Αρχική Blog Σελίδα 1749

Μαρία Νεγρεπόντη Δελιβάνη: Το θέατρο του παραλόγου στην κηδεία του τέως

8
linkedin sharing button

Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη        

Η κηδεία του τελευταίου Έλληνα βασιλιά, αναγγέλθηκε επισήμως ως ιδιωτική, αλλά στην πορεία απέκτησε στοιχεία  κυρίως δημόσιας. Δυστυχώς, όμως,  η de facto αυτή ανατροπή, δεν μπόρεσε να εξαλείψει  τον απόηχο της μικροπρέπειας, της μικροψυχίας και του φοβικού συνδρόμου, που σημάδεψε την  κυβερνητική ανακοίνωσή της.

Σε ότι αφορά  την διεξαγωγή της κηδείας οφείλει να αναγνωριστεί  ότι από το πρώτο μέχρι και το τελευταίο λεπτό της, επικράτησαν   ο σεβασμός προς τον νεκρό, η βαθιά ανθρώπινη συγκίνηση, αλλά  και η απόλυτη αξιοπρέπεια. Και, αν εξαιρέσει κανείς μερικά αγκάθια, που οφείλονται στον τρόπο εξαγγελίας της  ως «κηδείας ιδιώτη», η πιστή  συμμόρφωση  στις απαιτήσεις της εθιμοτυπίας (χάρη, όπως ακούστηκε, στη σχετική εμπειρία του ΥΠΕΞ)  μετρίασε  τις αρχικά κακές  εντυπώσεις.

Στη σύντομη εδώ παρέμβασή μου, δεν θα προσπαθήσω να ερμηνεύσω τους λόγους,  που οδήγησαν στο,  κατά τη γνώμη μου (με την οποία φαίνεται να συμφωνεί και  συντριπτικό ποσοστό των Ελλήνων: βλ. σχετική δημοσκόπηση του newsbreak) φιάσκο αυτής της κυβερνητικής επιλογής,  αλλά θα επικεντρωθώ  στην αλόγιστη  πλευρά  των συνεπειών της, για την Ελλάδα.

Παρότι, λοιπόν, η κηδεία αφορούσε «ιδιώτη», όπως το θέλησε  η Κυβέρνηση, δεν ήταν  όμως   συμβιβασιμη και με την  έγκριση λαϊκού προσκυνήματος, στο οποίο (όπως ήταν αναμενόμενο) συνέρρευσε πλήθος κόσμου. Έγινε, βέβαια, προσπάθεια μετριασμού των σχετικών εντυπώσεων, με τον περιορισμό της διάρκειας του προσκυνήματος. Αλλά, ακόμη και έτσι, ποιόν πήγαν να προσκυνήσουν οι χιλιάδες Έλληνες; Έναν «ιδιώτη», και μάλιστα ιδιώτη, που βαρύνεται με ανείπωτης μορφής εγκλήματα; Και μάλιστα, τέτοιας υφής και έκτασης εγκλήματα, ώστε να υπερβαίνουν τα αντίστοιχα «δημοκρατών», που κατά καιρούς κυβέρνησαν την πατρίδα μας, και που για αυτούς θεωρήθηκε δεδομένο το δικαίωμα  δημόσιας κηδείας.

Και συνεχίζω: «Για τον ιδιώτη τέως», συνέρρευσαν εστεμμένοι και μη, από ολόκληρη την Ευρώπη. Άραγε, όλοι αυτοί,  ευπρεπώς μαυροντυμένοι και εμφανώς συγκινημένοι, έσπευσαν  να παραστούν  στην κηδεία ενός  «απλού ιδιώτη» και μάλιστα αλλοδαπού; Αλλά, και πέραν από το παραπάνω ερώτημα, ανακύπτει, επίσης, και το πρόσθετο του ποιοι, ακριβώς, τους υποδέχτηκαν, στη χώρα, του απλού νεκρού ιδιώτη, όλους αυτούς που σαφέστατα δεν ανήκουν στην κατηγορία των «απλών ιδιωτών». Και που πρόκειται, αντιθέτως, για  τους ίδιους, που όταν αποφασίζουν να επισκεφτούν την Ελλάδα, ακόμη και ως ιδιώτες, κινητοποιείται, συνήθως, για την υποδοχή τους Π.τ.Δ. και/ή πρωθυπουργός. Στο σημείο αυτό τι ακριβώς επιβάλλει  η εθιμοτυπία; Και πόσο αβυσσαλέα έχει  αυτή παραβιαστεί, μεταξύ όλων των άλλων, και με την επιδεικτική μη παρουσία στην κηδεία του «ιδιώτη/τ. βασιλέως», των επικεφαλής του ελληνικού κράτους;

Και συνεχίζω: Αφού πρόκειται για «κηδεία ιδιώτη», πως μπορεί να δικαιολογηθεί η εσπευσμένη επιστράτευση του συνόλου σχεδόν της αστυνομικής μας δύναμης, η οποία  κατέλαβε πλαγιές και βουνοκορφές, προκειμένου να αποφευχθούν δυσμενή συμβάντα; Δηλαδή, παρότι, η Κυβέρνηση προσπάθησε να αποστασιοποιηθεί από την κηδεία, που την ήθελε «απλού ιδιώτη», έσπευσε ωστόσο να λάβει τα απαραίτητα μέτρα για την αποφυγή συνεπειών, που θα αμαύρωναν την εικόνα της στο εξωτερικό. Αλλά, ήταν αρκετά αυτά τα μέτρα, για την ομαλοποίηση μιας αλλοπρόσαλλης κατάστασης;

Και παραπέρα να σημειώσω, ακόμη, ότι επετράπη σε αυτόν τον «ιδιώτη» να ταφεί στο Τατόι και πλάι σε τάφους  βασιλέων. Αλλά, όμως, παρότι η Κυβέρνηση αναγνωρίζει ότι βασιλείς είναι θαμμένοι στους εν λόγω τάφους, ωστόσο τους είχε αφημένους σε τέτοια οικτρή κατάσταση, που ουδείς απλός Έλληνας πολίτης  θα επέτρεπε μια τέτοια κατάντια σε  τάφους δικών  του ανθρώπων. Αφήνω  ασχολίαστο και το ασυγχώρητο γεγονός, της μη αξιοποίησης, για χρόνια, αυτού του χώρου, που θα μπορούσε να εξασφαλίσει σημαντικά έσοδα στην, από πολλές πλευρές, μαρτυρική μας πατρίδα.

Ακόμη, καθώς  πρόκειται για κηδεία «ιδιώτη», προφανώς δεν επετράπη στο φέρετρο να τυλιχτεί με την ελληνική σημαία, αλλά αναζητήθηκαν χρώματα υφασμάτων που  να  την θυμίζουν. Αντιθέτως, όμως, δεν στάθηκε δυνατή η απαγόρευση του εθνικού μας ύμνου, που  αυθόρμητα αποχαιρέτησε  αυτόν τον «απλό  ιδιώτη». Και το χειρότερο, που δεν μπόρεσε να αποφευχθεί, στην  κηδεία του «απλού ιδιώτη» ήταν η συρροή χιλιάδων Ελλήνων, που τον επευφημούσαν, και τον χειροκροτούσαν, αναμένοντας για ώρες το φέρετρο. Αυτόν, τον «απλό ιδιώτη».

Αυτό το σημαντικό τμήμα της κοινής γνώμης που, όπως όλα δείχνουν, έχει δυσαρεστηθεί από την κυβερνητική απόφαση της μη έγκρισης τύπου κηδείας, που θα άρμοζε σε τ. Έλληνα βασιλιά, ουδόλως  ανήκει σε  ακροδεξιούς που  ονειρεύονται επάνοδο του θεσμού  της βασιλείας στη χώρα μας. Αντιθέτως, πρόκειται για Έλληνες που έχουν έμφυτο σεβασμό  απέναντι στην ιστορία μας, και που ανήκουν ίσως σε  ηλικίες, οι οποίες  δεν γαλουχήθηκαν με  εθνομηδενισμό στα μαθητικά τους χρόνια. Και ακόμη και κυρίως, πρόκειται για πολίτες,  που δεν έχουν  πειστεί, ότι τα κρίματα του τέως υπερτερούν τα αντίστοιχα δημοκρατικών ηγετών τους.

Τελειώνοντας  εκφράζω την ωδίνη μου για το ότι η χώρα μας με  τα τόσο πολλά αδιέξοδα, σε αναρίθμητους  τομείς της, αλλά και με τόσο πολλούς εχθρούς γύρω της, που καιροφυλακτούν  να εκμεταλλευτούν το κάθε παραπάτημά της, πραγματικό ή κατασκευασμένο, και με τόσα σκάνδαλα που την πνίγουν, επέλεξε να  αμαυρώσει  ακόμη περισσότερο τη διεθνή της εικόνα.

Όσοι από εμάς συμπληρώνουν τις πληροφορίες τους και με ξένα έντυπα ή ιστοσελίδες γνωρίζουν με τι ευκολία μας φορτώνουν εγκλήματα που ουδέποτε πράττουμε, όπως ανάμεσα και σε άλλα ότι «πνίγουμε μετανάστες στο Αιγαίο». Η αλήθεια είναι ότι, ειδικά αυτή τη δύσκολη περίοδο, έχουμε απόλυτη ανάγκη εξασφάλισης της έξωθεν καλής μαρτυρίας, και η κηδεία του τ. βασιλιά Κωνσταντίνου θα μπορούσε να ιδωθεί ως μια ευκαιρία. Δυστυχώς, η επιλογή  θεάτρου του παραλόγου, για τη διεξαγωγή της, προβάλλει προς τα έξω  λαό, που εκδικείται νεκρό, που αρνείται την ιστορία του, που είναι μικρόψυχος, αλλά και που χρησιμοποιεί πολλά μέτρα και σταθμά στις κρίσεις του για παρόμοιες περιπτώσεις. Σίγουρα θα συγκρουστούμε και με όλα αυτά στο εγγύς και στο  πιο μακρινό μέλλον. Ήδη, αν ευσταθεί η πληροφορία, που την αναφέρω με επιφύλαξη, ο Κάρολος της Αγγλίας φέρεται πολύ θυμωμένος για την απρέπεια της Κυβέρνησης, σε ότι σχετίζεται με την ταφή του εξαδέλφου του, και δηλώνει ότι θα αντιταχθεί στην επιστροφή των ελληνικών αρχαιοτήτων.

newsbreak.gr

Turkey’s Aggressive Spying Activities on German Soil Continue, Secret Document Reveals

0

Η κρυφή διαμεσολάβηση του Βερολίνου στα ελληνοτουρκικά

0

Κάτι κινείται ανάμεσα σε Αθήνα, Άγκυρα και Λευκωσία με τη διαμεσολάβηση του Βερολίνου. Αλλά σε καθεστώς πλήρους μυστικότητας, όπως επισημαίνει ο Ρόναλντ Μαϊνάρντους

    Η καγκελαρία στο Βερολίνο

Υπάρχουν πράγματα, για τα οποία μιλάει κανείς δημόσια, και άλλα που ανήκουν στη σφαίρα της εμπιστευτικότητας. Αυτό ισχύει τόσο στην καθημερινή μας ζωή όσο και στην πολιτική, και ιδιαίτερα στη διεθνή πολιτική. Στις σχέσεις μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, η μυστική διπλωματία είχε πάντα μια σταθερή θέση. Σε ορισμένες περιπτώσεις το κοινό δεν μαθαίνει καν για γεγονότα που λαμβάνουν χώρα πίσω από κλειστές πόρτες ή συμβαίνει μόνο πολλά χρόνια αργότερα μέσα από τα απομνημονεύματα πολιτικών και διπλωματών και τα ιστορικά αρχεία.

