Αρχική Blog Σελίδα 1743

Ο «Γ΄ Παγκόσμιος Πόλεμος» μαίνεται. 50 χώρες υπό τις ΗΠΑ συγκρούονται με την Ρωσία

0

Γιώργος Ρωμανός

Συγγραφέας Αναλυτής, Ιστορικός ερευνητής

Ο πόλεμος στην Ουκρανία είναι ουσιαστικά ένας «Γ΄ Παγκόσμιος Πόλεμος». 50 χώρες της Δύσης εκ των οποίων 30 χώρες του ΝΑΤΟ με 3 πυρηνικές δυνάμεις: Αμερική, Γαλλία, Αγγλία, συγκρούονται με 1 χώρα, την Ρωσία, από τις 24 Φεβρουαρίου 2022. Ο πλανήτης χωρίστηκε σε δύο στρατόπεδα. Από την διαρκώς συνεχιζόμενη κλιμάκωσή του θα εξαρτηθεί αν θα φύγουν και τα εισαγωγικά από το «Γ΄ Παγκόσμιος Πόλεμος». Ο όρος προκαλεί αμηχανία στις κυβερνήσεις της Δύσης που προτιμούν να μιλούν για έναν «Ευρωπαϊκό Πόλεμο» και για «ρωσική εισβολή και κατοχή στην Ουκρανία», ενώ αυτό είναι η δική τους εκδοχή.

Η μέχρι σήμερα αποσιώπηση του όρου δεν αλλάζει την ουσία των πραγμάτων που έχουν ισχυρό ιστορικό προηγούμενο. Εφιαλτικά πανομοιότυπος με τον εν εξελίξει στην Ουκρανία ήταν και ο πόλεμος που ξεκίνησε το 1914. Κι εκείνος αρχικά ονομάστηκε «Ευρωπαϊκός Πόλεμος» και κατόπιν «Μεγάλος Πόλεμος» (αγγλ. the Great War, γαλλ. Grande Guerre). Ωστόσο ο Χέκελ[1], συνειδητοποίησε τι ακριβώς συνέβαινε στον πλανήτη και, στις 20 Σεπτεμβρίου 1914, χρησιμοποίησε πρώτος τον όρο Α΄ΠΠ, λέγοντας επί λέξη στο ραδιοφωνικό δίκτυο «The Indianapolis Star», ότι: «δεν υπάρχει αμφιβολία πως η πορεία και ο χαρακτήρας του επίφοβου «Ευρωπαϊκού Πολέμου» […] θα γίνει ο πρώτος παγκόσμιος πόλεμος με την πλήρη έννοια της λέξης». Αλλά ποια είναι σήμερα αυτή η «πλήρης έννοια της λέξης», για τον «Γ΄ΠΠ» μέσα στα αχαρτογράφητα νερά των αλλεπάλληλων παγκόσμιων κρίσεων που αλλάζουν τον πλανήτη;

Τα αίτια που τον προκάλεσαν ήταν πολλά, ωστόσο κορυφαίο ήταν το ότι διακυβεύεται η ισχύς και η μονιμότητα της οικονομικής και της κυρίαρχης πολιτικής τάξης (με αυτή τη σειρά…) που έχει εδραιωθεί και στις δύο όχθες του Ατλαντικού, σε ΗΠΑ και Ευρώπη, μετά από δύο παγκόσμιους πολέμους. Το διακύβευμα βεβαιώνει κατηγορηματικά και ο Λάρι Φινκ, Διευθύνων Σύμβουλος και Πρόεδρος της Black Rock, του μεγαλύτερου διαχειριστή περιουσιακών στοιχείων στον κόσμο, που ελέγχει περισσότερα από 10 τρισεκατομμύρια δολάρια. Ο Φινκ στις 24/3/2022, με την «Επιστολή Προς Μετόχους, 2022», γνωστοποιησε μεταξύ άλλων ότι: «άλλαξε οικονομικά ο πλανήτης για πρώτη φορά μετά τον Β΄ΠΠ». Με δεδομένο ότι η «Επιστολή» εστάλη ένα μήνα μ ε τ ά  την έναρξη των ρωσικών επιχειρήσεων σημαίνει, ότι αυτή ήταν προϊόν ώριμων στοιχείων/σκέψεων/αναλύσεων.

Ο παγκόσμιος χαρακτήρας του πολέμου

  1. Συμμετέχουν σε αυτόν –με διαφορετικούς τρόπους– χώρες σχεδόν από όλα τα μήκη και πλάτη της γης όπως: ΗΠΑ, Καναδάς, Αυστραλία, Ιαπωνία, Νότιος Κορέα, Κένυα, Τυνησία, μέχρι και η Σομαλία και άλλες. Αρκετές από αυτές συμμετέχουν και επί του πεδίου της μάχης με στρατιωτικούς οι οποίοι αφού παραιτήθηκαν προσωρινά από τους στρατούς των χωρών τους ενισχύουν την Ουκρανία, ως επιτελικοί, εκπαιδευτές Ειδικών Δυνάμεων, πράκτορες, κομάντος κλπ. Οι μισθοφόροι που πολεμούν για την Ουκρανία (συχνότατα στην πρώτη γραμμή), είναι περίπου 70.000-100.000. Καθημερινά σκοτώνονται, τραυματίζονται ή συλλαμβάνονται Αμερικανοί, Άγγλοι, Καναδοί, Γάλλοι, Ρουμάνοι και Πολωνοί οι οποίοι έχουν και τους περισσότερους νεκρούς.
  2. Η «Ομάδα Ramstein», υπό την ηγεσία των ΗΠΑ, πήρε το όνομά της από την αεροπορική βάση Ramstein, της Γερμανίας, όπου εδρεύει. Σύμφωνα με επίσημη ανακοίνωσή της (www.ramstein.af.mil/News), η Τρίτη Σύνοδος (20/1/2023) της «Ομάδας Επαφής για την Άμυνα της Ουκρανίας» είχε μοναδικό θέμα την «Οπλική και οικονομική στήριξη της Ουκρανίας και την με κάθε τρόπο ήττα της Ρωσίας». Συμμετείχαν τα 30 μέλη του ΝΑΤΟ και 50 προσκεκλημένες χώρες. Ο Υπουργός Άμυνας των ΗΠΑ, Λόιντ Όστιν, δήλωσε: «Η δουλειά που έχουμε εκτελέσει μαζί σε χρόνο ρεκόρ έχει κάνει τεράστια διαφορά στο πεδίο της μάχης.»

Η «Ομάδα» ουσιαστικά διοικεί την Ουκρανία. Ως Γενικό Επιτελείο εκπονεί τα σχέδια μάχης του στρατού της και καλύπτει όλα τα θέματα εφοδιασμού, παροχής όπλων, στελεχών, τεχνικής και οικονομικής βοήθειας.

  1. Οι Συνελεύσεις στον ΟΗΕ, στις οποίες συμμετέχουν σχεδόν όλες οι χώρες του πλανήτη, ψηφίζοντας άλλες υπέρ της Ουκρανίας και άλλες υπέρ της Ρωσίας, επιβεβαιώνουν τον παγκόσμιο χαρακτήρα του πολέμου.
  2. Μετά τις 24/2/2022 μια σειρά από γεωπολιτικά προβλήματα μετατράπηκαν αυτόματα σε γεωστρατηγική διαπάλη δύο πόλων, ΗΠΑ και Ρωσία. Η σύγκρουση επεκτάθηκε ακαριαία σε θέματα οικονομίας, νομισμάτων, μετοχών, ενέργειας, πρώτων υλών, προϊόντων υψηλής και άλλης τεχνολογίας, κ.α. Επιβλήθηκαν αλλεπάλληλες δέσμες κυρώσεων κατά της Ρωσίας και οι δυτικές τράπεζες κατάσχεσαν μεγάλους ρωσικούς οικονομικούς πόρους, ενέργεια που η Μόσχα ονόμασε «διεθνή κλοπή».

Με τις ΗΠΑ συντάχθηκαν χώρες που οι πληθυσμοί τους αθροιστικά αποτελούν το 1/3 του πλανήτη. Ενώ, οι χώρες που στηρίζουν τη Ρωσία –είτε εμφανώς είτε μέσα από μια διαφανή ουδετερότητα που καταλήγει υπέρ της– περιλαμβάνουν πληθυσμιακά τα 2/3 του πλανήτη. Μεταξύ αυτών και οι δύο πολυπληθέστερες, μεγάλες πυρηνικές δυνάμεις, Κίνα και Ινδία. Όπως και το Ιράν, η Β. Κορέα –πυρηνική δύναμη που τελικά επέβαλε στις ΗΠΑ το πυρηνικό της πρόγραμμα–, η Σαουδική Αραβία, άλλες αραβικές χώρες, η Ν. Αφρική, η Βραζιλία, η Βολιβία, με τα παγκοσμίως τεράστια κοιτάσματα Λιθίου, τα οποία πρωτίστως θα τα εκμεταλλεύεται η κινεζική CATL, κ.α.

Οι ΗΠΑ με την στρατηγική τους δημιούργησαν ένα εις βάρος τους πλανητικό πληθυσμιακό ισοζύγιο και βρίσκονται σε πολύ δύσκολη θέση. Έτσι, ΔΕΝ μπορούν πλέον να υποκαταστήσουν, ούτε καν για την Αγγλία, τις χαμένες γι’ αυτήν αγορές σε ΕΕ και Κίνα. Προκειμένου να επιβιώσουν ξεκίνησαν ήδη την απορρόφηση νευραλγικών ευρωπαϊκών και αγγλικών βιομηχανιών. Δύσκολα μπορεί να φανταστεί κάποιος μια «υπερδύναμη» να μακροημερεύει ως οικονομικό παράσιτο.

  1. Στην παγκόσμια Οικονομία οι εξελίξεις στους BRICS, όπου πρωτοστατούν Ρωσία και Κίνα μαζί με τις Ινδία, Βραζιλία, Ν. Αφρική, αλλάζουν τον κόσμο των συγκοινωνούντων οικονομικών δοχείων της Παγκοσμιοποίησης και συγκλονίζουν συθέμελα την αμερικανικής έμπνευσης (από τη δεκαετία του 1970…) Νέα Τάξη Πραγμάτων. Το δολάριο σταδιακά παύει να είναι το κυρίαρχο επενδυτικό νόμισμα. Το ρούβλι έγινε νόμισμα απευθείας συναλλαγών μεγάλων και μικρότερων χωρών με τη Ρωσία. Στους BRICS έχει εξαγγελθεί, για το άμεσο μέλλον, η θέσπιση «τραπεζικού ισοδύναμου» και η δημιουργία κοινού νομίσματος –το R5– με απευθείας αντιστοίχιση σε χρυσό, πρώτες ύλες, αγαθά παραγωγής. Πεδίο όπου καταφανώς έχει μείνει πίσω η Αμερική. Η ταχέως προωθούμενη ένταξη στους BRICS των Αραβικών χωρών, ειδικότερα της Σαουδικής Αραβίας, αλλά και της Αιγύπτου θα είναι καταλυτική. Διαστάσεις παγκόσμιου σεισμού, κατά του δολαρίου, θα λάβει και η σχεδιαζόμενη έκδοση κοινού νομίσματος Βραζιλίας–Αργεντινής, το «Sur» (Νότος), με στόχο την ολοκληρωτική απεξάρτηση από το δολάριο.
  2. Το τεράστιο χρέος των ΗΠΑ ξεπέρασε τα 30 τρισεκατομμύρια δολάρια. Ο πρόεδρος Τραμπ είχε πει ότι «οι ΗΠΑ θα πρέπει να θεωρηθούν χρεοκοπημένες όταν το χρέος τους ξεπεράσει τα 23 τρισεκατομμύρια δολάρια». Αν το δολάριο είναι ήδη κάτι σαν το ρωμαϊκό δηνάριο πριν την παρακμή της Ρώμης, μένει να αποδειχθεί στον χρόνο.

Το μακελειό πρέπει να σταματήσει

Μόνο στις πρόσφατες μάχες σε Σολεντάρ και Μπάκχμουτ υπήρξαν νέες ουκρανικές εκατόμβες θυμάτων, 35-40.000 νεκροί. Σήμερα όλα δείχνουν ότι έρχεται και νέο μακελειό, καθώς στο Μπάκχμουτ και τα περίχωρα είναι σχεδόν πλήρως περικυκλωμένοι 30.000 Ουκρανοί.

Βάσει πολλών δυτικών πηγών οι συνολικές απώλειες των Ουκρανών είναι δυσθεώρητες. Ενδεικτικά:

Ο Αμερικανός Scott Ritter, πρώην ανώτατος αξιωματικός Πληροφοριών των ΗΠΑ στο Περσικό Κόλπο (Επιχείρηση Desert Storm) και στον πόλεμο του Ιράκ, δήλωσε, στις 20 και 21/1/23, ότι: «έρχεται πραγματική σφαγή για τους Ουκρανούς με εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς. Μια νέα κυβέρνηση θα διαπραγματευθεί τους όρους της παράδοσης». (βλ. σχετικά κείμενα σε Blitz και IDN-InDepthNews),

Ο Αρχηγός Γενικού Επιτελείου των ΗΠΑ, Mark Milley, σε συνέντευξή του, στο Insider, στις 20/1/23, αφού μίλησε για τις κατ’ αυτόν αδυναμίες του ρωσικού στρατού είπε και το εξής: «Οι σταθερές θέσεις που διατηρούν οι ρωσικές δυνάμεις στις περιοχές που πρόσφατα ενσωματώθηκαν στην Ομοσπονδία καθιστούν δύσκολο να πιστέψουμε στην πιθανότητα μιας ταχείας στρατιωτικής ανατροπής αρκετά ισχυρής ώστε να εγγυηθεί στο Κίεβο τον έλεγχο αυτών των εδαφών».

Ο Mark Cancian, συνταγματάρχης του Σώματος Πεζοναυτών των ΗΠΑ και ανώτερος σύμβουλος στο πρόγραμμα ασφαλείας του Κέντρου Στρατηγικών Διεθνών Σπουδών, σε αναλυτική συνέντευξή του, στις 20/1/23, στο Insider, δήλωσε σχετικά με τα νέα και περισσότερα όπλα που θα σταλούν στην Ουκρανία, το 2023, ότι: « Δεν υπάρχει όπλο που μπορεί να σταλεί στην Ουκρανία ή πρόγραμμα εκπαίδευσης το οποίο να εγγυάται τη νίκη στον πόλεμο.»

Ο κ. Ζελένσκι ζώντας στη δική του πραγματικότητα, στις 19/1/23, στην διαδικτυακή ομιλία του στο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ του Νταβός επέλεξε να δηλώσει, ότι: «δεν είναι σίγουρος αν ο Ρώσος ομόλογός του, Βλαντίμιρ Πούτιν, είναι ακόμη ζωντανός…».

Το ποιος δεν έχει επαφή με την αλήθεια και τα γεγονότα θα το αποδείξει, δυστυχώς με ολέθριο τρόπο, ο πόλεμος που εξελίσσεται. Ακόμη και εάν υποθέσουμε ότι ο πρόεδρος Πούτιν δεν είναι ζωντανός, όπως λέει ο κ. Ζελένσκι, αυτό δεν αλλάζει τις κολοσσιαίες απώλειες των Ουκρανών ούτε το ότι οι Ρώσοι προελαύνουν, αφήνοντας πίσω τους και άλλες εκατοντάδες ή και χιλιάδες νεκρούς Ουκρανούς.

Κάποια πολύ οδυνηρή στιγμή η «Έσχατη Κοινή Ανάγκη» θα καθορίσει τις εξελίξεις. Η Ειρήνη ήδη είναι «καταναγκαστική» –ας γίνει μια ώρα αρχύτερα! Θα το επαναλαμβάνω:  

Μια Νέα Γιάλτα είναι η  μ ό ν η  ρεαλιστική διέξοδος!

[1] Ερνστ Χάινριχ Φίλιπ Άουγκουστ Χέκελ (Ernst Heinrich Philipp August Haeckel, 16 Φεβρουαρίου 1834–9 Αυγούστου 1919) ή και φον Χέκελ (von Haeckel). Παγκοσμίως διαπρεπής Γερμανός βιολόγος, φυσιοδίφης, φιλόσοφος, φυσικός και καλλιτέχνης. Τιμήθηκε όσο λίγοι επιστήμονες στον πλανήτη.

Πώς είναι να «κατασκευάζεις» μια σκουληκότρυπα σε κβαντικό υπερυπολογιστή της Google;

0
ΜΑΡΙΑ ΣΠΥΡΟΠΟΥΛΟΥ, ΚΑΘΗΓΗΤΡΙΑ ΦΥΣΙΚΗΣ ΣΤΟ CALTECH

Η Ελληνίδα φυσικός που «κατασκεύασε» την πρώτη ολογραφική σκουληκότρυπα μιλά στην «Κ» για τους δρόμους που ανοίγει το πείραμα και εξηγεί πόσο κοντά είμαστε στα ταξίδια αλά Star Trek

Πώς είναι να «κατασκευάζεις» μια σκουληκότρυπα σε κβαντικό υπερυπολογιστή της Google;

«Σα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη,/
να εύχεσαι να ‘ναι μακρύς ο δρόμος,/
γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις»
Το ποίημα του Καβάφη δεν σταμάτησε ποτέ να κατοικεί στην καρδιά της. Φώλιασε εκεί όταν ήταν ακόμα παιδί και δεν έφυγε ποτέ. Της πρόσφερε θαλπωρή σε κάθε σταθμό του ταξιδιού της. Και ο δρόμος της ήταν γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις. Βλέπετε, όταν ήταν μικρή έβαλε πλώρη να λύσει τα μυστήρια του σύμπαντος. Το Σύμπαν, η Ιθάκη της.

Η Μαρία Σπυροπούλου γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Καστοριά. Οι αναμνήσεις της από το γυμνάσιο και το λύκειο είναι συνδεδεμένες με το αγαπημένο της κτίριο: τη δημοτική βιβλιοθήκη. Θυμάται να την πειράζει ο βιβλιοθηκάριος, ο κύριος Κώστας, ότι δεν διαβάζει πραγματικά όλα αυτά τα βιβλία.

