των υδρογονανθράκων στην περιοχή μας;

Φοβάστε να μιλήσουμε για την θέση του φυλακίου στον φάρο του νησιού;

Φοβάστε να μιλήσουμε για την ερημοποίηση του νησιού τα τελευταία χρόνια, καθώς είναι αδύνατο να ανταποκριθούν οι κάτοικοι στις οικονομικές σας απαιτήσεις;

Φοβάστε να μιλήσουμε για την natura 2000, η οποία κινδυνεύει άμεσα από την πολιτική σας και τις ενδεχόμενες αναπτυξιακές ορέξεις κάποιων από την κουστωδία σας;

Φοβάστε να μιλήσουμε για τον παράνομο νόμο Θεοδωρικακου;

Φοβάστε να μιλήσουμε για τις απευθείας αναθέσεις;

Τι είναι αυτό που φοβάστε από εμένα κύριε Μητσοτάκη; Ποια συζήτηση θέλετε να αποφύγετε με την “άναρχο άπλυτη” Συριζαία δήμαρχο, όπως με αποκαλούσε η αυλή σας;

Την ημέρα των Θεοφανίων μαύρα σκοτάδια κάλυψαν την δημοκρατία στην Γαύδο. Είχα ευγενική παράκληση από αστυνόμο να παραμείνω σπίτι μου μέχρι την αποχώρηση του πρωθυπουργού από το νησί. Φυσικά και αρνήθηκα και δήλωσα ότι δεν θα αλλάξω το πρόγραμμα μου, με αποτέλεσμα αυτή την στιγμή να πραγματοποιώ προγραμματισμένη πεζοπορία στο δάσος του νησιού, στην λεωφόρο ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ύστερα από αρκετή συζήτηση με την αστυνομία.

Κύριε πρωθυπουργέ, κυρία δήμαρχε, πολιτικάντηδες και κομματάρχες, είναι εύκολο να στήνετε χειμωνιάτικα σε ακριτικό νησί των 60-70 κατοίκων, μια ξεδιάντροπη πασαρέλα, να κουβαλάτε 2 καράβια κόσμο για να φανεί η επιτυχία της εκδήλωσης.

Ποιος είναι ο λόγος για τον οποίο στερείτε έμμεσα από εμένα το συνταγματικό δικαίωμα για ελεύθερη πρόσβαση στον δημόσιο χώρο;

Αναρωτιέμαι πώς αντέχει η μικρή προβλήτα της Γαύδου τόση ντροπή πάνω της και πόσες σιροκαδες και καταιγίδες χρειάζονται για να εξαγνιστεί μέρα που είναι, από την διαφθορά σας.

Γκέλη Καλλινίκου αριστερή πρώην Δήμαρχος Γαύδου».

Διαψεύδει η ΕΛ.ΑΣ.: «Δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα»

Η ΕΛ.ΑΣ. εξέδωσε ανακοίνωση διαψεύδοντας την καταγγελία της πρώην Δήμαρχου Γαύδου.

«Από το Αρχηγείο της Ελληνικής Αστυνομίας ανακοινώνεται ότι, δημοσιεύματα που αναπαράγονται σε ιστοσελίδες, σχετικά με απαγόρευση μετακίνησης από την οικία της, κατοίκου της Γαύδου, σήμερα 6 Ιανουαρίου 2023, από αστυνομικούς, δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα» αναφέρει η ανακοίνωση της Ελληνικής Αστυνομίας.

Πάνω Σκουρλέτης: Αυταρχισμός χωρίς όρια εκ μέρους του Πρωθυπουργού στην Γαύδο απέναντι στην πρώην Δήμαρχο

Για «αυταρχισμός χωρίς όρια εκ μέρους του Πρωθυπουργού στην Γαύδο» κάνει λόγο σε δήλωσή του ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία, Πάνος Σκουρλέτης.

Αναλυτικά η δήλωση του Πάνου Σκουρλέτη

«Αυταρχισμός χωρίς όρια εκ μέρους του Πρωθυπουργού στην Γαύδο, απέναντι στην πρώην Δήμαρχο

Από την ακριτική Γαύδο ο Πρωθυπουργός δηλώνει ότι δεν υπάρχουν Έλληνες δύο ταχυτήτων και ότι οι ακρίτες της χώρας αξίζουν ξεχωριστής μέριμνας, φροντίδας και προστασίας. Τόσο ξεχωριστής που η πρώην Δήμαρχος Γαύδου, Γκέλη Καλλίνικου, δέχθηκε «σύσταση» από αστυνομικό όργανο να παραμείνει στο σπίτι της μέχρι να ολοκληρωθεί η επίσκεψη του Πρωθυπουργού στο νησί για τον εορτασμό των Θεοφανίων.

Τι φοβάται άραγε το καθεστώς Μητσοτάκη και τα όργανα της τάξης προβαίνουν σε τέτοιες παράνομες και αυταρχικές ενέργειες εις βάρος της πρώην Δημάρχου; Ότι θα αποκαλυφθεί η αλήθεια των τραγικών συνεπειών από τις ασκούμενες κυβερνητικές πολιτικές και θα χαλάσει η βιτρίνα της φιέστας;

Όπως καταγγέλλει η ίδια η πρώην Δήμαρχος, αφού αρνήθηκε να υπακούσει στις «συστάσεις» και ευρισκόμενη σε ένα παντελώς παράνομο καθεστώς επιτήρησης και παραβίασης θεμελιωδών ατομικών δικαιωμάτων, προκειμένου να πραγματοποιήσει προγραμματισμένη πεζοπορία στο δάσος του νησιού έπρεπε να προηγηθεί εκτεταμένη συζήτηση με την Αστυνομία.

Φαίνεται ότι στο μυαλό του κ. Μητσοτάκη και της ΝΔ αντί για «φώτιση» επικρατούν μαύρα σκοτάδια.

Η πρωτοφανής αυτή αυταρχική, παράνομη και απαράδεκτη ενέργεια των αστυνομικών οργάνων κατά της πρώην Δημάρχου Γαύδου έρχεται να προστεθεί στο κάδρο των υποκλοπών και του παρακράτους της ΕΥΠ με προϊστάμενο τον ίδιο τον κ. Μητσοτάκη και στις «λίστες Πέτσα» για να μην υπάρχει καμιά αμφιβολία για ένα πράγμα: με την κυβέρνηση της ΝΔ κινδυνεύει άμεσα η Δημοκρατία.

Δηλώνουμε την απόλυτη στήριξή μας στην πρώην Δήμαρχο Γαύδου Γκέλη Καλλίνικου. Ο χρόνος για το καθεστώς Μητσοτάκη τελειώνει. Είναι ώρα να βγει η χώρα στο φως».

Τάκης Θεοδωρικάκος: Η αξιωματική αντιπολίτευση συνεχίζει απομονωμένη την τακτική του τεχνητού διχασμού

Ανακοίνωση-απάντηση στην αντίστοιχη του κοινοβουλευτικού εκπροσώπου του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, Πάνου Σκουρλέτη σχετικά με την «σύσταση από αστυνομικό όργανο προς την πρώην δήμαρχο της Γαύδου, Γκέλη Καλλινίκου, να παραμείνει στο σπίτι της μέχρι να ολοκληρωθεί η επίσκεψη του πρωθυπουργού στο νησί για τον εορτασμό των Θεοφανίων», εξέδωσε ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη Τάκης Θεοδωρικάκος.

Ο κ. Θεοδωρικάκος επισημαίνει στην ανακοίνωση του, απαντώντας στον ΣΥΡΙΖΑ: «Ο πρωθυπουργός, Κυριάκος Μητσοτάκης, με την παρουσία του στη Γαύδο για τον εορτασμό των Θεοφανίων, έστειλε διεθνώς ένα στιβαρό εθνικό μήνυμα προς την Τουρκία. Και, ταυτόχρονα, ένα ισχυρό μήνυμα ενότητας και αποφασιστικότητας όλων των Ελλήνων».

Και καταλήγει, διαψεύδοντας την καταγγελία, ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη: «Η αξιωματική αντιπολίτευση, δυστυχώς, επιχειρεί να το υπονομεύσει. Με ψέματα και συκοφαντίες για τη στάση της Αστυνομίας. Συνεχίζει απομονωμένη τη γνώριμη τακτική του τεχνητού διχασμού. Και γι’ αυτό κρίνεται πολύ αυστηρά από τους πολίτες».

https://www.msn.com/el-gr/news/other/

Εκλογικοί νόμοι στο εκλογικό 2023

0

Παναγιώτης Μπλάνος*

Εχει αξία να αναλύσουμε, όσο απλούστερα είναι δυνατό, τους εκλογικούς νόμους των διπλών αυτών εκλογών.

Μπαίνουμε σε ένα έντονα εκλογικό έτος, καθώς ήδη έχει σχεδόν προεξοφληθεί ότι θα έχουμε δύο βουλευτικές εκλογές, διαδοχικές.

Στο ιδιαίτερα ενδιαφέρον αυτό πολιτικό σκηνικό, έχει αξία να αναλύσουμε, όσο απλούστερα είναι δυνατό, τους εκλογικούς νόμους των διπλών αυτών εκλογών.

Γενικά για τον εκλογικό νόμο

Ο εκλογικός νόμος είναι εξ ορισμού ο μηχανισμός που καθορίζει τη μετατροπή της λαϊκής ψήφου σε κοινοβουλευτικό συσχετισμό. Με απλά λόγια, είναι το μαθηματικό και νομικό εργαλείο μετατροπής των ποσοστών των ψήφων των κομμάτων σε έδρες στη Βουλή.

Για την ακρίβεια, ο μηχανισμός αυτός λέγεται «εκλογικό σύστημα» (καθώς ο εκλογικός νόμος περιλαμβάνει και άλλες διατάξεις, π.χ. την ηλικία ψήφου, τις προϋποθέσεις άσκησης του εκλογικού δικαιώματος κ.ά.), απλώς, για την οικονομία αυτής της συζήτησης, όταν αναφερόμαστε στον εκλογικό νόμο θα εννοούμε το εκλογικό σύστημα.