Μόνο λιγοστές πληροφορίες έχουν διαρρεύσει για τη συνάντηση έμπιστων του Έλληνα πρωθυπουργού και του Τούρκου προέδρου λίγο πριν από τα Χριστούγεννα. Το μόνο που γνωρίζουμε είναι ότι η Άννα-Μαρία Μπούρα, διευθύντρια του διπλωματικού γραφείου του ΄Ελληνα πρωθυπουργού, και ο Ιμπραήμ Καλίν, στενός συνεργάτης του προέδρου Ερντογάν, συναντήθηκαν στην αντιπροσωπεία της Γερμανίας στα μέσα Δεκεμβρίου μετά τη σύνοδο κορυφής της ΕΕ στις Βρυξέλλες. Είναι επίσης γνωστό ότι ο Γενς Πλέτνερ, ο βασικότερος σύμβουλος εξωτερικής πολιτικής του Γερμανού καγκελάριου, κάθονταν στο τραπέζι. Έχει σημασία ότι ο Πλέτνερ διετέλεσε πρέσβης της Γερμανίας στην Αθήνα από το 2017 έως το 2019 και εξακολουθεί να διατηρεί άριστες επαφές εκεί. Από τη συνάντηση δεν βγήκε ούτε ομαδική φωτογραφία ούτε επίσημη ανακοίνωση.

«Θα ακολουθήσουν κι άλλες επαφές»

Το μόνο που μπορούσε να διαβάσει κανείς στον ελληνικό και τον τουρκικό Τύπο στη συνέχεια ήταν ότι η συνάντηση πραγματοποιήθηκε με πρωτοβουλία της γερμανικής πλευράς με στόχο τη διερεύνηση των δυνατοτήτων αναζωογόνησης των παγωμένων διμερών διαύλων επικοινωνίας. Όντως οι διπλωματικές σχέσεις μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας πάγωσαν ουσιαστικά μετά την ανακοίνωση του προέδρου Ερντογάν, την περασμένη άνοιξη, ότι δεν θα συναντιόταν πλέον με τον Μητσοτάκη. Ως αποτέλεσμα του “Μητσοτάκης γιοκ” οι δίαυλοι επικοινωνίας έχουν «σιγήσει» – τουλάχιστον αυτό είναι γνωστό. Η διπλωματική αφωνία συνοδεύεται από μια πρωτοφανή κλιμάκωση της εχθρικής ρητορικής και επανειλημμένων παραβιάσεων ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων στο Αιγαίο από την πλευρά της Τουρκίας. Όλα αυτά δεν είναι προκλητικά και απαράδεκτα μόνον για τους Έλληνες. Περισσότερες από μία φορές, το Βερολίνο έχει καταστήσει σαφές ότι αυτή η συμπεριφορά της Άγκυρας είναι απαράδεκτη και πρέπει να σταματήσει.

Ο Ρόναλντ ΜαϊνάρντουςΟ Ρόναλντ Μαϊνάρντους

Η στάση αυτή έγινε ιδιαίτερα ορατή κατά την επίσκεψη της Γερμανίδας υπουργού Εξωτερικών Ανναλένας Μπέρμποκ σε Ελλάδα και Τουρκία τον περασμένο Ιούλιο. Για την τουρκική κυβέρνηση, η οποία είχε συνηθίσει στις ιδιαίτερες σχέσεις με την Άγκελα Μέρκελ όλα τα χρόνια, η σχετικά σκληρή γλώσσα του Βερολίνου αποτέλεσε σοκ. «Στο παρελθόν, η Γερμανία συμπεριφερόταν ως έντιμος διαμεσολαβητής», παραπονέθηκε ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Μεβλούτ Τσαβούσογλου, «αλλά τώρα δυστυχώς έχει χάσει την ισορροπία της». Έκτοτε η Άγκυρα έχει επικρίνει επανειλημμένα τη Γερμανία – και την Ευρωπαϊκή Ένωση – για τις δηλώσεις τους σχετικά με τα ελληνοτουρκικά. Για τον λόγο αυτό προκάλεσε έκπληξη σε ουκ ολίγους παρατηρητές ότι ο Ερντογάν συμφώνησε στη συνάντηση των Βρυξελλών. «Είναι θαύμα που κάθισαν σε ένα δωμάτιο”, λέει γερμανική διπλωματική πηγή στην Αθήνα. Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος στο Βερολίνο δεν θέλησε να μοιραστεί άλλες λεπτομέρειες: «Το περιεχόμενο των συνομιλιών είναι μυστικό και αυτό είναι λογικό», δήλωσε προσθέτοντας την ακόλουθη – πολιτικά σημαντική- πληροφορία: «Ο Έλληνας πρωθυπουργός και ο Τούρκος πρόεδρος εκφράστηκαν πολύ θετικά απέναντι στο γερμανικό ερώτημα, κατά πόσο μια τέτοια συνάντηση θα ήταν χρήσιμη». Και είπε ακόμα ότι «θα ακολουθήσουν κι άλλες επαφές, αλλά όλα τα υπόλοιπα παραμένουν εμπιστευτικά».

Ζυμώσεις στο τρίγωνο Βερολίνο, Αθήνα, Άγκυρα

Η γερμανική διαμεσολάβηση δεν περιορίζεται στις ελληνοτουρκικές σχέσεις με τη στενή έννοια αλλά περιλαμβάνει και την Κύπρο. Τελευταία παρατηρείται μια άνευ προηγουμένου αύξηση των διπλωματικών επαφών μεταξύ του Βερολίνου και της Λευκωσίας. Τους τελευταίους μήνες, ο πρόεδρος Αναστασιάδης επισκέφθηκε το Βερολίνο. Πρόσφατα η μέχρι χθες υπουργός Άμυνας της Γερμανίας βρέθηκε στην Κύπρο που δείχνει ότι οι γερμανοκυπριακές σχέσεις πλέον έχουν και μία στρατιωτική διάσταση. Πριν από λίγες ημέρες, τέλος, ο κύπριος υπουργός Εξωτερικών Ιωάννης Κασουλίδης επισκέφθηκε τη Γερμανία. «Η διαίρεση του νησιού δεν μπορεί να αποτελέσει λύση», ήταν η κατηγορηματική τοποθέτηση της γερμανίδας υπουργού Εξωτερικών σε κοινή συνέντευξη Τύπου. Η κυρία Μπερμποκ είπε επίσης ότι το Βερολίνο θα συνεχίσει να κάνει ό,τι μπορεί για την αποκλιμάκωση των εντάσεων στην περιοχή και πρόσθεσε ότι η Κύπρος μπορεί να βασιστεί στη αλληλεγγύη της Γερμανίας και της ΕΕ.

Το ότι αυτά δεν είναι κενά λόγια και οι πρωτοβουλίες έχουν χειροποιαστά αποτελέσματα το επισήμανε με εξαιρετική διαφάνεια ο κ. Κασουλίδης. «Η Γερμανία είναι σε θέση να συνομιλήσει με την Τουρκία σε μία φιλική βάση δούναι και λαβείν, η Γερμανία το έχει αποδείξει αυτό». Και συνέχισε ο κ. Κασουλίδης: «Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες αλλα το 2022 η Τουρκία δεν εισήλθε στην κυπριακή ΑΟΖ ούτε έχει προχωρήσει στα Βαρώσια. Το ότι δεν έγιναν όλα αυτά, οφείλεται εν μέρει στη Γερμανία» κατέληξε ο Κύπριος υπουργός. Τα λόγια του είναι εξαιρετικής σημασίας, διότι κατονομάζουν με μεγάλη σαφήνεια τις συγκεκριμένες επιτυχίες της μυστικής διαμεσολάβησης του Βερολίνου. Δύσκολα αναμένεται ότι η ελληνική – ή ακόμη και η τουρκική – κυβέρνηση θα αναφερθούν με παρόμοια διαφάνεια στις εμπιστευτικές συνομιλίες τους, οι οποίες διεξάγονται με τη συνδρομή της Γερμανίας. Εν κατακλείδι η επιτυχία της μυστικής διπλωματίας εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τη μυστικότητα. Από την άποψη αυτή, το ότι δεν δημοσιοποιούνται τα πάντα έχει και το καλό του.

Ρόναλντ Μαϊνάρντους

Ο Δρ Ρόναλντ Μαϊνάρντους είναι πολιτικός αναλυτής και σχολιαστής και Κύριος Ερευνητής του ΕΛΙΑΜΕΠ. Στα μέσα της δεκαετίας του 90 διετέλεσε διευθυντής της Ελληνικής Σύνταξης της Deutsche Welle.

DW

Γαβριήλ Χαρίτος-Ο αγώνας δρόμου της Ελλάδας στην Αφρική

0

Γαβριήλ Χαρίτος

Ένα νέο ενδιαφέρον κεφάλαιο φαίνεται να έχει ανοίξει για την ελληνική διπλωματία στην Αφρική, με τον Υπουργό Εξωτερικών κ. Δένδια να πυκνώνει τις επισκέψεις του εκεί. Πρόσφατα ολοκλήρωσε περιοδεία στην Ακτή Ελεφαντοστού, στη Γκάνα και στη Γκαμπόν. Προηγήθηκε επίσκεψή του στην Ρουάντα και πέρσι εγκαινιάσθηκε ελληνική πρεσβεία στη Σενεγάλη.

Πράγματι, οι προοπτικές είναι αισιόδοξες εάν συνδυαστούν με την ελληνική επιχειρηματική παρουσία, τις ελληνορθόδοξες ιεραποστολές και την εναπομείνασα Ομογένεια  Ωστόσο η Αφρική παραμένει terra incognita για την ελληνική εξωτερική πολιτική.

Στην δεκαετία του 1950 οι αφρικανικές ψήφοι στον ΟΗΕ δεν περνούσαν απαρατήρητες, αλλά με την υπογραφή των Συμφωνιών Ζυρίχης-Λονδίνου και την τότε ‘διευθέτηση’ του Κυπριακού, το ενδιαφέρον της Αθήνας για την Αφρική ατόνησε. Τη σκυτάλη έλαβε ο Πρόεδρος Μακάριος, κυρίως μέσω του Κινήματος των Αδεσμεύτων, αισιοδοξώντας ότι θα προσελκύσει ψήφους στον ΟΗΕ νομίζοντας ότι έτσι θα αναθεωρήσει το διακοινοτικό status quo στην Κύπρο. Πλην όμως, λόγω των όσων πολλών προηγήθηκαν μέχρι το καλοκαίρι του 1974, η Αθήνα έδειχνε απόμακρη ως προς τις μακαριακές επιδιώξεις. Το στρατιωτικό καθεστώς του 1967, με κινήσεις αποσπασματικές, προσπάθησε να βρει κοινή γλώσσα με αφρικανούς ηγέτες, θέλοντας να ‘προσπεράσει’ δυσάρεστους διεθνείς αποκλεισμούς σε οικονομικό-διπλωματικό επίπεδο. Αργότερα, η διακυβέρνηση Ανδρέα Παπανδρέου ενίσχυσε τις σχέσεις με τον συνταγματάρχη Καντάφι, θέλοντας προφανώς να αποθαρρύνει μια ενδεχόμενη λιβυκή αναγνώριση της «ΤΔΒΚ». Η Αθήνα θυμόταν ότι το καθεστώς Καντάφι είχε χαιρετήσει πανηγυρικά την Τουρκική εισβολή στην Κύπρο για να αιτιολογήσει την δική του αντίστοιχη εισβολή στο (μουσουλμανικό) βόρειο Τσαντ.

Εκ των υστέρων διαπιστώνεται ότι η (μόνη) βασική επιτυχία της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής στην Αφρική ήταν να αποτρέψει την αναγνώριση της «ΤΔΒΚ» από την Λιβύη ή από κάποια άλλη αφρικανική χώρα-δορυφόρο της. Ωστόσο, με τη σταδιακή αποδυνάμωση της Λιβύης, Ελλάδα και Κύπρος καθησυχάστηκαν και παρέμειναν απούσες στην Αφρική. Αντιθέτως, άλλες χώρες μέσου περιφερειακού βεληνεκούς κατάφερναν να συστήσουν τα δικά τους δίκτυα αλληλεξαρτήσεων με τα αφρικανικά καθεστώτα. Ενδεικτικά, στη δεκαετία του 1960 την Αίγυπτο του Νάσερ ανταγωνίσθηκε επιτυχώς το Ισραήλ, ενώ από το 1967 η Λιβύη ενίσχυσε σημαντικά την επιρροή της. Την δεκαετία του 1980 το Σουδάν θεωρείτο ‘ιρανική βάση’, προτού στραφεί προς τη Σαουδική Αραβία και τα ΗΑΕ. Το Κατάρ δηλώνει παρών στο Νότιο Σουδάν, ενώ το Μαρόκο εμβαθύνει την επιρροή του στην Δυτική και Υποσαχάρια Αφρική, με αμερικανική πλέον ενθάρρυνση. Ωστόσο, την τελευταία δεκαετία, κερδισμένη αναδεικνύεται η Τουρκία, εγκαθιδρύοντας την παρουσία της στη Σομαλία και στην Δυτική Αφρική και με δεδομένη την ‘κυπριακή εκκρεμότητα’, ήταν θέμα χρόνου για την Άγκυρα να ζητήσει διπλωματικά ανταλλάγματα από τους αφρικανούς της εταίρους.

