Αρχική Blog Σελίδα 1736

Νότης Μαριάς-H «απόβαση» Μελόνι στη Λιβύη αιφνιδιάζει Ερντογάν

0

 

Η «οικονομική απόβαση» της Ιταλίας στη Λιβύη στις 28 Ιανουαρίου 2023 και η συνακόλουθη υπογραφή συμφωνιών των πετρελαϊκών εταιρειών των δύο χωρών (www.ilsole24ore.com 28/1/2023) αποτελεί στην ουσία τη ρελάνς της Μελόνι στην υπογραφή στις 3 Οκτωβρίου 2022  των δύο μνημονίων συνεργασίας Άγκυρας και Τρίπολης στο πεδίο της έρευνας, εξόρυξης και εκμετάλλευσης πετρελαίου και φυσικού αερίου εκ μέρους τουρκικών εταιρειών.

Κατά την επίσκεψη λοιπόν της Μελόνι στην Τρίπολη της Λιβύης τα θέματα της ενέργειας και της μετανάστευσης βρέθηκαν στο επίκεντρο των διμερών συζητήσεων (www.repubblica.it 28/1/2023), με την ιταλική ΕΝΙ να υπογράφει με την Εθνική Εταιρεία Πετρελαίου (NOC) της Λιβύης «συμφωνία για το φυσικό αέριο ύψους 8 δισεκατομμυρίων δολαρίων – τη μεγαλύτερη μεμονωμένη επένδυση στον ενεργειακό τομέα της Λιβύης εδώ και περισσότερες από δύο δεκαετίες» (www.kathimerini.gr 28/1/2023).  Έτσι η συμφωνία της ΕΝΙ μετατρέπει την Ιταλία  σε ενεργειακό hub για την Ευρώπη (www.ilmessaggero.it 28/1/2023)

Όπως έχουμε ήδη αναλύσει από τον Απρίλιο του 2021 η Λιβύη αποτελεί πεδίο έντονου ανταγωνισμού Ιταλίας και Τουρκίας και αυτή ήταν άλλωστε και η πραγματική αιτία για την επίθεση Ντράγκι σε Ερντογάν τον οποίο χαρακτήρισε δικτάτορα για να ακολουθήσει πλέον η όξυνση των σχέσεων Ρώμης και Άγκυρας (www.notismarias.gr 19/4/2021).

Πριν λοιπόν στεγνώσει το μελάνι της υπογραφής των νέων τουρκολιβυκών μνημονίων τον περασμένο Οκτώβριο (www.libyaobserver.ly 5/10/2022), η Ρώμη θορυβημένη έκανε άνοιγμα στην κυβέρνηση της Λιβύης (www.notismarias.gr 17/10/22). Αποδέκτης των επαφών ήταν η υπουργός εξωτερικών της Λιβύης Εξωτερικών Najla Al-Manqoush (www.giornalediplomatico.it 10/10/2022).

Και ενώ ακόμη στην Ρώμη δεν είχε καν ορκιστεί η νέα κυβέρνηση, ο πρέσβης της Ιταλίας στη Λιβύη Giuseppe Grimaldi στη συνάντηση του με την Al-Manqoush στις 10/10/2022 στην Τρίπολη δεν έχασε καιρό καθώς εξέφρασε τη στήριξη της χώρας του για τη διατήρηση της ασφάλειας και της σταθερότητας που οδηγεί σε εθνικές εκλογές στη Λιβύη, επαναλαμβάνοντας μάλιστα ότι η σταθερότητα της Λιβύης είναι «θεμελιώδους και ζωτικής σημασίας» για ολόκληρη την περιοχή της Μεσογείου (www.libyaobserver.ly 11/10/2022).

Από την πλευρά της η Al-Manqoush δήλωσε ότι η Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας (GNU) ανυπομονεί να συνεργαστεί με τη νέα ιταλική κυβέρνηση και να οικοδομήσει σχέσεις για το καλό και των δύο εθνών. Και αφού συνεχάρη τον Ιταλό πρέσβη για τη νέα κυβέρνηση της χώρας του, τόνισε την ετοιμότητα της GNU να συνεργαστεί με τη νέα ιταλική διοίκηση και να οικοδομήσει σχέσεις βασισμένες σε αμοιβαία συμφέροντα που εξυπηρετούν και τις δύο πλευρές (https://specialelibia.it 11/10/2022).

Και κατέληξε επισημαίνοντας την πολύτιμη σχέση που ενώνει τη Λιβύη και την Ιταλία, τονίζοντας τη σημασία της συνέχισης της ενίσχυσης ισχυρών οικονομικών και πολιτικών δεσμών (www.libyaobserver.ly 11/10/2022).

Και χωρίς να χάσουν χρόνο οι Ιταλοί παίζοντας έξυπνα «το ευρωπαϊκό χαρτί» άρχισαν να προτείνουν τρόπους εξαγωγής λιβυκών ψαριών απευθείας στην ΕΕ με τις συζητήσεις να επικεντρώνονται στους τρόπους ανάπτυξης εγκαταστάσεων για την εκφόρτωση, την επεξεργασία και τη μεταφορά των αλιευτικών προϊόντων της Λιβύης (www.libyaherald.com/ 10/10/2022).

Στη συνέχεια η Μελόνι φρόντισε να ρίξει γέφυρες στον Ερντογάν με τους δύο ηγέτες να συναντώνται στο Μπαλί στο περιθώριο της Συνόδου Κορυφής του   G-20 (www.dailysabah.com 15/11/2022).

Κατά τη διάρκεια της συνάντησης, Μελόνι και Ερντογάν συμφώνησαν να αδράξουν την ευκαιρία «να αξιοποιήσουν από κοινού το τεράστιο δυναμικό της περιοχής της Μεσογείου», τονίζοντας «την ανάγκη συνεργασίας για την αντιμετώπιση της παράτυπης μετανάστευσης και τη διευκόλυνση της επίλυσης της λιβυκής κρίσης» εκφράζοντας ταυτόχρονα «την επιθυμία τους για περαιτέρω ενίσχυση των διμερών εμπορικών σχέσεων (www.governo.it 15/11/2022).

Πρέπει πάντως να σημειωθεί ότι παραμονές της επίσκεψης Μελόνι στη Λιβύη άνοιξε τις πύλες της  στην Τρίπολη η Έκθεση των Αντιπροσώπων των Ιταλικών βιομηχανιών (www.libyaherald.com 24/1/2023) με τη συμμετοχή 35 ιταλικών επιχειρήσεων που εκπροσωπούν την αφρόκρεμα της ιταλικής βιομηχανίας.

Αναφερόμενος στο mega-deal των 8 δις δολαρίων ο διευθύνων Σύμβουλος της ΕΝΙ Claudio Descalzi επισήμανε ότι ΕΝΙ και ΝΟC κατάφεραν να βρουν μια τεχνική και οικονομική συμφωνία για την εκμετάλλευση φυσικού αερίου που όταν καταστεί πλήρως λειτουργική θα ικανοποιήσει τις ανάγκες της Λιβύης σε ηλεκτρική ενέργεια ενώ το 1/3 της παραγωγής του φυσικού αερίου θα εξάγεται στην Ιταλία για την κάλυψη των εκεί ενεργειακών αναγκών (www.ilgiornale.it 28/1/2023).΄

Ως γνωστόν η ιταλική πολυεθνική ΕΝΙ έχει τεράστια συμφέροντα στη Λιβύη. Κατ΄ αρχάς είναι ο φορέας εκμετάλλευσης αλλά και κατά 50% μέτοχος του περίφημου Western Libyan Gas Project (WLGP) που περιλαμβάνει το χερσαίο παραγωγικό κοίτασμα της Wafa στα σύνορα Λιβύης-Αλγερίας, τα υπεράκτια παραγωγικά κοιτάσματα Bahr Essalam και Bouri, το συγκρότημα εγκαταστάσεων επεξεργασίας πετρελαίου και φυσικού αερίου με δεξαμενές αποθήκευσης αργού πετρελαίου και προϊόντων καθώς και  εγκαταστάσεις φόρτωσης υγραερίου στο Mellitah και τον Αγωγό Greenstream που μεταφέρει φυσικό αέριο από το συγκρότημα Mellitah στη Σικελία. Το 2019, το WLGP παρείχε 5,4 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα φυσικού αερίου στην Ιταλία, που αντιστοιχεί στο 8% της ζήτησης φυσικού αερίου της Ιταλίας. Αυτό βέβαια έγινε εφικτό λόγω των στενών σχέσεων της Ιταλίας με την ψευτοκυβέρνηση του Σάραζ. Έτσι όπως προκύπτει από στοιχεία η τροφοδοσία της Ιταλίας με λιβυκό φυσικό αέριο στο διάστημα 2012-2020 δεν παρουσίασε ιδιαίτερα προβλήματα (www.spglobal.com 21/1/2020).

Και το κερασάκι στην τούρτα η δήλωση της Μελόνι μετά το mega-deal της ΕΝΙ ότι «η Ιταλία επιθυμεί να παίξει σημαντικό ρόλο και να βοηθήσει τις αφρικανικές χώρες να αναπτυχθούν και να γίνουν πλουσιότερες-μια συνεργασία που δεν θα είναι ληστρική αλλά θα αφήσει κάτι στα έθνη» (www.rainews.it 28/1/2023).

Πάντως η «απόβαση» Μελόνι στη Λιβύη αιφνιδίασε τον Ερντογάν.

Έτσι ενώ για τις πρόσφατες συμφωνίες της ΕΝΙ στη Λιβύη ο τουρκικός τύπος απλά προχώρησε σε μια άχρωμη και άοσμη  ανάλυση της συμφωνίας ΕΝΙ- NOC (www.hurriyetdailynews.com 30/1/2023) χωρίς ιδιαίτερες επικρίσεις (www.dailysabah.com 28/1/2023) στη συνέχεια κυκλοφόρησε η είδηση ότι ο Ερντογάν προωθεί άμεσα προς κύρωση στην τουρκική Εθνοσυνέλευση και το δεύτερο παράνομο τουρκολιβυκό μνημόνιο για την έρευνα και αξιοποίηση υδρογονανθράκων στην Λιβύη εκ μέρους τουρκικών εταιριών (www.tanea.gr 1/2/2023).

https://www.militaire.gr/h-apovasi-meloni-sti-livyi-aifnidiazei-erntogan/

Bloomberg: Τι πρέπει να κάνει το NATO με τον Ερντογάν

0

Η Τουρκία του Ερντογάν εξελίσσεται σε σοβαρό πρόβλημα για το ΝΑΤΟ

Του Andreas Kluth

Χρειάζεται μια κλινική περίπτωση σολιψισμού για να συμπεριφέρεται κανείς τόσο ανεύθυνα όσο ο πρόεδρος της Τουρκίας Ταγίπ Ερντογάν. Από την άλλη, φυσικά, ίσως το κάνει επίτηδες. Ο Ερντογάν βρίσκεται αντιμέτωπος με μια εκλογική αναμέτρηση τον Μάιο – την οποία, παρά τις μηχανορραφίες του ως αυταρχικού ηγέτη, θα μπορούσε θεωρητικά να τη χάσει. Στην πορεία, προφανώς, προσπαθεί να ενεργοποιήσει τις σκληροπυρηνικές και ισλαμιστικές βάσεις του. Για εκείνον, αυτό φαίνεται να σημαίνει να ενεργεί σαν γεωπολιτικό “ορκ”.

