Αρχική Blog Σελίδα 1745

Θα γίνει το ChatGPT το «Άγιο Δισκοπότηρο» των χάκερ;

0

[SHUTTERSTOCK]

Σε μια «σκοτεινή» μεριά του Διαδικτύου, τον περασμένο Δεκέμβριο, ο χρήστης USDoD ένιωθε υπερήφανος και λίγο νευρικός ταυτόχρονα. Είχε φτιάξει τον πρώτο του κώδικα και τον παρουσίαζε στους «συναδέλφους» του. «Μοιάζει πολύ με κώδικα OpenAI», παρατηρεί ένας πιο έμπειρος χρήστης. «Ναι, το OpenAI μού έδωσε ένα χεράκι για να τελειώσω το script» απαντάει ο φέρελπις χάκερ.

Mπορεί να κυκλοφορεί μόλις δύο μήνες, αλλά οι ασύλληπτες δυνατότητες του ChatGPT και τα νέα πεδία που ξεκλειδώνει έχουν προκαλέσει συζητήσεις σε όλο τον κόσμο. Οι περισσότερες από αυτές επικεντρώνονται στις αρνητικές του χρήσεις: ήδη εγείρεται ζήτημα στην εκπαίδευση, καθώς μπορεί να γράψει έτοιμες εργασίες χωρίς να λάβει υπόψη του τους κανόνες για τη λογοκλοπή και την πνευματική ιδιοκτησία, ενώ ερωτήματα έχουν τεθεί και για την ασφάλεια της ίδιας της Δημοκρατίας.

 

Πριν όμως ανησυχήσουμε για το πολιτικό μας σύστημα, ίσως πρέπει να στρέψουμε την προσοχή μας πιο κοντά, στο πεδίο όπου υπάρχει και δραστηριοποιείται το δημιούργημα της OpenAI: το ίδιο το Διαδίκτυο. Ενα μέρος που έχει αποδειχθεί ανοιχτό και αφιλόξενο ταυτόχρονα, εύκολο στη χρήση, αλλά και γεμάτο κινδύνους.

Ενας από αυτούς είναι και οι διαδικτυακές απάτες, τα κακόβουλα λογισμικά, οι χάκερ. Μπορεί οι περισσότερες τεχνολογίες από μόνες τους να μην είναι ανήθικες, επιβλαβής όμως και ανήθικη μπορεί να γίνει σίγουρα η χρήση τους. Στο πλαίσιο αυτό, λοιπόν, δημιουργείται το ερώτημα αν το ChatGPT και η τεχνητή νοημοσύνη γενικότερα άνοιξαν ένα πεδίο δόξης λαμπρό για όσους επιβουλεύονται τα προσωπικά μας δεδομένα, τα αρχεία που έχουμε στις συσκευές μας.

Η τεχνολογία ΑΙ στην υπηρεσία των χάκερ

Σύμφωνα με έρευνα της CheckPoint Research, μόλις ένα μήνα μετά την κυκλοφορία του ChatGPT, οι επίδοξοι κυβερνοεγκληματίες είχαν ήδη βρει τρόπους να το αξιοποιήσουν. Ο USDoD το χρησιμοποίησε για να φτιάξει ένα εργαλείο κρυπτογράφησης (encryption tool), φαινομενικά άκακο, αλλά με εν δυνάμει κακόβουλες χρήσεις· κάποιος άλλος έφτιαξε έναν κώδικα που μπορεί να αντιγράψει τα αρχεία κάποιου και να τα μεταφέρει σε άλλον υπολογιστή· πολλοί έφτιαξαν ψεύτικες εικόνες και «έργα τέχνης» για να τα πουλήσουν σε ενδιαφερόμενους. Το τελικό αποτέλεσμα δεν φαίνεται αν δημιουργήθηκε από άνθρωπο ή από πρόγραμμα.

Θα γίνει το ChatGPT το «Άγιο Δισκοπότηρο» των χάκερ;-1
Πηγή φωτογραφίας: CheckPoint Research

«Με το ChatGPT μπορεί να δημιουργηθεί ένα script που ενδεχομένως θα αντιγράψει ή θα αφαιρέσει αρχεία από μια συσκευή, θα τα κρυπτογραφήσει (για να μην τα πάρουν άλλοι) και θα επιχειρήσει να επικοινωνήσει με απομακρυσμένο υπολογιστή. Στη συνέχεια, ο κακόβουλος χρήστης μπορεί να ζητήσει λύτρα σε κρυπτονομίσματα ή να απειλήσει ότι θα δημοσιεύσει αυτά τα αρχεία» σημειώνει ο Δρ Βασίλης Βλάχος, αναπληρωτής καθηγητής στο Τμήμα Οικονομικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας.

Αν και δεν ακούγεται ιδανική η προοπτική αυτή, τα καλά νέα είναι ότι το ChatGPT δεν μπορεί από μόνο του να δημιουργήσει οτιδήποτε από το μηδέν. Χρειάζονται να του δοθούν οι κατάλληλες οδηγίες και τα κατάλληλα δεδομένα, υπόκειται στους περιορισμούς και στις παραμέτρους που έχει θέσει ο εκάστοτε χρήστης.

Ο ανθρώπινος παράγοντας φέρνει και ένα άλλο εμπόδιο: «Δεν είναι εφικτό από μόνο του το ChatGPT να μολύνει με ένα malware κάποιον υπολογιστή. Πρέπει κάποιος να φτιάξει τον κακόβουλο κώδικα και να τον “κρύψει” σε ένα url, e-mail ή κάποιο SMS που σου λέει “πάτα εδώ”, να το “φυτέψει” με κάποιον τρόπο στην εκάστοτε συσκευή», σημειώνει ο Βασίλης Βασιλόπουλος, υπεύθυνος προστασίας δεδομένων στην ΕΡΤ και στο ΑΠΕ.

Φαίνεται, λοιπόν, ότι οι δυνατότητές του είναι ακόμα περιορισμένες ώστε να γίνει πολύτιμο εργαλείο στη φαρέτρα των κυβερνοεγκληματιών. Σε πολλές περιπτώσεις, μάλιστα, το script που δημιουργείται έχει σφάλματα και χρειάζεται διορθώσεις.

Πύλη εισόδου για νέους κυβερνοεγκληματίες

Από την άλλη, όπως και ο USDoD έκανε την πρώτη του προσπάθεια, έτσι και πολλοί άλλοι (ειδικά οι νεότεροι) που έχουν μια μικρή εξοικείωση με βασικές αρχές του προγραμματισμού θα μπορέσουν να εκμεταλλευτούν το ChatGPT.

Για το ζήτημα αυτό μίλησε στην «Κ» ο Τζέικ Μουρ, σύμβουλος παγκόσμιας κυβερνοασφάλειας της κορυφαίας εταιρείας ESET. Οπως λέει, οι ανεξάντλητες δυνατότητες και χρήσεις του ChatGPT σε χέρια χάκερ -από καλογραμμένα μηνύματα ηλεκτρονικού ψαρέματος μέχρι τη συγγραφή κακόβουλου κώδικα- είναι πιθανό να καταστήσουν ακόμη πιο δύσκολη την προστασία των χρηστών και των συσκευών από τις αναπόφευκτες επιθέσεις. «Είναι απίστευτα εύκολο να την εκμεταλλευτούν επαγγελματίες εγκληματίες, αλλά και όσοι έχουν βλέψεις να μπουν στο ηλεκτρονικό έγκλημα, καθώς οι περιορισμοί στη χρήση του είναι ελάχιστοι» σημειώνει.

 

«Προς το παρόν δεν θα δημιουργηθούν προβλήματα. Ωστόσο, ο πήχης χαμηλώνει, η διαδικασία απλοποιείται. Αν ένας αρχάριος χρειαζόταν μία εβδομάδα να φτιάξει κάτι τέτοιο, τώρα, με πολύ μικρότερες γνώσεις, μπορεί να γίνει σε μία μέρα. Ετσι, αυξάνεται η δεξαμενή των πιθανών χάκερ επειδή είναι πιο εύκολο και πιο προσιτό» επισημαίνει ο Δρ Βασίλης Βλάχος.

Μάλιστα, ο καθηγητής του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας αναφέρει ότι, ακόμα και αν δεν έχει κάποιος κακόβουλο σκοπό, με τους πειραματισμούς μπορεί να προκαλέσει «ακούσιες καταστροφές», θυμίζοντας την περίπτωση του Morrisworm, του πρώτου worm που δημιουργήθηκε ποτέ τη δεκαετία του ’80 και είχε προκαλέσει τεράστια προβλήματα στη λειτουργία του τότε Διαδικτύου.

Από τη μεριά του, ο Βασίλης Βασιλόπουλος τονίζει ότι μπορεί το ChatGPT να κάνει ακόμη τα πρώτα του βήματα, αν δεν ρυθμιστεί όμως η λειτουργία, το περιεχόμενο και το έργο του μπορεί να γίνει «μηχανή παραγωγής εξεζητημένου κακόβουλου λογισμικού».

Προς το παρόν, το ChatGPT είναι δωρεάν και ελεύθερο στο ευρύ κοινό, καθώς δοκιμάζεται, εκπαιδεύεται και συλλέγει δεδομένα. Η OpenAI κάποια στιγμή θα αρχίσει να το προσφέρει με το αζημίωτο σε όποιον το επιθυμεί, ενώ έχει δεσμευτεί ότι θα υπάρχουν δικλείδες ασφαλείας για να γίνεται σωστή χρήση του. Και αυτές, όμως, μπορούν να παρακαμφθούν: παρ’ όλο που είναι «κλειδωμένο» στη Ρωσία, χάκερ που μένουν εκεί έχουν βρει τρόπο να παρακάμπτουν τον γεωγραφικό αυτό περιορισμό.

Θα γίνει το ChatGPT το «Άγιο Δισκοπότηρο» των χάκερ;-2
Ρώσος που θέλει να γίνει «φίλος» με το πρόγραμμα της OpenAI. Bρήκε μάλιστα και «underground» μια κάρτα για να πληρώσει (Πηγή φωτογραφίας: CheckPoint Research)

«Η μεγαλύτερη ανησυχία είναι η αυτοματοποίηση και η κλιμάκωση αυτής της τεχνολογίας. Παρ’ όλο που επί του παρόντος δεν υπάρχουν επίσημα API του ChatGPT, υπάρχουν διαθέσιμες επιλογές που έχουν δημιουργηθεί από την κοινότητα. Αυτό έχει τη δυνατότητα να εκβιομηχανοποιήσει τη δημιουργία και την προσαρμογή κακόβουλων ιστοσελίδων, στοχευμένων εκστρατειών phishing και απάτης κοινωνικής μηχανικής, μεταξύ άλλων» υπογραμμίζει ο Τζέικ Μουρ της ESET.

Τι λέει το ίδιο το ChatGPT για την κακή χρήση του

Η «Κ» απευθύνθηκε και στο ίδιο το ChatGPT για το ζήτημα που δημιουργείται με τη χρήση του από εγκληματίες του Διαδικτύου. Οπως θα δείτε, το ελληνικό λεξιλόγιό του έχει προβλήματα ακόμα, εξάλλου από τη βάση δεδομένων με τις 175 δισ. παραμέτρους μόνο περίπου 20.000 είναι στα ελληνικά.

«Οι χάκερ μπορούν να χρησιμοποιήσουν το ChatGPT για να δημιουργήσουν chatbot, για ανάλυση κειμένου και για να δημιουργήσουν ψεύτικα κείμενα προκειμένου να διασπείρουν παραπληροφόρηση, ή σε κακόβουλες εφαρμογές phishing και εξαπάτησης», απαντάει μεταξύ άλλων με τα αργά και… σπαστά ελληνικά του.

Θα γίνει το ChatGPT το «Άγιο Δισκοπότηρο» των χάκερ;-3

Στα αγγλικά είναι λαλίστατο και έχει πιο ενδιαφέροντα πράγματα να πει: «Η ΟpenAI δεν είναι υπεύθυνη για οποιαδήποτε κακή χρήση της τεχνολογίας της από τρίτους. Η εταιρεία παίρνει μέτρα για να αποτρέψει την κακόβουλη χρήση της τεχνολογίας της, όπως η επιβολή όρων χρήσης, που απαγορεύει τις παράνομες ή επιβλαβείς δραστηριότητες».

Θα γίνει το ChatGPT το «Άγιο Δισκοπότηρο» των χάκερ;-4
Πηγή φωτογραφίας: CheckPoint Research

Δίνει μάλιστα και συμβουλές για το πώς να προστατευτεί κάποιος από τους χάκερ και από την κακή χρήση της τεχνητής νοημοσύνης.

Θα γίνει το ChatGPT το «Άγιο Δισκοπότηρο» των χάκερ;-5
Η τελευταία συμβουλή έμεινε στη μέση…

Μάχη γάτας και ποντικιού

Πάντως, η τεχνολογία ΑΙ μπορεί να χρησιμοποιηθεί και για καλό σκοπό. Μπορεί, φερ’ ειπείν, να παράξει και να ελέγξει κώδικα για προγραμματιστές και επαγγελματίες της κυβερνοασφάλειας, εντοπίζοντας τυχόν κενά ασφαλείας. Μπορεί, επίσης, να ελέγξει εκ μέρους μας αν μια εικόνα είναι ψεύτικη ή έχει υποστεί επεξεργασία.

Κάνοντας λόγο για μια μάχη μεταξύ γάτας και ποντικιού, ο Τζέικ Μουρ της ESET σημειώνει ότι το ChatGPT μπορεί εξίσου να χρησιμοποιηθεί για να στηρίξει λύσεις προστασίας και ασφάλειας από ιούς, με προγράμματα που μαθαίνουν με έξυπνο τρόπο να ξεπερνούν τους κινδύνους των χάκερ.

Κατά τον ίδιο, επειδή ακριβώς βρισκόμαστε στην αρχή μιας νέας περιόδου, πρέπει να συνεχίσουμε να εκπαιδεύουμε το ανθρώπινο μάτι να αντιλαμβάνεται καλύτερα τις κάθε λογής πιθανές επιθέσεις έτσι ώστε να είναι συνεχώς σε επαγρύπνηση απέναντι σε νέες μορφές κινδύνου.

Ο Δρ Βλάχος προσθέτει ότι κάποιες εταιρείες και ιστοσελίδες έχουν πάρει ήδη τα μέτρα τους και έχουν απαγορεύσει τη χρήση του συγκεκριμένου εργαλείου.

«Ωστόσο, αυτές είναι σημειακές λύσεις. Είμαστε σε ένα μεταίχμιο. Χρειάζεται κριτική σκέψη από τους πολίτες και να εκπαιδευτεί το ίδιο το ΑΙ να εντοπίζει τις πιθανότητες κακής χρήσης του».

Οι κίνδυνοι πίσω από τις αδυναμίες της τεχνητής νοημοσύνης

Τα όχι και τόσο εντυπωσιακά ελληνικά του ChatGPT είναι ένα από τα στοιχεία που φανερώνουν ότι η τεχνητή νοημοσύνη έχει πολύ δρόμο να διανύσει ακόμα, όπως επίσης και ότι εξαρτάται εξ ολοκλήρου από τα δεδομένα που κάποιος θα την «ταΐσει» και τον τρόπο που έχει σχεδιαστεί από τους προγραμματιστές της.

Και μπορεί να είναι εύλογη η ανησυχία για τις δυνατότητες της τεχνητής νοημοσύνης, όμως είναι οι αδυναμίες της που δημιουργούν μεγάλο προβληματισμό και ενδεχόμενους κινδύνους.

Θα γίνει το ChatGPT το «Άγιο Δισκοπότηρο» των χάκερ;-6
Λάθος με το «καλημέρα» για το ΑΙ.

Ο Βασίλης Βασιλόπουλος, υπεύθυνος προστασίας του ΑΠΕ και της ΕΡΤ, εκθέτει πέντε προβληματικά -κατά τον ίδιο- σημεία της τεχνητής νοημοσύνης:

  1. Δεν μπορεί να κατανοήσει τους κανόνες της εκάστοτε γλώσσας (είδαμε τη χαοτική διαφορά αγγλικών με ελληνικά), ούτε το γενικότερο πλαίσιο του ζητήματος στο οποίο καλείται να βοηθήσει. Για παράδειγμα, μπορεί κάποιος να δώσει οδηγία να γραφεί ένα διαφημιστικό για ένα αναψυκτικό, χωρίς όμως να διευκρινίσει ότι πρόκειται για διαφημιστική καμπάνια. Αυτή η μικρή διευκρίνιση μπορεί να αλλάξει δραματικά το τελικό αποτέλεσμα.
  2. Δεν έχει πρωτοτυπία ούτε δημιουργικότητα. Εκπαιδεύεται με βάση τα στοιχεία που δίνει κάποιος άνθρωπος. (Σε ένα ακραίο παράδειγμα, αν κάποιος δώσει στο ChatGPT δεδομένα μόνο από την Κου Κλουξ Κλαν, αυτό θα δίνει ξεκάθαρα ρατσιστικές απαντήσεις).
  3. Δεν συλλαμβάνει τη μοναδικότητα της μπράντας (προς το παρόν, τουλάχιστον). Για παράδειγμα, αν ζητηθεί στο ChatGPT να διαλέξει το καλύτερο είδος σοκολάτας, δεν θα προτείνει μόνο μια μάρκα. Αυτό είναι εξαιρετικά σημαντικό για μια πιθανή χρήση της τεχνολογίας αυτής στο marketing.
  4. Δεν κατανοεί το κοινό, τις ανάγκες του και τα ενδιαφέροντά του. Δεν μπορεί να προσωποποιήσει τις απαντήσεις του ανάλογα με το άτομο στο οποίο απευθύνεται.
  5. Δεν έχει αυθεντικότητα, γι’ αυτό και προκύπτουν διάφορα νομικά και ηθικά ζητήματα με τη χρήση του.

