Αρχική Blog Σελίδα 1744

Αρχηγός αμερικανικού Γενικού Επιτελείου Mark Milley: «Δεν μπορούν οι Ουκρανοί να κερδίσουν τους Ρώσους»

0

Η Ρωσία ετοιμάζει επίθεση από πολλαπλές κατευθύνσεις για να τελειώσει τον πόλεμο στην Ουκρανία

Ο επικεφαλής του Γενικού Επιτελείου των ΗΠΑ, Mark Milley, παραδέχτηκε ότι οι Ουκρανοί δεν μπορούν να κερδίσουν την Ρωσία παρά την διαστρεβλωμένη πραγματικότητα που παρουσιάζουν οι Δυτικοί δημοσιογράφοι που θέλουν να δείχνουν στις δυτικές κοινωνίες πως το Κίεβο «κερδίζει».

Σε πρόσφατη συνέντευξή του, ο ανώτατος στρατηγός των ΗΠΑ είπε ότι, η Ουκρανία θα αντιμετωπίσει πολλά προβλήματα προκειμένου να επιτύχει τους στρατιωτικούς της στόχους στην τρέχουσα σύγκρουση κατά της Ρωσίας.

Επισημαίνει ότι οι περισσότεροι δυτικοί ηγέτες, ακόμη και ο Ουκρανός πρόεδρος Volodymyr Zelensky, παρά την πολεμική ρητορική, πιστεύουν ότι η επίλυση της σύγκρουσης θα γίνει με διπλωματικές διαπραγματεύσεις και όχι με τη βία.

Ο Milley φαίνεται έντονα σκεπτικός για οποιαδήποτε πιθανότητα επιτυχίας της Ουκρανίας μέσω της στρατιωτικής διαμάχης.

Ο Milley σχολίασε επίσης τον χρόνο που θα χρειαζόταν για τον τερματισμό των εχθροπραξιών.

Αν και ορισμένοι Ουκρανοί και δυτικοί πολιτικοί ισχυρίζονται ότι σχεδιάζουν να εκδιώξουν τους Ρώσους το συντομότερο δυνατό, δεν πιστεύει στην πιθανότητα να ολοκληρωθεί αυτή η διαδικασία το 2023 αλλά το 2024 και υπό όρους.

«Οι σταθερές θέσεις που διατηρούν οι ρωσικές δυνάμεις στις περιοχές που πρόσφατα ενσωματώθηκαν στην Ομοσπονδία καθιστούν δύσκολο να πιστέψουμε στην πιθανότητα μιας ταχείας στρατιωτικής ανατροπής αρκετά ισχυρής ώστε να εγγυηθεί στο Κίεβο τον έλεγχο αυτών των εδαφών».

Οι απόψεις του αρχηγού του στρατού των ΗΠΑ Mark Milley ακούγονται ρεαλιστικές.

Ξεκαθαρίζει ότι οι αδυναμίες της Ουκρανίας δεν θα ξεπεραστούν τόσο εύκολα, παρά τη δυτική βοήθεια.

Μόνο οι ΗΠΑ έχουν ήδη στείλει πάνω από 110 δισεκατομμύρια δολάρια στρατιωτική βοήθεια στο Κίεβο, παρέχοντας πακέτα που περιλαμβάνουν βαρέα όπλα, οχήματα μάχης, αντιαεροπορικά συστήματα και πάνω από ένα εκατομμύριο βλήματα πυροβολικού.

Η Ευρώπη και τα συμμαχικά κράτη του ΝΑΤΟ παρέχουν επίσης ότι μπορούν στο ουκρανικό καθεστώς.
Ωστόσο, η ρωσική στρατιωτική υπεροχή είναι γεγονός όπως φαίνεται στις πρόσφατες νίκες στο Soledar και στην Klescheevka.

Υπάρχουν πολλοί παράγοντες που εξηγούν την επιτυχία της Ρωσίας παρά τη δυτική βοήθεια στην Ουκρανία.

Η Ρωσία επικεντρώνεται στην αποφυγή ενός πολέμου φθοράς έτσι δεν σκοτώνονται τόσοι Ρώσοι στρατιώτες και πολίτες.

Επίσης, το ρωσικό πυροβολικό επικεντρώνεται σε μεγάλες στρατιωτικές ζώνες και εγκαταστάσεις υποδομής, ενώ παράλληλα στρατεύματα, όπως η ιδιωτική στρατιωτική εταιρεία «Wagner Group» παίζουν ρόλο πεζικού, κυρίως σε αστικές περιοχές.

Από την άλλη πλευρά, η Ουκρανία φαίνεται να έχει δυσκολίες στη στρατηγική διαχείριση της σύγκρουσης.

Παρά την υποστήριξη του ΝΑΤΟ, οι ουκρανικές δυνάμεις, όπως έχουν ήδη αναφερθεί από αρκετούς πληροφοριοδότες, χαρακτηρίζονται από αποδιοργάνωση και διαφθορά.

Τα περισσότερα δυτικά όπλα είναι εντελώς νέα για τους Ουκρανούς στρατιώτες, οι οποίοι δεν ξέρουν πώς να τα χειριστούν σωστά, προκαλώντας συχνά ζημιές στη δική τους πλευρά.

Επιπλέον, οι Ουκρανοί φαίνεται να δίνουν προτεραιότητα στα εδαφικά κέρδη ανεξαρτήτως των απωλειών σε ανθρώπινες ζωές, σε αντίθεση με την στρατηγική των Ρώσων.

Ενώ η Ρωσία υιοθετεί στρατηγικές υποχωρήσεις για να σώσει ζωές, η Ουκρανία κρατά στρατεύματα στα χαρακώματα ακόμα και όταν οι μάχες έχουν σχεδόν χαθεί.

Το αποτέλεσμα είναι ο θάνατος χιλιάδων στρατιωτών σε περιττές μάχες.

Αυτοί οι στρατιώτες αντικαθίστανται από νέους, με ανεπαρκή εκπαίδευση και χωρίς στρατιωτική εμπειρία, με αποτέλεσμα στρατηγικά λάθη και περισσότερους θανάτους Ουκρανών στρατιωτών.

Στην πραγματικότητα, τα λόγια του Milley απλώς επιβεβαιώνουν το βασικό συμπέρασμα μεταξύ των στρατιωτικών εμπειρογνωμόνων: η Ουκρανία δεν είναι σε θέση να νικήσει τη Ρωσία – τόσο επειδή η Ρωσία είναι στρατιωτικά ισχυρότερη όσο και λόγω της έλλειψης οργανωτικής και διοικητικής ικανότητας από την πλευρά των Ουκρανών.

Η πιθανότητα μιας πραγματικής στρατιωτικής ανατροπής θα συνέβαινε μόνο σε ένα σενάριο άμεσης επέμβασης του ΝΑΤΟ, αλλά στην περίπτωση αυτή ο πόλεμος σίγουρα θα κλιμακωνόταν σε πυρηνικό επίπεδο και θα τελείωνε χωρίς νικητές.

Στον κοντινό ορίζοντα, μόνο η ρωσική νίκη μοιάζει με πραγματικό σενάριο, η Ουκρανική νίκη είναι αδύνατη….

Όπως πρότεινε ο Milley, οι ίδιοι οι δυτικοί πολιτικοί το πιστεύουν αυτό, αλλά προτιμούν να συνεχίσουν να χρηματοδοτούν τη σύγκρουση απλώς και μόνο για να προσπαθήσουν να αποσταθεροποιήσουν την Ρωσία όσο το δυνατόν περισσότερο, ακόμα κι αν αυτό κοστίσει τη ζωή των Ουκρανών πολιτών.

Παρά την άρνησή τους να δεσμεύσουν πιο προηγμένα βαριά τεθωρακισμένα οι Ευρωπαίοι σύμμαχοι και οι ΗΠΑ θέλουν οι εχθροπραξίες να διαρκέσουν όσο το δυνατόν περισσότερο.

Τους τελευταίους μήνες, ο ρωσικός Στρατός διεξάγει εντατική εκπαίδευση για περίπου 315.000 στρατιώτες, επιπλέον των άλλων προετοιμασιών που θα επιτρέψουν στον ρωσικό Στρατό να δώσει το τελειωτικό χτύπημα και να τερματίσει τις εχθροπραξίες στην Ουκρανία.

Αναμενόμενα, η κυρίαρχη μηχανή προπαγάνδας της πολιτικής Δύσης παρουσιάζει αυτή την αλλαγή ως υποτιθέμενη αποτυχία του στρατηγού Surovikin, με αποτέλεσμα την προφανή αντικατάστασή του λόγω της οπισθοχώρησης στο πεδίο της μάχης.
Ωστόσο, πολύ βολικά, αποκρύπτουν κρίσιμες πληροφορίες, όπως το γεγονός ότι η ρωσική ειδική στρατιωτική επιχείρηση στην Ουκρανία επεκτείνεται τώρα σε εύρος και μέγεθος, καθιστώντας ουσιαστικά αδύνατο για τον Surovikin να συντονίσει μόνος του ολόκληρη την προσπάθεια.

Για το λόγο αυτό, η Ρωσία αποφάσισε να απασχολήσει τέσσερις από τους ανώτατους διοικητές της και να τους δώσει τη διοίκηση διαφόρων επιχειρησιακών τομέων, με τον στρατηγό Gerasimov στο τιμόνι αυτής της διευρυμένης επιχείρησης.

Με μια δύναμη άνω των 500.000 στρατιωτών,οι Ρώσοι σχεδιάζουν μία μεγάλη αντεπίθεση.

Μία αντεπίθεση η οποία για πολλούς έχει ήδη ξεκινήσει καθώς φαίνεται πολλά μέτωπα που ήταν «βαλτωμένα» να έχουν «ξεκολλήσει»

Ο επικεφαλής του Ταμείου Κρατικής Περιουσίας του καθεστώτος του Κιέβου Ρουστέμ Ουμέροφ ισχυρίζεται ότι η επερχόμενη επίθεση θα προέλθει από τρεις κατευθύνσεις.

«Η επίθεση θα γίνει από το βορρά, από τα σύνορα με τη Λευκορωσία, από τα ρωσικά προπύργια στην ανατολική Ουκρανία και από το νότο», δήλωσε ο Ουμέροφ, χωρίς να αναφέρει πηγές ή πληροφορίες.

Ο ισχυρισμός έρχεται περίπου μια εβδομάδα αφότου ο επικεφαλής της CIA Γουίλιαμ Μπερνς επισκέφθηκε το Κίεβο και προφανώς προειδοποίησε τον Zelensky για την «επικείμενη επίθεση» της Ρωσίας.

Πάντως φαίνεται πως ήδη έχουν διαρρήξει εκτός του μετώπου του Μπάκχμουτ και αυτό της Ζαπορίζια.

Σίγουρα δεν πρέπει να αποκλειστεί το ενδεχόμενο μιας συνολικής ρωσικής επίθεσης από τρεις κατευθύνσεις.

Ωστόσο, είναι επίσης προς το συμφέρον του ρωσικού Στρατού να διατηρήσει τουλάχιστον κάποιο στοιχείο αιφνιδιασμού.

Είναι πολύ πιθανό η Ρωσία να αποφασίσει να αναλάβει τον έλεγχο ολόκληρης της δεξιάς όχθης του Δνείπερου ποταμού, κάτι που θα απαιτούσε επιθετικές επιχειρήσεις σε τουλάχιστον τρεις τομείς, τον βορειοανατολικό (προς το Chernigov), τον ανατολικό (προς το Kharkiv) και τον νότο (προς Zaporozhye και Dnepropetrovsk).

Εν τω μεταξύ, τα στρατεύματα που αναπτύσσονται στο Donbass αναμένεται να διατηρήσουν την πίεση και να δεσμεύσουν όσο το δυνατόν περισσότερες δυνάμεις των Ουκρανών, κάτι που τελικά θα μπορούσε να οδηγήσει στην περικύκλωση και την οριστική εξάλειψη αυτών των μονάδων.

Ο επικεφαλής διοικητής της Ουκρανίας, στρατηγός Valery Zaluzhny, γνωρίζει καλά την ικανότητα του Gerasimov, καθώς ο ίδιος περιέγραψε κάποτε τον ανώτατο στρατιωτικό της Ρωσίας ως «τον πιο έξυπνο των ανθρώπων».

Συνειδητοποιώντας τις επικείμενες συνέπειες του διορισμού του Gerasimov ως γενικού διοικητή των ρωσικών δυνάμεων που εμπλέκονται στην Ουκρανία, το καθεστώς Zelensky ζητάει όλο και περισσότερα όπλα.