Ιστορικά, έχει αποδειχθεί ότι ο εκλογικός νόμος μπορεί να επηρεάσει καταλυτικά την ιστορία και τις πολιτικές εξελίξεις. Για παράδειγμα, στις εκλογές του Νοεμβρίου του 1920, ο Βενιζέλος κέρδισε σε ψήφους και έχασε σε έδρες∙ και αυτό είχε επίπτωση στην έκβαση της Μικρασιατικής Εκστρατείας. Στις εκλογές του 1956, η ΕΡΕ του Κωνσταντίνου Καραμανλή έχασε σε ψήφους, αλλά κέρδισε σε έδρες. Και το 1989-90, η χώρα έζησε τρεις εκλογές σε δέκα μήνες.

Το Σύνταγμα (άρθρο 54) προβλέπει ότι ο εκλογικός νόμος, όταν αλλάζει, ισχύει στις μεθεπόμενες εκλογές, εκτός αν η αλλαγή ψηφιστεί από τα 2/3 της Βουλής. Αυτή η διάταξη εισήχθη στην Αναθεώρηση του Συντάγματος του 2001, για να στερήσει από την πλειοψηφία της Βουλής τη δυνατότητα να αλλάζει τον εκλογικό νόμο πριν τις εκλογές κατά το συμφέρον της.

Ο εκλογικός νόμος των πρώτων εκλογών του 2023

Στις πρώτες εκλογές του 2023, που δεν έχουν ακόμα προκηρυχτεί, αλλά αναμένεται να πραγματοποιηθούν το αργότερο τον Ιούλιο (εφόσον οι προηγούμενες είχαν γίνει στις 7 Ιουλίου 2019), θα εφαρμοστεί η σχεδόν απλή αναλογική, που ψήφισε η προηγούμενη κυβέρνηση (ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ) το 2016. Εφόσον ο νόμος δεν είχε συγκεντρώσει τα 2/3 της Βουλής, ισχύει για πρώτη φορά στις πρώτες εκλογές του 2023, οι οποίες είναι οι μεθεπόμενες από την ψήφισή του.

Λέμε «σχεδόν» απλή αναλογική, διότι ο νόμος διατήρησε το πλαφόν του 3% για την είσοδο των κομμάτων στη Βουλή. Το όριο αυτό έχει επιβιώσει σε όλους τους εκλογικούς νόμους που εφαρμόστηκαν από το 1993.

Ο αριθμός των εδρών, λοιπόν, που θα λάβει κάθε κόμμα θα είναι ανάλογος του ποσοστού του. Καμία πριμοδότηση (μπόνους) του πρώτου κόμματος δεν προβλέπεται, για πρώτη φορά από το 1990.

Τα μόνα κόμματα που θα εξαιρεθούν από την κατανομή των εδρών είναι όσα δεν καταφέρουν να ξεπεράσουν το 3%. Οι 300 έδρες της Βουλής θα κατανεμηθούν αναλογικά, ανάμεσα στα κόμματα που θα ξεπεράσουν το 3%.

Πρακτικά, αυτό σημαίνει ότι, αν το σύνολο των εκτός Βουλής κομμάτων φτάσει για παράδειγμα, στο 10%, οι 300 έδρες θα κατανεμηθούν αναλογικά στα εντός Βουλής κόμματα, τα οποία θα έχουν λάβει το 90% των ψήφων.

Αυτό σημαίνει ότι, για να επιτύχει το πρώτο κόμμα την αυτοδυναμία των 151 εδρών, χρειάζεται τα 151/300 του 90%, δηλαδή ποσοστό ψήφων 45,3%. Από τις δημοσκοπήσεις που δημοσιεύονται, αυτό φαίνεται σχεδόν απίθανο.

Ο κυλιόμενος μέσος όρος των τελευταίων δημοσκοπήσεων όλων των εταιρειών, με αναγωγή στα έγκυρα (που ως μεθοδολογία έχει κάποιες παραδοχές, ωστόσο εδώ χρησιμοποιείται ενδεικτικά για κατανόηση της κατάστασης), δίνει (στρογγυλοποιημένα) ΝΔ 36%, ΣΥΡΙΖΑ 27,5%, ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ 13%, ΚΚΕ 6%, Ελλ. Λύση 5%, Μέρα25 3,5% και Εκτός Βουλής 9%. Με τη σχεδόν απλή αναλογική, το σκορ εδρών είναι ΝΔ 118, ΣΥΡΙΖΑ 90, ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ 45, ΚΚΕ 20, Ελλ. Λύση 16 και Μέρα25 11.

Συνεπώς, η ΝΔ απέχει 33 έδρες από την αυτοδυναμία, τις οποίες θεωρητικά θα μπορούσε να εξασφαλίσει με συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ. Ωστόσο, καταπώς φαίνεται, το κλίμα που επικρατεί δεν απηχεί μια κουλτούρα συνεργασιών. Για το λόγο αυτό, οι πολιτικοί αναλυτές εκτιμούν ότι η διαδικασία των διερευνητικών εντολών για το σχηματισμό κυβέρνησης θα αποβεί άκαρπη, υποχρεώνοντας σε διάλυση αυτήν τη θνησιγενή Βουλή (όπως συνέβη και το Μάιο του 2012) και σε προκήρυξη νέων εκλογών.

Ο εκλογικός νόμος των δεύτερων εκλογών του 2023

Στις δεύτερες εκλογές, θα εφαρμοστεί ο εκλογικός νόμος που ψήφισε η νυν κυβέρνηση της ΝΔ, ο οποίος, εφόσον πάλι δεν εξασφάλισε τα 2/3 της Βουλής, αναμένεται να εφαρμοστεί στις δεύτερες εκλογές του 2023 ως μεθεπόμενες από την ψήφισή του.

Ο νόμος αυτός επαναφέρει το προϋφιστάμενο «μπόνους» εδρών προ το πρώτο κόμμα. Η διαφορά αυτού του μπόνους από τα προηγούμενα (40 έδρες το 2007 και 50 έδρες από το 2012 ως το 2019) είναι ότι δεν είναι σταθερό, αλλά κλιμακούμενο. Εξαρτάται από το ποσοστό του πρώτου κόμματος. Αν το πρώτο κόμμα λάβει έως 25% το μπόνους είναι 20 έδρες. Για κάθε 0,5% επιπλέον ποσοστό, το μπόνους αυξάνεται κατά 1 έδρα, για να φτάσει στο μέγιστο των 50 εδρών, αν το ποσοστό του πρώτου κόμματος φτάσει στο 40%.

Οι υπόλοιπες έδρες έως τις 300 (πλην του μπόνους), κατανέμονται αναλογικά, ανάμεσα στα κόμματα που θα υπερβούν το πλαφόν του 3%.

Με το μηχανισμό αυτό, η αυτοδυναμία του πρώτου κόμματος εξαρτάται από δύο και μόνο μεταβλητές: από το ποσοστό του πρώτου και από το αθροιστικό ποσοστό των εκτός Βουλής. Όσο μεγαλώνει το ποσοστό των εκτός Βουλής, τόσο χαμηλώνει ο πήχης της αυτοδυναμίας.

Για παράδειγμα, αν τα εκτός Βουλής αθροίσουν 10% και το πρώτο κόμμα λάβει 38%, οι έδρες του πρώτου κόμματος θα είναι:

  • 46 από το μπόνους (4 λιγότερες από τις 50, εφόσον υπολείπεται κατά 2% του 40%).
  • Τα 38/90 των 254 που κατανέμονται αναλογικά, άρα 107.
  • Συνεπώς, συνολικά, 46+107=153.

Αν, παρά το μπόνους, το πρώτο κόμμα των μεθεπόμενων εκλογών δεν κατακτήσει αυτοδυναμία, οι περαιτέρω εξελίξεις ξεφεύγουν από το σκοπό αυτού του άρθρου, που επιδιώκει να παραμείνει «τεχνικό».

Συμπεράσματα

Σε άλλες χώρες (πχ Γερμανία), η κουλτούρα συνεργασιών και η σταθερότητα του εκλογικού νόμου δεν δημιουργεί έδαφος για τέτοιες συζητήσεις.

Στην Ελλάδα, όμως, ο μηχανισμός του εκλογικού νόμου μπορεί να αποδειχθεί καθοριστικός για τα πολιτικά πράγματα.

Λεπτομέρεια, που όμως αφορά ορισμένους συμπολίτες μας: η λευκή ψήφος, μολονότι διακρίνεται από την άκυρη (καθώς αποτελεί ενάσκηση του εκλογικού δικαιώματος, σύμφωνα με ενδιαφέρουσα νομολογία), δεν προσμετράται στην κατανομή εδρών. Πρακτικά, στην κατανομή των εδρών συμμετέχουν μόνο οι ψήφοι σε κόμματα.

Συνεπώς, αν κανείς μπει σε λογική «χρήσιμης ψήφου», ο εκλογικός νόμος ωθεί προς επιλογή κομμάτων με πιθανότητες να εισέλθουν στη Βουλή. Περιέργως, η ψήφος σε κόμματα χωρίς ελπίδες εισόδου στη Βουλή μαθηματικά ενισχύει τα εντός Βουλής και μάλιστα αναλογικά με τη δύναμή τους, επομένως περισσότερο το πρώτο κόμμα. Λιγότερο με τον πρώτο νόμο, περισσότερο με το δεύτερο.

Αν κανείς μπει σε λογική «τιμωρητικής ψήφου» προς κάποιο από τα κόμματα που εισέρχονται στη Βουλή (όποιο και αν είναι αυτό), η επιλογή του πρέπει να προσανατολιστεί προς άλλο κόμμα με ελπίδες εισόδου.

Οι παραπάνω δύο «τακτικές» προκύπτουν από τα απλά μαθηματικά των εκλογικών νόμων.

