Αρχική Blog Σελίδα 1746

Πέθανε ο Νίκος Ξανθόπουλος σε ηλικία 89 ετών

0

22/01/2023  12:29
Έφυγε από τη ζωή στα 89 του χρόνια, το «παιδί του λαού», ο αγαπημένος ηθοποιός, Νίκος Ξανθόπουλος.

Δημοφιλής κυρίως τη δεκαετία του ’60, οπότε πρωταγωνίστησε σε πολλές δραματικές ταινίες, έγινε γνωστός μέσα από τους ρόλους του φτωχού και κατατρεγμένου λαϊκού παιδιού που ζει μέσα στη δυστυχία αλλά τελικά λυτρώνεται.

Τον τελευταίο καιρό ο σπουδαίος ηθοποιός νοσηλευόταν στην εντατική λόγω των σοβαρών προβλημάτων υγείας που αντιμετωπίζει.

«Αντιμετωπίζει καρδιολογικά προβλήματα εδώ και χρόνια και αυτά προξένησαν και άλλες δυσλειτουργίες στα ζωτικά όργανα, με αποτέλεσμα να εισαχθεί επειγόντως στην εντατική. Οι γιατροί είναι πολύ επιφυλακτικοί για το λόγο ότι είναι πάρα πολύς ο χρόνος που βρίσκεται στην εντατική και φοβούνται για ενδονοσοκομειακές λοιμώξεις» ανέφερε στις αρχές Ιανουαρίου ο Νίκος Νικόλιζας στην εκπομπή του Alpha «Καλύτερα δεν γίνεται».

Νωρίτερα, την Πέμπτη, 22 Δεκεμβρίου, ο δημοσιογράφος Τάσος Κοντογιαννίδης βρέθηκε στο πλευρό του 88χρονου ηθοποιού στη ΜΕΘ του νοσοκομείου στο Αιγάλεω και έκανε μια σχετική ανάρτηση.

Ποιος ήταν ο Νίκος Ξανθόπουλος
Ο Νίκος Ξανθόπουλος γεννήθηκε στην Νέα Ιωνία της Αθήνας στις 14 Μαρτίου του 1934. Παιδί Ποντίων προσφύγων μεγάλωσε φτωχικά μαζί με τη μητέρα του. Ο πατέρας του ήταν τσαγκάρης, ψαράς και αντιστασιακός. Η μητέρα του τον μεγάλωσε μόνη της καθώς ο πατέρας του απουσίαζε για μεγάλα χρονικά διαστήματα.

Κατά τα εφηβικά του χρόνια υπήρξε αθλητής της ΑΕΚ. Πέραν του αθλητισμού, λάτρευε το διάβασμα. Μεγαλώνοντας αποφάσισε να ασχοληθεί με το θέατρο παρότι αρχικά τον γοήτευε η ιδέα να γίνει φιλόλογος. Ίνδαλμά του τότε υπήρξε ο Μάνος Κατράκης.

Σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Ηθοποιός της σκηνής από το 1957 έως το 1963, αφοσιώθηκε τελικά στον κινηματογράφο. Το 1970 ίδρυσε δικό του θίασο και περιόδευσε στην Ελλάδα.


Ο Νίκος Ξανθόπουλος κρατά το βιβλίο του / Φωτογραφία: ΒΕΡΒΕΡΙΔΗΣ ΒΑΣΙΛΗΣ / MotionTeam

Η τελευταία του κινηματογραφική παρουσία, μετά από απουσία 24 ετών, έρχεται το 1995 στην ταινία του Γιώργου Ζερβουλάκου Με τον Ορφέα τον Αύγουστο.

Στα τέλη του 2005 εκδίδει σε βιβλίο την αυτοβιογραφία του «Όσα θυμάμαι και όσα αγάπησα» και διοργανώνει εμφανίσεις σε διάφορα μέρη ανά την Ελλάδα για την προώθηση του έργου του. Η ιδέα για το βιβλίο δημιουργήθηκε μετά από συνέντευξή του στο περιοδικό Εικόνες.

Παντρεύτηκε δύο φορές και έχει τέσσερα παιδιά και πέντε εγγόνια.


Η αυτοβιογραφία του Νίκου Ξανθόπουλου «Όσα θυμάμαι και όσα αγάπησα» / Φωτογραφία: ΒΕΡΒΕΡΙΔΗΣ ΒΑΣΙΛΗΣ / MotionTeam

Η πορεία του στο θέατρο και τον κινηματογράφο
Η πρώτη του επαγγελματική εμφάνιση στο θέατρο έγινε σύμφωνα με τη wikipedia, με τον θίασο Κατερίνας στην κομεντί Βιργινία. Συνέχισε στο ελεύθερο θέατρο με διάφορους ρόλους: Η κυρία δε με μέλει, Λα μάμα, Ηλέκτρα (θίασος Ροντήρη, όπου έπαιξε τον ρόλο του Ορέστη), Είσοδος υπηρεσίας, Σκάνδαλα στην εξοχή και το Τραγούδι του νεκρού αδερφού (θίασος Κατράκη). Συμμετείχε σε 24 θεατρικές παραγωγές και έπαιξε όλα τα είδη του θεάτρου.

Η πρώτη του εμφάνιση στον κινηματογράφο έγινε το 1958 στην κωμωδία του Φίλιππα Φυλακτού Το εισπρακτοράκι, στο πλευρό του Βασίλη Αυλωνίτη και του Νίκου Ρίζου.

Ως κινηματογραφικός πρωταγωνιστής καθιερώθηκε από τον σκηνοθέτη-παραγωγό Απόστολο Τεγόπουλο (Κλακ Φιλμ), με τον οποίο είχε αποκλειστική συνεργασία από το 1964 μέχρι το 1971, σε μουσικές δραματικές ταινίες.

Εκκίνηση στις ταινίες της νεοσύστατης Κλακ Φιλμ έκανε το 1963 στην ταινία Πληγωμένες καρδιές, στον ρόλο του κακού κουνιάδου. Η αρχή της τυποποίησης των ρόλων του Ξανθόπουλου έγινε έναν χρόνο αργότερα στην ταινία Αγάπησα και πόνεσα, όπου παρουσιάζονται όλα τα στοιχεία που καθιέρωσαν τον Ξανθόπουλο στη συνείδηση του κόσμου σαν παιδί του λαού.

 

Η τηλεόραση και η εποχή της βιντεοταινίας
Στην τηλεόραση πρωτοεμφανίστηκε το 1973 στη σειρά Αγρίμια.

Οκτώ χρόνια μετά τα Αγρίμια, το 1981, παίζει στο σίριαλ του Ερρίκου Θαλασσινού Το ημερολόγιο ενός θυρωρού. Υποδύεται τον καπετάνιο που θέλει να μπαρκάρει και δεν μπορεί να βρει κάπου να αφήσει τον γιο του. Ο ρόλος ήταν αφορμή να ξαναρχίσει το κάπνισμα.

Το 1994 έπαιξε στην τηλεοπτική δραματική σειρά Στην κόψη του ξυραφιού. Το 1989 συνεργάζεται με τον Απόστολο Τεγόπουλο και τον Πάνο Κοντέλλη στο Μινόρε μιας καρδιάς που κυκλοφόρησε σε 3 κασέτες και κατόπιν παίχτηκε στην ΕΡΤ σε 16 επεισόδια.

 

Κατόπιν προέκυψε το Η αγάπη που δε γνώρισε σύνορα της οποίας τα γυρίσματα έγιναν στην Αθήνα, την Κωνσταντινούπολη και το Παρίσι. Κυκλοφόρησε σε δύο κασέτες. Αργότερα προβλήθηκε σε 8 επεισόδια στο MEGA.

 

Ακολούθησαν άλλες δύο βιντεοπαραγωγές, Η καρδιά του πατέρα και Έρωτας στο περιθώριο, που παίχτηκε και στην τηλεόραση στο κανάλι ΑΝΤ1, το 1992.

Η σχέση του Νίκου Ξανθόπουλου με το τραγούδι
Για τις ανάγκες των ταινιών έγινε τραγουδιστής υπό την καθοδήγηση του Απόστολου Καλδάρα και της Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου.

Μετά το 1971 σταμάτησε τις εμφανίσεις του στον κινηματογράφο και μεταπήδησε σε νέα καριέρα στο λαϊκό τραγούδι. Συνολικά έχει κυκλοφορήσει 9 άλμπουμ και 55 σινγκλ. Η δισκογραφία του περιλαμβάνει γύρω στα 300 τραγούδια. Τα τραγούδια του υπογράφουν μεταξύ άλλων οι Άκης Πάνου, Χρήστος Νικολόπουλος, Σταύρος Ξαρχάκος και άλλοι.

 

Στην μακρά αποχή του από κινηματογράφο και τηλεόραση είχε την ευκαιρία να επισκεφθεί και περιοδεύσει σε ΗΠΑ, Αυστραλία και σχεδόν όλη την Ευρώπη, γνωρίζοντας πάντα την αποδοχή και την αποθέωση από την ελληνική ομογένεια.

Η ανακοίνωση της ΑΕΚ για τον θάνατο του Νίκου Ξανθόπουλου
Τη θλίψη της για τον χαμό του Νίκου Ξανθόπουλου εξέφρασε με ανακοίνωση της η ΑΕΚ, της οποίας ο ηθοποιός υπήρξε αθλητής, όπως προαναφέρθηκε:

«Η ΠΑΕ ΑΕΚ και σύσσωμη η οικογένεια της ομάδας μας εκφράζουν την βαθιά τους θλίψη και οδύνη για την μεγάλη απώλεια του Νίκου Ξανθόπουλου. Ο Νίκος Ξανθόπουλος σημάδεψε μια ολόκληρη εποχή, όχι μόνο για τον ελληνικό κινηματογράφο, αλλά και για την ελληνική κοινωνία γενικότερα, ενώ αποτέλεσε διακεκριμένο μέλος της οικογένειας της ΑΕΚ. Τα ειλικρινή μας συλλυπητήρια στους οικείους του και σε όλους όσοι νιώθουν πως με την απώλειά του χάνεται κι ένα ιδιαίτερο κομμάτι της δικής τους ζωής».

iefimerida.gr

ΤΟΥΡΚΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΚΑΙ ΘΕΡΜΟ ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ

2

Του Παντελή Σαββίδη

THE NEW YORK TIMES Πόλεμος στην Ουκρανία: Το ΝΑΤΟ παραμένει ενωμένο αλλά οι ρωγμές είναι πλέον εμφανείς

0

Οι διαφορές αφορούν τη στρατηγική για το επόμενο έτος και το πιο άμεσο ερώτημα για το τι χρειάζεται η Ουκρανία τους επόμενους μήνες, καθώς και οι δύο πλευρές προετοιμάζονται για μεγάλες επιθέσεις την άνοιξη

ΟΥΑΣΙΓΚΤΟΝ. Τα δισεκατομμύρια δολάρια σε νέα όπλα για την Ουκρανία που ανακοινώθηκαν αυτό τον μήνα –συμπεριλαμβανομένων βρετανικών αρμάτων μάχης, αμερικανικών οχημάτων και οβίδων από τη Δανία και τη Σουηδία– αποτελούν απόδειξη της αποτυχίας του Ρώσου προέδρου Βλαντιμίρ Πούτιν να διασπάσει τους συμμάχους του ΝΑΤΟ έπειτα από σχεδόν έναν χρόνο πολέμου. Ωστόσο, οι μικρές και σημαντικές ρωγμές γίνονται πολύ μεγάλες για να κρυφτούν.

Οι διαφορές αφορούν τη στρατηγική για το επόμενο έτος και το πιο άμεσο ερώτημα για το τι χρειάζεται η Ουκρανία τους επόμενους μήνες, καθώς και οι δύο πλευρές προετοιμάζονται για μεγάλες επιθέσεις την άνοιξη. Και ενώ οι περισσότερες από αυτές τις συζητήσεις διεξάγονται κεκλεισμένων των θυρών, η ανυπομονησία της Βρετανίας με τον τρέχοντα ρυθμό της βοήθειας και η άρνηση της Γερμανίας να παράσχει άρματα μάχης Leopard 2 στην Ουκρανία ξέσπασαν σε κοινή θέα αυτή την εβδομάδα.

Όταν ο νέος υπουργός Εξωτερικών της Βρετανίας, Τζέιμς Κλέβερλι, επισκέφθηκε προσφάτως την Ουάσιγκτον, συγκέντρωσε δημοσιογράφους για μεσημεριανό γεύμα και υποστήριξε ότι είναι δυνατό για την Ουκρανία να σημειώσει μια «νίκη» στον πόλεμο φέτος, εάν οι σύμμαχοι κινηθούν γρήγορα για να εκμεταλλευτούν τις αδυναμίες της Ρωσίας. Αξιωματούχοι στην Πολωνία, τις χώρες της Βαλτικής και τη Φινλανδία συμφώνησαν σε μεγάλο βαθμό με τη βρετανική αξιολόγηση.

Αμερικανοί αξιωματούχοι ήταν διστακτικοί, λέγοντας ότι είναι κρίσιμο να επιταχυνθεί η βοήθεια και να μην πλημμυρίσει η Ουκρανία με εξοπλισμό που δεν μπορούν ακόμη να λειτουργήσουν τα στρατεύματά της. Και υποστηρίζουν ότι σε έναν κόσμο περιορισμένων πόρων, θα ήταν σοφό να κρατήσουμε κάτι στο αποθεματικό γι’ αυτό που το Πεντάγωνο πιστεύει ότι πιθανότατα θα είναι μια παρατεταμένη σύγκρουση, στην οποία η Ρωσία θα προσπαθήσει να καταστρέψει την Ουκρανία με ανελέητα μπαράζ επιθέσεων και τακτικές που θυμίζουν Α΄ και Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Την Παρασκευή, στο τέλος της συνάντησης στη Γερμανία των δεκάδων χωρών που προμηθεύουν την πολεμική προσπάθεια, ο στρατηγός Μαρκ Μίλεϊ, αρχηγός Ενόπλων Δυνάμεων των ΗΠΑ, επανέλαβε την αξιολόγηση που έχει κάνει ήδη από το φθινόπωρο.