Για να εγκαθιδρυθεί η Τουρκία στην Αφρική δεν χρειάστηκε να ανακαλύψει τον τροχό. Τα τελευταία χρόνια μιμείται την ισραηλινή διεισδυτικότητα της περιόδου 1956-1967. Όπως τότε, η «Υπηρεσία Διεθνούς Συνεργασίας» (“Mashav”) του ισραηλινού ΥΠΕΞ έθεσε σε εφαρμογή αναπτυξιακά προγράμματα με επικεφαλής ισραηλινούς συμβούλους, το ίδιο πράττει τώρα η Τουρκία μέσω της δικής της αντίστοιχης “TİKA”. Και όπως ακριβώς το Ισραήλ κατάφερε να αναγνωρισθεί de jure από τις αφρικανικές πρωτεύουσες, το ίδιο ακριβώς επιδιώκει τώρα η Τουρκία για να νομιμοποιηθεί διεθνώς η «ΤΔΒΚ». Η χαρακτηριστική αύξηση του αριθμού αφρικανών «φοιτητών» στα πανεπιστήμια της κατεχόμενης Κύπρου αποτελεί την κορυφή του παγόβουνου. Προ μηνός, η επίσημη επίσκεψη του Αντιπροέδρου της Γκάμπια στην «ΤΔΒΚ» έκρουσε τον κώδωνα του κινδύνου στη Λευκωσία, που σπεύδει να ανοίξει πρεσβεία στη συγκεκριμένη αφρικανική χώρα.

Ευοίωνη η αφύπνιση της Αθήνας. Άδηλα τα αποτελέσματα.

 Ο δρ. Γαβριήλ Χαρίτος είναι ερευνητής του ΕΛΙΑΜΕΠ και του ισραηλινού Ινστιτούτου Μπεν-Γκουριόν

Ukraine War: US Provides Offensive Weapons for First Time

0
Troops from the first and second battery of the 142nd FA Battalion from Fort Chaffee, Arkansas, load M109 howitzers (Paladin) and M270 Multiple Launch Rocket Systems (MLRS) on June 17 at the rail way adjacent to Camp Guernsey to get them home. The artillery soldiers spent their AT during the first three weeks of June participating in Operation Western Strike. It was the first time most of the soldiers had visited Wyoming. (Wyoming Army National Guard photo by Sgt. 1st Class Frank Marquez)

The latest US weapons package to Ukraine, worth an estimated $2.85 billion, is being billed as a potential game-changer as key offensive platforms are being included for the first time.

The package includes 50 Bradley Fighting Vehicles, a medium-armored platform armed with a 25-mm gun that can provide safe transport for up to seven soldiers (depending on the variant), in addition to a crew of three. The Bradley has a top speed of around 38 miles per hour and is also armed with an anti-tank TOW missile launcher, the eponymous ‘tank-killer.’ The platform will be a natural complement for combined arms operations in the flat expanses of the Donbas; however, it will take several weeks of transport and training time before they can actually be deployed on the battlefield.

Reports indicate that the variant being sent to Ukraine is the M2A2 ODS, a somewhat recent modification created based on the combat experience of Operation Desert Storm. The variant includes a new laser range finder, a TACNAV GPS and compass, a first-generation guided missile defense system, and improved thermal imaging.

News of the Bradley delivery comes in the wake of similar announcements from EU allies, which taken together represent the first donations of light tanks/IFW from Western allies. France has agreed to send AMX-10 fighting vehicles, and Germany 40 of its Marder armored vehicle platform. Germany has also announced that it will be joining the United States in providing Patriot air defense systems to Kyiv.

The above deliveries aim to provide a much-needed boost to Ukraine’s counter-offensive capacity, but they still fall short of the battle tanks that the Ukrainian government has been requesting, notably German Leopold-2s or US M-1 Abrams. Yet it’s possible that these infantry fighting vehicles may be a impromptu test-run meant to assess whether the AFU can manage the support needed to fuel and repair them, as the logistical burdens of battle tanks would be considerably higher (for an overview of the Bradley’s abilities and support requirements, read Mark Hertling’s first-hand account on The Bulwark).

The Bradley may not be a tank, but it will synergize well with the even more noteworthy inclusion in this latest arms package: the M109 Paladin. The Paladin is a 155 mm self-propelled howitzer, and the 18 being sent in this package mark a first for Ukraine (the package also includes 36 105mm towed howitzers, adding to the 178 already provided in past deliveries). The M109 features a crew of four and its main turret has a firing range of up to 40 km, depending on the round being used (standard ammunition has a range of 24 km); its top speed is around 39 miles per hour.

The Bradleys and Paladins are meant to help Ukraine ‘retake territory,’ as stated by Deputy Assistance Defense Secretary Laura Cooper when detailing the latest package. Across frontlines that have largely ground to a stalemate as both sides fight for inches, the AFU can utilize drones to reconnoiter soft points in the Russian lines. Then, Paladins and other howitzers can unleash a barrage ahead of Bradleys quickly moving troops in to take advantage of any holes created in the defensive line. Such tactics are in keeping with the combat paradigm that is crystalizing in eastern Ukraine, that of slow and vulnerable tanks, ubiquitous drones, and a premium on mobility and combined operations.

In addition to the above platforms, the latest package also includes:

  • 100 M113 Armored Personnel Carriers
  • 55 Mine-resistant Ambush Protected Vehicles (MRAPs)
  • 138 High Mobility Multipurpose Wheeled Vehicles (HMMWVs)
  • RIM-7 Sea Sparrow surface-to-air missiles (originally a sea-based missile, the RIM-7 is being integrated into Ukraine’s land-based BUK launchers; it can be used to shoot down aircraft or cruise missiles at a range of 12 miles)
  • Assorted ammunition (artillery, mortars, anti-armor mines, rockets, etc.)
  • Claymores, anti-personnel munitions, night vision optics
  • Spare parts for provided platforms

The package adds to an estimated $50 billion in US assistance provided to Ukraine through 2022, a figure that includes humanitarian ($9.9 billion), financial ($15.1 billion), and military support ($22.9 billion). Another $45 billion worth of aid has been approved for 2023; however, future packages could encounter new political hurdles in the Republican-controlled House of Representatives, as Republican Kevin McCarthy reportedly made promises to cut aid to Ukraine to secure his election as Speaker of the House.

Το Άρτσαχ και η Κύπρος: ο αποκλεισμός ως όπλο

0

ΔΙΑΛΟΓΟΣ

Ο ΠΑΡΑΝΟΜΟΣ και ανήθικος αποκλεισμός από το Αζερμπαϊτζάν του Διαδρόμου του Lachin, της μοναδικής οδικής αρτηρίας η οποία συνδέει το Άρτσαχ (στην Δημοκρατία του Ναγκόρνο-Καραμπάχ) με τον υπόλοιπο κόσμο, έχει εισέλθει στην 27η ημέρα της. Ο αποκλεισμός είναι απόλυτος: δεν επιτρέπεται σε κανέναν και σε τίποτα να εισέλθει ή να φύγει από τον θύλακα με αρμενικό πληθυσμό στο Νότιο Καύκασο.

Μία ομάδα Αζέρων –υπό τον μανδύα των «περιβαλλοντικών ακτιβιστών»- διατηρεί τον αποκλεισμό καθώς χειροτερεύει η κατάσταση μέρα με την ημέρα για τους 120.000 εγκλωβισμένους άντρες, γυναίκες και παιδιά, οι οποίοι βρίσκονται υπό μία πολιορκία, όπου τους έχουν αφαιρεθεί ακόμα και τα πιο βασικά αναγκαία ενώ εόρτασαν το Σαββατοκύριακο τα Χριστούγεννα των Αρμενίων.

Μην κάνετε λάθος. Έρευνες οργανώσεων όπως το Radio Free Europe / Radio Liberty, έχουν αποκαλύψει τις σχέσεις μεταξύ των λεγόμενων «περιβαλλοντικών ακτιβιστών και του επίσημου κράτους του Αζερμπαϊτζάν.

Όπως αποδεικνύουν τα τηλεφωνήματα με τους ελεύθερους πολιορκημένους, τα ράφια των καταστημάτων είναι πλέον άδεια. Η τοπική παραγωγή δεν φθάνει για τις ανάγκες του πληθυσμού. Οι τηλεπικοινωνίες είναι ο μόνος τρόπος να επικοινωνήσουμε με τους Αρμενίους του Άρτσαχ.

Οι φόνοι αμάχων, οι διακοπές στις υποδομές, οι περικοπές στη τροφοδότηση ενέργειας, η παρενόχληση της αγροτικής δραστηριότητας και η ψυχολογική πίεση από τις Αρχές του Αζερμπαϊτζάν μας θυμίζουν τις τακτικές της Άγκυρας εναντίον των εγλωβισμένων Χριστιανών των κατεχόμενων της Κύπρου. Ο στόχος είναι ξεκάθαρος: να αναγκαστεί οποισδήποτε αντιμετωπίζεται ως «εχθρός» από την Άγκυρα και το Μπακού να εγκαταλείψει τις πατρογωνικές εστίες του.

Από τότε που ξεκίνησε ο αποκλεισμός, τη Δευτέρα, 12 Δεκεμβρίου 2022, η κατάσταση χειροτερεύει αυξάνεται κάθε μέρα σε όλα βάθος του χειμώνα στα Καυκάσια Όρη. Παρά το γεγονός ότι με την Συμφωνία Ανακωχής του 2020 ο έλεγχος του Διαδρόμου Lachin -ο «ομφάλιος λώρος» του Άρτσαχ και του λαού του- από Ρώσους στρατιώτες, ο παράνομος αποκλεισμός συνεχίζεται.

Πριν από τις 12 Δεκεμβρίου 2022, 400 τόνοι τροφίμων και άλλων βασικών ειδών, όπως φαρμάκων, εισέρχονταν στην Αρτσάχ σε καθημερινή βάση. Από εκείνη την ημέρα, η μόνη εξαίρεση ήταν την Κυριακή, 25 Δεκεμβρίου, όπου ο Διεθνής Ερυθρός Σταυρός επρόκειτο να εξασφαλίσει τη διέλευση δέκα τόνων φαρμάκων, νοσοκομειακού υλικού, παιδικών τροφών μετά από έντονες διαπραγματεύσεις.

Το Υπουργείο Υγείας της Αρτσάχ εκτίμησε ότι αυτές οι προμήθειες τελείωσαν μετά από περίπου δέκα ημέρες.

Την Τετάρτη, 4 Ιανουαρίου, η Διεθνής Επιτροπή του Ερυθρού Σταυρού μεσολάβησε για τη μεταφορά άλλων δύο ασθενών από την Άρτσαχ στην Αρμενία, δήλωσε το υπουργείο Υγείας της Αρτσάχ, εξηγώντας ότι ο ένας ασθενής έχει όγκο στον εγκέφαλο και ο άλλος πάσχει από οφθαλμικό μελάνωμα.

ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ

Στη δήλωσή τους, η οποία δημοσιεύτηκε στις 24 Οκτωβρίου 2022, το Εκτελεστικό Συμβούλιο της Διεθνούς Ένωσης Μελετητών Γενοκτονίας (IAGS) καταδικάζει την τελευταία επίθεση του Αζερμπαϊτζάν κατά της Δημοκρατίας της Αρμενίας και της Δημοκρατίας του Άρτσαχ, ενώ εκφράζει σοβαρή ανησυχία για τον κίνδυνο γενοκτονίας κατά των Αρμενίων στην περιοχή.