 

Ο Δρ Βασίλης Βλάχος του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας ζητάει να ενταχθούν ειδικοί από τα πεδία της νομικής, της ηθικής και άλλων κοινωνικών επιστημών, πέρα από της τεχνολογίας, στην ανάπτυξη των τεχνολογιών τεχνητής νοημοσύνης.

Τονίζει, μάλιστα, την ανάγκη να υπάρξει μεγαλύτερη διαφάνεια για τα δεδομένα από τα οποία αντλεί το λεξιλόγιό του το ChatGPT, όπως επίσης και στον τρόπο που έχει προγραμματιστεί το σκεπτικό του.

Για παράδειγμα, η τεχνητή νοημοσύνη μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να αποφασίσει αν κάποιος θα πάρει ένα δάνειο ή όχι, ποιανού το βιογραφικό θα απορριφθεί, ποιος φυλακισμένος πρέπει να πάρει άδεια κ.ο.κ. Με τι κριτήρια θα αποφασίζει;

«Είναι ένα “μαύρο κουτί”. Δεν ξέρουμε τι διαδρομή ακολούθησε για να δώσει την εκάστοτε απάντηση ή λύση» αναφέρει o καθηγητής.

Καθημερινή

Η τεχνητή νοημοσύνη είναι εδώ

0

Του Δρος Αθανάσιου Σαραντόπουλου, PhD, MBA*

Η τεχνητή νοημοσύνη είναι ένα ισχυρό εργαλείο που επιταχύνει τον ρυθμό του ψηφιακού μετασχηματισμού στις ιδιωτικές επιχειρήσεις, τη βιομηχανία και το δημόσιο τομέα. Με την ικανότητά της, όπως και άλλες τεχνολογίες, να επεξεργάζεται μεγάλες ποσότητες δεδομένων και να υποστηρίζει κρίσιμες αποφάσεις, η τεχνητή νοημοσύνη βοηθά τους χρήστες της να εξορθολογήσουν τις δραστηριότητές τους, να βελτιώσουν την παροχή υπηρεσιών και να προωθήσουν την οικονομική ανάπτυξη.

Ένας από τους βασικούς τομείς όπου η τεχνητή νοημοσύνη έχει μεγάλο αντίκτυπο είναι η αυτοματοποίηση. Με την αυτοματοποίηση επαναλαμβανόμενων εργασιών, η τεχνητή νοημοσύνη ελευθερώνει τους υπαλλήλους, ώστε να επικεντρωθούν, απερίσπαστοι, σε πιο πολύτιμες εργασίες, όπως η καινοτομία και η επίλυση προβλημάτων.

Επιπλέον, ο αυτοματισμός που βασίζεται στην τεχνητή νοημοσύνη συμβάλλει καθοριστικά στην αύξηση της αποτελεσματικότητας και τη μείωση του λειτουργικού κόστους.

Ένας άλλος τομέας εφαρμογής της τεχνητής νοημοσύνης είναι η εξυπηρέτηση πελατών.

Τα chatbot, κομμάτια λογισμικού που έχουν σχεδιαστεί για να ανταποκρίνονται σε μηνύματα, μπορούν να ακολουθούν προκαθορισμένα δέντρα συνομιλίας, για να απαντούν σε ερωτήσεις πελατών που υποστηρίζονται από τεχνητή νοημοσύνη. Αυτοί οι εικονικοί βοηθοί, καθ’ όλο το 24ωρο, διευκολύνουν σημαντικά, παρά τις όποιες ατέλειές τους, τους χρήστες να αλληλοεπιδρούν εύκολα με εταιρείες και οργανισμούς, με αποτέλεσμα την καλύτερη κατανόηση των αναγκών τους από τα ενδιαφερόμενα μέρη, καθώς και τη σωστή εκπλήρωση των αιτημάτων τους.

Πρόσφατα, επανάσταση έχει φέρει η εμφάνιση του ChatGPT, που έχει σχεδιαστεί ειδικά για τη διεξαγωγή διαλόγων και απαντά σε ερωτήσεις, δίνοντας πληροφορίες με φυσικό, διαλεκτικό τρόπο.

Χαίρει καθολικής εκτιμήσεως από τους ειδικούς; Όχι απόλυτα, πλην όμως, μεγάλες εταιρείες θα «μπουν στο παιχνίδι» και, προβλέπεται ότι, σύντομα, λόγω του ανταγωνισμού και των ολοένα αυξανόμενων επενδύσεων στον τομέα της τεχνητής νοημοσύνης, θα έχουμε την εμφάνιση πιο αποτελεσματικών -όχι απαραιτήτως «τέλειων»- προϊόντων αυτού του τύπου στην αγορά.

Η τεχνητή νοημοσύνη βοηθά στη λήψη κρίσιμων αποφάσεων, παρουσιάζοντας προβλέψεις, οι οποίες θα ήταν δύσκολο ή αδύνατο να αποκτηθούν με παραδοσιακά μέσα.

Για παράδειγμα, τα αναλυτικά στοιχεία που βασίζονται σε τεχνητή νοημοσύνη μπορούν να βοηθήσουν τους φορείς να εντοπίσουν μοτίβα στα δεδομένα τους που μπορούν να τις οδηγήσουν με ακρίβεια, έγκαιρα, στη λήψη κρίσιμων στρατηγικών αποφάσεων.

Η τεχνητή νοημοσύνη διαδραματίζει ολοένα και πιο σημαντικό ρόλο στον ψηφιακό μετασχηματισμό, βοηθώντας τους φορείς που την εφαρμόζουν να γίνουν πιο αποτελεσματικοί, ανταποκρινόμενοι πιστά στις λειτουργίες τους και την αποστολή τους.

Από την άλλη πλευρά, με την ευρεία χρήση της τεχνητής νοημοσύνης, η πιθανότητα μετατόπισης εργασιών είναι ορατή, καθώς οι μηχανές εκτελώντας αλγόριθμους, πλέον, γίνονται ικανές να εκτελούν εργασίες που είχαν κάνει προηγουμένως οι άνθρωποι.

Υπάρχουν ανησυχίες σχετικά με τις ηθικές επιπτώσεις της τεχνητής νοημοσύνης, όπως η μεροληψία στη λήψη αποφάσεων -όταν χρησιμοποιούνται εσφαλμένα δεδομένα- και η έλλειψη λογοδοσίας για ενέργειες που αναλαμβάνονται από αυτόνομα συστήματα. Εδώ η τεχνητή νοημοσύνη με επεξηγήσεις έχει τον πρώτο λόγο.

Παραλείπουμε τις τεράστιες, σκοπίμως καταστροφικές, στρατιωτικές εφαρμογές της τεχνητής νοημοσύνης, διότι αυτές αποτελούν αυτοτελές, μακρύ αντικείμενο μελέτης.

Σίγουρα υπάρχουν ανησυχίες για τον μακροπρόθεσμο αντίκτυπο της τεχνητής νοημοσύνης στην κοινωνία, ειδικά στους ηλικιωμένους, όπου ελλοχεύει η πιθανότητα κοινωνικής τους απομόνωσης, ενώ ο κίνδυνος εκμετάλλευσης από αδίστακτους επιτήδειους είναι ορατός.

Όμως, στην πραγματικότητα, η τεχνητή νοημοσύνη δύναται να βελτιώσει τη ζωή και αυτών των ευαίσθητων κοινωνικών ομάδων.

Συγκεκριμένα, μεταξύ άλλων, βοηθά τους ηλικιωμένους με εργασίες όπως, υπενθυμίσεις στη λήψη φαρμάκων, στις μετακινήσεις των και την κοινωνική αλληλεπίδραση, καθώς και στην παροχή βοήθειας σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης ή, ακόμη, να παραμείνουν συνδεδεμένοι με τα αγαπημένα τους πρόσωπα και τον κόσμο γύρω τους. Δυσκολεύονται, συχνά, οι ηλικιωμένοι να χρησιμοποιήσουν ή να κατανοήσουν επαρκώς τη νέα τεχνολογία, κάτι που, δυνητικά, μπορεί να περιορίσει την αποτελεσματικότητα των λύσεων που βασίζονται στην τεχνητή νοημοσύνη.

Εν κατακλείδι, με σωστό σχεδιασμό και κατάλληλη εκπαίδευση, μπορεί να αποτελέσει η τεχνητή νοημοσύνη ένα πολύτιμο εργαλείο για τη βελτίωση της καθημερινότητας, της ασφάλειας και της ευημερίας των πολιτών, σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής. Η τεχνητή νοημοσύνη είναι παρούσα και έχει μεταμορφώσει το εκπαιδευτικό οικοσύστημα και τον τρόπο διαχείρισης, αξιοποίησης και επαύξησης της γνώσης: του πραγματικού ανθρώπινου κεφαλαίου.

* Διδάκτωρ Ηλεκτρολόγος Μηχανικός, University of Akron – Επίκουρος καθηγητής στο Business & Technology Department του Webster University

Βίκτορ Ντέιβις Χάνσον στην «Κ»: Οι ΗΠΑ θα στήριζαν την Ελλάδα, αν…

0

Από το 1974 δεν έχουμε δει ένα μέλος του ΝΑΤΟ να απειλεί την ύπαρξη ενός άλλου, όπως το κάνει τώρα η Τουρκία

Οι απόψεις του Βίκτορ Ντέιβις Χάνσον τον τοποθετούν στους «αιρετικούς» ανάμεσα στο ακαδημαϊκό κατεστημένο των ΗΠΑ. Βαθύς γνώστης της αρχαίας Ελλάδας και φιλέλληνας, επισκέπτεται τη χώρα μας τακτικά τις τελευταίες πέντε δεκαετίες. Yπήρξε ταυτόχρονα ένας από τους πιο θαρραλέους υποστηρικτές του προέδρου Τραμπ με τον οποίο διατηρούσε επικοινωνία κατά τη διάρκεια της θητείας του στον Λευκό Οίκο. Διαχώρισε ωστόσο τη θέση του μετά την άρνηση του Τραμπ να αποδεχτεί το αποτέλεσμα των εκλογών του 2020. Ο καθηγητής Κλασικών Σπουδών και Στρατιωτικής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας και Senior Fellow στο Ινστιτούτο Χούβερ του Πανεπιστημίου Στάνφορντ δεν ανήκει στο στερεότυπο του κλασικού «Τραμπικού» οπαδού, αλλά παραθέτει επιχειρήματα που μπορούν να υποστηρίξουν βάσιμα ότι ορισμένες θέσεις της αμερικανικής δεξιάς δεν στερούνται σοβαρότητας. Βιβλία και άρθρα του στις μεγάλες αμερικανικές εφημερίδες έχουν διαμορφώσει το προφίλ ενός οξυδερκούς, τολμηρού και ταυτόχρονα ευπρεπούς διανοητή.

– Ο Τραμπ παραμένει ο επικρατέστερος για να κερδίσει την υποψηφιότητα των Ρεπουμπλικανών για τις προεδρικές εκλογές του 2024 παρά τις χαμηλές επιδόσεις πολλών από τους υποψηφίους που υποστήριξε στις ενδιάμεσες εκλογές. Πιστεύετε ότι έχει ακόμα τη δυνατότητα να επιστρέψει στον Λευκό Οίκο; Και τι θα σήμαινε κάτι τέτοιο για τις ΗΠΑ και τη Δύση;

– Ο Μπάιντεν, ακόμη και πριν από το πρόσφατο «Γκαράζ-γκέιτ», δηλαδή την αποκάλυψη ότι διατηρούσε απόρρητα κρατικά έγγραφα στο γκαράζ του σπιτιού του, συγκέντρωνε θετικές γνώμες μόνο από το 43%. Στις περισσότερες δημοσκοπήσεις, ο Μπάιντεν κερδίζει τον Τραμπ με 1%-2%. Χάνει όμως από τον (κυβερνήτη της Φλόριντα) Ρον ντε Σάντις (αν κατέβει υποψήφιος) με 1%-2%. Επομένως, είναι πολύ νωρίς για να ληφθούν σοβαρά υπόψη αυτές οι δημοσκοπήσεις. Από τον Νοέμβριο έως τον Ιανουάριο, ο Τραμπ διέπραξε μια σειρά από λάθη, ενώ ο Ντε Σάντις εκτινάχθηκε στα ύψη. Ο Μπάιντεν θα είναι 82 ετών το 2024 και είναι, για να είμαι ειλικρινής, ένας ηλικιωμένος 82άρης. Η Κάμαλα Χάρις τρομάζει τους Δημοκρατικούς.

Βίκτορ Ντέιβις Χάνσον στην «Κ»: Οι ΗΠΑ θα στήριζαν την Ελλάδα, αν…-1
Oυκρανοί στρατιώτες βάλλουν με όλμους ρωσικές θέσεις κοντά στο Μπαχμούτ. Με τη συνέχιση του πολέμου, «δημιουργούμε εκ των πραγμάτων έναν επικίνδυνο νέο άξονα της Ρωσίας, της Κίνας, του Ιράν και ίσως της Τουρκίας», εκτιμά ο Βίκτορ Ντέιβις Χάνσον.

– Τραμπ ή Ντε Σάντις;

– Περίπου το 50% των Ρεπουμπλικανών πιστεύει ότι ο Ντε Σάντις μπορεί να συνεχίσει το επιτυχημένο έργο του Τραμπ, αλλά χωρίς μια ατμόσφαιρα που θυμίζει τσίρκο. Οι υποστηρικτές του Τραμπ αντιπαραβάλλουν το επιχείρημα ότι μόνο ένας μαχητικός Τραμπ μπορεί να καθυποτάξει το δικομματικό κατεστημένο που κυβερνά με όλους τους προέδρους και το οποίο ευθύνεται για την παρακμή των ΗΠΑ. Αυτή τη στιγμή, λοιπόν, η πολιτική μας είναι ένα χάος και η χώρα χωρίζεται στα δύο μεταξύ μιας παραδοσιακής Αμερικής των Ρεπουμπλικανών και ενός αντίστοιχου των Δημοκρατικών, που θέλουν να αλλάξουν ριζικά αυτό που ήταν η Αμερική. Θα ήθελα να υπενθυμίσω στους Ευρωπαίους ότι εγγενής στο πρόγραμμα της αμερικανικής Αριστεράς δεν είναι κάποια κοινή «πράσινη ατζέντα», αλλά μια βαθιά απέχθεια για τη δυτική παράδοση και μια προσπάθεια αναπροσανατολισμού του έθνους περισσότερο προς τη Λατινική Αμερική, την Ασία και την Αφρική. Η Αριστερά πιστεύει ότι αυτού του είδους ο αναπροσανατολισμός των ΗΠΑ είναι περισσότερο συμβατός με τα αναδυόμενα συμφέροντα του 30% του πληθυσμού της χώρας μετά τις επιπτώσεις μιας εικοσαετίας ανοιχτών συνόρων.

– Είναι η Αμερική αποφασισμένη να οδηγήσει την Ουκρανία σε μια τελική νίκη επί της Ρωσίας μέχρι το καλοκαίρι του 2023;

– Νομίζω ότι οι νόμοι της κλασικής αποτροπής υποδηλώνουν ότι ο Πούτιν ενθαρρύνθηκε να δώσει το πράσινο φως στην εισβολή της 23ης Φεβρουαρίου στην Ουκρανία έπειτα από την ταπεινωτική αποχώρηση των στρατευμάτων των ΗΠΑ τον Αύγουστο του 2021 από το Αφγανιστάν (η οποία έγινε χωρίς διαβούλευση με τους συμμάχους μας στο ΝΑΤΟ στην Καμπούλ). Το ερμήνευσε ως σημάδι ότι η Δύση δεν θα ενεργούσε με αποφασιστικό τρόπο.

Αν ο πόλεμος στην Ουκρανία δεν τελειώσει, θα έχουμε συνολικά 400.000 νεκρούς.

– Τώρα όμως η Αμερική στηρίζει όλο και περισσότερο την Ουκρανία.