«Για φέτος θα ήταν πολύ, πολύ δύσκολο να εκδιωχθούν στρατιωτικά οι ρωσικές δυνάμεις», είπε. Το καλύτερο που θα μπορούσαμε να ελπίζουμε είναι να πιέσουμε τη Ρωσία σε μια διπλωματική διαπραγμάτευση –με τον τρόπο που τελειώνουν οι περισσότεροι πόλεμοι– αν και ανώτεροι Αμερικανοί διπλωμάτες λένε ότι διατηρούν χαμηλές προσδοκίες για τις προθέσεις Πούτιν να ξεκινήσει σοβαρές συνομιλίες.

Στη συνέχεια ήρθε το μεγάλο «μπαμ» από τον Γερμανό καγκελάριο Όλαφ Σολτς και την άρνησή του να στείλει αυτό που πολλοί στρατιωτικοί εμπειρογνώμονες πιστεύουν ότι θα μπορούσε να είναι ένα αποφασιστικό όπλο στα χέρια της Ουκρανίας: τα γερμανικής κατασκευής τανκς Leopard 2.

Ο υπουργός Άμυνας των ΗΠΑ Λόιντ Όστιν ΙΙΙ πέρασε αρκετές ημέρες προσπαθώντας να πείσει τους Γερμανούς να τα στείλουν ή τουλάχιστον να επιτρέψουν στην Πολωνία και σε άλλα κράτη που χρησιμοποιούν τα τανκς να τα επανεξαγάγουν. Αλλά μέχρι να τελειώσει η συνάντηση, ο Γερμανός υπουργός Άμυνας, Μπόρις Πιστόριους, ανέφερε ότι δεν είχε επιτευχθεί συμφωνία, αν και είπε ότι θα λάβουν μια απόφαση «το συντομότερο δυνατό». Αυτός και ο Όστιν προσπάθησαν να επικεντρωθούν στην ενότητα της προσπάθειας για την αντιμετώπιση της Ρωσίας, παρά στο προφανές ρήγμα για τα όπλα.

Ο κανόνας της διαφορετικής στρατηγικής

Οι διαφορές στρατηγικής μεταξύ των συμμάχων εν καιρώ πολέμου είναι ο κανόνας, όχι η εξαίρεση. Στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο υπήρξαν μεγάλες συζητήσεις σχετικά με το αν έπρεπε πρώτα να επικεντρωθούμε στην ήττα της ναζιστικής Γερμανίας και να στραφούμε αργότερα στην Ιαπωνία, η οποία είχε πραγματικά επιτεθεί σε αμερικανικό έδαφος. Παρόμοιες συζητήσεις έγιναν κατά τη διάρκεια του πολέμου της Κορέας, του Βιετνάμ και των πολέμων στο Ιράκ και το Αφγανιστάν. Επειδή οι Ηνωμένες Πολιτείες παρείχαν τον κύριο όγκο της μαχητικής δύναμης, συνήθως επικρατούσαν.

Αλλά από συνεντεύξεις με Αμερικανούς, Βρετανούς και άλλους Ευρωπαίους αξιωματούχους, συμπεριλαμβανομένων ανώτερων στρατιωτικών ηγετών, είναι σαφές ότι η Ουκρανία είναι διαφορετική περίπτωση. Μόνον οι Ουκρανοί είναι στην πρώτη γραμμή και κανείς δεν θέλει να τους πει πώς να δώσουν μια μάχη στην οποία οι δυνάμεις τους, οι μόνες που εμπλέκονται στην καθημερινή βαρβαρότητα, έχουν επιδείξει σθένος και αποφασιστικότητα. Ωστόσο, με τη Ρωσία και την Ουκρανία να σχεδιάζουν νέες επιθέσεις, η συζήτηση για τη στρατηγική και τα όπλα έχει φτάσει σε αυτό που ο γενικός γραμματέας του ΝΑΤΟ αποκάλεσε «σημείο καμπής».

Οι Ουκρανοί δεν έχουν κρύψει ότι, όσο κι αν εκτιμούν την υποστήριξη των συμμάχων τους, αυτό που παίρνουν δεν είναι αρκετό. Όταν η Βρετανία ανακοίνωσε νωρίτερα αυτή την εβδομάδα ότι θα έστελνε άρματα μάχης Challenger 2, ο υπουργός Εξωτερικών της Ουκρανίας και οι υπουργοί Άμυνας εξέδωσαν κοινή δήλωση ευχαριστώντας τη βρετανική κυβέρνηση, προσθέτοντας όμως ότι «δεν αρκεί για την επίτευξη επιχειρησιακών στόχων».

Ο ηγέτης της Ουκρανίας, Βολοντίμιρ Ζελένσκι, ήταν κατά τα ειωθότα ωμός. Αφού ευχαρίστησε τις Ηνωμένες Πολιτείες για τη συνεισφορά των όπλων των 2,5 δισ. δολαρίων και των τουλάχιστον 3 δισ. που ανακοινώθηκαν πριν από μερικές εβδομάδες, είπε: «Οι εκατοντάδες ευχαριστίες δεν είναι εκατοντάδες τανκς».

Μάλιστα, σε μια εμφάνισή του στη γερμανική τηλεόραση, δήλωσε: «Αν έχετε Leopard, τότε δώστε τα σε εμάς».

Οι Αμερικανοί αξιωματούχοι ήταν εμφανώς απογοητευμένοι μετά τις διαπραγματεύσεις τους με τη γερμανική κυβέρνηση αυτή την εβδομάδα. Η Γερμανία είχε αρχίσει λέγοντας ότι θα έστελνε άρματα μάχης Leopard και θα εξουσιοδοτούσε άλλους, εάν οι Ηνωμένες Πολιτείες έστελναν άρματα M-1 Abrams.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες αρνήθηκαν, λέγοντας ότι το καίει τόσο καύσιμο –χρησιμοποιεί κινητήρα τζετ– και απαιτεί τέτοια γραμμή ανεφοδιασμού για να συνεχίσει να λειτουργεί, που δεν θα ήταν χρήσιμη στο περιβάλλον της Ουκρανίας. (Οι αξιωματούχοι απέφυγαν ερωτήσεις σχετικά με το γιατί ένα τανκ τόσο δύσκολο να λειτουργήσει σε ευρωπαϊκά πεδία μάχης βρίσκεται στο αμερικανικό οπλοστάσιο.) Τα βρετανικά Challenger και τα γερμανικά Leopard είναι πιο ευέλικτα και ταχύτερα.

Δημοσίως ωστόσο, ο Όστιν και άλλοι απέφυγαν να επικρίνουν τον Σολτς, ο οποίος κατά την άποψή τους κατάφερε τη μεγαλύτερη ανατροπή της γερμανικής εξωτερικής πολιτικής –αρχής γενομένης από την αναστολή δύο αγωγών που φέρνουν φυσικό αέριο από τη Ρωσία– αρκετά επιδέξια.

Η πραγματική ανησυχία του Σολτς

Η πραγματική ανησυχία του Σολτς, υποπτεύονται, είναι ότι δεν πιστεύει ότι ο κόσμος είναι έτοιμος να δει γερμανικά τανκς κοντά στα σύνορα της Ρωσίας, μια υπενθύμιση της ναζιστικής εισβολής στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ένας ανώτερος Αμερικανός αξιωματούχος είπε αυτή την εβδομάδα ότι αν ο Σολτς και το γερμανικό κοινό ανησυχούν γι’ αυτό, υπό αυτές τις συνθήκες «είναι οι μόνοι που ανησυχούν».

Ενώ η Γερμανία δεν είπε το «ναι» στην αποστολή Leopard αυτή την εβδομάδα, δεν είπε ούτε «όχι» – τουλάχιστον όχι ακόμη. Αλλά η Ουκρανία έχει ένα πολύ στενό χρονικό περιθώριο για να ξεκινήσει μια δυνητικά αποφασιστική εαρινή επίθεση πριν το κάνουν οι Ρώσοι, και τα τανκς αποτελούν βασικό μέρος αυτής της προσπάθειας.

Πριν από ένα τέτοιο πολεμικό ξέσπασμα, η Ουκρανία πρέπει να συγκεντρώσει χιλιάδες ετοιμοπόλεμα στρατεύματα, να λάβει νέα προηγμένα όπλα από τη Δύση και να εκπαιδεύσει τους στρατιώτες της στο πώς να χρησιμοποιούν και να συντηρούν αυτά τα όπλα. Το να γίνουν όλα αυτά θα ήταν, σύμφωνα με τον στρατηγό Μίλεϊ, «μια πολύ, πολύ δύσκολη επιχείρηση».

Γι’ αυτό η καθυστέρηση της Γερμανίας στην έγκριση των τανκς ήταν τόσο απογοητευτική για τον Όστιν και άλλους ανώτατους Δυτικούς αξιωματούχους που προσπαθούσαν όλη την εβδομάδα να καταλήξουν σε συμφωνία με τους Γερμανούς ομολόγους τους για να παράσχουν ό,τι χρειάζεται τώρα η Ουκρανία για να ανακτήσει εδάφη.

«Αν σταματήσουμε, περιορίσουμε ή μειώσουμε τη βοήθεια, όλα θα ήταν μάταια», δήλωσε ο Βόπκε Χούκστρα, ο Ολλανδός υπουργός Εξωτερικών, σε συνέντευξή του. «Πρέπει να διπλασιάσουμε τη βοήθεια. Δεν υπάρχει υποκατάστατο της νίκης στο πεδίο της μάχης».

Μιλώντας για την τρέχουσα γερμανική θέση, ένας Βρετανός αξιωματούχος είπε ότι η δέσμευση του Λονδίνου να στείλει άρματα μάχης Challenger είχε σκοπό να ενθαρρύνει άλλα κράτη να κάνουν το ίδιο και ότι η βρετανική κυβέρνηση εξακολουθούσε να ελπίζει ότι και η Γερμανία θα το κάνει.

Σε συνέντευξη Τύπου μετά τη συνάντηση της Παρασκευής, ο Αμερικανός υπουργός Άμυνας προσπάθησε να υποτιμήσει τη σημασία των Leopard και να υπογραμμίσει τι έχει προσφέρει η Γερμανία –μαχητικά οχήματα, αεράμυνα και πεδία εκπαίδευσης για Ουκρανούς στρατιώτες–, αναμφίβολα ελπίζοντας ότι το Βερολίνο τελικά θα ανταποκριθεί στο κύριο αίτημα της Ουκρανίας.

«Δεν πρόκειται στην πραγματικότητα για έναν ενιαίο σύστημα», είπε ο Όστιν, σπεύδοντας να σημειώσει ότι η Ουκρανία θα λάβει περισσότερα από 100 οχήματα μάχης Bradley και σχεδόν 90 οχήματα μάχης Stryker από τις Ηνωμένες Πολιτείες, κάτι που ισοδυναμεί με «δύο ταξιαρχίες μάχιμης δύναμης».

Ωστόσο, ο Αμερικανός υπουργός Άμυνας σημείωσε ότι ο χρόνος δεν είναι στο πλευρό της Ουκρανίας. «Έχουμε ένα παράθυρο ευκαιρίας τώρα, από σήμερα μέχρι την άνοιξη», είπε. «Δεν είναι πολύς καιρός».

Καθημερινή

Στρατηγική επισκόπηση πολιτικής εθνικής ασφάλειας για το 2023

0

Ώρα για κρίσιμες αποφάσεις.
Στιγμιότυπο από το Καστελλόριζο
CATHAL MCNAUGHTON VIA REUTERS

Φανταστείτε τις Δέκα Πληγές του Φαραώ, όπου σύμφωνα με τη Βιβλική αφήγηση, δέκα καταστροφικές συμφορές έπληξαν την Αίγυπτο και θα έχετε μια εικόνα του κόσμου τον περασμένο χρόνο. Μεταξύ των διαφόρων προβλημάτων αυτά που επηρέασαν την Ελλάδα ήταν, η πανδημία COVID-19, ο πόλεμος στην Ουκρανία και ο αντίκτυπός του στην παροχή τροφίμων και ενέργειας στις διεθνείς αγορές, ο ανταγωνισμός των υπερδυνάμεων και η επίδρασή του στις αλυσίδες εφοδιασμού, η συρρίκνωση των κορυφαίων οικονομιών, κυρίως της Κίνας, των ΗΠΑ και της Ευρώπης, και η κλιματική κρίση.

Το 2023 ήλθε με όλες τις κρίσεις που σημάδεψαν το 2022 να συνεχίζονται. Τα φωτεινά σημεία το 2022 ήταν ελάχιστα. Ένα από αυτά ήταν η κατανόηση των περισσότερων παραγόντων στον παγκόσμιο στίβο ότι η διαχείριση του ανταγωνισμού μεταξύ τους απαιτεί υπευθυνότητα. Ελπίζεται ότι αυτή η κατανόηση θα οδηγήσει στην προώθηση λύσεων στα προβλήματα που απειλούν την ανθρωπότητα. Παρεμπιπτόντως, αυτή η αντίληψη του «ανεύθυνου ανταγωνισμού» είναι επίσης σχετική με τα ελληνοτουρκικά, λόγω κυρίως της στρατικοποίησης της πολιτικής από την πλευρά της Τουρκίας.

Ενώ ο Ελληνισμός αντιμετωπίζει μια στρατηγική κατάσταση που χαρακτηρίζεται από περίπλοκες προκλήσεις, η στρατηγική που ακολουθείται για τις ιδιαίτερα σοβαρές απειλές λείπει και σε κάποιο βαθμό δεν ανταποκρίνεται καν στα συμφέροντα του κράτους.

Η Τουρκία αποτελεί τη σοβαρότερη εξωτερική απειλή για τον Ελληνισμό, τόσο στην επιδίωξή της για απόκτηση στρατιωτικής υπεροπλίας όσο και στην περιφερειακή της παρουσία που περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων, μια προσπάθεια να απειλήσει την Ελλάδα με εκτεταμένες παραβιάσεις και την ενεργοποίηση ενός έργου εκτόξευσης πυραύλων ακριβείας. Ο Ελληνισμός πιέζεται να αντιμετωπίσει μόνος του αυτές τις προκλήσεις και έχει αυξανόμενη ανάγκη να εμβαθύνει τον συντονισμό και τις ειδικές σχέσεις με τους εταίρους της ΕΕ, τις αμυντικές συνεργασίες και τη συμμαχία του ΝΑΤΟ, ανεξάρτητα από το αν επιτευχθεί συμφωνία.