Στη δήλωσή του, το Εκτελεστικό Συμβούλιο της IAGS απευθύνθηκε επίσης στο κοινό για την αδιαμφισβήτητη ρητορική μίσους από τις Αρχές του Αζερμπαϊτζάν που στοχεύει τους Αρμένιους. Στη δήλωση αναγνωρίζεται ότι τα σχόλια του προέδρου του Αζερμπαϊτζάν, Ιλχάμ Αλίεφ, όπως «η Αρμενία ως χώρα δεν έχει καμία αξία. Στην πραγματικότητα είναι μια αποικία, ένα φυλάκιο που διευθύνεται από το εξωτερικό, μια περιοχή που δημιουργήθηκε τεχνητά σε αρχαία εδάφη του Αζερμπαϊτζάν».

Τέτοιες δηλώσεις παραβιάζουν ρητά την Διακήρυξη του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών για την Εξάλειψη των Φυλετικών Διακρίσεων (CERD) και αποτελούν δηλώσεις που κινδυνεύουν να υποκινήσουν γενοκτονία και διεθνή εγκλήματα.

Διεθνείς οργανισμοί, όπως το Human Rights Watch, έχουν καταγγείλει ότι οι αυτόχθονες κάτοικοι της Άρτσαχ έχουν στερηθεί και πάλι το φυσικό αέριο για μέρες, κατά την ιδιοτροπία του Αζερμπαϊτζάν.

Ο Επίτροπος για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα του Συμβουλίου της Ευρώπης τόνισε «τη σημασία της εξασφάλισης της ελεύθερης και απρόσκοπτης πρόσβασης για ανθρωπιστική βοήθεια και διεθνείς αποστολές ανθρωπίνων δικαιωμάτων σε όλες τις περιοχές και τους ανθρώπους, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που κατοικούν στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ», στη δήλωσή του της 20ής Δεκεμβρίου 2022.

Η αποκατάσταση της ελεύθερης κυκλοφορίας από και προς την Άρτσαχ ήταν επίσης στη διαταξη της έκτακτης συνεδρίασης του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ την ίδια μέρα, όπου υπήρξαν ρητές εκκλήσεις για άμεση και άνευ όρων επαναλειτουργία του Διαδρόμου του Λατσίν.

Αυτό που χρειάζεται τώρα είναι «πραγματική δράση επί τόπου», είπε ο Διαμεσολαβητής της Άρτσαχ, κ. Gegham Stepanyan, σε μια διαδικτυακή συνάντηση των Αυστραλών Φίλων του Άρτσαχ. Ο Στεπανιάν μιλούσε από το Ερεβάν καθώς είναι ένας από τους 1.100 ανθρώπους που δεν μπορούν να επιστρέψουν στο σπίτι τους λόγω του αποκλεισμού.

Μέσω του εκπροσώπου του Υπουργείου Εξωτερικών των ΗΠΑ, Ned Price, οι Ηνωμένες Πολιτείες ζήτησαν εκ νέου την πλήρη αποκατάσταση της ελεύθερης κυκλοφορίας μέσω του Διαδρόμου του Lachin. «Ανησυχούμε για την παρεμπόδιση της πρόσβασης στον Διάδρομο του Lachin και τις ανθρωπιστικές επιπτώσεις αυτής της κατάστασης. Αυτό καθυστερεί την ειρηνευτική διαδικασία και υπονομεύει τη διεθνή εμπιστοσύνη. Ζητούμε την πλήρη αποκατάσταση της ελεύθερης κυκλοφορίας μέσω του διαδρόμου. Ο δρόμος προς τα εμπρός για όλα τα θέματα είναι μέσω διαπραγματεύσεων», είπε ο Price.

Ο εκπρόσωπος του Υπουργείου Εξωτερικών των ΗΠΑ, όμως, δεν κάλεσε απευθείας το Αζερμπαϊτζάν να λάβει μέτρα για τον τερματισμό του αποκλεισμού.

Το Υπουργείο Άμυνας της Ρωσίας δήλωσε ότι η διοίκηση του ειρηνευτικού του αποσπάσματος συνεχίζει τις διαπραγματεύσεις με το Αζερμπαϊτζάν για την «αποκατάσταση της κυκλοφορίας στον δρόμο Στεπανάκερτ-Γκορίς», υποστηρίζοντας ότι το ειρηνευτικό του σώμα «συνεχίζει να εκτελεί τα καθήκοντά του» που φέρεται να περιλαμβάνουν 24ωρη παρακολούθηση 30 θέσεων να διασφαλίσει ότι η «κατάπαυση του πυρός τηρείται».

Αμέσως μετά το τέλος των μαχών στην Κύπρο τον Αύγουστο του 1974, υπήρχαν περίπου 12.300 εγκλωβισμένοι χριστιανοί στις τουρκοκρατούμενες περιοχές. Το 2022, απομένουν μόλις 300. Από το 1974, ο ΟΗΕ διατηρεί την ειρηνευτική του δύναμη κατά μήκος της ευφημιστικά αποκαλούμενης «Πράσινης Γραμμής» που χωρίζει την Κύπρο. Βόρεια αυτής της γραμμής βρίσκονται τα χωριά των εγκλωβισμένων Χριστιανών Κυπρίων.μ

Οι δημόσιες δηλώσεις οι οποίες υποστηρίζουν την Αρτσάχ είναι ευπρόσδεκτες. Τώρα είναι η ώρα για δημόσια δράση για την υποστήριξη του Άρτσαχ. Τα λόγια δεν φτάνουν πιά.

*Ο Δρ Darren O’Brien είναι πρόεδρος του Αυστραλιανού Ινστιτούτου Μελετών Γενοκτονιών.

neoskosmos.com

How Russia’s Su-57 Felon Jets Compare to U.S. F-35, F-22 Fighters

0
Newsweek
Story by Ellie Cook • Jan 9  

Russia has insisted that its sophisticated Su-57 Felon jets have been “brilliant” for Moscow’s war effort in Ukraine, despite Western doubts over just how often the aircraft has been deployed over the war-torn country.

In this combination image, a Sukhoi Su-57 multirole fifth-generation jet fighter pictured at Zhukovskiy International Airport on August 27, 2019 in Zhukovskiy, Russia and A U.S. Air Force F-35A Lightning II Joint Strike Fighter from the 58th Fighter Squadron, 33rd Fighter Wing, Eglin AFB, pictured off the coast of Northwest Florida.

In this combination image, a Sukhoi Su-57 multirole fifth-generation jet fighter pictured at Zhukovskiy International Airport on August 27, 2019 in Zhukovskiy, Russia and A U.S. Air Force F-35A Lightning II Joint Strike Fighter from the 58th Fighter Squadron, 33rd Fighter Wing, Eglin AFB, pictured off the coast of Northwest Florida.© Getty

On Monday, the U.K.’s Ministry of Defense (MOD) said that although it was highly likely Su-57 aircraft were operating over Ukraine, the missions were probably completed in Russian territory.

Operating from their only known base in southern Russia’s Astrakhan Oblast, the MOD suggested the Kremlin had a “risk-averse” policy to their prized aircraft, fearing “the compromise of sensitive technology.”

Military analyst and president of the Rogue States Project, Harry Kazianis, agreed with this assessment, telling Newsweek he was skeptical “Putin is even sending the Su-57 into Ukraine at all.”

If an Su-57 jet were to be shot down in Ukraine, he argued, “it would prove the plane is not truly a top-tier fighter, killing any hope of it selling around the world.”

What are Su-57 Felon Jets?

The Su-57 has been labeled by the U.K.’s Defense Ministry as “Russia’s most advanced fifth-generation supersonic combat jet,” equipped with “highly advanced avionics.”

The single-seat, twin engine aircraft began development in 2002 in the hopes of competing with the U.S.’s F-35 jet, according to the RAND Corporation, a non-profit policy think tank.

Russian state media hailed the arrival of Su-57 jets into the hands of the Russian military in 2020.

State news agency TASS reported that the Russian air force was to receive 22 aircraft by the end of 2024, bumping this figure up to 76 by 2028.

However, Kazianis cast doubt on these figures, arguing he doesn’t “see Russia building more than perhaps 50 Su-57 fighters” because of the financial drain of the Ukraine war and Russia’s limited manufacturing capabilities.

But the Su-57 is often compared with U.S. stealth aircraft such as the F-22 and F-35 jets.

What are F-22 and F-35 fighters?

The U.S.’s F-22 Raptor aircraft is a fifth-generation stealth jet hailed by manufacturers Lockheed-Martin as the “best air dominance fighter in the world.”

With a length of 62 feet, and a wingspan of 44.5 feet, the F-22 first took to the skies back in 1997.

Most commonly compared with the Su-57, however, is the F-35, described by Lockheed-Martin as the “most lethal, survivable and connected fighter aircraft in the world.”

Slightly smaller at 51.4 feet long with a wingspan of 35 feet, the F-35 was branded by the Chief of Staff of the Air Force, General Charles Q. Brown, Jr., as a vital “part of our fighter force design that outpaces key competitors.”

How do they compare with Russia’s Su-57?

Kazianis argued that the Su-57 “does not truly stack up to an F-22 or F-35 in the traditional sense, in that we have to truly question if the plane is actually a stealth fighter.”

Although the Su-57 “represents the best of Russian aviation” and exceeds the capabilities of fourth-generation fighter jets such as the F-15 and F-16, “it is no match for the F-22 or F-35.”

Kazianis emphasized that there “is no way Russia has any advantage in stealth technology” and said the Su-57 “is no match for the F-22 and F-35 in terms of technology, stealth, weapons and pilot training.”

“Unless World War III breaks out—or Biden gives Ukraine F-22 or F-35 fighters—I don’t see America’s best stealth fighters taking on Russia’s Su-57. If that did happen, the Su-57 would be taken out very quickly,” he said.

Update 01/10/23, 4:08 a.m. ET: This article was updated to include a picture

Newsweek

Δυο λόγια για την περίφημη έκθεση της ΕΥΠ και την εμπλοκή του ονόματος του Α/ΓΕΕΘΑ Κ. Φλώρου…

1
του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Εν πρώτοις να ξεκαθαρίσουμε, ότι το χέρι μας στην φωτιά, δεν μπορούμε να το βάλουμε για κανέναν. Ούτε βεβαίως για τον κ. Φλώρο. Ούτε για κείνους που στήριξαν τον κ. Φλώρο μόλις γνωστοποιήθηκε η εμπλοκή του ονόματός του στην υπόθεση των υποκλοπών, αλλά ούτε για τις πραγματικές προθέσεις όσων έσπευσαν από την πρώτη στιγμή να τον στήσουν στον τοίχο, για όλα όσα βάσιμα ή ενδεχομένως και αβάσιμα φαίνεται να ενοχοποιείται και να του καταλογίζονται…

Οφείλουμε όμως να τονίσουμε, πως η όλη διαχείριση, δείχνει προχειρότητα, παντελή έλλειψη ευθύνης και πολιτικό καιροσκοπισμό. Ως εκ τούτου, αυτή η διαχείριση, γεννά συγκεκριμένα και πολύ σοβαρά ερωτηματικά και όλα δείχνουν πως τελικά δεν θα είναι χωρίς κόστος για την πατρίδα μας. Γιατί το λέμε αυτό…

Πρώτον: Διότι ο κ. Φλώρος, δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως ιδιώτης ή απλό πολιτικό στέλεχος ενώ είναι Α/ΓΕΕΘΑ. Αυτή η τακτική δεν συνιστά θρίαμβο της διαφάνειας και της Δημοκρατίας, αλλά εγκληματική ανευθυνότητα πρώτου μεγέθους και αυτό θα πρέπει να προβληματίσει ιδιαίτερα, αν μη τι άλλο για την πολιτική επάρκεια όλων όσων επέτρεψαν να φτάσουν τα πράγματα μέχρι εδώ .

Δεύτερον: Διότι η διερεύνηση των υποθέσεων στις οποίες φέρεται να εμπλέκεται ο κ. Φλώρος, είναι μια λεπτή και κρίσιμη διαδικασία, οι διαχειριστές της οποίας οφείλουν να συνυπολογίζουν το περιβάλλον των σοβαρών εθνικών απειλών μέσα στο οποίο διαδραματίζεται, γεγονός που δεν επιτρέπει αυτή η διαχείριση να γίνεται με όρους life style.

Τρίτον: Διότι οι εκθέσεις της ΕΥΠ, θα πρέπει να παραγγέλλονται με ευθύνη και να απαιτείται να έχουν αυστηρά στοχευμένο προσανατολισμό, που οφείλει να συνυπολογίζει πολύ σοβαρά τις υφιστάμενες συνθήκες, το περιβάλλον των απειλών και φυσικά την ταυτότητα και κυρίως την ιδιότητα του ερευνώμενου προσώπου.