Επισήμως, η χώρα του είναι ένα από τα 30 κράτη-μέλη του ΝΑΤΟ και, στα χαρτιά, ακόμη και σήμερα υποψήφια για ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση – κάποτε. Στην πραγματικότητα, συχνότερα υπονομεύει παρά ενισχύει τη δυτική συμμαχία και την ΕΕ, ως μέρος της αντιδυτικής και νεο-οθωμανικής του “επίθεσης”. Αυτή περιλαμβάνει ακόμη και απειλές πολέμου κατά της Ελλάδας, συμμάχου του στο ΝΑΤΟ. Σημαίνει όμως κυρίως μπλοκάρισμα της ένταξης στη Συμμαχία δύο πρώην ουδέτερων χωρών της ΕΕ, της Φινλανδίας και της Σουηδίας.

Οκτώ μήνες αφότου οι βορειοευρωπαίοι υπέβαλαν αίτηση για ένταξη στη συμμαχία, μόνον η Ουγγαρία και η Τουρκία δεν έχουν ακόμη επικυρώσει την προσχώρησή τους, η οποία υποτίθεται ότι θα οριστικοποιηθεί στη σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ στο Βίλνιους τον Ιούλιο. Η Ουγγαρία έχει πλέον σηματοδοτήσει ότι δεν θα σταθεί εμπόδιο. Αυτό αφήνει μόνη της την Τουρκία – δηλαδή τον Ερντογάν.

Διάσπαση

Ο επικεφαλής του τουρκικού κράτους άφησε πρόσφατα να εννοηθεί ότι μπορεί να είναι εντάξει με την ένταξη των Φινλανδών, αλλά ότι δεν έχει καμία διάθεση να “καταπιεί” τους Σουηδούς. Και αυτό θέτει ένα νέο δίλημμα, τόσο για τις δύο βορειοευρωπαϊκές χώρες, όσο και για τη Συμμαχία. Πρέπει οι Φινλανδοί να προχωρήσουν και να ενταχθούν χωρίς τους Σουηδούς;

Γεωγραφικά, πολιτιστικά, ιστορικά, πολιτικά και στρατηγικά, η Σουηδία και η Φινλανδία σήμερα θεωρούν τους εαυτούς τους όχι ως ένωση, αλλά ως ζευγάρι. Οι Φινλανδοί, οι οποίοι μοιράζονται σύνορα 1.300 χιλιομέτρων με τη Ρωσία, είναι στρατιωτικά ισχυροί στην ξηρά, οι Σουηδοί στη θάλασσα και στον αέρα. Μαζί, θα μπορούσαν να εξασφαλίσουν – ο ένας για τον άλλον και συνολικά για το ΝΑΤΟ – τη Βαλτική Θάλασσα έναντι μιας ρωσικής επίθεσης και να βοηθήσουν στην άμυνα της Εσθονίας, της Λετονίας, της Λιθουανίας και της Πολωνίας. Για όλους αυτούς τους λόγους, οι δύο χώρες υπέβαλαν αίτηση στο ΝΑΤΟ από κοινού. Με τη σειρά τους, οι περισσότεροι από τους συμμάχους τούς αγκάλιασαν με ενθουσιασμό ως το “δυναμικό δίδυμο” στον Βορρά.

Τι πρέπει να κάνει το NATO με τον Ερντογάν
Με την ένταξη Σουηδίας και Φινλανδίας, η Βαλτική μπορεί να μετατραπεί σε “νατοϊκή λίμνη”

Όχι ο Ερντογάν. Εκείνος εντόπισε μια ευκαιρία να εκβιάσει ολόκληρη τη συμμαχία. Οι Σουηδοί, στη δική του λογική, έχουν υπάρξει πολύ επιεικείς απέναντι στις κουρδικές ομάδες τις οποίες εκείνος θεωρεί τρομοκρατικές. Επιπλέον, δεν πουλούσαν στην Τουρκία τα όπλα τα οποία εκείνη θα ήθελε. Έτσι, η Άγκυρα έστειλε στη Στοκχόλμη μια λίστα με αιτήματα.

Οι Σουηδοί έχουν συμμορφωθεί με σχεδόν όλες τις τουρκικές απαιτήσεις. Έχουν καταστείλει τις κουρδικές ομάδες και έχουν δώσει απτά δείγματα ότι θα χαλαρώσουν τους περιορισμούς στις εξαγωγές όπλων, ώστε η Τουρκία να μπορεί να αγοράσει από το εμπορικό οπλοστάσιό τους. “Σοκαριστικά”, ωστόσο, εξακολουθούν να πιστεύουν στο κράτος δικαίου και στην ελευθερία του λόγου. Γι’ αυτό δεν μπορούν να διευκολύνουν τον Ερντογάν σε δύο συγκεκριμένα σημεία.

Πρώτον, δεν μπορούν απλώς να εκδώσουν στην Τουρκία όποιον ο Ερντογάν θα ήθελε να φυλακίσει. Αυτό περιλαμβάνει τον Bulent Kenes, έναν δημοσιογράφο ο οποίος δεν έχει καμία απολύτως σχέση με Κούρδους τρομοκράτες. Ο Ερντογάν ισχυρίζεται ότι ο Kenes έχει δεσμούς με τον Φετουλάχ Γκιουλέν, ισλαμιστή ιεροκήρυκα τον οποίο ο Ερντογάν κατηγορεί για απόπειρα πραξικοπήματος στην Τουρκία το 2016. Ο Kenes αρνείται οποιαδήποτε ανάμειξη. Ούτε έχει διαπράξει κάτι που ισοδυναμεί με έγκλημα στη Σουηδία. Στην πραγματικότητα, θα ήταν πολιτικός κρατούμενος στην Τουρκία. Έτσι το σουηδικό ανώτατο δικαστήριο μπλόκαρε την έκδοση. Σε μια χώρα με ανεξάρτητο δικαστικό σώμα, αυτό είναι το τέλος της ιστορίας, όπως οι Τούρκοι θα μπορούσαν – με θλίψη – να διαπιστώσουν.

Έπειτα, υπάρχει ένα πραγματικά λυπηρό περιστατικό απρόβλεπτης βλακείας που παρόλα αυτά θεωρείται νόμιμο στη Σουηδία για λόγους ελευθερίας του λόγου. Τις προάλλες, ο Rasmus Paludan, ένας ακροδεξιός ταραξίας με δανικό και σουηδικό διαβατήριο, ο οποίος έχει καταδικαστεί στη Δανία για ρατσισμό και συκοφαντική δυσφήμιση, έκαψε ένα αντίγραφο του Κορανίου κοντά στην τουρκική πρεσβεία στη Στοκχόλμη. Αυτό ήταν ηλίθιο και προσβλητικό. Αλλά σε μια ελεύθερη χώρα, επιτρέπεται να είσαι προσβλητικά ανόητος. Οι Σουηδοί ζήτησαν συγγνώμη. Ο Ερντογάν προσποιήθηκε ότι δεν καταλαβαίνει από τέτοιες “υποκρισίες” και κήρυξε νεκρή την προσπάθειά τους για ένταξη στο ΝΑΤΟ.

Σκανδαλώδης στάση

Αυτό που κάνει τις μανούβρες του Ερντογάν τόσο σκανδαλώδεις είναι το γεωπολιτικό πλαίσιο. Εδώ είναι το μόνο πράγμα που έχει σημασία: ο πρόεδρος της Ρωσίας Βλαντιμίρ Πούτιν διεξάγει έναν γενοκτονικό πόλεμο ιμπεριαλιστικής επιθετικότητας εναντίον της Ουκρανίας και δεν χάνει ευκαιρία να λέει στους Ρώσους ότι θεωρεί την Ουκρανία έναν απλό “πληρεξούσιο” του ΝΑΤΟ και της Δύσης.

Ωστόσο, αντί να κατανοήσει αυτή τη στροφή ως Zeitenwende και να συσπειρωθεί στις τάξεις των συμμάχων του, ο Ερντογάν συνεχίζει να παίζει και με τις δύο πλευρές, το ΝΑΤΟ και τη Μόσχα. Χρησιμοποιεί ακόμη και ένα ρωσικό αντιπυραυλικό σύστημα, τους S-400, το οποίο ανατρέπει την αμυντική υποδομή του ΝΑΤΟ. Να ένα ανοικτό και δίκαιο ερώτημα: σε περίπτωση που ο Πούτιν επετίθετο σε μια χώρα-μέλος του ΝΑΤΟ, θα συμμετείχε ο Ερντογάν στην υπεράσπιση αυτής της συμμάχου;

Τι πρέπει, λοιπόν, να κάνουν οι Φινλανδοί, οι Σουηδοί και το ΝΑΤΟ γι’ αυτό το χάος; Πρώτον, θα πρέπει να περιμένουν τις εκλογές στην Τουρκία τον Μάιο. Ο Ερντογάν μπορεί να ηττηθεί στις εκλογές για την Προεδρία ή το πολιτικό μπλοκ του να χάσει την πλειοψηφία στο κοινοβούλιο ή και τα δύο. Ένας νέος Τούρκος ηγέτης ή νομοθετικό σώμα μπορεί κάλλιστα να αποδειχθούν πιο σοφοί. Ακόμη δε κι αν ο Ερντογάν παραμείνει στην εξουσία, μπορεί να ξαναβρεί τα λογικά του, μόλις τελειώσει η εκστρατεία. Είτε έτσι είτε αλλιώς, υπάρχει ακόμη ελπίδα το ΝΑΤΟ να καλωσορίσει επισήμως τόσο τη Σουηδία όσο και τη Φινλανδία στο Βίλνιους τον Ιούλιο.

Εάν, από την άλλη πλευρά, ο Ερντογάν κρατήσει το αξίωμά του και συνεχίσει να “πετά φωτιές”, η Φινλανδία θα πρέπει να προχωρήσει μόνη της – με την ευλογία της Σουηδίας – και να γίνει μέλος του ΝΑΤΟ. Ταυτόχρονα, η Σουηδία, η οποία έχει ήδη βαθείς υλικοτεχνικούς δεσμούς με το ΝΑΤΟ και διμερείς συμφωνίες με τις ΗΠΑ και άλλες δυτικές δυνάμεις, θα πρέπει να συνεχίσει να ενσωματώνεται στη συμμαχία σαν να ήταν μέλος, με σκοπό να επισημοποιήσει την ένταξή της το συντομότερο δυνατό. Αυτό που έχει σημασία είναι ο Πούτιν να μην έχει καμία αμφιβολία ότι μια επίθεση είτε στη Σουηδία είτε στη Φινλανδία, είτε σε οποιαδήποτε χώρα του ΝΑΤΟ, θα απαντηθεί από ολόκληρο το μπλοκ. Εν ολίγοις, ο Πούτιν πρέπει να γνωρίζει ότι, σε μια τέτοια περίπτωση, θα έχανε.

Πέρα απ’ όλα αυτά, ενώ θα συγκεντρώνονται στο Βίλνιους, οι σύμμαχοι θα πρέπει επίσης να τρέξουν να ρυθμίσουν κάποια προβλήματα του “οίκου” τους τα οποία χρονίζουν. Όπως η ΕΕ, αλλά σε αντίθεση με σχεδόν κάθε άλλη διεθνή λέσχη – από τα Ηνωμένα Έθνη μέχρι το Συμβούλιο της Ευρώπης – το ΝΑΤΟ δεν έχει μηχανισμό μέσω του οποίου να μπορεί να εκδιώξει ένα παραστρατημένο μέλος το οποίο μετατρέπεται σε σαμποτέρ.