Το άρθρο αυτό επικεντρώθηκε στον καθορισμό του συνόλου των εδρών των κομμάτων, με βάση τους δύο εκλογικούς νόμους που θα εφαρμοστούν το 2023. Η περαιτέρω κατανομή των εδρών στις περιφέρειες, που είναι μια πολύπλοκη διαδικασία, θα εξηγηθεί σε επόμενο, αυτοτελές άρθρο. Μαζί με αυτήν, θα εξετασθεί και η επίπτωση της απογραφής πληθυσμού στον αριθμό εδρών των περιφερειών και στην κατανομή των εδρών των κομμάτων στις περιφέρειες.

Joint Declaration on EU-NATO Cooperation by the President of the European Council, the President of the European Commission, and the Secretary General of the North Atlantic Treaty Organization

0
  1. The NATO-EU strategic partnership is founded on our shared values, our determination to tackle common challenges and our unequivocal commitment to promote and safeguard peace, freedom and prosperity in the Euro-Atlantic area.
  2. Today, we are faced with the gravest threat to Euro-Atlantic security in decades. Russia’s brutal war on Ukraine violates international law and the principles of the UN Charter. It undermines European and global security and stability. Russia’s war has exacerbated a food and energy crisis affecting billions of people around the world.
  3. We condemn in the strongest possible terms Russia’s aggression. Russia must immediately stop this war and withdraw from Ukraine. We express our full solidarity with Ukraine and reiterate our unwavering and continued support for its independence, sovereignty and territorial integrity within its internationally recognized borders. We fully support Ukraine’s inherent right to self-defence and to choose its own destiny
  4. Authoritarian actors challenge our interests, values and democratic principles using multiple means – political, economic, technological and military.
  5. We live in an era of growing strategic competition. China’s growing assertiveness and policies present challenges that we need to address.
  6. Persistent conflict, fragility and instability in our European neighbourhood undermine our security and provide fertile ground for strategic competitors, as well as terrorist groups, to gain influence, destabilise societies and pose a threat to our security.
  7. As underlined by both the NATO Strategic Concept and the EU Strategic Compass, this is a key juncture for Euro-Atlantic security and stability, more than ever demonstrating the importance of the transatlantic bond, calling for closer EU-NATO cooperation.
  8. NATO remains the foundation of collective defence for its Allies and essential for Euro Atlantic security. We recognise the value of a stronger and more capable European defence that contributes positively to global and transatlantic security and is complementary to, and interoperable with NATO.
  9. Our mutually reinforcing strategic partnership contributes to strengthening security in Europe and beyond. NATO and the EU play complementary, coherent and mutually reinforcing roles in supporting international peace and security. We will further mobilize the combined set of instruments at our disposal, be they political, economic or military, to pursue our common objectives to the benefit of our one billion citizens.
  10. Building on the 2016 Warsaw Joint Declaration and the 2018 Brussels Joint Declaration, which significantly expanded the breadth and depth of our partnership established more than twenty years ago, we have achieved unprecedented progress across all areas of cooperation.
  11. We have reached tangible results in countering hybrid and cyber threats, operational cooperation including maritime issues, military mobility, defence capabilities, defence industry and research, exercises, counter terrorism, and capacity-building of partners.
  12. As the security threats and challenges we are confronted with are evolving in scope and magnitude, we will take our partnership to the next level on the basis of our long-standing cooperation. We will further strengthen our cooperation in existing areas, and expand and deepen our cooperation to address in particular the growing geostrategic competition, resilience issues, protection of critical infrastructures, emerging and disruptive technologies, space, the security implications of climate change, as well as foreign information manipulation and interference.
  13. In signing this declaration we will take the NATO-EU partnership forward in close consultation and cooperation with all NATO Allies and EU Member States, in the spirit of full mutual openness and in compliance with the decision-making autonomy of our respective organisations and without prejudice to the specific character of the security and defence policy of any of our members. In this context, we view transparency as crucial. We encourage the fullest possible involvement of the NATO Allies that are not members of the EU in its initiatives. We encourage the fullest possible involvement of the EU members that are not part of the Alliance in its initiatives.
  14. We will assess progress on a regular basis.

Signed at Brussels on 10 January 2023 in triplicate.

Charles Michel
President of the European Council

Ursula von der Leyen
President of the European Commission

Jens Stoltenberg
Secretary General of the North Atlantic Treaty Organization

Déclaration conjointe du président du Conseil européen, de la présidente de la Commission européenne et du secrétaire général de l’Organisation du Traité de l’Atlantique Nord sur la coopération entre l’UE et l’OTAN

  1. Le partenariat stratégique entre l’Organisation du Traité de l’Atlantique Nord (OTAN) et l’Union européenne (UE) repose sur les valeurs que nous partageons, sur notre volonté de relever ensemble les défis communs, ainsi que sur notre ferme détermination à promouvoir et à préserver la paix, la liberté et la prospérité dans la zone euro-atlantique.
  2. Nous sommes aujourd’hui face à ce qui constitue la menace la plus grave pour la sécurité euro-atlantique depuis des décennies. La guerre brutale que la Russie mène contre l’Ukraine est contraire au droit international et aux principes de la Charte des Nations Unies. Cette guerre met en péril la sécurité et la stabilité en Europe et dans le reste du monde, et elle aggrave la crise alimentaire et énergétique, au préjudice de milliards de personnes.
  3. Nous condamnons avec la plus grande fermeté l’agression perpétrée par la Russie. La Russie doit immédiatement mettre fin à cette guerre et se retirer d’Ukraine. Pleinement solidaires de l’Ukraine, nous réaffirmons notre attachement indéfectible à l’indépendance, à la souveraineté et à l’intégrité territoriale de ce pays à l’intérieur de ses frontières internationalement reconnues, ainsi que notre attachement sans faille à son droit naturel de légitime défense et à son droit de choisir sa propre voie.
  4. Des acteurs autoritaires emploient tout un éventail de moyens politiques, économiques, technologiques et militaires pour tenter de porter atteinte aux intérêts, aux valeurs et aux principes démocratiques qui sont les nôtres.
  5. Notre époque est marquée par une intensification de la compétition stratégique. L’enhardissement de la Chine et les politiques appliquées par celle-ci sont sources de défis auxquels il nous faut répondre.
  6. La fragilité et l’instabilité qui persistent dans le voisinage de l’Europe et les conflits qui s’y prolongent mettent à mal notre sécurité et créent les conditions dans lesquelles les compétiteurs stratégiques et les groupes terroristes peuvent gagner en influence, déstabiliser nos sociétés et menacer notre sécurité.
  7. Tant le concept stratégique de l’OTAN que la boussole stratégique de l’UE font ressortir que nous sommes à un tournant majeur pour la sécurité et la stabilité euro-atlantiques. Le moment que nous vivons révèle plus que jamais l’importance du lien transatlantique et la nécessité d’une coopération plus étroite entre l’OTAN et l’UE.
  8. L’OTAN reste le fondement de la défense collective de ses membres, et elle demeure essentielle pour la sécurité euro-atlantique. Nous reconnaissons l’intérêt d’une défense européenne plus forte et plus performante, qui contribue effectivement à la sécurité mondiale et transatlantique, complète l’action de l’OTAN et soit interopérable avec celle‑ci.
  9. Le partenariat stratégique qu’entretiennent nos deux organisations profite à chacune d’elles et concourt à accroître la sécurité en Europe et au-delà. L’OTAN et l’UE jouent des rôles complémentaires, cohérents et se renforçant mutuellement au service de la paix et de la sécurité au niveau international. Nous continuerons de mobiliser toute la gamme des moyens à notre disposition – qu’ils soient politiques, économiques ou militaires – pour favoriser la réalisation de nos objectifs communs, dans l’intérêt de la population de nos pays, soit un milliard de personnes.
  10. Bâtissant sur le socle des déclarations conjointes adoptées à Varsovie, en 2016, et à Bruxelles, en 2018, lesquelles ont permis d’élargir et d’approfondir considérablement le partenariat qui nous lie depuis plus de vingt ans, nous avons accompli des progrès sans précédent dans tous les domaines de coopération.
  11. Nous avons obtenu des résultats concrets dans plusieurs domaines : lutte contre les menaces hybrides et les cybermenaces, coopération opérationnelle, notamment sur les questions maritimes, mobilité militaire, capacités de défense, industrie de défense et recherche en matière de défense, exercices, lutte contre le terrorisme, renforcement des capacités de nos partenaires.
  12. Alors que les menaces et défis auxquels nous sommes confrontés sur le plan de la sécurité évoluent et changent d’échelle, nous entendons porter notre partenariat à un niveau supérieur, en nous appuyant sur la coopération que nous entretenons de longue date. Nous allons collaborer davantage encore dans les domaines où nous le faisons déjà, et nous allons élargir et approfondir notre coopération pour traiter certains enjeux, en particulier l’intensification de la compétition géostratégique, la résilience, la protection des infrastructures critiques, les technologies émergentes et technologies de rupture, l’espace, les incidences du changement climatique sur la sécurité, ainsi que la manipulation de l’information par des acteurs étrangers et l’ingérence de tels acteurs dans la sphère de l’information.
  13. En signant la présente déclaration, nous signifions notre volonté de développer encore le partenariat entre l’OTAN et l’UE, en concertation et en coopération étroites avec l’ensemble des pays de l’Alliance et des États membres de l’UE, dans un esprit de pleine ouverture mutuelle et dans le respect de l’autonomie décisionnelle de nos organisations respectives, et sans affecter le caractère spécifique de la politique de sécurité et de défense de l’un quelconque de nos membres. Dans ce contexte, nous considérons que la transparence est d’une importance cruciale. Nous encourageons la participation la plus large possible des pays de l’Alliance qui ne sont pas membres de l’UE aux initiatives de celle-ci. Nous encourageons la participation la plus large possible des États membres de l’UE qui ne font pas partie de l’Alliance aux initiatives de celle-ci.
  14. Nous ferons régulièrement le point sur les progrès accomplis.

 

Signée à Bruxelles le 10 janvier 2023 en trois exemplaires.