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/mark-milley-den-mporoun-oi-oukranoi-na-kerdisoun-tous-rosous/

«Ναι» από το Βερολίνο στην αποστολή αρμάτων LEO2 στο Κίεβο – 79 χρόνια μετά τα Panzer επιστρέφουν στην ουκρανικές πεδιάδες!

0

H Γερμανία ανακοίνωσε ότι δίνει έγκριση και αρχίζει την εκπαίδευση των Ουκρανών στην χρήση του τύπου – 40-80 άρματα θα παραδώσει η Ελλάδα

Η Γερμανία αποφάσισε τελικά να παραδώσει άρματα μάχης Leopard-2A4 στο καθεστώς του Κιέβου και να επιτρέψει στις χώρες που τα διαθέτουν Leopard-2 να τα στείλουν στην Ουκρανία προκειμένου να μπορέσει να υπάρξει μαζική αντεπίθεση κατά των ρωσικών στρατευμάτων σε Ντονμπάς και να γίνει δυνατή η ανακατάληψης του συνόλου της Χερσώνας και η προώθηση προς την Ουκρανία.

Ο νέος υπουργός Άμυνας της Γερμανίας, Μπόρις Πιστόριους πριν από λίγο ανακοίνωσε την απόφαση του Βερολίνου και είπε ότι «Ξεκινά η εκπαίδευση των Ουκρανών για τον χειρισμό των Leopard με στόχο να βοηθήσουν την εμπόλεμη χώρα» και μάλιστα κάλεσε τους δυτικούς συμμάχους να κάνουν το ίδιο.

Ο Σοσιαλδημοκράτης υπουργός τόνισε επίσης σχετικά με την παράδοση των Leopard-2 στην Ουκρανία: «Δεν είμαστε πλέον αντίθετοι στην παράδοση Leopard στην Ουκρανία» είπε,

Όλα αυτά έχοντας στο πλευρό του τον γ.γ. Γιενς Στόλτενμπεργκ.

Η Ελλάδα αναμένεται να παραδώσει 40-80 άρματα μάχης Leopard-2A4 στην Ουκρανία από τα 181 που υπηρετούν στον Ελληνικό Στρατό και συνολικά οι 12 χώρες του ΝΑΤΟ, θα παραδώσουν περί τα 500 άρματα από τα 800 που λένε οι Ουκρανοί ότι χρειάζονται.

Τα υπόλοιπα δυτικά άρματα μάχης πιθανότατα θα είναι βρετανικά Τσάλεντζερ-1/-2 και και αμερικανικά Μ1Α2.

Είναι η πρώτη φορά μετά το 1944 που οι Γερμανοί επιστρέφουν με άρματα μάχης στις ουκρανικές πεδιάδες. Τότε ήταν τα Tiger και τα Panther, τώρα τα Leopard.

H ιστορία επαναλαμβάνεται. Να δούμε πώς θα φύγουν αυτή την φορά: Με παρέλαση στις περιοχές που η Μόσχα έχει ανακηρύξει ως ρωσικό έδαφος ή ως παλιοσίδερα, πάλι;

Νωρίτερα, σε συνέντευξή του στο πρωινό μαγκαζίνο του κρατικού δικτύου ZDF «Morgenmagazin», ο Γερμανός υπουργός είπε χαρακτηριστικά: «Τις επόμενες ημέρες ανακοινώσουμε επίσημα την παράδοσή τους, και πρέπει να είμαστε σε θέση να δράσουμε γρήγορα, να μπορέσουμε να εκπαιδεύσουμε Ουκρανούς στρατιώτες».

Δώδεκα χώρες έχουν συμφωνήσει να μεταφέρουν περίπου 100 γερμανικά άρματα μάχης Leopard στην Ουκρανία, «μόλις η γερμανική κυβέρνηση δώσει την άδειά της», αναφέρει το αμερικανικό τηλεοπτικό κανάλι ABC, επικαλούμενο υψηλόβαθμο Ουκρανό αξιωματούχο.

Σύμφωνα με τον αξιωματούχο, που δεν κατονομάζεται, οι σχετικές συμφωνίες επιτεύχθηκαν σε συνάντηση της ομάδας επαφής για την υποστήριξη της Ουκρανίας των χωρών του ΝΑΤΟ και των συμμάχων τους, η οποία πραγματοποιήθηκε την περασμένη εβδομάδα στην αεροπορική βάση Ράμσταϊν στη Γερμανία.

Όπως σημειώνεται, η Πολωνία και η Φινλανδία έχουν ήδη ανακοινώσει δημοσίως την ετοιμότητά τους να μεταφέρουν άρματα μάχης στο Κίεβο.

Σύμφωνα με τον Ουκρανό αξιωματούχο, η Ισπανία, η Ολλανδία και η Δανία θέλουν επίσης να παράσχουν στην Ουκρανία ορισμένα άρματα μάχης.

Σε μία πρώτη αντίδρασή της η Μόσχα ανακοίνωσε ότι «Οι Ουκρανοί είναι εκείνοι που θα υποφέρουν αν η Δύση στείλει άρματα μάχης ως υποστήριξη προς το Κίεβο».

Όπως είπε ο Ντμίτρι Πεσκόφ, εκπρόσωπος του Κρεμλίνου: «Όλες οι χώρες έχουν ευθύνη για τις επιπτώσεις που θα έχει η προμήθεια οπλισμού στην Ουκρανία. Όλες οι χώρες που συμμετέχουν, άμεσα ή έμμεσα, προμηθεύοντας οπλισμό στην Ουκρανία φέρουν ευθύνη για τη συνέχιση της σύγκρουσης. Το βασικό είναι ότι οι Ουκρανοί είναι εκείνοι που θα πληρώσουν το τίμημα γι’ αυτή την ψευδοστήριξη”.

 

Κλιμακώνει τον εκβιασμό προς το ΝΑΤΟ ο Ερντογάν: Ακύρωσε τριμερή συνάντηση με Σουηδία – Φινλανδία* Παγώνουν όλα ως τις εκλογές

0

Η Τουρκία ακύρωσε επ’ αόριστον μια τριμερή τεχνική συνάντηση «μηχανισμού» με τη Σουηδία και τη Φινλανδία που είχε προγραμματιστεί για τον Φεβρουάριο, κλιμακώνοντας έτσι τον εκβιασμό προς τo NATO, στον απόηχο μιας διαδήλωσης το περασμένο Σαββατοκύριακο στη Στοκχόλμη, η οποία κατέληξε σε κάψιμο του Κορανιού από έναν ακροδεξιό.

Την είδηση της ακύρωσης μετέδωσε ο τουρκικός τηλεοπτικός σταθμός TRT και αναμεταδίδει το Reuters.

Η συνάντηση που επρόκειτο να πραγματοποιηθεί στις Βρυξέλλες τον Φεβρουάριο αναβλήθηκε μετά από αίτημα της Άγκυρας, ανέφερε το TRT επικαλούμενο τουρκικές διπλωματικές πηγές. Ο εκπρόσωπος του Ερντογάν είχε νωρίτερα αυτόν το μήνα δηλώσει ότι στη συγκεκριμένη συνάντηση θα παρευρίσκετο και ο γενικός γραμματέας του ΝΑΤΟ Γενς Στόλτενμπεργκ.

Τη Δευτέρα, ο ισλαμιστής πρόεδρος της γείτονος είχε δηλώσει ότι η Σουηδία δεν πρέπει να περιμένει την υποστήριξη της Τουρκίας για την ένταξη της στο ΝΑΤΟ μετά από μια διαμαρτυρία κοντά στην τουρκική πρεσβεία στη Στοκχόλμη το Σαββατοκύριακο, συμπεριλαμβανομένης της καύσης ενός αντιγράφου του Κορανίου.

Σήμερα Τρίτη, ο υπουργός Εξωτερικών της Φινλανδίας Pekka Haavisto σε συνέντευξη Τύπου  είπε ότι η Τουρκία είναι απίθανο να αποφασίσει εάν θα εγκρίνει τις αιτήσεις για το ΝΑΤΟ της Φινλανδίας και της Σουηδίας μέχρι μετά τις τουρκικές εκλογές που πρόκειται να διεξαχθούν τον Μάιο.

Με πληροφορίες από Reuters

https://hellasjournal.com/2023/01/termatizi-ton-ekviasmo-sto-nato-o-erntogan-akirose-trimeri-sinantisi-me-souidia-finlandia-pagonoun-ola-os-tis-ekloges/

Ν. Ιντζεσίλογλου: Ο εθνικός διχασμός τότε και σήμερα.

6

Νικόλαος Γ. Ιντζεσίλογλου
Ομότιμος καθηγητής του ΑΠΘ
τ. Κοσμήτορας της Σχολής Νομικών, Οικονομικών και Πολιτικών Επιστημών του ΑΠΘ

Διονύσιος Σολωμός

Η εκατονταετηρίδα από τη Μικρασιατική καταστροφή έδωσε την ευκαιρία να γίνουν πολλές και σημαντικές εκδηλώσεις μνήμης, καθώς επίσης και να γραφούν πολλά κείμενα, που δημοσιεύτηκαν είτε στα έντυπα και ηλεκτρονικά ΜΜΕ είτε στο διαδίκτυο. Το γενικότερο κλίμα χαρακτηρίστηκε από μια προσπάθεια αυτογνωσίας και ανάλυσης των ποικίλων αιτίων (εσωτερικά πολιτικά, στρατιωτικά και διεθνή), που οδήγησαν στη Μικρασιατική καταστροφή, η οποία υπήρξε μια από τις μεγαλύτερες καταστροφές που υπέστη ο ελληνισμός στη μακραίωνη ιστορία του.

Όλες οι απόψεις, οι γνώμες και οι ιδεολογικές τάσεις ελεύθερα εκφράστηκαν. Κι όλες έριξαν ένα φως (έστω μια ακτίδα φωτός) στο θέμα της Μικρασιατικής καταστροφής. Υπήρξε πολύπλευρη ιστορική ενημέρωση και πληροφόρηση, και το ότι υπάρχουν διάφορες προσεγγίσεις του θέματος της Μικρασιατικής καταστροφής, σε τίποτα δεν εμποδίζει έναν νουνεχή και καλής πίστης, δίχως ιδεολογικές παρωπίδες και τυφλό φανατισμό, άνθρωπο να σχηματίσει μια συνολική άποψη για τα αίτια της Μικρασιατικής καταστροφής, που οπωσδήποτε είναι πολυπαραγοντικά. Το ότι οι διάφορες προσεγγίσεις του θέματος τονίζουν περισσότερο τον ένα ή τον άλλο παράγοντα, είναι αναμενόμενο και συμβαίνει συχνά στην ερμηνεία των ιστορικών γεγονότων. Ακόμη κι αυτή η διαφοροποίηση συμβάλλει στη συνολική θεώρηση του θέματος, για όποιον ενδιαφέρεται με καλή πίστη και καθαρό μυαλό να γνωρίσει την πολύπλοκη, σύνθετη και πολυεπίπεδη ιστορική αλήθεια.

Μια από τις αιτίες της Μικρασιατικής καταστροφής υπήρξε κι ο εθνικός διχασμός μεταξύ Βενιζελικών και Βασιλοφρόνων. Πρόκειται για ένα διχασμό, ο οποίος άφησε τα διχαστικά του ίχνη μέχρι τις μέρες μας. Αυτού του είδους οι ξεπερασμένοι φανατισμοί των οπισθοφυλακών και οι ανεδαφικές ιστορικά μισαλλοδοξίες, δυστυχώς είναι φανερό ότι ακόμη και στη σημερινή εποχή υπάρχουν, υπονομεύοντας, ως ένα βαθμό την απαραίτητη για το έθνος ενότητα, και υπενθυμίζουν τη διαχρονική αλήθεια που εκφράζει ο εθνικός μας ποιητής Διονύσιος Σολωμός όταν γράφει: «Η Διχόνοια που βαστάει ένα σκήπτρο η δολερή καθενός χαμογελάει πάρ’ το” λέγοντας “και σύ”. Κειό το σκήπτρο που σας δείχνει έχει αλήθεια ωραία θωριά, μην το πιάστε γιατί ρίχνει εισέ δάκρυα θλιβερά».