Είναι καιρός να εισαγάγουμε μια τέτοια ρήτρα. Δε θα απευθύνεται σε κανένα μέλος συγκεκριμένα. Θα διευκρίνιζε απλώς ότι η συμμαχία θα μπορεί να υπερασπίσει τον εαυτό της ακόμη και όταν ο εχθρός είναι εσωτερικός.

Πηγή: Bloomberg

Ν. Πιτσιόρλας: “Άριστα ακονισμένο μαχαίρι”

0
ο Νικόλαος Πιτσιόρλας Βιβλιοθηκονόμος για το μυθιστόρημα της συγγραφέως Μιλένας Έρις “Όσοι πέρασαν απέναντι”.
“Όσοι πέρασαν απέναντι”
Στο άκουσμα αυτής φράσης τι σκεφτόμαστε;Πως κάποιοι έκαναν ένα άλμα ζωής,ένα σάλτο ψυχής από μια κατάσταση σε μίαν άλλη…Από έναν τόπο σε έναν άλλον…
Από το σκοτάδι στο φως ήταν η διαδρομή; Αντίστροφα;Από την πίκρα στη χαρά;Από την απογοήτευση στην ελπίδα;Ένα πέρασμα απέναντι είναι άλλοτε χρονοβόρα διαδικασία κι άλλοτε στιγμιαία…
Έχει η ψυχή χρονοδιαγράμματα;
Η πολυτάλαντη συγγραφέας Μιλένα Έρις μπορεί να μας δώσει τις απαντήσεις στα παραπάνω ερωτήματά μας σχετικά με το Ποιοί πέρασαν απέναντι και το σημαντικότερο ΠΩΣ…
Γιατί ένας συγγραφέας μας οδηγεί αλλά δεν μας καθοδηγεί…Μας προτρέπει δεν μας εξαναγκάζει… Αφήνει απλόχερα χώρο και χρόνο σκέψεων και συναισθημάτων ώστε να αντιληφθούμε όσα αφουγκράζεται ως αλήθειες της ζωής… Κι η συγγραφέας μας δεν χαρίζεται,δεν ωραιοποιεί,δεν κανακεύει… Κανέναν μας…
Ωμή η αλήθεια είναι πιο αλήθεια…Όχι επιχρυσωμένη γιατί κινδυνεύει να μοιάσει με το ψέμα…Χωρίς στολίδια η αλήθειες στο έργο της Μιλένας Έρις που σαν εκείνο το άριστα ακονισμένο μαχαίρι θα κόψει στην μέση και θα διαχωρίσει το ουσιαστικό από το ανούσιο…Το όμορφο από το άσχημο…Όλα αυτά χάρη στο ταλέντο της συγγραφέως να καταθέτει ιστορίες βγαλμένες από τη ζωή για να γίνουν διδάγματα ζωής…

Υποτροπιάζει επικίνδυνα η αντιπαράθεση ΗΠΑ-Κίνας

1

Πόσο ανθεκτικές είναι οι «προστατευτικές μπάρες» στις σινο-αμερικανικές σχέσεις που υποτίθεται ότι τοποθετήθηκαν κατά τη συνάντηση Τζο Μπάϊντεν-Σι Τζινπίνγκ στο Μπαλί της Ινδονησίας τον περασμένο Νοέμβριο; Μόλις δύο μήνες αργότερα η αντιπαράθεση μεταξύ των δύο χωρών έχει υποτροπιάσει σε επίπεδα που παραπέμπουν ξεκάθαρα στην ψυχροπολεμική εποχή.

Κορυφή του παγόβουνου το κινεζικό αερόστατο;

Η πτήση του κινεζικού αερόστατου πάνω από τον Καναδά και τις ΗΠΑ, με αποτέλεσμα την κατάρριψη από την αμερικανική πολεμική αεροπορία, οδήγησε στην ματαίωση της επίσκεψης του υπουργού εξωτερικών Αντονι Μπλίνκεν στην Κίνα. Ωστόσο, όσο σοβαρό κι αν είναι το περιστατικό αυτό, δεν αποκλείεται να έδωσε στην αμερικανική πλευρά την αφορμή να ακυρώσει μια επίσκεψη που ούτως ή άλλως δεν αναμενόταν να αποφέρει ουσιαστικά αποτελέσματα την συγκεκριμένη χρονική στιγμή. Κι αυτό διότι πλήθος άλλων εξελίξεων δηλητηριάζουν το φαινομενικά συναινετικό κλίμα που χαρακτήρισε την σύνοδο κορυφής στο Μπαλί.

Η συνάντηση εκείνη δεν μπορούσε να επιλύσει όλα τα ακανθώδη θέματα στην εκτενή διμερή ατζέντα. Ο σινοαμερικανικός ανταγωνισμός εντείνεται συνεχώς και τον τελευταίο καιρό μεταφέρεται κυρίως στο πεδίο των προηγμένων τεχνολογιών, με αιχμή του δόρατος τον τομέα των ημιαγωγών. Σημειωτέον, το Πεκίνο έχει προσφύγει στον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου κατά των περιορισμών που επέβαλε η διοίκηση Μπάιντεν τον περασμένο Οκτώβριο στην διάθεση των αντίστοιχων τεχνολογιών σε κινεζικές εταιρείες.

Στο θέμα της Ουκρανίας, το άλλο μεγάλο θέμα της επικαιρότητας, η Κίνα κρατά «ευμενή ουδετερότητα» υπέρ της Μόσχας, η οποία παραμένει στρατηγικός εταίρος του Πεκίνου κατά των ΗΠΑ. Υπενθυμίζεται ότι μόλις τρεις εβδομάδες πριν την ρωσική εισβολή, ο Πούτιν και ο Σι Τζινπίνγκ υπέγραψαν βαρυσήμαντο μανιφέστο για το περίγραμμα μιας νέας παγκόσμιας τάξης πραγμάτων στον αντίποδα της Pax Americana.

Ταυτόχρονα, εμφανίζονται ρεπορτάζ σε αμερικανικά ΜΜΕ για κινεζικές κρατικές εταιρείες που παρέχουν στην Ρωσία τεχνολογίες διπλής χρήσης ή εξάγουν ανταλλακτικά για τα ρωσικά μαχητικά αεροπλάνα και υποβρύχια. Εάν επιβεβαιωθούν αυτές οι πληροφορίες, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι θα οξυνθούν έτι περισσότερο οι σχέσεις του Πεκίνου με τις ΗΠΑ και την Δύση γενικότερα.

(Το «κατασκοπευτικό» μπαλόνι)

Ο γόρδιος δεσμός της Ταϊβάν

Για ένα μικρό χρονικό διάστημα, η συνάντηση Μπάιντεν-Σι στο Μπαλί τροφοδότησε συγκρατημένη αισιοδοξία ότι η Ταϊβάν δεν θα αποτελέσει σημείο ανάφλεξης στο άμεσο μέλλον, αλλά η ένταση γύρω από την αυτοδιοικούμενη νήσο γρήγορα αυξήθηκε ξανά. Οι ασκήσεις κινεζικών στρατιωτικών αεροσκαφών εντός του εναέριου χώρου της Ταϊβάν έχουν πυκνώσει εκ νέου, ως ένα σαφές μήνυμα προς πάσα κατεύθυνση ότι το Πεκίνο δεν θα ανεχθεί αμφισβήτηση της πάγιας θέσης του πως το νησί αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της κινεζικής επικράτειας.

Μόνιμο αγκάθι στις σχέσεις Ουάσινγκτον-Πεκίνου είναι η πώληση οπλικών συστημάτων στην Ταϊβάν. Τον περασμένο Σεπτέμβριο η Επιτροπή Εξωτερικών Υποθέσεων της αμερικανικής Γερουσίας ψήφισε νομοσχέδιο που προβλέπει στρατιωτική βοήθεια ύψους 4,5 δισεκατομμυρίων δολαρίων στην Ταϊβάν. Συγχρόνως, όμως, υπάρχει ασάφεια ως προς τους όρους παροχής αυτής της βοήθειας – αν πρόκειται για επιχορηγήσεις ή δάνεια;

Μετά την αμφιλεγόμενη επίσκεψη στην Ταϊβάν της Νάνσι Πελόζι, πρώην προέδρου της αμερικανικής Βουλής των Αντιπροσώπων, οι δηλώσεις του διαδόχου της Κέβιν Μακάρθι ότι σχεδιάζει επίσκεψη στην Ταϊβάν έχουν προκαλέσει την οργισμένη αντίδραση του Πεκίνου. Αμέσως μετά τον πολυήμερο αεροναυτικό αποκλεισμό της νήσου από τις κινεζικές ένοπλες δυνάμεις τον περασμένο Αύγουστο, αμερικανικά πολεμικά πλοία πέρασαν τα στενά της Ταϊβάν ως απάντηση στον ισχυρισμό του Πεκίνου ότι πρόκειται για χωρικά ύδατα της Κίνας.

Εδώ αξίζει να σημεωθεί ότι, ενώ οι ΗΠΑ εμφανίζονται ως εγγυητής της ασφάλειας της Ταϊβάν, εντείνονται οι επαφές της αυτοδιοικούμενης νήσου και με την ΕΕ. Αρκετοί Ευρωπαίοι αξιωματούχοι και επιχειρηματίες επισκέπτονται την Ταϊβάν και μια από τις πρώτες διεθνείς επαφές του νεοεκλεγέντος Τσέχου προεδρου Πετρ Πάβελ ήταν με την ομόλογό του στην Ταϊπέι, Τσάι Ινγκ-Γουέν. Οι κινεζικές αρχές δεν χάνουν την παραμικρή ευκαιρία να εκφράσουν την δυσαρέσκειά τους, αλλά φροντίζουν αυτό να μην αποβεί εις βάρος της επίθεσης φιλίας στην Ευρώπη, καθώς το Πεκίνο θέλει να αποτρέψει την σύσφιξη των διατλαντικών σχέσεων.

Σφίγγει ο αμερικανικός κλοιός γύρω από την Κίνα;

Το Πεκίνο διαπιστώνει ότι οι ΗΠΑ εντατικοποιούν τις σχέσεις τους με συμμάχους στην ανατολική Ασία. Σημειώνεται η αναβάθμιση της στρατιωτικής συνεργασίας της Ουάσινγκτον με τις Φιλιππίνες, με την πρόνοια για νέες αμερικανικές βάσεις σε απόσταση μόλις 800 χλμ από την Ταϊβάν. Τα σχέδια αυτά επηρεάζουν άμεσα την λεγόμενη “πρώτη αλυσίδα νήσων” που αποτελεί κατά το στρατηγικό δόγμα του Πεκίνου την πρώτη γραμμή εθνικής άμυνας, αλλά και κλειδί για τον έλεγχο του θαλάσσιου χώρου ανατολικά και νοτίως της Κίνας.

Το Πεκίνο σχολιάζει με ολοφάνερη ενόχληση την πρόσφατη περιοδεία στην Νότια Κορέα και την Ιαπωνία του γενικού γραμματέα του ΝΑΤΟ Γενς Στόλτενμπεργκ, ο οποίος επικαλέστηκε τις «κοινές αξίες» που μοιράζονται οι εν λόγω εταίροι με την Δύση. Σ’αυτά προστίθεται και η νέα στρατηγική εθνικής ασφάλειας της Ιαπωνίας, σε συνδυασμό με την απόφαση του Τόκιο για σημαντική αύξηση των αμυντικών δαπανών της χώρας.