– Υπάρχει ένας μεγάλος διχασμός στις ΗΠΑ σχετικά με την Ουκρανία, που ανατρέπει τις ισορροπίες της παραδοσιακής εσωτερικής πολιτικής: η πρώην νεο-απομονωτική Αριστερά που συνήθως αντιτίθεται στις επεμβάσεις στο εξωτερικό είναι ανένδοτη και θέλει να προμηθεύει την Ουκρανία με όπλα με οποιοδήποτε κόστος για να εκδιώξει και τον τελευταίο Ρώσο και να αποκαταστήσει όλα τα προ του 2014 σύνορα (τα οποία ο Πούτιν παραβίασε επί κυβέρνησης Ομπάμα). Η Δεξιά υποστηρίζει σε μεγάλο βαθμό τον Ζελένσκι, αλλά πιστεύει ότι η απόλυτη νίκη επί της πυρηνικής Ρωσίας είναι απίθανη, και όσα χρειάζονται να γίνουν για να διασφαλιστεί η συνολική νίκη (300-400 δισ. δολάρια σε αμερικανικά όπλα μαζί με επιθέσεις στον ρωσικό στόλο της Μαύρης Θάλασσας και στις ρωσικές βάσεις και τις αποθήκες εφοδιασμού εντός της Ρωσίας) είναι αρκετά επικίνδυνα. Τελικά, πιστεύω ότι οι περισσότεροι Αμερικανοί θα προτιμήσουν μια διευθέτηση κατόπιν διαπραγματεύσεων που θα μπορούσε να συνεπάγεται τη διασφάλιση ότι η Ουκρανία είναι αμυντικά οπλισμένη μέχρι οδόντος, αλλά όχι μέλος του ΝΑΤΟ. Και υπάρχουν ελπίδες ότι κάποιου είδους δημοψήφισμα υπό τη διεθνή αιγίδα θα μπορούσε να κρίνει το μέλλον των περιοχών όπου πλειοψηφούν οι Ρωσόφωνοι και οι οποίες προσαρτήθηκαν το 2014.

– Κι αν δεν γίνουν όλα αυτά και αντίθετα συνεχιστεί ο πόλεμος;

– Σε αυτή την περίπτωση θα μπορούσαμε να δούμε μέχρι το τέλος του έτους: Πρώτον, συνολικά 400.000 νεκρούς στον πόλεμο, ζημιές τρισεκατομμυρίων δολαρίων και ακόμη περισσότερες ρωσικές πυρηνικές απειλές. Δεύτερον, η Ε.Ε. θα συνεχίσει να έχει χρόνια ενεργειακά προβλήματα. Τρίτον, η Δύση χάνει την παραδοσιακή θέση της Ρωσίας έναντι της Κίνας. Και τέταρτον, δημιουργούμε εκ των πραγμάτων έναν επικίνδυνο νέο άξονα της Ρωσίας, της Κίνας, του Ιράν και ίσως της Τουρκίας.

– Εάν η Τουρκία «έρθει μια νύχτα» για να επιτεθεί στην Ελλάδα, όπως συχνά απειλεί δημόσια ο Ερντογάν, θα μπορούσε η Αθήνα να περιμένει υποστήριξη από τις ΗΠΑ παρόμοια με αυτή που λαμβάνει η Ουκρανία για να πολεμήσει τη Ρωσία;

– Θα ήλπιζα ότι ναι, δεδομένου ότι η Ελλάδα, σε αντίθεση με την Ουκρανία, είναι μια δύναμη του ΝΑΤΟ με ιστορικούς δεσμούς με τις ΗΠΑ που ξεπερνούν κατά πολύ εκείνους της Ουκρανίας, και τον τελευταίο μισό αιώνα, οι ελληνοαμερικανικές σχέσεις δεν ήταν ποτέ ισχυρότερες. Το ρωτάτε ίσως αυτό γιατί από το 1974 δεν έχουμε δει ένα μέλος του ΝΑΤΟ να απειλεί την ύπαρξη ενός άλλου. Πρόκειται για ένα νέο επίπεδο τουρκικής κλιμάκωσης πολύ πέρα ​​από τους εκφοβισμούς της στην Κύπρο και τις διαχρονικές υπερπτήσεις και την επιθετικότητά της στο ανατολικό Αιγαίο. Η υποστήριξη των ΗΠΑ προς την Ελλάδα είναι σε μεγάλο βαθμό δικομματική και πιστεύω ότι εξακολουθεί να παραμένει ισχυρή. Μία από τις ειρωνείες της προηγούμενης κυβέρνησης Τραμπ, η οποία συχνά δεν ήταν δημοφιλής στο εξωτερικό, ήταν ότι ενίσχυσε την πολιτική υποστήριξη των ΗΠΑ τόσο για το Ισραήλ όσο και για την Ελλάδα με τρόπο που δεν είχαμε δει από προηγούμενες κυβερνήσεις.

– Ο ανταγωνισμός ΗΠΑ – Κίνας εντείνεται σε όλους τους στρατηγικούς τομείς. Οι ΗΠΑ καλούνται να αποδείξουν εάν μπορούν να υπερασπιστούν και να ανανεώσουν τη θέση τους ως μοναδικής υπερδύναμης. Μπορούν οι ΗΠΑ να αντεπεξέλθουν σε αυτήν την πρόκληση παρά τον εσωτερικό τους διχασμό;

– Το πρόβλημα δυστυχώς ξεπερνάει την πολιτική. Δεν έχουμε επενδύσει αρκετά στην έρευνα και την ανάπτυξη. Η επανάσταση των «Ιακωβίνων» στα πανεπιστήμιά μας που πρεσβεύουν μια πολιτική «woke» (σ.σ. επαγρύπνηση κατά φυλετικών και κάθε λογής διακρίσεων) είναι στον πυρήνα της αντι-αξιοκρατική και τώρα επεκτείνεται στην επιστήμη, τη μηχανική και τα μαθηματικά – γι’ αυτό οι Κινέζοι την ενθαρρύνουν. Και χάνουμε μια ολόκληρη γενιά φοιτητών που είτε ασχολούνται με ιδεολογικά καθοδηγούμενα είδη έρευνας για την ποικιλομορφία / ισότητα / ένταξη, είτε απορρίπτονται για την εισαγωγή τους σε κορυφαία πανεπιστήμια παρά τις εξαιρετικές βαθμολογίες τους. Στα νότια σύνορά μας σημειώθηκαν 5 εκατομμύρια παράνομες είσοδοι από τον Ιανουάριο του 2021 και εγκαταλείψαμε οικειοθελώς την ενεργειακή ανεξαρτησία μας ακυρώνοντας μια σειρά από έργα πετρελαίου και αγωγών. Επιπλέον, πολλοί άνθρωποι που ανήκουν στις πιο ισχυρές αμερικανικές ελίτ, στελέχη σε κυβερνητικές θέσεις και ιδιωτικές επιχειρήσεις προερχόμενα και από τα δύο κόμματα έχουν δώσει τα ρέστα τους για την Κίνα και είναι ευάλωτοι. Υπάρχουν 370.000 Κινέζοι φοιτητές στις ΗΠΑ. Σε αντίθεση με τη Σοβιετική Ενωση του Ψυχρού Πολέμου, η Κίνα αποτελεί μια πολύ πιο ύπουλη απειλή. Ωστόσο, είμαι αισιόδοξος μόνο επειδή αυτά τα προβλήματα τα έχουμε προκαλέσει εμείς οι ίδιοι στον εαυτό μας και γι’ αυτό μπορούμε να τα αντιμετωπίσουμε.

Καθημερινή

Δ. Τσαϊλάς: Πόσο πιθανά είναι τα θαλάσσια επεισόδια μεταξύ Ελλάδας-Τουρκίας

0

του Δημήτρη Τσαϊλά, Υποναυάρχου ε.α.

Τα τελευταία χρόνια, στις θάλασσες του Αιγαίου και της Μεσογείου έχουμε γίνει μάρτυρες συχνών προστριβών μεταξύ αερο-ναυτικών δυνάμεων, ακτοφυλακών του Λιμενικού Σώματος αλλά και ερευνητικών σκαφών λόγω κυρίως πολιτικών επιδιώξεων για ευνοϊκή οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών και δημιουργίας ζωνών επιρροών. Αυτό έχει εμφανίσει πολιτικές ανησυχίες σχετικά με την πιθανότητα σημαντικής κλιμάκωσης στις περιοχές ζωτικού μας χώρου. Εκτιμάται ότι η αστάθεια χαμηλού επιπέδου με διαφωνίες για τα θαλάσσια σύνορα ακόμα και ένας ανταγωνισμός ισχύος στη θάλασσα θα διαρκέσει. Ωστόσο, οι συνεχείς κύκλοι κλιμάκωσης είναι σημαντικοί, λόγω των χαρακτηριστικών του θαλάσσιου στρατηγικού περιβάλλοντος. Το ναυτικό θέατρο επιχειρήσεων διαθέτει μοναδικά στρατηγικά χαρακτηριστικά. Αυτά περιλαμβάνουν τη φύση των πιθανών στρατηγικών απειλών, την ταχύτητα απόκρισης και την απόδοση ευθυνών. Αυτά είναι και τα χαρακτηριστικά τα οποία αυξάνουν την πιθανότητα κλιμάκωσης. Αυτή η πρακτική καταδεικνύει ότι η θαλάσσια σφαίρα στην Ανατολική Μεσόγειο μπορεί να σταθεροποιηθεί μόνο με μια ισχυρή συνεχή και σταθερή συνεργασία ναυτικών δυνάμεων των παρακτίων κρατών που επιθυμούν μέρισμα ειρήνης.

Επίσης, οι διαφωνίες στο Αιγαίο για τον κυριαρχικό έλεγχο των νησιών, την έκταση και την οριοθέτηση των θαλάσσιων συνόρων δικαιοδοσίας και τα επιχειρησιακά δικαιώματα και υποχρεώσεις των ναυτικών δυνάμεων στα δικαιοδοτικά ύδατα συνυπάρχουν με αντικρουόμενες εθνικιστικές αφηγήσεις Νεοθωμανισμού και ανησυχίες από τους τουρκικούς παροξυσμούς και παραλογισμούς. Η εισβολή στην Κύπρο και η συνεχιζόμενη κατοχή από τη μια, και οι αυξανόμενες παραβιάσεις και οι επιθετικές ενέργειες της Τουρκίας από την άλλη σε αυτές της στρατηγικής σημασίας θαλάσσιες αρένες ανατρέπουν το status quo μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, οπότε και απελευθερώθηκαν τα Δωδεκάνησα και μετατοπίζουν τη δυναμική ισχύος που έχει διατηρήσει τη σταθερότητα στην περιοχή.

Όλα αυτά, σε συνδυασμό με την πολιτική και στρατηγική αβεβαιότητα που προέκυψε από την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία, έχει οδηγήσει σε αυξανόμενες ανησυχίες για κλιμάκωση μιας σύγκρουσης στη θάλασσα. Αυτή η αστάθεια εκδηλώνεται με αναλογικές αλληλεπιδράσεις μεταξύ των αναπτυσσόμενων ναυτικών δυνάμεων, σκαφών ακτοφυλακής και των πολιτικών παραγόντων που στοχεύουν να διεκδικήσουν ή να αμφισβητήσουν τα κυριαρχικά δικαιώματα που ορίζονται από τη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS). Αντικατοπτρίζοντας αυτή την πραγματικότητα, εκτιμάται ότι ο ζωτικός θαλάσσιος χώρος είναι περιοχή ώριμη για λανθασμένους υπολογισμούς που θα μπορούσαν να κλιμακωθούν σε συγκρούσεις που κανείς δεν θέλει, πολλή περισσότερο από δύο συμμάχους του ΝΑΤΟ.

Δεδομένων των τουρκικών συνεχών απειλών που συγκεντρώνουν οι συγκρούσεις στη θάλασσα, μια τέτοια ανησυχία φαίνεται βάσιμη. Υφίσταται η τάση για κλιμάκωση των συγκρούσεων σχετικά με το ζήτημα του κυριαρχικού ελέγχου της θαλάσσιας περιοχής, συμπεριλαμβανομένων των «αμφισβητούμενων» από την Τουρκία, νησιών. Οπότε, η πιθανότητα κλιμάκωσης που προκύπτει από θαλάσσια επεισόδια και η στρατηγική επίδραση τέτοιων περιστατικών παραμένουν σε μεγάλο βαθμό πιθανά σενάρια.

Ανταγωνισμός ισχύος στη θάλασσα

Οι αμφισβητούμενες θαλάσσιες ζώνες δεν είναι η μόνη πηγή σύγκρουσης στη θάλασσα. Ο ανταγωνισμός ισχύος μπορεί να εκδηλώνεται με διαφορετικό τρόπο από ό,τι στις χερσαίες επιφάνειες. Η θάλασσα είναι ένα παγκόσμιο στοιχείο με ελεύθερη πρόσβαση για όλους μέσω των διεθνών υδάτων. Κατά συνέπεια, γεωγραφικά απομακρυσμένες αλλά αντίπαλες δυνάμεις μπορούν να επιχειρούν σε πιο κοντινή απόσταση και με μεγαλύτερη ελευθερία απ’ ό,τι στην ξηρά σε περιοχές αμοιβαίου στρατηγικού ενδιαφέροντος, αυξάνοντας έτσι τον κίνδυνο διακρατικών συγκρούσεων. Οπότε πέραν του ελληνοτουρκικού ανταγωνισμού ισχύος, μπορούμε να διακρίνουμε και έναν ανταγωνισμό παγκοσμίων δυνάμεων, όπως των ΗΠΑ, της Ρωσίας, της ΕΕ ακόμη και της Κίνας.

Αυτός ο κίνδυνος μπορεί να επιδεινωθεί περαιτέρω στο ότι, σύμφωνα με Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS) τα παράκτια κράτη δεν μπορούν να περιορίσουν την αβλαβή διέλευση μέσω των χωρικών υδάτων. Επομένως, οι ναυτικές δυνάμεις μπορούν νόμιμα να ταξιδεύουν από τη θαλάσσια επικράτεια ενός ανταγωνιστικού κράτους. Επιπλέον, οι διαφορετικές νομικές ερμηνείες της αναγκαιότητας κοινοποίησης αβλαβών διελεύσεων και των δικαιωμάτων εκμετάλλευσης των ναυτικών δυνάμεων στην ΑΟΖ μπορεί να οδηγήσουν σε σύγκρουση, επειδή τα παράκτια κράτη μπορεί να επιδιώξουν να περιορίσουν την ικανότητα των άλλων να απολαμβάνουν τις ελευθερίες ναυσιπλοΐας και λειτουργίας που συνήθως θεωρούνται δεδομένες βάσει της UNCLOS.

Κατά τη διάρκεια των τελευταίων ετών, η θάλασσα είναι μια περιθωριακή στρατηγική αρένα σε σύγκριση με το χάσμα των ελληνοτουρκικών διενέξεων που κυριαρχούνε στο Αιγαίο και τη Μεσόγειο. Ενώ οι αντίπαλες χερσαίες δυνάμεις δεν εμπλέκονται άμεσα η μία με την άλλη κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, τα ναυτικά επιχειρούν συνέχεια σε γειτνίαση, τόσο σε σημαντικές γεωστρατηγικές περιοχές όπως στα στενά των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου και της Μεσογείου όσο και στις αντίστοιχες παράκτιες ζώνες. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα πολλές διακριτές πράξεις εξαιρετικά επικίνδυνης συμπεριφοράς. Για παράδειγμα, την παρενόχληση σκαφών κατά τη διάρκεια κανονικών επιχειρήσεων/ασκήσεων, επικίνδυνους ελιγμούς όπως η διέλευση και η ώθηση, επίσης με εγκλωβισμούς όπως η κατάδειξη όπλων με τη χρήση ραντάρ ελέγχου πυρός για την παρακολούθηση αντιτιθέμενων πλοίων και αεροσκαφών. Μάλιστα η τελευταία ενέργεια θεωρείτε ιδιαίτερα επικίνδυνη, καθώς θολώνει τη γραμμή μεταξύ της παρενόχλησης σε καιρό ειρήνης και της προετοιμασίας για επίθεση.

Με όλες αυτές τις πολλαπλές πράξεις, η αστάθεια χαμηλού επιπέδου παραμένει οδηγώντας σε διαρκή κύκλο κλιμάκωσης και την ουσιαστική έξαρση των πολιτικών εντάσεων μεταξύ των μερών. Η θαλάσσια γεωγραφία ενισχύει την πιθανότητα αστάθειας στη θάλασσα, καθώς επιτρέπει στους παράγοντες που βρίσκονται σε ανταγωνισμό ή σε σύγκρουση να αλληλοεπιδρούν σε μεγαλύτερο βαθμό από ό,τι είναι δυνατό στην ξηρά. Αυτή η αστάθεια θα πρέπει να αναμένεται εκτός εάν συμφωνηθούν η θαλάσσιες ζώνες ή ο στρατηγικός ανταγωνισμός καταστεί αδρανής. Επιπλέον, παρά αυτή την αστάθεια, η παρατεταμένη κάθετη ή οριζόντια κλιμάκωση μετά από οποιοδήποτε περιστατικό είναι δεδομένη.

Στη θάλασσα, το όριο σταθερότητας σε αμφισβητούμενες περιοχές δεν υφίσταται.