Το μεταναστευτικό ρεύμα αποτελεί μια ακόμη σοβαρή απειλή για την Ελλάδα όσον αφορά την ταυτότητά μας ως χριστιανικό και δημοκρατικό κράτος και τη νομιμότητά μας στη διεθνή σκηνή. Στα χερσαία και θαλάσσια σύνορα, η κατάσταση ασφαλείας είναι ασταθής, αν και επί του παρόντος υπό έλεγχο, χάρη στην εντατική δραστηριότητα του Λιμενικού Σώματος των δυνάμεων της Frontex και του συντονισμού ασφαλείας με τις ευρωπαϊκές αρχές. Ωστόσο, η Τουρκία εργαλειοποιεί το πρόβλημα ενθαρρύνοντας ή προωθώντας παράτυπους μετανάστες. Έτσι στα ανατολικά μας χερσαία και θαλάσσια σύνορα η Ελλάδα συνεχίζει να διαχειρίζεται το ίδιο δίλημμα που παρουσιάστηκε εδώ και χρόνια: πώς να αντιμετωπίσει την επείγουσα ανάγκη σταθεροποίησης της ανθρωπιστικής κατάστασης, και να αποτρέψει την κλιμάκωση.

Στο εσωτερικό, η Ελλάδα αντιμετωπίζει μια ιδιαίτερα σοβαρή απειλή ενόψει της κομματικής πόλωσης, των πολιτικών ρήξεων, των προεκλογικών εντάσεων και του εξτρεμισμού των αναρχικών και αλληλέγγυων αυτών δυνάμεων. Η διάβρωση της εμπιστοσύνης στους κυβερνητικούς θεσμούς και η υπονομευμένη δέσμευση προς το κράτος δημιουργούν κενά στην ετοιμότητα για σενάρια πολέμου πολλαπλών θεάτρων επιχειρήσεων και άλλων γεγονότων με μαζικές απώλειες. Αυτό το πεδίο είναι ιδιαίτερα δύσκολο, εν μέρει λόγω της έλλειψης μηχανισμών σε εθνικό επίπεδο για ολοκληρωμένη σκέψη σε μια σειρά θεμάτων που αφορούν κυρίως την ανθεκτικότητα και των αλληλεπιδράσεων μεταξύ τους και άλλων προκλήσεων εθνικής ασφάλειας.

Παράλληλα, η Ελλάδα καλείται να αντιμετωπίσει μια μεταβαλλόμενη και περίπλοκη παγκόσμια και περιφερειακή πραγματικότητα, που χαρακτηρίζεται από: τον αυξανόμενο ανταγωνισμό των μεγάλων δυνάμεων, τον πολλαπλασιασμό των ακραίων καιρικών φαινομένων λόγω της κλιματικής κρίσης, τις συχνές οικονομικές κρίσεις, τις μεταβαλλόμενες καταστάσεις που πηγάζουν από την πανδημία και την αυξανόμενη ανησυχία για την ανθεκτικότητα των φιλελεύθερων δημοκρατιών.

Επιπλέον, η εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία δημιουργεί εκτροπή της προσοχής από το Αιγαίο και τη Μεσόγειο περιορίζοντας την προσοχή των εταίρων και συμμάχων μειώνοντας την αλληλεγγύη τους στα συμφέροντα και τις ανησυχίες του Ελληνισμού, έναντι της Τουρκίας. Είναι επίσης προφανές ότι πολλές χώρες δεν επιθυμούν να χαθεί η ευρωτουρκική προσέγγιση.

Ως απάντηση σε αυτές τις προκλήσεις και απειλές, είναι επιτακτική ανάγκη η Ελλάδα να διαμορφώσει μια στρατηγική που να περιλαμβάνει τα ακόλουθα βασικά στοιχεία, τα οποία ξεπερνούν τη ρητορική και μεταφράζονται σε δράση.

Αύξηση του συντονισμού και ενίσχυση των ειδικών σχέσεων με τους εταίρους και συμμάχους, διατηρώντας ταυτόχρονα διακριτικότητα και δημιουργία αμοιβαίας εμπιστοσύνης με δύο στόχους: τη μεγιστοποίηση της εθνικής ισχύος για τις πολιτικές κινήσεις σχετικά με μια συμφωνία οριοθέτησης των θαλασσίων ζωνών αποδεκτή από τον Ελληνισμό και την οικοδόμηση μιας αξιόπιστης στρατιωτικής επιλογής έναντι της Τουρκίας. Αυτή η επιλογή θα πρέπει να προέρχεται από μια σπονδυλωτή και ποικιλόμορφη προοπτική σύμφωνη με το Διεθνές Δίκαιο και όχι από τη Νεοθωμανική προσέγγιση «τα δικά μου δικά μου και τα δικά σου δικά μου».

Με αυτό το σκεπτικό στον πυρήνα της στρατηγικής μας για το 2023 συνεχίζει να βρίσκεται η ένταση μεταξύ της προφανούς πρόκλησης της Τουρκίας, η προσέγγιση της με τη Ρωσία, ο εκβιασμός που απευθύνει, εκμεταλλευόμενη τις ροές των μεταναστών και προσφύγων προς τα νησιά του Αιγαίου και τις μονομερείς ενέργειες της Τουρκίας στην Κύπρο.

Το φλέγον ζήτημα παραμένει το δημογραφικό καθώς παρουσιάζεται γήρανση του ελληνικού πληθυσμού. Θα πρέπει επίσης να καταβληθούν προσπάθειες για εμφύσηση νέου περιεχομένου στην κοινή πλατφόρμα αξιών για την ελληνική κοινωνία, η οποία πρέπει να προσαρμοστεί ιδιαίτερα στη νεότερη γενιά. Ταυτόχρονα, πρέπει να βελτιωθεί η ετοιμότητα για αντιμετώπιση μαζικών απωλειών, τόσο στο πλαίσιο ενός πολυθεατρικού πολέμου όσο και σε σοβαρές φυσικές καταστροφές.

Σε μια ευρεία και μακροπρόθεσμη προοπτική, η Ελλάδα πρέπει να διαμορφώσει μια στρατηγική που να εστιάζει στις ακόλουθες προκλήσεις.

Η ανάγκη ανάπτυξης ολοκληρωμένων ικανοτήτων σκέψης και σχεδιασμού ενόψει των διεργασιών σε βάθος στη γεωστρατηγική διεθνή, περιφερειακή και εσωτερική ελληνική αρένα. Αυτό συνδυάζεται με την ανάγκη ενίσχυσης των στοιχείων ήπιας ισχύος που μπορούν να βοηθήσουν τον Ελληνισμό να προωθήσει τις πολιτικές του, ειδικά εκείνες που σχετίζονται με τη γνωστική επιρροή μέσω των κοινωνικών δικτύων και του κυβερνοχώρου. Η περιφερειακή και διεθνής συνεργασία στους τομείς της ενέργειας, της οικονομίας και της καταπολέμησης της κλιματικής κρίσης μπορεί να βοηθήσει στην επίτευξη αυτού του στόχου.

Η ανάγκη εμβάθυνσης των στρατηγικών συμμαχιών και των ειδικών σχέσεων με τους εταίρους και τους αμυντικούς συνεργάτες, υπογραμμίζοντας ταυτόχρονα την ανάγκη για ανάπτυξη στους τομείς της τεχνολογίας, της επιστήμης, και της επιχειρηματικότητας. Σε αυτό το πλαίσιο, θα πρέπει να σφυρηλατηθεί μια τολμηρή, ανανεωμένη σχέση με τη νεότερη γενιά της ελληνικής ομογένειας με έμφαση στις πολιτισμικές αξίες του Ελληνισμού.

Η ανάγκη εμβάθυνσης και ενίσχυσης των δεσμών με τη Γαλλία, το Ισραήλ και την Αίγυπτο, καθώς και με άλλες μετριοπαθείς και ρεαλιστικές χώρες της περιοχής, χρησιμοποιώντας την πλατφόρμα των Αμυντικών Συμφωνιών για το χώρο της Μεσογείου. Αυτό θα βασίζεται σε διάφορους τομείς, όπως η πληροφόρηση, η αεράμυνα, η διαστημική και ψηφιακή συνεργασία.

Σε στρατιωτικό επίπεδο, η συνεχής ενίσχυση των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων θα πρέπει να ενθαρρυνθεί στο πνεύμα ενός πολυετούς προγράμματος, ιδιαίτερα της προσαρμογής του στην εποχή των πληροφοριών, των αυτόνομων συστημάτων και του κυβερνοχώρου. Ο πολιτικός διάλογος ασφαλείας θα πρέπει να προωθηθεί για να διαμορφωθούν επίκαιροι στρατηγικοί στόχοι για ένα πιθανό πόλεμο με την Τουρκία και άλλα περιορισμένα σενάρια σύγκρουσης.

Συμπεράσματα

Υπάρχουν δύο πιθανές προσεγγίσεις για τη στρατηγική του Ελληνισμού. Η μία είναι επιφυλακτική και σταθεροποιητική, δίνοντας έμφαση στο διάλογο, στις ρυθμίσεις και στην αντιμετώπιση των υφιστάμενων και εξελισσόμενων απειλών, προκειμένου να εξουδετερωθούν ώστε να μην υλοποιηθούν. Η δεύτερη είναι προληπτική και αποτρεπτική και αντιμετωπίζει τις απειλές με το πνεύμα της ανάσχεσης, αλλά μπορεί να οδηγήσει σε πόλεμο.

Προϋπόθεση για την επιλογή της σωστής προσέγγισης είναι μια συνεκτική εσωτερική βάση εντός της Ελλάδας, με έμφαση στην κοινωνική και εθνική αλληλεγγύη και ανθεκτικότητα. Αντιλαμβανόμενοι το τέλος της ειρηνικής ρητορικής, της αφελούς υποκίνησης για μέτρα οικοδόμησης εμπιστοσύνης και της αυξανόμενης απόστασης μεταξύ των ιδεολογικών ρευμάτων της ελληνικής κοινωνίας, ήρθε η ώρα για μια διαφορετική πολιτική.

Απαιτείται να δοθεί έμφαση στη δράση για την αποκατάσταση της εμπιστοσύνης στους θεσμούς και τους διεθνείς οργανισμούς, για την επούλωση των ρωγμών, για τη συγκέντρωση διαφορετικών προσεγγίσεων στο στρατόπεδο της συναίνεσης, για την ενίσχυση της αλληλεγγύης και της συνοχής για την έναρξη μιας οργανωμένης προσπάθειας για την ανάταξη των υφιστάμενων μηχανισμών κοινωνικής αντοχής και την οικοδόμηση νέων μηχανισμών.

Η συμπεριφορές του πολέμου και της πολιτικής είναι συνυφασμένες. Δεν μπορούν να χωριστούν με απλοϊκό τρόπο. Γι’ αυτό πρέπει να ήμαστε προετοιμασμένοι για κάθε πιθανό σενάριο. Σε όλα τα σενάρια, χρειάζεται η κυβέρνηση να διατηρήσει το συντονισμό και ένα κοινό σχέδιο δράσης με τις ΗΠΑ, την ΕΕ και το διεθνή παράγοντα. Πρώτα απ’ όλα, είναι απαραίτητο να υπάρξει κατανόηση ότι η οποιαδήποτε επίλυση απαιτείται να είναι σύμφωνη με τις πρόνοιες του Διεθνούς Δικαίου και ότι απορρίπτεται το ενδεχόμενο της ευθυδικίας, εφόσον η Τουρκία μας απειλεί με “casus belli”.

Επιπλέον, πρέπει να επιτευχθεί μια παράλληλη συμφωνία μεταξύ της Ελλάδας και της ΕΕ που να θεσπίζει μια κοινή πολιτική κατά της μεταναστευτικής δραστηριότητας της Τουρκίας καθώς και μια συντονισμένη απάντηση λήψης μέτρων, εφόσον η Τουρκία συνεχίσει να είναι αναθεωρητική, εις βάρος του Ελληνισμού. Ταυτόχρονα, είναι επιτακτική ανάγκη να διατηρηθεί μια αξιόπιστη στρατιωτική επιλογή εναντίον της Τουρκίας και να υπάρξει συμφωνία σχετικά με τους όρους στρατιωτικής δράσης ως έσχατη λύση για να αποτραπεί η Τουρκία να προχωρήσει σε αμφισβήτηση των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων.

Ως μέρος της στρατιωτικής μας ανάπτυξης και των επιχειρησιακών σχεδίων για την άμυνα και την επίθεση, η Ελλάδα πρέπει να είναι προετοιμασμένη για την πιθανότητα ενός πολυμέτωπου πολέμου από τον Έβρο έως το Καστελόριζο. Είναι απαραίτητο να διαχειριστούμε τις προσδοκίες του λαού σχετικά με τη φύση ενός μελλοντικού πολέμου, το κόστος και τα πιθανά αποτελέσματα. Ταυτόχρονα, η Ελλάδα πρέπει να ξεκινήσει πολιτικές και στρατιωτικές προσπάθειες για την πρόληψη του πολέμου και να εκμεταλλευτεί πλήρως άλλες εναλλακτικές λύσεις για την προώθηση των στρατιωτικών στόχων του Ελληνισμού ιδιαίτερα στο θαλάσσιο περιβάλλον.

Το δίλημμα δεν είναι πόλεμος ή ειρήνη, αλλά η σαφήνεια στη πρόκληση της αποτροπής που πρέπει να συνδέεται με συγκεκριμένες ενέργειες. Το κυριότερο βήμα είναι η Ελλάδα να διατυπώσει τη πολιτική της βούληση με σαφήνεια, τι επιθυμούμε να εφαρμοστεί και πως θα εκτελεστεί, στο Αιγαίο και στη Νοτιοανατολική Μεσόγειο. Η αποτροπή είναι επιτυχημένη όταν ο αντίπαλος, υπολογίζει πάντα κινδύνους και αντίποινα, απώλεια ευκαιριών και περιορισμούς. Όταν μια αποτρεπτική απειλή είναι ασαφής, οι αντίπαλοι αφήνονται στις δικές τους στρατηγικές και προκαταλήψεις για να καθορίσουν το εύρος, την πρόθεση και την αξιοπιστία της.