Στην πολύπλοκη γεωπολιτική εξίσωση της ανατολικής Ασίας εγγράφεται και η πάντα απρόβλεπτη Βόρεια Κορέα που φέρεται να αναβαθμίζει σταθερά τις πυρηνικές της ικανότητες. Αν αυτό συμπαρασύρει στην κούρσα των πυρηνικών εξοπλισμών και την Νότια Κορέα, στενό σύμμαχο των ΗΠΑ στην περιοχή, η νευρικότητα της Κίνας θα χτυπήσει κόκκινο.

Όλα αυτά συνθέτουν ένα πλέγμα εξελίξεων που, σε συνδυασμό με την εντεινόμενη σύγκρουση στην Ουκρανία, προοιωνίζονται ένα ταραχώδες 2023 – πιθανώς και ταραχώδη συνέχεια άγνωστης διάρκειας. Η σινο-αμερικανική αντιπαλότητα δεν περιορίζεται σε συγκεκριμένα θέματα ή σημεία της υφηλίου, αλλά διαχέεται πλέον στο σύνολο της παγκόσμιας γεωπολιτικής σκακιέρας και δεν μπορεί να αφήσει κανέναν ανεπηρέαστο.

* Ο Πλάμεν Τόντσεφ είναι επικεφαλής του Τμήματος Ασιατικών Σπουδών στο Ινστιτούτο Διεθνών Οικονομικών Σχέσεων.

liberal.gr

Michael Rubin: Οι ΗΠΑ θα πρέπει να σταματήσουν να σέβονται την Τουρκία έναντι του PKK

0

Michael Rubin

washingtonexaminer.com

Μετά τη συνάντηση με τον Τούρκο ομόλογό του Μεβλούτ Τσαβούσογλου στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ τον περασμένο μήνα, ο υπουργός Εξωτερικών Άντονι Μπλίνκεν υποσχέθηκε “στενό συντονισμό και συνεργασία στις προσπάθειες καταπολέμησης τρομοκρατικών οργανώσεων” όπως το Ισλαμικό Κράτος και το Εργατικό Κόμμα του Κουρδιστάν ή αλλοιώς, PKK.

Αυτή μπορεί να είναι μια σκληρή διπλωματική γλώσσα, αλλά κρύβει ένα λογικό πρόβλημα: Η ήττα του ISIS και του PKK είναι δύο ασύμβατα πράγματα. Οι Κούρδοι της Συρίας θυσίασαν περισσότερους από 12.000 άνδρες και γυναίκες για να πολεμήσουν το ISIS σε μια περίοδο που η Τουρκία και οι Σύροι πληρεξούσιοί της υποστήριζαν αυτήν την τρομοκρατική οργάνωση. Ωστόσο, είτε στη Συρία είτε στη Σουηδία, η Τουρκία απαιτεί την ανοχή και την υποστήριξη της Δύσης στο προπατορικό αμάρτημα του PKK. Αυτό, δηλαδή η καταπολέμηση του ΡΚΚ, αναφέρεται ως ο υπ’ αριθμόν ένα λόγος, για να εξηγηθεί, γιατί ο Τούρκος Πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν ασκεί τώρα βέτο στην ένταξη της Σουηδίας στο ΝΑΤΟ.

Αντί να ακούμε τα επιχειρήματα της Τουρκίας, είναι καιρός να σταματήσουμε να προσποιούμαστε ότι οι Κούρδοι της Συρίας – όποιοι κι αν είναι οι δεσμοί τους – είναι κάθε άλλο παρά σύμμαχοι στον πόλεμο κατά της τρομοκρατίας και στον αγώνα για τη δημοκρατία.

Είναι αλήθεια ότι το PKK ξεκίνησε ως μαρξιστική οργάνωση αν όχι ως τρομοκρατική ομάδα. Το ίδιο έκανε και το Αφρικανικό Εθνικό Κογκρέσο του Νέλσον Μαντέλα. Όμως και οι δύο οργανώσεις εξελίχθηκαν. Σε αντίθεση με τους Μουτζαχεντίν-ε-Χαλκ, η ομάδα δεν σκότωσε ποτέ Αμερικανούς. Το Βέλγιο κατέληξε στο συμπέρασμα ότι το PKK δεν είναι τρομοκρατική ομάδα. Ειλικρινά, οι Ηνωμένες Πολιτείες θα πρέπει να ακολουθήσουν το παράδειγμά τους. Το Στέιτ Ντιπάρτμεντ δεν χαρακτήρισε το PKK ως τρομοκρατική ομάδα κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1980, όταν ασκούσε βία. Αυτός ο χαρακτηρισμός ήρθε αργότερα, όταν ο πρόεδρος Μπιλ Κλίντον ήθελε να συνάψει μια συμφωνία όπλων πολλών δισεκατομμυρίων δολαρίων με την Τουρκία. Κατά ειρωνικό τρόπο, αυτό έπληξε με δύο τρόπους το PKK: πρώτον στιγματίζοντάς το και δεύτερον δίνοντας στην Τουρκία τα όπλα για να δολοφονήσει όχι μόνο μέλη της ομάδας, αλλά και απλούς Κούρδους πολίτες.

Οι ενστάσεις της Τουρκίας θα εστιαστούν στο ότι μια τέτοια κίνηση θα καταστρέψει τις σχέσεις ΗΠΑ-Τουρκίας. Υπερβάλλουν. Για δεκαετίες, ένα έγγραφο του Στέιτ Ντιπάρτμεντ οδήγησε τον Λευκό Οίκο να μην προχωρήσει στην αναγνώριση της γενοκτονίας των Αρμενίων. Τελικά, ο Πρόεδρος Τζο Μπάιντεν απλά έσκισε αυτό το έγγραφο. Το ίδιο έκαναν και ο Γάλλος Πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν, ο Πάπας Φραγκίσκος, η Γερμανική Μπούντεσταγκ, η Δούμα της Ρωσίας και άλλα κράτη που αναγνώρισαν την γενοκτονία που διέπραξαν οι Τούρκοι κατά των Αρμενίων. Όταν ξεσπέπασαν την μπλόφα της Τουρκίας, ο Ερντογάν θύμωσε αλλά τελικά δεν έκανε τίποτα. Πέρα από τις εθνικιστικές εκρήξεις, η Τουρκία ξέρει ότι έχει ανάγκη τον έξω κόσμο περισσότερο από όσο χρειάζεται ο κόσμος την Τουρκία.

Δεν πρόκειται να πετύχουμε την ειρήνη εάν η Ουάσιγκτον συνεχίζει να δείχνει κατανόηση στο παράλογο μίσος του Ερντογάν για το PKK. Ούτε οι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής των ΗΠΑ  θα πρέπει να αποδεχτούν τις υπερβολικές ενστάσεις των υποστηρικτών της Τουρκίας στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ και στις δεξαμενές σκέψης. Άλλωστε, ο Τουργκούτ Οζάλ, ο οποίος κυριάρχησε στην τουρκική πολιτική ως πρωθυπουργός και πρόεδρος μεταξύ 1983 και 1993, ήταν έτοιμος να διαπραγματευτεί με το PKK έως ότου πέθανε από καρδιακή προσβολή. Τριάντα χρόνια μετά, είναι καιρός να αναγνωρίσουμε τη σοφία του.

Ο Μπάιντεν επαναλαμβάνει ότι «η διπλωματία επέστρεψε» στην πολιτική των ΗΠΑ, αλλά μερικές φορές, διπλωματία σημαίνει περισσότερα από το να κάνεις τους αντιπάλους σου χαρούμενους. Είναι καιρός για μια σημαντική διόρθωση πορείας στην πολιτική των Η.Π.Α. στην Ανατολική Μεσόγειο. Μόνο όταν η Ουάσιγκτον αναγνωρίσει ότι οι Κούρδοι της Συρίας είναι ο καλύτερος σύμμαχος της Αμερικής σε μια ταραχώδη περιοχή και σταματήσει να υποκύπτει στον τουρκικό εκβιασμό, μπορεί να προχωρήσει μια νέα, πιο ειρηνική τάξη των πραγμάτων, τόσο εντός της Τουρκίας όσο και σε ολόκληρη την περιοχή.

Μπάιντεν: Σκίσε κι αυτό το έγγραφο. Βγάλε το PKK από τον κατάλογο των τρομοκρατικών οργανώσεων. Επιβράβευσε του συμμάχους των ΗΠΑ. Γίνε ειρηνοποιός. Πείτε στην Τουρκία ότι η εποχή εθνικών εκκαθαρίσεων έχει τελειώσει.

Ο Michael Rubin ( @mrubin1971 ) είναι συνεργάτης του Washington Examiner’s Beltway Confidential. Είναι ανώτερος συνεργάτης στο American Enterprise Institute.

washingtonexaminer.com

Αλέξης Παπαχελάς: Μαθήματα από την κρίση των Ιμίων

1

Είκοσι επτά χρόνια έχουν περάσει από το επεισόδιο των Ιμίων. Παραμένει όμως βαθιά χαραγμένο στο συλλογικό υποσυνείδητο σαν μια ανοιχτή πληγή από τη μία και μια αστείρευτη πηγή θεωριών συνωμοσίας ή προφητειών για το τι θα είχε γίνει αν… από την άλλη. Σημασία έχει αν και τι ακριβώς μάθαμε από εκείνο το μοιραίο βράδυ. Και αν έχουμε ενσωματώσει τα διδάγματα στην αντιμετώπιση των συνεχών κρίσεων με την Τουρκία.

Τα Ιμια μας έμαθαν πρώτα απ’ όλα ότι δεν πρέπει να παίζουμε με τις Ενοπλες Δυνάμεις. Οτι, δηλαδή, μία ή δύο τραγικές τοποθετήσεις ανεπαρκών αξιωματικών σε καίριες θέσεις μπορεί να κοστίσουν ακριβά. Από τότε, είναι η αλήθεια, είναι σπάνιες και εντελώς εξόφθαλμες οι περιπτώσεις που κάποιος μπήκε σε τέτοια θέση για κομματικούς ή άλλους λόγους.

Είδαμε πόσο κρίσιμο είναι όλοι οι βασικοί παίκτες που θα κληθούν να πάρουν αποφάσεις να μιλούν την ίδια γλώσσα και να μην υπάρχουν προσωπικές ή θεσμικές αντιπαλότητες που να θολώνουν την κρίση τους.

Ενα δεύτερο μάθημα ήταν το πώς να κλιμακώνουμε μια κρίση χωρίς σχέδιο, απλώς και μόνον επειδή αρχίζουν όλα να δουλεύουν στον αυτόματο: «έστειλαν δύο καράβια οι Τούρκοι, στέλνουμε εμείς τρία», «έβαλαν μία σημαία Τούρκοι δημοσιογράφοι, θα στείλουμε άγημα να τη βγάλει και να βάλει μία δική μας». Εχει πια περάσει στην κουλτούρα των διπλωματών και στελεχών των Ενόπλων Δυνάμεων η αντίληψη ότι πρέπει να ζυγίζεται η κάθε κίνηση πριν αποφασιστεί. Εχει, για παράδειγμα, τεράστια σημασία αν σε ένα περιστατικό εμπλέκεται το Λιμενικό ή το Πολεμικό Ναυτικό. Η κουλτούρα της αποφυγής μιας μη σχεδιασμένης κλιμάκωσης έχει φτάσει στο σημείο να τοποθετούνται νεότεροι αξιωματικοί (με τον κωδικό «σηματοπαγίδες») οι οποίοι λειτουργούν σαν φίλτρο για κάθε θερμόαιμο πολιτικό ή αξιωματικό που μπορεί να θελήσει μόνος του να κλιμακώσει την ελληνική αντίδραση σε μια τουρκική κίνηση.