Εστιάζοντας αποκλειστικά στα θαλάσσια επεισόδια, υποστηρίζω ότι σε περιοχές αμφισβητούμενων αξιώσεων θαλάσσιας δικαιοδοσίας ή θαλάσσιων ζωνών στις οποίες συναντάμε στρατηγικό ανταγωνισμό, είναι δύσκολο να αναμένονται ειρηνικές αλληλεπιδράσεις μεταξύ στρατιωτικών και ναυτικών δυνάμεων, λιμενικών αρχών επιβολής του νόμου και πολιτικών παραγόντων.  Είναι πλέον αντιληπτό ότι τυχαίες, ακούσιες ή ακόμη και σκόπιμες ενέργειες που καταλήγουν σε συγκρούσεις μεταξύ των αντίπαλων δυνάμεων προκαλούν συνεχείς κύκλους κλιμάκωσης και ερμηνεύονται ως προοίμιο πιθανής σύγκρουσης στη θάλασσα. Τέτοια γεγονότα θα πρέπει να θεωρούνται ως αναμενόμενη συνέπεια των επιχειρήσεων σε αμφισβητούμενα θαλάσσια περιβάλλοντα.

Στην περίπτωση αμφισβητούμενης περιοχής ή στρατηγικού ανταγωνισμού στην ξηρά, ο ρόλος των ενόπλων δυνάμεων είναι να υπερασπισθούν τα οριοθετημένα σύνορα ή να καταλαμβάνουν και να κρατούν εχθρικό έδαφος. Ο έλεγχος της επικράτειας δημιουργεί την ικανότητα διακυβέρνησης για οικονομικό όφελος. Μόνο σε περιόδους πολέμου παραβιάζονται τα σύνορα, αλληλοεπιδρούν οι ένοπλες δυνάμεις των ανταγωνιστικών κρατών και ο έλεγχος του εδάφους γίνεται αβέβαιος. Ωστόσο στη θάλασσα, ο τύπος ελέγχου που επιτρέπει τη διατήρηση των χερσαίων συνόρων είναι τελείως διαφορετικός. Εκτός από περιοχές κοντά στην ακτή, η θάλασσα στο σύνολό της δεν ελέγχεται μόνιμα από κανέναν. Τα κυρίαρχα σύνορα, όπως αυτά που οριοθετούν τα χωρικά ύδατα, οι συνορεύουσες ζώνες και οι αποκλειστικές οικονομικές ζώνες (ΑΟΖ), όπως ορίζονται στην UNCLOS δεν οριοθετούνται από τη μόνιμη παρουσία ναυτικών ή πολιτικών υπηρεσιών. Αντίθετα, διατηρούνται με πολιτικές συμφωνίες και επιτηρούνται. Εάν όμως ένα μέρος επιλέξει να αγνοήσει την UNCLOS ή τα μέρη έχουν διαφορετικές ερμηνείες για τις παραμέτρους της και τις υποχρεώσεις που επιβάλλει, η πιθανότητα συγκρούσεων αυξάνεται, καθώς σε αμφισβητούμενες περιοχές στη θάλασσα κάθε άσκηση διοικητικού ελέγχου είναι ρευστή και περιορισμένη.

Επίσης, στις θαλάσσιες περιοχές, ο έλεγχος δεν μεταβιβάζεται. Τα μέρη που διαθέτουν την απαιτούμενη ναυτική ή θαλάσσια ικανότητα μπορούν εύκολα να εισέλθουν σε αμφισβητούμενα ύδατα για να αμφισβητήσουν τον έλεγχο ή να αναλάβουν δραστηριότητες εκμετάλλευσης πόρων. Για να διατηρηθεί η νομιμότητα στα αμφισβητούμενα ύδατα, τα κράτη υποχρεούνται να αναλάβουν επιχειρήσεις για να διεκδικήσουν και να υπερασπιστούν τα αντιληπτά δικαιώματά τους. Αυτό μπορεί να λάβει τη μορφή πλεύσης μέσω αμφισβητούμενων υδάτων, εκμετάλλευσης θαλάσσιων ζωνών για οικονομικούς σκοπούς ή εκτέλεσης επιβολής του νόμου και ναυτικών επιχειρήσεων σύμφωνα με τον κυρίαρχο έλεγχο. Απουσία μιας εποπτεύουσας αρχής όπως για παράδειγμα τα Ηνωμένα Έθνη, μιας πολιτικής συμφωνίας για τις θαλάσσιες ζώνες ή οι συμβατές ερμηνείες του καθεστώτος της UNCLOS, μπορεί να δημιουργήσει ουσιαστικές τριβές, οδηγώντας σε συγκρούσεις μεταξύ ναυτικών δυνάμεων, ή των σκαφών της ακτοφυλακής. Αυτή η τριβή έχει καταδειχθεί σε μια σειρά από συγκρούσεις στις θαλάσσιες περιοχές μας.

Αυτή η ανάλυση υποδηλώνει ότι η ανησυχία να προκύψει κλιμάκωση από ένα περιστατικό στη θάλασσα είναι, σε γενικές γραμμές, υπαρκτή. Ωστόσο, οι συγκρούσεις σε περιοχές στρατηγικής έντασης όπως οι αμφισβητούμενες θαλάσσιες ζώνες με ορθολογική διαχείριση της κρίσης, με ισχυρές αμυντικές συνεργασίες και συμμαχίες μάλλον αποφεύγει την κλιμάκωση παρά την παρατεταμένη αστάθεια που δημιουργείται. Αυτή η παρουσία κλιμακούμενης συμπεριφοράς μπορεί να αποδοθεί σε διάφορους παράγοντες που επιβάλλει η θαλάσσια στρατηγική γεωγραφία. Ιστορικά, τα στρατηγικά ή πολιτικά οφέλη από την κλιμάκωση στη θάλασσα αν δεν προκύψει σύγκρουση σπάνια έχουν υπερβεί το πιθανό κόστος. Στην ουσία ό,τι συμβαίνει στη θάλασσα σπάνια επηρεάζει τους πληθυσμούς στη στεριά, και ως εκ τούτου ένας δαπανηρός πόλεμος για τα θαλάσσια ζητήματα είναι λιγότερο πιθανό να συμβεί.

Για να αποφευχθούν, κύκλοι κλιμάκωσης ή συνεχιζόμενες συγκρούσεις, συμπεριλαμβανομένου του πολέμου στη θάλασσα, χρειάζονται μια αξιόπιστη αποτρεπτική αερο-ναυτική δύναμη. Για να δικαιολογήσω αυτόν τον ισχυρισμό, υποστηρίζω ότι ένα θαλάσσιο στρατηγικό περιβάλλον επιβάλλει συγκεκριμένους όρους για την κλιμακούμενη δυναμική και την ενεργοποίηση. Τα αμφισβητούμενα θαλάσσια σύνορα, σε αντίθεση με τα χερσαία, δεν μπορούν να τηρηθούν, και ως εκ τούτου μπορούν να αμφισβητηθούν. Εξ’ αιτίας αυτής της αμφισβήτησης και της αδυναμίας άσκησης απεριόριστου απόλυτου ελέγχου, οι συγκρούσεις στη θάλασσα συνήθως αποτελούν υπαρξιακή στρατηγική απειλή για τα εμπλεκόμενα μέρη. Η κλιμάκωση που προκύπτει από ακούσιο ή λάθος υπολογισμό είναι δυσκολότερο να ελεγχθεί, λόγω της πραγματικότητας της λειτουργίας σε θαλάσσιο περιβάλλον. Οι επιλογές χρήσης των νέων οπλικών συστημάτων ή επιθέσεις με  νέων τύπων μη στελεχωμένων σκαφών είναι απεριόριστες και η γεωγραφική επέκταση της περιοχής της σύγκρουσης είναι πιθανή. Έτσι η φύση του θαλάσσιου στρατηγικού περιβάλλοντος μπορεί ταυτόχρονα να διατηρήσει αστάθεια υψηλού επιπέδου ενώ παράλληλα να μειώσει τις πιέσεις κλιμάκωσης εφόσον επιχειρεί μια συμμαχική αεροναυτική δύναμη.

Συμπεράσματα

Η αποκλιμάκωση μετά από ένα περιστατικό δεν διευκολύνεται από το γεγονός ότι η θάλασσα στο σύνολό της δεν μπορεί να ελεγχθεί μόνιμα, παρότι το κόστος απόσυρσης μειώνεται, καθώς μια τέτοια κίνηση δεν οδηγεί αυτόματα σε απώλεια εδάφους. Ωστόσο, το μέγεθος του θαλάσσιου περιβάλλοντος, σε συνδυασμό με την ταχύτητα των συγκρούσεων στη θάλασσα, αναγκάζει τις πολιτικές και στρατιωτικές ελίτ να δεσμεύσουν σκόπιμα ακριβά περιουσιακά στοιχεία για να συνεχίσουν μια σύγκρουση.

Επίσης, η συλλογή πληροφοριών εμποδίζεται από τη φύση των επιχειρήσεων στη θάλασσα. Συχνά απαιτείται χρόνος για την πλήρη εξακρίβωση των γεγονότων και αυτό το κενό επιτρέπει να μεγιστοποιηθούν οι πολιτικές και στρατηγικές εντάσεις. Θα ήταν λάθος να υποστηρίξουμε ότι είναι αδύνατο να συμβεί ένα ξέσπασμα παρατεταμένης βίας στη θάλασσα στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο. Οι υπεύθυνοι λήψης αποφάσεων θα μπορούσαν να επιλέξουν να κλιμακώσουν μέχρι τη σύγκρουση στη θάλασσα, όταν θα αισθανθούν ότι δεν είχαν άλλη επιλογή. Επιπλέον, η γεωστρατηγική κατάσταση στις θάλασσες μας, όπου τα διακυβεύματα είναι υπαρξιακά, αυξάνουν τον κίνδυνο να θεωρηθεί στρατηγικό ή πολιτικό όφελος από την σκόπιμη κλιμάκωση μιας τέτοιας σύγκρουσης.

Τέλος, θα πρέπει να δοθεί μεγαλύτερη προσοχή στις διαφορές που προκύπτουν από τον γεωστρατηγικό ανταγωνισμό που εμφανίζεται στη θάλασσα. Είναι σημαντικό για όλα τα μέρη να συνειδητοποιήσουν και να αποδεχθούν ότι, υπό τις συνθήκες που επικρατούν αυτή τη στιγμή στις θάλασσες μας, οι συγκρούσεις φαίνονται φυσιολογικές. Τα κλειδιά για τη διατήρηση της σταθερότητας σε αυτές τις συνθήκες συνεχούς αστάθειας είναι η διαχείριση κρίσεων και η ικανότητα αντιμετώπισης των αρχικών συγκρούσεων που αναπόφευκτα θα συμβούν όταν τα στρατηγικά και εδαφικά συμφέροντα συγκρουσθούν.

geopolitics.iisca.eu

Ο Πούτιν στέλνει τον “Ναύαρχο Γκαρσκόφ” με υπερηχητικούς πυραύλους σε κοινά γυμνάσια με Κίνα και Νότια Αφρική

0

Πλοίο του Πολεμικού Ναυτικού της Ρωσίας, το οποίο φέρει υπερηχητικούς πυραύλους Κρουζ νέας γενιάς, θα συμμετάσχει τον Φεβρουάριο σε κοινά γυμνάσια με σκάφη του ΠΝ της Κίνας και αυτού της Νότιας Αφρικής, μετέδωσε σήμερα το ρωσικό κρατικό πρακτορείο ειδήσεων TASS.

Πρόκειται για την πρώτη επίσημη αναφορά στη συμμετοχή στα κοινά γυμνάσια της φρεγάτας ονόματι Ναύαρχος του Στόλου της Σοβιετικής Ένωσης Γκαρσκόφ, η οποία φέρει πυραύλους Zircon.

Οι πύραυλοι αυτοί κινούνται με ταχύτητες εννιαπλάσιες από εκείνη του ήχου κι έχουν δραστικό βεληνεκές μεγαλύτερο από 1.000 χιλιόμετρα, σύμφωνα με το ρωσικό υπουργείο Άμυνας.

Χαρακτηρίζονται οι σημαντικότεροι του νέου ρωσικού οπλοστασίου υπερηχητικών πυραύλων, μαζί με το «όχημα κατολίσθησης» («glide vehicle») Avangard, το οποίο τέθηκε σε υπηρεσία το 2019.

«Το Ναύαρχος Γκαρσκόφ (…) θα μεταβεί στο σημείο επιμελητειακής υποστήριξης στην Ταρτούς της Συρίας και κατόπιν θα συμμετάσχει σε κοινά ναυτικά γυμνάσια με (…) σκάφη της Κίνας και της Νότιας Αφρικής», ανέφερε το πρακτορείο ειδήσεων, επικαλούμενο πηγή προσκείμενη στο υπουργείο Άμυνας, την οποία δεν κατονόμασε.

Την περασμένη Πέμπτη, οι ένοπλες δυνάμεις της Νότιας Αφρικής ανέφεραν πως τα γυμνάσια, τα οποία θα διεξαχθούν από τη 17η ως την 27η Φεβρουαρίου κοντά στο λιμάνι Ντέρμπαν και στον Κόλπο Ρίτσαρντς, έχουν σκοπό να «ενισχυθούν οι ήδη ακμάζουσες σχέσεις ανάμεσα στη Νότια Αφρική, τη Ρωσία και την Κίνα».

Πρόκειται για τη δεύτερη κοινή ναυτική άσκηση των τριών χωρών στα ύδατα της Νότιας Αφρικής, έπειτα από αυτή που διεξήχθη το 2019, διευκρίνισε ο νοτιοαφρικανικός στρατός.

Το Ναύαρχος Γκαρσκόφ διεξήγαγε γυμνάσια στη θάλασσα της Νορβηγίας νωρίτερα αυτόν τον μήνα, καθώς ο ρώσος πρόεδρος το έστειλε στον Ατλαντικό Ωκεανό, κίνηση που η Δύση εξέλαβε ως ένδειξη πως δεν έχει καμία πρόθεση να κάνει πίσω στον πόλεμο στην Ουκρανία.

Η Ρωσία θεωρεί τα υπερηχητικά όπλα της μέσο για τη διάτρηση των ολοένα πιο εξελιγμένων συστημάτων αντιπυραυλικής άμυνας των ΗΠΑ.

Ο κ. Πούτιν έχει προειδοποιήσει πως τα αμερικανικά συστήματα ενδέχεται μια μέρα να είναι σε θέση να καταρρίπτουν ρωσικούς πυραύλους με πυρηνική γόμωση, θέτοντας υπό αμφισβήτηση την ισορροπία δύναμης.

Ρωσία, Κίνα και ΗΠΑ βρίσκονται εδώ και χρόνια σε κούρσα για την ανάπτυξη υπερηχητικών όπλων, που θεωρείται τρόπος να αποκτηθεί πλεονέκτημα έναντι οποιουδήποτε αντιπάλου, λόγω της ταχύτητάς τους και της δυσκολίας ως προς τον εντοπισμό τους.

Mε πληροφορίες από Reuters μέσω ΑΠΕ-ΜΠΕ
Μόσχα, Ρωσία

https://hellasjournal.com/2023/01/o-poutin-stelni-ton-navarcho-gkarskof-me-iperichitikous-piravlous-se-kina-gimnasia-me-skafi-tis-kinas-ke-tis-notias-afrikis/

Το σχέδιο εξομάλυνσης των σχέσεων Σερβίας- Κοσόβου προκαλεί ένταση στο Βελιγράδι: Mε παραίτηση απειλεί ο πρόεδρος Βούτσιτς εάν δεν γίνει δεκτό

0

Ο πρόεδρος της Σερβίας Αλεξάνταρ Βούτσιτς απείλησε να παραιτηθεί κατά τη διάρκεια συνεδρίασης του κόμματός του εξαιτίας των επικρίσεων που υπέστη για τον χειρισμό του ζητήματος του Κοσόβου.

Αργά το βράδυ χθες Κυριακή ο κ. Βούτσιτς ενημέρωσε το προεδρείο του Σερβικού Προοδευτικού Κόμματος (SNS), του οποίου ηγείται, για το σχέδιο εξομάλυνσης των σχέσεων με το Κόσοβο, που του παρουσίασε την Παρασκευή πενταμελής ευρωαμερικανική αντιπροσωπεία.

Εξέθεσε επίσης τις συνέπειες που θα υποστεί η Σερβία εάν απορρίψει το σχέδιο συμφωνίας.

Ακολούθησε συζήτηση σε υψηλούς τόνους: πολλά στελέχη ζήτησαν η Σερβία να μην αποδεχθεί την πρόταση, να αποχωρήσει από τον διάλογο.

Ο επικεφαλής της Εκτελεστικής Επιτροπής του SNS, ο Ντάρκο Γκλίσιτς, δήλωσε στο τηλεοπτικό δίκτυο Pink ότι ο κ. Βούτσιτς, αφού άκουσε τις απόψεις, αντέδρασε έντονα.

«Εάν κάποιος νομίζει ότι μπορεί να κυβερνήσει καλύτερα τη Σερβία, θα αποσυρθώ. Εάν κάποιος πιστεύει ότι είναι προτιμότερο να καταστραφεί οικονομικά η χώρα, τότε παραδίδω την διακυβέρνηση σε όποιον είναι εξυπνότερος από εμένα» φέρεται να απάντησε στις επικρίσεις —σύμφωνα με τον Ντάρκο Γκλίσιτς— ο πρόεδρος Βούτσιτς.

Στην συνέχεια, εμφανώς εκνευρισμένος, εγκατέλειψε την συνεδρίαση και αποχώρησε από τα κεντρικά γραφεία του κόμματος.