 

Κι όμως, διάβαζε τα πάντα: μυθοπλασία, ιστορία, ποιήματα, περιπέτεια. Τη γοήτευε ο Ντοστογιέφσκι και ο Στάινμπεκ, ο Καβάφης και ο Ελύτης. Καταβρόχθιζε τις εγκυκλοπαίδειες, ιδιαίτερα τους τόμους με τις εφευρέσεις. Τα πρώτα 15 χρόνια της ζωής της τα πέρασε αποφασισμένη να εξερευνήσει το Σύμπαν, να φτάσει στο διάστημα.

Οι γονείς της ήταν, και εξακολουθούν να είναι, μεγάλοι υποστηρικτές των ονείρων της. «Θα πάω στην Αμερική, θα κάνω διδακτορικό, θα ανακαλύψω φαινόμενα, θα ταξιδέψω στο σύμπαν», έλεγε στον μπαμπά της. «200 χλμ είναι αρκετά, κάνουν ένα Σύμπαν: ο δρόμος σου είναι ο δρόμος για τη Θεσσαλονίκη. Αυτή είναι η Ιθάκη σου» της απαντούσε. Η μαμά ήταν η σύμμαχος: «η ιδέα ότι θα ήμουν τόσο μακριά την πονούσε, αλλά έλεγε “είναι για το καλό του Σύμπαντος” και γελούσαμε όλοι».

 

Όταν αρίστευσε στο Λύκειο έλαβε ένα τηλεγράφημα από τον Πρόεδρο Σαρτζετάκη:
«Θερμά συγχαρητήρια για τη λαμπρή επιτυχία σας. Εύχομαι τα πρωτεία να σας συνοδεύουν πάντα. Περίπτωση όπως η δική σας, δικαιολογεί κάθε αισιοδοξία για το μέλλον της πατρίδας μας.
Και πάλι εύγε.
Χρήστος Α. Σαρτζετάκης, Πρόεδρος Δημοκρατίας».

Δημοσιογράφοι τηλεφώνησαν τότε στο σπίτι της Μαρίας ζητώντας μια δήλωση. Απάντησε πως είναι ακόμα νωρίς για δηλώσεις και τους ζήτησε «να ξανακαλέσουν όταν πάει στο Χάρβαρντ γιατί το ταξίδι της θα είναι μακρύ».

Στις 6 Αυγούστου του 1993 η μητέρα της ετοίμασε δύο βαλίτσες και μαζί με τον πατέρα της την πήγαν στο αεροδρόμιο της Θεσσαλονίκης. Είχε γίνει δεκτή στο διδακτορικό πρόγραμμα του Χάρβαρντ. Ένα βήμα πιο κοντά στην Ιθάκη της.

Πώς είναι να «κατασκευάζεις» μια σκουληκότρυπα σε κβαντικό υπερυπολογιστή της Google;-1
Στιγμιότυπο από τη συνέντευξη που παραχώρησε Μαρία Σπυροπούλου στους ΝΥΤ, η οποία δημοσιεύθηκε χθες.

Ως φοιτήτρια στο ΑΠΘ βυθίστηκε στην έρευνα και έκανε την πτυχιακή εργασία της στο Πυρηνικό Εργαστήριο. «Είχα καλούς δασκάλους και συναδέλφους, αλλά κυρίως είχα την τύχη να έχω μια αγαπημένη μέντορα και φίλη από τη Θεσσαλονίκη που είναι Καθηγήτρια Φυσικής, την Ελένη Παλούρα. Μόλις είχε επιστρέψει από το MIT και μαζί με την αδερφή της Κατερίνα με παρότρυναν για τη μεγάλη περιπέτεια, να συνεχίσω τις σπουδές μου στο εξωτερικό. Με την καθηγήτρια Παλούρα είχα την ευκαιρία να συνεργαστώ στα έργα της στο BESSY στο Βερολίνο στην επιστήμη των υλικών. Το να κάνω έρευνα ενώ ήμουν προπτυχιακή φοιτήτρια, ήταν σημαντικό και έμαθα πολλά».

Σειρά είχε το CERN. Μετακόμισε από τις ΗΠΑ στη Γενεύη και εργάστηκε εκεί ως ερευνήτρια για περίπου δέκα χρόνια. Μετά την ανακάλυψη του σωματιδίου Higgs επέστρεψε στις ΗΠΑ. Αν έπρεπε να συμπυκνώσει σε μερικές αράδες το ερευνητικό της έργο; «Τα τελευταία 20 χρόνια έχω επικεντρωθεί στο πείραμα Compact Muon Solenoid στον Μεγάλο Επιταχυντή Αδρονίων (LHC) του CERN, όπου ανακαλύψαμε το Higgs το 2012. Το μεγαλύτερο μέρος του ερευνητικού μου έργου βρίσκεται μεταξύ αυτών των δύο εργαστηρίων στοιχειώδους σωματιδιακής φυσικής, του Fermilab στις ΗΠΑ και του CERN στην Ευρώπη».

Το πείραμα

Πίσω στο σήμερα, η Μαρία Σπυροπούλου ως επικεφαλής ομάδας επιστημόνων (Daniel Jafferis, Alexander Zlokapa, Joseph D. Lykken, David K. Kolchmeyer, Samantha I. Davis, Nikolai Lauk, Hartmut Neven) δημοσίευσε τον Νοέμβριο τα αποτελέσματα ενός μοναδικού πειράματος. Μαζί με την ομάδα της «κατασκεύασε» την πρώτη ολογραφική σκουληκότρυπα (Holographic Wormhole), χρησιμοποιώντας τον κβαντικό υπολογιστή Sycamore της Google, που στεγάζεται στο Google Quantum AI στη Σάντα Μπάρμπαρα της Καλιφόρνια.

Σύμφωνα με το επιστημονικό περιοδικό Quanta, η «σκουληκότρυπα είναι ένα είδος σήραγγας που θεωρητικοποιήθηκε το 1935 από τον Άλμπερτ Αϊνστάιν και τον Νέιθαν Ρόζεν και οδηγεί από το ένα μέρος στο άλλο περνώντας σε μια επιπλέον διάσταση του διαστήματος».

Τι έκανε λοιπόν η ομάδα της Μαρίας; Η σκουληκότρυπα που δημιούργησαν δεν είναι μια σήραγγα που υφίσταται στον πραγματικό φυσικό χώρο. Οι «μαύρες τρύπες» δεν ήταν πραγματικές, αλλά κώδικας σε έναν κβαντικό υπολογιστή.

Οχι, δεν υπήρξε ρήξη του φυσικού χωροχρόνου, μην πάει το μυαλό σας στο «Beam me up, Scotty» από το Star Trek ή ότι θα περιπλανηθείτε στον γαλαξία όπως ο Μάθιου ΜακΚόναχι στο «Interstellar».

Μετά τη δημοσιοποίηση των αποτελεσμάτων του πειράματος ακολούθησε ένα μπαράζ ανακοινώσεων για το επίτευγμα από τα κορυφαία CalTech, MIT, Wondros, Fermilab και τη Google. Έγινε εξώφυλλο στο έγκυρο Nature, ενώ Reuters, New York Times και Guardian δημοσίευσαν εκτενή ρεπορτάζ.

Οι Τάιμς της Νέας Υόρκης έγραψαν ότι το πείραμα καταπιάνεται με τα περισσότερα μυστήρια της σύγχρονης φυσικής (ticks most of the mystery boxes in modern physics). Το τηλεγράφημα του Ρόιτερς, ανέφερε ότι «Επιστήμονες “κατασκεύασαν” βρεφική σκουληκότρυπα, η επιστημονική φαντασία πλησιάζει στην πραγματικότητα».

Η υποδοχή του πειράματος ήταν τόσο ενθουσιώδης ώστε αρκετοί επιστήμονες αισθάνθηκαν ότι πρέπει να τονιστεί περισσότερο το γεγονός ότι «δεν πρόκειται για μια πραγματική σκουληκότρυπα που θα μπορούσε να μεταφέρει ανθρώπους στην Ανδρομέδα».
Οι επικριτές της ερμηνείας του πειράματος, στους οποίους ανήκει ο Ντάνιελ Χάρλοου, φυσικός στο MIT, υποστήριξαν ότι το πείραμα βασίστηκε σε ένα μοντέλο κβαντικής βαρύτητας που ήταν τόσο απλό και μη ρεαλιστικό, που θα μπορούσε να έχει μελετηθεί χρησιμοποιώντας… μολύβι και χαρτί. Ωστόσο, παραδέχονται ότι είναι συναρπαστικό ως τεχνολογικό επίτευγμα, γιατί πλέον μπορούν να πειραματιστούν και με άλλες θεωρίες κβαντικής βαρύτητας.

Το βέβαιο είναι ότι το πείραμα της δικής μας Μαρίας Σπυροπούλου, μπήκε στη λίστα του έγκριτου Quanta Magazine με τις μεγαλύτερες ανακαλύψεις στη Φυσική για το 2022. Μεταξύ ομιλιών και συνεδρίων, η καθηγήτρια Φυσικής παραχώρησε συνέντευξη στην «Κ» και μίλησε για την Ελλάδα, τα όνειρά της και τους νέους.

– Θα θέλατε να μας εξηγήσετε τι είναι το πείραμα και γιατί είναι σημαντικό;

Ένας από τους τομείς μελέτης της σύγχρονης θεμελιώδους φυσικής είναι η σύνδεση της βαρύτητας με την κβαντική φυσική. Οι θεωρητικοί φυσικοί Lenny Susskind του Stanford και Juan Maldacena του IAS, Princeton (2013) διατύπωσαν τη θεωρία ότι οι σκουληκότρυπες είναι ισοδύναμες με την κβαντική “διεμπλοκή”, ένα φαινόμενο κατά το οποίο δύο σωματίδια μπορούν να παραμείνουν συσχετισμένα σε τεράστιες αποστάσεις (βλ. Νόμπελ 2022). Υπέθεσαν ότι οι σκουληκότρυπες (ή “ER”) είναι ισοδύναμες με κβαντική συσχέτιση ή διεμπλοκή (γνωστή και ως “EPR” από τον Άλμπερτ Αϊνστάιν, τον Μπόρις Ποντόλσκι και τον Νέιθαν Ρόζεν σε έργα του προηγούμενου αιώνα (1935)).

Η ομάδα μου πραγματοποίησε πειραματικά αυτό το είδος δυναμικής σκουληκότρυπας σε μια κβαντική συσκευή της Google, τον κβαντικό επεξεργαστή Sycamore. Χρησιμοποιώντας κβαντικές πύλες, εισαγάγαμε ένα qubit σε ένα κβαντικό σύστημα και παρατηρήσαμε τις πληροφορίες που αναδύονταν από το άλλο σύστημα στον ίδιο κβαντικό επεξεργαστή. Τα αποτελέσματα συμφωνούν με τη συμπεριφορά που αναμένεται από ένα κβαντικό σύστημα που ισοδυναμεί με μια σκουληκότρυπα.
Η εργασία αυτή αποτελεί ένα βήμα προς ένα ευρύτερο πρόγραμμα διερεύνησης της βαρυτικής φυσικής με τη χρήση κβαντικού υπολογιστή και προσφέρει ένα ισχυρό πεδίο δοκιμών των ιδεών της κβαντικής βαρύτητας.

Πώς είναι να «κατασκευάζεις» μια σκουληκότρυπα σε κβαντικό υπερυπολογιστή της Google;-2
ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΣΗ: Loukia Kattis

– Οι «σκουληκότρυπες» είναι μια ρήξη στο χώρο και τον χρόνο και θεωρούνται γέφυρα μεταξύ δύο απομακρυσμένων περιοχών στο σύμπαν, γνωστές ως γέφυρες Αϊνστάιν-Ρόζεν. Αυτό καταφέρατε να δημιουργήσετε στο εργαστήριό σας στο CalTech;

Η σκουληκότρυπα (ο όρος δόθηκε από τον John Wheeler) είναι μια θεωρητική γέφυρα χωροχρόνου μεταξύ δύο απομακρυσμένων περιοχών του σύμπαντος. Τέτοιες σκουληκότρυπες συνάδουν με τη θεωρία της γενικής σχετικότητας του Αϊνστάιν, αλλά δεν έχουν παρατηρηθεί πειραματικά. Στην απλούστερη διαμόρφωσή τους, οι σκουληκότρυπες δεν επιτρέπουν σε τίποτα να περάσει: δεν είναι διαβατές. Οι μόνες γνωστές σκουληκότρυπες που είναι δυνατόν να διασχίζονται περιγράφονται επίσης από ένα ισοδύναμο κβαντικό σύστημα μέσω της ολογραφικής αρχής. Στο πείραμά μας δεν δημιουργήθηκε ρήξη του φυσικού χωροχρόνου. Συμπεράναμε ότι προέκυψε μια διαπερατή σκουληκότρυπα με βάση τη μετρούμενη κβαντική πληροφορία.

– Δηλαδή, το πείραμα πηγαίνει ένα βήμα παραπέρα το έργο του Αϊνστάιν, ενδεχομένως και του Στίβεν Χόκινς. Ποια θα λέγατε ότι είναι η σχέση του πειράματός σας με τη θεωρία της σχετικότητας;

Στην εργασία τους το 1935, οι Αϊνστάιν και Ρόζεν πρότειναν την ύπαρξη σκουληκότρυπων, επίσης γνωστών ως γέφυρες Einstein-Rosen (ER). Όπως έδειξε ο Kip Thorne του Caltech και πολλοί άλλοι, στην κλασική γενική σχετικότητα, οι σκουληκότρυπες μπορεί να υπάρχουν αλλά δεν είναι διαπερατές. Το 2016 ο Jafferis από το Χάρβαρντ (σ.σ.: ο οποίος συμμετείχε στο πείραμα) έδειξε ότι η προσθήκη ενός συγκεκριμένου είδους κβαντικού φαινομένου μπορεί να κάνει τις σκουληκότρυπες διαβατές. Η διελεύσιμη σκουληκότρυπα πραγματοποιείται ξεκινώντας από μια εκδοχή της μη διελεύσιμης γέφυρας Einstein-Rosen, η οποία έχει “αριστερές” και “δεξιές” περιοχές που αντιπροσωπεύουν τις εισόδους της σκουληκότρυπας. Το κβαντικό φαινόμενο που απαιτείται για να γίνει η σκουληκότρυπα διαβατή προέρχεται από την εφαρμογή μιας αλληλεπίδρασης που συνδέει αιτιωδώς τα αριστερά και δεξιά όρια. Αυτό το φαινόμενο είναι ισοδύναμο με έναν παλμό αρνητικής ενέργειας που μπαίνει στη σκουληκότρυπα. Όπως επεσήμανε ο Χόκινγκ το 1975, η ακτινοβολία Χόκινγκ από μια μαύρη τρύπα, όπως την βλέπει ένας παρατηρητής κοντά στον ορίζοντα, μοιάζει επίσης με παλμούς αρνητικής ενέργειας (που κατευθύνονται προς τη μαύρη τρύπα). Έτσι, ένα βασικό χαρακτηριστικό της κβαντικής δυναμικής που είναι υπεύθυνη για την ακτινοβολία Χόκινγκ είναι επίσης ένα βασικό χαρακτηριστικό αυτής της διαβατής σκουληκότρυπας, και μαζί αυτά τα φαινόμενα της φυσικής είναι από τα πιο ισχυρά αποτελέσματα που έχουν συλλεχθεί μέχρι στιγμής από την πολύ εκκολαπτόμενη κατανόηση της κβαντικής βαρύτητας.

–Ποιο θα λέγατε ότι είναι το πιο σημαντικό πράγμα του πειράματος που θα θέλατε να καταλάβουν οι αναγνώστες;

Ότι πρόκειται για την πρώτη επιτυχή προσπάθεια παρατήρησης της δυναμικής των διαπερατών σκουληκότρυπων σε πειραματικό περιβάλλον και ότι θα διεγείρει και θα επιτρέψει μελλοντικά πειράματα που θα εξετάζουν την αναδυόμενη κβαντική βαρύτητα.

– Ως τώρα, τη «σκουληκότρυπα» ως πύλη μεταφοράς και ταξιδιού στο χώρο και στο χρόνο την έχουμε δει σε ταινίες και σειρές επιστημονικής φαντασίας, όπως το «Interstellar» και το Star Trek. Πιστεύετε ότι θα έρθει κάποτε η ημέρα όπου οι ταινίες επιστημονικής φαντασίας θα πάψουν να είναι… φαντασία;

Η επιστημονική φαντασία έχει πιο πλούσια φαντασία από την επιστημονική φιλοδοξία, η οποία ως επί το πλείστον βασίζεται σε αποδεδειγμένες πραγματικότητες. Και οι δύο έχουν αξιοσημείωτο βαθμό δημιουργικότητας. Δεν θα δούμε σύντομα τεχνολογίες τύπου Star Trek ή Interstellar, αλλά θα συνεχίσουμε να παρακολουθούμε αυτές τις ταινίες κρατώντας την αναπνοή μας και αναρωτώμενοι τι είναι δυνατό και τι όχι.

– Να φανταστώ ότι η πρώτη ερώτηση που σας κάνει ο περισσότερος κόσμος είναι εάν πρόκειται για πραγματική «μαύρη τρύπα»;

Επειδή οι μαύρες τρύπες στη θεωρία μπορούν να συνδεθούν μέσω μιας σήραγγας ή γέφυρας στο χωροχρόνο, γνωστής ως σκουληκότρυπα, προκύπτει πράγματι το ερώτημα αν τα κβαντικά συστήματα στο πείραμά μας είναι ισοδύναμα με μαύρες τρύπες. Ερευνούμε ακόμη αν η φυσική των μαύρων οπών και των σκουληκότρυπων συνδέεται πράγματι με την κβαντική φυσική και υπάρχει μακρύς δρόμος μπροστά μας για την έρευνα.