Ενα τρίτο μάθημα είναι η ανάγκη να γνωρίζουν όλοι οι βασικοί παίκτες που θα κληθούν να πάρουν αποφάσεις τι ακριβώς έχουν να αντιμετωπίσουν, τι σημαίνουν κανόνες εμπλοκής, ποιες είναι οι δυνατότητες της χώρας. Σε μια σοβαρή χώρα θα κάθονταν σε ένα τραπέζι και θα έκαναν μια σχετική προσομοίωση σε τακτική βάση. Α, ναι, και μην ξεχνάμε πόσο κρίσιμο είναι να μιλούν την ίδια γλώσσα και να μην υπάρχουν προσωπικές ή θεσμικές αντιπαλότητες οι οποίες να θολώνουν την κρίση και να υπονομεύουν το κλίμα εμπιστοσύνης που απαιτεί η λήψη ιστορικών αποφάσεων. Είδαμε τι συνέβη στα Ιμια όταν εκδηλώθηκε το μεγάλο έλλειμμα εμπιστοσύνης ανάμεσα στους βασικούς χειριστές και δεν τηρήθηκαν οι βασικοί κανόνες χειρισμού μιας εθνικής κρίσης.

Εχουμε σίγουρα ωριμάσει από τότε. Μπορεί οι θεσμοί μας να συνεχίζουν να είναι αδύναμοι και να μην έχουμε καταφέρει να συστήσουμε το Εθνικό Συμβούλιο Ασφαλείας που χρειάζεται μια χώρα σαν την Ελλάδα. Μάθαμε όμως πολλά. Και το κυριότερο, μάθαμε τη σημασία τού να προλαβαίνεις μια κρίση πριν κλιμακωθεί, πριν φτάσει στο σημείο τής μη επιστροφής.

Καθημερινή

Putin and Tokayev: Russia-Kazakhstan Relations in 11 Meetings

0

Amidst the revolutions of 1848 that swept throughout Europe, the once mighty Austrian Empire was obliged to invite in Czarist Russia to quell the uprisings. It was considered a personal humiliation for the Habsburgs that they required external assistance within their own lands; and the Austrian prime minister at the time, Prince Felix Schwarzenberg, went so far as to declare that “Austria will astound the world with the magnitude of her ingratitude.” The world, or at least Russia, was indeed astonished when Vienna sat on the sidelines of the Crimean War, where Russia was defeated by a coalition of France, Great Britain, and the Ottoman Empire.

In January 2022 in Kazakhstan, just prior to Putin’s February invasion of Ukraine, Kazakh President Kassym-Jomart Tokayev appealed directly to Putin, who sent Russian troops south to help put down civic protests that were sparked by an increase in the price of gasoline.

Many saw Tokayev’s reliance on Russia as providing Putin with even greater leverage over this strategically-located country, which borders Russia, China, and the Caspian. Months later, on June 17, 2022, at the St. Petersburg International Economic Forum, President Tokayev, sitting next to President Putin, responded to a question that Kazakhstan would not recognize the independence of the newly created Luhansk and Donetsk National Republics. Kazakh diplomats highlight this encounter as evidence that, despite Tokayev’s appeal to Putin in January, the Kremlin enjoys no greater influence over Kazakhstan.

To get a better sense whether Kazakh President Tokayev is independent and astonishingly ungrateful or weak and reliant on Putin, it is worth reviewing a sampling of the eleven face-to-face meetings between Russian President Putin and President Tokayev in 2022 alone. What type of relationship does Putin exert over Tokayev, despite Russia’s invasion of Ukraine?

On February 10-11 in Moscow, days prior to Putin’s invasion of Ukraine, Tokayev and Putin met in the Kremlin to discuss bilateral cooperation and the regional agenda. On May 16, following weeks of Russian bombardment of Mariupol that led to thousands of civilian deaths, Tokayev met with Putin, as well as Belarus President Lukashenko, at the Moscow-led Collective Security Treaty Organization (CSTO) summit.

Regarding the St. Petersburg International Economic Forum, that event which Kazakhstan enjoys citing as an example of its own independence vis-à-vis Russia, Astana tends not to mention that, following EU and G7 sanctions, Tokayev, acting as if it was ‘business as usual,’ was the only world leader in attendance. Also absent from the briefing bullet points is that Kazakhstan did not stand alone in rejecting recognition; rather, only North Korea and Syria joined Russia in recognizing the independence of the statelets.

Furthermore, Tokayev could not entertain the possibility of recognition, as Putin had already demonstrated an interest in Kazakhstan’s north, which has a large ethnic Russian population, and has spoken in hauntingly similar terms of Kazakhstan to Ukraine, when in 2014, he said “the Kazakhs never had any statehood.”

Responding to unwelcome comments in Brussels by Kazakh envoys, Russia interrupted the flow of the Caspian Pipeline Consortium (CPC), which transits 80 percent of Kazakh oil to the Russian port of Novorossiysk. Tokayev flew to Sochi in August to address ruffled imperial feathers and admit the leverage Russia exercises over Kazakhstan’s export of oil.

This past September, Tokayev met with Putin, in addition to holding meetings with Chinese President Xi and Iranian President Raisi at the Shanghai Cooperation Organization (SCO) summit in Samarkand, Uzbekistan. As Moscow and Beijing seek an alternative to a Western-led order, it is the SCO that provides the greatest promise in the economic and political spheres.

While Peter the Great built St. Petersburg as a window to Europe to bring Russia out of serfdom and into the modern age, Tokayev met with Putin twice in October and December there, on the sidelines of the Commonwealth of Independent States (CIS) gatherings – an organization working to hold on to the territorial trappings of the Soviet Union. Putin gave Tokayev and others some holiday bling, an oversized gold ring, mocked as a ‘ring of power.’

In November, following the snap presidential election, Tokayev made his first stop and his twelfth visit since being appointed president by Nursultan Nazarbayev, to Moscow, where President Tokayev commended the strategic partnership between Kazakhstan and Russia, which, he said, is based on “strong ties of friendship and good neighborliness.”

To round out the year, Tokayev made a trip to Bishkek, Kyrgyz Republic for the Eurasian Economic Union (EAEU) summit, which ties Russia and Kazakhstan together in an economic and trade union, to discuss a tripartite gas union between Russia, Uzbekistan, and Kazakhstan, for Moscow to find alternative customers for Western-sanctioned Russian gas.

Historians mark the decline of the Austrian Empire from the dismissal of Prince Metternich, the skilled diplomat, from the Congress of Vienna. In like manner, Kazakhstan’s current economic decline can be marked by Tokayev arresting two-time former prime minister Karim Massimov and dismissing other competent technocrats like Kairat Kelimbetov and Kanat Bozumbayev, who had the confidence of foreign government officials, international business executives, and financial markets.

Austrian Prince Metternich was described as the ‘Coachman of Europe,’ providing direction for the continent. Regrettably, the reins that guide Kazakhstan’s future rest, to a large extent, in Putin’s hands.

David A. Merkel served as deputy assistant secretary for European and Eurasian affairs at the State Department, as director for South and Central Asia at the National Security Council, and as deputy assistant secretary of the Treasury.

geopoliticalmonitor.com

Pakistan’s Meltdown

0

The country is too big to fail, but no one is rushing to its aid.

Decades-old political economic problems in Pakistan are coming to a head. The South Asian nation needs billions of dollars in financial assistance to avoid a default at a time when its usual patrons are disinclined to bail it out. The International Monetary Fund is insisting on tough reforms that the fragile coalition government cannot institute without taking a major political hit in an election year. Even if Islamabad dodges this particular bullet, it will have to massively overhaul the way it has managed the world’s fifth-most populous country. If it cannot, then it will further push Pakistan toward a systemic breakdown, which has major consequences for security in the world’s most densely populated region.


 

Out of Options

An IMF team is visiting Pakistan from Jan. 31 to Feb. 9 to continue discussions on the release of $1.18 billion in assistance, part of a $6 billion aid program that was agreed on in 2019 (and increased to $7 billion in 2022) but that has since stalled. Pakistan’s foreign exchange reserves have slumped to about $3.68 billion, barely enough to cover three weeks of imports. Inflation was already at 25 percent when the government announced on Jan. 29 a 16 percent hike in gasoline and diesel prices that will likely rise much further. Three days earlier, the Pakistani rupee fell 9.6 percent against the dollar, the biggest one-day drop in over two decades, after the government removed unofficial caps and allowed the currency to move toward a market-based exchange rate.

Earlier in the month, the country’s civil and military leadership traveled to Saudi Arabia and the United Arab Emirates to secure the funds needed to avert a financial meltdown. Reports surfaced that Riyadh and Abu Dhabi would provide several billion dollars. In sharp contrast with their past behavior, they aren’t willing to write a blank check; the Saudi finance minister said Jan. 18 that the kingdom was no longer providing “direct grants and deposits” to debtor nations without seeing reforms. The Saudis, the Emiratis and others who could provide the cash want to first see the Pakistanis accept an IMF program. Besides, the beleaguered South Asian nation’s financial needs far outstrip the global appetite to assist.

Islamabad, however, has been struggling to finalize what would be the country’s 23rd IMF arrangement since it first knocked on the lender’s doors in 1958. The Pakistan Muslim League-Nawaz (PML-N) party, which heads the fragile and increasingly unpopular coalition government, has a lot to lose by agreeing to IMF terms that are bound to exacerbate harsh economic conditions. As it is, the PML-N and its allies are facing an uphill electoral battle against the populist opposition Pakistan Tehreek-i-Insaf (PTI) party of former Prime Minister Imran Khan.

Still, Pakistan’s political instability is the result of a much deeper malaise. Since the end of Pakistan’s fourth military dictatorship in 2008, the country nominally has experienced its longest stretch of civilian governance. 2013 marked the first time one democratically elected government transferred power to another. But the army continued to encumber both governments, and in 2018 it engineered the rise to power of Khan’s PTI in hopes that it would finally have a pliant civilian actor. That experiment was a colossal failure. It has weakened the military politically and has thus plunged the country into uncharted territory.

A similar situation has emerged on the economic front. Pakistan has always had financial problems, which over the decades continued to worsen. The country got by only because of a periodic influx of U.S. assistance, made possible by the broader global geopolitics of the time. There have been three such long periods – 1958-69, 1977-88 and 1999-2008 – each under a different military regime and coming at the height of the Cold War, the Soviet military intervention in Afghanistan, and the post-9/11 war on terror, respectively. In today’s changed circumstances, Pakistan is facing an unprecedented financial crisis because it never developed a viable economy and is without external bailout options.

The Nightmare Scenario

Without a major reform process – which is unlikely given the acute state of social and political divisions – Pakistan’s situation is likely to worsen. Its annual population growth rate is 1.9 percent, which is 237 times that of the global rate, and its fertility rate exceeds the global rate by 157 percent. At this pace, in another 10 years the country will have added 50 million people, increasing its population to 275 million. There is already a massive youth population. Sixty percent of Pakistanis are under the age of 23. As many as 44 percent of all Pakistani children between the ages of 5 and 16 do not attend school. Females make up almost half the population, and literacy among them is at 48 percent.