Είναι απαραίτητο να αντιμετωπίσουμε την εξωτερική διάσταση των εθνικών προκλήσεων ασφάλειας, χωρίς να υπονοούμε την ψευδαίσθηση ότι οι εσωτερικές προκλήσεις έχουν εξαφανιστεί ιδιαίτερα την εκλογική περίοδο. Η πιθανότητα ότι θα αντιμετωπίσουμε μια εξωτερική πρόκληση το 2023 δεν είναι χαμηλή. Η Τουρκία έχει προσπαθήσει επανειλημμένα με ποικιλία προκλήσεων και είναι πιθανό η Άγκυρα να λάβει επιθετική δράση βάσει της εκτίμησης ότι η διεθνής αντίδραση, ιδιαίτερα η Νατοϊκή θα είναι εξισορροπητική.

Ούτε το μεταναστευτικό πρόβλημα έχει εξαφανιστεί και η αποδυνάμωση της τουρκικής μόχλευσης και επιρροής, υπό τη σκιά των ευρωπαϊκών μέτρων, δεν θα μπορούσε πραγματικά να αποτρέψει τη Τουρκία, κάτι που είναι επικίνδυνο για την Ελλάδα. Έτσι, ενώ η αποτροπή είναι το ζητούμενο η στρατηγική σύγχυση αυτήν τη στιγμή και σε αυτό το πλαίσιο, η αποτυχία διαμόρφωσης και ενημέρωσης της έννοιας της ασφάλειας και των οικονομικών και κοινωνικών πολιτικών, καθώς και η τεχνολογική αναβάθμιση και η ενίσχυση των αμυντικών συστημάτων απαιτεί οι ομάδες προβληματισμού και η κοινωνία των πολιτών να παραμένουν ενήμεροι παρέχοντας στο επαγγελματικό και πολιτικό σύστημα και στους πολίτες ιδέες, γνώσεις και προτάσεις πολιτικής που αντιμετωπίζουν καλύτερα τις απειλές και εκμεταλλεύονται ευκαιρίες για ενίσχυση της εθνικής ασφάλειας του Ελληνισμού.

Huffington Post

Κ. Κυριακόπουλος: Η τριπλή γεωπολιτική παγίδα για την Ευρώπη της αποβιομηχάνισης και του μαρασμού

0

Από κυρώσεις πάντως πάμε καλά. Η κρίσιμη λεπτομέρεια όμως, είναι πως αυτοί που πληρώνουν το μάρμαρο αυτής της περίεργης ιστορίας, είναι οι Ευρωπαϊκές κοινωνίες οι πολιτικές ηγεσίες των οποίων πλειοδότησαν σε δουλοπρέπεια και παίζοντας το παιχνίδι των Αμερικανών, αυτό που κατάφεραν ήταν να ανοίξουν διάπλατα την πόρτα του φρενοκομείου…

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Ο αναγκαστικός περιορισμός της κατανάλωσης Φυσικού αερίου κατά 60 δισ κυβικά μέτρα και η συνακόλουθη μείωση των εισαγωγών από την Ρωσία κατά 70 δις κυβικά μέτρα, εκτίναξε στον Θεό τις δαπάνες για το πανάκριβο LNG, έθεσε εκτός τροχιάς τις τιμές των προϊόντων, οδήγησε τις βιομηχανίες σε κλείσιμο ή στην καλύτερη περίπτωση σε δραστική μείωση της παραγωγής και εγκαινιάζει μια επίπονη διαδικασία εκτεταμένης αποβιομηχάνισης με απρόβλεπτες προεκτάσεις. Να σημειώσουμε εδώ ότι οι περιορισμοί των εισαγωγών σε ρωσικά προϊόντα πετρελαίου που ξεκινούν από τον Φλεβάρη, δεν έχουν αρχίσει ακόμη να επιβαρύνουν αυτό το ισοζύγιο της καταστροφής. Η συνέχεια λοιπόν αναμένεται να είναι δραματική…

Η Ευρώπη αυτήν την στιγμή στο επίπεδο της Οικονομίας τουλάχιστον, είναι το μεγάλο θύμα των επιλογών των πολιτικών της ηγεσιών, οι οποίες αγνόησαν θεμελιώδεις κανόνες που διέπουν την σκληρά ανταγωνιστική καπιταλιστική Οικονομία, υποτίμησαν τους αμείλικτους νόμους των καπιταλιστικών αντιθέσεων και έσυραν τις χώρες τους στην παγίδα που έστησαν οι Αμερικανοί οι οποίοι επιχειρούν να ξαναμοιράσουν με βίαιο τρόπο την πίτα και τις αγορές, αναβαθμίζοντας και διευρύνοντας έτι περεταίρω τον γεωπολιτικό έλεγχο των υποτελών τους.

Η Ευρώπη επίσης, έχοντας παγιδευτεί πολλαπλά ΚΑΙ με την αποδοχή της πολιτικής των πλαφόν στις τιμές των ενεργειακών προϊόντων, είναι φανερό ότι δεν μπορεί να «κάνει παιχνίδι» στην ενεργειακή πιάτσα εργαλειοποιώντας τον «αέρα» του αγοραστή και από αυτήν την άποψη συρρικνώνει δραστικά τα περιθώρια των ελιγμών της, την κρίσιμη περίοδο που διαχειρίζεται πολιτικές εκβιαστικής μετάβασης και διαφοροποίησης των πηγών της.

Είναι λοιπόν φανερό ότι μέσα σε αυτό το εξαιρετικά ασταθές περιβάλλον, το οποίο μπορεί να επιδεινωθεί δραματικά υπό την αιφνίδια επίδραση απρόβλεπτων παραμέτρων, η Ευρώπη στο σύνολό της οδηγείται σε μια δραστική απομείωση της προστιθέμενης αξίας που εξασφάλισε μεταπολεμικά, γεγονός που θα διευρύνει εσωτερικές αντιθέσεις, ανταγωνισμούς και κυρίως την ανισομέρεια μεταξύ των χωρών μελών της. Μια τέτοια εξέλιξη είναι βέβαιο πως αργά η γρήγορα θα δρομολογήσει και μια σειρά από αλυσιδωτές θεσμικές ανατροπές, με ευρύτερες συνέπειες στους προσεταιρισμούς αλλά και στην ίδια την συνοχή της.

Όσοι από τους ηγέτες της επιμένουν να σκέφτονται ορθολογικά και επιδιώκουν να μην χάνουν από την οπτική τους την μεγάλη εικόνα, συνειδητοποιούν ότι η παράταση της Ρωσοουκρανικής σύγκρουσης, μεταφράζεται σε απαιτήσεις για τις Ευρωπαϊκές χώρες, στις οποίες δύσκολα θα μπορούν να ανταποκριθούν, ενώ σε καμία περίπτωση δεν μπορούν να αγνοήσουν τις δευτερογενείς επιπτώσεις των επιλογών τους που δεν αφήνουν αλώβητες και ανεπηρέαστες τις Οικονομίες τους. Έτσι… Η κόντρα για τα Γερμανικά άρματα Leopard που απ’ ότι φαίνεται θα διευρυνθεί και ενδεχόμενα θα διαχυθεί και σε άλλα κρίσιμα στοιχήματα, όπως επίσης και η Γαλλο- Ισπανική συμφωνία που επιχειρεί να δημιουργήσει αναχώματα στην επιθετική οικονομική στρατηγική των ΗΠΑ, δεν αποτελούν παρά την κορυφή του παγόβουνου και την πρώτη πράξη για όλα όσα αναμένεται να ακολουθήσουν.

Η Ρωσία από την άλλη μεριά, έχοντας τον αέρα του παραγωγού και του πωλητή και ψυλλιασμένη ούσα από τις εξελίξεις του 2014, φαίνεται πως είχε κάνει τα κουμάντα της και είχε διευρύνει των φάσμα των εν δυνάμει αγορών στις οποίες θα μπορούσε να διοχετεύσει τον ενεργειακό της πλούτο. Έτσι… Μπορεί η γεωπολιτική της αποδυνάμωση μετά τα αλλεπάλληλα στραπάτσα στο πεδίο και τις επιπτώσεις στην σφαίρα της παραδοσιακής της επιρροής να θεωρείται δεδομένη και ενδεχομένως μη αναστρέψιμη, αλλά στο μέτωπο της ανάσχεσης των συνεπειών των κυρώσεων, φαίνεται ότι μπορεί και τα πηγαίνει εξαιρετικά καλά. Έτσι…

Ο Power of Siberia αύξησε κατά 50% την παροχή φυσικού αερίου στην Κίνα φτάνοντας τα 15,5 δις κυβικά μέτρα το 2022 με προοπτική να ξεπεράσει τα 38 δις κυβικά μέτρα το 2025…. Ο Power of Siberia 2 βρίσκεται στα σκαριά… Ο Soyuz Vostok επεκτείνεται… Υπάρχουν σχεδιασμοί για αγωγούς προς Πακιστάν και Ινδία στο πλαίσιο μιας πολιτικής ευρείας διαφοροποίησης του πελατολογίου της την οποία επιδιώκει η Ρωσία… Αντίστοιχες κινήσεις βέβαια γίνονται και με το ρωσικό πετρέλαιο…

Σε αυτό το περιβάλλον, είναι φανερό πως η προοπτική και η θέση μιας Ευρώπης που εγκλωβίζεται στις Συμπληγάδες της αποβιομηχάνισης, επιδεινώνεται δραματικά. Το γιατί, προκύπτει μεταξύ άλλων και από μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα παρατήρηση του Christopher Weafer, ιδρυτικού εταίρου της Macro-Advisory Ltd, μιας ανεξάρτητης εταιρείας συμβούλων μακροοικονομικών υπηρεσιών   ο οποίος λέει χαρακτηριστικά πως: «Η βασική μεταβλητή από την πλευρά της προσφοράς είναι η οικονομία της Κίνας και αν συνεχίζει να επηρεάζεται από τους περιορισμούς του COVID ή μπορεί να την αποτινάξει και να συνεχίσει την ανάπτυξη. Επίσης, μια αναπτυσσόμενη κινεζική οικονομία θα συμβάλει στη δημιουργία ανάπτυξης σε άλλες ασιατικές οικονομίες και θα αυξήσει επίσης τη ζήτηση πετρελαίου».

Με δυο λόγια γίνεται φανερό πως η απερίσκεπτη και υπερφίαλη Ευρώπη, εγκλωβίζεται σταθερά στην περιδίνηση μιας τριπλής στραγγαλιστικής παγίδας από την οποία δεν υπάρχουν περιθώρια διαφυγής. Η παγίδα αυτή ορίζεται…

  • Πρώτον: Από τα δικά της αδιέξοδα, αντιθέσεις και ανισομέρειες που όλα δείχνουν ότι αναμένεται να ενταθούν…
  • Δεύτερον: Από την καλοστημένη παγίδα την οποία έστησαν οι Αμερικανοί προκειμένου να βάλουν στο χέρι την αφρόκρεμα της βιομηχανικής της παραγωγής, ενδυναμώνοντας έτσι τον ολοκληρωτικό γεωπολιτικό της έλεγχο. Και…
  • Τρίτον: Από την δυναμικά αναπτυσσόμενη παραγωγική υποδομή της Ασίας, η ενεργειακή επάρκεια της οποίας θα συνιστά μια διαρκή απειλή με δυνατότητα να αφαιμάζει το πλέον πρωτοποριακό κομμάτι της παραγωγικής της υποδομής και μέσα από αυτό να εξασφαλίσει μια πραγματική έκρηξη στο επίπεδο της μεταφοράς τεχνογνωσίας.

Είναι βέβαιο ότι ο πλανήτης εισέρχεται σε μια εξαιρετικά “παραγωγική” από άποψη ανατροπών εποχή και την διαφορά αυτήν την φορά θα την κάνει η πολιτική αποφασιστικότητα και η οξυδέρκεια στην στρατηγική σκέψη. Θα επανέλθουμε…

Σουηδία: Έκαψαν το Κοράνι έξω από την τουρκική πρεσβεία – «Να μην έχει απαιτήσεις ο Ερντογάν»

2

Μπαχτσελί: Είναι σκάνδαλο και βαρβαρότητα το κάψιμο του Κορανίου

Ο Δανό-Σουηδός πολιτικός Rasmus Paludan, το απόγευμα του Σαββάτου στο πλαίσιο διαδηλώσεων έξω από την τουρκική πρεσβεία στη Στοκχόλμη έκαψε αντίτυπο από το Κοράνι.

Υπερασπιζόμενος την κίνησή του είπε πως προχώρησε σε αυτήν την πράξη -την οποία ειρήσθω εν παρόδω έχει επαναλάβει στο παρελθόν στο Μάλμε και αλλού για το μεταναστευτικό- για να αποκτήσει η Σουηδία ελευθερία του λόγου.

Νωρίτερα ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Μεβλούτ Τσαβούσογλου δήλωσε πως ελπίζει ότι οι σουηδικές αρχές δεν θα επιτρέψουν να πραγματοποιηθεί η προαναφερθείσα συγκέντρωση διαμαρτυρίας με το κάψιμο του Κορανίου.

Το σουηδικό δίκτυο Samnytt πήρε συνέντευξη από τον Paludan νωρίτερα αυτήν την εβδομάδα. Ο πολιτικός δήλωσε ότι θέλει να σηματοδοτήσει την ελευθερία της έκφρασης κατά της Τουρκίας. Αυτό αφότου η Τουρκία καταδίκασε το περιστατικό όπου το κουρδικό δίκτυο Ροζάβα είχε κρεμάσει μια κούκλα-ομοίωμα του Ερντογάν έξω από το Δημαρχείο της Στοκχόλμης.

«Δεν έχω κανένα πρόβλημα με την ένταξη της Σουηδίας στο ΝΑΤΟ, αλλά δεν πρέπει να το πληρώσουμε με την κατάργηση στην ελευθερία της έκφρασης. Αυτό το τίμημα είναι πολύ υψηλό. Ο Ερντογάν φαίνεται να πιστεύει ότι μπορεί να έχει κάθε είδους παράλογες απαιτήσεις από τη Σουηδία για να αλλάξει τη μορφή διακυβέρνησής της», είπε ο Paludan στον Samnytt.

Στο βίντεο (περίπου στο σημείο που συμπληρώνεται μια ώρα) καταγράφεται ο πολιτικός να βάζει φωτιά στο ιερό βιβλίο των μουσουλμάνων στη σημερινή εκδήλωση.