– Ποιες μπορεί να είναι οι πιθανές μελλοντικές εφαρμογές του πειράματός σας; Τι δρόμους ανοίγει στην επιστημονική κοινότητα αλλά και στην κοινωνία;

Είναι μια εξαιρετική ερώτηση. Το 2018, όταν πρότεινα στο Υπουργείο Ενέργειας, Γραφείο Φυσικής Υψηλών Ενεργειών, αυτό το πειραματικό πρόγραμμα που περιλάμβανε μια διεπιστημονική ομάδα από ένα Εθνικό Εργαστήριο (Fermilab) καθώς και από το Χάρβαρντ και το Caltech, το ονόμασα “Κανάλια Kβαντικής Επικοινωνίας για τη Θεμελιώδη Φυσική (QCCFP)”.  Το πρόγραμμα είχε ως στόχο να επιχειρήσει για πρώτη φορά την πειραματική παραγωγή και παρατήρηση της δυναμικής των διαβατών σκουληκότρυπων, προκειμένου να διερευνηθούν φαινόμενα κβαντικής βαρύτητας.  Αλλά πράγματι, αν το προχωρήσει κανείς ένα βήμα παραπέρα, μπορεί να υπάρξουν εφαρμογές για το κβαντικό διαδίκτυο, αν αυτό αποδειχθεί χρήσιμο για την κοινωνία.

– Ποια είναι η συμβουλή που θα δίνατε σε έναν νέο ο οποίος ξεκινάει σήμερα, ενδεχομένως στο ίδιο σχολείο από το οποίο εσείς ξεκινήσατε; Ποια είναι η βασική συμβουλή που θα του δίνατε;

Συγκεντρωθείτε, αμφισβητήστε τα πάντα και να είστε επίμονοι: αυτό που μπορεί να φαίνεται αδύνατο μπορεί να είναι πραγματοποιήσιμο. Και δουλέψτε σκληρά.

Οι Έλληνες πάντα βρίσκουν τρόπο να προχωρήσουν μπροστά

– Τι σημαίνει για εσάς ότι είστε Ελληνίδα;

Αυτή είναι μια φορτισμένη ερώτηση. Το να είσαι Έλληνας είναι τόσο ευθύνη όσο και αίσθημα υπερηφάνειας.

– Πώς βλέπετε την Ελλάδα τώρα; Γίνεται λόγος για τα ελληνικά Πανεπιστήμια και τον τρόπο λειτουργίας. Ποια είναι η άποψή σας;

Είμαι εντυπωσιασμένη από τις προσπάθειες για έρευνα και ανάπτυξη και την πρόοδο στην Ελλάδα. Συμπεριλαμβανομένου του ακαδημαϊκού χώρου. Η χώρα αντιμετώπισε δύσκολες στιγμές την τελευταία δεκαετία και, όπως σχεδόν πάντα, οι Έλληνες βρίσκουν τρόπο να προχωρήσουν μπροστά.

– Ο κόσμος συνεχίζει να εμπιστεύεται την επιστήμη;

Άλλη μια φορτισμένη ερώτηση. Στην εποχή της τεχνητής νοημοσύνης και άλλων αναδυόμενων τεχνολογιών μπορεί να χάσουμε την ουσία της έρευνας, της ανακάλυψης, και του νοήματος της επιστήμης. Η επιστήμη ωθεί τη γνώση στα όρια, και τα όρια είναι γεμάτα αβεβαιότητες.  Έτσι, χρειάζεται ταπεινότητα όταν κάποιος επιδιώκει να αυξήσει τη γνώση.

– Πώς βλέπετε την επόμενη μέρα μετά την ανακάλυψή σας;

Το ίδιο με χθες. Κρατάω χαμηλά το κεφάλι μου, δουλεύω σκληρά, κάνω ερωτήσεις και προχωράω.

kathimerini.gr

Νίκος Δένδιας κατά Μητσοτάκη (και Σαμαρά;)

0
Ο υπουργός Εξωτερικών Νίκος Δένδιας περιμένει τον Επίτροπο Μετανάστευσης, Εσωτερικών Υποθέσεων και Ιθαγένειας της Ευρωπαϊκής Ένωσης, Δημήτρη Αβραμόπουλο για συνάντηση στο Υπουργείο Εξωτερικών, Αθήνα, Παρασκευή 26 Ιουλίου 2019. ΑΠΕ-ΜΠΕ/ΑΠΕ-ΜΠΕ/ΣΥΜΕΛΑ ΠΑΝΤΖΑΡΤΖΗ

Έτοιμος να μπει στην εκλογική μάχη, προκειμένου να χτυπήσει πρωτιά σε ψήφους, και να αυξήσει τους «πόντους» του ως δελφίνος, εμφανίζεται ο Νίκος Δένδιας, ο οποίος φέρεται να «αδειάζει» Μητσοτάκη στα ελληνοτουρκικά (καθώς και Σαμαρά στο θέμα της Χρυσής Αυγής;)

Του Ταλεϋράνδου

Έντονος προεκλογικός άνεμος… σαρώνει το νεοκλασικό της Βασιλίσσης (μέρες που’ ναι) Σοφίας, όπου και η έδρα της πολιτικής ηγεσίας του υπουργείου Εξωτερικών. Μέχρι που λέγεται ότι ο υπουργός Εξωτερικών έφτασε στο σημείο να συναντήσει επιτέλους τους διπλωματικούς συντάκτες μετά από τρία χρόνια, διάστημα κατά το οποίο ο ίδιος δεν προέβη ούτε σε μια συνέντευξη Τύπου.

Ο Νίκος Δένδιας, μάλιστα, σύμφωνα με ασφαλέστατες πληροφορίες που διαδίδουν πρόσωπα του στενού περιβάλλοντός του, επ’ ουδενί θα ήθελε να παραμείνει υπηρεσιακός υπουργός Εξωτερικών από τη στιγμή που θα προκηρυχθούν οι εκλογές. Αντίθετα, θέλει να… τα δώσει όλα στην προεκλογική εκστρατεία του, με στόχο να κτυπήσει ρεκόρ ψήφων στο πρόσωπό του.

Απορίας άξιον: Οι «κύκλοι» του μεγάρου Μαξίμου, οι οποίοι διαδίδουν ότι ο Δένδιας θα είναι ένας από τους υπουργούς της υπηρεσιακής κυβέρνησης, έχουν ρωτήσει τον ίδιον εάν θέλει να παραμείνει σε αυτό το πόστο;

Πάμε πόλεμο;

Βεβαίως, στους διαδρόμους του υπουργείου Εξωτερικών λέγεται πως, εάν αίφνης υπάρξει πρόβλημα με την Τουρκία και υποτροπιάσει περαιτέρω η κατάσταση, ο Ν.Δένδιας αναγκαστικά θα παραμείνει και ως υπηρεσιακός υπουργός (με την έγκριση της αντιπολίτευσης;). Όμως, τα διπλωματικά κουτσομπολιά εμφανίζουν τον υπουργό Εξωτερικών να μην πιστεύει ότι η Άγκυρα θα «στήσει κάτι» προεκλογικά σε βάρος της Ελλάδας.

Αυτά τα εντυπωσιακά κουτσομπολιά μπορεί κανείς να τα ακούσει, κάνοντας βόλτες στους διαδρόμους του ΥΠΕΞ. Γιατί, αν πάει προς μεριά Μαξίμου, ακούει τα εντελώς αντίθετα. Σε τέτοιο βαθμό που θα πιστέψει ότι οσονούπω η Ελλάδα πάει για πόλεμο με την Τουρκία. Τόσο, που εάν ήμουν Τσίπρας θα έστελνα ένα ραβασάκι στον Ταγίπ απέναντι και θα του’ λεγα: «Καλά, ρε κουμπάρε, μιλημένοι με τον Μητσοτάκη είστε για να ξαναβγείτε;».

Το ενδιαφέρον εδώ, ωστόσο, είναι ότι από τη μεριά του ο υπουργός Εξωτερικών κάθε άλλο παρά φαίνεται να συμμερίζεται το… εμπόλεμο κλίμα που καλλιεργεί το Μαξίμου και αναπαράγεται μαζικά από τα φιλοκυβερνητικά ΜΜΕ. Εάν ισχύει κάτι τέτοιο, πάντως, η άποψη Δένδια μάλλον αποτελεί «άδειασμα» στον Μητσοτάκη.

12 ναυτικά μίλια

Α, και μιας και μας έχουν ζαλίσει με το επεκτείνουμε δεν επεκτείνουμε τα χωρικά μας ύδατα στα 12 ναυτικά μίλια (μόνο νοτιοδυτικά και νότια της Κρήτης), «κύκλοι» του υπουργείου Εξωτερικών φέρονται να λένε πως σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο, ο Ν.Δένδιας απαντά: «Α πα πα, με τίποτα προεκλογικά». Άραγε, εάν ισχύει κάτι τέτοιο, πρόκειται για ένα ακόμα «άδειασμα» προς τον Κυριάκο Μητσοτάκη, «κύκλοι» του οποίου συστηματικά διαρρέουν ότι από στιγμή σε στιγμή επίκειται επέκταση;

Όλα κι όλα, πάντως, μπορεί να φέρεται διαφωνών σε κάτι τέτοιο ο Ν.Δένδιας, ωστόσο είναι ο πρωθυπουργός που παίρνει τις αποφάσεις σε τέτοια… σοβαρά θέματα. Για να δούμε. Θα το κάνει ο Κ.Μητσοτάκης ή θα ακολουθήσει τη… γραμμή Δένδια; Πάντως, στο υπουργείο Εξωτερικών υποστηρίζουν ότι «η τεχνική δουλειά» για την επέκταση έχει γίνει.

… Τσάμικα και σκοπιανά!

Με την ευκαιρία, να σας πω ότι, προεκλογικά, δε φαίνεται να «παγώνουν» μόνο τα 12 ναυτικά μίλια, αλλά και τα ελληνοαλβανικά (συνυποσχετικό για ΑΟΖ, συνολική διευθέτηση ελληνοαλβανικών – «εμπόλεμο» – «συντήρηση» πυραμίδων, κ.λ.π.). Και βέβαια, εννοείται ότι η Αθήνα δε συζητά το «Τσάμικο». Ε, τώρα, αν η Αλβανίδα υπουργός Εξωτερικών… ξέφυγε λιγουλάκι τις προάλλες και ουσιαστικά έθεσε «Τσάμικο» ζήτημα, δεν πειράζει. Της έβαλε, λέει, χέρι ο Ράμα. Κι έτσι μπορούμε να κοιμόμαστε τον… ύπνο του δικαίου εις τας Αθήνας.

Επίσης, ξεχάστε προεκλογικά και την ψήφιση των μνημονίων με τα Σκόπια για την εφαρμογή της Συμφωνίας των Πρεσπών. Δυο – τρία χρόνια… σέρνεται το θέμα, αν και έχουν σταλεί τα μνημόνια στη Βουλή, αλλά μπορούν να περιμένουν μέχρι τις εκλογές. Σιγά μην πάει προεκλογικά να χαλάσει τις καρδιές του ο Μητσοτάκης με τον Σαμαρά για τα Σκόπια!

«Ευχαριστούμε τις ΗΠΑ»

Εκεί Β.Σοφίας και Ζαλοκώστα, όπως ξέρετε, απέναντι από το νεοκλασικό του υπουργείου Εξωτερικών βρίσκεται το εξίσου όμορφο νεοκλασικό της αιγυπτιακής πρεσβείας. Έτσι, μου’ ρθε η φαεινή να ρωτήσω πως πάνε οι σχέσεις μας με το Κάιρο. Και τι μου απαντάνε διπλωματικοί κύκλοι; Να’ ναι καλά οι Αιγύπτιοι και οι Αμερικανοί. Οι Αιγύπτιοι «καθαρίζουν» στο Λιβυκό για πάρτη μας.

Όσον αφορά τους Αμερικανούς, πίνουν νερό στο όνομά τους, καθώς και στο γεγονός ότι οι αμερικανο-τουρκικές σχέσεις δεν πάνε καλά. Λίγο έλειψε, μάλιστα, να μου απαντήσουν με τη γνωστή ατάκα του Σημίτη (τότε με τα Ίμια, ντε!): «Ευχαριστούμε τις ΗΠΑ».

Έκανα τον σταυρό μου, προσευχόμενος να μην τα βρουν ποτέ οι Αμερικάνοι με τους Τούρκους, γιατί έτσι και γίνει αυτό τη βάψαμε. Και είπα από μέσα μου: «Ευτυχώς που η εξωτερική πολιτική μας παίρνει πρωτοβουλίες και οι Αμερικανοί, οι Αιγύπτιοι και όλοι οι άλλοι σέρνονται πίσω μας, και τρώνε τη σκόνη μας».

Α, να μην το ξεχάσω. Στην Τρίπολη (της Λιβύης, όχι στη χαμουτζίδικη) λέγεται ότι στέλνουμε επιτετραμμένο (όχι πρέσβη), αλλά ακόμα δε βρίσκει τον δρόμο για να φτάσει. Όχι, η πρεσβεία μας είναι στη θέση της. Δεν έχει βάλει λουκέτο. Τώρα, ποιος «επιτετραμμένος» κρατάει τα κλειδιά της, δεν ξέρω να σας πω.

ΝΑΤΟϊκά νησιά!

Μπορεί να τα πηγαίνουμε μέλι – γάλα, κατά πως λένε διπλωματικοί κύκλοι, με τα Αμερικανάκια, αλλά εκεί πάνω στις Βρυξέλλες, στο ΝΑΤΟ, εκείνος ο τύπος ο γενικός γραμματέας, Γενς Στόλτενμπεργκ, όλο σκέρτσα και νάζια με τον Ερντογάν είναι. Και αυτό διόλου, όπως λέγεται, αρέσει στον Έλληνα υπουργό Εξωτερικών. Τόσο που, όπως ισχυρίζονται κάποιοι, ο ίδιος φέρεται να λέγει πως, εάν συμβεί κάτι με την Τουρκία, η Ελλάδα μάλλον δεν πρέπει να περιμένει και πολλά πράγματα από το ΝΑΤΟ. Κι όμως, ο Κυριάκος Μητσοτάκης μόλις προ ημερών από τη Θράκη έκανε λόγο για «ΝΑΤΟϊκά νησιά» (Αιγαίο).

Άβυσσος η ψυχή αυτής της κυβέρνησης στην εξωτερική πολιτική. Άλλα λέει το Μαξίμου, το οποίο μάλιστα έχει τις δικές του επαφές με το παλάτι στην Άγκυρα, κι άλλα λέει η Βασιλίσσης Σοφίας. Αλλά ετούτο, ο πρωθυπουργός να λέει για «ΝΑΤΟϊκά νησιά» και το υπουργείο Εξωτερικών να φέρεται ότι κινείται στην εντελώς αντίθετη κατεύθυνση, μου θυμίζει εκείνη τη συνάντηση Μητσοτάκη – Ερντογάν στον Βόσπορο, και μετά τον Δένδια να λέγει ότι δεν ήξερε τίποτα για τον… φόνο!

Εξαγωγές υποκλοπών: Η ωραία Ελλάς

Στο στόμα το είχα να ρωτήσω για την εξαγωγή του λογισμικού υποκλοπών, Predator, σε αφρικανική χώρα (Μαδαγασκάρη), με την άδεια του υπουργείου Εξωτερικών, και τελικά δεν άντεξα και ρώτησα. Ε, τι να μου πουν οι άνθρωποι; Κοίταζε ο ένας τον άλλον και δεν ήξεραν τι να πουν. Στο τέλος είπαν ότι γίνεται Ένορκη Διοικητική Εξέταση και ότι είναι μυστική. Ως εκ τούτου, … κιχ. Δε χρειάζεται να σας εξηγήσω τι σημαίνει «ΕΔΕ στην Ελλάδα», έτσι;

Ε, και εν πάση περιπτώσει, αυτός δεν είναι τομέας αρμοδιότητας Δένδια, αλλά του Φραγκογιάννη (υφυπουργός για την Οικονομική Διπλωματία και Εξωστρέφεια). Ή του Γιάννη Σμυρλή  (γενικός γραμματέας Διεθνών Οικονομικών Σχέσεων και Εξωστρέφειας), που, όπως γράφουν κάποια ΜΜΕ, φέρεται να έχει υπογράψει την εξαγωγή; Τι να σας πω; Απάντηση δεν πήρα. Ο Σμυρλής, πάντως, μετακινήθηκε από το ΥΠΕΞ ως σημαίνον στέλεχος στο προεκλογικό επιτελείο της ΝΔ.

Καλά η Μαδαγασκάρη. Άντε να περιμένουμε την ΕΔΕ (!). Ήθελα να’ ξερα, όμως, τα ίδια θα λένε εάν αποδειχτεί ότι η «Ωραία Ελλάς» έκανε εξαγωγές -ισραηλινού- λογισμικού υποκλοπών και στο Μπαγκλαντές, στο Σουδάν και ποιος ξέρει που αλλού;

Και καλά οι «εξαγωγές». Εκείνοι οι Μπαγκλαντεσιανοί πράκτορες που εκπαιδεύονταν στην Ελλάδα στις υποκλοπές, όπως αποκάλυψε η ισραηλινή εφημερίδα, Haaretz, επί ποίων «στόχων» ασκούνταν; Λέτε να τους είχαν να «ακούνε» ελληνικούς «στόχους» και να κυκλοφορούν με τίποτα περίεργα «βανάκια» στους δρόμους της Αθήνας;

Κασιδιαραίοι

Τέλος πάντων, ενόψει εκλογών, και αφού προηγουμένως είχα σκαλίσει λίγο το αρχείο μου με τις ατάκες Δένδια στη Βουλή περί «ταγμάτων εφόδου» και την αντιπαράθεση με τους Χρυσαυγίτες όταν ήταν υπουργός Δημόσιας Τάξης, είπα να ξύσω λίγο παλιές πληγές και να ρωτήσω για τον σχεδιαζόμενο νόμο Βορίδη για τους Κασιδιαραίους.