Και είναι βέβαια σωστό ότι ένας λαός που ξεχνά την ιστορία του κινδυνεύει να την ξαναζήσει. Όπως, είναι εξίσου σωστό ότι ο λαός που δεν ξεχνά την ιστορία του, πρέπει να διδάσκεται από αυτήν για να μη επαναλάβει και για να μη ξαναζήσει τα ίδια λάθη, και ιδίως το ίδιο λάθος του εθνικού διχασμού.

Μερικές φορές μάλιστα η διχαστική πολιτική προσλαμβάνει ακραίες εκφράσεις στο διαδίκτυο, διότι είναι μια από τις αρρώστιες της εποχής του διαδικτύου η ταύτιση της ελευθερίας της έκφρασης με το “κράξιμο” που σοκάρει. Όμως, διαφωνείς; Διαφώνησε όσο θέλεις. Δεν είναι ανάγκη να βρίζεις και να καταφεύγεις σε αναθεματισμούς σαν να κατέχεις τη μόνη εξ αποκαλύψεως αλήθεια. Επιχειρηματολόγησε με σεβασμό στη διαφορετική άποψη και προς το πρόσωπο του συνομιλητή σου. Διαφορετικά δεν υπάρχει ελευθερία της έκφρασης και δημοκρατικός διάλογος, παρά μόνο αλληλοκραξίματα, μίσος και διχόνοια.

Παντελής Οικονόμου: ΟΥΚΡΑΝΙΑ, ΧΩΡΙΣ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟ

2
του Παντελή Οικονόμου
Λέγεται πως όταν περιφρονούμε τα μαθήματα της ιστορίας, αυτή μας εκδικείται. Ποιό είναι λοιπόν το λάθος που διέπραξαν οι ισχυροί πρωταγωνιστές της πολεμικής διένεξης στην Ουκρανία, οι ΗΠΑ/ΝΑΤΟ και Ρωσία; Διότι αναμφισβήτητα, καμία πλευρά δεν ελέγχει σήμερα την εξέλιξη της σύρραξης, ούτε γνωρίζει το τέλος της. Στην ιστορία των βίαιων αντιπαραθέσεων των τελευταίων ογδόντα ετών υπάρχουν αρκετά παραδείγματα γεωπολιτικών κρίσεων με εμπλοκή πυρηνικών δυνάμεων. Δύο κατηγορίες γεγονότων μπορούν να οδηγήσουν, με διαφορετική πορεία η κάθε μια, στο ίδιο συμπέρασμα. Στην καταλυτική ισχύ των πυρηνικών όπλων. Στο ότι η απειλή χρήσης τους λειτουργεί αποφασιστικά υπέρ του κατόχου τους και επίσης, όταν η πυρηνική απειλή απουσιάζει ο κάτοχος πυρηνικών όπλων συχνά ηττάται.
Στη πρώτη περίπτωση το παράδειγμα δημιούργησαν οι δύο ατομικές βόμβες των ΗΠΑ που ρίχθηκαν στην Ιαπωνία στο τέλος του Β’ΠΠ. Υστερα από έξη ημέρες η Ιαπωνία παραδόθηκε. Στη συνέχεια, στον αραβοϊσραηλινό πόλεμο του Γιομ Κιπούρ, το Ισραήλ ευρισκόμενο σε μειονεκτική θέση απείλησε με χρήση πυρηνικών όπλων. Οι ΗΠΑ έσπευσαν να το βοηθήσουν. Η έκβαση της σύγκρουσης αντιστράφηκε και σύντομα ο πόλεμος τερματίστηκε. Στην «κρίση της Κούβας», όταν οι ΗΠΑ αντιλήφθηκαν ότι η Ρωσία εγκαθιστούσε πυραύλους στη γειτονιά τους απείλησαν με πυρηνική επίθεση. Μέσα σε δεκατρείς ημέρες τερματίστηκε μια μεγάλη πυρηνική κρίση. Και τέλος το 2019, σε μια κορύφωση της διαμάχης των πυρηνικών δυνάμεων Ινδίας και Πακιστάν για το Κασμίρ, ο Πακιστανός πρωθυπουργός Ιμράν Καν απείλησε στον ΟΗΕ με πυρηνική πρωτοβουλία της χώρας του. Σύντομα, οι δύο πλευρές τερμάτισαν την άκρως επικίνδυνη διένεξή τους.
Η δεύτερη κατηγορία περιλαμβάνει σειρά από στρατηγικές ήττες πυρηνικών δυνάμεων όταν δεν είχαν κάνει απειλητική χρήση της πυρηνικής τους ικανότητας: Η Αγγλία έχασε στην Αίγυπτο (Σουέζ), η Γαλλία στην Αλγερία, οι ΗΠΑ στο Βιετνάμ, Ιράκ και Αφγανιστάν, η Σοβιετική Ένωση στο Αφγανιστάν και τέλος η τελευταία κατέρρευσε ενώ καθόταν πάνω στο μεγαλύτερο πυρηνικό οπλοστάσιο του κόσμου.
Τι φταίει λοιπόν που στην περίπτωση του πολέμου στην Ουκρανία υπάρχει σήμερα ένα άκρως επικίνδυνο αδιέξοδο; Δεν ήταν χρήσιμες οι διδαχές της ιστορίας; ‘Η μήπως διαβάστηκαν λανθασμένα και όπως βόλευε σε έναν κάτοχο πυρηνικών όπλων; Φρονώ πως συμβαίνει το δεύτερο. Δεν υπάρχει ακριβές ιστορικό προηγούμενο. Ποτέ μια πυρηνική δύναμη δεν διεκδίκησε το όποιο δίκιο της στο έδαφος ενός μη πυρηνικού αντιπάλου της με απειλή χρήσης πυρηνικών όπλων εναντίον παντός εμπλεκομένου. Όλοι μέχρι σήμερα, όπως δείχνουν τα αναφερθέντα παραδείγματα, υπολόγιζαν τις ανεξέλεγκτες καταστροφικές συνέπειες της χρήσης πυρηνικών όπλων του αντιπάλου τους. Οι μεγάλες πυρηνικές δυνάμεις μέχρι χθες αναθεμάτιζαν το «πρώτο πυρηνικό χτύπημα» (first strike) και εξυμνούσαν την ειρηνική ισχύ της πυρηνικής αποτροπής. Ένα μόλις μήνα πριν από τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία ομόφωνα και οι πέντε ισχυροί διακήρυξαν στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ ότι: «Ενας πυρηνικός πόλεμος δεν θα έχει νικητή. Θα είναι καταστροφή για όλους. Γι’ αυτό δεν πρέπει ποτέ να διεξαχθεί».
Ο ένας όμως εξ αυτών, η Ρωσία, λίγο αργότερα τόλμησε το αντίθετο στην Ουκρανία. Διακήρυξε, και συνεχίζει μέχρι και σήμερα να επαναλαμβάνει σαφέστατα, πως δεν θα διστάσει να χρησιμοποιήσει πρώτη πυρηνικά όπλα, εάν θεωρήσει ότι κινδυνεύει υπαρξιακά. Αναδεικνύει έτσι τον επικίνδυνο παραλογισμό της πυρηνικής αποτροπής. Και την υποκρισία των εξαγγελιών όλων τους, θα συμπλήρωνα. Διότι θα πρέπει να επισημάνουμε πως και οι πέντε υπερδυνάμεις δεν αποκλείουν στους σχεδιασμούς εθνικής ασφάλειας των χωρών τους το «πρώτο πυρηνικό χτύπημα, εάν η χώρα τους κινδυνεύσει υπαρξιακά». Δηλαδή, εξαίρεση στις επίσημες εξαγγελίες τους που φυσικά σκοπεύει στην «ικανοποίηση» της παγκόσμιας κοινής γνώμης.
Πολύ φοβάμαι ότι η ιστορία μας οδηγεί κυνικά στο συμπέρασμα πως για να τερματιστεί με ανθρώπινη πρωτοβουλία ο πόλεμος στην Ουκρανία θα πρέπει οι ΗΠΑ/ΝΑΤΟ να απαντήσουν στη ρωσική πυρηνική πρόκληση επίσης με απειλή χρήσης πυρηνικών όπλων. Όπως ακριβώς έκανε ο Κένεντι στην κρίση της Κούβας, και ο Καν στην κρίση του Κασμίρ. Δηλαδή να ανοίξουν την πόρτα του φρενοκομείου παίζοντας κορώνα-γράμματα την τύχη της ανθρωπότητας.
Μεθαύριο Τρίτη 24 Ιανουαρίου θα ανακοινωθεί, όπως κάθε χρόνο, η ώρα του «ρολογιού της συντέλειας του κόσμου» (doomsday clock). Σίγουρα δεν είναι προφήτης αυτός που σήμερα ισχυριστεί ότι οι δείκτες του ρολογιού θα έχουν προχωρήσει κι άλλο προς τα μεσάνυχτα. Τα δύο τελευταία χρόνια, οι ειδικοί, μεταξύ των οποίων και δεκατρείς νομπελίστες, έχουν τοποθετήσει τον λεπτοδείκτη στα 100 δευτερόλεπτα πριν τις 12:00. Κοντύτερα στον Αρμαγεδδώνα παρά ποτέ. Ίδωμεν …
——-
Ο δρ Παντελής Οικονόμου είναι πρώην επιθεωρητής μη διάδοσης πυρηνικών όπλων του ΙΑΕΑ, επιστημονικός συνεργάτης του ΕΛΙΑΜΕΠ και συγγραφέας του «Παγκόσμια Πυρηνική Απειλή» (εκδ. Ι. Σιδέρη, 2019)
Καθημερινή
Δεν υπάρχει διαθέσιμη περιγραφή για τη φωτογραφία.

Αντ. Σαουλίδης: Η αναβάθμιση της Θεσσαλονίκης περνά από την ανατροπή του αθηνοκεντρισμού

0

άρθρο του Αντώνη Σαουλίδη, μέλος του Πολιτικού Συμβουλίου ΠΑ.ΣΟ.Κ – Κινήματος Αλλαγής

Πολλές φορές στην προσπάθειά μας να αναδείξουμε την υστέρηση του πολεοδομικού συγκροτήματος Θεσσαλονίκης εστιάζουμε στα προβλήματα που αντιμετωπίζει, στην ανεπάρκεια των υποδομών της, στην ανύπαρκτη δημόσια συγκοινωνία, στην καχεκτική τοπική οικονομία και στην αδυναμία αξιοποίησης των συγκριτικών της πλεονεκτημάτων. Αυτή η προσέγγιση είναι απολύτως αναμενόμενη, λογική και δίκαιη καθώς έχουμε μείνει στάσιμοι εδώ και πολλά χρόνια παρά τις περί του αντιθέτου διακηρύξεις της κυβέρνησης. Διακηρύξεις που συνοδεύονται μονίμως από υποσχέσεις, μακέτες, χρηματοδοτήσεις σε πληθωριστικό βαθμό χωρίς όμως να ακολουθούνται από εργοτάξια και κάποια ορατή πρόοδο έργων.

Ένα σχόλιο για την ιστορία που πρέπει γίνει είναι πως αν κάποιος ανατρέξει στο Master Plan της κυβέρνησης του ΠΑ.ΣΟ.Κ του 2010 και το συγκρίνει τα αποτελέσματα των πολιτικών Νέας Δημοκρατίας και ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ στο πολεοδομικό μας συγκρότημα θα κυριευθεί από κατάθλιψη και στενοχώρια. Δεν είναι μόνον οι ακυρώσεις, δεν είναι μόνον οι χρονοτριβές και οι εκπτώσεις – χειρότερο όλων είναι η απουσία οποιουδήποτε συνεκτικού σχεδίου για τη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της χώρας και η επιλογή επιμέρους διευθετήσεων σε οτιδήποτε ωριμάζει και προχωρά. Αυτό βέβαια σύντομα ή λιγότερο σύντομα θα μας οδηγήσει σε μια άναρχη ανάπτυξη χωρίς προβλεπτικότητα και χωρίς κάποιο ενιαία αντίληψη που να απαντά στις προκλήσεις του 21ουαιώνα. Η λογική του «έργα να ‘ναι και ό,τι να ναι» υπηρετεί μόνο τον εκλογικό κύκλο και τις επικοινωνιακές ανάγκες της κυβέρνησης – σίγουρα όχι της Θεσσαλονίκης.