Charles Michel
Président du Conseil européen

Ursula von der Leyen
Présidente de la Commission européenne

Jens Stoltenberg
Secrétaire général de l’Organisation du Traité de l’Atlantique Nord

Τι κρύβει η δήλωση Συρίγου – Μας συμφέρει η Τουρκία στη Δύση;

2

Η δήλωση Συρίγου ότι συμφέρει τον Ελληνισμό να πουλήσουν οι ΗΠΑ F-16 στην Τουρκία προκάλεσε κύμα αντιδράσεων, υποχρεώνοντας τον υφυπουργό Παιδείας –με μία ομολογουμένως μέχρι τώρα αναμφισβήτητη από πατριωτικής απόψεως δημόσια παρουσία– να προβεί σε συμπληρωματική δήλωση, με την οποία προσέθεσε ότι η πώληση των F-16 πρέπει να γίνει με τους όρους που έχει θέσει ο γερουσιαστής Μενέντεζ. Το κεντρικό επιχείρημά του είναι ότι συμφέρει τον Ελληνισμό η Τουρκία να παραμείνει στο δυτικό στρατόπεδο, επειδή έτσι μπορεί ως ένα βαθμό να συγκρατείται η επιθετικότητά της.

Πριν, όμως, το εξετάσουμε, υπενθυμίζω ότι η Άγκυρα έχει δηλώσει πως δεν αποδέχεται κανέναν περιορισμό στη χρήση των προς αγορά (και αναβάθμιση) F-16. Ακόμα, όμως, κι αν οι Τούρκοι έκαναν κάποιου είδους αμφίσημη δήλωση, κατά πάσα πιθανότητα θα την παραβίαζαν στην πράξη. Ακόμα και έτσι, όμως, η μάχη που δίνει η ομογένεια –μέσω του γερουσιαστή Μενέντεζ– για να εμποδίσει αυτή την αγορά κόντρα στην εκπεφρασμένη βούληση της κυβέρνησης Μπάιντεν, έχει μεγάλη σημασία, ανεξαρτήτως έκβασης. Πρώτον, επειδή προσφέρει χρόνο στην Ελλάδα σε ό,τι αφορά στο συσχετισμό στρατιωτικών δυνάμεων στο Αιγαίο. Δεύτερον, επειδή η εν λόγω ελληνική σφήνα στο αμερικανικό πολιτικό σύστημα υποχρεώνει τον Λευκό Οίκο, όταν λαμβάνει μία απόφαση που αφορά άμεσα την Ελλάδα, να συνυπολογίζει –περισσότερο από ό,τι στο παρελθόν– το εθνικό συμφέρον της.

Αυτός είναι ο λόγος που η δήλωση Συρίγου –δήλωση μέλους της ελληνικής κυβέρνησης κι όχι ενός καθηγητή– ήταν εθνικά λάθος. Όχι μόνο, επειδή θα την επικαλεστούν οι Τούρκοι, αλλά και κυρίως επειδή εξ αντικειμένου προκάλεσε ρήγμα στην άμυνα που έχουν υψώσει το ελληνικό λόμπι με τον Μενέντεζ στην υπόθεση των F-16. Πολύ περισσότερο που ο κυβερνητικός εκπρόσωπος εμμέσως κάλυψε τον υφυπουργό Παιδείας, με αποτέλεσμα η πολιτική της Αθήνας επί του ζητήματος τουλάχιστον να θολώσει.

Πολιτική ερμηνεία

Επειδή δεν μου αρέσει να κάνω ανίχνευση προθέσεων δεν θα ασχοληθώ με το κίνητρο του Συρίγου. Η στάση του Μαξίμου, όμως, υποχρεώνει να αναζητήσουμε  την πολιτική ερμηνεία της. Σε πρώτο επίπεδο, ο πρωθυπουργός θα έπρεπε να είναι ενοχλημένος με την επίμαχη δήλωση, επειδή –σε μία σχεδόν προεκλογική περίοδο– έδωσε την ευκαιρία στον ΣΥΡΙΖΑ να υπερκεράσει την κυβέρνηση σε πατριωτισμό, τη στιγμή που οι “γαλάζιοι” κατηγορούν συστηματικά –κι όχι παντελώς αβάσιμα– την Κουμουνδούρου για τουλάχιστον μειωμένη εθνική ευαισθησία.

Από τη δήλωση του κυβερνητικού εκπροσώπου, όπως κι από το γεγονός ότι κανένας “γαλάζιος” δεν σχολίασε ούτε θετικά ούτε αρνητικά τη δήλωση Συρίγου, συνάγεται ότι το Μαξίμου έχει υπέρτερο λόγο που τηρεί αυτήν τη στάση. Πριν πιθανολογήσουμε τον “υπέρτερο λόγο” υπογραμμίζω ότι ο μεγάλος φόβος του Μητσοτάκη (κι όχι μόνο) αυτή την περίοδο είναι το ενδεχόμενο ο Ερντογάν να επιχειρήσει στρατιωτικό τυχοδιωκτισμό εναντίον της Ελλάδας με σκοπό να πουλήσει μία “εύκολη νίκη” στους Τούρκους ψηφοφόρους, όπου ο άκρατος εθνικισμός σαρώνει.

Υπενθυμίζω ακόμα ότι μετά το σε φιλική ατμόσφαιρα γεύμα Μητσοτάκη-Ερντογάν στην Κωνσταντινούπολη τον περασμένο Μάρτιο, το κλίμα χάλασε όταν ο Έλληνας πρωθυπουργός έκανε στο Κογκρέσο μία έμμεση αναφορά στο ζήτημα των F-16. Από τότε έχουμε μία πολεμική ρητορική εκ μέρους της Άγκυρας. Το ερώτημα που εγείρεται, λοιπόν, είναι εάν η δήλωση Συρίγου εντάσσεται στο πλαίσιο μίας προσπάθειας του Μητσοτάκη να κατευνάσει τον Ερντογάν, στέλνοντάς του έμμεσο μήνυμα ότι η ελληνική κυβέρνηση δεν είναι εναντίον της πώλησης F-16 στην Τουρκία. Κατηγορηματική απάντηση δεν μπορεί να δοθεί, αλλά η στάση του Μαξίμου δικαιολογεί τέτοια εκτίμηση.

Τι μας λέει μισός αιώνας για τη δήλωση Συρίγου

Ας πάμε, όμως, στο βασικό επιχείρημα του Συρίγου, ότι συμφέρει τον Ελληνισμό η Τουρκία να παραμείνει στο δυτικό στρατόπεδο, επειδή έτσι μπορεί ως ένα βαθμό να συγκρατείται η επιθετικότητά της. Παράγωγο αυτού είναι και η θέση του ότι είναι προτιμότερο οι Τούρκοι να αγοράσουν αμερικανικά μαχητικά, παρά ρωσικά. Η πείρα, όμως, μισού αιώνα ελληνοτουρκικής διένεξης –με τις δύο χώρες στο ΝΑΤΟ και με κοινό “προστάτη” τις ΗΠΑ– οδηγεί σε άλλο συμπέρασμα.

Για δεκαετίες, Αμερικανοί και ΝΑΤΟ αντιμετώπιζαν Ελλάδα και Τουρκία σαν ετεροβαρές δίδυμο. Γι’ αυτούς, η δύσκολη Τουρκία είχε μεγαλύτερο γεωπολιτικό βάρος από την Ελλάδα. Εξ ου και ανέχονταν τον χρόνιο τουρκικό επεκτατισμό. Λόγω της γεωπολιτικής αυτονόμησης της νεοοθωμανικής Τουρκίας, οι σχέσεις Δύσης-Άγκυρας έχουν την τελευταία δεκαετία δυσκολέψει. Το αποτυχημένο πραξικόπημα και η αγορά των S-400 τις επιδείνωσαν.

Από όταν ο Ερντογάν κέρδισε τον εσωτερικό πόλεμο εναντίον του κεμαλικού βαθέως κράτους, επιδιώκει και έχει καταφέρει να μετατρέψει την Τουρκία σε αυτόνομη περιφερειακή δύναμη, η οποία πορεύεται με βάση σχεδόν αποκλειστικά το εθνικό της συμφέρον, χωρίς να συνυπολογίζει το συμφέρον της Δύσης. Εξ ου και ο γεωπολιτικός μερικός εναγκαλισμός με τη Μόσχα. Αυτό είναι το υπόβαθρο της δυτικής δυσφορίας.

Το τζίνι έχει βγει από το μπουκάλι

Παρόλα αυτά, οι ΗΠΑ αποφεύγουν τη ρήξη με το καθεστώς Ερντογάν, φοβούμενες ότι θα χάσουν οριστικά την Τουρκία. Περιορίζονται σε πλαγιοκοπήσεις (π.χ. υπονόμευση της τουρκικής λίρας). Μη έχοντας –λόγω των εκκαθαρίσεων– μοχλούς πίεσης, οι Αμερικανοί ελπίζουν ότι στις ερχόμενες εκλογές θα ξεφορτωθούν τον Ερντογάν και οι αμερικανοτουρκικές σχέσεις θα επανέλθουν σε γενικές γραμμές στο 2002. Με άλλα λόγια, έχουν την τάση να θεωρούν πως όταν ο νεοσουλτάνος φύγει από την εξουσία, ή από τη ζωή, η Τουρκία θα επιστρέψει –με τον έναν ή τον άλλο τρόπο– στο δυτικό μαντρί.

Αυτό που δεν κατανοούν στην Ουάσινγκτον είναι ότι η αυτονόμηση της Τουρκίας από τη Δύση δεν αποτελεί εκτροπή. Δεν πρόκειται για ιστορικό ατύχημα. Μπορεί στο νεοοθωμανικό ρεύμα να συμμετείχαν στελέχη που θεωρούν τυχοδιωκτισμό τη διάρρηξη των δεσμών με τη Δύση, αλλά η βαθύτερη ροπή του νεοοθωμανισμού ωθεί την Τουρκία προς την Ασία. Η μετάλλαξη του AKP στο σημερινό αυταρχικό καθεστώς Ερντογάν υπαγορεύθηκε ουσιαστικά από αυτήν ακριβώς τη ροπή.