Dealing with the multiplicity of crises plaguing the country requires a political consensus. This is extremely difficult in the current highly polarized political climate, which is unlikely to abate anytime soon. Pakistan’s powerful military establishment, which has intervened in politics for much of the country’s history, is in an unprecedented dilemma. After the failure of its latest attempt to shape the country’s political economy, which ended with the April 2022 ouster of Khan, the top brass publicly committed to keeping the army out of politics. Rationalizing the economy, however, will take a long time – assuming the country’s tumultuous politics can be brought under control (a big if).

In moments like these, when normal politics produces only more chaos, the pressure (or temptation) for the army to hit pause or reset on the constitutional process is high. However, the general staff has been down that road many times, only to end up exacerbating the problems it aimed to solve. When problems are such that degradation is happening much more quickly than is the realistic efforts to fix them, stalling the political process could be akin to an out of the frying pan and into the fire type situation.

The only other option is to continue the slow path toward recovery, which is fraught with perils. As large swathes of the population suffer under the weight of debilitating economic conditions, intra-elite political struggles intensify. These are precisely the conditions that Islamist militants – both Taliban rebels and Islamic State militants ensconced in the neighboring emirate in Afghanistan – hope to exploit. A resurgent jihadist insurgency will likely force an already weakened Pakistani state into a new major military campaign – one that has serious potential to spill over across the border.

It is this nightmare scenario – a cash-strapped Pakistani state whose security is compromised on its western flank – that will eventually result in Arab Gulf states, China and the United States gaining greater influence in the country. Washington cannot allow Pakistan to descend into chaos, especially with Afghanistan under a Taliban regime. Likewise, China, which has pumped tens of billions of dollars’ worth of Belt and Road funds into the China-Pakistan Economic Corridor, is not going to sit by and watch its investment sink. Pakistan is thus going to become an even bigger arena for the U.S.-Chinese competition. Meanwhile, the Saudis and the Emiratis, who have long played a major role in periodically mediating intra-elite power struggles in Pakistan, will likely have greater influence over Pakistan’s internal workings. In India, which only months ago surpassed the U.K. to become the world’s fifth largest economy, there is immense concern over how a financially collapsing Pakistan could affect New Delhi’s upward trajectory.

While it is too early to speak with any specificity on how external powers will behave, Pakistan can’t continue to chug along as it has. It may not always appear this way, especially in chronically fragile states, but long-term dysfunction adds up. Major fissures have emerged that outstrip Pakistan’s available resources, disrupting the status quo in which it was able to get by for so long.

Kamran Bokhari, PhD is the Director of Analytical Development at the New Lines Institute for Strategy & Policy in Washington, DC. Dr. Bokhari is also a national security and foreign policy specialist at the University of Ottawa’s Professional Development Institute. He has served as the Coordinator for Central Asia Studies at the U.S. Department of State’s Foreign Service Institute. Follow him on Twitter at @KamranBokhari

Και στην Συρία έγινε σεισμός. Τι μεταδίδουν τα συριακά ΜΜΕ.

0

του Γιώργου Κουτσούμη*

Ο Πρόεδρος Μπασάρ αλ Άσαντ προήδρευσε σε έκτακτη συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου σήμερα το πρωί, για να συζητήσει τις επιπτώσεις του σεισμού 7,7 ρίχτερ που έπληξε τη Συρία τα ξημερώματα, προκαλώντας εκατοντάδες θύματα, μεγάλο αριθμό τραυματιών και την κατάρρευση δεκάδων κατοικιών.

Ο Γενικός Διευθυντής του Εθνικού Κέντρου Σεισμολογίας, Δρ. Raed Ahmed, εξήγησε ότι η Συρία επηρεάστηκε από τον σεισμό που σημειώθηκε στο βόρειο Iskenderun, (Αλεξανδρέτα) ενώ οι περιοχές κοντά στο επίκεντρο, στο Idlib, στη Latakia και στο Χαλέπι ήταν αυτές που επηρεάστηκαν περισσότερο.

Και ο Δρ Ahmed δήλωσε στο SANA ότι μετασεισμοί έχουν σημειωθεί και θα συμβούν διαδοχικά, αλλά είναι πολύ πιο αδύναμοι από την ισχύ του αρχικού σεισμού, υποδεικνύοντας ότι οι πολίτες που άφησαν τα σπίτια τους και βγήκαν στους δρόμους μπορούν να επιστρέψουν εάν δεν έχουν ρωγμές, γιατί όλοι οι επόμενοι μετασεισμοί είναι πιο αδύναμοι σε ένταση.

Ο Δρ Ahmed επεσήμανε ότι αυτός ο σεισμός είναι ο ισχυρότερος που έχει συμβεί από το 1995, εξηγώντας ότι η κατάσταση σεισμικής αστάθειας θα συνεχιστεί, αλλά με ασθενέστερες δονήσεις και εντός των ορίων των 5ρίχτερ.

 

Ο Δρ. Ahmed επεσήμανε ότι οι ζημιές στα κτίρια είναι ανάλογα με την απόκριση της κτιριακής δομής τους και την αντοχή τους στους σεισμούς, τονίζοντας την ανάγκη ενίσχυσης των κτιρίων που είναι επιρρεπή σε πτώση και την μηχανική τους υποστήριξη.

Ένας σεισμός 7,7 βαθμών έπληξε την περιοχή Iskenderun τα ξημερώματα σήμερα, ακολούθησε άλλος σεισμός 6,4 βαθμών στην περιοχή Ταύρος στα συρροτουρκικά σύνορα και αρκετοί ασθενέστεροι μετασεισμοί, ενώ αρκετές συριακές επαρχίες επλήγησαν από αυτούς, και με αποτέλεσμα ένας αριθμός κτηρίων να υποστούν ζημιές.

Ο Πρόεδρος των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων,  Σεΐχης Μοχάμεντ μπιν Ζαγιέντ Αλ Ναχιάν, εξέφρασε την αλληλεγγύη της ηγεσίας των ΗΑΕ και του λαού προς την Συρία.

Κατά τη διάρκεια τηλεφωνικής επικοινωνίας με τον Πρόεδρο Αλ Άσαντ, ο Πρόεδρος των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων εξέφρασε τα ειλικρινή του συλλυπητήρια για τα εκατοντάδες θύματα, τονίζοντας ότι η χώρα του είναι πλήρως προετοιμασμένη να βοηθήσει τον συριακό λαό να ξεπεράσει τις επιπτώσεις αυτής της καταστροφής.

Το υπουργείο Υγείας της Συρίας ανακοίνωσε ότι ο απολογισμός των νεκρών από τον σεισμό ανήλθε σε 403 νεκρούς και 1.284 τραυματίες σε Λαττάκεια, Χαλέπι, Χάμα και Ταρτούς, το AFP αναφέρει ότι ο αριθμός των νεκρών ανήλθε στους 783.

Ο Αναπληρωτής Υπουργός Υγείας, Δρ. Ahmed Damiriya σε δήλωσή του στον δημοσιογράφο του SANA ανέφερε ότι ο σεισμός έγινε στις 4.17, ο οποίος υπολογίστηκε στους 7.7 βαθμούς της κλίμακας ρίχτερ, και έπληξε αρκετές επαρχίες, ενώ υπήρξαν περιπτώσεις κατάρρευσης και ζημιών σε κτίρια, συγκεκριμένα σε τέσσερις επαρχίες, λόγω της γεωγραφικής τους εγγύτητας, πέραν κάποιων άλλων παραγόντων που υπάρχουν από την αρχαιότητα, ενώ αυτές που επλήγησαν περισσότερο είναι οι επαρχίες του Χαλεπίου, της Λαττάκειας, της Ταρτούς και της Χάμα.

Ο Δρ Ahmed Damiriya πρόσθεσε ότι υπάρχουν τραυματισμοί πολιτών που στην προσπάθειά τους να διασωθούν, τραυματίστηκαν ενώ κινούνταν για να φτάσουν σε ασφαλές μέρος. Ο Αναπληρωτής Υπουργός Υγείας  ανέφερε ότι ο συνολικός αριθμός των τραυματιών μέχρι στιγμής είναι 633, που έχουν πληγεί άμεσα από τον σεισμό, και 237 νεκροί, κατανεμημένοι στις τέσσερις επαρχίες του Χαλεπίου, της Λαττάκειας, της Χάμα και της Ταρτούς, και ότι οι περισσότεροι τραυματισμοί είναι κατάγματα ως αποτέλεσμα της κατάρρευσης κτιρίων και του πανικού, σημειώνοντας ότι υπάρχουν ακόμα άνθρωποι κάτω από τα ερείπια και οι ομάδες διάσωσης εργάζονται για τη διάσωσή τους

Το Υπουργείο Κληροδοτημάτων ανακοίνωσε το άνοιγμα αιθουσών δημοσίων υπηρεσιών και τζαμιών στις πληγείσες περιοχές για την υποδοχή των πληγέντων από το σεισμό, τη συγκέντρωση δωρεών σε ταμεία τζαμιών προς όφελος των πληγέντων στο πλαίσιο της εθνικής εκστρατείας δωρεών που ξεκίνησε από το Syrian Trust for Development και τη μη λειτουργία των Σχολείων Σαρία έως το τέλος αυτής της εβδομάδας.

 Το Υπουργείο Οικονομικών ανακοίνωσε την άμεση κινητοποίηση του ασφαλιστικού κλάδου για τον περιορισμό των υλικών και σωματικών ζημιών και την έμφαση στις εταιρείες να επισπεύσουν την εκταμίευση των αποζημιώσεων και να διευκολύνουν την πρόσβαση των πληγέντων στις απαραίτητες υπηρεσίες υγείας το συντομότερο δυνατό.

Το Υπουργείο Τουρισμού καλεί τους ιδιοκτήτες και επενδυτές των τουριστικών εγκαταστάσεων να θέσουν όλες τις δυνατότητες που διαθέτουν στη διάθεση των διοικητών και προϊσταμένων δημοτικών συμβουλίων και διοικητικών μονάδων, προκειμένου να εξασφαλίσουν την πιθανή βοήθεια, ώστε να συμβάλουν στην ανακούφιση της ταλαιπωρίας των τραυματιών πολιτών στις επαρχίες που επλήγησαν από τον σεισμό και τις ζημιές που προέκυψαν.

Το Υπουργείο Οικονομίας και Εξωτερικού Εμπορίου ανακοίνωσε ότι όλα τα μηχανήματα, ο εξοπλισμός και το ανθρώπινο δυναμικό του Γενικού Οργανισμού Ελεύθερων Ζωνών στη διάθεση των διοικητών για να συμβάλουν στις επιχειρήσεις διάσωσης και απομάκρυνσης των ερειπίων στις περιοχές που επλήγησαν από τον σεισμό.

Το Κυβερνείο Δαμασκού ανακοίνωσε την αποστολή βαρέων μηχανημάτων και εξοπλισμού, συμπεριλαμβανομένων φορτηγών, συμπιεστών γεώτρησης, ανατρεπόμενων και φορτηγών, επιπλέον πέντε ασθενοφόρων και μιας κινητής κλινικής με προσωπικό στις επαρχίες που επλήγησαν από τον σεισμό, και τοποθέτηση όλων των στελεχών, μηχανισμών και τεχνικών δυνατοτήτων της επαρχίας στη διάθεση των σεισμόπληκτων περιφερειών για τη διεξαγωγή επιχειρήσεων διάσωσης και τη συμβολή στην απομάκρυνση των ερειπίων και την παροχή βοήθειας στους πληγέντες.