Μπαχτσελί: Είναι σκάνδαλο και βαρβαρότητα το κάψιμο του Κορανίου

Σε ανάρτησή του στον λογαριασμό του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ο πρόεδρος του MHP Ντεβλέτ Μπαχτσελί , σύμμαχος του Ερντογάν, αντέδρασε στο κάψιμο του Κορανίου.

Ο Μπαχτσελί μίλησε για «προδοτικές προκλήσεις εγχώριας και ξένης προέλευσης» και για «μια άθλια συνωμοσία και σκληρή ενέργεια κατά του Κορανίου που προκάλεσε την οργή στον τουρκο-ισλαμικό κόσμο και το τέλος της υπομονής μας».

«Η άδεια της σουηδικής διοίκησης σε έναν εκφυλισμένο Δανό πολιτικό να κάψει το Κοράνι μπροστά από την Τουρκική Πρεσβεία στη Στοκχόλμη δεν είναι μόνο σκάνδαλο, αλλά και σαφής επίδειξη και ενσάρκωση βαρβαρότητας και βανδαλισμού» πρόσθεσε.

Επίσης ο Αντιπρόεδρος του Κόμματος AK του Ερντογάν και εκπρόσωπός του, Ομέρ Τσελίκ, επίσης αντέδρασε ενοχλημένος: «Το να επιτρέπεται η καύση του Κορανίου αποτελεί απειλή για όλες τις θρησκείες και την ελευθερία των πεποιθήσεων. Η Σουηδία έχει ενθαρρύνει την απειλή των πιο σημαντικών αξιών της ανθρωπότητας».

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/souidia-ekapsan-to-korani-ekso-apo-tin-tourkiki-presveia-na-min-exei-apaitiseis-o-erntogan-vinteo/

Η Κίνα του Σι μπροστά σε… τετραπλό σταυροδρόμι

0

Οι εξελίξεις στο δημογραφικό, το φρένο στην οικονομική ανάπτυξη και το υψηλό χρέος, οι γεωπολιτικές φιλοδοξίες και η κρίση αξιοπιστίας του καθεστώτος συγκροτούν ένα επικίνδυνο παζλ.

Το 1980 ήταν η χρονιά κατά την οποία το καθεστώς της Κίνας και ο Ντενγκ Σιαοπίνγκ επέβαλαν την πολιτική του ενός παιδιού στις οικογένειες της χώρας προκειμένου να περιοριστεί η – επικίνδυνη, όπως εκτιμόταν τότε – αύξηση του πληθυσμού.

Σήμερα, μοιάζει να είναι πολύ μακριά. Παρά την εγκατάλειψη της πολιτικής αυτής το 2015 και το «πράσινο φως» που δόθηκε στις οικογένειες να αποκτούν ακόμη και τρία παιδιά από το 2015, η πρώτη μείωση του αριθμού των Κινέζων από την εποχή του Μεγάλου Λιμού δείχνει πως ο κίνδυνος έχει μετατοπιστεί στην ακριβώς αντίθετη πλευρά: στην τάση συρρίκνωσης του πληθυσμού που έχει ήδη ξεκινήσει και αναμένεται ότι θα επιταχυνθεί τα επόμενα χρόνια και δεκαετίες, καθιστώντας σταδιακά τη μέχρι πρόσφατα πολυπληθέστερη χώρα του πλανήτη να είναι πιο γερασμένη και λιγότερο δυναμική σε όλους τους τομείς.

«Οι ηγέτες της Κίνας γνώριζαν εδώ και καιρό ότι η χώρα όδευε προς ένα δημογραφικό σταυροδρόμι» σημειώνουν οι «New York Times» σε σχετική τους ανάλυση, τονίζοντας ότι οι επιστήμονες είχαν κρούσει τον κώδωνα του κινδύνου για την επικείμενη διάβαση του Ρουβίκωνα. Η αλήθεια, ωστόσο, είναι πως η Κίνα και το μοντέλο της δεν φτάνουν σε σταυροδρόμι μόνο στο δημογραφικό αλλά και σε άλλα καθοριστικά μέτωπα. Και μάλιστα σχεδόν ταυτόχρονα, βάζοντας πολύ δύσκολα στον Σι Τζινπίνγκ, η τρίτη θητεία του οποίου στο τιμόνι θα είναι αναμφίβολα μια μεγάλη δοκιμασία, από την οποία θα κριθεί τόσο το μέλλον της χώρας όσο και η θέση του ίδιου στην Ιστορία. Πρόκειται για «ανταγωνιστικές προτεραιότητες τις επόμενες δεκαετίες, όπως η απαίτηση για μέριμνα υπέρ των γέρων ή των νέων, για οικοδόμηση ενός συστήματος κοινωνικής μέριμνας ή για την ενίσχυση της τεχνολογικής και στρατιωτικής ισχύος» όπως αναφέρουν οι «Times».

Τα στοιχεία

Για του λόγου το αληθές, τα τελευταία στοιχεία που αφορούν την πορεία και τις προοπτικές της οικονομίας κάθε άλλο παρά ενθαρρυντικά και αισιόδοξα είναι. Η αναιμική (για τα δεδομένα της Κίνας) αύξηση του ΑΕΠ πέρυσι και το διαρκώς διογκούμενο χρέος, σε συνάρτηση με την απειλή σκασίματος της «φούσκας» των ακινήτων και τις αμερικανικές κυρώσεις στα προϊόντα υψηλής τεχνολογίας (όπως οι ημιαγωγοί) μοιάζουν να δημιουργούν έναν εκρηκτικό συνδυασμό. Σε τέτοιον βαθμό ώστε, μαζί με την ένταση των διεθνών ανταγωνισμών, η Κίνα να υποχρεούται πλέον να αλλάξει ριζικά το μοντέλο της και να στραφεί περισσότερο στην εσωτερική αγορά και τη «γειτονιά» της και λιγότερο στις εξαγωγές προς τη Δύση.

Καταλύτης εξελίξεων

Προφανώς, δε, οι εξελίξεις επιταχύνθηκαν και η εικόνα επιδεινώθηκε από την τροπή που πήρε η κρίση του COVID-19, η οποία μοιάζει να μετατρέπεται σε μια κρίση αξιοπιστίας του καθεστώτος και του Σι προσωπικά. Το φιάσκο της πολιτικής «μηδενικής ανοχής» που είχε εφαρμοστεί από την πρώτη στιγμή και η άρον άρον εγκατάλειψή της υπό την πίεση των (πρωτόγνωρων) κοινωνικών αντιδράσεων έχει καταφέρει σοβαρό πλήγμα στην παραγωγική διαδικασία και, ταυτόχρονα, έχει θέσει υπό αμφισβήτηση συνολικά την ορθοκρισία του Πεκίνου, όσο κι αυτό δεν αποτυπώνεται στην καθημερινότητα, ούτε μπορεί να γίνει εύκολα εμφανές στη Δύση.

Η Ταϊβάν

Σε σταυροδρόμι βρίσκονται ή πρόκειται να φτάσουν σύντομα, όμως, και οι γεωπολιτικές φιλοδοξίες της Κίνας. Εχοντας ανεβάσει πολύ ψηλά τον πήχη των προσδοκιών – ειδικά όσον αφορά την Ταϊβάν, την οποία ο Σι έχει διαμηνύσει πως προτίθεται να θέσει πλήρως υπό τον έλεγχό του, είτε ειρηνικά είτε διά της βίας -, σύντομα θα φτάσει η στιγμή που θα κληθεί να αποδείξει αυτό που λέει ο λαός με τον τρόπο του: «Πόσα απίδια παίρνει ο σάκος». Με άλλα λόγια, πόσο ρεαλιστικό είναι η Κίνα να κοιτάξει στα μάτια τις Ηνωμένες Πολιτείες, που είναι και ο πραγματικός της αντίπαλος, και να μετατραπεί σε μια εξίσου ισχυρή και παγκόσμιας εμβέλειας υπερδύναμη.

Δεν είναι τυχαίο, από αυτή την άποψη, ότι αρκετοί αναλυτές θεωρούν πως όσα συμβαίνουν στην Ουκρανία δεν είναι παρά τα προεόρτια της μεγάλης και αποφασιστικής σύρραξης στον Ειρηνικό. Μιας σύρραξης της οποίας οι συνέπειες θα κάνουν αυτά που βιώνουμε σήμερα να μοιάζουν περίπου με πταίσμα…

ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ «ΤΑ ΝΕΑ»

https://www.in.gr/2023/01/20/world/kina-tou-si-mprosta-se-tetraplo-stayrodromi/?utm_source=tovimagr&utm_medium=article_mustread_widget&utm_campaign=NetworkWidget