Ο πρόεδρος της Σερβίας Αλεξάνταρ Βούτσιτς σήμερα προγραμματίζει διαβουλεύσεις με πολιτικούς φορείς για το ευρωπαϊκό σχέδιο εξομάλυνσης των σχέσεων με το Κόσοβο.

Το μεσημέρι θα συμμετάσχει σε συνεδρίαση με τα μέλη του κυβερνητικού συμβουλίου.

Το βράδυ, αναμένεται θα απευθύνει διάγγελμα στον σερβικό λαό, ενώ τις επόμενες ημέρες θα συνεχίσει τις διαβουλεύσεις με πολιτικά κόμματα και κοινωνικούς φορείς.

Την Παρασκευή πενταμελής ευρωαμερικανική αντιπροσωπεία, αποτελούμενη από τον ειδικό εκπρόσωπο της ΕΕ Μίροσλαβ Λάιτσακ, τον ειδικό απεσταλμένο των ΗΠΑ Γκάμπριελ Εσκομπάρ και συμβούλους του προέδρου της Γαλλίας, του καγκελάριου της Γερμανίας και της πρωθυπουργού της Ιταλίας, συναντήθηκε με τον κ. Βούτσιτς στο Βελιγράδι και του παρουσίασε την πρόταση για την διευθέτηση των σχέσεων της Σερβίας με το Κόσοβο.

Ο Αλεξάνταρ Βούτσιτς μετά την συνάντηση δήλωσε ότι ήταν οι πιο δύσκολες διαπραγματεύσεις που έκανε ποτέ και ανέφερε επίσης ότι του γνωστοποιήθηκαν οι συνέπειες που θα υποστεί η Σερβία αν απορρίψει την πρόταση.

«Υπό αυτές τις συνθήκες εκφράζω ετοιμότητα να αποδεχθώ το σχέδιο της συμφωνίας και να εργαστώ για την υλοποίηση του», δήλωσε ο πρόεδρος Βούτσιτς, εκφράζοντας ωστόσο επιφυλάξεις για βασικό άρθρο του σχεδίου — χωρίς να αναφέρει για ποιο ακριβώς άρθρο πρόκειται.

Ο Μίροσλαβ Λάιτσακ επιβεβαίωσε ότι ο κ. Βούτσιτς «έδειξε πρόθυμος να λάβει δύσκολες αποφάσεις για το ζήτημα του Κοσόβου».

Η εφημερίδα Danas σε χθεσινό της δημοσίευμα αποκάλυψε ολόκληρο το σχέδιο συμφωνίας, το οποίο αποτελείται από 10 άρθρα.

Θεωρείται ενδιάμεση και καθορίζει καίρια ζητήματα όπως η αποδοχή, αμοιβαία, από το Κόσοβο και την Σερβία, της εδαφικής ακεραιότητας και κυριαρχίας ενώ προβλέπει και την ένταξη του Κοσόβου στο ΟΗΕ και άλλους διεθνείς οργανισμούς.

Τι προβλέπει η συμφωνία

Ακολουθεί το πλήρες σχέδιο της συμφωνίας όπως δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Danas του Βελιγραδίου:

«Έχοντας συναίσθηση της ευθύνης για την διατήρηση της ειρήνης·

αφοσιωμένοι στην συμβολή για την γόνιμη περιφερειακή συνεργασία και ασφάλεια στην Ευρώπη·

συνειδητοποιώντας ότι το απαραβίαστο των συνόρων και ο σεβασμός της εδαφικής ακεραιότητας και κυριαρχίας, καθώς και η προστασία των εθνικών μειονοτήτων, αποτελούν βασικές προϋποθέσεις για την ειρήνη·

ενεργώντας με βάση ιστορικά γεγονότα και χωρίς να προδικάζονται οι διαφορετικές απόψεις των μερών για βασικά ζητήματα, συμπεριλαμβανομένου του ζητήματος του καθεστώτος·

με την επιθυμία να δημιουργηθούν προϋποθέσεις συνεργασίας των μερών προς όφελος των λαών,

Συμφωνούνται τα ακόλουθα:

Άρθρο 1

Τα συμβαλλόμενα μέρη (σ.σ. Σερβία-Κόσοβο) θα αναπτύξουν αμοιβαία κανονικές σχέσεις καλής γειτονίας στη βάση ίσων δικαιωμάτων.

Και τα δύο μέρη θα αναγνωρίζουν αμοιβαία έγγραφα και κρατικά σύμβολα, συμπεριλαμβανομένων διαβατηρίων, διπλωμάτων, πινακίδων κυκλοφορίας οχημάτων και τελωνειακών σφραγίδων.

Άρθρο 2

Και οι δύο πλευρές θα καθοδηγούνται από τον σκοπό και τις αρχές που καθορίζονται στον καταστατικό Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, ιδίως εκείνες για τα κυριαρχικά δικαιώματα των κρατών, το σεβασμό της ανεξαρτησίας, της αυτονομίας και της εδαφικής τους ακεραιότητας, το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση και την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των μη διακρίσεων.

Άρθρο 3

Σύμφωνα με τον καταστατικό Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, τα μέρη θα επιλύουν όλες τις διαφορές μεταξύ τους αποκλειστικά με ειρηνικά μέσα και θα απέχουν από την απειλή ή τη χρήση βίας.

Άρθρο 4

Τα συμβαλλόμενα μέρη συμφωνούν με την προϋπόθεση ότι, κανένα από αυτά δεν μπορεί να εκπροσωπήσει το άλλο μέρος στη διεθνή σφαίρα ή να ενεργήσει για λογαριασμό του.

Η Σερβία δεν θα αντιταχθεί στην ένταξη του Κοσόβου σε κανέναν διεθνή οργανισμό.

Άρθρο 5

Και οι δύο πλευρές θα στηρίξουν τις προσδοκίες τους να γίνουν μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Άρθρο 6

Ενώ αυτή η βασική συμφωνία αντιπροσωπεύει σημαντικό βήμα προς την εξομάλυνση, και οι δύο πλευρές θα συνεχίσουν τη διαδικασία διαλόγου υπό την αιγίδα της ΕΕ με νέα δυναμική, που θα οδηγήσει σε μια νομικά δεσμευτική, συνολική συμφωνία για την εξομάλυνση των σχέσεων.

Τα μέρη συμφωνούν ότι στο μέλλον θα εμβαθύνουν τη συνεργασία στους τομείς της οικονομίας, της επιστήμης και της τεχνολογίας, της κυκλοφορίας και της συνδεσιμότητας, των σχέσεων των συστημάτων δικαιοσύνης τους και επιβολής του νόμου.

Στους τομείς των τηλεπικοινωνιών, της υγείας, του πολιτισμού, της θρησκείας, του αθλητισμού, της προστασίας του περιβάλλοντος, των αγνοουμένων. Και σε άλλους τομείς ομοίως, μέσω επίτευξης συγκεκριμένων συμφωνιών.

Άρθρο 7

Και οι δύο πλευρές συνηγορούν υπέρ της επίτευξης συγκεκριμένων ρυθμίσεων, σύμφωνα με τους συναφείς μηχανισμούς του Συμβουλίου της Ευρώπης και χρησιμοποιώντας υπάρχουσες ευρωπαϊκές εμπειρίες, προκειμένου να εξασφαλιστεί κατάλληλο επίπεδο αυτοδιοίκησης για τη σερβική κοινότητα στο Κόσοβο και η δυνατότητα παροχής υπηρεσιών σε ορισμένους συγκεκριμένους τομείς, συμπεριλαμβανομένης της δυνατότητας λήψης οικονομικής βοήθειας από τη Σερβία και της δημιουργίας απευθείας διαύλων επικοινωνίας μεταξύ της σερβικής κοινότητας και της κυβέρνησης του Κοσόβου.

Τα μέρη θα επικυρώσουν το επίσημο καθεστώς της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας στο Κόσοβο και θα εξασφαλίσουν υψηλό επίπεδο προστασίας της σερβικής θρησκευτικής και πολιτιστικής κληρονομιάς, σύμφωνα με τα υπάρχοντα ευρωπαϊκά πρότυπα.

Άρθρο 8

Τα μέρη θα ανταλλάξουν μόνιμες διπλωματικές αποστολές. Η έδρα τους θα βρίσκεται όπου και η έδρα της τοπικής κυβέρνησης.

Πρακτικά ζητήματα που σχετίζονται με την ανάπτυξη των αποστολών θα εξεταστούν χωριστά.

Άρθρο 9

Σημειώθηκε προς τις δύο πλευρές, η δέσμευση της ΕΕ και άλλων χορηγών να δημιουργήσουν ειδικό πακέτο οικονομικής βοήθειας για κοινά έργα των δύο μερών για την οικονομική ανάπτυξη, τη συνδεσιμότητα, την μετάβαση στην πράσινη ενέργεια και άλλους βασικούς τομείς.

Άρθρο 10

Τα συμβαλλόμενα μέρη θα δημιουργήσουν κοινή επιτροπή, υπό την προεδρία της ΕΕ, η οποία θα παρακολουθεί την εφαρμογή της συμφωνίας.

Και τα δύο μέρη επιβεβαιώνουν την υποχρέωση τους να εφαρμόσουν όλες τις προηγούμενες συμφωνίες».

Mε πληροφορίες μέσω ΑΠΕ-ΜΠΕ
Βελιγράδι, Σερβία

“2023 is the beginning of the Century of Türkiye”

0

Addressing AK Party’s parliamentary group meeting, President Erdoğan said: “To us, 2023 is both the symbol of our 20-year-long politics of projects and services, and the beginning of the Century of Türkiye, our new vision.”

President and Justice and Development (AK) Party Chairman Recep Tayyip Erdoğan made a speech at the party’s parliamentary group meeting.

“THE NUMBER OF PROJECTS IN DEFENSE INDUSTRY HAS INCREASED TO 750”

“Thanks be to Allah, we have achieved to a great extent the goals we want to introduce in our country and make our nation enjoy in the centenary of our Republic,” President Erdoğan stated, and said: “Although global crises as well as the grave attacks our country has been exposed to over the past decade are causing a delay in some of the areas, these are not the kind of issues that would undermine the magnitude of our achievements. To us, 2023 is both the symbol of our 20-year-long politics of projects and services, and the beginning of the Century of Türkiye, our new vision.”

Drawing attention to Türkiye’s moves in defense industry, President Erdoğan said: “Over the past two decades, we have increased the number of projects in defense industry from 62 to 750, and the budget of those projects from 5.5 billion dollars to 75 billion dollars, including the ones that are still in the tender process.” President Erdoğan also pointed out that the number of the firms in the sector, which was once 56, had increased to over 2,700.

“WE HAVE GRADUALLY STRENGTHENED OUR DEFENSE INDUSTRY”

Stating that the goods exports, which had been under 250 million dollars previously, had now increased to some 4.5 billion dollars, with the domestic production rate increasing from 20 per cent to some 80 per cent, President Erdoğan said that they were proud of achieving this. “Despite numerous attempts of sabotage, negligence and betray both from outside and inside, we have gradually grown bigger and strengthened our defense industry.”

Touching upon the defense industry products of Baykar, President Erdoğan said Bayraktar TB2s had achieved successes in many parts of the world, form Syria to Karabakh, from Libya to Ukraine, and that songs had been composed for Bayraktar TB2 in many countries.

Pointing to the 2023 elections in Türkiye, President Erdoğan said: “The late Menderes had said, ‘Enough! The people will have a say from now on,’ on May 14, 1950, and won both the hearts of the nation and a landslide victory in the elections. In the similar vein, the late Özal, with his promise ‘to enable Türkiye to make a leap forward’, won an important victory in the elections held in the shadow of the coup. And we, by saying, ‘Nothing will remain the same anymore’, had taken office with the great support of our nation. And today, we ask for our nation’s support in 2023 by saying, ‘Enough! It is the nation’s say, decision and future.’ Despite those tutelage clappers who do not want to leave the say, the decision and the right to determine their future to the nation, we will launch the Century of Türkiye. Our nation will say, ‘Enough!’ once again after 73 years on the very same day to those coup clappers, those incompetent greedy people, those colonialism applauders who have emerged as the table of six.”

https://www.tccb.gov.tr/en/news/542/142561/-2023-is-the-beginning-of-the-century-of-turkiye-

ΑΥΤΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΔΕΝ ΜΑΣ ΕΚΦΡΑΖΕΙ. ΑΣ ΤΟ ΑΛΛΑΞΟΥΜΕ