Το Υπουργείο Βιομηχανίας σε συντονισμό με την Ομοσπονδία Βιομηχανικών Επιμελητηρίων της Συρίας και Βιομηχανικά Επιμελητήρια στις επαρχίες, θα παρασχεθεί άμεση βοήθεια στους πληγέντες από τον σεισμό και τα κέντρα φιλοξενίας στις επαρχίες θα υποστηριχθούν με τις απαραίτητες προμήθειες. Συμφωνήθηκε να ανοίξει ένας ειδικός λογαριασμός για τη λήψη δωρεών από βιομήχανους για να βοηθηθούν οι πληγέντες.

Ο Υπουργός Εσωτερικού Εμπορίου και Προστασίας των Καταναλωτών, Δρ. Amr Salem, ζητά από όλες τις διευθύνσεις και τα ιδρύματα στις επαρχίες να συνεχίσουν το έργο των ιδιωτικών και δημόσιων αρτοποιείων, των υποκαταστημάτων συριακών εμπορικών ιδρυμάτων και των περιπολιών εσωτερικού εμπορίου και προστασίας των καταναλωτών, για την εξασφάλιση τροφίμων σε όσους επλήγησαν από τον σεισμό και να εξασφαλίσουν προμήθειες για τα σωστικά συνεργεία και τα ασθενοφόρα.

Πηγές: εφημερίδες Al Thawra, Al Watan, Tishreen και το πρακτορείο Sana της Συρίας.

*Ο Γιώργος Κουτσούμης γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αλεξάνδρεια, γνωρίζει αραβικά και διετέλεσε στέλεχος της Γενικής Γραμματείας Ενημέρωσης.

 

Ανδρέας Θεοφάνους: Τι δεν συζητήθηκε στην προεκλογική περίοδο

0

Ανδρέας Θεοφάνους*

5/2/2023

Όπως αναμένετο στην προεκλογική περίοδο έχουν συζητηθεί πολλά ζητήματα που απασχολούν τους πολίτες και την κοινωνία. Μπορεί επίσης να λεχθεί ότι υπήρχαν προσδοκίες για πιο ουσιαστικές και ξεκάθαρες τοποθετήσεις από τους υποψηφίους. Ούτως ή άλλως, έτσι συνήθως γίνεται στις πλείστες προεκλογικές περιόδους. Τολμώ όμως να υπογραμμίσω ότι υπάρχουν και κάποια θέματα τα οποία δεν έχουν συζητηθεί επαρκώς ή ακόμα και καθόλου.

Πρώτα απ΄ όλα είναι το αξιακό σύστημα. Θεωρώ ότι πολλά από τα προβλήματα που αντιμετωπίζει σήμερα η Κύπρος σχετίζονται με μια ευρύτερη αξιακή κρίση η οποία, παρεμπιπτόντως, δεν αφορά μόνο τη χώρα μας. Για την περίπτωση της Κύπρου θεωρώ ότι τα ζητήματα της διαφθοράς και της διαπλοκής δεν είναι μόνο απότοκα θεσμικών ελλειμμάτων. Σχετίζονται πάνω απ΄ όλα και με μια συγκεκριμένη στάση ζωής. Μεταξύ άλλων, σημειώνω τον στόχο του εύκολου πλουτισμού με κάθε τίμημα, τον άκρατο εγωισμό και την απουσία της αίσθησης της συλλογικής ευθύνης και του κοινωνικού οφέλους. Αναφέρω επίσης τα ζητήματα ταυτότητας σε ένα σύνθετο διεθνές περιβάλλον.

Δεύτερο, είναι τα ζητήματα νοοτροπίας τόσο σε ατομικό όσο και σε συλλογικό επίπεδο (τα οποία, σχετίζονται και με την αξιακή κρίση). Για παράδειγμα, η επιδίωξη του κέρδους είναι φυσιολογική και αναμενόμενη καθώς και πηγή δημιουργικότητας. Όμως, η άκρατη επιδίωξη του υπερκέρδους με κάθε τίμημα είναι επιζήμια και συνεπάγεται σοβαρό κοινωνικό κόστος. Εν ολίγοις, η απληστία είναι πηγή πολλών κακών. Με το ίδιο σκεπτικό αναφέρεται ότι η απουσία της αίσθησης του κοινοτισμού και της αλληλεγγύης συνεπάγονται αρνητικές συνέπειες. Σημειώνεται παράλληλα ότι η έλλειψη του μέτρου σε όλες τις εκφάνσεις της καθημερινότητας καθώς και του δημόσιου βίου εμπεριέχει τις δικές της προεκτάσεις. Πέραν του μέτρου είναι καθοριστικής σημασίας οι αξίες της υπομονής και της επιμονής. Ως εκ τούτου είναι σημαντική η επαναξιολόγηση νοοτροπιών σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο.

Τρίτο, δυστυχώς δεν συζητήθηκε η σημασία της προώθησης ενός νέου κοινωνικού συμβολαίου. Σε μια κοινωνία όπου αναπόφευκτα υπάρχουν διαφορετικοί στόχοι και συμφέροντα, είναι καθοριστικής σημασίας να εντοπίζεται η χρυσή τομή ούτως ώστε όλα τα εμπλεκόμενα μέρη να αισθάνονται ικανοποίηση. Πολλές φορές υπάρχουν τριβές αλλά και συγκρούσεις σε εργασιακά θέματα – για μισθούς, ωφελήματα καθώς και για τη διατήρηση των θέσεων απασχόλησης. Εάν λάβουμε σοβαρά υπ΄ όψιν τα δημογραφικά δεδομένα τότε οι αποφάσεις θα είναι διαφορετικές. Μεταξύ άλλων, υπογραμμίζεται η σημασία των οικονομικών παραγόντων στην απόφαση για δημιουργία οικογένειας και τεκνοποίησης. Εν ολίγοις στην Κύπρο όπου υφίστανται υπαρξιακά ζητήματα δεν μπορεί η επιδίωξη του υπερκέρδους να είναι η αξία που καθοδηγεί τις αποφάσεις για εργασιακά και άλλα ζητήματα. Στα πλαίσια μιας νέας προσέγγισης είναι καθοριστικής σημασίας η κάθε εταιρεία και ο κάθε οργανισμός να μεριμνά για τους εργαζόμενους του. Ταυτόχρονα, οι εργαζόμενοι θα πρέπει να δίνουν τον καλύτερό τους εαυτό στον εργασιακό τους χώρο. Μια τέτοια προσέγγιση είναι δυνατό να οδηγήσει στη μείωση της ανασφάλειας και σε καλύτερο προγραμματισμό των νοικοκυριών για το δικό τους αύριο. Με τον τρόπο αυτό εξυπηρετούνται και ευρύτεροι στόχοι.

Τέταρτο, είναι σημαντικός ο παραμερισμός του λαϊκισμού και η επιστράτευση της επιστημονικής γνώσης στη διαδικασία λήψεως αποφάσεων. Στην αντίθετη περίπτωση το κόστος είναι οδυνηρό. Υπενθυμίζεται ότι πριν από την κρίση του 2013 το κράτος και τα πλείστα νοικοκυριά ξόδευαν αλόγιστα και πέραν των δυνατοτήτων τους. Τα αποτελέσματα είναι γνωστά. Αλλά και στο πολιτικό πεδίο εάν ανατρέξουμε πριν από το 1974 η παραβίαση των κανόνων της λογικής, ο φανατισμός και η επιδίωξη μη εφικτών στόχων οδήγησαν τελικά σε καταστροφικά αποτελέσματα. Εν ολίγοις η μη ορθολογιστική προσέγγιση στην αντιμετώπιση των πολυδιάστατων ζητημάτων εμπεριέχουν βαρύτατο κόστος.

Πέμπτο, η απουσία αφηγήματος είτε για το Κυπριακό είτε για τα κοινωνικοοικονομικά ζητήματα αποτελεί μείζον ζήτημα. Εμμέσως πλην σαφώς, μια τέτοια απουσία παραπέμπει σε συγχίσεις και ανεπαρκείς πολιτικές. Σημειώνω τα τεκταινόμενα στο Κυπριακό όπου η ανυπαρξία αφηγήματος σε πολιτικό επίπεδο γίνεται αντικείμενο εκμετάλλευσης από την Τουρκία και άλλες δυνάμεις με στόχο την εξίσωση του θύματος με τον θύτη. Μια τέτοια εξέλιξη οδηγεί σε καταστάσεις που δεν εξυπηρετούν το εθνικό συμφέρον. Αλλά και στο οικονομικό πεδίο οι αποφάσεις της Τρόικα για την Κύπρο το 2013 σχετίζονταν με ένα αφήγημα που δημιουργήθηκε στο εξωτερικό εις βάρος της Κύπρου η οποία παρουσιαζόταν ως κέντρο παράνομων δραστηριοτήτων. Ασφαλώς και υπήρχαν προβλήματα με το κυπριακό οικονομικό οικοδόμημα, το οποίο απαιτούσε εξυγίανση και εξορθολογισμό. Οι υπερβολές όμως οδήγησαν σε ένα εξουθενωτικό και τιμωρητικό μνημόνιο.

Έκτο, στη σύγχρονη εποχή ο ρόλος των δεξαμενών σκέψης είναι ιδιαίτερα σημαντικός καθώς συσχετίζεται με σημαντικές δράσεις που λαμβάνουν χώρα τόσο στο εθνικό όσο και στο διεθνές πεδίο. Και όμως στην Κύπρο ο τομέας αυτός παραμένει παραμελημένος. Η έλλειψη αυτή δεν είναι ανεξάρτητη από τη γύμνια και το επίπεδο του πολιτικού συστήματος και του δημόσιου βίου γενικότερα. Ούτε τυχαίες είναι οι αντιφάσεις που παρατηρούνται. Το ζήτημα αυτό θα έπρεπε να είχε αναδειχθεί. Δυστυχώς ούτε και αυτό έγινε.

Έβδομο, υπογραμμίζεται ότι μετά την εισβολή ακολούθησε μια εντυπωσιακή πορεία οικονομικής ανάκαμψης και ανάπτυξης. Όμως δυστυχώς τους εντυπωσιακούς ρυθμούς οικονομικής μεγέθυνσης δεν ακολούθησε ανάλογα η ανάπτυξη της πνευματικής καλλιέργειας και κριτικής σκέψης της κοινωνίας. Στην πορεία του χρόνου το μη ικανοποιητικό επίπεδο πνευματικής καλλιέργειας και κριτικής σκέψης είχαν αρνητικές συνέπειες. Προς αντιμετώπιση αυτής της κατάστασης ο ρόλος της παιδείας με την ευρύτερη έννοια του όρου καθώς και του αξιακού συστήματος είναι καθοριστικός. Τα θέματα αυτά έπρεπε να τεθούν επί τάπητος.

Οι προκλήσεις που θα αντιμετωπίσει ο νέος Πρόεδρος της Δημοκρατίας είναι πολλαπλές και πολυδιάστατες. Και θα πρέπει να έχει το όραμα και την αποφασιστικότητα για να ανταπεξέλθει με επιτυχία. Ο ίδιος θα πρέπει να εργασθεί σκληρά με εντιμότητα και σεμνότητα ούτως ώστε να επαναβεβαιώσει την εμπιστοσύνη αυτών που θα τον τιμήσουν με την ψήφο τους και να κερδίσει τον σεβασμό όσων θα επιλέξουν άλλη υποψηφιότητα. Θεωρώ επίσης σημαντικό να τύχει της στήριξης και της ανοχής της πλειοψηφίας των πολιτικών δυνάμεων και του λαού καθώς τα υφιστάμενα προβλήματα είναι κοινά. Ταυτόχρονα είναι σημαντικό η αντιπολίτευση που θα ασκείται να είναι ουσιαστική, κριτική αλλά και εποικοδομητική.