Η διαχείριση των απορριμμάτων, ο ψηφιακός και ο ενεργειακός μετασχηματισμός, η προετοιμασία ζωνών υποδοχής της νέας επιχειρηματικότητας, η αποφυγή της μονοκαλλιέργειας του τουρισμού και η ενδυνάμωση και άλλων μορφών επιχειρηματικότητας, η διασύνδεση με νέες αγορές στο εξωτερικό, η μετατροπή της Θεσσαλονίκης σε εκπαιδευτικό κόμβο της Νοτιανατολικής Ευρώπης είναι ζητήματα που όχι μόνο δεν αγγίζει η κυβέρνηση αλλά δεν προχωρά ούτε σε έναν οργανωμένο δημόσιο διάλογο. Δεν προετοιμάζει ούτε σε θεωρητικό επίπεδο ένα πλάνο παρεμβάσεων και ένα πλαίσιο δράσης που αν μη τι άλλο θα ωρίμαζε τις συνθήκες.

Κλείνοντας, αν γινόταν αντιληπτό πως η νέα γεωγραφία των Βαλκανίων δημιουργεί σοβαρές προϋποθέσεις για την ανάδειξή της  Θεσσαλονίκης σε περιφερειακή μητρόπολη στον χώρο της ΝΑ Ευρώπης ενώ η Αθήνα δύσκολα μπορεί να κερδίσει θέσεις στην ευρωπαϊκή ιεραρχία πόλεων και να αποσπάσει λειτουργίες από άλλες μητροπόλεις, ακόμη και από αυτές τις νότιας Ευρώπης, η Πολιτεία θα ανάτρεπε άρδην τον αθηνοκεντρισμό και θα επένδυε σοβαρά σε αυτήν την προοπτική. Μια προοπτική που έχει πέρα από οικονομική και αμιγώς εθνική σημασία. Για μια άλλη όμως κατανομή των εθνικών πόρων και την επανιεράρχηση στόχων και προτεραιοτήτων πρέπει να ισχυροποιηθεί το ΠΑ.ΣΟ.Κ καθώς είναι το μόνο ιστορικά κόμμα που μέσα από σειρά δημόσιων πολιτικών του ενδιαφέρθηκε για την περιφέρεια, μεταρρύθμισε την αυτοδιοίκηση, επένδυσε σε υποδομές εκτός Αθηνών. Νέα Δημοκρατία και ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ έχουν διαμορφώσει έναν χαμηλών προσδοκιών δικομματισμό που δεν μπορεί να δει τις εθνικής και ιστορικής σημασίας προκλήσεις  παρά μόνο ανατροφοδοτούν έναν τοξικό και αντιπαραγωγικό κομματικό ανταγωνισμό. Η διέξοδος από αυτό το αδιέξοδο είναι μία.

Δείτε το Master Plan του 2010 και θα το καταλάβετε.

ΔΟΥΛΕΙΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ Ο ΔΙΑΟΛΟΣ… ΒΡΗΚΑΝ ΘΕΜΑ ΝΑ ΑΣΧΟΛΗΘΟΥΝ…

7
Στον εξαιρετικά ρηχό δημόσιο διάλογο της πνευματικά πενόμενης Ελλάδας βρέθηκε ένας λόγος δημόσιας αντιπαράθεσης.
Η κ. Αννα Διαμαντοπούλου κατηγόρησε τον κ. Ευάγγελο Βενιζέλο για την συμμετοχή του στην εκδήλωση “Μένουμε Ευρώπη”; που οργανώνει το Πάντειο Πανεπιστήμιο μαζί με την Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου και την Πρωτοβουλία για την Υπεράσπιση της Δημοκρατίας και του Κράτους Δικαίου.
Η κ. Διαμαντοπούλου εξέφρασε την αντίθεσή της με ανάρτησή της, γράφοντας: «Βαγγέλη, εκπλήσσομαι και διαφωνώ για την επιλογή “υποστήριξης” ενός τίτλου που επαναφέρει ένα ζήτημα που δεν τίθεται από κανέναν πλέον”.
Πράγματι, κανείς σήμερα- και ευτυχώς- δεν ασχολείται με το αν μένουμε στην Ευρώπη. Μένουμε. Το ερώτημα είναι αν η Ευρωπαϊκή Ένωση, στην οποία ανήκουμε, μένει στην Ευρώπη. Θέλει να ακολουθήσει την ευρωπαϊκή πορεία που χαράχθηκε η Ε.Ε; Δεν είναι σίγουρο. Και αυτό, για όσους πιστεύουν σε μια ομοσπονδιακή Ευρώπη πρέπει να απασχολήσει το σύνολο της κοινωνίας και όχι, μόνο, κάποιες ακαδημαϊκές συναντήσεις.
Αλλά, όταν επι της ουσία δεν έχεις να πεις κάτι, ψάχνεις να σχολιάσεις το περιτύλιγμα.
Προσωπικά βρήκα πολύ εύστοχο τον τίτλο με το ερωτηματικό, δίνοντας δική μου ερμηνεία. Η Ευρώπη χαρακτηρίσθηκε ιστορικά απο τον σεβασμό σε δημοκρατικές αρχές, το κράτος δικαίου και τα ανθρώπινα δικαιώματα.
Αυτά όλα στην Ελλάδα περνούν δύσκολες στιγμές. Το Μένουμε Ευρώπη; με ερωτηματικό σημαίνει: μπορεί να θεωρούμαστε μέλος της Ε.Ε. και να καταπατούμε αυτές τις βασικές αρχές; Εκτός και αν όσοι αντιδρούν δεν θέλουν να γίνει διάλογος πάνω σε αυτά.
Άλλωστε, δεν τους είδαμε να παίρνουν θέση στις υποκλοπές. ή στην κομμματικοποίηση της δικαιοσύνης.
Π.ΣΑΒ

Θα γίνει πόλεμος; Η επίθεση στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ και οι υπερπτήσεις που δείχνουν ότι το πρόβλημα δεν είναι μία απλή ρητορική του Ερντογάν

0

«19FortyFive»: Ανάλυση της αιτίας των απειλών του Ερντογάν για στρατιωτική δράση κατά της Ελλάδας – Οι παραβιάσεις του ελληνικού εναέριου χώρου με υπερπτήσεις υπογραμμίζει ότι το πρόβλημα δεν είναι απλή ρητορική

Ο ιστότοπος 19FortyFive σε άρθρο του Michael Rubin σημειώνει ότι ο πρόεδρος της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, μιλώντας σε συγκέντρωση στην Κωνσταντινούπολη την Παρασκευή, απείλησε με στρατιωτική δράση κατά της Ελλάδας.

Καθώς η οικονομία της Τουρκίας έχει καταρρεύσει, ο Ερντογάν προσπάθησε να αποσπάσει την προσοχή του τουρκικού κοινού κυματίζοντας την εθνικιστική σημαία, σημειώνει ο γνωστός αναλυτής.

Τίτλος του κειμένου: Did Turkey Just Threaten War on Greece? Μόλις απείλησε η Τουρκία με πόλεμο την Ελλάδα; Γράφει και τα εξής:

Συχνά, ο στόχος του καυστικού σχολίου του είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες. Μερικές φορές, είναι το Ισραήλ ή η Αρμενία. Η αντικουρδική πολεμική λειτουργεί πάντα.

Τα τελευταία χρόνια, ωστόσο, οι απειλές της Τουρκίας προς την Ελλάδα έχουν γίνει πιο συχνές. Αυτές συχνά εκδηλώνονται με αλυτρωτικές διεκδικήσεις στα ελληνικά νησιά του Αιγαίου. Το (γεγονός) ότι η Τουρκία παραβιάζει τον ελληνικό εναέριο χώρο με υπερπτήσεις αεροσκαφών και drones υπογραμμίζει ότι το πρόβλημα δεν είναι απλή ρητορική.

Το Κογκρέσο έχει από καιρό αναγνωρίσει το πρόβλημα της Τουρκίας. Όταν η Ομάδα του Κογκρέσου για την Τουρκία (Congressional Turkey Caucus) είχε πάνω από 200 μέλη, ο τότε Τούρκος πρέσβης Namik Tan χρησιμοποίησε την ένδειξη αυτή ως μέτρηση της επιρροής της Άγκυρας.

Σήμερα, το Caucus έχει λιγότερα μέλη από το Congressional Algae Caucus. Λίγοι γερουσιαστές ή μέλη του Κογκρέσου θέλουν να συνδέσουν το όνομά τους σε μια δικτατορία που διώκει μειονότητες, εκθειάζει τη γενοκτονία, φυλακίζει δημοσιογράφους και παρέχει υλικοτεχνική υποστήριξη και όπλα σε επισημασμένες τρομοκρατικές ομάδες όπως η Χαμάς, η Αλ Κάιντα και το Ισλαμικό Κράτος.

Το Στέιτ Ντιπάρτμεντ (State Department) άργησε να αναθεωρήσει την άποψή του. Υπάρχουν τρεις λόγοι για αυτό:

Πρώτον, πολλοί Αμερικανοί διπλωμάτες αξιοποιούν τις επαφές τους με την Τουρκία σε επιχειρηματικές ευκαιρίες μετά τη συνταξιοδότησή τους. Αν προκαλούσαν εχθρότητα στην Τουρκία με κριτική, τέτοιες χρυσές μεταγραφές δεν θα υπήρχαν. Είναι διαφθορά, αλλά είναι η πραγματικότητα της Ουάσιγκτον.

Δεύτερον, το τμήμα Τουρκίας του State Department είναι δυσανάλογα μεγάλο σε σύγκριση με εκείνα που εργάζονται για άλλες χώρες της Ανατολικής Μεσογείου. Το State Department διατηρεί μια πρεσβεία και δύο προξενεία στην Τουρκία.

Η πραγματικότητα της γραφειοκρατίας, η προσέγγιση που βασίζεται στη συναίνεση του αμερικανικού υπουργείου Εξωτερικών και η τάση πολλών διπλωματών να υποστηρίζουν τις χώρες, τις οποίες τους αναθέτει το State Department, μεταφράζεται σε επιφυλακτικότητα στην κριτική.

Τέλος, κυριαρχεί ο ευσεβής πόθος. Καθώς η Τουρκία οδεύει προς τις εκλογές αργότερα αυτό το έτος, πολλοί διπλωμάτες θέλουν να πιστεύουν ότι οι εκλογές θα είναι ελεύθερες και δίκαιες (υπαινιγμός: δεν θα είναι).

Τρίτον, πολλοί διπλωμάτες ελπίζουν ότι ο Ερντογάν μπορεί να χάσει και, εάν το κάνει, ότι η Τουρκία μπορεί να επιστρέψει στο status quo ante (κατάσταση των πραγμάτων που υπήρχε προηγουμένως). Δύο δεκαετίες υποκίνησης έχουν κάνει τον φόρο τους. Δύο δεκαετίες πρόκλησης έχουν αφήσει τα σημάδια τους.

Το συλλαλητήριο της Παρασκευής θα πρέπει να αποτελέσει προειδοποίηση. Η προεκλογική εκστρατεία της Τουρκίας δεν έχει ακόμη ξεκινήσει επίσημα, αν και κάθε συγκέντρωση αποτελεί ουσιαστικά μέρος της προσπάθειας του Ερντογάν να επεκτείνει την κυριαρχία του σε μια τρίτη δεκαετία. Ο Ερντογάν είναι πολιτικά οξυδερκής.

Το (γεγονός) ότι πιστεύει ότι λειτουργεί μία τέτοια ανθελληνική πρόκληση είναι ένδειξη πόσο μπερδεμένο, αντιευρωπαϊκό και συνωμοτικό είναι το τουρκικό κοινό. Δεν ήταν μια συγκέντρωση στη γενέτειρά του Ρίζε ή στα ιδεολογικά του προπύργια, το Ικόνιο και το Καϊσέρι.

Η Κωνσταντινούπολη ήταν μια πόλη που το κόμμα του Ερντογάν έχασε δύο φορές στις τελευταίες εκλογές (αφού αναγκάστηκε σε εκ νέου ψηφοφορία) και έχει τη φήμη ότι είναι κοσμοπολίτικη και δυτική.

Ο Ερντογάν μια μέρα θα φύγει —είτε με ψηφοδέλτιο, είτε με σφαίρα, είτε με πρόβλημα υγείας – αλλά η ζημιά που έχει κάνει στην Τουρκία παραμένει τεράστια. Η Ελλάδα μπορεί να αμυνθεί, ειδικά αν έχει F-35. Καθώς το State Department αναλύει την Τουρκία, θα πρέπει να επικεντρωθεί όχι μόνο στην απειλή που έκανε ο Ερντογάν, αλλά και πού και πώς την έκανε. Αυτός είναι ο πυλώνας της εκλογής του που υποδηλώνει δύο βεβαιότητες.