20
του Παντελή Σαββίδη
Δεν έχουμε αποφασίσει- και δεν γνωρίζουμε- αν είμαστε γηγενής λαός, ή οι πρόγονοί μας ήρθαν απο τον Καύκασο, μια κοιτίδα ανθρωπογένεσης στην ανθρώπινη εξέλιξη. Άλλοτε αποδεχόμαστε την μια και άλλοτε την άλλη θεωρία.
Σημασία έχει ότι απο το 1900 πχ. αρχίζει δειλά δειλά να καταγράφεται ελληνική παρουσία στην περιοχή που σήμερα ζούμε.
Με σκόπιμες ή μη, αλλά πάντως θολές γνώσεις για την σχέση του ελληνικού με άλλες πολιτιστικές παρουσίες στην ευρύτερη περιοχή.
Εκείνο που, πάντως, δεν αμφισβητείται ιστορικά, παρά μόνο ως παραχάραξη της ιστορίας, είναι ότι και οι Δωριείς- άρα και οι Μακεδόνες- ήταν ελληνικό φύλο. Σε ό,τι αφορά τους Πόντιους είναι Αθηναίοι, διότι οι περισσότερες αποικίες στον Πόντο ήταν αποικίες της Μιλήτου, η οποία Μίλητος, ήταν αθηναϊκή αποικία.
Όλα αυτά έχουν την σημασία τους αλλά μεγαλύτερη σημασία έχει το ότι τα διάφορα ελληνικά φύλα που δημιούργησαν τις πόλεις κράτη της αρχαίας εποχής σκοτώνονταν μεταξύ τους. Με τόσο μίσος που απορεί κανείς πως είναι δυνατόν άνθρωποι που εξύψωσαν τον πολιτισμό να συμπεριφέρονται με τόσο βάρβαρο τρόπο.
Πρωταγωνιστές στις μαζικές δολοφονίες ομοεθνών τους ήταν οι Αθηναίοι οι οποίοι είχαν δημιουργήσει, μάλιστα, και έναν υψηλού επιπέδου πολιτισμό ο οποίος όχι, μόνο, μνημονεύεται ως σήμερα αλλά θεωρείται και η βάση της ευρωπαϊκής και γενικότερα της δυτικής οικοδόμησης.
Η πρώτη φορά που αυτός ο λαός πρέπει να αισθάνθηκε συνειδητά ότι ανήκει στο ίδιο έθνος (με την έννοια που δίνουμε σήμερα) ήταν η Μάχη του Μαραθώνα όταν παρατάχθηκαν όσοι πρόλαβαν (οι Σπαρτιάτες δεν πρόλαβαν αλλά πήγαν) να αντιμετωπίσουν του Πέρσες, έναν ανατολικό λαό ο οποίος αν επικρατούσε στην Μάχη του Μαραθώνα ή στην επακολουθήσασα Ναυμαχία της Σαλαμίνας, η ιστορία της ανθρωπότητας θα ήταν διαφορετική.
Αν διαβάσει κανείς την ελληνική ιστορία θα συναντήσει περιόδους και ανθρώπινες συμπεριφορές που μας είναι γνωστές και σήμερα. Είναι αυτό ένα στοιχείο της συνέχειάς μας ως έθνους, ή όλοι οι λαοί έχουν, πάνω κάτω, την ίδια συμπεριφορά;
Η γένεση του νεοελληνικού κράτους συντελέστηκε υπο τις πλέον αρνητικές συνθήκες και με τις πιο περιορισμένες ιδεολογικές αναφορές. Και η εξέλιξή του μετά την αποτυχία του 1922 βγάζει τις πιο αρνητικές όψεις αυτού του λαού με την ιστορική συνέχεια που αναφέραμε.
Βασικό στοιχείο της νεοελληνικής ιδεολογίας μετά το 1922 είναι “εμείς και ο εαυτός μας”. Έστω και αν αυτό περιορίζει ακόμη και την εδφική μας επικράτεια, έστω και αν αφήνει εκτός κρατικού κορμού, γιατί εκτός εθνικού κορμού δεν μπορεί να τα αφήσει, μεγάλα τμήματα αυτού του λαού που η ιστορία το έφερε και διασπαρεί στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα.
Το πως συμπεριφέρθηκαν οι νεοέλληνες στους πρόσφυγες του 22 είναι γνωστό. Η στάση που τήρησαν στην προδοσία της Κύπρου επίσης. Το πως αντιμετώπισαν, και θα αντιμετώπιζαν ακόμη χειρότερα, αν δεν τους υποστήριζαν οι ήδη στην Ελλάδα Πόντιοι, τους νεοπρόσφυγες απο την πρώην ΕΣΣΔ επίσης νωπό. Και ποια στάση κρατά αυτό το κράτος απέναντι στους Έλληνες του πρώην σοβιετικού χώρου που βρίσκονται σε ζώνες αστάθειας, επίσης τραγικό.
Είναι κρίμα για έναν λαό με αυτήν την ιστορία να επιδεικνύει αυτήν την συμπεριφορά. Κυριάρχησε πολιτικά, οικονομικά και κοινωνικά μια ομάδα με βασικό ιδεολογικό στοιχείο το προσωπικό-ΚΑΙ ΜΟΝΟ- όφελος ακόμη και σε βάρος της σύγχρονης κρατικής υπόστασης. Το ότι δεν ενδιαφέρεται γι αυτό που λέμε ευρύτερος ελληνισμός είναι πασιφανές.
Δυστυχώς, αυτήν την ομάδα που διατρέχει οριζοντίως το πολιτικό φάσμα, (απο ΝΔ, Συριζα, ΠΑΣΟΚ, ως ΚΚΕ) την ακολουθούν πολλοί Έλληνες. Είναι η σύγχρονη νεοελληνική ιδεολογία.
Αυτή η ομάδα πρέπει να διεμβολιστεί στις εκλογές.
Γι αυτό το δίλημμα Μητσοτάκης, ή Τσίπρας, ή Ανδρουλάκης, ή ΚΚΕ, είναι πλαστό.
Υπάρχουν πολλές πρωτοβουλίες ανθρώπων με σημαντικό τοπικό εκτόπισμα που ενδιαφέρονται να διαμορφώσουν εκλογικούς σχηματισμούς και να διεκδικήσουν την ψήφο των εκλογέων. Με τον τρόπο που αντιδρά ο ελληνικός λαός δύσκολα να έχουν καλή τύχη. Θα εξασθενήσουν, όμως, τους κυρίαρχους σχηματισμούς. Κυρίως, θα αποδομήσουν το συνεκτικό, μέχρι σήμερα, αφήγημα περί δεξιάς, κέντρου και αριστεράς. Δεν υπάρχουν τέτοιοι διαχωρισμοί. Ούτε πολιτικές ιδεολογίες με σημαντική απόκλιση. Υπάρχουν ομάδες συμφερόντων που διεκδικούν την εξουσία και την νέμονται. Την νέμονται μέχρι και του τελευταίου ευρώ. Το τραγικό είναι ότι την νέμονται με απόλυτη διαφθορά. Στην Ελλάδα δεν κάνεις τίποτε αν δεν “λαδώσεις”. Και το “λάδωμα” έγινε κανονικότητα.
Αυτό το κράτος δεν διορθώνεται.
ΥΓ: Η Μαριούπολη ήταν μια πόλη στην Ουκρανία που την ισοπέδωσαν οι βάρβαροι Ρώσοι. Έλληνες στην Ουκρανία υφίστανται ακραίας μορφής πίεση απο το ουκρανικό κράτος αν θεωρήσει πως δεν είναι και τόσο φιλικοί μαζί του. (Μπορεί και να είναι φιλικοί αλλά οι τοπικές ομάδες να έχουν άλλη αντίληψη για τους ίδιους λόγους τους οποίους οι Έλληνες που έζησαν στην κατοχή τους γνωρίζουν καλά). Το ελληνικό κράτος ούτε καν ενδιαφέρεται να μάθει για την τύχη τους. Χρησιμοποίησε την ύπαρξή τους για να δικαιολογήσει την πολιτική του στην αρχή του πολέμου. Τους εκμεταλλεύτηκε. Αυτό που γνωρίζει να κάνει καλά.
Φίλος που ζει σε σκανδιναυική χώρα μου λέει σήμερα πως πρόσφατα βρέθηκε σε μια συνάντηση στην πόλη που ζει. Ήταν προσκεκλημένοι πολίτες απο διάφορες εθνότητες. Μεταξύ αυτών και ένα τούρκος. Καθώς συναντήθηκαν για να χαιρετισθούν του λέει ο φίλος μου: Είμαι ‘Ελληνας. Και εγώ Έλληνας είμαι του λέει ο τούρκος και αρχίζει και αναφέρει το γενεαλογικό του δένδρο. Μας λένε ρωμιούς, του είπε. Υπάρχουν χιλιάδες, ίσως και εκατομμύρια τέτοιοι στον μικρασιατικό χώρο. Πολλοί περισσότεροι στην Μέση Ανατολή.
Είχα την τύχη στα χρόνια της ενεργού δημοσιογραφίας μου να επισκεφθώ πολλά μέρη όπου συνάντησα ανθρώπους που όχι, μόνο, λένε αλλά αισθάνονται βαθιά Έλληνες. Και το υποστήριζαν και άλλοτε, παρά τις διώξεις που υπέστησαν. Χωρίς καμιά ιδιοτέλεια. Αντιθέτως. Γνωρίζουν την ταυτότητά τους. Τελευταία κατά την επίσκεψή μας στη Συρία, πριν μερικούς μήνες, συναντήσαμε έναν απο αυτούς. Η ιστορία τον ξέχασε εκεί. Ο ίδιος όμως θυμάται λεπτομέρειες απο τους προγόνους του. Είναι Έλληνας αλλά δεν γνωρίζει ελληνικά. Ε, και; Αυτό κάνει περισσότερο εντυπωσιακό αυτό που νοιώθει. Και λέει.
Αυτό το εθνικό κράτος που η ιθύνουσα τάξη του αποφάσισε μετά το 22 να το περιορίσει όσο μπορεί για να το ελέγχει και να το νέμεται ΔΕΝ μας εκφράζει. Και πρέπει να το αλλάξουμε.
Οι εκλογές αποτελούν μια ευκαιρία.

Ένα περίεργο σιωπητήριο…

0

Το πρόβλημα κύριοι, δεν είναι εάν ο Ερντογάν θα πραγματοποιήσει τις απειλές του και θα προκαλέσει ευρύ ή περιορισμένης έκτασης θερμό επεισόδιο με την Ελλάδα και κακώς η δημόσια συζήτηση περιστρέφεται γύρω από κίβδηλα διλήμματα και αμφιλεγόμενες παραδοχές…

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Το πρόβλημα είναι ότι οι απειλές της Τουρκικής ηγεσίας για στρατιωτική επέμβαση κλιμακώνονται, είναι διαρκείς και αναβαθμίζεται έτι περεταίρω το εύρος των παράνομων και αναθεωρητικών διεκδικήσεων σε βάρος της χώρας μας. Αυτό συνιστά προπαρασκευή πολεμικής επιχείρησης και δεν είναι μια απλή διαπίστωση που γίνεται στο πλαίσιο μιας χαλαρής φιλολογικής κουβέντας.

Η ρητορική των απειλών – ως ένα αναβαθμισμένο και απολύτως επικαιροποιημένο casus belli – και οι αναθεωρητικές διεκδικήσεις που συνθέτουν την Τουρκική επιθετική στρατηγική, ενσωματώνονται πλήρως στην πολιτική κουλτούρα των πολιτικών δυνάμεων και της τουρκικής κοινωνίας στο σύνολό της. Και φυσικά δομούν την σύγχρονη γεωστρατηγική αντίληψη της Τουρκικής πολιτικοστρατιωτικής ελίτ, η οποία εναρμονίζεται πλήρως με τις απαιτήσεις του ευρύτερου αναθεωρητικού της οράματος.

Έτσι… Οποιαδήποτε απόπειρα σοβαρής αποκλιμάκωσης και εάν επιχειρηθεί, για να είναι βιώσιμη και για να οριοθετήσει μια διαφορετική βάση στο επίπεδο των Ελληνοτουρκικών σχέσεων, θα πρέπει να συνοδεύεται από ΣΟΒΑΡΑ και ΑΔΙΑΜΦΙΣΒΗΤΗΤΑ αντισταθμίσματα μακράς πνοής, που θα μπορούν να ικανοποιήσουν επαρκώς την υστερική εθνικιστική βουλιμία που είναι κυρίαρχη στο εσωτερικό της γειτονικής χώρας και ως εκ τούτου, το γεωπολιτικό αποτύπωμά τους ΔΕΝ θα πρέπει να αποδυναμώνει και πολύ περισσότερο ΔΕΝ θα μπορεί ακυρώνει τον σκληρό πυρήνα του Τουρκικού αναθεωρητισμού, αλλά να τον ενισχύει με νέα κεκτημένα και σε πολλαπλά επίπεδα.

Σε διαφορετική περίπτωση, καμία μεταστροφή δεν πρόκειται να γίνει αποδεκτή, ΟΥΤΕ από την Τουρκική κοινωνία, ΟΥΤΕ από την Τουρκική πολιτική ελίτ. Αντιθέτως,  ο οποιοσδήποτε τέτοιου είδους συμβιβασμός, θα πυροδοτήσει την περεταίρω έξαρση του υστερικού εθνικισμού, ο οποίος θα αποσταθεροποιήσει πλήρως την Τουρκία και θα καταστήσει υπόλογο για ενδοτισμό μέρος του πολιτικού της προσωπικού, γεγονός που θα τροφοδοτήσει απρόβλεπτες εξελίξεις και θα φέρει στο προσκήνιο με τρόπο εκρηκτικό, ακόμη πιο σκληρές αναθεωρητικές πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις.

Είναι λοιπόν φανερό, ότι στον εσωτερικό πολιτικό διάλογο αλλά και κατά την διεθνή εκπροσώπηση της χώρας μας, ΚΑΝΕΝΑ δημόσιο πρόσωπο και ΚΑΝΕΝΑΣ δημοσιολογών, ΔΕΝ μπορεί και ΔΕΝ επιτρέπεται να εναποθέτει προσδοκίες σε έναν κίβδηλο εφησυχασμό, συντηρώντας επικίνδυνες αυταπάτες στην Διεθνή κοινότητα αλλά και μέσα στην Ελληνική κοινωνία.

Πολύ δε περισσότερο αυτήν την ολέθρια τακτική, δεν μπορεί και δεν επιτρέπεται να την επιλέγει ο πρωθυπουργός της χώρας, διότι πέραν του γεγονότος ότι αυτοακυρώνεται και βεβαίως ακυρώνει την πεμπτουσία της Ελληνικής Εξωτερικής πολιτικής η οποία τα τελευταία χρόνια δομείται στην βάση μιας πολύ συγκεκριμένης φυσιογνωμίας, αυτή του η επιλογή καθιστά και τον ίδιο υπόλογο για τις πραγματικές προθέσεις από τις οποίες διακατέχεται, αλλά και για όλα όσα επιχειρεί να διαχειριστεί προσωπικά, στο γκρίζο περιβάλλον της μυστικής Διπλωματίας.

Όταν λοιπόν σε ένα περιβάλλον κλιμάκωσης και διαρκούς αναβάθμισης της τουρκικής επιθετικότητας, ο Έλληνας πρωθυπουργός εμφανίζεται απατηλά καθησυχαστικός, αυτό δυο πράγματα μπορεί να σημαίνει και οφείλουμε να τα καταδείξουμε με απόλυτη σαφήνεια…

Ή ότι δεν έχει επίγνωση αυτού που συντελείται στο εγγύς περιβάλλον και το οποίο είναι εξαιρετικά απειλητικό για την πατρίδα μας, οπότε είναι ανίκανος και ακατάλληλος να παραμείνει στο τιμόνι της χώρας…

Ή ότι έχει αποφασίσει – έχοντας προηγουμένως ενδώσει σε πιέσεις τρίτων – να προσφέρει στην γείτονα ανεπίτρεπτες υπαναχωρήσεις με επιζήμιο γεωπολιτικό αποτύπωμα για την πατρίδα μας, ώστε να ικανοποιούν την υστερική εθνικιστική βουλιμία, προκειμένου να «αγοράσει» χρόνο ΜΗ ΠΟΛΕΜΟΥ, οπότε θεωρείται και εξαιρετικά επικίνδυνος και θα πρέπει να απομακρυνθεί από το τιμόνι της χώρας χθες, πριν επισφραγίσει με την απαράδεκτη στάση του, ακόμη και τον εδαφικό της ακρωτηριασμό.

Αυτό πάντως που προκύπτει αβίαστα, είναι το γεγονός πως τόσο η Ελλάδα όσο και η Τουρκία οδηγούνται σε εκλογές.

Και για την μεν Τουρκία, η επόμενη μέρα θα βρει υψωμένο ψηλά τον πήχη των παράνομων διεκδικήσεων που θεμελίωσε ο Ερντογάν, σε όλη την ζώνη Ελληνικού ενδιαφέροντος.

Ενώ για την Ελλάδα, η πορεία προς τις εκλογές, έχει σηματοδοτήσει ένα περίεργο σιωπητήριο για όλα όσα θα έπρεπε να παραμένουν ψηλά στην ατζέντα, στο πλαίσιο μιας καλά οργανωμένης γεωπολιτικής αντεπίθεσης με όρους Διεθνούς δικαίου, ικανής να τροφοδοτήσει  με σημαντικά τετελεσμένα και την επόμενη μέρα των εκλογών.

Έτσι αίφνης, με μια περίεργη διακομματική συνομολογία, όλα όσα ΘΑ κάναμε στο πλαίσιο της θεμελίωσης της κυριαρχίας μας και της άσκησης των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων, αποσύρθηκαν ως δια μαγείας από την επικαιρότητα και μείναμε να σαλιαρίζουμε με όρους «καταλληλότερου» και παραδοσιακής φτηνοπολιτικής. Γιατί;;;

Ρωσικό «χτύπημα» σε Παρίσι μέσω Αφρικής – Η Μπουρκίνα Φάσο διώχνει τον γαλλικό Στρατό: «Έχετε 1 μήνα – Έχουμε Wagner»

1

Οι χώρες της Δυτικής Αφρικής εμπιστεύονται πλέον την Ρωσία – Μπορεί να υπάρξει σκληρό χτύπημα στην γαλλική οικονομία

Οι αρχές της Μπουρκίνα Φάσο, ζήτησαν την αποχώρηση από τη χώρα των γαλλικών στρατευμάτων, σε ένα πλαίσιο αυξανόμενων εντάσεων μεταξύ των δυο χωρών, την ώρα που η Μόσχα ενισχύει την επιρροή της στην περιοχή.

Το κρατικό πρακτορείο ειδήσεων AIB μετέδωσε πως «η κυβέρνηση της Μπουρκίνα Φάσο κατήγγειλε την προηγούμενη Τετάρτη τη συμφωνία η οποία διέπει από το 2018 την παρουσία των γαλλικών ενόπλων δυνάμεων στο έδαφος της χώρας».

Αυτό αποτελεί ακόμα ένα μεγάλο πλήγμα για τα γαλλικά συμφέροντα στην Δυτική Αφρική που σημαίνει ότι μπορεί να λάβει μορφή ντόμινο στην άλλοτε “γαλλική αυλή” καθώς οι χώρες κάνουν  στροφή πλέον στις ρωσικές δυνάμεις για να απελευθερωθούν από ξένα συμφέροντα αλλά και να απαλλαγούν από αντάρτικες ομάδες και ισλαμιστές που οι γαλλικές δυνάμεις φαίνεται ότι δεν κατάφεραν να διώξουν. 

Η Γαλλία έχει στην περιοχή στρατηγικά οικονομικά συμφέροντα, καθώς εκεί δραστηριοποιούνται γαλλικοί επιχειρηματικοί κολοσσοί.

Η Total, η Bouygues, η Ballore και η Areva είναι μερικές μόνο από τις εταιρείες οι οποίες εμπλέκονται στην περιοχή και τυχόν εξοβελισμός τους θα πλήξει τρομακτικά την γαλλική οικονομία που ασθμαίνει μετά την απόφασή της να επιβάλει κυρώσεις στην Ρωσία και να εξοπλίσει την Ουκρανία.

Η Μόσχα πλέον φαίνεται ότι είναι κοντά στο να επιφέρει στρατηγικό χτύπημα σε μια από τις ισχυρότερες (και με πυρηνική δύναμη) χώρες της Δύσης/ΕΕ/ΝΑΤΟ.

Βάσει των όρων της συμφωνίας της 17ης Δεκεμβρίου 2018 οι γαλλικές ένοπλες δυνάμεις έχουν διορία ένα μήνα για να εγκαταλείψουν το έδαφος της Μπουρκίνα Φάσο», πρόσθεσε το πρακτορείο.

Κυβερνητική πηγή διευκρίνισε ότι η απόφαση αυτή “δεν σημαίνει τη διακοπή των σχέσεων με τη Γαλλία. Η ανακοίνωση αφορά μόνο τις συμφωνίες στρατιωτικής συνεργασίας”.

Την Τρίτη ο μεταβατικός πρόεδρος της Μπουρκίνα Φάσο, ο λοχαγός Ιμπραχίμ Τραορέ, που ανήλθε στην εξουσία έπειτα από πραξικόπημα στα τέλη Σεπτεμβρίου – το δεύτερο μέσα σε οκτώ μήνες—είχε δηλώσει μιλώντας σε φοιτητές ότι “η μάχη για την κυριαρχία” έχει “ξεκινήσει”.

«Τις επόμενες ώρες θα δείτε έναν αριθμό πληροφοριών που θα αφορούν τις σχέσεις μας με κάποιες χώρες», είχε προσθέσει.

Η παρουσία στη Μπουρκίνα Φάσο της Γαλλίας, πρώην αποικιοκρατικής δύναμης, αμφισβητείται εδώ και πολλούς μήνες.