Και τι μου απάντησαν; «Εννοείται ότι ο Δένδιας είναι υπέρ του αποκλεισμού Κασιδιάρη. Αλλά, έτσι και γράψει βιβλίο για εκείνη την περίοδο που η Χ.Α. ήταν στα πάνω της μέχρι τη δολοφονία Φύσσα, πολλοί θα ψάχνουν να κρυφτούν». Έμεινα κάγκελο. Και γιατί, ρώτησα; Εγώ νόμιζα ότι όλη η τότε κυβέρνηση ΝΔ – ΠΑΣΟΚ (Σαμαρά – Βενιζέλου) ήταν μπετόν στο θέμα της Χρυσής Αυγής. «Δεν ξέρεις τίποτα», μου απάντησαν. «Το παιχνίδι τότε δεν ήταν και τόσο ομαδικό, όσο το παρουσίαζαν».

Ώπα, σκέφτηκα, λες να’ ναι μπηχτή για τον Σαμαρά αυτή; Από την άλλη, όμως, ξανασκέφτηκα, εκλογές έρχονται, ίσως, ποιος ξέρει, και διεκδίκηση της ηγεσίας της ΝΔ. Λογικό είναι να πέφτουν κτυπήματα κάτω από τη ζώνη. Αν, και για να πω την αλήθεια, πολύ θα’ θελα να διαβάσω ένα βιβλίο για το παρασκήνιο στη ΝΔ όσον αφορά τη Χρυσή Αυγή. Κατά τα λοιπά, όπως βλέπετε, η ΝΔ είναι μπετόν – ενωμένη ενόψει εκλογών. Δεν ξέρω η Όλγα τι λέει για όλα αυτά.

https://antinews.gr/%ce%bd%ce%af%ce%ba%ce%bf%cf%82-%ce%b4%ce%ad%ce%bd%ce%b4%ce%b9%ce%b1%cf%82-%ce%ba%ce%b1%cf%84%ce%ac-%ce%bc%ce%b7%cf%84%cf%83%ce%bf%cf%84%ce%ac%ce%ba%ce%b7-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%cf%83%ce%b1%ce%bc%ce%b1/

Συμφωνία Μητσοτάκη-Σαμαρά για την προεδρία της Δημοκρατίας;

1
Ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης (Α), συνομιλεί με τον πρώην πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά (Δ), κατά τη συνάντησή τους στο πρωθυπουργικό γραφείο στη Βουλή, Αθήνα, Δευτέρα 15 Ιουλίου 2019. ΑΠΕ ΜΠΕ/ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥ/ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΑΠΑΜΗΤΣΟΣ

Του Θάνου Κάλλη

Κρατάει χρόνια η «βεντέτα» της οικογένειας Μητσοτάκη με τον Αντώνη Σαμαρά, από την εποχή που ήταν πρωθυπουργός ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης ο πρεσβύτερος. Ο Μεσσήνιος πολιτικός, από αγαπημένο παιδί του Κ. Μητσοτάκη, έγινε αυτός που του χρέωσε πως τον έριξε από την κυβέρνηση. Για τα ιστορικά γεγονότα, ο καθένας έχει την προσωπική του εκδοχή. Ο Α. Σαμαράς πιστεύει ότι έκανε το καθήκον του στο σκοπιανό τότε. Ενώ, ο πατήρ του σημερινού πρωθυπουργού υποστήριζε πως κακώς τον επέλεξε ως υπουργό Εξωτερικών του.

Αξίζει να υπενθυμίσουμε, όμως, ότι χωρίς τη στήριξη του Α. Σαμαρά στον νυν πρωθυπουργό το 2016, δε θα είχε καταφέρει να κερδίσει την ηγεσία της ΝΔ. Ειδικότερα, σε εκείνη την εσωκομματική μάχη μεταξύ Βαγγέλη Μεϊμαράκη και Κ. Μητσοτάκη που «κονταροχτυπήθηκαν» στον πρώτο γύρο για τον «γαλάζιο θρόνο» μαζί με τους Απόστολο Τζιτζικώστα και Άδωνι Γεωργιάδη, είχε πάρει ως γνωστόν κεφάλι ο Βαγγέλης με 39,8% έναντι του Κυριάκου που βρέθηκε πίσω του με πλέον των δέκα μονάδων (28,5%) διαφορά.

Ωστόσο το «χαρτί» γύρισε στον δεύτερο γύρο, καθώς τα ισχυρά εσωκομματικά ερείσματα που είχε -και συνεχίζει να έχει- ο Μεσσήνιος πολιτικός έγειραν την πλάστιγγα υπέρ του Κυριάκου και το τελικό σκορ στον β΄ γύρο ήταν 52,43% για τον σημερινό πρωθυπουργό και 47,57% για τον Βαγγέλη.

Όμως, με την αναρρίχηση του Κυριάκου στην εξουσία, διαταράχθηκαν οι σχέσεις και το κλίμα μεταξύ των δυο ανδρών, καθώς είχε δοθεί η υπόσχεση στον Α. Σαμαρά ότι θα λάμβανε ισχυρή υποστήριξη από το Μέγαρο Μαξίμου για την κατάληψη υψηλής θέσης στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή, κάτι που δεν τηρήθηκε και τη θέση τελικά πήρε ο Μαργαρίτης Σχοινάς που έγινε αντιπρόεδρος στο θεσμικό όργανο της Ε.Ε.

Η απάντηση που έδωσε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος (Σ. Πέτσας) τότε ήταν κατατοπιστική. Κατ΄ αρχήν είχε επιβεβαιώσει ότι ο Αντώνης Σαμαράς ήθελε θέση επιτρόπου και αντιπροέδρου της Κομισιόν. Ακολούθως είπε ότι η νέα πρόεδρος Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, αρνήθηκε την αντιπροεδρία στην Ελλάδα όταν τη διεκδικούσε ο Σαμαράς, αλλά την έδωσε όταν τη διεκδικούσε ο Μαργαρίτης Σχοινάς…

Αυτό, από μόνο του ήταν ιδιαίτερα σκληρό και ταπεινωτικό για τον πρώην πρωθυπουργό. Στη συνέχεια πρόβαλλε ότι η επιλογή του κ. Σχοινά είναι εθνική επιτυχία και ότι επιβεβαίωνε την αναβάθμιση του κύρους της χώρας μας μετά τη νίκη της ΝΔ στις εκλογές του 2019. Προφανώς, όλα αυτά δεν ίσχυαν με τον Αντώνη Σαμαρά!

Ακολούθησε το επεισόδιο με την προεδρία της Δημοκρατίας, όταν -όπως έλεγαν οι γνωρίζοντες- ο πρώην πρωθυπουργός ήθελε να προταθεί από την κυβέρνηση της ΝΔ. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης πάλι δεν του έκανε την πολιτική χάρη και πρότεινε -μετά από συστάσεις του υπουργού Επικρατείας κ. Γεραπετρίτη- την Κατερίνα Σακελλαροπούλου.

Την ημέρα της εκλογής της Αικατερίνης Σακελλαροπούλου στη Βουλή για την προεδρία της Δημοκρατίας ο Σαμαράς είχε επιλέξει να λείπει σε οικογενειακό ταξίδι στις ΗΠΑ. Με αυτό τον τρόπο ο πρώην πρωθυπουργός θέλησε να δείξει ότι είναι δυσαρεστημένος με την επιλογή του Κυριάκου.

Ακολούθως, οι σχέσεις Μητσοτάκη-Σαμαρά βρίσκονταν σε πολύ κακό επίπεδο και υπήρχε μια ψυχρότητα που είχε επιδεινωθεί περαιτέρω εξαιτίας δημόσιων τοποθετήσεων του πρώην πρωθυπουργού για τα εθνικά θέματα και τις πολιτικές εξελίξεις.

Φαίνεται ότι τα πολιτικά δεδομένα έχουν ανατραπεί και σύμφωνα με δημοσίευμα της Καθημερινής, πρόσφατα πραγματοποιήθηκε «μυστικό δείπνο» Μητσοτάκη-Σαμαρά, όπου έσπασε ο «πάγος» μεταξύ των δυο ανδρών και συζητήθηκαν εσωτερικά θέματα της ΝΔ, η εκλογική στρατηγική του κόμματος και ζητήματα στα οποία ο πρώην πρωθυπουργός είχε διαφοροποιηθεί από τη γραμμή του Μαξίμου.

Ο κ. Σαμαράς θεωρεί πρωτεύον να παραμείνει αρραγής η «γαλάζια» παράταξη, προκειμένου να επιτύχει τους εκλογικούς στόχους της και να αποτρέψει τον «κίνδυνο» επιστροφής του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία.

Μέσα σε αυτά τα πλαίσια, προ ολίγων ημερών ο γνωστός «Κύριος Μάξιμος» του newsbreak.gr, που έχει άριστη πληροφόρηση σχεδόν πάντοτε για τα ενδότερα της ΝΔ, ανέφερε τα εξής:

«Ο Αντώνης Σαμαράς δεν περίμενε ποτέ ότι ο Κυριάκος θα του φερόταν με τέτοια αγνωμοσύνη. Ο Μεσσήνιος πολιτικός είναι πρακτικά ο άνθρωπος που έκανε τον Μητσοτάκη πρωθυπουργό, καθώς ήταν αυτός που φρόντισε το 2015 να τον εκλέξει πρόεδρο της Νέας Δημοκρατίας, με την απίστευτη μεθόδευση εις βάρος του Βαγγέλη Μεϊμαράκη.

Ο Σαμαράς λησμόνησε ακόμα και τα άκρως απαξιωτικά σχόλια του Κυριάκου, ο οποίος μίλησε ευθέως για «αργύρια» πίσω από την ανατροπή του πατέρα του, Κωνσταντίνου Μητσοτάκη το 1993. Κατάπιε λοιπόν την περηφάνια του, έκανε την καρδιά του πέτρα και οδήγησε άλλον έναν Μητσοτάκη στο Μέγαρο Μαξίμου.

Ζήτησε μόνο ένα αντάλλαγμα. Την προεδρία της Δημοκρατίας.

Ο Κυριάκος όμως τον πούλησε στην στροφή. Θεώρησε μάλιστα ότι ο Αντώνης Σαμαράς όχι μόνο δεν θα έπρεπε να δυσανασχετεί, αλλά θα έπρεπε να τον ευγνωμονεί αιώνια, διότι αυτός τον «καθάρισε» από τη Novartis…

Τώρα, ο πρώην πρωθυπουργός δεν πρόκειται να κάνει το ίδιο λάθος. Έχει εκτοξεύσει τις τροχιοδεικτικές βολές και περιμένει στην γωνία. Δεν πρόκειται να στηρίξει τον Κυριάκο Μητσοτάκη, εάν ο τελευταίος δεν βγει δημόσια και δεν προαναγγείλει ότι θα προτείνει τον Αντώνη Σαμαρά για την προεδρία της Δημοκρατίας. Πριν από τις εθνικές εκλογές, ώστε να μην μπορεί έπειτα να υπαναχωρήσει.

Εάν δεν το κάνει ο Κυριάκος, ας ετοιμαστεί για αντάρτικο με την απαράμιλλη και διαχρονική τεχνογνωσία του Αντώνη Σαμαρά».

https://antinews.gr/%cf%83%cf%85%ce%bc%cf%86%cf%89%ce%bd%ce%af%ce%b1-%ce%bc%ce%b7%cf%84%cf%83%ce%bf%cf%84%ce%ac%ce%ba%ce%b7-%cf%83%ce%b1%ce%bc%ce%b1%cf%81%ce%ac-%ce%b3%ce%b9%ce%b1-%cf%84%ce%b7%ce%bd-%cf%80%cf%81%ce%bf/

Είστε διοικητής κατοχικών δυνάμεων στρατηγέ μου

0

ΣΕΝΕΡ ΛΕΒΕΝΤ  Δημοσιεύθηκε 5:30 πμΕνημερώθηκε 1:32 μμ

Είσαι διοικητής κατοχικών δυνάμεων στρατηγέ μου, όχι διοικητής ειρηνευτικών δυνάμενων. Το πρώτο σου καθήκον εδώ είναι να συνεχίσεις να κρατάς υπό κατοχή τα εδάφη που κατέκτησες. Αυτή είναι η μοναδική βάση της ύπαρξής σου σε αυτό το νησί. Θεωρείς τον εαυτό σου απελευθερωτή. Εγώ σε θεωρώ κατακτητή. Αντιτίθεμαι και σε εσένα, όπως αντιτίθεμαι σε όλες τις κατοχές στον κόσμο. Ακόμα είναι μια πληγή μέσα μου οι άνθρωποι που διώξατε από τα μέρη τους, από την πατρίδα τους με τη βία των όπλων. Ακόμα και αν περάσουν χρόνια, δεν κλείνει αυτή η πληγή. Δεν θα κλείσει. Ξέρετε για τι πράγμα λυπάμαι πιο πολύ; Όταν έφτασαν στο λιμάνι εδώ τα αποβατικά σας πλοία και όταν άρχισαν να πέφτουν οι αλεξιπτωτιστές σας στις πεδιάδες μας, εδώ υπήρχε ένας φασιστικός όχλος, ο οποίος κατέλαβε τη δημοκρατία με πραξικόπημα.

Ένας μαύρος όχλος έτοιμος να σφαγιάσει τη δική του κοινότητα. Είμαι βέβαιος ότι κατάλαβαν πως ήταν η αρχή του τέλους και έχασαν τον ύπνο τους μόλις είδαν ότι πέφτετε με αλεξίπτωτα. Διότι ποτέ δεν είχαν πιστέψει ότι θα μπορούσατε να κάνετε μια τέτοια απόβαση εδώ. Διότι ήταν πολύ κοντόφθαλμοι. Και δεν ήξεραν πώς γυρίζει ο τροχός σε αυτό τον κόσμο. Το κατάλαβαν μόνο όταν φώναξαν στον κόσμο και δεν βρήκε απάντηση αυτή η κραυγή. Ακόμα και εκείνοι που θεωρούσαν πιο πολύ φίλους τους και έμπιστους θα έκλειναν τα αφτιά και κανείς δεν θα τους άπλωνε το χέρι. Ενώ επρόκειτο να σφαγιάσουν τη δική τους κοινότητα, βρέθηκαν οι ίδιοι αντιμέτωποι με μια σφαγή. Ενώ έπαιρναν τη ζωή άλλων, σάστισαν πώς θα έσωζαν τη δική τους ζωή. Αυτή πρέπει να ήταν τρομερή σαστιμάρα. Από τη μια ο εσωτερικός εχθρός. Και από την άλλη ο εξωτερικός εχθρός. Βρέθηκαν ξαφνικά στο μέτωπο απέναντι από τον εξωτερικό εχθρό όλοι όσοι επρόκειτο να δολοφονηθούν από τους φασίστες.

Αχ στρατηγέ μου, αχ. Μακάρι να ήσασταν σαν εκείνες τις προκηρύξεις ειρήνης που πετάξατε από τα αεροπλάνα. Να μην πειράζατε καθόλου τον άμαχο πληθυσμό. Να μην βίαζαν γυναίκες και κορίτσια οι στρατιώτες σας. Να μην παίρνατε με τη βία από τα χέρια κανενός την περιουσία του. Τι κακό σας είχαν κάνει οι άνθρωποι που βρίσκονταν στα χωριά τα οποία κατακτήσατε; Γιατί τους σκοτώσατε; Μακάρι να τους αγκαλιάζατε ως ένας στρατός που τους έσωσε από τον φασισμό. Να σας φιλοξενούσαν στα σπίτια τους και να πίνατε τσάι, καφέ. Θα σας κερνούσαν γλυκό καρυδάκι, γλυκό νεραντζάκι. Να τρώγατε σταφύλι βέρικο και σουλτανίνα. Να δοκιμάζατε μπουρέκια με αναρή και χαλλούμι. Σίγουρα θα έφτιαχναν ένα βραχιόλι από γιασεμί και θα σας το φορούσαν στο χέρι. Μακάρι να διώχνατε μόνο τους φασίστες. Να μην πυροβολούσατε εκείνους που δεν σας πυροβολούσαν. Θα μπορούσατε να τα κάνετε όλα αυτά. Δεν τα κάνατε.

Προτιμήσατε να είστε κατακτητής, όχι ένας πραγματικός απελευθερωτής. Είπατε ότι μας απελευθερώσατε. Αυτό δεν ήταν τίποτε άλλο εκτός από μια λαιμαριά που μας περάσατε στο σβέρκο. Αργότερα το κατάλαβαν αυτό όσοι το κατάλαβαν. Όμως αργήσαμε. Καταλάβαμε ότι η απελευθέρωση ήταν χειρότερη από την κατοχή. Γυρίσαμε και κοιτάξαμε πίσω μας. Είχε αδειάσει. Δεν είχε απομείνει κανείς να μας χαιρετήσει στον δρόμο. Εδώ και πολύ καιρό ρωτάμε ο ένας τον άλλο «πόσοι έχουμε μείνει». Δεν μας φέρατε ειρήνη. Αιχμαλωσία μας φέρατε. Και εσείς επιχειρήσατε να μας αφανίσετε, όπως όλοι οι κατακτητές του κόσμου, οι οποίοι σκοτώνουν όσους τους αντιστέκονται. Ούτε τιμή αφήσατε σε αυτή την κοινότητα, ούτε περηφάνεια. Δεν μας απελευθερώσατε. Μας αιχμαλωτίσατε. Μαζί σας πλήθυναν οι γλείφτες και οι κόλακές μας. Πόσο αδαής κοινότητα είμαστε, πόσο συμφεροντολόγοι, πόσο διπλοπρόσωποι και πόσο σκάβουμε ο ένας τον λάκκο του άλλου, έτσι δεν είναι; Υπάρχουν ανάμεσά μας κάποιοι οι οποίοι ακόμα δεν κατάλαβαν ότι ουσιαστικά είναι κυβερνήτης το άτομο που μας στείλατε εδώ ως πρέσβη. Υπάρχουν κάποιοι που ζαλίστηκαν με τα λάφυρα που λεηλάτησαν και γι’ αυτό τον λόγο δεν θέλουν καθόλου να φύγετε από εδώ. Κατέφυγαν στις δικές σας φτερούγες όσοι ζουν με τον φόβο ότι μια μέρα θα τους αφαιρεθούν από τα χέρια τους οι απαγορευμένες περιουσίες.