Ο Ερντογάν εξέφρασε τη “βαθιά Τουρκία”, τη συντηρητική, θρησκευόμενη, οθωμανίζουσα και πολιτισμικά αντιδυτική πλειονότητα. Όχι μόνο την εξέφρασε εκλογικά, κερδίζοντας αλλεπάλληλες νίκες, αλλά και την έβαλε στο κέντρο της πολιτικής σκηνής, εκτοπίζοντας την παραδοσιακή δυτικότροπη κεμαλική μειονότητα. Η εποχή Ερντογάν, λοιπόν, είναι ιστορική καμπή, όχι ιστορική παρένθεση. Προφανώς, όταν αυτός φύγει από το προσκήνιο πολλά θα αλλάξουν. Η Τουρκία, όμως, δεν θα επιστρέψει ποτέ σ’ αυτό που ήταν πριν βρεθεί στο τιμόνι ο Ερντογάν.

Το τζίνι έχει βγει από το μπουκάλι και δεν θα ξαναμπεί ακόμα κι αν εκλεγεί κεμαλιστής. Το γεγονός ότι η Τουρκία έχει ήδη “αποπλεύσει” δεν σημαίνει πως θα εγκαταλείψει το ΝΑΤΟ. Αντιθέτως, θα εκμεταλλευθεί ότι είναι μέλος του για να ισορροπεί μεταξύ Δύσης και Ανατολής, κατά τρόπο που να εξυπηρετεί κάθε φορά τα εθνικά της συμφέροντα. Άλλοτε θα συμπλέει με τη Δύση, άλλοτε με τη Ρωσία, με άλλα λόγια, θα κάνει παιχνίδι για λογαριασμό της.

“Χώρα πρώτης γραμμής”

Όπως προαναφέραμε, το βασικό επιχείρημα του Συρίγου είναι ότι συμφέρει τον Ελληνισμό η Τουρκία να παραμείνει προσδεδεμένη στη Δύση για να αυτοσυγκρατείται, ή Αμερικανοί και Ευρωπαίοι να συγκρατούν την επιθετικότητά της. Εξετάζοντάς το υπό το πρίσμα της ανωτέρω ανάλυσης, φαίνεται ότι η σαθρότητά του. Στο σημείο που έχουν φθάσει τα πράγματα στο τρίγωνο Ελλάδα-Δύση-Τουρκία, η καλύτερη εξέλιξη για τα εθνικά μας συμφέροντα είναι να διαψευσθούν στην πράξη οι προσδοκίες των Δυτικών και ως εξ αυτού να εξαντληθεί η υπομονή τους.

Ακόμα κι αν διατηρήσουν την Τουρκία στο ΝΑΤΟ, εκ των πραγμάτων η Ελλάδα από “χώρα δεύτερης γραμμής” που ήταν παραδοσιακά, θα μετατραπεί σε “χώρα πρώτης γραμμής” για τη Δύση. Αυτό συνεπάγεται ότι η εθνική ασφάλειά της δεν θα είναι μόνο υπόθεση των Ελλήνων, αλλά εν μέρει και των Δυτικών. Με άλλα λόγια η παραδοσιακή ισορροπία στο τρίγωνο Ελλάδα-Δύση-Τουρκία, που έχει ήδη μετατοπισθεί, θα ανατραπεί υπέρ της Ελλάδας με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Ισχύει δηλαδή το ακριβώς αντίθετο από αυτό που ισχυρίζεται ο Συρίγος.

Ούτε “δώρα”, όπως τα F-16, ούτε η πλήρης επάνοδος της Τουρκίας στο “δυτικό μαντρί” πρόκειται να ανασχέσουν την τουρκική επιθετικότητα. Το αποδεικνύει ο τελευταίος μισός αιώνας. Αντιθέτως, όσο πιο πολύ βαθαίνει το ρήγμα στις σχέσεις Δύσης-Τουρκίας και μετατρέπεται σε ρήξη, τόσο περισσότερο θα καθίσταται απαγορευτικός ένας τουρκικός στρατιωτικός τυχοδιωκτισμός εναντίον της Ελλάδας. Ο Συρίγος φοβάται μήπως οι Τούρκοι αγοράσουν ρωσικά μαχητικά, αλλά αν συμβεί αυτό η ρήξη θα συντελεστεί, ή τουλάχιστον θα έλθει πολύ πιο κοντά.

slpress.gr

China tops US in defense-related satellites orbited in 2022: Report

0

“China is replacing Russia as the No. 2 space power,” Jonathan McDowell, an astrophysicist at the Harvard and Smithsonian Center for Astrophysics in Cambridge, Mass., told Breaking Defense.

WASHINGTON — While the US led the world in the total number of space launches in 2022 with China coming in second, a new report calls China the winner for the most defense-related payloads.

“China is replacing Russia as the No. 2 space power,” Jonathan McDowell, an astrophysicist at the Harvard and Smithsonian Center for Astrophysics in Cambridge, Mass., and author of the “Space Activities in 2022” report [PDF], told Breaking Defense Thursday. McDowell is also the author of the online newsletter “Jonathan’s Space Report,” which chronicles worldwide space launches.

The US attempted 78 launches in 2022, with 72 of them successful, according to the report published Tuesday. Russia successfully launched 21. China attempted to launch 64, and 62 made orbit. For each country, many of those launches carried multiple satellites. For specifically defense-related satellites, the report finds that China orbited 45, the US 30 and Russia 15.

The caveat is that it is hard to be certain about the number of Chinese military satellites, the report stresses, because of Beijing’s veil of secrecy surrounding its national security space efforts. For example, the report notes that eight Shiyan satellites were successfully launched to low Earth orbit in 2022 with unknown missions. “The Shiyan (‘Test’) satellites are a cover name for various Chinese government satellites,” the report explains.

While the statistic regarding China’s defense-related payloads is likely to raise blood pressures across the US national security community, an equally important finding of the annual report is that the number of launches and satellites going into orbit in general continues to skyrocket at an ever increasing rate — primarily do to a surge in commercial activities.

“Generally, space traffic is shooting up (pun intended),” McDowell said.

Screen Shot 2023-01-05 at 10.12.10 AMThe number of global space launches leapt in 2022 to 186, with 182 successful. “Of the 186 orbital launch attempts: 82 were carried out by governments; 21 by commercial companies under contract to their host governments, and 83 by commercial companies for commercial customers, including foreign governments,” the report shows.

The number of launches in 2022 was up 40 from 2021, when there were 146 attempts. The annual increase continues a trend that began in earnest in 2015, the report shows.

Those successful launches carried a whopping 2,482 payloads, an artifact of the growing trend — led by US firm SpaceX and its ginormous Starlink constellation of internet satellites — of multiple launches to low Earth orbit on a single rocket.

More surprisingly, said McDowell, is that the number of commercial satellites launched by China is “rapidly increasing.” Of 182 total satellites launched by Beijing, 100 (55 percent) were commercial class, the report shows.

“This is maybe the biggest news that isn’t being much talked about,” he added.

Space Activities Report 2022, McDowell

China also became the first country to successfully move a dead satellite out of the way of active satellites in January 2022, the report said, when it used its Shi Jian 21 (SJ-21) spacecraft to capture a failed BeiDou 2-G2 navigation satellite from geosynchronous orbit (GEO) and drag it to a higher “graveyard orbit.”

“This is the first case of actual active debris removal from GEO. It was expected that SJ-21 might repeat the exercise with another satellite, but this has not yet happened. SJ-21 was kept in an orbit that crosses the GEO belt with a slow (0.4 [degree per day]) eastward drift until it reached 165E on Nov 2, when the direction of drift was reversed, probably to keep it within range of Chinese tracking stations,” the report elaborated.

Northrop Grumman’s Space Logistics performed a similar operation in 2020, docking with and moving an Intelsat’s IS-901 from the graveyard into GEO with its Mission Extension Vehicle-1, designed to serve as a new power source and extend the satellite’s life. However, the difference with the SJ-21 mission is that the Intelsat bird was still alive and able to “cooperate” in the maneuver, whereas the BeiDou was defunct, Jim Shell, a space surveillance expert at Novarum Tech, explained on Thursday.

That fact, he added, “hasn’t received adequate attention.”

photo:China launched two BeiDou-3 satellites into space via a single carrier rocket to support its global navigation and positioning network at 7:45 p.m. Sunday Nov. 5, 2019. (Xinhua/Yang Zhiyuan via Getty Images)

https://breakingdefense.com

Turkey’s Latest Genocidal Campaign: 2,500 Attacks on Christians, Kurds & Yazidis

0

Turkish war crimes in Cyprus

0

by Uzay Bulut

  • [T]he invading Turkish forces [in 1974] murdered innocent civilians, raped women and children, and plundered northern Cyprus. They forcibly displaced around 170,000 Greek Cypriots, or a third of the total population of the Republic of Cyprus….
  • “The widespread or systematic practice of enforced disappearance constitutes a crime against humanity as defined in applicable international law and shall attract the consequences provided for under such applicable international law.” — United Nations Human Rights Office of the High Commissioner, International Convention for the Protection of All Persons from Enforced Disappearance, 2006.
  • According to the statistics, the highest number of complaints to the European Court of Human Rights, after Russia, involved Turkey…. In 2021, Turkey topped the list for the number of ECtHR judgments that found violations of freedom of expression.
  • “[T]here has been a collective decades-long failure to uphold the rule of law in an adequate manner befitting the post-1945 legal order.” — Dr. Klearchos A. Kyriakides, “The Search for Security via Answers to Questions on Law, Criminal Justice and Impunity,” forum.agora-dialogue.com, June 17, 2017
  • Dr. Kyriakides also notes the failure of Turkey to become a state party to more than 70 instruments of international law.
  • For criminal justice to be served in Cyprus, Kyriakides recommends that a new independent international criminal tribunal in the lines of the tribunals established by the victorious Allies in Nuremberg or by the UN Security Council in relation to the former Yugoslavia and Rwanda should be established concerning the crimes Turkey and its agents committed in Cyprus.
  • “[C]ontrary to international humanitarian law, the United Nations shoulders at least some of the responsibility for fostering a culture of impunity. The United Nations has never established any independent international criminal tribunal for the Republic of Cyprus along the lines of the precedents established….” — Dr. Klearchos A. Kyriakides, “The Search for Security via Answers to Questions on Law, Criminal Justice and Impunity,” published in connection with the “Conference on Cyprus” in Geneva, on June 28, 2017.
  • Investigations could warrant an independent Nuremberg-style or Hague-style tribunal to deal with the war crimes committed.