Πολλές διαδηλώσεις, η πιο πρόσφατη από τις οποίες την Παρασκευή, έχουν πραγματοποιηθεί στην πρωτεύουσα Ουαγκαντούγκου με αίτημα την αποχώρηση των γαλλικών στρατευμάτων

«Η Ρωσία, η λογική επιλογή»

Εξάλλου οι αρχές της χώρας είχαν εκφράσει πρόσφατα την επιθυμία τους να διευρύνουν τις συμμαχίες τους, κυρίως σε ό,τι αφορά τη μάχη κατά των τζιχαντιστών.

Ο Τραορέ έχει δηλώσει ότι στόχος της κυβέρνησής του είναι «η ανακατάληψη των εδαφών που έχουν καταλάβει αυτές οι ορδές τρομοκρατών».

Την Πέμπτη σημειώθηκε στη Μπουρκίνα Φάσο σειρά επιθέσεων σε πολλές περιοχές στο βόρειο και βορειοδυτικό τμήμα της χώρας προκάλεσε τον θάνατο περίπου 30 ανθρώπων.

Μεταξύ των νέων συνεργασιών που εξετάζει η Ουαγκαντούγκου αναφέρεται συχνά η Ρωσία.

«Η Ρωσία είναι μια λογική επιλογή σε αυτή τη δυναμική» και «πιστεύουμε ότι η συνεργασία μας πρέπει να ενισχυθεί», είχε υπογραμμίσει την προηγούμενη εβδομάδα ο πρωθυπουργός της Μπουρκίνα Φάσο Απολινέρ Κιελέμ ντε Τεμπελά έπειτα από συνάντηση που είχε με τον Ρώσο πρεσβευτή Αλεξέι Σαλτίκοφ. Στις αρχές Δεκεμβρίου είχε επισκεφθεί τη Μόσχα.

Το προηγούμενο καλοκαίρι η κυβέρνηση του Μαλί είχε ζητήσει από τις γαλλικές δυνάμεις να εγκαταλείψουν τη χώρα έπειτα από 9 χρόνια παρουσίας.

Πολλές πηγές αναφέρουν ότι ήδη από τα τέλη του 2021 άρχισαν να φτάνουν στο Μαλί μισθοφόροι της ρωσικής παραστρατιωτικής οργάνωσης Wagner, με την ρωσική μισθοδφορική ετιαρεία να δρα κα ιστην Κεντροαφρικανική Δημοκρατία.

Επικαλούμενος γαλλικές πηγές, ο αμερικανικός ιστότοπος Axios είχε αναφέρει ότι περίπου 2.400 μισθοφόροι της ρωσικής Wagner του Γεβγκένι Πριγκόζιν βρίσκονται πλέον στην Αφρική, κυρίως σε χώρες όπως είναι το Μάλι και η Κεντροαφρικανική Δημοκρατία και τώρα θα μεταβούν και στην Μπουρκίνα Φάσο.

Ήδη γαλλικές πηγές βλέπουν τη ρωσική επιρροή να επεκτείνεται και προς τη Σενεγάλη, την Ακτή Ελεφαντοστού και τον Νίγηρα.

«Τα ορυχεία ουρανίου του Νίγηρα θα είναι ο επόμενος στόχος», σχολιάζουν οι ανταποκριτές των Times του Λονδίνου, επικαλούμενοι όσα αναφέρουν στο Telegram φιλορωσικές πηγές.

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/rosiko-xtypima-se-parisi-meso-afrikis-i-mpourkina-faso-dioxnei-ton-galliko-strato-exete-1-mina-dioria-exoume-wagner/

Τρομακτική αποκάλυψη Nordic Monitor: Ο Ιμπραήμ Καλίν ήταν ενεργό μέλος του Quds Force, παραρτήματος των Φρουρών της Ιρανικής Επανάστασης στην Τουρκία

0

Σε μια τρομακτική αποκάλυψη για τον Ιμπραήμ Καλίν, εξ απορρήτων συνεργάτη του ισλαμιστή προέδρου Ερντογάν προχωρά το γνωστό αντικαθεστωτικό διαδικτυακό μέσο Nordic Monitor.

Σε άρθρο του αυτοεξόριστου στη Στοκχόλμη Abdullah Bozkurt, παρατίθενται στοιχεία που ξεσκεπάζουν την εμπλοκή του Ιμπραήμ Καλίν στο παρακλάδι των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης, δίκτυο Quds Force, στην Τουρκία και περιγράφεται πως στελέχη που είχαν καταδικαστεί για τρομοκρατική δράση μέσα στην Τουρκία αθωώθηκαν μεθοδικά ή απλώς απελευθερώθηκαν σταδικά από τη στιγμή που ανέλαβε την εξουσία το σύστημα Ερντογάν. Και επισημαίνεται ο κομβικός ρόλος του Καλίν που μετέχει ενεργά σε διαπραγματεύσεις με το ΝΑΤΟ, τις ΗΠΑ και άλλες συμμαχικές χώρες και μάλιστα γίνεται κοινωνός εξαιρετικά ευαίσθητων συμμαχικών πληροφοριών.

Γράφει αναλυτικά ο Abdullah Bozkurt, στο Nordic Monitor

Ο İbrahim Kalın, εκπρόσωπος του προέδρου και επικεφαλής βοηθός του Τούρκου προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, ανατράφηκε στο δίκτυο Quds Force του Σώματος των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης (IRGC), σύμφωνα με έρευνα του Nordic Monitor.

Το ιστορικό της σχέσης του Καλίν με το μακρύ χέρι του καθεστώτος των μουλάδων στο εξωτερικό εγείρει ανησυχίες, δεδομένου ότι γνωρίζει άκρως απόρρητες πληροφορίες, συμπεριλαμβανομένων αυτών που διαβιβάστηκαν από τους συμμάχους της Τουρκίας στο ΝΑΤΟ καθώς και από το Ισραήλ.

Αν και δεν κατέχει τον επίσημο τίτλο του συμβούλου εθνικής ασφάλειας, ο Καλίν είχε συνομιλίες ανώτατου επιπέδου με τον σύμβουλο Εθνικής Ασφάλειας του Λευκού Οίκου Jake Sullivan και ηγήθηκε τουρκικής αντιπροσωπείας για να διαπραγματευτεί με σουηδικές και φινλανδικές αντιπροσωπείες σχετικά με τις τουρκικές απαιτήσεις πριν από την έγκριση της Άγκυρας για την ένταξη των σκανδιναβικών χωρών στο ΝΑΤΟ.

Σύμφωνα με την έρευνα του Nordic Monitor, ο Καλίν φαίνεται να συνδέθηκε με ένα δίκτυο της Quds Force στην Άγκυρα, τα μέλη του οποίου επικεντρώνονταν γύρω από ένα σκληροπυρηνικό, ριζοσπαστικό περιοδικό που ονομάζεται Yeryüzü, το οποίο χρηματοδοτήθηκε από το ιρανικό καθεστώς των μουλάδων και προωθούσε μια θρησκευτική επανάσταση ιρανικού τύπου στην Τουρκία.

Το περιοδικό κατονομάστηκε ως σημείο συγκέντρωσης για τη Δύναμη Κουντς στην τουρκική πρωτεύουσα σε κατηγορητήριο που ετοίμασε το γραφείο του γενικού εισαγγελέα στο Δικαστήριο Κρατικής Ασφάλειας το 2000.

Η «κυψέλη» διοικούνταν από τον Φερχάν Οζμέν, ο οποίος είχε εκπαιδευτεί σε όπλα και εκρηκτικά στο Ιράν και καταδικάστηκε για μια σειρά δολοφονιών, συμπεριλαμβανομένης αυτής του δημοσιογράφου Uğur Mumcu τη δεκαετία του 1990.

  • Σελίδες από την έκδοση της 15ης Δεκεμβρίου 1990 του περιοδικού Yeryüzü που χρηματοδοτήθηκε από το Ιράν, στο οποίο συμμετείχε ο İbrahim Kalın

Σε κάθε τεύχος, το περιοδικό δημοσίευε σκληρά αντισημιτικό και αντιδυτικό περιεχόμενο, υποστήριζε τη βίαιη και ένοπλη τζιχάντ και συχνά παρουσίαζε εξέχοντα μέλη των ιρανών μουλάδων ως σεβαστές προσωπικότητες.

Ο Καλίν εμφανίστηκε για πρώτη φορά στην έκδοση του Yeryüzü στις 15 Δεκεμβρίου 1990, σε ένα άρθρο με τίτλο «Οι Μουσουλμάνοι μπορούν να πολεμήσουν μόνο για τον Αλλάχ».

Το άρθρο γράφτηκε για να προωθήσει μια άποψη κατά της εμπλοκής της Τουρκίας στον Πρώτο Πόλεμο του Κόλπου για να βοηθήσει έναν υπό την ηγεσία των ΗΠΑ, πολυεθνική συμμαχία να απαντήσει στην ιρακινή εισβολή στο Κουβέιτ στις 2 Αυγούστου 1990.

Ο τότε Τούρκος Πρόεδρος Τουργκούτ Οζάλ υποστήριζε την Τουρκία συμμετοχή στον συνασπισμό, ενώ οι στρατιωτικοί ήταν απρόθυμοι να το κάνουν.

Οι απόψεις Καλίν

Ο Καλίν, ένας νεαρός φοιτητής στη σχολή φιλολογίας του Πανεπιστημίου της Κωνσταντινούπολης εκείνη την εποχή, είπε στο άρθρο ότι πρέπει να οργανωθούν μεγάλες διαδηλώσεις σε εθνικό επίπεδο και ότι ο κόσμος πρέπει να αντιδράσει σε ενέργειες όπως η κινητοποίηση του στρατού ή η αποστολή στρατευμάτων από την Τουρκία για ένταξη στον αμερικανικό συνασπισμό.

Στο ίδιο άρθρο αναφέρθηκαν άλλοι ότι αν τους έστελναν να πολεμήσουν, θα σκότωναν πρώτα Αμερικανούς ή Βρετανούς αξιωματικούς στις μονάδες τους αντί να πυροβολούσαν εναντίον των ιρακινών στρατευμάτων.

Οι μουσουλμάνοι πρέπει να διεξάγουν πόλεμο εναντίον των Αμερικανών και των συνεργατών τους και όχι να πολεμούν για τα συμφέροντα των ΗΠΑ, είπαν κάποιοι στο ίδιο άρθρο.

Κατά τη διάρκεια του Πρώτου Πολέμου του Κόλπου, η Τουρκία δεν έστειλε στρατεύματα για να πολεμήσει ενάντια στις δυνάμεις εισβολής του Ιράκ, αλλά επέτρεψε σε αμερικανικά αεροσκάφη να επιχειρήσουν από τη βάση Ιντσιρλίκ στη νοτιοανατολική περιοχή της Τουρκίας.

Η Τουρκία ενίσχυσε επίσης την παρουσία των στρατευμάτων της κοντά στα σύνορα με το Ιράκ, εμποδίζοντας το καθεστώς του Σαντάμ Χουσεΐν να μετακινήσει ορισμένες από τις δυνάμεις της σε ενεργές συγκρούσεις στο νότο ενάντια στις δυνάμεις του συνασπισμού.

Αποθεώνοντας του Μουλάδες

Μετά την αποφοίτησή του από το πανεπιστήμιο, η δέσμευση του Kalın με το δίκτυο Quds Force συνεχίστηκε. Σε ένα άρθρο με τίτλο «Geç Kalmış Bir Tanıtım» (Μια καθυστερημένη εισαγωγή) που δημοσιεύτηκε στο Kitap Dergisi (Book Journal) τον Δεκέμβριο του 1989, επαίνεσε την ισλαμική επανάσταση του Ιράν και τον ηγέτη της Αγιατολάχ Ρουχολάχ Χομεϊνί, δανειζόμενος ρητορική από το καθεστώς των μουλάδων.

Ο Καλίν χαρακτήρισε τον Χομεϊνί ως «οδηγό [rehber] της εξέγερσης [kıyam]», «αρχηγό της ισλαμικής επανάστασης», «ιμάμη επαναστατών μουσουλμάνων» και «παράδειγμα πιστών μουσουλμάνων».

Οι επιχειρήσεις της Δύναμης Quds που επικεντρώθηκαν γύρω από το περιοδικό Yeryüzü τεκμηριώθηκαν καλά από Τούρκους ερευνητές σε μια ποινική υπόθεση ορόσημο στις αρχές του 2000.

Σύμφωνα με δικαστική μαρτυρία του αρχηγού της τουρκικής αστυνομίας Erkan Ünal, ο οποίος ερεύνησε γραφεία της Quds Force μεταξύ 2011 και 2014, Ιρανοί πράκτορες χρησιμοποίησαν το περιοδικό για να διευθύνουν τις μυστικές επιχειρήσεις τους.

Είπε στους δικαστές του 14ου Ανώτατου Ποινικού Δικαστηρίου της Κωνσταντινούπολης στις 19 Μαρτίου 2018 ότι πολλά περιουσιακά στοιχεία της Δύναμης Quds που ενεργοποιήθηκαν εκ νέου, μερικά μάλιστα αργότερα προσδιορίστηκαν υπό κυρώσεις από το Υπουργείο Οικονομικών των ΗΠΑ, ήταν μέλη αυτού του πυρήνα Yeryüzü στην Άγκυρα.

  • Ο αρχηγός της τουρκικής αστυνομίας Erkan Ünal, ο οποίος ερεύνησε κελιά της Δύναμης Quds μεταξύ 2011 και 2014, αναγνώρισε τον Yeryüzü ως μέρος της δομής του πυρήνα της Quds Force σε μια ακροαματική διαδικασία το 2018

Σχεδόν κάθε τεύχος του περιοδικού υποβλήθηκε σε νομική έρευνα από τις αρχές και εκδόθηκαν αποφάσεις για την κατάσχεση όλων των αντιτύπων του περιοδικού που κυκλοφορούσε.

Το περιοδικό αναγκάστηκε να κλείσει μετά από μια σειρά ποινικών ερευνών που κατηγόρησαν πολλούς από τους υπαλλήλους του, συμπεριλαμβανομένου του αρχισυντάκτη Burhan Kavuncu, ενός κορυφαίου στελέχους της Quds Force, για άρθρα για την αντιτρομοκρατία.

Οι δίκες που ακολούθησαν αποκάλυψαν πώς το Ιράν σχεδίαζε και διέπραξε δολοφονίες, βομβιστικές επιθέσεις και απαγωγές στην Τουρκία χρησιμοποιώντας Τούρκους πράκτορές του που εργάζονταν σε συντονισμό με Ιρανούς χειριστές.

Πολλοί ταυτοποιήθηκαν ως μέλη της «κυψέλης» Yeryüzü. Τα στοιχεία επιβεβαίωσαν ότι τα γραφεία περιοδικών και εφημερίδων που χρηματοδοτούνται από το Ιράν, όπως το Yeryüzü, το Tevhid και το Selam, χρησιμοποιήθηκαν ως τόποι συνεδριάσεων για στελέχη της Quds Force και ότι οι δημοσιεύσεις χρησίμευσαν επίσης ως μέσο για την προσέγγιση νέων στρατολογημένων.

Οι περισσότεροι ύποπτοι της Δύναμης Quds που καταδικάστηκαν για σοβαρές κατηγορίες αφέθηκαν ελεύθεροι μετά την άνοδο του Ερντογάν στην εξουσία στις εκλογές του Νοεμβρίου 2002, άλλοι μέσω νομοσχεδίων αμνηστίας που προωθήθηκαν στο κοινοβούλιο από την κυβέρνηση και άλλοι μέσω σχεδίων επανάληψης δίκης που ενορχηστρώθηκαν από το υπουργείο Δικαιοσύνης, στο οποίο κυριαρχούν οι ισλαμιστές.

  • Το κατηγορητήριο που κατατέθηκε το 2000 από έναν Τούρκο εισαγγελέα που ονόμασε το περιοδικό Yeryüzü ως τμήμα πυρήνα της δύναμης Quds στην Άγκυρα

Ωστόσο, η ανανεωμένη αντιτρομοκρατική έρευνα κατά της Δύναμης Quds, γνωστή με το τουρκικό της όνομα, Selam Tevhid, ξεκίνησε το 2011 από εισαγγελείς στην Κωνσταντινούπολη μετά από πληροφορίες και πληροφορίες που συλλέγονται στην εγχώρια τουρκική αστυνομία καθώς και πληροφορίες που διαβιβάστηκαν από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ.

Το Ιράν είχε επανενεργοποιήσει πολλούς από τους πρώην λειτουργούς του, οι οποίοι στην πραγματικότητα εντοπίστηκαν σε έρευνες κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1990 και των αρχών του 2000.

Καθώς η έρευνα εμβάθυνε, ορισμένοι ανώτεροι κυβερνητικοί αξιωματούχοι, συμπεριλαμβανομένων δύο συμβούλων του Προέδρου Ερντογάν, καθώς και του επικεφαλής της τουρκικής υπηρεσίας πληροφοριών MIT Hakan Fidan, ενοχοποιήθηκαν για διασυνδέσεις με πυρήνες της ιρανικής δύναμης Quds και Ιρανούς στρατηγούς.