Πρώτον, η αισιοδοξία για το μετεκλογικό μέλλον της Τουρκίας είναι εσφαλμένη. Το 30% των Τούρκων γεννήθηκαν υπό την ηγεσία του Ερντογάν και οι περισσότεροι ενηλικιώθηκαν με το δικό του σχολικό σύστημα. Επιπλέον, ζουν σε μια φούσκα των ΜΜΕ που ελέγχει. Η κατήχηση (πλύση εγκεφάλου) λειτουργεί.

Δεύτερον, η αυτοσυγκράτηση και η αυτολογοκρισία που ενστερνίζεται το State Department με την ελπίδα ότι η Τουρκία θα μπορούσε να αλλάξει είναι μια χαμένη στρατηγική. Ήταν ένα δώρο στον Ερντογάν και ενθαρρύνει μεγαλύτερο εξτρεμισμό. Το λυπηρό γεγονός είναι ότι, όπως δείχνουν οι υπολογισμοί του Ερντογάν, το πρόβλημα σήμερα δεν είναι ένας άνθρωπος, αλλά η χώρα που έχει διαπλαστεί στην εικόνα του.

*Ο Michael Rubin είναι ανώτερος συνεργάτης στο American Enterprise Institute, όπου ειδικεύεται στο Ιράν, την Τουρκία και την ευρύτερη Μέση Ανατολή. Πρώην αξιωματούχος του Πενταγώνου, ο Δρ. Michael Rubin έζησε στο Ιράν, στην Υεμένη και στο Ιράκ. Για περισσότερο από μια δεκαετία, δίδασκε μαθήματα για τις συγκρούσεις στο Κέρας της Αφρικής και τη Μέση Ανατολή και την τρομοκρατία, σε αναπτυγμένες μονάδες του Ναυτικού και των Πεζοναυτών των ΗΠΑ.

ΠΗΓΗ: Ιστότοπος 19FortyFive – άρθρο του Michael Rubin

Hellas Journal

Δ. Μάρδας: Τουρκία: Το casus belli και η σκληρή οικονομική πραγματικότητα

0

Ποια κρίσιμα οικονομικά δεδομένα δεν αντιλαμβάνονται οι «σκληροπυρηνικοί» της γειτονικής χώρας. Τι θα σήμαινε μια αντιπαράθεση με Ελλάδα και η επιβολή διεθνών κυρώσεων. Γράφει ο Δημήτρης Μάρδας.

  • Του Δημήτρη Μάρδα*
Από την εποχή του πρόεδρου Τουργκούτ Οζάλ, το 1980, η Τουρκία άρχισε να διεθνοποιεί την οικονομία της. Η περίοδος 1980-1990 είχε θεωρηθεί από τον Οικονομικό Οργανισμό Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ) ως η δεκαετία της Τουρκίας.

Ισχυρή ώθηση στην εκβιομηχάνισή της και την προσέλκυση ξένων επενδύσεων έδωσε η διοίκηση του προέδρου Ερντογάν. Από τις αρχές της δεκαετίας του 2000, όπου το ΑΕΠ της χώρας ανερχόταν στα 275 δισ. δολ., ο… αιωνόβιος Τούρκος πρόεδρος το αύξησε θεαματικά. Θα προσέγγιζε τα 1 τρισεκατομμύριο δολάρια, αν η τουρκική οικονομία και η λίρα δεν γνώριζε την περιπέτεια που βιώνει μετά το 2018.

Πρωτεργάτης στο εγχείρημά του ήταν ο τότε υπουργός Οικονομικών Μεχμέτ Σίμτσεκ. Μετά από μια επιτυχή θητεία, ορίστηκε ως ο πρώτος αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Ερντογάν, για να διωχθεί το 2018, επειδή δεν έβρισκε φθηνά δάνεια στο εξωτερικό για να καλύψει τις πιεστικές δανειακές ανάγκες της χώρας εκείνης της περιόδου!

Ο Ερντογάν, αν και θεωρείται ότι κυβερνά την 96η πιο διεφθαρμένη χώρα ανάμεσα σε 180 κράτη, έκανε την Τουρκία πλουσιότερη και ισχυρότερη. Η Κωνσταντινούπολη γνωρίζει μια μοναδική αίγλη με τις τρεις κρεμαστές γέφυρες του Βοσπόρου, με το υπόγειο τούνελ που ενώνει την Ασιατική και την Ευρωπαϊκή πλευρά της, με τους πύργους του τουρκικού Μανχάταν, όπως λέγεται, και με ένα αεροδρόμιο που κατασκευάσθηκε σε 9 χρόνια, καλύπτοντας σήμερα ανάγκες 44 εκατομμυρίων επιβατών, ενώ στο μέλλον επιδιώκει να αγγίζει τα 200 εκατ. επιβάτες.

Η Κωνσταντινούπολη έγινε χρηματοοικονομικό κέντρο, ενώ η χώρα θεωρείται πόλος της ηλεκτρομηχανικής προσελκύοντας επενδύσεις κυρίως στην αυτοκινητοβιομηχανία, στις ηλεκτρικές μηχανές-συσκευές, στα χημικά προϊόντα, τα ελαστικά, τα ορυκτά καύσιμα και τα τρόφιμα (βλ. Πίνακα, 3η, 4η και 5η στήλη). Χώρος που στηρίζει την εκβιομηχάνισή της είναι οι αμυντικές της δαπάνες, οι οποίες έχουν ενδυναμώσει τους κλάδους που συνδέονται με την τεχνολογία.

Οι ξένοι επενδυτές τοποθετούν, όμως, τα κεφάλαιά τους κατά προτεραιότητα όχι στη βιομηχανία αλλά στις υπηρεσίες. Σε σύνολο 233,9 δισ. δολαρίων αποθέματος κεφαλαίου το 2020, τα 135,8 δισ. δολάρια αναφέρονται στις υπηρεσίες, τα 80 δισ. στη βιομηχανία και τα υπόλοιπα στην ενέργεια, στο νερό κ.λπ. Από τις υπηρεσίες, το χονδρεμπόριο και λιανεμπόριο απορροφά 53,8 δισ. δολάρια ξένες επενδύσεις. Οι χρηματοοικονομικές υπηρεσίες με τις υπηρεσίες ασφάλισης καλύπτουν τα 64,2 δισ. ευρώ.

Και ενώ κάποιος θα περίμενε να δει μια συνετή κυβέρνηση, με στόχο την ακόμη μεγαλύτερη ευημερία της Τουρκίας, εύκολα διαπιστώνει το αντίθετο. Το νέο οθωμανικό imperium, με τις ανοησίες περί της Γαλάζιας Πατρίδας, η πρόσφατη δηλητηρίαση των σχέσεων με την Ελλάδα μέσα από τις δηλώσεις Τούρκων ηγετών κ.ά., οδηγούν τη χώρα σε ατραπούς που δεν εγγυώνται είτε την ειρήνη είτε την ευημερία της.

Πολιτικοί και στρατιωτικοί, μη έχοντας αίσθηση της πολυπλοκότητας των οικονομικών σχέσεων, που δημιουργεί η διεθνοποίηση της τουρκικής οικονομίας και η στενή σύνδεσή της με την ΕΕ, απειλούν χωρίς να έχουν αντίληψη των επιπτώσεων των προκλήσεών τους. Στην παγκοσμιοποιημένη όμως αγορά τα όπλα δεν είναι το ισχυρότερο μέτρο επιβολής μιας πολιτικής. Το διεθνές εμπόριο και η δύναμη του χρήματος είναι αποτελεσματικότερα. Μπορούν να διαλύσουν τον στρατό και την οικονομία ενός κράτους ισχυρά διασυνδεδεμένου με τη Δύση, σε μια νύχτα!

Η Τουρκία βιώνει την πιο ταλαιπωρημένη διαδικασία ένταξης στην ΕΕ. Από το 1963 με τη Συμφωνία Σύνδεσης (1964) και το Πρόσθετο Πρωτόκολλο (1970), το μόνο που πέτυχαν οι εκάστοτε κυβερνήσεις της είναι μια κολοβή Τελωνειακή Ένωση με την ΕΕ το 1995. Με τους ερασιτεχνισμούς των Ιμίων το 1996, έχασε τη χρυσή ευκαιρία να κερδίσει έδαφος ως προς την ενταξιακή της διαδικασία, τόσο στη Σύνοδο Κορυφής του Λουξεμβούργου το 1997 όσο και του Ελσίνκι το 1999. Και το τρένο της ιστορίας των εντάξεων στην ΕΕ δεν περνά πολλές φορές!

Παρ’ όλα αυτά από το 1996 και μετά διασυνδέεται όλο και περισσότερο με την ΕΕ, τόσο στον χώρο του διεθνούς εμπορίου όσο και σε ένα άλλο εύρος δραστηριοτήτων (π.χ. υπερχρέωση των τουρκικών εταιρειών σε τράπεζες της Ευρώπης). Η τάση αυτή θεωρείται περισσότερο ως η αχίλλειος πτέρνα της πάρα το ισχυρό της χαρτί.

Πράγματι, η δειλία από πολλούς εταίρους μας στην ΕΕ για κυρώσεις εις βάρος της, που φυσικά θα προκαλέσουν ζημίες στην τουρκική οικονομία, ερμηνεύει αυτή τη θέση. Θέλουν να τις αποφύγουν, καθώς μπορεί να είναι ανεπανόρθωτες για την Τουρκία. Βέβαια, οι όποιες κυρώσεις εύλογα θα προκαλέσουν κάποια προβλήματα -στη βραχυχρόνια όμως περίοδο- και στους ξένους επενδυτές.

Η Τουρκία κατευθύνει το 42% περίπου των συνολικών εξαγωγών της στην ΕΕ, ενώ οι εισαγωγές της προς αυτήν αντιπροσωπεύουν το 35% περίπου. Ο μεγάλος νέος σύμμαχός της, η Ρωσία, απορροφά μόνο το 2-3% των συνολικών εξαγωγών της. Επαναπροσανατολισμός των τουρκικών εξαγωγών προς άλλες αγορές είναι άθλος χωρίς επιτυχία ακόμη και μεσοπρόθεσμα.

Οποιαδήποτε αιτία υπό μορφή κυρώσεων οδηγήσει στην προσωρινή περιστολή του εμπορίου ΕΕ-Τουρκίας, θα πλήξει περισσότερο την Τουρκία παρά τα κράτη-μέλη της ΕΕ χωριστά. Από την άλλη, αν η οποιαδήποτε κρίση ΕΕ-Τουρκίας λόγω Ελλάδας λόγου χάριν, προκαλέσει ζημίες στην εκτός του ενδιαφέροντος της ξένης επενδυτικής δραστηριότητας τουρκική παραγωγή, αυτό διευκολύνει τις όποιες κυρώσεις εις βάρος της Τουρκίας. Εφόσον λοιπόν δεν θίξουν αισθητά τους ξένους επενδυτές, τότε κάλλιστα είναι εφικτές.

Βέβαια σε περίπτωση υλοποίησης του casus belli της Τουρκίας τίθενται και κάποια άλλα ερωτήματα, μάλλον δυσνόητα για τους Τούρκους στρατηγούς και για αρκετούς πολιτικούς της, σ’ ό,τι αφορά στην εύρυθμη λειτουργία της ανοικτής οικονομίας της.

Πρώτο ερώτημα: Στην περίπτωση μη κυρώσεων εις βάρος της Τουρκίας ή αργοπορίας επιβολής τους, από πού θα «δραπετεύουν» οι τουρκικές εξαγωγές προς την ΕΕ; Μήπως από το Αιγαίο που θα φλέγεται και θα είναι αδιαπέραστο ή από τον αυτοκινητόδρομο ΤΕΜ Κωνσταντινούπολης – Ανδριανούπολης – Βουλγαρίας, που θα έχει μετατραπεί σε χωματόδρομο ή μέσω οποιασδήποτε σιδηροδρομικής γραμμής που θα μετατραπεί σε παλιοσίδερα; Μήπως μέσω Ρωσίας, όπου η ΕΕ έχει φράξει τα σύνορά της απέναντι σε αυτήν;

Δεύτερο ερώτημα: Στην περίπτωση κυρώσεων, πώς θα αντιμετωπίσει η Τουρκία ένα προσωρινό εμπάργκο στις εξαγωγές της προς την ΕΕ; Πού θα στείλει αυτόν τον τεράστιο όγκο του εμπορίου της;

Σημειώνεται ότι από ένα σύνολο 97 κλάδων προϊόντων, αυτά που αντιπροσωπεύουν άνω του 1% -ή είναι πλησίον αυτού- των τουρκικών εξαγωγών προς την ΕΕ είναι μόνο 30 κλάδοι (βλ. Πίνακα, 1η στήλη). Οι τελευταίοι καλύπτουν το 86% του συνολικού της εξαγωγικού εμπορίου προς την ΕΕ.