On August 15, 1974, Pavlos Solomi, 42, and his son, Solomis Pavlou Solomi, 17, were arrested by Turks at their home in the Cypriot village of Komi Kepir during the second phase of Turkey’s military invasion of Cyprus.

Panagiota Pavlou Solomi spent the remainder of her life trying to find her missing husband and son. Finally, 43 years after their abduction, in 2017, their remains were found in Galatia Lake by the Committee on Missing Persons in Cyprus (CMP), which exhumed what was left of them. A funeral was held for the murdered father and son in March 2018, but not in their beloved village of Komi Kepir. That village is still illegally occupied by Turkey. The family buried the corpses in the free region of the Republic of Cyprus, where they currently reside.

In 2008, the French news magazine L’Express reported on the plight of Mrs. Solomi:

“The old woman sent her desperate letter to Nelson Mandela, to Margaret Thatcher, to the European Parliament, to the Queen of England. The greats of this world left her unanswered….

“The life of this 79-year-old Greek Cypriot, draped in black, fits on a typewritten sheet: ‘My name is Panayiota Pavlou Solomi… My husband, Pavlos Solomis, 42, and my son, Solomis Pavlou, 17, disappeared in 1974. On August 15, that year, the Turkish army came in, started shooting. We were brought in for questioning. […] My husband and my son never came back. They weren’t soldiers. Just civilians. […] I have the right, as a human being, mother and wife, to know what happened to them. Please help me find them.’”

Mrs. Solomi passed away on December 10. Petros Ashiotis, a family friend of Solomis, told Gatestone:

“We would visit their house when I was young. The family had an olive refinery and prior to the Turkish invasion of Cyprus in 1974, were well off. But when the Turkish military invaded, they, like every Greek Cypriot in the occupied area, lost everything. Nine civilians from my village Yialousa, including a district judge, were also arrested during the invasion and went missing. Their corpses were also found later in Galatia.”

Ashiotis added that Mrs. Solomi went every Saturday to the Ledra Palace Hotel, which was the only “accessible” path to the occupied northern region of Cyprus until 2013. There, she stood silently with photos of her husband Pavlos and her son, and other women seeking justice for their missing relatives. She became a symbol of the struggle to find the forcibly “disappeared” Cypriots.

Mrs. Solomi appealed to the European Court of Human Rights to bring the Turkish regime to account, reported the Athens News Agency (ANA) in 2002. She noted that the Turkish-Cypriot leader at that time, Rauf Denktas, never responded to a letter she sent in 1975 asking what became of her husband and son after their disappearance.

Turkish Cypriot investigative journalist Sevgül Uludağ joined the funeral of the father and son in 2018 in Limassol and wrote about the funeral ceremony.

In her eulogy, Solomi’s daughter, Christina Pavlou, said,

“It was August 15, 1974 when our whole family was arrested at our home in Komi Kepir by Turkish Cypriot co-villagers and they transferred us to the village of Galatia. There, it was the last moment that I saw you alive, and even then… they rushed us away from you…. Pasias had then… promised us that in three days you would be coming back to us in our house in Komi. That never happened.

“We had difficult years on our own, my mother and I, always thinking about you and being anxious for some good news….

“However, from up there you will be seeing us all together and be proud…
From this wonderful family, here is my husband, Vasos… He is so much like you… Dad, you have three grandchildren…. They never had the fortune to meet their grandfather… to play with you, to joke or to seek your advice.”

In two military campaigns in 1974 – on July 20 and August 14 – Turkey, a NATO member, illegally invaded the Republic of Cyprus, which had only a small National Guard and no navy or air force. Turkish forces have since occupied 36% of Cypriot territory, and the fate of hundreds of missing people remains unknown. The Turkish military code-named the invasion “Atilla,” after the 5th century tribal leader and barbarian ruler of the Huns from Central Asia, and known for his destruction of parts of the Roman Empire.

Living up to the “legacy” of Atilla the Hun, the invading Turkish forces murdered innocent civilians, raped women and children, and plundered northern Cyprus. They forcibly displaced around 170,000 Greek Cypriots, or a third of the total population of the Republic of Cyprus, violently targeted churches and destroyed Christian cemeteries. They arrested Greek Cypriots and tortured many. An investigative report issued in 1976 by the European Commission of Human Rights, a body of the Council of Europe, documented many of the crimes and abuses committed by Turks during the invasion. Regarding the missing persons, the report noted:

“The Commission considers that there is a presumption of Turkish responsibility for the fate of persons; shown to have been in Turkish custody. However, on the basis of the material before it, the Commission has been unable to ascertain whether, and under what circumstances, Greek Cypriot prisoners declared to be missing have been deprived of their life.”

According to the 2006 International Convention for the Protection of All Persons from Enforced Disappearance,

“‘Enforced disappearance’ is considered to be the arrest, detention, abduction or any other form of deprivation of liberty by agents of the State or by persons or groups of persons acting with the authorization, support or acquiescence of the State, followed by a refusal to acknowledge the deprivation of liberty or by concealment of the fate or whereabouts of the disappeared person, which place such a person outside the protection of the law.

“The widespread or systematic practice of enforced disappearance constitutes a crime against humanity as defined in applicable international law and shall attract the consequences provided for under such applicable international law.”

Cypriots established several organizations to find the remains of those who forcibly disappeared in 1974. According to the Organization of Relatives of Undeclared Prisoners and Missing Persons of Cyprus,”The initial number of missing persons was 1619, including non-combatants, women and small children. On the face of evidence, all these people disappeared during or after the Turkish invasion in the areas captured by the Turkish troops. There is corroborating evidence from eyewitnesses and international organizations that many of these persons had been arrested by the Turkish invasion forces or armed Turkish Cypriot groups and held for a period of time in Turkish prisons.”

Another organization – the Panhellenic Committee of Parents and Relatives of Undeclared Prisoners and Missing Persons of the Cyprus Tragedy – aims to fully investigate the fate of the Greeks missing from the Turkish invasion of Cyprus. The committee notes:”Many decades have already passed since that morning of July 20, when the hordes of ‘Attila’ invaded the island, spreading death and destruction. The conqueror left behind ruins, while for a number of years he continues to hold part of northern Cyprus.”

The Organization of Relatives of Missing Cypriots UK (ORMC) was founded in 1983 by relatives of missing Cypriots living in the United Kingdom. According to the ORMC:”This tragic problem of a purely humanitarian nature remains unresolved because Turkey, in full disregard of international conventions and declarations, does not allow effective investigations to be carried out. Persuasive information, which could determine the fate of missing persons, has not been revealed.”

When the Turkish military invaded in 1974, the population of Cyprus was approximately 642,000. Photis Photiou, the Presidential Commissioner of Cyprus, told Gatestone:

“The human losses and suffering caused by the Turkish invasion, in relation to the population of Cyprus, are immense. Leaving aside the economic destruction of the northern occupied part of Cyprus and the problems of the refugees and the enclaved, approximately 3,000 Greek Cypriots lost their lives or disappeared during the invasion. The ICRC in 1975 provided a list to the Government of Cyprus containing more than 2,500 cases. After investigations by the Government authorities, more cases of missing and dead were recorded.

“In 1995, approximately 1,500 cases of disappeared Greek Cypriots were submitted to the Committee on Missing Persons, which operated under the auspices of the United Nations. This Committee was established in 1981 and operates ever since. Today, more than 750 cases of the 1,500 cases submitted are still pending. It should also be noted that, for the majority of the rest of the cases, the families received for burial only small or isolated bones as a result of the policy of the Turkish occupying forces to destroy the mass burials and to intentionally remove the remains to places unknown to us.

“In addition to the cases submitted to the CMP, there are more than 400 pending cases of Greek Cypriots who are buried in known or unknown places in the occupied areas. The families of these persons are also waiting to trace the remains of their loved ones so they can proceed to a decent burial according to our religious and social customs.”

Turkish government authorities, however, have not helped to find those missing people.

“The cooperation of Turkey is very essential and necessary to our efforts to solve the humanitarian aspect of the tragedy of the missing persons and their families. Unfortunately, despite our efforts Turkey is not forthcoming and cooperating.

“Turkey is not represented in the Committee on Missing Persons, although Turkey is responsible for the creation of the problem and its prolongation for so many decades. It is very indicative of the Turkish policies to state that Turkey is refusing to provide the information from its military archives, continues to put obstacles for investigations and exhumations in the military areas, refuses to show the mass burials that were created by the Turkish army after the collection of the dead from clearing the battlefields and, more importantly, Turkey is proceeding to destroy the mass burial sites in the occupied areas so to cover up and destroy all the evidence documenting the crimes committed.”

According to the Committee on Missing Persons in Cyprus (CMP), 2,002 persons (492 Turkish Cypriots and 1,510 Greek Cypriots) disappeared by force in 1963-64 and 1974. The CMP has managed to identify 292 of the missing Turkish and 736 Greek Cypriots.

Photiou said:”The Government of Cyprus is, and has always been, committed to the full determination of the fate of all the missing Turkish Cypriots. A lot of information has been submitted to the CMP for burial places of missing Turkish Cypriots by the Greek Cypriot Member from 1989 onwards, that is 16 years before the program of exhumations started by the CMP. This will continue and intensify so the Turkish Cypriot families concerned can be informed fully and conclusively about the fate of their loved ones. In addition to the work in the CMP, the Government of Cyprus in 2003 has taken a lot of unilateral steps concerning the tragic problem of the missing Turkish Cypriots and their families.”