Γιώργος Τσουκαλάς: ΕΠΙΜΥΘΙΟ ΣΤΗΝ ΒΑΣΙΛΕΙΑ

1
«Sic transit gloria mundi», έλεγαν εύστοχα οι Λατίνοι. Έτσι παρέρχεται η μάταιη δόξα του Κόσμου! «Ο βασιλεύς απέθανε», ο Κωνσταντίνος (1940-2023) απεβίωσε, αφού πρώτα, ασυνείδητα, ο ίδιος αποτέλειωσε ως ιδανικός αυτόχειρας τον θεσμό της βασιλείας στην Ελλάδα, πριν μισόν αιώνα, το δύστηνο έτος 1967… Πάντως, οι Έλληνες βασιλιάδες είχαν πάψει προ καιρού να εκπροσωπούν το σύνολο του Ελληνικού Λαού, ως πανελλήνιας αποδοχής ανώτατοι άρχοντες, ήδη από το μακρινό έτος 1915, όταν ξέσπασε ο φοβερός Εθνικός Διχασμός. Για ποιον λόγο, τελικά ξηλώθηκε αμετάκλητα η βασιλεία στην Ελλάδα; Πως μπορεί να γίνει ένα συνοπτικό επιμύθιο;
Πόλεμος! «Πόλεμος πάντων μὲν πατήρ ἐστι, πάντων δὲ βασιλεύς, καὶ τοὺς μὲν θεοὺς ἔδειξε τοὺς δὲ ἀνθρώπους, τοὺς μὲν δούλους ἐποίησε τοὺς δὲ ἐλευθέρους», ο πόλεμος είναι ο πατέρας των πάντων, ο βασιλιάς όλων, φανέρωσε θεούς και ανθρώπους, έφτιαξε δούλους και ελεύθερους (Ηράκλειτος, Περί Φύσεως, D-K 53). Αληθινά, ο πόλεμος φτιάχνει και χαλάει την βασιλεία… Στην νεοελληνική περίπτωση, ήταν πράγματι κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο (1914-1918) που έσπασε ο θεσμός. Αρχικά, η Ευρώπη πηλάλησε ολόθερμη το φοβερό έτος 1914, στην ανθρωποσφαγή, με πανίσχυρους ρηγάδες, μεγάλους δούκες, αυτοκράτορες, και βασιλιάδες να εξαποστέλνουν εκατομμύρια νεανικές ψυχές στον μαζικό θάνατο. Σαν η ευρωπαϊκή ήπειρος βγει από αυτόν τον τρομερό πόλεμο, όλως συντετριμμένη, το σωτήριο έτος 1918, η «Ωραία Εποχή» (Belle Epoque) θα είχε παρέλθει ανεπιστρεπτί… Μετά τον Μεγάλο Πόλεμο, πότε οι βασιλιάδες παραδόθηκαν στον ανελέητο δήμιο, χρεωμένοι με την ήττα και την ανείπωτη κακοπάθεια, όπως στην επαναστατική Ρωσία, πότε εξορίστηκαν με σκληρότατη υπερορία, όπως συνέβη στην Γερμανία και στην Ελλάδα. Οι ιδιαίτεροι πολιτικοί λόγοι που επέφεραν το πικρό τέλος της βασιλείας στις διάφορες χώρες της χαροκαμένης Ευρώπης ήταν συχνά ανόμοιοι. Αλλά σε αδρές γραμμές, φάνηκε πως οι δυστυχείς λαοί ήθελαν να πάρουν οι ίδιοι στα χέρια τους, τις άμοιρες τύχες τους, χωρίς άνακτες και μονάρχες, ενώ όπου παρ’ ελπίδα ο βασιλικός θεσμός κρατήθηκε ήταν στις χώρες όπου οι βασιλείς ήταν εντελώς διακοσμητικοί, αποψιλωμένοι από κάθε αληθινή εξουσία, όπως κατ’ εξοχήν στην Βρετανία και σε μερικά άλλα κράτη. Αναδρομικά κρίνοντας, ο τελευταίος Έλληνας βασιλιάς που ήταν πράγματι ανώτατος άρχοντας όλων των Ελλήνων ήταν ο Γεώργιος ο Α΄ (1845-1913), ο οποίος κάθισε στέρεα στον νεοελληνικό θρόνο, μεταξύ των ετών 1863-1913. Μετά από αυτόν, ο γιος του, Κωνσταντίνος ο Α΄ (1868-1923) βασίλεψε διακεκομμένα μεταξύ 1913-1917 και 1920-1922, καθώς προκάλεσε τον Εθνικό Διχασμό (1915) στρεφόμενος κατά του Πρωθυπουργού, Ελευθερίου Βενιζέλου (1864-1936) και φυσικά της μισής Ελλάδας… Τότε, ο Κωνσταντίνος Α΄ δεν αντελήφθη τις επερχόμενες, συνταρακτικές πανευρωπαϊκές εξελίξεις, ώστε να υποχωρήσει ευφυώς έναντι του αιρετού θεσμού του Πρωθυπουργού, και να περιοριστεί με οξύνοια σε έναν διακοσμητικό ρόλο. Αν το είχε πράξει θα είχε σώσει τον βασιλικό θεσμό στην Ελλάδα. Έκτοτε ο βασιλικός θεσμός ήταν ολότελα καταδικασμένος καθώς έπαψε να έχει ρίζες στο λεγόμενο Κέντρο και την Αριστερά, ενώ ο βασιλιάς ταυτίστηκε στην Ελλάδα μόνον με την Δεξιά, ως οιονεί πολιτικός αρχηγός της. Πράγμα που εύλογα αποδείχτηκε τεράστιο βασιλικό λάθος, καθώς περιόρισε την απήχηση του βασιλικού θεσμού μόνον στο ένα τρίτο (1/3) του ελληνικού λαού, δηλαδή σχεδόν αποκλειστικά στην λεγόμενη Δεξιά. Τελικά, μετά την Συνθήκη της Λωζάνης (1923), η βασιλεία στην Ελλάδα καταργήθηκε, χρεωμένη πολιτικά με τον άφατο πόνο της Μικρασιατικής Καταστροφής (1922), και τον άνευ προηγουμένου αφανισμό της ασιατικής Ελλάδας, οπότε φάνηκε πως τέλειωσαν όλα…
Λογικά θα έπρεπε να είχαν λήξει τα πάντα, αλλά πάνυ απρόσμενα συνέβη η νεκρανάσταση του θεσμού της βασιλείας της Ελλάδας, μέσω πραξικοπήματος. Συγκεκριμένα, η Β΄ Ελληνική Δημοκρατία (1924-1935) θα αποβιώσει βίαια με το Πραξικόπημα της 10ης Οκτωβρίου 1935, που ενορχήστρωσε ο Γεώργιος Κονδύλης, ο οποίος μετά από περίπου έναν μήνα, θα υποδεχτεί ως βασιλιά, τον Γεώργιο Β’ (1890-1947), καθώς αυτός αποβιβάζονταν στον μόλο του Πειραιά. Όμως, λόγω του δραστικού περιορισμού της λαϊκής απήχησης της βασιλείας, που είχε συμβεί ήδη από τον Εθνικό Διχασμό του 1915, οι Έλληνες βασιλείς που ακολούθησαν, αναγκάστηκαν να βασιστούν στον αυταρχισμό, καθ’ όλη την περίοδο από την Δικτατορία του Μεταξά (1936) έως την Δικτατορία των Συνταγματαρχών (1967), και δεν μπόρεσαν αλλά και δεν επεδίωξαν, να διεισδύσουν στο χαμένο για αυτούς Κέντρο και την Αριστερά, ενώ κανείς δεν θυμούνταν πλέον το αληθινό νόημα του ρητού του Γεωργίου Α΄, «ισχύς μου η αγάπη του λαού»…
Ο τελευταίος Έλληνας βασιλιάς που είχε πράγματι την μεγάλη ευκαιρία, να αλλάξει τον ρου της ιστορίας, ήταν ο εξαιρετικά δημοφιλής ως νεαρός Ολυμπιονίκης, Κωνσταντίνος Β΄, ο οποίος όμως, εντελώς απροσδόκητα, αντί να μεταρρυθμίσει και εκσυγχρονίσει τον βασιλικό θεσμό, αμέσως μόλις ανέλαβε (1964) αναπροσαρμόζοντάς τον στα μεταπολεμικά δημοκρατικά δεδομένα, όλως εσφαλμένως επανέλαβε το καίριο λάθος του Κωνσταντίνου Α΄, να συγκρουστεί (1965) με τον εκλεγμένο Πρωθυπουργό, Γεώργιο Παπανδρέου (1888-1968), και να ορκίσει την λεγόμενη Κυβέρνηση των Αποστατών, ενώ αργότερα ίσως εξύφανε και ένα πραξικόπημα με στρατηγούς, το οποίο όμως ξέφυγε από τον έλεγχό του και υλοποιήθηκε από τα εκτελεστικά όργανα, που ήταν κάποιοι συνταγματάρχες οι οποίοι εν τέλει αποφάσισαν να καταλύσουν το πολίτευμα αποκλειστικά για τον εαυτό τους. Η έσχατη ευκαιρία του Κωνσταντίνου Β΄ να γυρίσει το λαϊκό αίσθημα, ήταν σαν οι συνταγματάρχες εμφανίστηκαν αιφνιδίως ενώπιον του, απαιτώντας του να τους ορκίσει Κυβερνήτες, οπότε αν διέθετε αληθινό ταλέντο θα έπρεπε εύστροφα να αρνηθεί, τηρώντας τους όρκους του στο Σύνταγμα. Από την στιγμή που δεν το έκανε, έστω και με κίνδυνο του θρόνου του ή της ζωής του, ενταφίασε αμετάκλητα την βασιλεία στην συνείδηση του ελληνικού λαού, πράγμα που δεν μπορούσε να αντιστραφεί με καμία επανορθωτική του ενεργεία.
Όλοι αυτοί οι δαίμονες της βασιλείας, ξεπήδησαν στο κρυστάλλινο Δημοψήφισμα του 1974, όταν δυο στους τρεις Έλληνες απέρριψαν διαρρήδην τον θεσμό, και προέκριναν την σκέτη δημοκρατία.
Εν κατακλείδι, ο μεγάλος λόγος που η βασιλεία καταργήθηκε στην Ελλάδα ήταν γιατί οι Έλληνες βασιλιάδες έπαψαν να παίζουν τον ρόλο του ανώτατου άρχοντα όλων ανεξαιρέτως των Ελλήνων. Δεν επέκτειναν την απήχησή τους στην ευρύτατη, πολυσύνθετη πλην πολύγνωμη πλειοψηφία, εγκλωβισμένοι συνάμα σε μια συμπαγή μειοψηφία. Συν τοις άλλοις, δεν αυτοπεριορίστηκαν στα τιμητικά πλην διακοσμητικά καθήκοντα του αρχηγού κράτους μιας αληθινής δημοκρατίας, αλλά περιέπεσαν στον ηδύ πειρασμό να κυβερνούν πράγματι αυτοί, λέγοντας την τελευταία λέξη σε όλα, ενίοτε αντισυνταγματικά. Εξαιτίας της περιορισμένης λαϊκής βάσης τους, εγκολπώθηκαν την θεωρία του μικροελλαδισμού σε μια προσπάθεια να κρατήσουν το θεσμικό καθεστώς μέσω της πολιτικής συντήρησης στο εσωτερικό, και της αποφυγής περιπετειών στο εξωτερικό. Εξαρτημένοι από διεθνείς συμμαχίες, ευημερούσαν παρά την κρατική πενία, θεμελιώνοντας πρώτοι το αθηναϊκό κράτος σε βάρος μιας παραμελημένης επαρχίας. Η πολιτική κληρονομιά τους παραμένει ορατή σε όλη την γεωγραφία όπου ακόμη απλώνεται ο ελληνισμός από τον Έβρο ποταμό έως την νήσο Κύπρο, καθώς κληροδότησαν έναν επτασφράγιστο εθνικό νάρθηκα που στις ημέρες μας μόλις ο ελληνισμός επιχειρεί να θραύσει, αμφίβολο αν θα το καταφέρει, ώστε να αναδειχθεί ξανά σε μεγάλο γεωπολιτικό παράγοντα της Ανατολικής Μεσογείου. Στα νησιωτικά ακρογιάλια, στις αιγαιοπελαγίτικες βουνοκορφές, στα γαλανά πελάγη από την Θάσο και έως τις ακτές της Πάφου, αν σιωπήσουμε, ακόμα θα ακούσουμε να αντηχούν τα λόγια του Κωνσταντίνου Β΄ στον Μακάριο,
«Εγώ έχω χάσει τον πατέρα μου, έχω γίνει τώρα βασιλεύς, δεν μπορώ να αφήσω την χώρα μου να εμπλακεί σε πόλεμο εξαιτίας κάποιας κινήσεως που γίνεται στην Κύπρο. Δεν μπορώ να το κάνω αυτό. Εάν οι Τούρκοι μας επιτεθούν, αλλάζει το όλο θέμα. Μα εσείς προεδρεύετε σε 300 χιλιάδες ανθρώπους, ενώ εγώ βασιλεύω σε 9 εκατομμύρια. Δεν πρόκειται να την εμπλέξω σε πόλεμο επειδή γίνεται μια ενέργεια η οποία δεν έχει καμία σχέση με εμάς!»…

Θ. Παναγιώτου: Κίνδυνος προσάρτησης των κατεχομένων

1
  21 Ιανουαρίου 2023, 11:00
  Δρ Θεόδωρος Παναγιώτου   

Πρώτα μια διευκρίνιση. Δεν είμαι πολιτικός, ούτε ανήκω σε κανένα πολιτικό κόμμα. Είμαι ακαδημαϊκός. Δεν μου αρέσει να κινδυνολογώ ούτε και να αναμιγνύομαι στην πολιτική. Το έκαμα μόνο μια φορά στο παρελθόν, το 2010-2013 όταν προέβλεπα την οικονομική καταστροφή που επερχόταν και αισθάνθηκα την ηθική υποχρέωση να προειδοποιήσω και να συμβάλω στη αντιμετώπιση της. Το κάνω και τώρα γιατί διαβλέπω να χάνεται για πάντα η μισή μου πατρίδα και αισθάνομαι την ίδια ηθική υποχρέωση να αφυπνίσω τους συμπολίτες μου, που ίσως να μην έχουν αντιληφθεί ότι επικρέμαται προσάρτηση των κατεχομένων σε μερικούς μόνο μήνες, μεταξύ των κυπριακών και των τουρκικών εκλογών. Και εξηγούμαι.

Ενόψει των τουρκικών εκλογών και των αρνητικών για τον Τούρκο Πρόεδρο δημοσκοπήσεων, ο Ταγίπ Ερντογάν εκτοξεύει καθημερινά απειλές κατά της Ελλάδας και της Κύπρου. Επειδή η Ελλάδα έχει οχυρωθεί τόσο εξοπλιστικά όσο και με διμερείς αμυντικές συμφωνίες με τη Γαλλία και τις ΗΠΑ, είναι απίθανο ο Ερντογάν να πραγματοποιήσει τις απειλές του εναντίον της Ελλάδας. Όπως δήλωσε, μεταξύ άλλων, και ο υπουργός Εξωτερικών κ. Κασουλίδης, ο αδύναμος κρίκος που κινδυνεύει είναι η Κύπρος.

Όμως, ούτε ακόμα μια επέμβαση στην ΑΟΖ της Κύπρου, ούτε ένα θερμό επεισόδιο στην πράσινη γραμμή θα εξάψει τον εθνικισμό στην Τουρκία αρκετά, για να ανεβάσει τη δημοτικότητα του Ερντογάν σε ποσοστά που θα του εξασφαλίσουν την επανεκλογή του στην προεδρία.

Η μόνη ενέργεια που θα είναι ιστορικής σημασίας είναι η προσάρτηση των κατεχομένων στην Τουρκία. Αυτό θα επεκτείνει τα εδάφη της Τουρκίας για πρώτη φορά στα εκατό χρόνια από την ίδρυση του σύγχρονου τουρκικού κράτους, από τον Κεμάλ Ατατούρκ, τον «Πατέρα των Τούρκων», επώνυμο που του απένειμε το τουρκικό κοινοβούλιο το 1934. Αυτό έχει μεγάλο συμβολισμό για τον Ερντογάν, που θέλει να αναδειχθεί σε νέο «Πατέρα των Τούρκων», με ισλαμική χροιά αυτή τη φορά.

Ακριβώς, όπως ο Πρόεδρος Πούτιν θεωρεί την προσάρτηση εδαφών της Ουκρανίας ως την απαρχή της αναβίωσης της Σοβιετικής Ένωσης, έτσι και ο Ερντογάν θεωρεί την προσάρτηση των κατεχομένων Κυπριακών εδαφών ως την απαρχή της αναβίωσης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ή τουλάχιστον της «Γαλάζιας Πατρίδας».

Το ότι η Τουρκία απεργάζεται προσάρτηση των κατεχομένων δεν είναι μυστικό. Για παράδειγμα, πηγές στις Βρυξέλλες έλεγαν στην Καθημερινή 27/11/2023 ότι «δεν μπορεί να αποκλεισθεί το ενδεχόμενο ο κ. Ερντογάν να επιστρατεύσει και το σενάριο… της προσάρτησης της κατεχόμενης Κύπρου». Ο κοινοτικός επίσημος έκανε λόγο για «αδύναμο κρίκο» καθώς όπως έχει διαφανεί, τόσο στην περίπτωση της ΑΟΖ, όσο και σε αυτήν της περίκλειστης Αμμοχώστου, οι διεθνείς αντιδράσεις ήταν -αν μη τι άλλο- υποτονικές, κινήθηκαν σε επίπεδο φραστικών επισημάνσεων και σε κάθε περίπτωση δεν απέτρεψαν τους τουρκικούς σχεδιασμούς. Η Τουρκία δεν αποκρύβει τα σχέδια προσάρτησης των κατεχομένων. Το σενάριο προσάρτησης «συντηρείται από Τούρκους επισήμους, ανοικτά, ακόμη και στο πλαίσιο επαφών με ξένους διπλωμάτες» («Κ» 27/11)

Έχω όμως και απ’ απευθείας πληροφόρηση, από δικές μου πηγές: Από Τούρκους επισήμους σε καίριες θέσεις στην Κυβέρνηση Ερντογάν, που ήταν πρώην μεταπτυχιακοί φοιτητές μου στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ, τη δεκαετία του 2000-09, όπου δίδασκα οικονομικά και δημόσια πολιτική. Με μερικούς απ’ αυτούς διατηρώ φιλικές σχέσεις και συχνή επικοινωνία. Μου εκμυστηρεύονται ότι η προσάρτηση των κατεχομένων είναι το πιο πιθανό σενάριο, γιατί θεωρείται ότι εμπεριέχει «λιγότερο ρίσκο και μεγαλύτερο συμβολισμό». Η προσάρτηση σχεδιάζεται να «νομιμοποιηθεί» με δημοψήφισμα βασισμένο σε τρία επιχειρήματα: 1) Μισός αιώνας διαπραγματεύσεων δεν κατέληξαν σε λύση, 2) η λύση δύο κρατών δεν έγινε αποδεκτή από την άλλη πλευρά, και 3) η διεθνής κοινότητα συνεχίζει να μην αναγνωρίζει την «Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου». Επομένως, η μόνη απομένουσα επιλογή που θα τερματίσει την «για μισό αιώνα απομόνωση των Τουρκοκυπρίων» είναι η προσάρτηση των κατεχομένων στη «μητέρα πατρίδα».