Ναι στρατηγέ μου, είστε ένας κατοχικός διοικητής, όχι διοικητής ειρηνευτικών δυνάμεων. Μακάρι να κάνατε αυτό που λέγατε σε εκείνες τις προκηρύξεις, να μην μοιράζατε την πατρίδα μας και να φέρνατε ειρήνη. Ξέρετε τι θα γινόταν τότε; Θα γιορτάζαμε όλοι μαζί την 20η Ιουλίου ως τη μεγαλύτερή μας γιορτή! Τώρα τη μνημονεύουμε ως την πιο θλιβερή μέρα μας!

/politis.com.cy

Τεχνολογία και Γεωπολιτικοί Κύκλοι

0

George Friedman
Υπήρξαν φαινομενικά ατελείωτες αναφορές για μαζικές απολύσεις στον κλάδο της τεχνολογίας. Εν μέρει οφείλονται σε οικονομικές συνθήκες, φυσικά, αλλά παραβλέπεται στις εκθέσεις η εγγενής ωρίμανση της βιομηχανίας της τεχνολογίας. Ο ρυθμός της γνήσιας καινοτομίας μειώθηκε σε γενικές γραμμές και η βιομηχανία φαίνεται να έχει δώσει προτεραιότητα στην ανάγκη παραγωγής παρά στην ανάγκη ανακάλυψης νέων τεχνολογικών δυνατοτήτων.

Σε κάποιο σημείο, η φαντασία δημιουργίας νέων προϊόντων που κατασκευάζονται με βάση το μικροτσίπ, των οποίων η σημασία δεν μπορεί να υπερεκτιμηθεί, έγινε δύσκολη. Πιο συγκεκριμένα, οι ορέξεις της αγοράς κορέστηκαν ολοένα και περισσότερο. Οι νέες εκδόσεις παλαιότερων προϊόντων δεν παρουσίαζαν ιδιαίτερα επιθυμητές δυνατότητες αλλά μάλλον μικρές βελτιώσεις σε πολύ χρήσιμα προϊόντα. Μερικές φορές, η αλλαγή εισήχθη για χάρη της αλλαγής. Η Tech έφτανε στο τεχνικό όριο των καταπληκτικών ανθρώπων και ανέβαζε μέσα τους τον επείγοντα χαρακτήρα της απόκτησης νέων εκδόσεων. Η τεχνολογία δεν ήταν ξεπερασμένη, αλλά ούτε και εξαιρετική.

Αυτός ο κύκλος είναι καλά δομημένος στον βιομηχανικό καπιταλισμό. Το αυτοκίνητο κατασκευάστηκε γύρω από τον κινητήρα εσωτερικής καύσης και η μαζική παραγωγή του άλλαξε ριζικά τον κόσμο. Μοτίβα χρήσης γης, οι δυνατότητες χωροθέτησης κατοικιών, η ίδια η κουλτούρα του πολιτισμού και η έννοια της απόστασης μεταμορφώθηκαν. Ο κινητήρας εσωτερικής καύσης άλλαξε την παραγωγή και τη διανομή των αγαθών και τις ανθρώπινες σχέσεις. Έγινε επίσης σύμβολο κοινωνικής θέσης. Διαφορετικές μάρκες, βασικά χτισμένες στην ίδια τεχνολογία, υπέθεταν και μερικές φορές όριζαν μια νέα ταυτότητα.

Η αυτοκινητοβιομηχανία έμαθε πώς να εμπορεύεται και πώς να κάνει το κοινό να επιθυμεί ένα νέο αυτοκίνητο. Η νέα έκδοση συχνά υπερηφανευόταν για μεγαλύτερες βελτιώσεις. Τα αυτόματα κιβώτια ταχυτήτων, οι διακοπές ρεύματος, οι υαλοκαθαριστήρες, όλα οδήγησαν τις επιχειρήσεις, και ο τζίρος των αυτοκινήτων ήταν εκπληκτικός. Η ετήσια παρουσίαση νέων μοντέλων έγινε ένα σημαντικό γεγονός, ακόμη και όταν η συναλλαγή με το παλιό σας αυτοκίνητο για ένα καινούργιο έγινε δύσκολη.

Στη δεκαετία του 1960, γινόταν ολοένα και πιο δύσκολο να σκεφτούμε καινοτομίες που θα ανάγκαζαν τους πελάτες να ανταλλάσσουν πλήρως χρησιμοποιήσιμα αυτοκίνητα για κάτι νέο. Η κοινωνική θέση ως περιθωριακό όφελος από το αυτοκίνητο άρχισε να μειώνεται. Μέχρι τη δεκαετία του 1970, η αυτοκινητοβιομηχανία ήταν οικονομικά συγκλονιστική και οι κάποτε εγγυημένες θέσεις εργασίας μετατράπηκαν σε μια σειρά απολύσεων – μόλις 50 χρόνια αφότου το αυτοκίνητο άλλαξε τον κόσμο. Απελπισμένοι να καινοτομήσουν, οι κατασκευαστές σχεδίασαν αυτοκίνητα που θα μπορούσαν να πετάξουν ή πούλησαν αυτοκίνητα που θα μπορούσαν επίσης να είναι βάρκες. Αλλά όλα όσα μπορούσαν να πουληθούν είχαν μέτριες αλλαγές σε ένα απαραίτητο εμπόρευμα.

Το πρόβλημα ήταν ότι το αυτοκίνητο είχε φτάσει σε ένα όριο, όχι της καινοτομίας αλλά της ταχύτητας της καινοτομίας που οδήγησε τη ζήτηση. Έγινε μια χρησιμότητα, όχι η εκπλήρωση ενός ονείρου ή ένα σήμα πολυπλοκότητας. Αυτό συμβαίνει στη βιομηχανία της τεχνολογίας σήμερα. Πρόσφατα, έσπασα το κινητό μου και πήγα να αγοράσω καινούργιο. Το νέο πρόσφερε καινοτομίες που δεν ήθελα, πόσο μάλλον να καταλάβω. Κάποτε είχα εμμονή με τους υπολογιστές. Τώρα, καθώς οι τιμές αυξάνονται και η ευκολία χρήσης πέφτει, λαχταρώ το Blackberry μου. Αυτό δεν σημαίνει ότι οι καινοτομίες δεν είναι πραγματικές. Απλώς τώρα, τα προϊόντα συνήθως έρχονται σε διαφορετικά χρώματα, που πωλούνται από έναν πωλητή όπως ήταν κάποτε το παλιό μου Plymouth. Η καινοτομία έχει δημιουργήσει ένα επίπεδο πολυπλοκότητας που έχει αμβλύνει το κίνητρο για την αντικατάσταση ενός τηλεφώνου.

Οι ιστορίες του αυτοκινήτου και του κινητού προμηνύονται από την εκπληκτική άφιξη του ηλεκτρισμού στα τέλη του 19ου αιώνα, που άλλαξε δραματικά την ανθρώπινη εμπειρία. Στην αρχή θεωρήθηκε ότι δεν ήταν σημαντικό. Τότε θεωρήθηκε ως το τέλος της ιστορίας. Τότε η ίδια η επιτυχία του το έκανε ρουτίνα και μπανάλ. Θα μπορούσα να μιλήσω για την ατμομηχανή και τον σιδηρόδρομο, που ήταν και οι δύο ιστορικοί άξονες που δεν μας εγκατέλειψαν ποτέ αλλά δεν επέστρεψαν ποτέ στον αρχικό ρομαντισμό τους. Καθένα ήταν μέρος της δημιουργίας ενός κύκλου γεωπολιτικής. Όπως έχω πει και αλλού, έρχεται η ώρα η οικονομία της υψηλής τεχνολογίας (αυτό που προτιμώ να ονομάζω οικονομία μικροτσίπ) να αντικατασταθεί από άλλα πράγματα, οπότε τα εγγόνια των παιδιών μου θα γελάσουν με την ιδέα ότι ο υπολογιστής αποτελούσε κάποτε την αιχμή.

*Ο George Friedman είναι ένας διεθνώς αναγνωρισμένος γεωπολιτικός αναλυτής και στρατηγιστής διεθνών υποθέσεων καθώς και ο ιδρυτής και πρόεδρος της Geopolitical Futures.

geopoliticalfutures.com

Τι ώρα είναι στο φεγγάρι; Kανείς δεν γνωρίζει: Oι επιστήμονες προσπαθούν να ορίσουν τον σεληνιακό χρόνο

0

Καθώς ολοένα περισσότερες διαστημικές αποστολές από ολοένα περισσότερες χώρες σπεύδουν στη Σελήνη και την επόμενη δεκαετία αναμένεται συνωστισμός σκαφών και ρομποτικών ρόβερ στον δορυφόρο της Γης, ενώ σχεδιάζονται και οι πρώτες μόνιμες σεληνιακές βάσεις, ανακύπτει ένα βασικό ερώτημα:

Τι ώρα είναι στο φεγγάρι; Προς το παρόν δεν υπάρχει απάντηση, αλλά όλοι έχουν αρχίσει να την ψάχνουν, επειγόντως.

Σήμερα η Σελήνη δεν έχει ανεξάρτητη ώρα. Κάθε σεληνιακή αποστολή χρησιμοποιεί τη δική της ώρα, ανάλογα με τη χώρα προέλευσης, και αυτή η ώρα σχετίζεται με τη συντονισμένη παγκόσμια ώρα (UTC) που έχει πλέον αντικαταστήσει την ώρα Γκρίνουιτς (GMT).

Όμως, σύμφωνα με το «Nature», αυτή η μέθοδος δεν είναι πολύ ακριβής και τα διαστημικά σκάφη που φτάνουν στο φεγγάρι δεν έχουν συγχρονισμένο χρόνο μεταξύ τους.

Το πρόβλημα συγχρονισμού θα γίνει μεγαλύτερο όταν δεν θα υπάρχουν πια στη Σελήνη μόνο λίγες ανεξάρτητες αποστολές, αλλά πολλές συνεργαζόμενες.

Επίσης, οι διαστημικές υπηρεσίες θα θέλουν να χρησιμοποιούν τη δορυφορική πλοήγηση που απαιτεί πολύ ακριβή χρόνο.

Δεν είναι προφανές ποια μορφή μπορεί να έχει ένας συντονισμένος σεληνιακός χρόνος.

Τα ρολόγια στη Γη και στη Σελήνη χτυπούν με διαφορετικές ταχύτητες λόγω των διαφορετικών βαρυτικών πεδίων ανάμεσα στα δύο ουράνια σώματα.

Ένας μελλοντικός επίσημος σεληνιακός χρόνος μπορεί να βασίζεται σε ένα σύστημα που θα συγχρονίζεται με τον γήινο χρόνο UTC ή μπορεί να είναι ανεξάρτητος από τον χρόνο στη Γη.

Οι εκπρόσωποι των διαστημικών υπηρεσιών και των επιστημονικών φορέων έκαναν την πρώτη σχετική διεθνή συνάντησή τους για ανταλλαγή απόψεων τον Νοέμβριο του 2022 στο Κέντρο Έρευνας και Τεχνολογίας του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Διαστήματος (ESA) στην Ολλανδία.

Όλοι συμφώνησαν ότι πρέπει γρήγορα να ληφθούν αποφάσεις.

Όπως δήλωσε η Πατρίτσια Ταβέλα, επικεφαλής του Τμήματος για τον Χρόνο στο Διεθνές Γραφείο Μέτρων και Σταθμών στις Σέβρες της Γαλλίας, εάν δεν υιοθετηθεί ένας επίσημος σεληνιακός χρόνος, οι διαστημικές υπηρεσίες και οι ιδιωτικές αεροδιαστημικές εταιρείες θα βρουν και θα επιβάλουν δικές τους λύσεις.

GPS και στο φεγγάρι

Η πιο άμεση ανάγκη για σεληνιακό χρόνο προέρχεται από τα σχέδια δημιουργίας ενός δορυφορικού συστήματος πλοήγησης για το φεγγάρι (GNSS), παρόμοιου με το GPS στη Γη, το οποίο προγραμματίζεται περίπου για το 2030.

Η ESA ενέκρινε το πρόγραμμα σεληνιακής δορυφορικής πλοήγησης Moonlight και η NASA αναπτύσσει ένα παρόμοιο πρόγραμμα, το Lunar and Communications Relay and Navigation Systems.

Μέχρι σήμερα οι αποστολές στη Σελήνη βρίσκουν το γεωγραφικό στίγμα τους χρησιμοποιώντας ραδιοσήματα σταλμένα από μεγάλες κεραίες στη Γη.

Όμως, στο μέλλον, με την αύξηση των αποστολών, η πλοήγηση θα γίνεται δορυφορικά.

Η αρχή θα γίνει το 2024, όταν ESA και NASA θα προσπαθήσουν να προσδιορίσουν θέσεις στο φεγγάρι χρησιμοποιώντας αχνά σήματα δορυφορικής πλοήγησης από τη Γη.

Σε επόμενο στάδιο, θα τεθούν σε τροχιά γύρω από τη Σελήνη δορυφόροι (ο καθένας με το δικό του ατομικό ρολόι υψίστης ακριβείας) για να υλοποιηθεί το GNSS, δηλαδή το σεληνιακό GPS.

Για αρχή, η ESA σχεδιάζει τέσσερις δορυφόρους Moonlight που θα καλύψουν την πλοήγηση στον νότιο πόλο του φεγγαριού όπου υπάρχει πολύ νερό και αποτελεί σημαντικό στόχο εξερεύνησης.

Ανοικτό παραμένει το ερώτημα αν οι αστροναύτες θα χρησιμοποιούν τον ίδιο συντονισμένο σεληνιακό χρόνο παντού στο φεγγάρι ή αν θα υπάρχουν ζώνες ώρας όπως και στη Γη.

Όχι αμελητέο πρόβλημα είναι ο ίδιος ο ορισμός του σεληνιακού χρόνου από τους μετρολόγους.

Σύμφωνα με την ειδική θεωρία σχετικότητας του Αϊνστάιν, τα ρολόγια «τρέχουν» πιο αργά στα ισχυρότερα βαρυτικά πεδία (π.χ. της Γης), σε σχέση με τα πιο αδύναμα (π.χ. της Σελήνης). Συνεπώς, για έναν παρατηρητή στη Γη, ένα ρολόι στο φεγγάρι θα χτυπάει πιο γρήγορα.

Το κεντρικό δίλημμα είναι αν ο σεληνιακός χρόνος θα βασίζεται στον γήινο χρόνο (UTC) ή αν θα είναι ανεξάρτητος.

Στη δεύτερη περίπτωση, ακόμη κι αν χαθεί η σύνδεση με τη Γη, τα ρολόγια στη Σελήνη θα συμφωνούν μεταξύ τους και θα συνεχίσουν να επιτρέπουν την ασφαλή πλοήγηση και επικοινωνία.

Αν προτιμηθεί η λύση του ανεξάρτητου χρόνου, θα αποτελέσει πρότυπο και για πιο μακρινούς πλανήτες, όταν κάποτε φθάσουν εκεί οι άνθρωποι, οπότε θα χρειαστούν π.χ. αρειανό χρόνο.

Ο συντονισμός του χρόνου του Άρη με τον γήινο χρόνο UTC θα είναι ακόμη πιο δύσκολος από ό,τι ο συντονισμός του σεληνιακού με τον γήινο.

Ο καθορισμός του χρόνου μπορεί να επηρεάσει ακόμη και τις μέρες στη Σελήνη, που μπορεί να ορισθούν διαφορετικά από ό,τι στη Γη.

Εξάλλου, παράλληλα με την ώρα στο φεγγάρι, προς ανάπτυξη είναι και ένα ενιαίο σεληνιακό διαδίκτυο, ως πρώτο βήμα για ένα Ίντερνετ σε επίπεδο ηλιακού συστήματος. Δεν πρόκειται για επιστημονική φαντασία.

  ΑΠΕ-ΜΠΕ 

“ΤΟ ΝΤΟΜΙΝΟ ΤΩΝ ΥΠΟΧΩΡΗΣΕΩΝ ΣΤΟ ΑΙΓΑΙΟ:

0

Κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Ινφογνώμων

το νέο βιβλίο του διεθνολόγου Σταύρου Καλεντερίδη:

 Η πολιτική κατευνασμού της Τουρκίας

κατά τις κρίσης του 1976, 1987 και 1996”

Στις ελληνοτουρκικές σχέσεις η πολιτική του κατευνασμού αποτελεί την διαχρονική συνειδητή επιλογή της Ελλάδος έναντι του τουρκικού αναθεωρητισμού, ο οποίος κλιμακώθηκε και τέθηκε σε σύγχρονο πλαίσιο και μορφή την επαύριον της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο το 1974. Η πολιτική αυτή δέχεται τα τελευταία χρόνια σοβαρή κριτική, ενώ προβάλλεται η στρατηγική της αποτροπής ως πιθανό δόγμα αντικατάστασής της.

Δεδομένων των ραγδαίων εξελίξεων στην περιοχή της ανατολικής Μεσογείου, η ιστορική εξέταση της πολιτικής του κατευνασμού αναδεικνύει την αναποτελεσματικότητα του δόγματος, τις αδυναμίες και τις αποτυχίες του. Στο βιβλίο εξετάζονται οι σημαντικότερες ιστορικές περιπτώσεις και συγκεκριμένα οι κρίσεις του 1976, 1987 και των Ιμίων, καθώς και οι τρεις ελληνοτουρκικές συμφωνίες που ακολούθησαν – το Πρακτικό της Βέρνης (1976), το Ανακοινωθέν του Νταβός (1988) και το Ανακοινωθέν της Μαδρίτης (1997).

Οι συγκλονιστικές αποκαλύψεις του βιβλίου βασίζονται σε προσωπικές συνεντεύξεις διπλωματών, στρατιωτικών και πολιτικών οι οποίοι συμμετείχαν στα γεγονότα, στα σχετικά αρχεία των ΗΠΑ (κατόπιν αποχαρακτηρισμού ή διαρροής τους), στα πρακτικά της Τουρκικής Βουλής και την τουρκόγλωσση βιβλιογραφία.