On January 25, The European Court of Human Rights (ECtHR) released its Annual Report 2021. According to the statistics, the highest number of complaints, after Russia, involved Turkey. According to the Council of Europe’s Platform to Promote the Protection of Journalism and Safety of Journalists, Turkey generates the most cases submitted to Europe’s human rights bodies. In 2021, Turkey topped the list for the number of ECtHR judgments that found violations of freedom of expression.

The European Court has convicted Turkey for Cypriot missing persons, as well. Photiou said:

“The Government of the Republic of Cyprus submitted four inter-state applications against Turkey at the Council of Europe. Moreover, the fourth inter-state application was examined by the European Court of Human Rights. In all four inter-state applications, as well as in its decision of 2001, the European Court held Turkey responsible and guilty of serious violations of basic articles of the European Convention of Human Rights, including Article 2 of the Convention pertaining to the right to life. In 2014, the European Court also took another decision concerning the obligation of Turkey to provide compensation to the families of the missing persons. In addition, there are also a number of decisions of the European Court concerning the violations of human rights of the families by Turkey, following the submission of individual cases to the European Court of Human Rights.

“Despite all these decisions and the findings of the Court, Turkey has taken no steps towards implementing the aforementioned ECHR related decisions and keeps refusing to abide and implement the decisions, showing complete disregard and disrespect to the international law and to the fundamental principles and values of human rights. The international community as a whole and the institutions that represent it, namely the United Nations, have a special responsibility to hold Turkey accountable for crimes committed by its agents against the people of Cyprus.

“The international community has a moral and a political obligation to compel Turkey to behave and abide by the fundamental principles of international law and civilized humanity. Turkey should not and cannot be allowed by the international community to continue to show disrespect and ignore the decisions of the European Union and other International institutions that constitute the cornerstone of the civilized international order. More specifically, Turkey should:

i. Release the information concerning the mass burials of Greek Cypriots carried out by the Turkish army after the clearing of the battlefields

ii. Allow access to the Turkish military archives

iii. Release the information concerning the location of the new burial sites containing the remains that were removed intentionally by the Turkish army from the primary burial places.

iv. Implement without further delays the 2001 and 2014 Decisions of the European Court of Human Rights concerning the missing Greek Cypriots.”

Dr. Klearchos A. Kyriakides, whose academic areas of expertise include International Humanitarian Law and Human Rights Law, wrote:

“Turkey has never become a State Party to the International Convention for the Protection of All Persons from Enforced Disappearance of 2006. This fact raises additional questions as to the sincerity of Turkey in connection with the search for missing persons and any related pursuit of criminal justice…

“[T]here has been a collective decades-long failure to uphold the rule of law in an adequate manner befitting the post-1945 legal order. In consequence, not only have the citizens of the Republic of Cyprus remained de jure divided along ‘bi-communal’ lines since 1960 and de facto segregated on de facto ‘bi-zonal’ lines since 1974. Individual citizens of the Republic of Cyprus – and its citizens as a collective whole – have been subjected to the systematic denial of criminal justice. In turn, systemic injustice has been supplemented by a culture contaminated with systematic impunity.”

Dr. Kyriakides also notes the failure of Turkey to become a state party to more than 70 instruments of international law. “Why has Turkey,” he asks, “never become a state party to so many legal instruments of substantial importance to peace, security, justice, human rights and the rule of law generally?”

For criminal justice to be served in Cyprus, Kyriakides recommends that a new independent international criminal tribunal along the lines of the tribunals established by the victorious WWII Allies in Nuremberg or by the UN Security Council in relation to the former Yugoslavia and Rwanda should be established concerning the crimes Turkey and its agents committed in Cyprus. Kyriakides explains:

“[C]ontrary to international humanitarian law, the United Nations shoulders at least some of the responsibility for fostering a culture of impunity. The United Nations has never established any independent international criminal tribunal for the Republic of Cyprus along the lines of the precedents established, firstly, by the victorious Allies in relation to Germany (in Nuremberg in Germany) and Japan (in Tokyo) and, secondly, by the United Nations Security Council with respect to places such as the former Yugoslavia (in The Hague in the Netherlands) and Rwanda (in Arusha in Tanzania and The Hague).”

Both the international community and Turkey have a responsibility to help Cyprus trace the fate of the missing Cypriots. Investigations could warrant an independent Nuremberg-style or Hague-style tribunal to deal with the war crimes committed. Such a court’s mandate could include the issue of missing and murdered victims. Naturally, that would help Cypriot families find some justice almost 50 years after Turkey’s illegal invasion and occupation of Cyprus.

Turkish war crimes in Cyprus

Ανακαλύφθηκαν τα πιο μακρινά άστρα στις εσχατιές του γαλαξία μας

0

Αστρονόμοι στις ΗΠΑ ανακάλυψαν μερικά από τα πιο μακρινά άστρα που έχουν βρεθεί στον γαλαξία μας, συγκεκριμένα στη γαλαξιακή άλω, δηλαδή στην εκτεταμένη σφαιροειδή περιοχή που περιβάλλει το κύριο σώμα του γαλαξία. Χάρη στις νέες αυτές παρατηρήσεις, οι επιστήμονες έχουν πια μια καλύτερη εικόνα των εξωτερικών ορίων της άλω.

Συγκεκριμένα βρέθηκαν 208 μεταβλητά άστρα του τύπου RR Lyrae, με το πιο μακρινό από αυτά να απέχει πάνω από ένα εκατομμύριο έτη φωτός από τη Γη και να βρίσκεται σχεδόν στη μέση της απόστασης από τον γειτονικό μας γαλαξία της Ανδρομέδας, που απέχει περίπου 2,5 εκατ. έτη φωτός. Τα εν λόγω αρχαία άστρα είναι προβλέψιμης μεταβαλλόμενης φωτεινότητας (αυτή αυξομειώνεται στο πλαίσιο ενός επαναλαμβανόμενου κύκλου) και έτσι θεωρούνται ιδανικά ως σημεία αναφοράς για τη μέτρηση των γαλαξιακών αποστάσεων.

“Η νέα έρευνα επανακαθορίζει τι συνιστά τα απώτατα όρια του γαλαξία μας. Στην πραγματικότητα ο γαλαξίας μας και η Ανδρομέδα είναι και οι δύο τόσο μεγάλοι, που δεν υπάρχει σχεδόν καθόλου κενό ανάμεσα στους δύο γαλαξίες”, δήλωσε ο καθηγητής αστρονομίας και αστροφυσικής Ράτζα Γκούχα Θακούρτα του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας στη Σάντα Κρουζ, ο οποίος έκανε τη σχετική ανακοίνωση σε συνέδριο της Αμερικανικής Αστρονομικής Εταιρείας στο Σιάτλ.

Οι αστρονόμοι τόνισαν ότι η περιβάλλουσα άλως που αποτελείται από διάφορα διάσπαρτα άστρα, είναι πολύ μεγαλύτερη από τον κυρίως δίσκο του γαλαξία μας, ο οποίος δεν ξεπερνά σε διάμετρο τα 100.000 έτη φωτός. Το ηλιακό μας σύστημα με τη Γη βρίσκεται σε έναν από τους σπειροειδείς βραχίονες του δίσκου. Στη μέση του δίσκου βρίσκεται ένα κεντρικό ‘εξόγκωμα’ και γύρω από αυτό είναι η άλως που περιέχει τα αρχαιότερα άστρα του γαλαξία μας και η οποία εκτείνεται σε απόσταση εκατοντάδων χιλιάδων χιλιομέτρων προς κάθε κατεύθυνση.

Η άλως είναι δύσκολο να μελετηθεί, καθώς απέχει πολύ από τη Γη και επιπλέον τα άστρα της είναι πολύ αραιά σε σύγκριση με εκείνα στον κεντρικό γαλαξιακό δίσκο. Από την άλλη, η άλως κυριαρχείται από τη σκοτεινή ύλη και περιέχει έτσι το μεγαλύτερο μέρος της συνολικής γαλαξιακής μάζας.

Με βάση προηγούμενες εκτιμήσεις, η άλως εκτείνεται σε απόσταση έως 300 κιλοπαρσέκ ή περίπου ένα εκατομμύριο έτη φωτός από το γαλαξιακό κέντρο (ένα κιλοπαρσέκ αντιστοιχεί σε 3.260 έτη φωτός), όμως η νέα μελέτη επεκτείνει το εξωτερικό όριο της άλω έως τουλάχιστον τα 320 κιλοπαρσέκ.

  Φωτογραφία από τους ερευνητές: Γαλαξιακή άλως Πηγή NASA, ESA & A. Feild (STScI)

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Ε. Κοροβίνης: Τέσσερις Αμερικανοί στοχαστές για την κρίση του φιλελευθερισμού

0

 

Στην διάρκεια του ψυχρού πολέμου τρία ρεύματα διαπλέκονταν και συναρθρώνονταν μεταξύ τους για να συγκροτήσουν τον αμερικανικό συντηρητισμό: ο φιλελευθερισμός, ο κλασικός συντηρητισμός και ο αντικομμουνισμός.  Οι φιλελεύθεροι επιχειρηματολογούσαν υπέρ της σημασίας των ελεύθερων αγορών και της αυτορρύθμισης και της αυθόρμητα αναδυόμενης τάξης των καθώς και της στήριξης του ατόμου πρώτα και κύρια στις δικές του δυνάμεις, ενώ αποστρέφονταν τον κεντρικό σχεδιασμό της οικονομίας. Την ίδια στιγμή οι κλασικοί συντηρητικοί έδιναν έμφαση στην σοβούσα χαλάρωση των ηθών στις δυτικές κοινωνίες που οδήγησε μοιραία, όπως έλεγαν, στους ολοκληρωτισμούς του 20ου αιώνα.

Οι φιλελεύθεροι έβλεπαν τον καπιταλισμό ως ατμομηχανή πλουτισμού ευρέων στρωμάτων. Οι κλασικοί συντηρητικοί θεωρούσαν αυτόν τον τρόπο παραγωγής ως καταστροφέα των παραδόσεων, έστω και αν απεχθάνονταν τον κεντρικό σχεδιασμό της οικονομίας εξίσου με τους φιλελεύθερους. Το τρίτο ρεύμα που έπαιξε τον ρόλο ενοποιητικού παράγοντα μεταξύ φιλελευθέρων και κλασικών συντηρητικών ήταν ο αντικομμουνισμός, καθώς ο μαρξισμός ήταν ο κοινός εχθρός τους.