Αυτό είναι το αφήγημα που ετοιμάζεται για τη διεθνή κοινότητα και τους Τουρκοκύπριους για να δικαιολογηθεί το δημοψήφισμα, του οποίου το αποτέλεσμα θεωρείται βέβαιο, λόγω της πλειοψηφίας των εποίκων και του ελέγχου που εξασκεί η Τουρκία στα κατεχόμενα, παρά τα πρόσφατα αποτελέσματα των «δημοτικών εκλογών».

Στο εσωτερικό της Τουρκίας η προσάρτηση θα παρουσιασθεί από τον Ερντογάν ως μια τολμηρή πατριωτική πράξη ιστορικής και εθνικής σημασίας επ’ ευκαιρία των εκατό χρόνων από την ανακήρυξη του Τουρκικού κράτους. Αυτό, ελπίζουν, θα προκαλέσει τη ζητούμενη έξαρση του εθνικισμού στην Τουρκία που θα εξασφαλίσει την ηρωοποίηση και επανεκλογή του Ερντογάν στην Προεδρία της χώρας.

Σχεδιάζεται από πριν τις τουρκικές εκλογές

Τι από όλα αυτά θα εμποδίσει την επαπειλούμενη προσάρτηση των κατεχομένων, σε λίγους μήνες, αν ο Ερντογάν τη χρειαστεί για να παραμείνει στη εξουσία ενόψει των τουρκικών εκλογών. Βέβαια, ακόμα και μετά την προσάρτηση, έχοντας αποκτήσει σύνορα με τη Τουρκία στην οδό Λήδρας και κατά το μήκος των 180 χιλιομέτρων της πράσινης γραμμής (που και αυτή θα διεκδικήσει η Τουρκία), μπορούμε να ελπίζουμε πως «πάλι με χρόνους, με καιρούς, πάλι δικά μας θα ‘ναι».

Η προσάρτηση των κατεχομένων μπορεί να είναι η πρώτη κρίση που θα κληθεί να αντιμετωπίσει ο νέος Πρόεδρος στους πρώτους μήνες της θητείας του. Τι θα κάνουν οι επίδοξοι υποψήφιοι Πρόεδροι, αν εκλεγούν, για να αποτρέψουν την επαπειλούμενη προσάρτηση των κατεχομένων στη Τουρκία; Δεν μας έχουν πει. Ούτε και έχουν ερωτηθεί από τους δημοσιογράφους στα προεδρικά ντιμπέιτ. Λέγεται ότι σ’ αυτές τις Προεδρικές εκλογές «το Κυπριακό δεν πουλά». Και όμως, ποτέ πριν δεν ήταν το Κυπριακό τόσο κοντά στην χειρότερη για τους Κυπρίους κατάληξη: Τη μη-αναστρέψιμη προσάρτηση της μισής Κύπρου στη Τουρκία.

*Καθηγητής Οικονομικής Ανάπτυξης & Ηθικής και Διευθυντής του Διεθνούς Ινστιτούτου Διοίκησης Κύπρου, γνωστού ως CIIM. Για 25 χρόνια δίδαξε στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ και το 2007 τιμήθηκε για τη συνεισφορά του στο Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης που απονεμήθηκε στη Διακυβερνητική Επιτροπή για την Κλιματική Αλλαγή.

philenews.com

Η ΚΟΒΑ, ΤΟ ΝΤΑΒΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΦΑΝΤΑΣΙΩΣΕΙΣ ΜΑΣ

9

 

Του Παντελή Σαββίδη

Σε όλες τις σοβαρές και αξιοπρεπείς χώρες όσοι διαχειρίζονται τις τύχες τους δημιουργούν θεσμούς που με διάφορους τρόπους προσπαθούν να προβλέψουν τις εξελίξεις και να προσαρμόσουν τις πολιτικές τους.

Το ίδιο συμβαίνει και σε διεθνές επίπεδο με θεσμούς όπως το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ του Νταβός.

Στην Ελλάδα ό,τι σχετικό συμβαίνει, γίνεται ως μια εκδήλωση λίγων ημερών για να περάσουν όσοι ενδιαφέρονται, να πουν τον δεκάρικό τους και να φύγουν. Όλα γίνονται για το θεαθήναι.

Η ιθύνουσα τάξη της χώρας έχει μια επαρχιακή νοοτροπία. Όλα στον βωμό του άμεσου κέρδους, της δημοσιότητας και της νομής της εξουσίας. Έστω και αν το τίμημα είναι η χώρα να παραμείνει ένα προτεκτοράτο, συγκεντρωμένη γύρω από την πρωτεύουσά της η οποία λειτουργεί ως μητρόπολη εσωτερικής αποικίας.

Στις αρχές του 90, μετά την κατάρρευση των καθεστώτων του υπαρκτού σοσιαλισμού, έγινε στη Θεσσαλονίκη μια προσπάθεια από τους επιχειρηματικούς κύκλους να ιδρύσουν έναν ανάλογο θεσμό. Στην διαδικασία καθιέρωσής του ενεπλάκησαν οι Αμερικανοί και η Ευρωπαϊκή Ένωση και ασθμαίνουσα συμμετείχε και η Αθήνα. Δεν μπορούσε να κάνει διαφορετικά. Η βούληση των ισχυρών αφεντικών ήταν δεδομένη.

Ήταν, τότε, που αρκετοί πίστευαν πως η Ελλάδα, μέσω της Θεσσαλονίκης, θα μπορούσε να διαδραματίσει ρόλο στις βαλκανικές εξελίξεις. Το πίστευαν αρκετά κέντρα στο εξωτερικό. Όχι, όμως, στην ελληνική πρωτεύουσα. Ο θεσμός υπονομεύθηκε και με τον καιρό εξαφανίσθηκε. Προτιμούμε κάτι να ακυρωθεί παρά να γίνει κάπου εκτός μείζονος πρωτευούσης.

Από τότε που συγκροτήθηκε, στα σημερινά του σύνορα, το νεοελληνικό κράτος ακολούθησε και συνεχίζει να ακολουθεί μια συγκεντρωτική πολιτική με μια ολοκληρωτική αντίληψη. Όλα γύρω από την πρωτεύουσά του.

Καθημερινά αναλύουμε τις καταστρεπτικές επιπτώσεις αυτής της πολιτικής. Η συγκεντρωτική δύναμη στην καρδιά της πρωτεύουσας είναι τόσο ισχυρή που τίποτε δεν μπορεί να γίνει αν δεν το θελήσει η ίδια. Εκτός και αν της επιβληθεί έξωθεν.

Τι εννοώ με την έξωθεν επιβολή; Τετελεσμένα από ισχυρές δυνάμεις τα οποία δεν μπορεί να αναιρέσει η Αθήνα. Πριν ενδιαφερθούν οι Αμερικανοί για την Αλεξανδρούπολη, είδατε κάποιο αθηναϊκό ενδιαφέρον για την πιο κρίσιμη πόλη της Ελλάδας; Ακόμη και σιδηροδρομικά την απέκοψαν από τον δεύτερο μεγάλο αστικό πόλο, την Θεσσαλονίκη.

Η απογραφή του 2021 έδειξε ότι η ελληνική περιφέρεια καταρρέει και πληθυσμιακά και από άποψη υποδομών και παραγωγής. Την χαριστική βολή της την έδωσε, πέραν από τον συγκεντρωτισμό του κράτους, η μετάβαση από τον επιτυχημένο Καποδίστρια στον εντελώς αποτυχημένο και καταστροφικό Καλλικράτη. Δυστυχώς το κράτος επιμένει σε αυτήν την δομή.

Η τοπική αυτοδιοίκηση είχε μια ισχυρή παράδοση στον ελληνισμό και ήταν αυτή που τον έσωσε τα 400 χρόνια τουρκικής σκλαβιάς. Αυτήν την παράδοση οι μικρονοϊκοί κυβερνώντες την διέλυσαν. Σήμερα, για να τοποθετηθεί μια λάμπα σε έναν δήμο πρέπει μετά από πολλές προσπάθειες να τεθεί το θέμα στο Δημοτικό Συμβούλιο, να αποφασίσει και να μεταβιβάσει την απόφαση στην Περιφέρεια. Ο περιφερειάρχης θα αποφασίσει για κάτι που οι κάτοικοι της επαρχίας έβρισκαν στον δρόμο τον δήμαρχο του έθεταν το πρόβλημα και λυνόταν.

Οι αντιλήψεις που κυριαρχούν στο πολιτικό σύστημα δεν εξαφανίζουν, μόνο, χωριά, κωμοπόλεις και μικρές επαρχιακές πόλεις. Απειλούν να υπονομεύσουν πληθυσμιακά και οικονομικά και μεγάλες πόλεις. Ακόμη και την δεύτερη μεγάλη πόλη της Ελλάδας, την Θεσσαλονίκη.

Οι ρόλοι και η ανάπτυξη κάθε περιοχής κατανέμονται και υποστηρίζονται από το κεντρικό κράτος. Για την Θεσσαλονίκη αυτήν την στιγμή όχι, μόνο, δεν προβλέπεται κανένας ρόλος αλλά, ουσιαστικά υπονομεύεται ό,τι τείνει να διαμορφωθεί. Κυρίως, από την δυναμική που έχει αποκτήσει ο ισχυρός πόλος της πρωτεύουσας αλλά και από συνειδητή επιλογή του κεντρικού κράτους. Άπειρα τα παραδείγματα.

Αν δεν δοθεί και δεν υποστηριχθεί από το πολιτικό σύστημα κάποιος ρόλος για την Θεσσαλονίκη και αν η γεωγραφική της παρουσία δεν συμπέσει με το ενδιαφέρον παρουσίας κάποιας ισχυρής δύναμης ή διεθνούς θεσμού, η πόλη, όπως την έχουμε στην φαντασία μας,  θα αποτελέσει παρελθόν.

ΟΣΑ ΔΕΝ ΦΘΑΝΕΙ Η ΑΛΕΠΟΥ

Ένας συνακόλουθος επαρχιωτισμός της ελληνικής πολιτικής τάξης και της ελληνικής κοινωνίας είναι αυτό που έλεγε ο Αίσωπος: Ό,τι δεν φθάνει η αλεπού, το κάνει κρεμαστάρια.

Στο Νταβός συγκεντρώνεται κάθε χρόνο η πολιτική, οικονομική και πνευματική ελίτ και επιχειρεί να διαμορφώσει κάποιες παγκόσμιες τάσεις στην λογική του καπιταλιστικού συστήματος. Όλα τα οργανωμένα συστήματα μελετούν και προγραμματίζουν με σενάρια το τι θα κάνουν στο μέλλον για να το διαμορφώσουν και να ελέγξουν την εντροπία του. Αυτό για πολλούς στην Ελλάδα, ίσως και σε άλλες χώρες, όχι, μόνο, είναι επικίνδυνο αλλά και διαβολικό. Υποχθόνιες δυνάμεις που επιβουλεύονται το μέλλον της ανθρωπότητας και, κυρίως, του ελληνισμού, συγκεντρώνονται στο Νταβός για να θέσουν σε εφαρμογή τα σχέδιά τους.

Με αφετηρία αυτά, αρχίζει ένας ορυμαγδός επικρίσεων και αφορισμών στο διαδίκτυο ή όπου αλλού μπορεί να εκφραστεί κανείς με την επίκληση ακόμη και προφητειών Αγίων που είναι αμφίβολο αν τις έκαναν οι Άγιοι ή αν γνώριζαν τους θεσμούς οι οποίοι τους αποδίδονται.

 Στο Νταβός για παράδειγμα, η διαπίστωση στην οποία συμφώνησαν την πρώτη ημέρα ήταν ότι η Ευρώπη πρέπει να κινηθεί πολύ προσεκτικά ώστε να παραμείνει ισχυρή γεωπολιτική δύναμη.

Και πως, βασικός στόχος καθίσταται «να ηγηθεί η Ευρώπη της αγοράς στις πράσινες τεχνολογίες», με όπλο το “Green Deal Industrial Plan”, ως απάντηση στο αμερικανικό αντιπληθωριστικό πακέτο IRA.

Ακόμη και αν η επιλογή αυτή καθίσταται απόλυτη αναγκαιότητα για να μπορέσει να διαδραματίσει ρόλο η Ευρώπη στην οποία ανήκει και η χώρα μας, προτιμούμε να κόψουμε το κλαδί στο οποίο καθόμαστε, παρά να αποδεχθούμε μια διαπίστωση που έγινε στο Νταβός. Στο διαβολικό Νταβός.

Ο αντίλογος στο Νταβός είναι ότι όσοι συγκεντρώνονται εκεί αποτελούν την παγκόσμια οικονομική ελίτ. Αυτοί συγκεντρώνονται, πράγματι. Αλλά από αυτούς περιμένουμε να επενδύσουν ή να ενθαρρύνουν τις έρευνες για την εξέλιξη της ανθρωπότητας. Ποιος άλλος θα προγραμματίσει και θα υλοποιήσει τον προγραμματισμό;

Είναι άλλο πράγμα μέσα από όλη αυτήν την διαδικασία να αναπτυχθούν και μαζικά κοινωνικά κινήματα και να βάλουν την δική τους παράμετρο στην εξίσωση του μέλλοντος, κάτι όχι, απλώς, θεμιτό αλλά επιβεβλημένο, και άλλο να αφορίζουμε θεσμούς που αναζητούν πως θα εξελιχθεί η ανθρωπότητα.

Για να γίνω πιο σαφής: ένα από τα ερωτήματα που θα απασχολήσουν την ανθρωπότητα στο άμεσο μέλλον είναι η διαμόρφωση της σχέσης ανθρώπου-μηχανής. Η δυναμική είναι η υποκατάσταση του ανθρώπου από τη μηχανή. Πως θα αποφύγουμε αυτόν τον εφιάλτη;

Ακόμη και αν αποδεχθούμε ότι το ερώτημα θα τεθεί και θα αποφασισθεί σε μια ΚΟΒΑ, τα μέλη της και οι επιρροές της δεν μπορούν να κάνουν τίποτε άλλο πέραν της διαδήλωσης. Εκεί που θα διαμορφωθεί το μέλλον είναι τα επιστημονικά εργαστήρια. Και το τι θα αποφασισθεί εκεί ξεφεύγει από τις δυνατότητες της ΚΟΒΑΣ.