Τέταρτον: Διότι οι εκθέσεις της ΕΥΠ, δεν θα πρέπει να είναι γονατογραφήματα στα οποία θα αποτυπώνονται κακοδιατυπωμένες Κατινιές, οι οποίες θα επεκτείνονται ακόμη και σε ζητήματα για τα οποία υπάρχουν και άλλες πηγές πληροφόρησης, η ύπαρξη των οποίων ενδέχεται να καθιστά περιττή έως και επιζήμια ακόμη και την ίδια την συγγραφή της έκθεσης, εάν προκύπτει εκ των πραγμάτων ότι ήταν ατυχής ή έστω περιττή η εμπλοκή της ΕΥΠ. Και φυσικά…

Πέμπτον: Διότι οι εκθέσεις της ΕΥΠ, δεν συντάσσονται για να γίνονται στην συνέχεια φέιγ βολάν και να διανέμονται σε ιστοσελίδες και σάιτς αμφιλεγόμενης σκοπιμότητας, χρηματοδότησης και ελέγχου.

Όλα τα παραπάνω, προφανώς δεν σημαίνουν ότι ο Α/ΓΕΕΘΑ, ο ΥΕΘΑ και οι λοιποί επιτελείς είναι υπεράνω του αυτονόητου ελέγχου για τα πεπραγμένα τους. Σημαίνουν ότι η διαχείριση αυτού του ελέγχου στο σύνολο των σταδίων που τον αφορούν (από την έκδοση της εντολής μέχρι την διαχείριση του πορίσματος) θα πρέπει να είναι μια διαδικασία εξαιρετικά λεπτή, υπεύθυνη και να διευθετείται με την δέουσα προσοχή.

Δεν μπορεί δηλαδή εν μέσω κρίσης και εντάσεων να διακινούνται πορίσματα και εκθέσεις και η διαχείριση της Εθνικής ασφάλειας να καθίσταται αιχμάλωτη της πολιτικής σκοπιμότητας, των διαφημίσεων και των διαδικτυακών κλικ.

Οι επιτελείς αφήνονται να ολοκληρώσουν την θητεία τους, (χωρίς να ροκανίζεται το κύρος τους και χωρίς να αποδυναμώνεται η βαρύτητα του διοικητικού τους λόγου, γεγονός που εξυπηρετεί μονάχα την αντίπαλη πλευρά) ή αναζητείται η κατάλληλη φόρμουλα προκειμένου να επιταχυνθεί η απαλλαγή ή η αντικατάστασή τους… Και αφού η μετάβαση ολοκληρωθεί… Αφού το καινούριο επιτελικό σχήμα αναλάβει πλήρως τον έλεγχο… Μετά τους τσακίζεις κυριολεκτικά εάν και εφ όσον εμπλέκονται βάσιμα σε παρανομίες πάσης φύσεως.

Δεν διαχέεις τις συνέπειες στο στράτευμα… Δεν διασύρεις και δεν εξευτελίζεις τον θεσμό… Δεν διακυβεύεις την εμπιστοσύνη στις Ένοπλες Δυνάμεις, την ενότητα μέσα στην κοινωνία και την ισχύ της αποτρεπτικής εικόνας που οφείλεις να αποπνέεις ως χώρα έναντι αυτών που την επιβουλεύονται, για να πουλήσεις δηθενιά, ευαισθησίες και φτηνό πολιτικαντισμό για εσωτερική κατανάλωση. Και εν τέλει δεν αναγορεύεις σε τιμητές της νομιμότητας και της ευαισθησίας – και μάλιστα σε μια περίοδο εξαιρετικά κρίσιμη – τους “θα το ρισκάρουμε με την Τουρκία”. Νισάφι πια…

Εκθέσεις της ΕΥΠ, που αντί να βρίσκονται εκεί που πρέπει, κυκλοφορούν σε ιστοσελίδες αμφιλεγόμενης σκοπιμότητας, κατά την ταπεινή άποψη του γράφοντος δεν είναι εκθέσεις αλλά κουρελόχαρτα και μόνο ως τέτοια θα πρέπει να αντιμετωπίζονται.

Αυτήν την αυτοκτονική λαγνεία στον Δικαιωματισμό στον οποίο έχει παραδοθεί η καθημερινότητά μας, θα την πληρώσει πολύ ακριβά η πατρίδα μας κύριοι. Κρατήστε το…

Ποτέ δεν υπήρξε «Δυναστεία Γκλύξμπουργκ» ή επώνυμο…: 108 χρόνια ψεύδους και προπαγάνδας

37

Γιώργος Ρωμανός

Συγγραφέας Αναλυτής, Ιστορικός Ερευνητής

«Η Ιστορία είναι νόμισμα με δύο όψεις.

Κάθε νόμισμα με μία μόνο όψη είναι απλώς κάλπικο»

Γ.Ρ.

Ο Λυσίου «Λόγος υπέρ Αδυνάτου», 403 π.Χ., αντιμετώπιζε και το ζήτημα της προστασίας από κακόπιστους συκοφάντες. Η υπεράσπιση της αλήθειας σε μια Δημοκρατία είναι σπουδαιότερη από την όποια πολιτική διαφωνία ή αντιπαλότητα. Η καταδίκη της πολιτικής ατιμίας και του ψεύδους θα στήριζε το υπάρχον Πολίτευμά μας. Αντίθετα το ψεύδος οδηγεί στο ξεθεμελίωμα όσων απέμειναν στην «Δημοκρατία» μας, μετά από 49 χρόνια ανελέητης Μεταπολίτευσης, Μνημονίων, Συμφωνίας Πρεσπών και πολλών άλλων.

Πολιτικά λάθη και μάλιστα εθνοκτόνα έγιναν σε μείζονες –καταστροφικά– περιόδους του Νεώτερου Ελληνικού Κράτους, όπως: 1823-1825, «Εθνικός Διχασμός», Καταστροφή της Σμύρνης, η ολέθρια περίοδος 1944-1949, Κύπρος, 1974, Ίμια, κ.ά. Η σχεδόν τετραετία που πραγματικά βασίλευσε ο εκλιπών Βασιλεύς Κωνσταντίνος Β΄, 1964-1967, θα καταταγεί από την Ιστορία στις κρίσιμες μεν περιόδους, όπως δεκάδες άλλες, αλλά δεν μπορεί να συγκριθεί με τις προαναφερθείσες μεγάλες εθνικές καταστροφές.

Το Έθνος μας ξεπέρασε μικρές και μεγάλες κρίσεις μόνο με μακροθυμία, καταλογισμό λαθών αλλά και συγχώρεση, με στόχο την Ενότητα και όχι(!) τον Διχασμό. Όσοι ευεργετήθηκαν με την «Εθνική Συμφιλίωση» για τα της περίοδο 1944-1949, και οι αστοί συνοδοιπόροι τους, θα πρέπει αφού θάψουν το «τσεκούρι» κάθε νέου Διχασμού να αναλογιστούν πώς θα ξεμπλέξει η Ελλάς από την επαίσχυντη «Συμφωνία των Πρεσπών» που μας φόρτωσε η πλήρης υποταγή τους στην Νέα Τάξη Πραγμάτων, και από τον 49χρονο ενδοτισμό τους (τουλάχιστον…) προς την Τουρκία και τις ξένες δυνάμεις.

Περί της δήθεν ύπαρξης «Δυναστείας Γκλύξμπουργκ» ή επωνύμου…

Οι βασιλείς της Ελλάδος, μετά το 1863, ήταν Δανοί και όχι Γερμανοί. Γερμανούς τους θέλει η επί 108 χρόνια συνεχιζόμενη μέχρι σήμερα λυσσαλέα προπαγάνδα, την οποία κατασκεύασε το 1915 –γνωστή για την δολιότητά της– «Μεγάλη Δύναμη». Την προπαγάνδα διακίνησαν και διακινούν ακόμη ελληνικά κόμματα, οι ανίδεοι της Ιστορίας και οι έμμισθοι πράκτορες ξένων δυνάμεων, εντός ή εκτός του Ενιαίου Κυβερνητισμού, θέλοντας να σπείρουν ξανά την διχόνοια και να δημιουργήσουν νέο Εθνικό Διχασμό στην Ελλάδα.

Το όνομα Γκλύξμπουρκγ δεν υπήρξε ΠΟΤΕ ως όνομα της Δυναστείας του βασιλικού οίκου της Δανίας ούτε ως επώνυμο μελών της, όπως δεν υπήρξε οπουδήποτε αλλού στον πλανήτη κάποιος δήθεν «βασιλικός οίκος Γκλύξμπουρκγ».

Σε οποιοδήποτε πανεπιστημιακό(!) ή άλλο βιβλίο, μελέτη, κείμενο, άρθρο Ιστοσελίδα, ή ΜΜΕ υπάρχουν αναφορές για δήθεν «Βασιλική Δυναστεία των Γκλύξμπουργκ», είναι ενσυνείδητα ψεύδη μιας συνεχιζόμενης προπαγάνδας.

Στην πολλαπλά λανθασμένη Βικιπαίδεια[1] γράφεται: «…οι επόμενοι, του Οίκου των Γκλύξμπουργκ, είχαν τον τίτλο Βασιλεύς των Ελλήνων…». Πάνω από αυτό το «λήμμα»-ιστορικό λύμα, με τίτλο ο «Οίκος του Γκλύξμπουργκ[2]» γράφεται σε πλαίσιο!: «Το λήμμα δεν περιέχει πηγές ή αυτές που περιέχει δεν επαρκούν, κλπ. Η σήμανση τοποθετήθηκε στις 20/05/2013.» Αλλού γράφει ψευδώς «Κωνσταντίνος Β΄ της Ελλάδας» και όχι το αληθές «…των Ελλήνων». Με τέτοια ψεύδη χτίστηκε και συντηρείται επί 108 χρόνια η φασίζουσα προπαγάνδα περί δήθεν «Γκλύξμπουργκ».

Πρώτα τα ντοκουμέντα και μετά η άποψη

1.Γκλύξμπουρκγ ονομάζεται στα γερμανικά μια κωμόπολη της επαρχίας Σλέσβιγκ, στη Βόρειο Γερμανία, που μέχρι τον 12ο αι. βρισκόταν υπό Δανικό έλεγχο. Μετά δημιουργήθηκε το ασήμαντο Δουκάτο του Λύξμποργκ, στα Δανικά, το οποίο διεκδικήθηκε σταδιακά από τις: Δανία, Πρωσία και Γερμανία, στην οποία σήμερα ανήκει. Το κάστρο-παλάτι Λύξμποργκ Σλοτ, στα δανικά, και Σλος Γκλύξμπουργκ, στα γερμανικά, χτίστηκε (1582-87) στην όχθη του φιόρδ Φλένσμπουργκ, κάποτε σύνορα Δανίας–Γερμανίας. Εκεί έμεινε περιστασιακά ο Δανός βασιλιάς που εξουσίαζε μια σειρά Δουκάτα με πιο σπουδαία τα Σλέσβιχ–Χόλσταϊν–Σόντερμπουργκ και τελευταίο, ένα προικώο…, το Γκλύξμπουργκ.

Ο Βασιλεύς των Ελλήνων Κωνσταντίνος Α΄ είχε και τον τίτλο του Δουκός της Σπάρτης. Διανοήθηκε ποτέ κάποιος να τον αποκαλέσει Κωνσταντίνο Σπάρτη…

Χαρακτηριστικό της φασίζουσας προπαγάνδας είναι το εξής: αφού στον πύργο έμενε περιστασιακά ο Δανός βασιλιάς, φυσικό ήταν ο πύργος να φέρει το (γνήσιο) Δανικό όνομα Λύξμποργκ Σλοτ (Lyksborg Slot). Όμως, οι παραχαράκτες προκειμένου μετά το 1915 να συκοφαντήσουν τον Βασιλέα των Ελλήνων Κωνσταντίνο Α΄, χρησιμοποίησαν το γερμανικό(!) όνομα Σλος Γκλύξμπουργκ (Schloss Glücksburg), που σημαίνει: «Πύργος της ευτυχίας»… Το όνομα επελέγη από τους συκοφάντες ακριβώς γιατί ήταν κακόηχο και απολύτως γερμανικό…

  1. Ο βασιλεύς Γεώργιος Α΄, γενάρχης του Ελληνικού Βασιλικού Οίκου, δεν είχε επώνυμο ούτε ελέγετο ποτέ Γκλύξμπουργκ. Αναγορεύθηκε παμψηφεί ως Συνταγματικός Βασιλέας των Ελλήνων (και όχι Μονάρχης!) Το ψήφισμα της «Β΄ των Ελλήνων Συνελεύσεως» της 18ης Μαρτίου, 1863: «…α) Αναγορεύει παμψηφεί τον πρίγκιπα της Δανίας Χριστιανόν, Γουλιέλμον, Φερδινάνδον, Αδόλφον, Γεώργιον, δευτερότοκον υιόν του πρίγκιπος Χριστιανού της Δανίας, συνταγματικόν βασιλέα των Ελλήνων υπό το όνομα Γεώργιος Α΄ Βασιλεύς των Ελλήνων…» (Εικόνα 1). Διεθνώς ο τίτλος του ήταν: ROI DES HELLENES.