Μετά το τέλος του ψυχρού πολέμου και ιδίως μετά την χρηματοπιστωτική κρίση του 2008, ο αυξανόμενος σκεπτικισμός για την άνιση κατανομή των κερδών της παγκοσμιοποίησης, η μαζική μετανάστευση, οι ριζικές αλλαγές στις αντιλήψεις περί του γάμου, της σεξουαλικότητας και των φύλων και τέλος η ευρεία διάδοση των ναρκωτικών άλλαξαν την φυσιογνωμία του αμερικανικού συντηρητισμού. Ο νέος συντηρητισμός είναι πολιτισμικά παραδοσιακός, εθνολαικιστικός και απορριπτικός των πρόσφατων τάσεων των σχετικών με τα φύλα και τους ιδιόμορφους σεξουαλικούς προσανατολισμούς.

***

Μια ιδιαίτερη και ενδιαφέρουσα τάση στους κόλπους του νέου συντηρητισμού εκφράζεται από στοχαστές που διαχωρίζουν σαφώς πλέον την θέση τους από τον φιλελευθερισμό και τονίζουν την σημασία της παράδοσης και ειδικά της χριστιανικής πίστης. Ανάμεσα στα  έργα των στοχαστών αυτής της τάσης συγκαταλέγονται τα: «Γιατί απέτυχε ο φιλελευθερισμός» του Patrick Deneen, «Η επιλογή του Βενέδικτου» του Rod Dreher, «Η παρακμιακή κοινωνία» του Ross Douthat και τέλος «Η επιστροφή των ισχυρών Θεών» του R.R.Reno.

Ο Deneen τονίζει ότι διαψεύσθηκε πλήρως, στην πορεία του χρόνου, η υπόσχεση του φιλελευθερισμού για μικρό κράτος, για «κράτος-νυχτοφύλακα».  Η φιλελεύθερη κοινωνία προϋποθέτει ένα παρεμβατικό και διεισδυτικό κράτος και μια εξίσου πανταχού παρούσα αγορά. Το κράτος και η αγορά συνετέλεσαν στην «απελευθέρωση» του ατόμου από τους κοινωνικούς του δεσμούς, από τις σχέσεις με τους συγγενείς, τις τοπικές κοινότητες και τις παραδόσεις. Κάθε σχέση που δεν ήταν προϊόν ατομικής επιλογής θρυμματίσθηκε, ενώ όσες διατηρήθηκαν τελούν υπό συνεχή επανακαθορισμό και αξιολόγηση.

Σήμερα το φιλελεύθερο κράτος και η καπιταλιστική αγορά επιτελούν και μια πρόσθετη λειτουργία, πέραν της «απελευθερωτικής», κατά τον Deneen: «Αστυνομεύουν» τις άναρχες επιλογές των ανέστιων και «απελευθερωμένων ατόμων, τα «προστατεύουν» από την αμετρία των επιθυμιών τους. Η χαλιναγώγηση της επιθυμίας έρχεται από έξω (από το κράτος και την αγορά μέσω του πολιτικού μάρκετινγκ και της εμπορικής διαφήμισης) καθώς απουσιάζει σχεδόν πλήρως κάθε εσωτερικός έλεγχος επί των παθών. Ο φιλελευθερισμός στο ανώτατο στάδιο του αναιρεί τον ίδιο του τον εαυτό.

Για τον Deneen, λοιπόν, ο φιλελευθερισμός παραμέρισε ένα βασικό κεκτημένο της ελληνικής αρχαιότητας και της χριστιανοσύνης. Την καλλιέργεια, δηλαδή,των αρετών ως το πιο σημαντικό αντίδοτο απέναντι στην τυραννία επι του πολιτικού σώματος και της ψυχής. Η απελευθέρωση εν τέλει από όλα τα εμπόδια και τους καταναγκασμούς είναι μια ψευδαίσθηση. Η επιθυμία είναι ακόρεστη και οι πόροι περιορισμένοι. Το όνειρο μιας αφθονίας χωρίς όρια είναι άπιαστο και η επιδίωξη του αυτοκαταστροφική.

Ο Deneen  δεν είναι αισιόδοξος ότι τα καταστροφικά κοινωνικά, υπαρξιακά και οικολογικά αποτελέσματα του φιλελευθερισμού θα μπορούσαν να αναταχθούν μέσω μιας πολιτικής προσπάθειας σε εθνικό επίπεδο. Συνιστά εστίαση στην επαναδόμηση βιώσιμων τοπικών κοινοτήτων στα πλαίσια των οποίων οι άνθρωποι δεν θα σχετίζονται ως αναλώσιμες οικονομικές μονάδες.

Το ενδιαφέρον του Dreher τώρα, στην «Επιλογή του Βενέδικτου»,στρέφεται στην «εξορία» του παραδοσιακού χριστιανισμού από τον αμερικανικό δημόσιο χώρο. Είναι γνωστό ότι αρκετοί από τους Αμερικανούς θεωρούν τους εαυτούς των χριστιανούς. Οι σύγχρονες εκδοχές του χριστιανισμού όμως δεν αμφισβητούν τις προκείμενες του φιλελευθερισμού, άλλα είναι ευεπίφορες στον «αποικισμό» από αυτόν. Οι δικαστικές και  πνευματικές αρχές, εξάλλου, έχουν καταστήσει σαφές ότι οι παραδοσιακές χριστιανικές αντιλήψεις για τον γάμο και την σεξουαλικότητα δεν είναι πλέον αποδεκτές στον δημόσιο διάλογο.

Όπως και ο Deneen έτσι και ο Dreher δεν ελπίζει ότι οι παραπάνω τάσεις μπορούν να αντιστραφούν μέσω συλλογικής πολιτικής δράσης σε πανεθνικό επίπεδο. Αντίθετα καλεί τους χριστιανούς να αντιμετωπίσουν τους εαυτούς των ως μια βαλλόμενη μειονότητα και να επιδιώξουν μια «στρατηγική απόσυρση» από την εθνική πολιτική για να διατηρήσουν αλώβητη την πίστη τους. Να κάνουν κάτι ανάλογο δηλαδή με τους Βενεδικτίνους μοναχούς που δημιούργησαν κοιτίδες χριστιανικής ζωής και επάλξεις ευαγγελισμού των βαρβαρικών λαών μετά την πτώση της Ρώμης.

Ο Douthat με την σειρά του στην «Παρακμιακή κοινωνία» επισκοπεί το τρέχον κοινωνικό τοπίο των ΗΠΑ και θεωρεί ότι χαρακτηρίζεται από θεσμικά, οικονομικά και πνευματικά αδιέξοδα, στείρες επαναλήψεις και αναμασήματα, στασιμότητα, εξάντληση και κόπωση. Δεν αναμένει όμως μια άμεση κατάρρευση, πιστεύοντας ότι  έχουμε να κάνουμε, όπως υπογραμμίζει, με μια παρακμή διαρκείας. Παρα ταύτα η αίσθηση της παρακμής είναι έντονη. Το βιβλίο δεν καταλήγει σε συγκεκριμένες προτάσεις, αλλά καλεί τους αναγνώστες να στραφούν προς τον ουρανό.

Ο Reno τέλος στην «Επιστροφή των ισχυρών Θεών» τονίζει ότι η «απομάγευση» των κοινωνιών, η διάλυση των ισχυρών προτύπων της παράδοσης, που προώθησε ο φιλελευθερισμός συναντά σήμερα ως αντίρροπη τάση τον εθνολαϊκισμό, που αναζητεί ένα υποκατάστατο συλλογικής ζωής και αλληλεγγύης μέσω μιας ενοποίησης ιδεολογικού χαρακτήρα. Η πιό δραστική όμως απάντηση απέναντι σε μια επικίνδυνη ειδωλοποίηση του «λαού» και του «έθνους» δεν είναι η πολυπολιτισμικότητα και η μεταεθνική παγκοσμιοποίηση αλλά η χριστιανική πίστη.

Ο Reno συμμερίζεται με τους τρεις υπόλοιπους στοχαστές την επιθυμία αναγέννησης της κοινοτικής αλληλεγγύης σε τοπικό επίπεδο, επισημαίνει όμως παράλληλα την ανάγκη οικοδόμησης μιας υγιούς εθνικής ταυτότητας.

***

Συνολικά ενώ η περιγραφή του σημερινού κοινωνικού τοπίου των ΗΠΑ που επιχειρούν οι τέσσερις παραπάνω στοχαστές είναι αρκετά διεισδυτική, το «δια ταύτα» τους όμως, μια πρόταση δηλαδή απεμπλοκής από τα σημερινά αδιέξοδα είναι αδύναμο και ωχρό. Επιπλέον δεν φαίνεται να συνειδητοποιούν επαρκώς την ανάγκη απεγκλωβισμού της χώρας των από την επιδίωξη ενός νέου αμερικανικού αιώνα, από την εμμονή δηλαδή στον μονοπολισμό στα πλαίσια των διεθνών σχέσεων. Δεν ανιχνεύουν, παρά μόνον σε κάποιο βαθμό, την αναγκαία διασύνδεση ανάμεσα στον φιλελευθερισμό και τον ιμπεριαλισμό.

Πηγές

Patrick Deneen.Why liberalism failed.Yale university press,2019.

Rod Dreher.The Benedict option:A strategy for christianity in a post-christian nation.Sentinel,2018.

Ross Douthat.The decadent society:How we became victims of our own success.Simon&Schuster,2020.

R.R.Reno.Return of the strong gods:nationalism,populism and the future of the West.Regnery Gateway,2019.

Colin Dueck.The new traditionalists.American enterprise institute.May 2020.

Ο ζωγραφικός πίνακας που πλαισιώνει τη σελίδα είναι έργο του, γάλλου, Marc Chalme

antifono.gr