Όλοι αθώοι και ελεύθεροι από τον Ερντογάν

Ο Ερντογάν «σκότωσε» την έρευνα τον Φεβρουάριο του 2014 μόλις ειδοποιήθηκε γι’ αυτό και η υπόθεση δεν πήγε ποτέ στο δικαστήριο. Αντίθετα, οι ερευνητές που σχεδίασαν το δίκτυο της δύναμης Quds στην Τουρκία τιμωρήθηκαν από το καθεστώς Ερντογάν και ορισμένοι φυλακίστηκαν με ψευδείς κατηγορίες.

Τα αποδεικτικά στοιχεία που συλλέχθηκαν στην τουρκική έρευνα μεταξύ 2011 και 2014 επιβεβαιώθηκαν και από τις ΗΠΑ όταν ένας χαρακτηρισμός, που ανακοινώθηκε από το υπουργείο Οικονομικών των ΗΠΑ τον Μάιο του 2021, επέβαλε κυρώσεις σε βασικούς στελέχη της Δύναμης Quds που είχαν ήδη εντοπιστεί κατά τη διάρκεια της έρευνας που διεξήγαγε το τουρκικό κοινό. εισαγγελείς και αστυνομία μέχρι το 2014.

Σύμφωνα με το Γραφείο Ελέγχου Ξένων Περιουσιακών Στοιχείων του υπουργείου Οικονομικών των ΗΠΑ (OFAC), οι Τούρκοι υπήκοοι Hakkı Selçuk Şanlı, Abdulhamit Çelik και Seyyid Cemal Gündüz συνεργάστηκαν με τον αξιωματούχο του IRGC Behnam Shahriyari σε ένα διεθνές δίκτυο λαθρεμπορίου πετρελαίου και ξεπλύματος χρήματος που παρήγαγε εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια για λογαριασμό του Ιράν και της αντιπροσώπου του Χεζμπολάχ στον Λίβανο.

Ο Σανλί συνελήφθη στις 13 Μαΐου 2000 και καταδικάστηκε σε 12 χρόνια και έξι μήνες φυλάκιση για συμμετοχή σε τρομοκρατικά σχέδια που στόχευαν τουρκικά και αμερικανικά συμφέροντα.

Η δίκη αποκάλυψε πώς αυτός και οι συνεργάτες του βοήθησαν στη δημιουργία του δικτύου Quds Force τη δεκαετία του 1990 με εντολή του τότε στρατηγού του IRGC Nasir Takipur.

Ωστόσο, αφέθηκε ελεύθερος το 2004, όταν η κυβέρνηση του τότε πρωθυπουργού Ερντογάν προώθησε ένα νομοσχέδιο αμνηστίας στο κοινοβούλιο, μειώνοντας τις ποινές για ορισμένους κατάδικους. Χρησιμοποιήθηκε ξανά από τους χειριστές του, αφού κράτησε χαμηλό προφίλ για χρόνια και άρχισε να διευθύνει πολλές επιχειρήσεις, συμπεριλαμβανομένης της μεταφοράς κεφαλαίων για λογαριασμό της Quds Force, της παροχής οικονομικής υποστήριξης σε στελέχη της Quds Force στη φυλακή και της διαχείρισης ενός προγράμματος στρατολόγησης και ανάπτυξης περιουσιακών στοιχείων για Ιρανούς νοημοσύνη στην Άγκυρα.

Όπως ο Σανλί, ο συνεργάτης του Τσελίκ έχει επίσης ένα μεγάλο φάκελο στο τουρκικό σύστημα ποινικής δικαιοσύνης. Το 1996 ο Τσελίκ καταδικάστηκε για τη δολοφονία δύο αντιπάλων του ιρανικού καθεστώτος στην Τουρκία και καταδικάστηκε σε 12 χρόνια και έξι μήνες φυλάκιση, αν και αφέθηκε ελεύθερος το 2004 ως αποτέλεσμα αμνηστίας.

Παραδέχτηκε σε κατάθεσή του τον Μάιο του 2000 ως μέρος της έρευνας Tevhid Selam ότι είχε εκπαιδευτεί για πάνω από δύο μήνες στο Ιράν για να οργανώνει επιθέσεις στην Τουρκία και να διεξάγει επιχειρήσεις πληροφοριών για λογαριασμό του Ιράν.

Ο Γκουντούζ, άλλος συνεργάτης του Σανλί, ήταν επίσης κόκκινη σημαία στην τουρκική έρευνα. Παντρεμένος με μια Ιρανή, ο Gündüz είχε επαφές με τις ιρανικές μυστικές υπηρεσίες από τη δεκαετία του 1980 και ίδρυσε επιχειρήσεις τόσο στο Ιράν όσο και στην Τουρκία.

Ο κομβικός ρόλος Καλίν σήμερα

Σήμερα ο Καλίν, ο οποίος συνδέθηκε με τη δύναμη Quds, εργάζεται στο προεδρικό μέγαρο ως αναπληρωτής πρόεδρος του Συμβουλίου Ασφάλειας και Εξωτερικής Πολιτικής, το οποίο ενεργεί ως το κύριο όργανο «υπεύθυνο για την πρόταση νέων πολιτικών, την επίβλεψη της εφαρμογής των πολιτικών και τη λήψη μακροοικονομικών αποφάσεων».

Αν και ο Ερντογάν είναι ο πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου, ο Καλίν διευθύνει ουσιαστικά τη διαδικασία διαμόρφωσης και λήψης αποφάσεων της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής μέσω αυτού από το 2018, όταν η Τουρκία υιοθέτησε ένα ιμπεριαλιστικό προεδρικό σύστημα σε βάρος της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας.

Πηγή Nordic Monitor / Abdullah Bozkurt
Στοκχόλμη, Σουηδία

https://hellasjournal.com/2023/01/tromaktiki-apokalipsi-nordic-monitor-o-impaim-kalin-itan-energo-melos-tou-quds-force-parartimatos-ton-frouron-tis-iranikis-epanastasis-stin-tourkia/

Η Wagner ελέγχει τον σταθμό ηλεκτροπαραγωγής της Σύρτης.- Γιατί πηγε στη Λιβύη ο αρχηγός της CIA

0

Τρίπολη (Ιδιαίτερη Ανταπόκριση)

Ειδήσεις της τελευταίας στιγμής αναφέρουν, ότι  έγκυρες διπλωματικές πηγές στην Λιβύη υποστηρίζουν ότι δυνάμεις της  Wagner έχουν σταθμεύσει στον ηλεκτροπαραγωγικό σταθμό της Σύρτης, θωρακίζοντας την περιοχή με κανόνια και pansir.

Οι Λίβυοι πολιτικοί και αναλυτές επιβεβαιώνουν ότι η παρουσία «μισθοφόρων» και διαφόρων ξένων δυνάμεων έχει δημιουργήσει συνθήκες για  περισσότερες ξένες επεμβάσεις στη χώρα, στο πλαίσιο ενός παιχνιδιού μεγάλων συμφερόντων και σημειώνουν ότι η επίσκεψη του διευθυντή της CIA, William Burns, στην Τρίπολη πραγματοποιήθηκε πρόσφατα, στο πλαίσιο της αμερικανικής ανησυχίας, για την παρουσία και δραστηριότητα της Ρωσίας στην περιοχή.

Υπάρχουν δυνάμεις που συνδέονται με τη ρωσική εταιρεία «Wagner» στη Λιβύη, την οποία χρησιμοποίησε ο Εθνικός Στρατός (NLA)στον πόλεμο κατά της Τρίπολης, πριν και κατά τη διάρκεια του 2019 απέναντι σε «Σύρους μισθοφόρους» και τουρκικές δυνάμεις που υποστηρίζουν τις δυνάμεις της προσωρινής κυβέρνησης εθνικής ενότητας».

Ο Jalal Harchaoui, ερευνητής στο Global Animations Foundation, δήλωσε ότι ο αριθμός των μισθοφόρων που συνδέονται με την εταιρία Wagner στη Λιβύη, υπολογίζεται μεταξύ δύο και τριών χιλιάδων αυτήν τη περίοδο, επισημαίνοντας την εκκένωση σχεδόν 500 μελών της, με την έναρξη του πολέμου στην Ουκρανία τον Φεβρουάριο του 2022.

Ο Harchaoui εκτιμά, ότι υπάρχει «μια αμερικανική ανησυχία για τη ρωσική παρουσία στη Λιβύη, εκτός από την ενόχληση για τη ρωσική επιρροή στην Εθνική Εταιρεία Πετρελαίου (NOC)». Η ρωσική παρουσία «είναι επικίνδυνη για πολλούς λόγους.  Ένας από αυτούς είναι o οικονομικός», επισημαίνοντας την πρόσφατη δήλωση της Κεντρικής Τράπεζας της Λιβύης σχετικά με τις δαπάνες του περασμένου έτους και την είσπραξη από την Εθνική Εταιρεία Πετρελαίου ενός εξαιρετικού προϋπολογισμού άνω των 34 δισεκατομμυρίων διναρίων Λιβύης.

Από την πλευρά του, ο πρώην Yφυπουργός Εξωτερικών της Λιβύης, Hassan al-Saghir, μίλησε για τους λόγους της ρωσικής παρουσίας στη Λιβύη και υποστήριξε ότι ο Εθνικός Στρατός αναγκάστηκε να αναβιώσει τη συμμαχία του παλιού στρατιωτικού κατεστημένου με το ανατολικό στρατόπεδο «για την αντιμετώπιση της ανεπίσημης τουρκικής εισβολής στη Λιβύη».

Ο Al-Saghir απέκλεισε, σε δήλωσή του στο Asharq Al-Awsat, ότι «η Ουάσιγκτον θα καταφέρει να τερματίσει εύκολα αυτήν την παρουσία και τον τρέχοντα ρωσικό ρόλο στην περιοχή». 

 Σχετικά με τη σχέση των Ρώσων με τον «Εθνικό Στρατό» αυτή τη περίοδο, αν και είναι τεταμένη, όπως την περιγράφουν ορισμένοι παρατηρητές, ο Al-Sagheer τόνισε ότι «είναι δύσκολο να κρίνουμε τις σχέσεις του στρατού με άλλους φορείς, αφού αυτό βασίζεται σε πληροφορίες».

Ο Hafez al-Ghwail, ερευνητής στο Ινστιτούτο Διεθνών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο Τζονς Χόπκινς, δήλωσε ότι η Λιβύη «είναι απλώς μια αφετηρία για την εισβολή των Ρώσων στην μαύρη  ήπειρο και η παρουσία τους εκεί τους επιτρέπει να παραμείνουν νοτίως των βάσεων που διαθέτει το ΝΑΤΟ στην Ευρώπη».

Και πιστεύει ότι

«η παρουσία τους τόσο στη Λιβύη όσο και στη Συρία, τους επέτρεψε να βρίσκονται στην πρώτη θέση, σε οποιαδήποτε γεωπολιτική διαδικασία που θα λάβει χώρα στην ανατολική Μεσόγειο, όπου βρίσκονται οι πηγές φυσικού αερίου και πετρελαίου.  Αυτός είναι ένας πρόσθετος μοχλός πίεσης που δεν είναι λιγότερο σημαντικός.

Σχετικά με την προσδοκία του για το χρονοδιάγραμμα της εξόδου των στοιχείων Wagner από τη Λιβύη, ο Al-Ghwell είπε: «Οι ξένες δυνάμεις που είναι παρούσες στη Λιβύη, δεν θέλουν να φύγουν πριν από άλλες ξένες δυνάμεις, είτε συνδέονται με τη Μόσχα, είτε με την Άγκυρα, αλλά η διαφορά είναι ότι οι Τούρκοι έχουν πολιτική κάλυψη, γιατί η είσοδός τους στη χώρα έγινε μέσω μνημονίων κατανόησης (MoUs) που συνήφθησαν» και «έσωσαν την πρωτεύουσα από το να πέσει στα χέρια του Εθνικού Στρατού».

Ο Al-Ghawil δεν έχει αντίρρηση σε όσα αναφέρθηκαν από αναλυτές σχετικά με τη σχέση μεταξύ της επίσκεψης του Burns και του φακέλου για τον τερματισμό της παρουσίας της Wagner στη Λιβύη και την μαύρη ήπειρο, αλλά τόνισε ότι η επίσκεψη ήρθε τώρα που

η Ουάσινγκτον πιστεύει ότι η κατάσταση στη Λιβύη έχει φθάσει σε ένα στάδιο που απαιτεί να περιοριστεί άμεσα».  Από αυτή την άποψη, πρόσθεσε: «Μπορεί επίσης, να ήταν ένα προειδοποιητικό μήνυμα προς τον Haftar να σταματήσει να υπαινίσσεται τη χρήση βίας».

Από την άλλη, ο Ρώσος πολιτικός αναλυτής, Vyacheslav Matuzov, υπερασπίστηκε τον ρωσικό ρόλο στη Λιβύη, χαρακτηρίζοντάς τον «αδύναμο».  Σε δήλωση στο Asharq Al-Awsat, ο Matuzov διέψευσε προηγούμενες απόψεις σχετικά με την εκπροσώπηση της ρωσικής επίσημης θέσης από την Wagner, λέγοντας: «Υπάρχουν πολλές αναφορές για την έναρξη της παρουσίας (της Wagner) στη Λιβύη», επισημαίνοντας ότι είναι «μια εμπορική εταιρεία που πουλάει τις υπηρεσίες ασφαλείας της σε όποιον κι αν είναι”, επομένως η παρουσία τους στη Λιβύη δεν είναι ρωσικό σχέδιο.

Ο Matuzov πρόσθεσε ότι «η Ρωσία είναι ανοιχτή στις σχέσεις της με όλες τις δυνάμεις της Λιβύης, όχι μόνο με τον Εθνικό Στρατό και έχω ακούσει ότι υπάρχουν Ρώσοι εμπειρογνώμονες που τους έχει ανατεθεί να εργαστούν με στόχο την επισκευή στρατιωτικών μηχανισμών και εξοπλισμού και είναι παρόντες κατόπιν αιτήματος της Λιβύης».  Ο Matuzov κατηγόρησε την Ουάσιγκτον ότι «ευλογεί και υποστηρίζει την είσοδο των τουρκικών δυνάμεων στη Λιβύη, μαζί με Σύρους μισθοφόρους», σημειώνοντας ότι «ορισμένα μέρη στη Λιβύη συνεργάζονται με τουρκικούς θεσμούς και θέλουν να τους κρατήσουν» στη χώρα.

Το τουρκικό πρακτορείο Anadolu μετέδωσε ότι στην επίσκεψή του, ο διευθυντής πληροφοριών των ΗΠΑ William Burns στη Λιβύη, απέφυγε να συναντήσει τόσο τον Πρόεδρο της Βουλής των Αντιπροσώπων όσο και τον Πρόεδρο του Ανωτάτου Συμβουλίου του Κράτους, αναφερόμενο στο ενδεχόμενο η Ουάσιγκτον να κινηθεί προς την περιθωριοποίηση των δύο ανδρών, θεωρώντας τους υπεύθυνους για τη μη επίτευξη συμφωνίας για τη συνταγματική βάση που θα οδηγήσει σε ταυτόχρονες προεδρικές και βουλευτικές εκλογές.

Το πρακτορείο ανέφερε ότι ο William Burns συναντήθηκε με δύο βασικές προσωπικότητες στην πολιτική σκηνή της Λιβύης, ο πρώτος από τους οποίους είναι ο Al-Dabaiba με την ιδιότητά του ως επικεφαλής της κυβέρνησης που έχει διεθνή αναγνώριση και ο δεύτερος είναι ο Khalifa Haftar, του οποίου οι δυνάμεις ελέγχουν ουσιαστικά τις ανατολικές και νότιες περιοχές και πρόσθεσε ότι η Ουάσιγκτον δεν αναγνωρίζει τη νομιμότητα του Haftar ως αρχιστράτηγου του Εθνικού Στρατού της Λιβύης, αλλά τον αναγνωρίζει ως τετελεσμένο στις ανατολικές και νότιες περιοχές.

Το πρακτορείο θεωρεί ότι η Λιβύη έχει γίνει βασικό κομμάτι στην παρτίδα σκακιού που παίζουν η Ουάσιγκτον και η Μόσχα λόγω της παρουσίας της Wagner σε αυτήν και της κατοχής ενός από τα μεγαλύτερα αποθέματα πετρελαίου και φυσικού αερίου στην Αφρική.

 Η Ουάσιγκτον θέλει να απαλλαγεί από αυτόν τον πονοκέφαλο. 

Διότι η «Wagner» επεκτείνεται από την πύλη της Λιβύης σε μεγάλο βαθμό στην Αφρική, κυρίως μετά το κενό που δημιούργησε η γαλλική στρατιωτική απόσυρση από χώρες όπως το Μάλι.

Η εταιρεία «Wagner» αναλαμβάνει το καθήκον να υποστηρίξει ορισμένα καθεστώτα που βρίσκονται στην εξουσία σε χώρες της Αφρικής και άλλα ενάντια σε κινήματα ανταρτών και τρομοκρατικών ομάδων, ενώ οι αντίπαλοι της Μόσχας υποστηρίζουν ότι στην ουσία επιβάλλεται μια ρωσική στρατιωτική παρουσία σε αυτές τις χώρες, που αντικαθιστά την παλιά ευρωπαϊκή παρουσία και αποκτά πρόσβαση σε ορυχεία πολύτιμων μετάλλων.