Βιογραφικό συγγραφέα:

Ο Σταύρος Καλεντερίδης, είναι διεθνολόγος και επικοινωνιολόγος με σπουδές σε Ελλάδα και Η.Π.Α., και διδάκτωρ ιστορίας. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος δύο κοινωφελών οργανισμών, του δέλτα – πολιτική επανάσταση (πολιτικός οργανισμός) και της Λεοντίδας (ίδρυμα προώθησης θεμάτων ιστορίας, πολιτισμού και Δημοκρατίας). Ζει και διδάσκει στην Αθήνα ενώ ασχολείται με διάφορα εγχειρήματα πολιτικής διπλωματίας, αρθρογραφεί, και συνεχίζει την προσωπική του μελέτη στην ιστορία και την πολιτική φιλοσοφία.

 

 

ΠΟΥ ΟΔΗΓΕΙΤΑΙ Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΣΤΗΝ ΟΥΚΡΑΝΙΑ; ΤΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΖΗΤΟΥΝ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

3

 24/01/2023 10:30   

Παντελής Σαββίδης

 

Μέχρι που η Δύση και συγκεκριμένα οι ΗΠΑ θέλουν να φθάσουν τον πόλεμο; Ποιες επιπτώσεις θα έχει αυτό;

Τον πόλεμο στην Ουκρανία τον διεξάγουν οι Ουκρανοί βοηθούμενοι με όπλα, πολεμοφόδια και χρήματα από τον δυτικό συνασπισμό. Με τις τρείς προϋποθέσεις (όπλα, χρήματα και πολεμοφόδια) τον διεξάγουν επιτυχώς. Και δείχνουν μια εντυπωσιακή αποφασιστικότητα στις ημέρες μας να υπερασπίσουν τα σύνορα της πατρίδας τους, όπως καθιερώθηκαν το 1991.

Από την εξέλιξη του πολέμου εξάγονται, μεταξύ αρκετών άλλων, και τα ακόλουθα συμπεράσματα.

1.-Απαραίτητη προϋπόθεση για την διεξαγωγή του είναι η αποφασιστικότητα του λαού που τον διεξάγει. Αν κάποιος λαός περιμένει να έρθουν κάποιοι
άλλοι να τον σώσουν, ο πόλεμος είναι χαμένος.

2.-Η αποφασιστικότητα πρέπει να συνοδεύεται από τα κατάλληλα οπλικά συστήματα. Όταν τα συστήματα αυτά δόθηκαν στους Ουκρανούς, υπήρξαν σαφή
αποτελέσματα επί του εδάφους. Η σχέση οπλικών συστημάτων και πολεμιστή είναι διαλεκτική.

3.-Τα οπλικά συστήματα χωρίς πολεμοφόδια είναι άχρηστα. Και αρκετά πολεμοφόδια δεν έχει καμιά χώρα που δεν τα παράγει η ίδια. Η συνήθης
προμήθεια είναι για διάστημα μιας ή δύο εβδομάδων.

4.-Η Ουκρανία άντεξε και συνεχίζει να αντέχει διότι ο λαός της ήταν αποφασισμένος να πολεμήσει. Η Δύση της προμήθευσε οπλικά συστήματα και
πολεμοφόδια καθώς και χρήματα για να λειτουργήσει η οικονομία της.

5.-Ο πόλεμος, ουσιαστικά, δεν είναι ένας πόλεμος Ρωσίας-Ουκρανίας. Είναι πόλεμος Δύσης- Ρωσίας με αξιοποίηση των Ουκρανών στο πεδίο της μάχης.

6.-Το ερώτημα είναι τι θέλει η Δύση από τον πόλεμο αυτό; Η Δύση δεν είναι ενιαία στο τι θέλει. Οι ΗΠΑ επέβαλαν μια ενότητα στην ΝΑΤΟϊκή Συμμαχία επικαλούμενες μια βασική αρχή την οποία, σωστά, σεβάστηκαν οι ευρωπαϊκές χώρες. Δεν είναι δυνατόν, παρά τις διαφωνίες της, μια χώρα να
εισβάλλει σε άλλη για να επιβάλλει τα θέλω της. Υπάρχει ο δρόμος της διπλωματίας και το διεθνές πεδίο όπου ειρηνικά μπορεί να διεκδικήσει τα
συμφέροντά της και να απαιτήσει να γίνουν σεβαστά.

7.-Η κατάληξη της αρχής αυτής για τους Ουκρανούς οδηγεί στην επιμονή για επαναπόκτηση όλων των περιοχών-και της Κριμαίας- που κατέλαβαν οι Ρώσοι. Με άμεσο στόχο της πρώτης αντεπίθεσης, να βγουν στην θάλασσα του Αζόφ.

8.-Μια τέτοια θέση επιβάλλει συνέχιση του πολέμου μέχρις εσχάτων. Και η συνέχισή του απαιτεί επανεξοπλισμό της Ουκρανίας με πολεμικά συστήματα
τα οποία θα της δώσουν το στρατιωτικό πλεονέκτημα στο πεδίο. Κυρίως άρματα αλλά και πυραυλικά συστήματα.

9.-Σε μια τέτοια περίπτωση αν η Ρωσία δει ότι χάνει τον πόλεμο, θα αντιδράσει. Και η αντίδρασή της, όπως δηλώθηκε από τα πλέον αρμόδια
χείλη, θα είναι πυρηνική.

10.-Και εδώ είναι που αρχίζει ο προβληματισμός στη Δύση: τι θέλει να πετύχει η Δύση από τον πόλεμο αυτό; Ολοκληρωτική ήττα της Ρωσίας
διακινδυνεύοντας, ακόμη, και πυρηνικό πόλεμο (τακτικό, που σημαίνει περιορισμένο στην Ευρώπη) ή την έναρξη μιας διπλωματικής διαδικασίας που
θα παγώσει το μέτωπο και θα διερευνήσει κάποιας μορφής λύση που δεν θα είναι η πλήρης αποχώρηση της Ρωσίας;

11.-Εδώ αρχίζουν τα μικρά ρήγματα στην Ευρώπη. Οι ΗΠΑ, ακόμη και σε μια πυρηνική κλιμάκωση είναι μακριά για να υποστούν τις συνέπειές της. Δεν
πρόκειται να χρησιμοποιηθούν στρατηγικά πυρηνικά όπλα. Αλλά τακτικά, λένε οι ειδήμονες. Και ενθαρρύνουν- οι ΗΠΑ- την συνέχιση του πολέμου
ευελπιστώντας σε μια αποδυνάμωση της Ρωσίας που θα την καταστήσει αδύναμο πόλο στον διαμορφούμενο πολυπολικό κόσμο.

Δεν ενδιαφέρονται για το αν ωθούν την Μόσχα να συνεργαστεί στενά με το Πεκίνο και να αναπτύξουν έναν νέο πόλο (Κίνα, Ρωσία, Ιράν και, πιθανώς,
Τουρκία).Ούτε και αν η Κίνα υποκαταστήσει την Ευρώπη στο ενδιαφέρον της Ρωσίας. Η Ευρώπη ως γεωπολιτική οντότητα είναι εντελώς υποτιμημένη στην
αμερικανική ανάλυση. Θεωρείται δεδομένη.

12. Η Ευρώπη από την άλλη, κυρίως, μέσω του Γερμανού καγκελάριου Σόλτς- και προς στιγμήν μόνο δι αυτού- εκφράζει επιφυλάξεις για την περαιτέρω
ενίσχυση της Ουκρανίας με οπλικά συστήματα τα οποία θα παρατείνουν επ΄αόριστον τον πόλεμο και, συνεπώς, την αβεβαιότητα και την οικονομική και
ενεργειακή κρίση της ηπείρου. Είναι εντυπωσιακό πόσο μόνος σε αυτήν την πολιτική βρίσκεται ο Σόλτς. Ακόμη και οι κυβερνητικοί του εταίροι (Πράσινοι και Φιλελεύθεροι) και η αντιπολίτευση των χριστιανοδημοκρατών) βρίσκεται απέναντί του. Και τον πιέζουν να στείλει άρματα στην Ουκρανία
ή να επιτρέψει σε άλλες χώρες να της παραχωρήσουν Λέοπαρντ. (Η προμήθεια ενός οπλικού συστήματος από μια χώρα συνοδεύεται από την
δέσμευση της μη εξαγωγής του χωρίς την άδεια της προμηθεύτριας χώρας).

Ο Σόλτς, ο οποίος θα έχει μαζί του – γιατί διαφορετικά δεν θα άντεχε – τμήματα της γερμανικής άρχουσας τάξης και της ευρωπαϊκής σε μια ήπειρο που απειλείται με αποβιομηχάνιση- ζήτησε από τους Αμερικανούς να στείλουν πρώτα οι ίδιοι τα τεθωρακισμένα τύπου Abrams και να ακολουθήσει μετά η Γερμανία με Leopard. Οι Αμερικανοί αρνήθηκαν την αποστολή αλλά πίεσαν τον Σόλτς να ενδώσει στην παραχώρηση Leopard στην Ουκρανία από
χώρες, όπως η Πολωνία, οι οποίες διαθέτουν μεν αλλά απαιτείται η γερμανική συναίνεση για την παραχώρησή τους. Σε αυτήν την πίεση ο Σόλτς
φαίνεται να ενδίδει.

13.-Δύο είναι, λοιπόν, τα ερωτήματα: Ο Σόλτς είναι μόνος; Διότι αν είναι μόνος κάποια στιγμή θα υποχωρήσει. Εκφράζει ευρωπαϊκές δυνάμεις που
έχουν διαφορετική προσέγγιση στον πόλεμο; Και δεύτερον: μέχρι που η Δύση και συγκεκριμένα οι ΗΠΑ θέλουν να φθάσουν τον πόλεμο; Ποιες επιπτώσεις
θα έχει αυτό;

Οι απαντήσεις και στα δύο δεν είναι, ακόμη, σαφείς.

Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΣ: Τα γεράκια του Πενταγώνου και οι Πολωνοί ρεβανσιστές ανοίγουν την πόρτα του φρενοκομείου

2

Το τελευταίο πράγμα που θα πρέπει να κάνουμε αποτιμώντας την φρίκη αυτού του πολέμου, είναι η καταγραφή και πολύ περισσότερο οι συγκρίσεις που σχετίζονται με τον αριθμό των ένθεν κακείθεν νεκρών…

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Όχι γιατί είναι ήσσονος σημασίας ζήτημα οι χαμένες ζωές των ανθρώπων. Κάθε άλλο… Αλλά διότι είναι εκ των ων ουκ άνευ, πως μια συστημική σύγκρουση όταν διαδραματίζεται στο πεδίο και εργαλειοποιεί πληθυσμούς, αυτό που θα παράξει κατ’ εξοχήν είναι εκατόμβες νεκρών από την κρίσιμη μάζα των αναλωσίμων. Αλλά και διότι το ισοζύγιο των νεκρών, με όποιον τρόπο και αν αποτιμηθεί, δεν αρκεί από μόνο του για να προσδιορίσει την ταυτότητα του νικητή και του ηττημένου.

Από την άποψη αυτή, οποιαδήποτε προσπάθεια σοβαρής γεωπολιτικής αποτίμησης, δεν μπορεί να εξαντλείται στην διαχείριση αριθμών, πολύ δε περισσότερο όταν αυτοί οι αριθμοί σχετίζονται με τα θύματα μιας πολεμικής σύγκρουσης που βρίσκεται σε εξέλιξη. Και προφανώς δεν μπορεί να αναπαράγει εμμονικές προσεγγίσεις και αναθέματα, που επιμένουν να παραβλέπουν τα αυτονόητα και να αναπαράγουν ασάφειες γύρω από κρίσιμα ζητήματα που απαιτούν ξεκάθαρες απαντήσεις.

Η σύγκρουση στο έδαφος της Ουκρανίας ήταν μαθηματικά βέβαιο πως κάποια στιγμή θα ξεσπούσε. Όχι απλά γιατί οι «κακοί» της μιας πλευράς προκάλεσαν τους «καλούς» της άλλης πλευράς και κάποιος θα έπρεπε να αναλάβει την πρωτοβουλία να δώσει ένα τέλος σε μια περιφερειακή αταξία. Αλλά διότι η Ουκρανία και η ευρύτερη περιοχή,  έχει προσλάβει μια ιδιαίτερη γεωστρατηγική φυσιογνωμία στην μεταψυχροπολεμική ισορροπία ισχύος, η οποία αποδείχτηκε εξαιρετικά ασταθής, και με «μεταβλητή» την παράμετρο της αντιπυραυλικής ασπίδας, οδήγησε στην αποσταθεροποίηση ολόκληρης της εξίσωσης.

Από την στιγμή λοιπόν που το πραγματικό διακύβευμα είχε συστημικό αποτύπωμα, μόνο αφελείς θα μπορούσαν να περιμένουν ότι αυτή η σύγκρουση θα διατηρούσε επί μακρόν τα στοιχεία μιας διμερούς αντιπαράθεσης και δεν θα προσελάμβανε αργά ή γρήγορα τον χαρακτήρα μιας ανελέητης συστημικής ρήξης.

Η Ρωσία, όταν αποφάσισε να εισβάλει στην Ουκρανία, δεν το έκανε για να απαλλάξει μια γειτονική χώρα από τα μπάσταρδα εξαμβλώματα του νεοναζισμού. Δεν είναι αυτός ο ρόλος μιας υπερδύναμης. Η Ρωσία εισέβαλε, διότι είχε επίγνωση μιας συστημικής απειλής που την βάζει στο στόχαστρο και αυτή η απειλή έχει ονοματεπώνυμο. Λέγεται ΝΑΤΟ. Η Ουκρανία είναι απλώς ο χρήσιμος ηλίθιος που μετατράπηκε σταδιακά σε αναλώσιμο εξ αιτίας των επιλογών της πολιτικής της ηγεσίας.

Επομένως, ουδείς ανακαλύπτει την Αμερική σήμερα, όταν διαπιστώνει έναν ολόκληρο χρόνο μετά το ξέσπασμα αυτού του πολέμου, ότι ολόκληρο το ΝΑΤΟ συγκρούεται με την Ρωσία στο Ουκρανικό έδαφος.

  • Το ήξεραν οι πάντες από την πρώτη στιγμή.
  • Το ήξερε η Ουκρανία που υφίσταται την επέμβαση…
  • Το γνώριζε το ΝΑΤΟ και οι Αμερικανοί γι αυτό και φρόντισαν να εργαλειοποιήσουν και να εξοπλίσουν μια υπολογίσιμη δύναμη 50 εκατομμυρίων ανθρώπων, σε μια ανελέητη proxy πολεμική αντιπαράθεση που θα αποδεικνυόταν ιδιαίτερα καταστροφική για τους εμπλεκομένους…
  • Φυσικά το γνώριζαν και οι Ρώσοι όταν ξεκίνησαν την επέμβαση, αλλά δυστυχώς γι’ αυτούς – και όχι μόνο γι’ αυτούς – ήταν οι μόνοι που έκαναν το σφάλμα να το υποτιμήσουν και σήμερα πληρώνουν πολύ ακριβά το τίμημα της απερισκεψίας τους.

Όταν λοιπόν σήμερα, έναν χρόνο μετά, επιμένουμε να αναμασάμε την διαπίστωση που λέει πως η Ρωσία βρίσκεται αντιμέτωπη με ολόκληρο το ΝΑΤΟ, το απλούστερο πράγμα που θα μπορούσε να πει κανείς είναι ότι προφανώς δουλευόμαστε.

  • Δουλευόμαστε διότι το αυτονόητο δεν είναι είδηση. Είναι παράμετρος του επιχειρησιακού σχεδιασμού και μόνο επιτελείο ερασιτεχνών θα μπορούσε να το προσπεράσει…
  • Δουλευόμαστε διότι παραμένουμε εγκλωβισμένοι στην αυταπάτη που επιμένει να αντιμετωπίζει τον πόλεμο ως ένα «γαμώτο» που αρκεί να ξεσκεπάσουμε την ΝΑΤΟική μπαμπεσιά για να αντιστραφούν οι όροι της σύγκρουσης. Στην αρένα όμως οι όροι του παιχνιδιού προσδιορίζονται από την δεδηλωμένη σύγκρουση συμφερόντων και στρατηγικών επιδιώξεων και αυτή δεν αντιλαμβάνεται τι πάει να πει «έλεος» και «ηθικές αναστολές». Δεν είναι αυτή η δουλειά της…
  • Και φυσικά δουλευόμαστε διότι ενώ από την μια μεριά συνειδητοποιούμε επιτέλους το αυτονόητο περί συστημικής σύγκρουσης, την ίδια στιγμή επιμένουμε να θέλουμε να αποτιμήσουμε το αποτέλεσμα της σύγκρουσης στα σημεία, πανηγυρίζοντας για το ότι οι Ρώσοι κατάφεραν να καταλάβουν μια κωμόπολη ή ένα χωριό μιας περιφέρειας του Ντονμπάς.

Δυστυχώς επιμένουμε να μην αντιλαμβανόμαστε ότι το ΝΑΤΟ δεν κλιμακώνει ραγδαία την στήριξή του στην Ουκρανία για να προστατεύσει από τις Ρωσικές δυνάμεις μια Ουκρανική κωμόπολη ή ένα Ουκρανικό χωριό. Την κλιμακώνει για να εξαντλήσει την Ρωσία. Για να απομειώσει την γεωστρατηγική της βαρύτητα. Για να κλειδώσει την γεωπολιτική της υποβάθμιση και εν τέλει για να την αποκαθηλώσει από την κορυφαία περιοχή της συστημικής πυραμίδας. Και θα συνεχίσει να κλιμακώνει αυτήν την στήριξη όσο η Ρωσία εμφανίζεται αδύναμη να δράσει αποτελεσματικά σε επίπεδο συμβατικό.

Προφανώς στο τι διαφορετικό θα έπρεπε να κάνει η Ρωσία δεν θα επανέλθουμε. Όχι μονάχα διότι το έχουμε εξηγήσει επαρκώς σε προγενέστερη αρθρογραφία, αλλά κυρίως διότι το «ο γέγονε γέγονε» εδώ ισχύει στο ακέραιο. Ο χρόνος δεν γυρίζει πίσω… Η αλήθεια έχει απομυθοποιηθεί… Και ουδείς εκ των πρωταγωνιστών δεν εμφανίζεται πλέον πίσω από ένα επιμελώς κατασκευασμένο παραμύθι.