Οι επιχειρήσεις που εντάσσονται στους κλάδους αυτούς εξάγουν από το 27,5% – 64% της συνολικής τους παραγωγής στην ΕΕ, με μεγάλη συγκέντρωση του ποσοστού αυτού στο 40% – 50% (Βλ. Πίνακα, 2η στήλη).

Από το σύνολο των 30 κλάδων, στο 44% τουλάχιστον δεν εμπλέκονται ξένοι επενδυτές ή εμπλέκονται σε πολύ μικρό βαθμό. Οπότε στην περίπτωση παραβίασης των διεθνών κανόνων εκ μέρους της Τουρκίας και χρήσης βίας, μια πρώτη σειρά κυρώσεων που θα έχει ως αντικείμενο το εμπάργκο εις βάρος μόνο αυτών των εξαγωγών δεν αναμένεται να προκαλέσει ισχυρές αντιδράσεις στους εταίρους μας και στους δικούς τους διεθνείς επενδυτές.

Οι εν λόγω εξαγωγές αναφέρονται κυρίως στα αγροτικά της προϊόντα, σε εκείνα της κλωστοϋφαντουργίας- ένδυσης, στις μη ηλεκτρικές μηχανές, τα κεραμικά, τα έπιπλα, τα τσιμέντα κ.ά. (βλ. Πίνακα, 1η, 2η και 4η στήλη).

Στο πλαίσιο της κλιμάκωσης των κυρώσεων, ο αποκλεισμός των τουρκικών αερογραμμών από τα αεροδρόμια της ΕΕ εντάσσεται στο σύνολο αυτό των κυρώσεων με ελάχιστη ζημία για τους ξένους επενδυτές. Ακόμη, η μη συμμετοχή της Τουρκίας σε ένα σύνολο προγραμμάτων της ΕΕ (π.χ. το Horizon) και η μη άντληση κονδυλίων από τον κοινοτικό προϋπολογισμό είναι ένας άλλος πόλος κυρώσεων της ίδιας εμβέλειας.

Η Τουρκία ως απάντηση είναι δύσκολο να επιβάλει εμπάργκο κατά των εισαγωγών της καταναλωτικών προϊόντων από την ΕΕ καθώς κάτι τέτοιο θα θίξει τους ξένους επενδυτές που συγκεντρώνονται στον χώρο του χονδρεμπορίου-λιανεμπορίου ή/και θα παραλύσει την τουρκική βιομηχανία, λόγω έλλειψης πρώτων υλών και ενδιαμέσων προϊόντων.

Το casus belli της Τουρκίας για οποιαδήποτε αιτία παραβιάζει αρχικά τις αρχές της Συμφωνίας Σύνδεσης ΕΟΚ-Τουρκίας του 1963. Επίσης, παραβιάζει τον καταστατικό χάρτη του ΟΗΕ (Άρθρο 2 παρ. 4) και τη Συμφωνία Ελλάδας-Τουρκίας της Μαδρίτης (1997). Ακόμη κινείται εναντίον των αρχών της Συνθήκης για τη Λειτουργία της ΕΕ, όπως και του κοινοτικού κεκτημένου στην περίπτωση του Δικαίου της Θάλασσας.

Εκ των πραγμάτων, μια τέτοια πράξη ενεργοποιεί άρθρα της Συνθήκης για τη Λειτουργία της ΕΕ περί αλληλεγγύης και εδαφικής ακεραιότητας των κρατών-μελών της ΕΕ (βλ. Άρθρο 21 παρ.2α, Άρθρο 24 παρ.2, Άρθρο 30 παρ.2, Άρθρο 31 παρ.2, Άρθρο 42 παρ.7).

Επίσης, προκαλεί προβλήματα στην Τελωνειακή Ένωση ΕΕ-Τουρκίας λόγω της διατάραξης του εμπορίου. Στην περίπτωση αυτή μπορεί να εμπλακεί και το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο (Άρθρο 216). Τέλος, μην ξεχνάμε ότι επιτιθέμενη η Τουρκία στην Ελλάδα, χώρα της ευρωζώνης, δύσκολα δεν θα προκαλέσει ένα νέο σοκ στο ευρώ και πονοκέφαλο στη Φρανκφούρτη!

* Ο Δημήτρης Μάρδας είναι Καθηγητής, Τμήματος Οικονομικών Επιστημών του ΑΠΘ, π. Αν. Υπουργός Οικονομικών και Υφ/γού Εξωτερικών. 

Euro2day.gr.

ΕΚΚΛΗΣΗ ΓΙΑ ΚΡΑΤΙΚΗ ΣΟΒΑΡΟΤΗΤΑ

3
Δυστυχώς, δεν έχουμε καταφέρει, ακόμη, να δημιουργήσουμε σοβαρό κράτος απο το 1830 ή 1832, διαλέγεται ημερομηνία, που η Ελλάδα υποτίθεται πως απέκτησε αυτόν τον τίτλο.
Ήταν κράτος υπο προστασίαν στην αρχή αλλά και όταν ήρθη η προστασία δεν μπόρεσε να σταθεί στα πόδια της. Δεν είναι σίγουρο ότι πάντα κάποιος θέλει να την κηδεμονεύσει. Ίσως, επιζητά η ίδια την κηδεμονία. Και έτσι οι ταγοί της, δηλώνοντας υποταγή, έχουν το κεφάλι τους ήσυχο. Νέμονται την εξουσία χωρίς σκοτούρες. Απλώς, την κρίσιμη στιγμή πρέπει να διαχειριστούν την υποχώρησή τους στις εντολές που παίρνουν. Αλλά και αυτό δεν είναι δύσκολο καθώς όλο το Σύστημα είναι εντεταγμένο σε αυτήν την λογική.
Ακόμη, όμως, και με αυτά τα δεδομένα υπάρχουν δύο θεσμοί που θα έπρεπε να στέκονται στο ύψος των περιστάσεων.
Είναι οι Ένοπλες Δυνάμεις και η Δικαιοσύνη.
Δυστυχώς, παρατηρούμε μια προϊούσα ακραία κομματικοποίηση και στους δύο. Και κατά συνέπειαν έναν εκφυλισμό τους.
Στη Δικαιοσύνη το φαινόμενο είναι πασίδηλο. Δυστυχώς, ευεπίφορος σε τέτοια συμπεριφορά είναι ο επικεφαλής ενός θεσμού της δικαιοσύνης. Αλλά και οι υπόλοιποι δεν στερούν.
Η δημόσια διαφοροποίηση της Ένωσης Δικαστών και Εισαγγελέων, με το πρόσχημα ότι εκφράζεται επιστημονική και θεσμική άποψη είναι, απλώς, μια εκδήλωση αυτού του κομματικού φαινομένου.
Ο άνθρωπος μπορεί να ζήσει με λίγα. Θα επιβιώσει. Δεν μπορεί να ζήσει στερημένος απο το αίσθημα της δικαιοσύνης. Και η αίσθηση αυτή θα οδηγήσει σε ακραίες συμπεριφορές. Θα είναι δικαιολογημένες;
Πολύ άσχημο κλίμα και άσχημη τροπή πήρε και το φαινόμενο στο χώρο του στρατεύματος όπου οι εγωκεντρισμοί ανώτατων στελεχών και μια οπαδοποίησή του στην κοινωνία δημιουργούν αρνητικές καταστάσεις. Σε μια στιγμή που η ενότητά του είναι το απολύτως ζητούμενο.
Το κράτος, ανεξαρτήτως κυβερνήσεως έπρεπε να βάζει την σφραγίδα του στην εξέλιξη των στελεχών του σταρτεύματος με τα πλέον αντικειμενικά κριτήρια.
Όχι, μόνο, δεν το έκανε αλλά φέρεται με μικροπρέπεια, που αντανακλά την κυβερνητική βούληση, απέναντι σε ανθρώπους που το υπηρέτησαν με όλες τους τις δυνάμεις. Και το υπηρέτησαν αποτελεσματικά.
Θα μου πείτε εδώ αφήνει άταφους τους νεκρούς σε πόλεμο ή εγκαταλείπει στη μοίρα τους στρατιωτικά νεκροταφεία, η μη απόδοση τιμών που αξίζουν στελέχη που αφυπηρέτησαν ενοχλεί;
Ναι, αλλά αν αφήσουμε τα πράγματα στην κατρακύλα τους, το τέλος είναι προδιαγεγραμμένο.
Ο κ. Μητσοτάκης στις λεπτές-ΑΛΛΑ ΠΟΛΥ ΚΡΙΣΙΜΕΣ- λειτουργίες του κράτους είχε προβληματική πολιτική. Φαίνεται εκ του αποτελέσματος. Περιφέρεται ανά την Ελλάδα μοιράζει επιδόματα και επικαλείται τις παραγγελίες για τους εξοπλισμούς. Αλλά η σχέση εξοπλισμών και στρατεύματος είναι διαλεκτική. Οι εξοπλισμοί επηρεάζουν το στράτευμα αλλά και το στράτευμα την αποτελεσματικότητα των εξοπλισμών. Και αυτό φαίνεται στην Ουκρανία.
Και στους δύο θεσμούς η κυβέρνηση πρέπει με λεπτές κινήσεις να επιφέρει την αναγκαία ισοροπία. Να υπερβεί τις εγωκεντρικές εμμονές προσώπων που αποτελούν μέρος του προβλήματος.
Υπάρχουν πράγματα με τα οποία δεν μπορούμε να παίζουμε. Για να απολαμβάνουμε την πλάκα μας με τα άλλα.
Παν. Σαβ

Γ. Τσουκαλάς: «Η ΟΔΟΣ ΚΑΤΑΚΟΛΟΥ & Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΣΟΦΙΑΣ»

0
του Γιώργου Τσουκαλά, Δικηγόρου
Η ΟΔΟΣ ΚΑΤΑΚΟΛΟΥ
Δεν προσποιούμαι πως τα γνωρίζω όλα. Δεν είμαι παντογνώστης, και είναι αλήθεια πως μέχρι σήμερα δεν έχω καταλάβει τι ακριβώς φτιάχνεται στην οδό Κατακόλου… Κατά την γνώμη μου, ο δρόμος αυτός δεν χρειάζονταν να ξαναφτιαχτεί, καθώς είχε αναπλαστεί σχετικά πρόσφατα, ενώ το οδόστρωμα ήταν φοβερό, όπως τουλάχιστον θυμάμαι. Ειδικά, όταν υπάρχουν άλλες οξύτερες ανάγκες, αφού οι περισσότεροι δρόμοι του Πύργου, και του Κατακόλου, είναι από πολύ καιρό εντελώς φθαρμένοι, διάτρητοι από λακκούβες, έχοντας ανάγκη σοβαρών επισκευών.
Βέβαια, κατανοώ πως ο κάθε οργανισμός τοπικής αυτοδιοίκησης (ΟΤΑ) είναι διαφορετικό φέουδο, και ο ένας ΟΤΑ μπορεί να διαθέτει πόρους για να ξαναφτιάχνει τα φτιαγμένα, ενώ ο άλλος μπορεί να μην δύναται να κλείσει ούτε λακκούβα! Η ελληνική τοπική αυτοδιοίκηση έχει άλλωστε τέτοιες αντιθέσεις από την εποχή των κοτζαμπάσηδων. Οι πόροι όμως έχουν κοινή προέλευση, και κανονικά, τουλάχιστον κατά την δική μου λογική, θα έπρεπε, να συμβαίνει μια ευρύτερη αξιολόγηση των προτεραιοτήτων, αλλιώς η Ελλάδα μοιάζει με πλοίο δίχως πυξίδα, μια κοινωνία ασυντόνιστη, με μη ισορροπημένη ανάπτυξη, όπου ισχύει η διάσημη ρήση «σοῦ δὲ ποιοῦντος ἐλεημοσύνην μὴ γνώτω ἡ ἀριστερά σου τί ποιεῖ ἡ δεξιά σου» (Κατά Ματθαίον, 6.3)!
Τελικά, ακριβώς επειδή όταν δεν κατανοώ τους λόγους που συμβαίνουν τα πράγματα, προσπαθώ να σκέφτομαι ώστε να τους ανακαλύψω, κατέληξα ίσως σοφότερος. Η Οδός Κατακόλου μπορεί να φάντασε ως αληθινός Δρόμος της Σοφίας!
Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΣΟΦΙΑΣ
Άγνωστο στο πανελλήνιο, αλλά μια οδός που άγει στην σοφία και στην γνώση για το ποιοι είμαστε, στο «γνῶθι σαὐτόν», κατ’ εξοχήν ως ελληνισμός, είναι η Οδός από τον Πύργο έως το Κατάκολο!
Ο δρόμος από τον Πύργο έως το Κατάκολο πότε μοιάζει να αυξάνει, πότε να μειώνεται, αενάως φτιάχνεται, χαλάει και ξαναφτιάχνεται, αν και ήταν πάντοτε καλοφτιαγμένος. Σημεία τίθενται και αίρονται, ο δρόμος λες πως αλλάζει, ενώ στην ουσία παραμένει ίδιος και απαράλλαχτος! Πλάθεται και αναπλάθεται! Ποια μεγάλη αλήθεια αποκαλύπτεται λοιπόν, στους ανθρώπους αν πορευτούν αυτήν την μεγάλη οδό;
«Ἄβυσσος ἡ ψυχή τοῦ ἀνθρῶπου»! Αυτή είναι η απαρχή της σοφίας! Κατ’ αρχάς, πορευόμενοι την παράξενη αυτή οδό, ανακαλύπτουμε το ευμετάβλητο του ανθρωπίνου όντος. Πως οι άνθρωποι συχνά αλλάζουν γνώμη, έχοντας λησμονήσει όσα άλλοτε πίστεψαν ακράδαντα ως απολύτως ορθά – και πλέον, ως επιλήσμονες, πράττουν τα εντελώς αντίθετα. Χαλάνε όσα διόρθωσαν, για να επανέλθουν στα παλιά που πέρασαν, έστω και αν πριν καιρό έμοιαζαν απολύτως εσφαλμένα!
Ποιος θυμάται πως πριν τέσσερις δεκαετίες, η οδός ήταν εξαιρετικά πολυσύχναστη για να είναι πολύ στενή; Ποιος σήμερα αναλογίζεται αμάξια στοιχισμένα, αδύνατον να προσπεράσουν την πομπή που έφερνε από την αφετηρία στο τέλος, και τανάπαλιν; Όλα άλλωστε άλλαξαν πριν δυο δεκαετίες σαν κρίθηκε πως πρέπει να λυθεί ό,τι νομίζονταν ως τότε, πρόβλημα κοπιώδες. Έκτοτε, η οδός μεγάλωσε, οι λωρίδες πλάτυναν, και πλέον επιτρέπονταν οι εύκολες προσπεράσεις! Ως σκοπός και τέλος των τότε έργων νομίστηκε η διευκόλυνση των μεταφορών, ώστε να στηριχθεί η οικονομική ανάπτυξη. Φαίνεται όμως πως πλέον αυτό το τέλος μεταβλήθηκε, πως άσκοπα έγιναν όλα όσα πληρώθηκαν, οπότε ο δρόμος ξανασμίκρυνε, τέθηκαν νοητά διαζώματα στο κέντρο της οδού, ώστε τα ρεύματα κυκλοφορίας να μειωθούν πολύ, και πλέον να συμπέσουν με όσα ίσχυαν στο απώτατο παρελθόν!
Οι Έλληνες πάντοτε ζητούσαμε αυτογνωσία, αλλά σίγουρα ποτέ δεν καταλήγαμε οριστικά σε αυτήν. «Γνῶθι σαὐτόν», να γνωρίζεις τον εαυτό σου! Έλεγε θυμοσοφικά, ένας από τους Επτά Σοφούς, ο Χείλων ο Λακεδαιμόνιος, ο γιος του Δαμαγέτου (περίπου 600 π.Χ.-520 π.Χ.). Από αυτόν επηρεάστηκε και ο Σωκράτης ο Αθηναίος (470 ή 469 π.Χ.-399 π.Χ.) σαν δίδασκε πως ο σκοπός, το τέλος της ανθρώπινης ζωής είναι ακριβώς το «γνῶθι σαὐτόν», δηλαδή η αυτεπίγνωση και η αυτοσυνειδησία! Στο «γνῶθι σαὐτόν» όμνυε εξάλλου και ο πνευματικός του εγγονός, ο Αριστοτέλης (384 π.Χ.-322 π.Χ.) μαθητής του Πλάτωνα (427 π.Χ.-347 π.Χ.), του διασημότερου μαθητή του Σωκράτη, σαν συνήθιζε να συλλογάται και να φιλοσοφεί, περπατώντας, εξ ου και κληθείς, ο περιπατητικός φιλόσοφος. Φαίνεται λοιπόν πως οι μεγαλύτεροι των μεγίστων, Έλληνες φιλόσοφοι θεωρούσαν πως την σοφία δεν την συλλάβαμε ακόμη, αλλά προσπαθούμε να την βρούμε συνεχώς! Καθ’ οδόν, λοιπόν, βρίσκεται η σοφία και ειδικά η αυτογνωσία. Όπως θα πουν αιώνες αργότερα και οι Έλληνες Πατέρες, βρισκόμαστε «ἐν μέσῃ ὁδώ», δεν έχουμε φθάσει ακόμη στον προορισμό μας, αλλά προχωράμε συνεχώς μπροστά, έως κάποτε να βρούμε την Αλήθεια. Όμως όσοι πορεύονται στην οδό από τον Πύργο έως το Κατάκολο, αντιλαμβάνονται πως συχνά η αναζήτηση της αυτογνωσίας καταλήγει μάταιη, καθώς ο άνθρωπος καταλήγει στα ίδια λάθη, επαναλαμβάνοντας το παρελθόν. Η αυτογνωσία ποτέ δεν παγιώνεται, πάντα διαλανθάνει…
Άσημος, αλλά και διάσημος, ο δρόμος από τον Πύργο έως το Κατάκολο, τείνει πλέον να κρύβει μια μυστική γνώση. «Το μικρό μέρος είναι το κατάλληλο» έλεγε ο Βούδας, προσπαθώντας να βρεθεί στην οδό της σοφίας… Ο δρόμος από τον Πύργο έως το Κατάκολο είναι παλιός, μάλλον πανάρχαιος, καθώς κάποτε ένωνε την Φειά με την Πίσα, και ίσως, ακόμη και ο Νηλέας, ο γιος του Νέστορα, τον είχε διαβεί σαν βρέθηκε σε τούτα τα μέρη. Παρόλ’ αυτά, σήμερα πλέον, θα φαντάζει άγνωστος και αγνώριστος, μη γνώριμος, ακόμη και σε όσους τον διέβησαν πλέον πρόσφατα. Εξάλλου ποια οδός στέκει πιο μυστηριακή, από έναν δρόμο που μοιάζει πάντα άγνωστος, όσες φορές και αν τον διαβεί κανείς;
Πράγματι, η ανθρώπινη ζωή μοιάζει με αληθινό δρόμο, τον οποίο όσο διαβαίνουμε τόσο αυτοδιδασκόμαστε. Αυτή η απλή και κοινή σοφία, επισκέπτεται τον νου, σαν ακολουθήσει κανείς την ταπεινή και συνάμα περίφημη οδό από τον Πύργο έως το Κατάκολο. Εξάλλου τα ίδια τα τοπωνύμια κρύβουν μια μεταφυσική ένταση, καθώς στην ελληνική γλώσσα, ο μεν «πύργος» σημαίνει τον ψηλό, οχυρωμένο τόπο, μέρος συσσώρευσης και συγκέντρωσης ισχύος, ενώ «κατάκωλον» σημαίνει προς το άκρο της γης, εκεί που κάθε συγκέντρωση λύνεται και διαχέεται, σαν το στέρεο χώμα τελειώνει ενώ όλα χύνονται στην απέραντη θάλασσα… Όλα μιλάνε χωρίς να έχουν φωνή.
«Cum tacent, clamant», ενώ σιωπούν, κραυγάζουν, έλεγε ο Κικέρωνας! Εν κατακλείδι, η αλήθεια συνήθως είναι σιωπηλή αλλά καθώς προχωράει κανείς στον δρόμο, ακούγεται κρυστάλλινα! Τελικά, από που ερχόμαστε και που πάμε; Ιδού η απορία! Στην οδό από τον Πύργο έως το Κατάκολο μοιάζει πως αγνοούμε, πάντως όσο και αν κοπιάσουμε, όσα ανθρώπινα έργα και αν κάνουμε, τίποτα δεν αλλάζει αληθινά.
Ποιοι είμαστε; Πανάρχαιο ερώτημα!
Μπορεί να είναι εικόνα δρόμος και οδός

Τι συμβαίνει με τα κυπριακά τανκς;

0
Θα παραχωρήσει στην Ουκρανία και τα 82 βαριά άρματα μάχης ρωσικής προέλευσης που διαθέτει, εφόσον η Ελλάδα δεχτεί να της στείλει γρήγορα γερμανικά άρματα Leopard;

Σε δυτικές και ρωσικές αμυντικές ιστοσελίδες δημοσιεύτηκε η πληροφορία ότι η Λευκωσία έχει εκδηλώσει την ετοιμότητά της να παραχωρήσει στην Ουκρανία και τα 82 βαριά άρματα μάχης ρωσικής προέλευσης και κατασκευής που διαθέτει η Κυπριακή Εθνοφρουρά, εφόσον η Ελλάδα δεχτεί να της στείλει γρήγορα γερμανικά άρματα Leopard.

Σύμφωνα με το άρθρο του Αrmyrecognition.com που αναπαράγεται ήδη και από πολλά άλλα sites, η Ουάσιγκτον ζητά ήδη από τον Απρίλιο του 2022 από την Κύπρο να στείλει όλο σχεδόν τον εξοπλισμό της Εθνικής Φρουράς (που είναι ρωσικής προελεύσεως) στην Ουκρανία. Στα πλαίσια των πιέσεων αυτών, ο υπουργός Εξωτερικών Ιωάννης Κασουλίδης έκανε την προσφορά για τα τανκς κατά τη συνομιλία που είχε με τον σύμβουλο του καγκελαρίου Σολτς για θέματα εξωτερικής πολιτικής και άμυνας, Γενς Πλότνερ. Το δημοσίευμα προσθέτει ότι ο Γερμανός καγκελάριος δεν έχει δώσει ακόμα απάντηση, ενώ δεν διευκρινίζει πότε έγινε η συζήτηση του Κασουλίδη με τον Γερμανό αξιωματούχο.

Υποθέτουμε ότι αναφέρεται στις συνομιλίες Κασουλίδη στο Βερολίνο, προ ημερών. Ο Γερμανός αξιωματούχος, σημειωτέον, ήταν πρέσβης στην Αθήνα και ήταν παρών στην τελευταία συνάντηση Μπούρα-Καλίν. Ελπίζουμε να μην έχει αναλάβει και καθήκοντα γενικού συντονιστή Αθήνας και Λευκωσίας! (Τρεις μέρες εξάλλου μετά τις συνομιλίες Κασουλίδη στο Βερολίνο, υπήρξε και τηλεφωνική επικοινωνία Αναστασιάδη-Ζελένσκι, κατά την οποία συζητήθηκαν οι «προκλήσεις για την ασφάλεια» και ευχαρίστησε ο Ουκρανός πρόεδρος τον Κύπριο ομόλογό του για τη συμπαράστασή του στην Ουκρανία).

Μια τέτοια ενέργεια (η παροχή των αρμάτων μάχης της Κύπρου στην Ουκρανία, ακόμα και αν όντως αντικαθίσταντο σύντομα από ελληνικά) θα σήμαινε, εκτός των άλλων, την πλήρη αποδιοργάνωση της κυπριακής άμυνας για ικανό διάστημα και τη μερική αποδιοργάνωση της ελληνικής εν μέσω σοβαρότατης κρίσης με την Τουρκία. Θα κινδύνευε επίσης να στείλει οριστικά τη Ρωσία στο πλευρό της Άγκυρας σε περίπτωση ελληνοτουρκικής κρίσης, όπως και διπλωματικά εναντίον της Κυπριακής Δημοκρατίας στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ. Απορεί μάλιστα κανείς γιατί ο υπουργός Εξωτερικών της Κύπρου αναλαμβάνει πρωτοβουλίες, αν αληθεύουν τα δημοσιεύματα, με τόσο βαριές συνέπειες, λίγες μέρες πριν τις κυπριακές προεδρικές εκλογές.