ΤΑ ΒΑΛΚΑΝΙΑ

Για να έρθουμε και να καταλήξουμε με τα δικά μας. Όσο και να μην θέλει να καταλάβει το σύστημα τις γεωπολιτικές εξελίξεις στην περιοχή η δυναμική τους διαμορφώνει μια Τουρκία αισθητά αυτονομημένη από τις επιρροές της δύσης-και της ανατολής- και μια Ελλάδα ολοένα και περισσότερο εξαρτημένη από ισχυρά, ξένα κέντρα, αποφάσεων. Όσο τα συμφέροντα των κέντρων αυτών δεν συμπίπτουν με τα τουρκικά, η Ελλάδα θα τυγχάνει της υποστήριξής τους. Τι θα γίνει, όμως, όταν τα συμφέροντα συμπέσουν με της Τουρκίας;

Πέραν της συμμετοχής της στο ΝΑΤΟ, η Τουρκία, επίσης, επιχειρεί να συμμετάσχει σε θεσμούς με χώρες της Κεντρικής Ασίας και του Καυκάσου που θα της δώσουν επιπλέον γεωπολιτική ισχύ. Για να εξισορροπήσει την ισχύ αυτή αρκεί για την Ελλάδα η συμμετοχή της στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ; Μήπως με την ενθάρρυνση και την υποστήριξη ΕΕ, ΝΑΤΟ και ΗΠΑ η Ελλάδα θα μπορούσε να αναλάβει μια πρωτοβουλία στα Βαλκάνια ώστε να διαμορφώσει ένα Βαλκανικό Σύμφωνο το οποίο θα αποβλέπει στην αποφυγή μιας νέας υποδούλωσης στον Οθωμανισμό; Η ανάληψη μιας τέτοιας προσπάθειας μήπως δίνει ρόλο στη Θεσσαλονίκη; Και μήπως η επιτυχής άσκηση του ρόλου αυτού προϋποθέτει εγκατάσταση κρατικών και οικονομικών θεσμών στην πόλη;

Αλλά τίποτε από αυτά δεν θα γίνει. Διότι το σύστημα προτιμά να καταστραφεί παρά να βγει έξω από τα στενά του γεωγραφικά όρια.

Γι αυτό ελπίδα δεν υπάρχει. Ας ελπίσουμε σε μια επόμενη γενιά.

Εντοπίστηκε στο Χιλιομόδι Κορινθίας η περιοχή εγκατάστασης της Αρχαίας Τενέας των κλασικών χρόνων

0

H περιοχή εγκατάστασης της πόλης των κλασικών χρόνων της αρχαίας Τενέας εντοπίστηκε κατά τη συστηματική αρχαιολογική έρευνα 2022 στο Χιλιομόδι Κορινθίας, στο πλαίσιο του ερευνητικού προγράμματος της Αρχαίας Τενέας. Η έρευνα πραγματοποιείται υπό τη διεύθυνση της αρχαιολόγου δρος Έλενας Κόρκα, με φορέα υλοποίησης τη Διεύθυνση Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων του υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού.

Όπως αναφέρει σχετική ανακοίνωση του ΥΠΠΟΑ, η ανασκαφή ανέδειξε δημόσιο κτίριο, που ανασκάφηκε σε έκταση 145 τ.μ., με σημαντικά ευρήματα, μεταξύ άλλων και μεγάλη διασπορά αναθηματικών ειδωλίων, που συνδέονται πιθανότατα με όμορο λατρευτικό χώρο. Ταυτόχρονα ανασκάφηκε ισχυρό αναλημματικό τείχος της πρώιμης κλασικής περιόδου στο όριο της πόλης.

Σύμφωνα με την ίδια ανακοίνωση, το μέγεθος και η δυναμική της ρωμαϊκής πόλης συνεχίζει να εντυπωσιάζει και με τα φετινά ανασκαφικά αποτελέσματα. Στον τομέα των ρωμαϊκών καταστημάτων της πόλης αποκαλύφθηκαν περί τα 2.100 νομίσματα και σταθμία σε ένα δωμάτιο του κτιρίου, που ταυτίζεται με την έδρα τοπικού αξιωματούχου. Επιπλέον, ήρθε στο φως δεύτερο υπέργειο ταφικό μνημείο που καταδεικνύει, σε συνδυασμό με το πρώτο που εντοπίστηκε το 2016, την οικονομική ευρωστία και ακμή της ρωμαϊκής Τενέας. Τέλος, ανασκάφηκε μια υπερμεγέθης δεξαμενή περίπου 130 τ.μ., πιθανότατα η κεντρική υδροδοτική της ρωμαϊκής πόλης, που δείχνει τη δυναμική του πληθυσμού της τη συγκεκριμένη περίοδο.

Το ερευνητικό πρόγραμμα της αρχαίας Τενέας κατά τη φετινή ανασκαφική περίοδο δραστηριοποιήθηκε, πέραν της αρχαιολογικής έρευνας, συνδιοργανώνοντας με το Εργαστήριο Φυσικής Ανθρωπολογίας του Δημοκριτείου Πανεπιστημίου Θράκης, την Tetragon A.E., τον Δήμο Κορινθίων και το Καλογεροπούλειο Ίδρυμα την περιοδική έκθεση BioMuse «Από τα θραύσματα των οστών στις ιστορίες των ανθρώπων», που φιλοξενήθηκε στο Καλογεροπούλειο Ίδρυμα Κορίνθου από τις 17 Σεπτεμβρίου έως τις 17 Οκτωβρίου. Η έκθεση υλοποιήθηκε σε συνέχεια του ερευνητικού προγράμματος BioΜuse, μια σύμπραξη φορέων της Ελλάδας και της Γερμανίας και παρουσιάζει με σύγχρονα φυσικά και ψηφιακά μέσα τις βιογραφίες δέκα ανθρώπων που έζησαν στην Ελλάδα τα τελευταία 11.000 χρόνια -μεταξύ αυτών και ενός Τενεάτη αρχαϊκών χρόνων. Το ερευνητικό πρόγραμμα, υπό τη διεύθυνση της δρος Ε. Κόρκα υποστηρίζεται από διεπιστημονική ομάδα, αρχαιολόγων με υπεύθυνη την Π. Ευαγγέλογλου, αρχαιολόγο της ΕΦΑ Κορινθίας, νομισματολόγων με υπεύθυνο το Κ. Λαγό, ανθρωπολόγων με υπεύθυνη την αναπληρώτρια καθηγήτρια του ΔΠΘ Χρ. Παπαγεωργοπούλου, τοπογράφων με υπεύθυνο τον καθηγητή αγρονόμων και τοπογράφων μηχανικών του ΕΜΠ Α. Γεωργόπουλο.

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Η ένταση με την Τουρκία, το βασικό επίδικο των εκλογών;

0

του Γιάννη Μαγκριώτη*

Ο Πρωθυπουργός στο Νταβός μίλησε για την επιτυχία της κυβέρνησης στην οικονομία και τις υψηλές ξένες επενδύσεις στην χώρα μας, την τετραετία της διακυβέρνησής του.
Υπάρχουν αριθμοί που του επιτρέπουν να το δηλώνει, υπάρχει όμως και η οικονομική και κοινωνική πραγματικότητα της πλειοψηφίας των πολιτών, που του το απαγορεύει.

Υπάρχουν φυσικά και επιχειρήματα που αποδομούν το success story της οικονομίας, δεν υπάρχουν όμως επιχειρήματα, που μπορούν να ωραιοποιήσουν την τραγική οικονομική και κοινωνική πραγματικότητα της μεγάλης πλειοψηφίας των πολιτών.
Αυτός είναι ο λόγος που τελευταία ο Πρωθυπουργός, προβάλλει το προεκλογικό του σύνθημα “Η επόμενη τετραετία θα είναι, η τετραετία των καλύτερων μισθών και συντάξεων”.

Το ουσιαστικό ερώτημα όμως είναι: Θα είναι μόνο ονομαστικά καλύτεροι οι μισθοί και οι συντάξεις ή θα έχουν έστω και λίγο υψηλότερη αγοραστική δύναμη από τους σημερινούς; Αυτούς, που πέρα από τις μειώσεις των μνημονίων, τους μείωσαν δραματικά η ακρίβεια και ο πληθωρισμός, και θα τους μειώσουν ακόμη περισσότερο το 2023, σύμφωνα με τις προβλέψεις του προϋπολογισμού, που η κυβέρνηση ψήφισε τον Δεκέμβρη;

Είναι βέβαιο, πως όσο και αν προσπαθήσει να πείσει η κυβέρνηση τους πολίτες ότι, η ζωή τους βελτιώθηκε και, πως το μέλλον τους με αυτήν στην εξουσία θα είναι καλύτερο, δεν θα το πετύχει και το ξέρει.

Τα δυνατά της χαρτιά μέχρι τώρα, που της δίνουν σχετική δημοσκοπική υπεροχή, είναι: Το κυβερνητικό παρελθόν του Σύριζα και η άρνηση του ΠΑΣΟΚ να δηλώσει την αποδοχή της Πρωθυπουργίας του μετά τις εκλογές, γεγονός που μπορεί να οδηγήσει, σύμφωνα με τον Πρωθυπουργό σε χάος.

Αυτά, λίγο πολύ, περιμένουμε να πει και στην συνέντευξη τύπου, που γνωστοποίησε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, ότι θα δώσει ο Πρωθυπουργός την προσεχή Δευτέρα 23 του Γενάρη.
Δυστυχώς, για αυτόν και για την ΝΔ, ξέρει ότι με αυτά τα επιχειρήματα και τα συνθήματα, μπορεί, εκτός απροόπτου, να βγει πρώτος στις εκλογές, Πρωθυπουργός όμως, δύσκολα θα γίνει την επόμενη ημέρα, με ότι σημαίνει αυτό για τον ίδιο και την ΝΔ.

Το ισχυρό του χαρτί, αυτό που μπορεί να του δώσει την εκλογική επιτυχία, είναι η ένταση με την Τουρκία στο δρόμο προς τις εκλογές και ειδικά τις ημέρες πριν από αυτές.

Το σκηνικό είναι έτοιμο από το 2018, ειδικά από το 2019 και το Τουρκολυβικό Μνημόνιο, λείπει μόνο η τελική διαμόρφωσή του.

Κατά παράδοξο τρόπο, τον σχεδιασμό αυτό έχει και ο Ερντογάν, αφού στο εσωτερικό της χώρας του, δηλαδή στην οικονομική και κοινωνική πολιτική, όπως και στο κράτος δικαίου και τα ανθρώπινα δικαιώματα, η πραγματικότητα είναι τραγική, ενώ το δυνατό του χαρτί είναι ο επιθετικός αναθεωρητικός λόγος, ενίοτε και η πρακτική του προς τους γείτονες της Τουρκίας, όπως και η “περήφανη” στάση του στις μεγάλες γεωπολιτικές εξελίξεις της ευρύτερης περιοχής.

Τα ισχυρά χαρτιά των δύο ηγετών, όπως δείχνουν όλες οι δημοσκοπήσεις και στις δύο χώρες, είναι η εξωτερική πολιτική και η πολιτική ασφάλειας, ενώ τα αδύναμα σημεία και στους δύο, είναι η εσωτερική πολιτική.

Το μέχρι που μπορεί να φθάσει ο Ερντογάν, θα καθοριστεί από τις δημοσκοπήσεις την τελευταία περίοδο πριν από τις εκλογές της 14ης Μαΐου και από τις επιλογές της Ουάσιγκτον.
Μέχρι που μπορεί να χρησιμοποιήσει την ένταση με την Τουρκία και την πιθανότητα μιας στρατιωτικής σύγκρουσης ο κ. Μητσοτάκης και η ΝΔ, εξαρτάται επίσης από τους ίδιους παράγοντες.

Μια όξυνση της έντασης τις τελευταίες ημέρες από τον Ερντογάν, θα ανεβάσει τον εθνικιστικό οίστρο στην πλειοψηφία των Τούρκων και φυσικά την εικόνα του Ερντογάν, αντιθέτως στην χώρα μας θα μεγαλώσει τον φόβο μιας στρατιωτικής σύγκρουσης, γεγονός που ξέρουμε ότι ευνοεί τον κάτοχο της εξουσίας.

Θυμίζω ότι, ο κ. Μητσοτάκης στην ΔΕΘ, τον Σεπτέμβριο, δήλωσε, ως βασικό λόγο της μη προκήρυξης εκλογών, τις οποίες ουσιαστικά ο ίδιος είχε προαναγγείλει στο τέλος της Άνοιξης, τον φόβο του να μείνει η χώρα για αρκετές ημέρες με υπηρεσιακή και άπειρη κυβέρνηση, απέναντι στον Ερντογάν που καραδοκεί.
Αυτό το επιχείρημα, στο βαθμό που το πιστεύει ένα μεγάλο μέρος των πολιτών, θα είναι πολύ πιο ισχυρό, τις ημέρες των εκλογών, που όλα δείχνουν ότι, θα συμπέσουν χρονικά.

Φυσικά, αυτό το επιχείρημα γίνεται πιο “ισχυρό”, αν ο Ερντογάν κερδίσει τις εκλογές στις 14ης Μαΐου και ακολουθήσουν οι δικές μας, στο τέλος Μαΐου.

Αυτός ο χρόνος των εκλογών θα βρει επίσης εκατοντάδες χιλιάδες νέων, να έχουν μετακινηθεί στα νησιά κυρίως, για να δουλέψουν στις τουριστικές επιχειρήσεις, που σημαίνει οι περισσότεροι από αυτούς δεν θα ψηφίσουν, και όλοι ξέρουν, ποιο κόμμα συμφέρει η αποχή των νέων από τις εκλογές.

Ο Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ κ. Μπλίγκεν, με την καθόλου τυχαία, προγραμματισμένη επίσκεψή του σε Αθήνα και Άγκυρα, στο τέλος του Φλεβάρη και τις συμφωνίες που θα κάνει ή δεν θα κάνει με τις κυβερνήσεις των δύο χωρών, θα διαμορφώσει τα όρια της έντασης μεταξύ των δύο κυβερνήσεων πριν τις εκλογές, γεγονός που θα καθορίσει και το περιβάλλον στο οποίο θα διεξαχθούν οι εκλογές στις δύο χώρες.

Ελπίζω να μην γίνουν λάθος υπολογισμοί, γιατί μπορεί να συμβούν, όπως το παρελθόν έχει δείξει, μη αντιστρεπτές βλάβες.

*Πρώην Υφυπουργός επι κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