  1. 3. Οι βασιλείς της Δανίας ποτέ δεν είχαν επώνυμο «Γκλύξμπουργκ» ή οποιοδήποτε άλλο επώνυμο.

Στις 25 Ιουνίου 1983, ετέθη υπ’ όψη της Βασίλισσας της Δανίας ένα Υπόμνημα σχετικό με το ότι ελληνικοί επίσημοι και ανεπίσημοι κύκλοι αποδίδουν στην Ελληνική Βασιλική Οικογένεια το επίθετο Γκλύξμπουργκ (Εικόνα 2). Ζητήθηκε από το Ιδιαίτερο Γραφείο της Βασιλίσσης να επιβεβαιώσει αν οι Δανοί Βασιλείς ή κάποιο μέλος της Βασιλικής Οικογένειας φέρει το όνομα Γκλύξμπουργκ ή οποιοδήποτε επίθετο. Η υπόθεση ανατέθηκε στον Δανό Πρωθυπουργό, το γραφείο του οποίου απάντησε την1η Ιουλίου 1983, ότι «…κανείς Δανός Βασιλιάς ή μέλος της Δανικής Βασιλικής οικογένειας δεν φέρει ή έφερε το όνομα Γκλύξμπουργκ ή οποιοδήποτε άλλο επώνυμο»…» Ενημερώθηκε ο τότε πρωθυπουργός της Ελλάδος, Αντρέας Παπανδρέου. Ωστόσο αυτός μέχρι τον θάνατό του, όλα τα στελέχη του κόμματός του (ΠΑΣΟΚ), καθώς και άλλα αστικά ή κομμουνιστικά κόμματα συνέχισαν και συνεχίζουν μέχρι σήμερα την χρήση αυτού του πλαστού όρου.

  1. Το ελληνικό Συμβούλιο της Επικρατείας (ΣτΕ), μετά από Συνεδρίαση της Ολομέλειάς του εξέδωσε την απόφαση, με Αρθ. 4575/1996, όπου μεταξύ άλλων αναγνωρίζει, το τίτλο: «Κωνσταντίνος, τέως Βασιλεύς των Ελλήνων».

Στην απόφαση δέχεται ότι: «Ο τέως Βασιλεύς των Ελλήνων[…], στερείται επωνύμου λόγω των ιστορικών περιστάσεων και ειδικότερα γιατί οι βασιλιάδες των Ελλήνων δεν είχαν επώνυμο. Συναφώς Ψήφισμα της Β΄ των Ελλήνων Συνέλευσης της 18.3.1863, κλπ. (βλ. Εικόνα 1).

Στην ίδια απόφαση πιστοποιείται, ότι «…κανείς Δανός βασιλιάς ή μέλος της δανικής βασιλικής οικογένειας δεν φέρει ή έφερε το όνομα Γκλύξμπουργκ ή οποιοδήποτε άλλο επώνυμο».

  1. Το Νομικό Συμβούλιο του ελληνικού Κράτους στην γνωμοδότησή του (Ν.Σ.Κ 300/2014, της 30ης/9/2014) αναφέρει τα εξής:

α. Στην 1η σελίδα (Εικόνα 3) αναγράφεται ο τίτλος ταυτότητος προσώπου: «τέως Βασιλέας των Ελλήνων Κωνσταντίνος», με το γράμμα «Β» κεφαλαίο.

β. Στη σελίδα 2 (Εικόνα 4) της ως άνω Γνωμοδότησής του, το ΝΣΚ, εισάγει τα εξής αποδεκτά από το ελληνικό κράτος στοιχεία:

β1. Ταυτότητα ατόμου: «τ. Βασιλεύς των Ελλήνων Κωνσταντίνος.»

β2. Διπλωματικό διαβατήριο με το όνομα-ιδιότητα: «KING CONSTANTINE».

β3. Όλα τα δημόσια έγγραφα του Βασιλέως Κωνσταντίνου Β΄ που προέρχονται από το Ολοκληρωμένο Πληροφοριακό Σύστημα του ΙΚΑ, ΑΜΚΑ, ΟΜΔ Ασφάλισης και Εσόδων, ΑΦΜ, κλπ. Δηλαδή ΟΛΑ τα κρατικά στοιχεία των Ελλήνων πολιτών, και,

β4. Πλήρη στοιχεία ταυτότητος προσώπου και γονέων: «Κωνσταντίνος τέως Βασιλεύς του Παύλου και της Φρειδερίκης».

Στην ίδια Γνωμοδότηση, στη σελίδα 6, γίνονται αποδεκτά όλα όσα προαναφέρθηκαν και στην απόφαση του ΣτΕ, ότι: «Ο αιτών, τέως βασιλιάς των Ελλήνων[…], στερείται επωνύμου λόγω των ιστορικών περιστάσεων και ειδικότερα γιατί οι βασιλιάδες των Ελλήνων δεν είχαν επώνυμο». Γίνεται δεκτή η προαναφερθείσα επιστολή, 1ης Ιουλίου 1983, του Δανού πρωθυπουργού: «…κανείς Δανός βασιλιάς ή μέλος της δανικής βασιλικής οικογένειας δεν φέρει ή έφερε το όνομα Γκλύξμπουργκ ή οποιοδήποτε άλλο επώνυμο»…»

γ. Στην σελίδα 7 (Εικόνα 5) εισάγεται (και) ο όρος «πρώην βασιλιάς» με την ερμηνεία του ΝΣΚ. Έχει ιδιαίτερη σημασία το γεγονός, ότι σε απόφαση ανωτάτου νομικού οργάνου του ελληνικού κράτους εισάγεται γραπτώς η λέξη «πρώην» και όχι μόνο «τέως». Στην συνέχεια αναφέρονται οι θετικές κρίσεις ανώτατων νομικών οργάνων του ελληνικού κράτους (Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο, Συμβούλιο της Επικρατείας, Άρειος Πάγος), όπως και του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.

δ. Η ως άνω Γνωμοδότηση του ΝΣΚ, στην τελευταία σελίδα 8 (Εικόνα 6) υπογράφεται από την Πάρεδρο του ΝΣΚ, Σοφίας Αλεξ. Μπίκου. Στο σημείο 1, αναφέρεται: «το ελληνικό κράτος οφείλει να συμμορφώνεται στις αποφάσεις των ανωτάτων Δικαστηρίων (Συμβούλιο της Επικρατείας, Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο, Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων) και να αναγνωρίζει ως προσδιοριστικό ταυτότητος την λέξη «Βασιλεύς» του αιτούντος», δηλαδή του τ. Βασιλέως των Ελλήνων Κωνσταντίνου Β΄.

Η αιτία και η αρχή της κατασκευασμένης προπαγάνδας περί «Γκλύξμπουργκ»

Το όνομα «Γκλύξμπουρκ» χρησιμοποιείται ως στοχευμένη προπαγάνδα ψεύδους για πρώτη φορά το 1915. Μέχρι την δολοφονία του Βασιλέως των Ελλήνων Γεωργίου Α΄, 18 Μαρτίου 1913, ουδείς είχε διανοηθεί να αποκαλέσει τον βασιλιά «Γκλύξμπουργκ». Οι πάντες γνώριζαν ότι ήταν Δανός στην καταγωγή, όχι Γερμανός, και ότι δεν είχε επώνυμο.

Μετά τον θάνατο του Γεωργίου Α΄, εμφανίστηκε πιο ασφυκτικά εκ μέρους των «Συμμάχων» μας, πρωτίστως τους Αγγλογάλλους, το χρόνιο ζήτημα του απόλυτου ελέγχου της χώρας μας από τις μεγάλες ξένες δυνάμεις. Το ζήτημα πήρε εκρηκτικές διαστάσεις μετά την κήρυξη του Α΄ΠΠ, 1914. Οι Αγγλογάλλοι απαιτούσαν την είσοδο της Ελλάδος στον πόλεμο χωρίς απολύτως κανένα εδαφικό αντάλλαγμα και χωρίς την στρατιωτική κάλυψη της χώρας μας απέναντι στους εχθρούς της, Βουλγαρία και Τουρκία.

Η ουδετερότητα που το 1914 υποστήριξαν αρχικά μαζί ο Βασιλεύς των Ελλήνων Κωνσταντίνος Α΄ και ο πρωθυπουργός Ελ. Βενιζέλος δεν μακροημέρευσε διότι ο Βενιζέλος αλλάζοντας γνώμη τάχθηκε αναφανδόν υπέρ της εισόδου της Ελλάδος στον πόλεμο.

Ωστόσο είχαν προηγηθεί τα εξής: στις 28 Ιουλίου 1913 υπεγράφη η Συνθήκη του Βουκουρεστίου. Τεσσεράμισι μήνες πριν την κύρωσή της, στις 2 Μαρτίου 1913, ο Βενιζέλος σε αγόρευσή του στη Βουλή κατέθεσε την θεωρία του περί «ανυπαρξίας σπονδυλικής στήλης, εάν η Ελλάς επεκτεινόταν προς τα ανατολικά», δηλαδή πέραν της Αν. Μακεδονίας-Θράκης με στόχο την Κωνσταντινούπολη… Τελικά παρά την πίεση των Άγγλων και του Βενιζέλου, να μην προωθηθεί η Ελλάς ανατολικά, την Καβάλα και τις όμορες περιοχές τις εκχώρησε στην Ελλάδα ο Γερμανός Αυτοκράτορας, Κάιζερ, Γουλιέλμος Β΄, και κατοπινός εχθρός των Αγγλογάλλων (ΑΝΤΑΝΤ).

Οι Άγγλοι επιζητούσαν με κάθε τρόπο την Συμμαχία της Βουλγαρίας μέχρι την κήρυξη του Α΄ΠΠ, παρά την καταγγελία του Κωνσταντίνου Α΄ σε αυτούς, ότι οι Βούλγαροι είχαν ήδη συνάψει μυστική συμμαχία με την Γερμανία –αντίπαλο των Αγγλογάλλων.

Μετά την κήρυξη του Α΄ΠΠ ο Κωνσταντίνος Α΄ επέμεινε στην ουδετερότητα, αφού η Ελλάς δεν ελάμβανε εδαφικά ανταλλάγματα ούτε εγγυήσεις της ακεραιότητός της. Αντίθετα ο Βενιζέλος υποστήριξε φανατικά την πάγια εμμονή του να παραδώσει την Καβάλα και τις γύρω πόλεις στους Βουλγάρους. Την απόδειξη την παρέχει ο ίδιος με το ολέθριο τρίτο(!) Υπόμνημά του προς τον Κωνσταντίνο Α΄, της 17ης Φεβρουαρίου 1915. Σε αυτό μεταξύ άλλων γράφει: «…η παραχώρησις της Καβάλας[…]δεν διστάζω να την προτείνω[…]η παραχώρησης του τμήματος Δράμας – Καβάλας[…]η βουλγαρική κυβέρνησης θα εξαγοράσει τις περιουσίες (των Μακεδόνων)[…]πιστεύω ακραδάντως ότι πρέπει να τεθεί κατά μέρος πας δισταγμός.», κλπ. (βλ. λεπτομέρειες στις σελίδες 224-233, στο βιβλίο μου: «Ο ανυπότακτος, Η αληθινή Ιστορία του Εθνικού Διχασμού, Εκδόσεις Λειμών, 2022».)