Υπενθυμίζουμε επίσης ότι η Κυπριακή Δημοκρατία έχει συμβατική υποχρέωση να μην εξάγει τα οπλικά συστήματα που έχει αγοράσει από τη Ρωσία σε τρίτη χώρα, χωρίς την άδεια της Μόσχας. Το ίδιο συμβαίνει και με την Ελλάδα, σε ότι αφορά τα αντιαεροπορικά συστήματα S-300 στην Κρήτη και τα TOR-M1 στο ανατολικό Αιγαίο, που θα είχαν φύγει ήδη για την Ουκρανία, αν η παρούσα κυβέρνηση, παρά το άγχος της να ικανοποιήσει τους Αμερικανούς ακόμα και αφοπλίζοντας τα νησιά, δεν φοβόταν την κατακραυγή και το πολιτικό κόστος που θα εισέπραττε στην προεκλογική περίοδο.

Τα ρωσικά δημοσιεύματα

Δεν είναι όμως μόνο το Armyrecognition. Υπό τον τίτλο «Η Νότιος Κύπρος έτοιμη να παραδώσει τα τανκ της Τ-80u», η ρωσική αμυντική ιστοσελίδα Avia γράφει ότι «οι κυπριακές αρχές είναι έτοιμες να παραδώσουν στην Ουκρανία τρία τάγματα αρμάτων μάχης T-80U. Η Νότιος Κύπρος προτίθεται να παράσχει στρατιωτική βοήθεια στην Ουκρανία. Μιλάμε για κολοσσιαίες για αυτή τη χώρα στρατιωτικές παροχές, που μπορούν να ενισχύσουν σημαντικά τα ουκρανικά στρατεύματα. Πόσο μάλλον που η χρήση τους δεν χρειάζεται την εκπαίδευση των Ουκρανών στρατιωτικών».

Στο ίδιο θέμα αναφέρεται και ο ρωσικός «Πολεμικός Παρατηρητής» (Βαένι Αμπασριβάτελ), που γράφει ότι «η Νότιος Κύπρος είναι έτοιμη να παραδώσει στην Ουκρανία τα 82 τανκς που διαθέτει».

Ο καπνός και η φωτιά

Δεν είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε αν τα δημοσιεύματα αυτά είναι ακριβή και τι ειπώθηκε μεταξύ Κασουλίδη και Plöttner. Καλά πληροφορημένοι πολιτικοί παρατηρητές στη Λευκωσία υποστηρίζουν ότι είναι αδύνατο να συμβεί κάτι τέτοιο, αν μη τι άλλο γιατί θα προκαλέσει εξέγερση του ίδιου του κυπριακού λαού, μεγάλο μέρος του οποίου (όπως και του ελληνικού) διαφωνεί έντονα με την πολιτική πλήρους ταύτισης με το ΝΑΤΟ κατά της Ρωσίας και, πολύ περισσότερο, αποστολής όπλων στην Ουκρανία. Ο πρόεδρος της Επιτροπής Άμυνας της Βουλής των Αντιπροσώπων Μαρίνος Σιζόπουλος (επικεφαλής του σοσιαλιστικού κόμματος ΕΔΕΚ) μας είπε ότι η ενημέρωση που είχε από την κυβέρνηση, τουλάχιστο μέχρι τα Χριστούγεννα (πριν πάντως τις επαφές Κασουλίδη στο Βερολίνο) αποκλείει ένα τέτοιο ενδεχόμενο.

Εμείς ελπίζουμε ότι έτσι έχουν όντως τα πράγματα. Καλό όμως θα ήταν να ξεκαθαρίσει και η κυπριακή κυβέρνηση επισήμως τη θέση της. Είναι συνηθισμένο φαινόμενο στον ελληνικό χώρο άλλα να λέμε, άλλα να σκεφτόμαστε και άλλα να κάνουμε. Είναι επίσης συνηθισμένη τακτική να λέμε στον καθένα ό,τι θέλει να ακούσει. Ο κίνδυνος όμως είναι τελικά να τους συσπειρώσουμε όλους εναντίον μας.

Οι σχέσεις με τη Ρωσία και τα δύο κράτη

Ακόμα και αν οι δημοσιευθείσες πληροφορίες αποδειχθούν τελικά ανακριβείς, έχουν ήδη βαριές πολιτικές συνέπειες σε ένα κλίμα εντεινόμενης εχθρότητας ανάμεσα στον ελληνικό χώρο και τη Ρωσία, κλίμα που δεν επικράτησε ποτέ άλλοτε στην ιστορία και εγκυμονεί σοβαρότατους κινδύνους, βραχυπρόθεσμους και μακροπρόθεσμους, ακόμα και εθνικής ασφάλειας για τον ελληνισμό, πόσο μάλλον που σημειώνεται σε μια περίοδο παροξυσμού της ελληνοτουρκικής κρίσης, ακόμα και κινδύνου πολέμου.

Θέλουμε να έχουμε απέναντι τη Ρωσία, σε μια περίπτωση σύγκρουσης με την Τουρκία; Θέλει η Κύπρος να χάσει το κύριο στήριγμά της στον ΟΗΕ;

Είναι η πρώτη φορά στην ιστορία από ιδρύσεως της Κυπριακής Δημοκρατίας, εξ όσων γνωρίζουμε, που ρωσικά μέσα ενημέρωσης την αποκαλούν «Νότιο Κύπρο».

Το γεγονός πρέπει να θεωρηθεί ενδεικτικό της ογκούμενης οργής σε κύκλους της ρωσικής κοινής γνώμης, των στρατιωτικών, των διπλωματών και στο ίδιο το Κρεμλίνο για τη στάση της Κύπρου και, ακόμα περισσότερο, της Ελλάδας στο ουκρανικό και ιδιαίτερα για την αποστολή όπλων στην Ουκρανία. «Τα πυροβόλα που έστειλαν οι Έλληνες σκοτώνουν Ρώσους αμάχους στο Ντονμπάς», έγραψε χαρακτηριστικά ρωσική εφημερίδα. Και δεν είναι μόνο Ρώσοι, είναι και πολλοί Έλληνες που κατοικούν την περιοχή αυτή και δέχονται τα πυρά αυτών των πυροβόλων…

Η πολιτική της Αθήνας (περισσότερο) και της Λευκωσίας (λιγότερο) στο ουκρανικό, αλλά και πριν ξεσπάσει η ουκρανική κρίση, είναι ασφαλώς βούτυρο στο ψωμί ενός ισχυρότατου τουρκικού λόμπι στη Μόσχα, που δεν χρειάζεται να κάνει τίποτα άλλο από το να εμφανίζει τι λένε και τι κάνουν οι Έλληνες για να στρέψει τη Ρωσία εναντίον τους.

Βέβαια η Μόσχα έχει διαβεβαιώσει επισήμως ότι συνεχίζεται η πολιτική αναγνώρισης της Κυπριακής Δημοκρατίας και απαίτησης εφαρμογής των αποφάσεων του ΟΗΕ. Εντούτοις θα ήταν εξαιρετικά ανόητος όποιος υποτιμούσε την επίπτωση που μπορεί να έχει στο τέλος η διαρκής επιδείνωση των σχέσεων του ελληνισμού με τη Ρωσία και μάλιστα σε ένα περιβάλλον πρωτοφανούς παγκόσμιας αστάθειας, όπου τίποτα δεν μπορεί να θεωρείται δεδομένο.

Το τραγικό παράδειγμα άλλωστε της Αρμενίας, οι ηγέτες της οποίας ακολούθησαν, όπως και οι δικοί μας, μια πολιτική τυφλής ευθυγράμμισης με τη Δύση, αγνοώντας τις γεωπολιτικές, ιστορικές και πολιτιστικές ακόμα πραγματικότητες είναι, δυστυχώς, εξόχως διδακτικό.

Ακόμα και αν δεχθούμε ότι η Λευκωσία και η Αθήνα δεν μπορούν να ακολουθήσουν την ανεξάρτητη πολιτική που ακολουθεί η Τουρκία (μέλος του ΝΑΤΟ), αλλά και η Ουγγαρία (μέλος και του ΝΑΤΟ και της Ε.Ε.), με πολύ θεαματικά υπέρ αυτών αποτελέσματα, γιατί δεν μπορούν τουλάχιστο, να ευθυγραμμισθούν με τη γενική γραμμή της Δύσης, αποφεύγοντας όμως να δώσουν εξοπλισμό, πόσο μάλλον που η Τουρκία τους προσφέρει μια εντελώς επαρκή δικαιολογία έναντι των «συμμάχων». Προς τι ο αντιρωσικός «πρωταθλητισμός»;

Μια ιστορική υπενθύμιση

Με κίνδυνο να γίνουμε κουραστικοί, υπενθυμίζουμε ότι η Ρωσία απετέλεσε το πιο βασικό αμυντικό και διπλωματικό στήριγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας από την ίδρυσή της το 1960 (ενώ και πριν υποστήριξε διπλωματικά τον κυπριακό εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα). Απέτρεψε, σύμφωνα με τον Βάσσο Λυσσαρίδη, την τουρκική εισβολή το 1964, έδωσε στην Κύπρο τα όπλα που δεν της έδινε κανείς άλλος, και πριν και μετά το 1974, υπήρξε και μέχρι τώρα είναι το βασικό στήριγμα της Κύπρου στο Συμβούλιο Ασφαλείας, συχνά και με τη συνδρομή της Κίνας και της Γαλλίας, εναντίον των διαρκών προσπαθειών των Αγγλοαμερικανών να υπονομεύσουν την ίδια την υπόσταση του κυπριακού κράτους. (Διόλου τυχαία το πρώτο μεταψυχροπολεμικό βέτο της Ρωσίας στο Συμβούλιο Ασφαλείας αφορούσε το Σχέδιο Ανάν). Μετά το 1991 τα ρωσικά κεφάλαια είναι βασικός οικονομικός πνεύμονας της Κύπρου (Ασφαλώς υπάρχουν και «μαύρα», αλλά δεν υπάρχουν στο Λουξεμβούργο, στη Γερμανία, στη Βρετανία ή στην Ελβετία; Υπάρχουν και όρια στην υποκρισία).

Αντιθέτως ήταν οι «δυτικοί σύμμαχοι» που αντιτάχθηκαν στην αναγνώριση του δικαιώματος του κυπριακού λαού στην αυτοδιάθεση, που ενέπλεξαν την Τουρκία και τους Τουρκοκυπρίους στο Κυπριακό, που πίεσαν για την αποδοχή των ανεφάρμοστων και τερατωδών συμφωνιών του Λονδίνου και της Ζυρίχης, που υπέθαλψαν τις διακοινοτικές ταραχές του 1963, που υπέθαλψαν τον εμφύλιο που εξαπέλυσε η χούντα κατά του Μακαρίου και εν συνεχεία το πραξικόπημα και την τουρκική εισβολή του 1974, που επέβαλαν εν συνεχεία εμπάργκο όπλων στο θύμα τους, το πίεσαν να αποδεχθεί οικειοθελώς την διάλυση του κράτους του με το σχέδιο Ανάν και του επέβαλαν το πρωτοφανές bail in, μια από τις βασικές επιδιώξεις του οποίου ήταν η απαλλοτρίωση και εκδίωξη των ρωσικών κεφαλαίων.

Και τώρα, αυτοί οι «σύμμαχοι», Αμερικανοί, Ευρωπαίοι, ΝΑΤΟϊκοί, Γερμανοί, Ισραηλινοί, η ΕΕ (και αφού η Ελλάδα και η Κύπρος τους έκαναν όλες τις δυνατές και αδιανόητες παραχωρήσεις, ακόμα και σκληρής κρατικής κυριαρχίας) δεν βγάζουν, έστω για τα «μάτια του κόσμου», μια τοσοδούλα ανακοίνωση να καταδικάσουν τουλάχιστο φραστικά τις πρωτοφανείς απειλές Ερντογάν ότι θα εισβάλλει στην Ελλάδα και θα ρίξει πυραύλους στην Αθήνα.

Άμα έχεις τέτοιους φίλους, τι να τους κάνεις τους εχθρούς;