Η ανησυχητική εξέλιξη είναι το γεγονός πως στις αποφάσεις της Δυτικής συμμαχίας, φαίνεται να κυριαρχούν οι επιλογές των σκληροπυρηνικών γερακιών που θέλουν την ολοκληρωτική ταπείνωση της Ρωσίας και αυτό ισοδυναμεί με το άνοιγμα της πόρτας του φρενοκομείου. Αν τελικά επιβεβαιωθούν οι πληροφορίες για την αποστολή των Αμερικανικών και των Γερμανικών αρμάτων στους Ουκρανούς, αυτό θα συνιστά μια πολύ αρνητική εξέλιξη που θα αποτελέσει προάγγελο ακόμη χειρότερων αποφάσεων.

Η σκυτάλη περνά αναγκαστικά σε άλλα κέντρα ισχύος μέσα στην Δυτική συμμαχία (Γαλλία, Ιταλία, Ισπανία) αλλά και στις μικρότερες χώρες που θα πρέπει να αντισταθούν προκειμένου να ανακοπεί η βουλιμική μανία των γερακιών που φαίνεται να παίρνει το πάνω χέρι και να παραμερίζει την λογική και την εγκράτεια, αλλά και η ρεβανσιστική σχιζοφρένεια των Πολωνών και λοιπών «ανανηψάντων» που με την στάση και τις επιλογές τους απειλούν να βάλουν την Ευρωπαϊκή Ήπειρο σε πολύ μεγάλες περιπέτειες.

Μπορεί η Γερμανία να γίνει ξανά μεγάλη στρατιωτική δύναμη;

3

Θορυβημένη από τη ρωσική επιθετικότητα, η Γερμανία προσπαθεί να αναζωογονήσει τις γερμανικές ένοπλες δυνάμεις. Εχει, ωστόσο, ακόμη πολύ δρόμο μπροστά της.

Οταν η Ρωσία προσάρτησε την Κριμαία το 2014 και στη συνέχεια υποκίνησε έναν αυτονομιστικό πόλεμο στο Ντονμπάς στην ανατολική Ουκρανία, Γερμανοί στρατιωτικοί άρχισαν να εξετάζουν την -ξαφνικά όχι τόσο ακραία- πιθανότητα ενός μεγάλου χερσαίου πολέμου στην Ευρώπη, ενός πολέμου που θα απαιτούσε από τους Γερμανούς στρατιώτες να υπερασπιστούν ευρωπαϊκά εδάφη. Μετά την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία τον Φεβρουάριο του περασμένου έτους, αυτές οι ανησυχίες έγιναν ακόμη πιο έντονες, όπως σημειώνει ο James Angelos σε μακροσκελές άρθρο του για τους New York Times.

Ο Γερμανός καγκελάριος, Ολαφ Σολτς, είχε υποστηρίξει ενώπιον της γερμανικής ομοσπονδιακής βουλής, λίγα 24ωρα μετά την έναρξη της ρωσικής εισβολής τον Φεβρουάριο του 2022, ότι επίθεση σηματοδοτεί ένα Zeitenwende – ένα ιστορικό «σημείο καμπής» για την Ευρώπη και τη Γερμανία. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι ο Πούτιν θέλει να οικοδομήσει μια ρωσική αυτοκρατορία, είχε πει τότε ο Σολτς.

Ως εκ τούτου, οι Γερμανοί έπρεπε να αναρωτηθούν τι ακριβώς χρειάζονται για να αντιμετωπίσουμε αυτήν την απειλή; Ο Γερμανός καγκελάριος είχε τότε ανακοινώσει, μεταξύ άλλων μέτρων, τη σύσταση ενός ταμείου 100 δισεκατομμυρίων ευρώ για την ενίσχυση του γερμανικού στρατού. Το σχέδιο, εάν εφαρμοζόταν, θα αποτελούσε το μεγαλύτερο άλμα στις γερμανικές στρατιωτικές δαπάνες από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και έπειτα.

Μπορεί η Γερμανία να γίνει ξανά μεγάλη στρατιωτική δύναμη;-1
(AP Photo/Michael Sohn)

Οι βουλευτές της Μπούντεσταγκ είχαν βρεθεί τότε να χειροκροτούν όρθιοι τον Σολτς. Αυτό το επίπεδο υποστήριξης θα ήταν σχεδόν αδιανόητο πριν από τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, σημειώνει ο James Angelos στους New York Times.

Στη Γερμανία, ο σκεπτικισμός για τα πλεονεκτήματα της στρατιωτικής δύναμης επέτρεψε μια μακρά διαδικασία αφοπλισμού μετά τον Ψυχρό Πόλεμο. Ως αποτέλεσμα, όπως σημειώνεται στο σχετικό άρθρο των Times της Νέας Υόρκης, η Γερμανία είναι μια ιστορική ανωμαλία στην καρδιά της Ευρώπης: ένα οικονομικό μεγαθήριο, που είναι όμως παράλληλα στρατιωτικός νάνος. Τώρα, οι Γερμανοί ηγέτες δεσμεύονται να μετατρέψουν τη χώρα τους σε μια στρατιωτική δύναμη που θα είναι ικανή να αναλάβει την ευθύνη για την ασφάλεια της Ευρώπης. Ωστόσο, το ερώτημα είναι εάν αυτοί -και μαζί τους η διστακτική σε αυτό το θέμα γερμανική κοινωνία- μπορούν να τηρήσουν αυτήν την υπόσχεση.

 

Στη Γερμανία, ειδικότερα, η χρήση στρατιωτικής ισχύος συχνά γεννά δυσάρεστους συνειρμούς με το ναζιστικό παρελθόν. Το γεγονός ότι Γερμανοί στρατιώτες έχουν επανειλημμένως εμπλακεί σε υψηλού προφίλ υποθέσεις δεξιού εξτρεμισμού δεν βοηθά. Αντιθέτως.

Μπορεί η Γερμανία να γίνει ξανά μεγάλη στρατιωτική δύναμη;-2
Ο Γερμανός καγκελάριος Όλαφ Σολτς (Benoit Tessier, Pool via AP)

Αντιδρώντας στα σχέδια που ανακοίνωσε το Βερολίνο περί αύξησης των γερμανικών αμυντικών δαπανών, Ρώσοι προπαγανδιστές χτύπησαν εκεί που πονάει. Πώς; Αφήνοντας να εννοηθεί ότι η Γερμανία επιστρέφει στον ναζισμό.

Στην πραγματικότητα, ωστόσο, η σύγχρονη Γερμανία χαρακτηρίζεται σε μεγάλο βαθμό από την αποστροφή της προς τον ακραίο εθνικισμό και τον μιλιταρισμό.

Οταν η Bundeswehr δημιουργήθηκε το 1955, σε μεγάλο βαθμό ως απάντηση στις ανησυχίες των Αμερικανών και των Βρετανών για μια πιθανή σοβιετική εισβολή στη Δυτική Γερμανία, το σώμα των αξιωματικών της αποτελούνταν σχεδόν εξ ολοκλήρου από παλιούς αξιωματικούς της Βέρμαχτ, συμπεριλαμβανομένων πρώην ανδρών των S.S.

Οι Σοβιετικοί ηγέτες εκείνη την εποχή είχαν χαρακτηρίσει την αναγέννηση του γερμανικού στρατού ως «φασιστικό ρεβανσισμό» και «επιστροφή του χιτλερισμού». Η αντίσταση στον γερμανικό επανεξοπλισμό είχε προέλθει επίσης από ένα σημαντικό τμήμα του κουρασμένου από τον πόλεμο πληθυσμού της Δυτικής Γερμανίας, που φοβόταν, όπως πολλοί τώρα, ότι θα προκαλούσε τους Ρώσους. Η Bundeswehr, ωστόσο, μεγάλωσε, με τη βοήθεια της στρατολόγησης έφτασε στο σημείο να έχει σχεδόν 500.000 στρατιώτες, και έγινε ένας από τους μεγαλύτερους ΝΑΤΟϊκούς στρατούς κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου.

Ηταν η ρωσική απειλή που οδήγησε στην ανάσταση του γερμανικού στρατού κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου και είναι για άλλη μια φορά η ρωσική απειλή που μπορεί να οδηγήσει στην αναζωογόνησή του, γράφει ο James Angelos στους New York Times, υπογραμμίζοντας ωστόσο ότι πολλοί Γερμανοί δεν συμμερίζονται τον όποιο σχετικό ενθουσιασμό. Ακόμη κι έτσι, υπάρχουν ενδείξεις ότι μια ιστορική αλλαγή -μια αυξανόμενη αποδοχή της ανάγκης για άσκηση στρατιωτικής ισχύος- ριζώνει στη Γερμανία.

Στις 12 Σεπτεμβρίου, η Κριστίνε Λάμπρεχτ, τότε υπουργός Αμυνας της Γερμανίας, υποστήριξε ενώπιον του γερμανικού Συμβουλίου Εξωτερικών Σχέσεων στο Βερολίνο ότι η Γερμανία πρέπει να είναι πρόθυμη να γίνει Führungsmacht, «ηγέτιδα δύναμη», στην Ευρώπη. Αναγνώρισε ότι αυτό μπορεί να φαίνεται ξένο στους Γερμανούς. Υπογράμμισε ωστόσο ότι «η Γερμανία ηγείται de facto ακόμη και όταν δεν το θέλει».

Τοποθετημένη στο κέντρο του ευρωπαϊκού μπλοκ, με τη μεγαλύτερη οικονομία της Ευρωπαϊκής Ενωσης και τον μεγαλύτερο πληθυσμό, η Γερμανία έχει αναπόφευκτη επιρροή στη σταθερότητα και την ασφάλεια της Ευρώπης, ακόμη κι όταν προσπαθεί να αποφύγει αυτόν τον ρόλο. Πολλοί έχουν χαρακτηρίσει τη Γερμανία «απρόθυμο ηγεμόνα», βλέποντας σε αυτήν ένα «σύμπλεγμα ηγεσίας – αποφυγής» («leadership – avoidance complex»). Αυτή η απροθυμία έχει μεγάλη σχέση με το ναζιστικό παρελθόν της Γερμανίας, θα ήταν αφελές να πιστέψουμε πως αυτό το παρελθόν αρκεί για να την εξηγήσει.

Η Γερμανία βρίσκεται, εδώ και καιρό, σε μια εξαιρετικά άνετη θέση. Εχει μια οικονομία που εξαρτάται από τις εξαγωγές, πουλά τα αυτοκίνητά της και τις μηχανές της στα μήκη και τα πλάτη της υφηλίου – και πολλά άρματα μάχης και υποβρύχια, ως ένας από τους μεγαλύτερους εξαγωγείς όπλων στον κόσμο.

Οταν ανακύπτουν, ωστόσο, απειλές για την ασφάλεια (είτε πρόκειται για το Ισλαμικό Κράτος, είτε για τη Ρωσία του Πούτιν), τότε η Γερμανία άφηνε και αφήνει άλλους να αναλάβουν τα ηνία.

Οι Γερμανοί ηγέτες έστειλαν στρατεύματα στο Αφγανιστάν, αποφεύγοντας ωστόσο να μιλούν για «πόλεμο» ακόμη και όταν οι Γερμανοί στρατιώτες συμμετείχαν εκεί σε χερσαίες μάχες, για πρώτη φορά μετά τον Β’ Παγκόσμιο. Η αποστροφή της Γερμανίας για τη στρατιωτική ισχύ έχει συντηρηθεί χάρη σε κάτι κραυγαλέο: την άμυνά της την εγγυάται η υπερδύναμη των Ηνωμένων Πολιτειών στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ.

Ολες οι πρόσφατες κυβερνήσεις των ΗΠΑ έχουν προσπαθήσει, και έχουν αποτύχει, να πείσουν τους Γερμανούς να αυξήσουν τις αμυντικές δαπάνες τους στο 2% του ΑΕΠ, όπως είναι το ζητούμενο στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ.

Ακόμη και όταν η ρητορική και οι ενέργειες του Πούτιν άρχισαν να γίνονται περισσότερο πολεμικές, μια προσέγγιση τύπου «Wandel durch Handel», ή «αλλαγής μέσω του εμπορίου», συνέχισε να καθορίζει την εξωτερική πολιτική της Γερμανίας έναντι της Ρωσίας.

Σύμφωνα με την εν λόγω προσέγγιση, η οικονομική αλληλεξάρτηση με τη Ρωσία θα ενθάρρυνε τον εκδημοκρατισμό της τελευταίας, ή τουλάχιστον μια διεθνή τάξη βασισμένη σε κανόνες που θα απέκλειε επιθετικές ενέργειες. Παράλληλα, βέβαια, θα έκανε καλό και τις γερμανικές μπίζνες.

Μέχρι το 2015, οι αυτοκρατορικές φιλοδοξίες του Πούτιν είχαν καταστεί περισσότερο ξεκάθαρες. Ωστόσο, Γερμανοί αξιωματούχοι υποστήριξαν τον αγωγό Nord Stream 2 που επρόκειτο να φέρει ρωσικό φυσικό αέριο στη Γερμανία απευθείας μέσω της Βαλτικής, παρακάμπτοντας τους υπάρχοντες αγωγούς της Ουκρανίας. Οι Γερμανοί θα συνέχιζαν μάλιστα να προωθούν την υλοποίηση του εν λόγω έργου παρά τις προειδοποιήσεις από την πλευρά των ΗΠΑ που φοβούνταν πως η γερμανική εξάρτηση από το ρωσικό αέριο δίνει στον Πούτιν μεγαλύτερη δύναμη άσκησης πιέσεων.

Τα έσοδα από τις γερμανικές αγορές ρωσικών υδρογονανθράκων βοήθησαν το Κρεμλίνο να χρηματοδοτήσει τη ρωσική στρατιωτική επέκταση. Ταυτόχρονα, οι γερμανικές στρατιωτικές δαπάνες ως μέρος του ΑΕΠ παρέμεναν κοντά σε μεταπολεμικό ιστορικό χαμηλό.

Η προσέγγιση «Wandel durch Handel» ήταν από πολλές απόψεις μια προέκταση της Ostpolitik της δεκαετίας του 1960, και στη Γερμανία η Ostpolitik είχε θεωρηθεί καθοριστική για τον τερματισμό του Ψυχρού Πολέμου.

Ωστόσο, όταν η Ρωσία εισέβαλε στην Ουκρανία τον Φεβρουάριο του 2022, οι αποτυχίες της γερμανικής πολιτικής έγιναν σαφείς ακόμη και στους Γερμανούς: Ο γερμανικός στρατός αποτελούνταν από μια γερασμένη δύναμη περίπου 183.000 στρατιωτών. Οι Γερμανοί στρατιώτες είχαν ελλείψεις σε βαριά όπλα και πυρομαχικά, προστατευτικά γιλέκα, κράνη και σακίδια.

Λίγες χώρες κλονίστηκαν τόσο τόσο βαθιά από τη ρωσική εισβολή όσο η Γερμανία. Το αυξανόμενο ενεργειακό κόστος υπονομεύει τις γερμανικές βιομηχανίες. Η «Wandel durch Handel» προσέγγιση έχει πια απαξιωθεί, καθώς τίθεται υπό αμφισβήτηση όχι μόνο η προηγούμενη πολιτική της Γερμανίας έναντι της Ρωσίας, αλλά και η τρέχουσα σχέση της με την Κίνα – τον μεγαλύτερο εμπορικό εταίρο της Γερμανίας- τη στιγμή που ο Κινέζος πρόεδρος Σι Τζινπίνγκ ενισχύει τις κινεζικές ένοπλες δυνάμεις και απειλεί με στρατιωτική δράση κατά της Ταϊβάν. Οι ηγέτες της Γερμανίας αναζητούν τώρα μανιωδώς νέες πηγές ενέργειας και επιχειρηματολογούν για την αναγκαιότητα της σκληρής ισχύος.

Ως μέρος της περί Zeitenwende ομιλίας του τον περασμένο Φεβρουάριο, ο καγκελάριος Ολαφ Σολτς υποσχέθηκε να εκπληρώσει τον στόχο αμυντικών δαπανών του ΝΑΤΟ «από τώρα και στο εξής», αν και η κυβέρνησή του ακόμη δεν έχει δεσμευτεί αναφορικά με το πότε μπορεί να συμβεί αυτό. Η γερμανική γραφειοκρατία καθιστά τη διαδικασία δαπάνης χρημάτων για όπλα εξαιρετικά αργή.

 

Εάν οι Γερμανοί ηγέτες τηρήσουν τις υποσχέσεις τους, τότε η Γερμανία θα γίνει η Τρίτη ή τέταρτη χώρα με τις μεγαλύτερες στρατιωτικές δαπάνες στον κόσμο. Πριν από τον πόλεμο, μια τέτοια εξέλιξη δεν θα ήταν ιδιαίτερα δημοφιλής. Αλλά σε μια δημοσκόπηση που διενεργήθηκε για τη γερμανική δημόσια τηλεόραση αμέσως μετά τη ρωσική εισβολή, το 69% των Γερμανών την υποστήριξε.

Το υπουργείο Αμυνας της Γερμανίας σχεδιάζει να προσθέσει στη δύναμή του περίπου 20.000 στρατιώτες. Αυτό, όμως, θα είναι δύσκολο. Το 2021, το 17,5% των θέσεων βαθμοφόρων στρατιωτικών ήταν κενές. Το προηγούμενο έτος, από τις 220 θέσεις για πιλότους αεροσκαφών στην Πολεμική Αεροπορία είχαν καλυφθεί λιγότερες από τις μισές. Η στρατιωτική θητεία στη Γερμανία ανεστάλη το 2011, οπότε πια η Bundeswehr δεν έχει άλλη επιλογή από το να κάνει τη στρατιωτική θητεία να φαίνεται συναρπαστική εάν θέλει να προσελκύσει έμψυχο δυναμικό.