Η σταθερή αντίθεση του Κωνσταντίνου Α΄ να παραχωρήσει εθνικά εδάφη στη Βουλγαρία, έκανε τους Άγγλους να χαλκέψουν τα ψεύδη της προπαγάνδας τους και να τον παρουσιάζουν σαν δήθεν «Γερμανό, στρατηγό του Γερμανού Αυτοκράτορα και συνεπώς …Γκλύξμπουργκ». Μέχρι σήμερα ο βενιζελικός-νεοφιλελευθερισμός αποκρύπτει ότι ο Κωνσταντίνος Α΄ απέρριπτε συνεχώς τις προτάσεις του Κάιζερ για συμμαχία, όπως και τις οξύτατες και ακραίες αντιθέσεις που είχε και η σύζυγός του Σοφία με τον αδελφό της Γερμανό Αυτοκράτορα.

Συμπερασματικά: Τα περί «Γκλύξμπουργκ» είναι ένα πλαστό κατασκεύασμα που ξεκινά το 1915, από την αγγλική πρωτίστως προπαγάνδα κατά του Βασιλέως Κωνσταντίνου Α΄. Η πλαστότητα αυτή διακινήθηκε από το αγγλικής κατασκευής Κόμμα Φιλελευθέρων του Βενιζέλου, κορυφώθηκε κατά την Δικτατορία Βενιζέλου (1917-1920), διατηρήθηκε εν Ελλάδι με αμείωτο φανατισμό μέχρι τον σημερινό νεο-Φιλελευθερισμό, αλλά και από τους πάσης φύσεως Σοσιαλιστές και Κομμουνιστές που πάντοτε θεωρούσαν την βασιλεία εχθρό τους. Με ψεύδη όμως δεν χτίζεις ιστορία πόσο μάλλον Δίκαιο.

Όπως αποδείχτηκε, σε κάθε ελληνική κρατική υπηρεσία, σε όλα τα ανώτατα δικαστήρια της Ελλάδος, στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων αναγνωριζόταν η ταυτότητα: τέως/πρώην Βασιλεύς των Ελλήνων Κωνσταντίνος Β΄, ενώ σε όλο τον κόσμο το KING CONSTANTINE. Ωστόσο, κάποια ελληνικά κόμματα και οι οπαδοί τους ισχυρίζονταν, επί 108 χρόνια, ότι η Βασιλική Οικογένεια της Ελλάδος και συγκεκριμένα ο τελευταίος βασιλιάς λέγονταν «Γκλύξμπουργκ». Ασχολίαστο.

Η ανελέητη ιστορική αυτοκριτική και αυτογνωσία, η κατεδάφιση των ψευτο-εθναρχικών ειδώλων του παρελθόντος –απώτερου και πρόσφατου– είναι ο αναγκαίος μονόδρομος που μπορεί να δώσει στον ελληνικό λαό νέο Εθνικό Όραμα, Ενότητα και μία Νέα Μεγάλη Ιδέα Πολιτιστική. Μόνο έτσι θα επιβιώσει η Ελλάς απέναντι στον οξύτατο εξ Ανατολών κίνδυνο και θα βγει από την πολύχρονη κρίση σε μια πορεία προς ένα καλύτερο μέλλον. 

[1]https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%8C%CE%B8%CF%89%CE%BD_%CE%91%CE%84_%CF%84%CE%B7%CF%82_%CE%95%CE%BB%CE%BB%CE%AC%CE%B4%CE%B1%CF%82

[2]https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9F%CE%AF%CE%BA%CE%BF%CF%82_%CF%84%CE%BF%CF%85_%CE%93%CE%BA%CE%BB%CF%8D%CE%BE%CE%BC%CF%80%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%B3%CE%BA

 

Δ. Κωνσταντακόπουλος: Η Ελλάδα, η Βρετανία, οι ζηλωτές του «δυτικού πολιτισμού» και μια «αγγλική» ΕΥΠ

0

Η βρετανική αυτοκρατορία υπήρξε αναμφισβήτητα η πιο αιματοβαμμένη σε όλη την ιστορία της ανθρωπότητας.

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Με αφορμή τις δηλώσεις-ομολογίες του Βρετανού πρίγκιπα Χάρι για τις επιδόσεις του στο κυνήγι ανθρώπων στο Αφγανιστάν, που ο ίδιος βέβαια, όπως λέει, δεν τους θεωρούσε καν ανθρώπους, σχολιάσαμε σε προηγούμενο άρθρο μας τις δηλώσεις Ελλήνων πολιτικών και στρατιωτικών για τον δυτικό πολιτισμό και τα «ιδεώδη» του, ιδεώδη που γνώρισε καλά στο πετσί της όλη η ανθρωπότητα, περιλαμβανομένων των Ελλήνων της Ελλάδας και της Κύπρου.

Η βρετανική αυτοκρατορία υπήρξε αναμφισβήτητα η πιο αιματοβαμμένη σε όλη την ιστορία της ανθρωπότητας, υπεύθυνη για τα μεγαλύτερα εγκλήματα στην ιστορία του Ανθρώπου, όπως το ένα εκατομμύριο νεκρών από τους πολέμους στην Ινδία που προκάλεσε, τους δύο πολέμους του οπίου κατά της Κίνας, τους 600.000 σφαγμένους κομμουνιστές της Ινδονησίας και άλλα ων ουκ έστι αριθμός. Το ρεκόρ βαρβαρότητας είχε, όχι πολιτισμού, ώσπου το έσπασε κι αυτό η διάδοχός της, η αμερικανική αυτοκρατορία.

Πολεμώντας τον Ροβεσπιέρο, συμμαχώντας με το Κοράνι

Ο κύριος ρόλος των Βρετανών στην Ευρώπη ήταν, οχυρωμένοι πίσω από τη Μάγχη, όπου δεν κινδύνευαν εύκολα από επέμβαση, να υποδαυλίζουν τις συγκρούσεις στην ήπειρο, ιδιαίτερα μετά το 1789 και με κατεξοχήν σκοπό τους να πνίξουν το δημοκρατικό πνεύμα των Γάλλων. Αυτά τα θυμόταν καλά και ο Ντε Γκωλ, για αυτό και έβαζε διαρκώς βέτο σε οποιαδήποτε συμμετοχή τους στην ΕΟΚ.

Στις αποικίες, οι Βρετανοί ενίσχυσαν, όσο πιο συστηματικά γινόταν, τις πιο βάρβαρες εκδοχές του Ισλάμ. Αυτοί έφτιαξαν τους Αδελφούς Μουσουλμάνους στην Αίγυπτο, αυτοί απαγόρευσαν στα κορίτσια της χώρας του Νείλου, το 1925, να πηγαίνουν στο σχολείο. Χρειαζόντουσαν τον ισλαμισμό ως αντίβαρο στον αραβικό εθνικισμό και σοσιαλισμό, όπως οι Αμερικανοί «έφτιαξαν» το μεσαιωνικό βασίλειο της Σαουδικής Αραβίας και οι Ισραηλινοί ενίσχυσαν τη Χαμάς ως αντίβαρο στην Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης και όπως στις μέρες μας, σύμφωνα με πολλές ενδείξεις, CIA, MI6, MIT, Mossad έκαναν ό,τι μπορούσαν για να εμφανισθεί ο ISIS (Ισλαμικό Κράτος).

Δεν είναι άλλωστε καθόλου τυχαίο ότι όλες οι δυτικές επεμβάσεις τα τελευταία τριάντα χρόνια στόχευσαν κυρίως τα πιο λαϊκά και προοδευτικά καθεστώτα της Μέσης Ανατολής, όπως το Ιράκ, τη Συρία και τη Λιβύη, αλλά ενίσχυσαν και τον Ερντογάν αρχικά, ελπίζοντας ασφαλώς ότι θα αποδεικνυόταν (όπως και η Χαμάς) αιωνίως εξαρτώμενος από αυτούς (πάντως και σήμερα φαίνεται ότι το Λονδίνο είναι που διαθέτει τις καλύτερες σχέσεις και διείσδυση στην Άγκυρα σε βάθος από όλες τις δυτικές πρωτεύουσες). Τα περί πολέμου κατά της «ισλαμικής βαρβαρότητας» δεν είναι παρά σανό για να τρώνε όσοι θέλουν να εξαπατώνται.

Τώρα, όλοι αυτοί, μας ζητούν να συστρατευθούμε σε ιερό πόλεμο της Δύσης κατά του Ισλάμ, που τον διακόπτουν βέβαια οποτεδήποτε οι γεωπολιτικές τους ανάγκες (και τα μπαξίσια που εισπράττουν) το απαιτούν και μάλιστα τον διακόπτουν έναντι των πιο οπισθοδρομικών και βάρβαρων καθεστώτων της περιοχής.

Το όραμα της Ουδετερότητας

Η Ελλάδα όμως, όπως και η Κύπρος, εδώ που βρίσκεται μπορεί να επιβιώσει μόνο ισορροπώντας ανάμεσα στο μεσανατολικό, το σλαβικό και τον δυτικό κόσμο και ο καλύτερος τρόπος για να το πετύχει θα ήταν αν εφάρμοζε την ιδέα του Μίκη Θεοδωράκη για ουδετερότητα καθιστάμενη ταυτόχρονα πολιτιστική πρωτεύουσα της ανθρωπότητας. Θα εκτόξευε μια τέτοια στάση το παγκόσμιο κύρος της χώρας μας και θα αποτελούσε και μια ασπίδα προστασίας πιο αποτελεσματική ίσως και από τα F-16.

Αλλά μόνο ως ουτοπίες για ένα μακρινό μέλλον μπορούν να ακουστούν τώρα αυτά, από μια Ελλάδα – προτεκτοράτο και ένα λαό στο χώμα. Μόνο αν κάποτε μπορέσει ο ελληνικός λαός να ξαναπιάσει το νήμα της ιστορίας του και των ανολοκλήρωτων (1821) ή συντριμμένων (1940-45)  επαναστάσεών του θα μπορούσαν να ξαναπούν στην ημερήσια διάταξη.

Πριν από το 1821, το δημοκρατικό και επαναστατικό πνεύμα της Γαλλίας που πολεμούσαν με τόση έχθρα οι Εγγλέζοι λόρδοι ήταν αυτό που ενέπνευσε τον Ρήγα και τους Φιλικούς, προτού οι Μαυροκορδάτοι πνίξουν, για λογαριασμό πάλι των Εγγλέζων, το δημοκρατικό και λαϊκό πνεύμα των πρωτεργατών του 21, με τη βοήθεια των χρυσοπληρωμένων δανείων των Ρότσιλντ. Δεν είναι τυχαίο που όλη η ελληνική «ελίτ» – ο Θεός να την κάνει – λατρεύει τον Μαυροκορδάτο και προσκυνάει τους Ρότσιλντ.

Στους Άγγλους τώρα η ΕΥΠ

Η ελληνική άρχουσα τάξη δεν ξεχνάει βεβαίως ποτέ τη συμβολή των Εγγλέζων στην επιβίωσή της μετά την Κατοχή. Ίσως γι’ αυτό, ποιος ξέρει, η παρούσα κυβέρνηση ανέθεσε στους Βρετανούς την ανασυγκρότηση της ΕΥΠ (το έγραψε μόνο η Καθημερινή, τα άλλα ΜΜΕ το θεώρησαν δευτερευούσης σημασίας είδηση). Σωστή επιλογή, δεν λέω. Οι Βρετανοί, εκτός από τις άπειρες επεμβάσεις τους στα ελληνικά πράγματα, εκτός από τη βάρβαρη καταστολή των Ελληνοκυπρίων και εκτός από την τεράστια συμβολή τους στο Κυπριακό, ειδικεύονται και σε κάθε είδους βρωμοδουλειές παγκοσμίως, ακόμα κι αυτές που δε θέλει να κάνει η ίδια η CIA, ιδιαίτερα στην κατασκευή fake ισλαμικής τρομοκρατίας και σε αντιρωσικές προβοκάτσιες, ενώ είναι αποδεδειγμένα οι καλύτεροι φίλοι των Τούρκων στη Δύση. Τι να πούμε εμείς τώρα; Σε καλά χέρια η ΕΥΠ. Αν και δεν μπορεί να αποκλειστεί, με τόσους ξένους που μαζεύτηκαν εκεί, να γίνει τελικά και του Κουτρούλη ο Γάμος αναμεταξύ τους.

Εκτός της συμφωνίας της ΕΥΠ υπεγράφησαν και συμφωνίες με το βρετανικό Υπουργείο Άμυνας, αν δεν κάνω λάθος για τις ειδικές δυνάμεις.

Γενικώς μιλώντας ο Θεός να βάλει το χέρι του. Ας ελπίσουμε τουλάχιστον ότι δεν θα ξαναγυρίσουμε στην εποχή των πραξικοπημάτων και των δικτατοριών εισαγωγής.

Πηγή: kosmodromio.gr

Προάγγελος δυσάρεστων εξελίξεων η προβολή Εθνικού εδάφους ως χώρο που τελεί υπό ΝΑΤΟϊκή κηδεμονία

0

γράφει ο Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΣ

Οι Αμερικανοί και το ΝΑΤΟ, ουδέποτε υπήρξαν εγγυητές της Εθνικής κυριαρχίας και της εδαφικής ακεραιότητας της πατρίδας μας. Παρ’ όλα αυτά, ο ανεκδιήγητος πρωθυπουργός, απετόλμησε να χαρακτηρίσει ως «ΝΑΤΟϊκά» τα Ελληνικά νησιά τα οποία στοχοποιεί συστηματικά η αναθεωρητική Τουρκία, αμφισβητώντας στην πράξη το κυριαρχικό καθεστώς, αλλά και το ευρύτερο γεωπολιτικό τους αποτύπωμα…

Η πρωθυπουργική αυτή τοποθέτηση, θα μπορούσε να εκληφθεί και ως «ατυχής» τοποθέτηση. Στην πράξη όμως και επί της ουσίας, δεν είναι παρά μια ακόμη απολύτως συνειδητή νοσηρή ιδεοληπτική θερμοκοιτίδα που θα τροφοδοτήσει δυσάρεστες εξελίξεις και θα αναπαράξει καινούρια προβλήματα…

Ο έμμεσος εθνικός αποχαρακτηρισμός μιας κρίσιμης ζώνης ανάσχεσης της Τουρκικής επιθετικότητας, στην οποία θα πρέπει να ασκείται ΣΚΛΗΡΗ και ΑΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΤΗ Εθνική κυριαρχία, τροποποιεί δραματικά την φυσιογνωμία της, το εύρος, τους σκοπούς, την ταυτότητα του φορέα ελέγχου αλλά και τον τρόπο της επιχειρησιακής της εργαλειοποίησης…

Η προβολή Εθνικού εδάφους ως χώρο που τελεί υπό ΝΑΤΟϊκή κηδεμονία, συνιστά μια καταφανώς επικίνδυνη αντίληψη η οποία προετοιμάζει το έδαφος για την διευκόλυνση της ενσωμάτωσης των τουρκικών απαιτήσεων στο ευρύτερο περιβάλλον των Αμερικανονατοϊκών σχεδιασμών, και μετατρέπει στην πράξη μια ζώνη στην οποία θα πρέπει να ασκείται σκληρή και αδιαπραγμάτευτη Εθνική κυριαρχία, σε χώρο που ενσωματώνεται πλήρως στον υπερεθνικό ΝΑΤΟϊκό σχεδιασμό και που ως τέτοιος, προϋποθέτει πως στο περιβάλλον του αποδυναμώνεται δραματικά η Εθνική κυριαρχική ατζέντα…

Ως εκ τούτου, η απαράδεκτη δήλωση του Έλληνα πρωθυπουργού, προετοιμάζει το έδαφος για την ενεργοποίηση ενός ακόμη κεφαλαίου από την επικίνδυνη, προσωπική μυστική Διπλωματία που ασκείται στο παρασκήνιο, και η οποία όπως όλα δείχνουν φιλοτεχνεί σταδιακά ένα ερμαφρόδιτο καθεστώς σε μια ζώνη που έχει καθοριστική στρατηγική βαρύτητα, για το ισοζύγιο της επόμενης μέρας…

Η σταδιακή μετάπτωση της Εθνικής κυριαρχίας σε ζώνη που τελεί υπό το ιδιότυπο καθεστώς της ΝΑΤΟϊκής επικυριαρχίας, θα τροποποιήσει δραματικά και τα πρωτόκολλα επιχειρησιακού και όχι μόνο ελέγχου στην ευρύτερη περιοχή, ανοίγοντας έτσι τον δρόμο για την ουσιαστική διχοτόμηση του Αιγαίου…

Δ. Μακροδημόπουλος: Ο Μινώταυρος στο Μάτι

2

του Δημήτρη Μακροδημόπουλου

Σύμφωνα με τον μύθο του Θησέα, κάθε εννιά χρόνια εφτά νέοι Αθηναίοι και εφτά νέες Αθηναίες στέλνονταν στην Κρήτη και κατασπαράζονταν από τον Μινώταυρο μέσα στον Λαβύρινθο. Ήταν το τίμημα  που κατέβαλαν οι Αθηναίοι στον Μίνωα επειδή σκότωσαν τον γιό του Ανδρόγεω και ηττήθηκαν στον πόλεμο που κήρυξε εναντίον τους. Το Μάτι, η Μάνδρα, η Ηλεία, η Εύβοια, όσα προηγήθηκαν και όσα θα ακολουθήσουν είναι το τίμημα που καταβάλλει  κάθε τόσο η ελληνική κοινωνία στο “κράτος – Μινώταυρο” των πελατειακών σχέσεων, ένα κράτος που οικοδομήθηκε χωρίς την αντίδρασή της αλλά αναπαράγεται σε κάθε εκλογική αναμέτρηση με τη συναίνεσή της. Γιαυτό, σε αυτή την περίπτωση δεν θα υπάρξει Θησέας να σκοτώσει τον Μινώταυρο ούτε μίτος της Αριάδνης για να βγούμε από τον πολυδαίδαλο Λαβύρινθό τους.

Αναζητά η Δικαιοσύνη τους ενόχους για την τραγωδία στο Μάτι. Όμως, το Μάτι είναι σε σημαντικό βαθμό δημιούργημα καταπάτησης γης και αυθαίρετης δόμησης που συσσωρεύτηκαν επί δεκαετίες και στερούσαν σε ένα μεγάλο τμήμα ακτής ακόμη και την πρόσβαση. Είναι δημιούργημα της Πολιτείας που έρχονταν κάθε τόσο να “νομιμοποιήσει” και να “τακτοποιήσει” την αυθαιρεσία και να δικαιώσει τους καταπατητές χάριν εκλογικών σκοπιμοτήτων. Ακόμη και τώρα με συνοπτικές διαδικασίες νομιμοποιούνται αυθαίρετα μέσα σε δάση και με ακόμη πιο συνοπτικές επιτρέπεται (μετά τη Μάνδρα, το Μάτι, στην εποχή της κλιματικής κρίσης…) η αυθαίρετη δόμηση σε εκτός σχεδίου περιοχές. Αρκεί ένα τοπογραφικό και ένα συμβόλαιο ιδιοκτησίας, για να (ξανα)δοθεί άδεια οικοδόμησης σε οικόπεδα μικρότερα από 4 στρέμματα – κάτι που, αφού έκανε εκτεταμένες ζημιές στα νησιά και σε όλη την Ελλάδα, είχε απαγορευθεί. Ποιά διδάγματα αποκόμισε λοιπόν η κοινωνία από τις τραγωδίες στο Μάτι και αλλού;

Θεωρώ αδιανόητο ένας αρχηγός Σώματος, ή ο επί κεφαλής μιας δημόσιας υπηρεσίας, κρίσιμης για την ασφάλεια των πολιτών, να μην εξαντλήσει όλες τις δυνάμεις του στην άσκηση των καθηκόντων του, στο μέτρο βέβαια των δυνατοτήτων του. Αν οι δυνατότητές του επαρκούν ή όχι  για τις ευθύνες που του ανατίθενται, η πολιτική ηγεσία του υπουργείου τις αξιολογεί και τον προαγάγει. Με ποιά κριτήρια; Και ποιάς υπηρεσίας θα ηγηθεί; Πώς συγκροτήθηκε και πώς λειτουργεί; Με πρόσληψη υπαλλήλων με προσόν την κομματική τους πίστη; Ακόμη και αν αυτή έγινε μέσω ΑΣΕΠ η μετέπειτα εξέλιξή τους, καθορίζεται από κριτήρια εξωυπηρεσιακά. Απαραίτητη η έκδηλη συμπάθεια σε συνδικαλιστική παράταξη και η συναίνεση στην πολιτική κόμματος εξουσίας ώστε να σε προστατεύουν από τις “αδικίες”. Απαραίτητη προϋπόθεση για να εκπληρωθούν οι φιλοδοξίες σου, να εξασφαλίσεις μια ποθητή μετάθεση, να προαχθείς αλλά και παρακαταθήκη για το μέλλον των παιδιών. Μια υπηρεσία έντασης, που ένα σημαντικό τμήμα του προσωπικού έχει τον “προστάτη” συνδικαλιστή ή βουλευτή πόσο αποτελεσματική μπορεί να είναι; Πώς μπορεί να ασκήσει αποτελεσματική διοίκηση ο επικεφαλής; Όμως έτσι, μέσα από το πελατειακό σύστημα ένα σημαντικό ποσοστό του ελληνικού λαού έζησε και ζει “καλά”. Το δέλεαρ είναι μεγάλο. Γιαυτό το ατομικό παραμέρισε το συλλογικό συμφέρον και η αναξιοκρατία αντιστέκεται στην αξιοκρατία σε όλα τα επίπεδα. «Το ρουσφέτι είχε την γενική ιδιότητα να εξειδικεύει και να εξατομικεύει το κάθε πρόβλημα και την κάθε λύση, έτσι ώστε η μακρόπνοη συλλογική συσπείρωση με σκοπό την ανοιχτή και έννομα θεμελιωμένη προάσπιση συλλογικών συμφερόντων  έχανε την έλξη της στα μάτια των αμέσως ενδιαφερομένων» μας λέει ο Παναγιώτης Κονδύλης. Όμως αυτή η πραγματικότητα που λειτουργεί επί δεκαετίες, από την απαρχή του ελληνικού κράτους, εμπέδωσε νοοτροπίες που δεν είναι εύκολο να ανατραπούν. Γιαυτό  η εκατόμβη των θυμάτων αποδίδεται κάθε φορά στην κακοτυχία τους και στην “κακιά ώρα” ή προσωποποιείται η ενοχή. Αυτό όμως που δίνει “άλλοθι” στη νοοτροπία να διαιωνίζεται είναι το γεγονός ότι τα θύματα αυτών των ανείπωτων τραγωδιών είναι αριθμητικά ελάχιστα μπροστά στο σύνολο των «ευεργετηθέντων» πολιτών του συστήματος. Γιατί λοιπόν το εκλογικό σώμα στην πλειοψηφία του να προτάξει το συλλογικό έναντι του ατομικού συμφέροντος; Έτσι ενώ η χώρα διαθέτει ικανό δυναμικό ο κομματισμός και οι πελατειακές σχέσεις το καθιστούν αναποτελεσματικό και ανίκανο.

Από τη στιγμή που προσωποποιείς τις ευθύνες, ουσιαστικά αποδέχεσαι ότι όλα είχαν καλώς και ότι η τραγωδία οφείλονταν στην πλημμελή άσκηση των καθηκόντων των εγκαλούμενων και όχι στις συνθήκες που διαμόρφωσε το πολιτικό σύστημα επί δεκαετίες. Με αυτόν τον τρόπο η κοινωνία ξεπερνά κάθε φορά τα αδιέξοδά της στα οποία οδηγείται και συνεχίζει απαρέγκλιτα την ίδια πορεία. Με αυτόν τον τρόπο προστατεύει  τον πελατειακό χαρακτήρα της πολιτικής ζωής του τόπου  ώστε το σύστημα να αναπαράγεται, γιαυτό αποφεύγει πάντα την ενδοσκόπηση και αποδίδει συγκυριακά την ευθύνη. Γιαυτό η Χάνα άρεντ έγραφε, πως «όταν όλοι είναι ένοχοι κανείς δεν μπορεί να δικαστεί».

Μακροδημόπουλος Δημήτρης

Αλεξ/πολη – κιν. 6947-771412

11/12/2022