Στις 16 Ιανουαρίου η Κριστίνε Λάμπρεχτ παραιτήθηκε από την ηγεσία του υπουργείου Άμυνας. Η ίδια είχε δεχθεί σφοδρή κριτική από τη συντηρητική γερμανική αντιπολίτευση επειδή απέτυχε να ενισχύσει αρκετά γρήγορα τον γερμανικό στρατό αλλά και για μια σειρά από δημόσια σφάλματά της. Στις αρχές της θητείας της, η Λάμπρεχτ, λίγες εβδομάδες πριν από την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία στις 24 Φεβρουαρίου, είχε ανακοινώσει ότι η Γερμανία θα στείλει στους Ουκρανούς 5.000 κράνη. «Είναι ένα σαφές μήνυμα: Είμαστε στο πλευρό σας», είχε πει, για να δεχθεί χλεύη. Μιλώντας στη γερμανική Bild, ο δήμαρχος του Κιέβου, Βιτάλι Κλίτσκο, είχε χαρακτηρίσει εκείνη την προσφορά της Γερμανίας «σκέτη κοροϊδία». Την επομένη της παραίτησης της Λάμπρεχτ, ο καγκελάριος Σολτς ανακοίνωσε ότι ο νέος υπουργός Άμυνας της χώρας θα γίνει ο Μπόρις Πιστόριους, ένας Σοσιαλδημοκρατικός πολιτικός που διετέλεσε υπουργός Εσωτερικών στο κρατίδιο της Κάτω Σαξονίας.

Πολλοί Γερμανοί δεν γνωρίζουν πόσο απογοητευμένοι είναι οι Ουκρανοί με τις γερμανικές πολιτικές, ούτε ότι θεωρούν ότι αυτές οι πολιτικές επέτρεψαν την τρέχουσα εισβολή. Η κυβέρνηση της Γερμανίας προσπάθησε να επανορθώσει στέλνοντας όπλα στην Ουκρανία. Νωρίτερα αυτόν τον μήνα, η Γερμανία υποσχέθηκε 40 τεθωρακισμένα οχήματα μάχης και μια συστοιχία Patriot που θα ενισχύσει την ουκρανική αεράμυνα.

Ωστόσο, οι Ουκρανοί παραμένουν δυσαρεστημένοι με τον ρυθμό και την έκταση των γερμανικών παραδόσεων όπλων. Κυρίως, οι Ουκρανοί θέλουν η Γερμανία να δώσει το πράσινο φως για την αποστολή γερμανικής κατασκευής αρμάτων μάχης Leopard 2 – ή τουλάχιστον να επιτρέψουν σε άλλες χώρες να στείλουν τέτοια άρματα. Οι ηγέτες πολλών ευρωπαϊκών κυβερνήσεων λένε ότι είναι πρόθυμοι να στείλουν τα δικά τους άρματα μάχης Leopard 2, αλλά λόγω των κανόνων επανεξαγωγής χρειάζονται την έγκριση της Γερμανίας. Στα μέσα Ιανουαρίου, Γερμανοί αξιωματούχοι δήλωσαν ότι δεν θα έδιναν αυτή την έγκριση εκτός εάν οι Ηνωμένες Πολιτείες συμφωνούσαν επίσης να στείλουν τανκς αμερικανικής κατασκευής (σ.σ. Abrams).

Σύμφωνα με έρευνα που πραγματοποιήθηκε από το Ίδρυμα Körber τον περασμένο Αύγουστο, το 52% των Γερμανών θεωρεί ότι η χώρα πρέπει να συνεχίσει να κινείται με αυτοσυγκράτηση έναντι των διεθνών κρίσεων και το 68% απέρριψε την ιδέα ότι η Γερμανία πρέπει να γίνει ηγέτιδα στρατιωτική δύναμη στην Ευρώπη.

Οι γερμανικές δυνάμεις ηγούνται φέτος της Διακλαδικής Δύναμης Πολύ Υψηλής Ετοιμότητας του ΝΑΤΟ (Very High Readiness Joint Task Force – VJTF). Τον περασμένο Ιούνιο, οι ηγεσίες των χωρών μελών του ΝΑΤΟ συναντήθηκαν στη Μαδρίτη όπου συμφώνησαν να αυξήσουν σημαντικά τη Δύναμη Ταχείας Αντίδρασης του ΝΑΤΟ. Το υπουργείο Αμυνας της Γερμανίας δήλωσε ότι θα διαθέσει έως και 15.000 στρατιώτες μαζί με περίπου 65 αεροσκάφη και 20 πλοία.

Η ανάληψη αυτών των ρόλων εντός του ΝΑΤΟ αποτελεί πρόκληση για τις γερμανικές δυνάμεις. Στο παρελθόν, η Γερμανία είχε δυσκολία να συγκεντρώσει τον εξοπλισμό που χρειάζεται προκειμένου να λάβει μέρος στις αποστολές του ΝΑΤΟ.

Σε περίπτωση πραγματικού πολέμου, λένε στρατιωτικοί ειδικοί, η Γερμανία έχει αρκετά πυρομαχικά για… δύο ημέρες μάχης. Τον Δεκέμβριο, και τα 18 τεθωρακισμένα οχήματα τύπου Puma που συμμετείχαν σε άσκηση πραγματικών πυρών χάλασαν, θέτοντας εν αμφιβόλω την «πολύ υψηλή ετοιμότητα» των δυνάμεων που τα χρησιμοποιούν. Τα εν λόγω οχήματα υποτίθεται ότι ήταν υπερσύγχρονα…

Πηγή: the New York Times , Καθημερινή

Μια Έκθεση του Κογκρέσου με χάρτη του Economist  με «ΤΔΒΚ» και εκλιπούσα την Κυπριακή Δημοκρατία!

0

Γράφει η Φανούλα Αργυρού

«ΤΔΒΚ» και εκλιπούσα την Κυπριακή Δημοκρατία!

Η Υπηρεσία Έρευνας του Αμερικανικού Κογκρέσου δημοσιοποίησε, ανανεωμένη με ημερομηνία 9 Ιανουαρίου 2023, μια Έκθεσή της για τις σχέσεις Τουρκίας/ΗΠΑ και η οποία ετοιμάστηκε για τα Μέλη και Επιτροπές του Αμερικανικού Κογκρέσου την οποία αρχικά βρήκαμε με 27 σελίδες εδώ:https://sgp.fas.org/crs/mideast/R44000.pdf Συγγραφείς, δύο Ειδικοί Για Θέματα Μέσης Ανατολής, Jim Zanottiκαι Clayton Thomas. Οι συγγραφείς έχουν ετοιμάσει τέτοιες εκθέσεις και προηγουμένως.

Η ίδια Έκθεση αντικαταστάθηκε εν τω μεταξύ με νέα ανανέωση με 68 σελίδες η οποία βρίσκεται τώρα εδώ: https://crsreports.congress.gov/product/pdf/R/R41368

Καθώς όμως η εν λόγω Έκθεση φαίνεται φορτικά βασισμένη πάνω σε πηγές ΜΜΕ (όπως BBC, FinancialTimes και New York Times) παρά σε πρωτογενή πηγές ή μαρτυρίες βασισμένες σε ακαδημαϊκές αναλύσεις, δεν φαίνεται να έτυχε σοβαρής ακαδημαϊκής έρευνας και ούτε μπορεί να χαρακτηριστεί ως «κόλαφος» για την Τουρκία όπως την παρουσίασαν κάποιοι στην Αθήνα. (Όταν αναφέρθηκαν στη πρώτη της ανανέωση.)

Επικεντρώνομαι όμως  στην ανανεωμένη έκδοση των  68 σελίδων όπου οι συγγραφείς, στη σελίδα 35 χρησιμοποίησαν ξανά ένα χάρτη με τίτλο «Competing Claims in the Eastern Mediterranean» που αντέγραψαν, «with slight modifications», από το βρετανικό περιοδικό «Economist» που περιλήφθηκε σε άρθρο του στις 20 Αυγούστου του 2020, ο οποίος αναφέρεται σε ΑΟΖ και φυσικό αέριο στην Ανατολική Μεσόγειο, και στον οποίο πάνω από την Κύπρο – γράφει επιγραμματικά «Διεκδικούν (claim)  αμφότερες η Κύπρος και η Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου».

(Σημ. ο ίδιος χάρτης του «Economist» στην πρώτη ανανέωση της Έκθεσης των δύο συγγραφέων  βρισκόταν στη σελίδα 26).

Τίτλος του άρθρου του «Economist» 20 Αυγούστου 2020:«A row between Turkey and Greece over gas is raising tension in the eastern Mediterranean: A plethora of countries is entangled in a string of disputes in the area».

https://www.economist.com/international/2020/08/20/a-row-between-turkey-and-greece-over-gas-is-raising-tension-in-the-eastern-mediterranean

https://i-epikaira.blogspot.com/2020/08/economist_21.html

Δεν αναφέρεται σε Κυπριακή Δημοκρατία παρά μόνο σκέτο «Κύπρος», ενώ ολογράφως και δίχως τουλάχιστον εισαγωγικά στην «ΤΔΒΚ».

Προκύπτουν πολλά ερωτηματικά ως εκ τούτου, ως προς πως και γιατί ένα τέτοιο επίσημο έγγραφο κρατικής υπηρεσίας του Κογκρέσου αντιγράφει χάρτες από άλλα έντυπα. Πρώτον είναι υποτιμητικό τόσο για τους συγγραφείς ειδικούς όσο και για την κοινοβουλευτική υπηρεσία και μάλλον μειώνει την αξία της έκθεσής τους. Τίθεται βέβαια και το ερώτημα κατά πόσο μια τέτοια ενέργεια να είχε στόχο την… προώθηση της «ΤΔΒΚ» αποφεύγοντας να αναφερθεί ρητά η Κυπριακή Δημοκρατία; Μήπως είναι μια ευρύτερη προσπάθεια των ΗΠΑ να καλύψουν ή να υποβαθμίσουν την συνεχιζόμενη  τουρκική κατοχή;  Για να είμαι δίκαιη με τους συγγραφείς όμως στην ανανεωμένη Έκθεση σελ. 20 περιέλαβαν ένα χάρτη που αναφέρει ότι η Τουρκία «κατέχει τη βόρεια Κύπρο».

Ως επίσης στο χρονολογικό τους σελ. 33 γράφουν ότι το 1974 « Η Τουρκία μετά από ένα ελληνικό πραξικόπημα έκανε εισβολή και κατέχει το βόρειο ένα τρίτο της νήσου» και στη σελίδα 19 παραδέχονται ότι «… ΤΔΒΚ σημαίνει Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου που μόνο η Τουρκία την αναγνωρίζει».  Όμως οι συγγραφείς δεν εξηγούν ότι η κατοχή της Τουρκίας συνεχίζεται και είναι παραβίαση του διεθνούς νόμου, όπως επιβεβαιώθηκε με το ψήφισμα του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ 550 του 1984. Αυτό το ψήφισμα όχι μόνο αναφέρεται σε «κατεχόμενο μέρος της Κυπριακής Δημοκρατίας» αλλά περιγράφει την «ΤΔΒΚ» ως «νομικά άκυρη» («legally invalid»). Επίσης, το ψήφισμα «καταδικάζει όλες τις αποσχιστικές ενέργειες».

Αυτά το ερωτήματα ενισχύονται όταν στο χάρτη αναφέρονται τα εξής: “Source: Main map created by theEconomist with slight modifications by CRS” («Πηγή: Κύριος χάρτης δημιουργήθηκε από τον  Economist με μικρές τροποποιήσεις από την Υπηρεσία Έρευνας του Κογκρέσου».) Εφόσον λοιπόν έγιναν μικρές τροποποιήσεις στο χάρτη του «Economist» είναι άξιο απορίας γιατί δεν διορθώθηκε και η ανακρίβεια σε σχέση με την Κυπριακή Δημοκρατία και το παράνομο καθεστώς!

Στις 13 Ιανουαρίου 2023 έστειλα ηλεκτρονική επιστολή στους συγγραφείς  κ.κ. Jim Zanotti και Clayton Thomasμε αντίγραφα στον Πρόεδρο της Ομοσπονδίας Κυπρίων ΗΒ κ. Χρήστο Καραολή και τον Πρόεδρο της Παγκόσμιας Συντονιστικής Επιτροπής Κυπριακού Αγώνα κ. Φίλιππο Κρίστοφερ στις ΗΠΑ και άλλους, ζητώντας άμεση διόρθωση στο χάρτη στην εν λόγω Έκθεση προς τα Μέλη και Επιτροπές του Κογκρέσου και απολογία την οποία ευχαρίστως θα δημοσιεύσω αν δοθεί.

Δεύτερη ανακρίβεια

Παράλληλα να προσθέσω και μια επιπρόσθετη ανακρίβεια στο χάρτη του «Economist» που χρησιμοποίησαν οι δύο συγγραφείς του Τμήματος Έρευνας του Κογκρέσου. Παρόλο που τα σύνορα μεταξύ Ισραήλ και κατεχόμενων Παλαιστινιακών περιοχών είναι σωστά, μαρκαρισμένα με διακεκομμένες γραμμές (dotted lines),  οι γραμμές κατάπαυσης του πυρός (στη ΚΔ)  – στη μέση των οποίων βρίσκεται η λεγόμενη «νεκρά ζώνη – buffer zone» που ελέγχουν στρατεύματα των Ηνωμένων Εθνών – που χωρίζουν την Κυπριακή Δημοκρατία και την κατεχόμενη βόρεια πλευρά αυτού του κυρίαρχου κράτους δεν είναι μαρκαρισμένες με τον ίδιο τρόπο αλλά με μια συνεχή γραμμή.  Ο τρόπος αυτός δημιουργεί τη λανθασμένη εντύπωση ότι οι γραμμές κατάπαυσης του πυρός είναι και … διεθνή «σύνορα»!

Ο «Economist» και η βρετανική πολιτική έναντι της Κύπρου

Το βρετανικό περιοδικό “Economist” όμως είναι γνωστό για την υποστήριξή του προς την βρετανική πολιτική έναντι του λεγόμενου Κυπριακού.

Από νωρίς το 1975, συγκεκριμένα στο τεύχος του 8 Μαρτίου 1975 με τίτλο «Μια διέξοδος για την Κύπρο» («Away out for Cyprus») είχε δημοσιεύσει χάρτη υποστηρίζοντας λύση συνομοσπονδίας με δύο «componentparts».  Παράλληλα με το  βρετανικό Φόρειν ΄Οφις που προσπαθούσε να πείσει ακριβώς τον ίδιο καιρό την Κυπριακή  Δημοκρατία και την  Ελληνική Κυβέρνηση να δεχθούν την δι-κοινοτική, διζωνική ομοσπονδία. (Βιβλίο γράφουσας «Διζωνική vs Δημοκρατία» 2019).

 Economist 8.3.1975

«Αδούλωτη Κερύνεια»

Στις 14.1.2023, ακολούθησε παρόμοια ηλεκτρονική επιστολή και από τον πρόεδρο του προσφυγικού σωματείου «Αδούλωτη Κερύνεια» προς τους συγγραφείς και άλλους παραλήπτες ζητώντας επανόρθωση της ανακρίβειας.

 

Ερωτάται επομένως η Ηγεσία του Αμερικανικού Κογκρέσου στη Γερουσία και στη Βουλή των Αντιπροσώπων, να  αναμένουμε άραγε διορθωτική πράξη από τους συγγραφείς του Κογκρέσου σεβόμενοι την «στρατηγική σύμμαχο» των ΗΠΑ, ονόματι ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ή θα επικρατήσει η «πολιτική» του βρετανικού «Economist»;

 

Φανούλα Αργυρού

Ερευνήτρια/δημοσιογράφος

Λονδίνο

Σελίδα 26     https://sgp.fas.org/crs/mideast/R44000.pdf

Σελίδα 35     https://crsreports.congress.gov/product/pdf/R/R41368

 

Οι συγγραφείς ανταποκρίθηκαν έγινε επανόρθωση

Είμαστε στην ευχάριστη θέση να δημοσιοποιήσουμε  (προλάβαμε να προσθέσουμε  στην ίδια έκδοση της Κυριακής 22 Ιανουαρίου 2023)  ότι οι συγγραφείς ανταποκρίθηκαν με ιμειλ προς την γράφουσα και τον κ. Ιωάννη Σιεκέρσαββα πρόεδρο της «Αδούλωτης Κερύνειας» το βράδυ της Πέμπτης 19 Ιανουαρίου 2023. Λάβαμε το ιμειλ στις 21.20 ώρα Λονδίνου.  Mας ενημέρωσαν ότι έγιναν διορθώσεις στο χάρτη του «Economist».  Το ιμειλ υπέγραψε ο συγγραφέας κ. Jim Zanotti με αντίγραφο στον συνάδελφό του Thomas Clayton.   Συγκεκριμένα:

  • Προστέθηκαν εισαγωγικά στην αναφορά «Turkish Republic of Northern Cyprus» στο χάρτη του «Economist» που χρησιμοποίησαν.
  • Προστέθηκε Σημείωση (Note) εξηγώντας : «Όπως αναφέρεται σε άλλο μέρος της έκθεσης το 1983, οι Τουρκοκύπριοι που διαχειρίζονται ένα κομμάτι της νήσου Κύπρου ανακήρυξαν αυτό το κομμάτι ως «Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου» παρόλο που καμία χώρα εκτός της Τουρκίας δεν το αναγνωρίζει και το ψήφισμα του Συμβουλίου  Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών 541 (1983) θεώρησε τον ισχυρισμό των Τουρκοκυπρίων  ως νομικά άκυρο».  Παραθέτω το διορθωμένο χάρτη με την πρόσθετη Σημείωση.

Οι επανορθώσεις  σε αμφότερους τους συνδέσμους εδώ –

https://crsreports.congress.gov/product/pdf/R/R44000

https://crsreports.congress.gov/product/pdf/R/R41368

Τους ευχαριστούμε..

Φανούλα Αργυρού και Ιωάννης Σιεκέρσαββας

Πηγή: ΟΝΗΣΙΛΟΣ

https://www.militaire.gr/mia-ekthesi-toy-kogkresoy-me-charti-toy-economist-me-tdvk-kai-eklipoysa-tin-kypriaki-dimokratia/