* Ο Καθηγητής Ανδρέας Θεοφάνους είναι Πρόεδρος του Κυπριακού Κέντρου Ευρωπαϊκών και Διεθνών Υποθέσεων καθώς και του Τμήματος Πολιτικών Επιστημών και Διακυβέρνησης του Πανεπιστημίου Λευκωσίας.

Ανάλυση CT: Άφησε ανοικτούς λογαριασμούς η κάλπη, η προσοχή στον ΔΗΣΥ

0
6/02/2023, 06:59

Ανάλυση του εκλογικού αποτελέσματος του πρώτου γύρου – Οι δύο διεκδικητές και η προσοχή στον ΔΗΣΥ

Το δυναμικό μπάσιμο του Ανδρέα Μαυρογιάννη, ο οποίος έκοψε το νήμα σε απόσταση αναπνοής από το μεγάλο φαβορί, Νίκο Χριστοδουλίδη, είναι το κυρίαρχο στοιχείο του πρώτου γύρου των προεδρικών εκλογών, ο οποίος αφήνει ανοικτούς λογαριασμούς ενόψει του δεύτερου γύρου.

Η επόμενη μέρα στον ΔΗΣΥ

Ο Αβέρωφ Νεοφύτου εξασφάλισε 103.748 ψήφους, ποσοστό 26.11%, ένα αποτέλεσμα το οποίο παρά την ήττα, είναι διαχειρίσιμο. Ωστόσο, το κρίσιμο ερώτημα της επόμενης μέρας για τον ΔΗΣΥ δεν είναι το μέλλον του Αβέρωφ Νεοφύτου, ο οποίος ούτως ή άλλως ανακοίνωσε από χθες βράδυ ότι θα διεκδικήσει επανεκλογή στην προεδρία της παράταξης, αλλά η πορεία που θα ακολουθήσει ο ΔΗΣΥ στον δεύτερο γύρο της ερχόμενης Κυριακής.

Σήμερα Δευτέρα θα συνέλθει το Πολιτικό Γραφείο του ΔΗΣΥ για μια πρώτη αποτίμηση του εκλογικού αποτελέσματος και συζήτηση των επόμενων βημάτων που θα πρέπει να γίνουν. Στόχος είναι να ληφθεί εγκαίρως η απόφαση προτού οι προσωπικές επιλογές στελεχών προκαταλάβουν τη συλλογική γραμμή, κάτι το οποίο άρχισε να εκδηλώνεται από χθες βράδυ, με τον δήμαρχο Πάφου Φαίδωνα Φαίδωνος να ανακοινώνει ότι θα εισηγηθεί στήριξη της υποψηφιότητας Μαυρογιάννη και τον απερχόμενο υπουργό Παιδείας Πρόδρομο Προδρόμου να λέει ότι η επιλογή δεν μπορεί να είναι άλλη από τον Νίκο Χριστοδουλίδη. Στην εξίσωση σημαντική θα είναι η θέση που θα τηρήσει ο επίτιμος πρόεδρος του ΔΗΣΥ, πρόεδρος της Δημοκρατίας, Νίκος Αναστασιάδης, ο οποίος είχε από χθες μια πρώτη ανταλλαγή απόψεων με τον πρόεδρο του ΔΗΣΥ Αβέρωφ Νεοφύτου στο Προεδρικό. Οι πληροφορίες συγκλίνουν στην εκτίμηση ότι ο Νίκος Αναστασιάδης θα ταχθεί υπέρ της υποψηφιότητας του τέως ΥΠΕΞ, Νίκου Χριστοδουλίδη.

Νίκη ΕΛΑΜ, έχασαν οι «μικροί»

Ο Χρίστος Χρίστου και το ΕΛΑΜ συγκαταλέγονται ανάμεσα στους νικητές του πρώτου γύρου των εκλογών, αφού κατάφερε να συγκρατήσει την εκλογική του δύναμη, η οποία ανήλθε στο 6.04% των εγκύρων, δηλαδή 23.988 ψήφους σε απόλυτους αριθμούς. Στις βουλευτικές του 2021 το ΕΛΑΜ εξασφάλισε 6.78% ενώ στις προεδρικές εκλογές του 2018 ο Χρίστου κατέγραψε ποσοστό 5.65%.

Ακολουθούν στην κατάταξη οι υποψήφιοι που ανέμεναν κάτι καλύτερο από την εκλογική αναμέτρηση, όπως οι ίδιοι παραδέχθηκαν μετά την ανακοίνωση του αποτελέσματος. Ο Αχιλλέας Δημητριάδης περιορίστηκε στο 2.05% (8.137 ψήφους) και δεν κατάφερε να υλοποιήσει το στόχο για ένα ποσοστό λίγο κοντά στο 4%. Σε κάθε περίπτωση όμως ο Αχιλλέας Δημητριάδης υποστηρίζει ότι ήρθε για να μείνει στην πολιτική και επεφύλαξε για την Πέμπτη την ανακοίνωση της απόφασής του για τον υποψήφιο που θα στηρίξει στον δεύτερο γύρο. Στο χαμηλό επίπεδο που τους έδειχναν οι δημοσκοπήσεις περιορίστηκαν και οι άλλοι δύο ανεξάρτητοι υποψήφιοι Κωνσταντίνος Χριστοφίδης (1.59%) και Γιώργος Κολοκασίδης (1.33%), οι οποίοι αναμένεται ότι εντός των ημερών θα τοποθετηθούν για τον δεύτερο γύρο. Oι υπόλοιποι υποψήφιοι έλαβαν: Σαββίδης Αλέξιος 0.60%, Αριστοτέλους Χαράλαμπος 0.22%, Τσελεστίνα Ντε Πέτρο 0.14% και Ζερβίδης Ανδρόνικος 0.09%, Ιουλία Χοβρίνα Κομνηνός 0.08%, Ανδρέας Ευστρατίου 0.08% και Σταύρου Λούκας 0.04%. Συνολικά οι υποψήφιοι πέραν των τριών βασικών διεκδικητών έλαβαν 12,2%, κάτι που συμβαίνει για πρώτη φορά, αφού μέχρι τώρα οι υποψήφιοι που στηρίζονται από τα τρία μεγάλα κόμματα συγκέντρωναν συνολικά ποσοστό κοντά στο 90%.

cyprustimes.com

Υπόθεση χρόνου τα επιβατικά αεροπλάνα υδρογόνου

0

Οι κατασκευαστές αεροπλάνων εκτιμούν ότι τις επόμενες δεκαετίες θα καθιερωθούν αεροσκάφη υδρογόνου. Η Airbus τοποθετεί την κυκλοφορία του πρώτου αεροσκάφους το 2035.

    Πειραματικό αεροσκάφος υδρογόνου της Airbus

Ο ευρωπαϊκός κολοσσός Airbus δεν είναι ο μόνος κατασκευαστής που πειραματίζεται με κινητήρες υδρογόνου. Μακριά από τα μάτια της δημοσιότητας η γερμανική νεοφυής εταιρία H2Fly από την Στουτγάρδη φτιάχνει το δικό της αεροπλάνο υδρογόνου. Φιλοδοξεί μάλιστα να το κυκλοφορήσει πριν την Airbus. Ήδη από το 2016 η γερμανική εταιρία είχε πραγματοποιήσει πρώτες δοκιμαστικές πτήσεις με ένα τετραθέσιο αεροσκάφος. Το HY4 ήταν τότε, σύμφωνα με το Γερμανικό Κέντρο Αεροπορίας και Διαστήματος DLR το μεγαλύτερο, αμιγώς με υδρογόνο, κινούμενο αεροσκάφος. Μέσα στα επόμενα χρόνια το μέγεθος του αεροσκάφους θα δεκαπλασιαστεί. Πρόκειται για ένα Dornier 40 θέσεων με αυτονομία 2.000 χιλιομέτρων, δηλώνει ο επικεφαλής της H2Fly Γιόζεφ Κάλο ευελπιστώντας ότι με το αεροσκάφος αυτό θα τεθούν τα θεμέλια για την εμπορική αξιοποίηση αεροσκαφών υδρογόνου.

Αεροπορικοί κινητήρες υδρογόνου δεν αναπτύσσονται αυτή την εποχή μόνο στην Στουτγκάρδη. Η αμερικανοβρετανική ZeroAvia, για παράδειγμα, πραγματοποίησε το 2020 την παρθενική της πτήση με ένα 6θέσιο αεροσκάφος και τον περασμένο μήνα έκανε πρώτες δοκιμαστικές πτήσεις με ένα 9θέσιο. Για λόγους ασφαλείας μόνο ένας από τους δύο κινητήρες κινούνταν με ηλεκτρική ενέργεια από κυψέλες υδρογόνου. Ο άλλος ήταν συμβατικός κινητήρας κηροζίνης.

Η αρχή θα γίνει με μικρότερα επιβατικά σκάφη

HY4, H2Fly, υδρογόνο, Το HY4 της γερμανικής νεοφυούς H2Fly

Σύμφωνα με τον Μπγέρν Νάγκελ από το Γερμανικό Κέντρο Αεροπορίας και Διαστήματος διάφορες νεοφυείς επιχειρήσεις, αλλά και καταξιωμένοι κατασκευαστές φιλοδοξούν μέσα στην επόμενη πενταετία να παρουσιάσουν στην αγορά αεροσκάφη με μέχρι 19 θέσεις. Ο γερμανός ειδικός εκτιμά μάλιστα ότι «αεροσκάφη μικρών αποστάσεων με 70 θέσεις περίπου μπορεί να γίνουν πραγματικότητα μέσα στην επόμενη δεκαετία».

Ο κατασκευαστής κινητήρων MTU Aero, για παράδειγμα, επιδιώκει την κατασκευή κινητήρων με κυψέλες υδρογόνου για αεροσκάφη που μεταφέρουν 50 έως 100 επιβάτες σε απόσταση πάνω από 1.800 χιλιόμετρα. «Με την αυτονομία αυτή καλύπτονται τα δύο τρίτα των αποστάσεων εντός Ευρώπης», δήλωνε πρόσφατα ο διευθύνων σύμβουλος Λαρς Βάγκνερ στην εφημερίδα Münchner Merkur.

Υδρογόνο για μεσαίες αποστάσεις και κηροζίνη για μεγάλες;

Airbus, κινητήρες υδρογόνουAirbus: Δοκιμαστικές πτήσεις με κινητήρες υδρογόνου

Από την πλευρά της η Airbus επιδιώκει μέχρι το 2035 να ρίξει στην αγορά ένα επιβατικό αεροσκάφος 100-200 θέσεων, το οποίο θα είναι αντίστοιχο του αεροσκάφους μεσαίων αποστάσεων Α320neo. Ο Μπγέρν Νάγκελ κάνει λόγο για μεγάλη πρόκληση, εμφανίζεται ωστόσο αισιόδοξος. Λέει ότι στην αρχή θα υπάρχουν λίγα αεροπλάνα υδρογόνου, τα οποία θα πραγματοποιούν περιορισμένο αριθμό ταξιδιών μικρών και μεσαίων αποστάσεων. Κατά την άποψη του γερμανού ειδικού τα πρώτα χρόνια θα χρειαστεί μικρός αριθμός αεροδρομίων με την κατάλληλη υποδομή ανεφοδιασμού αεροσκαφών υδρογόνου. «Η κατάσταση θα μοιάζει αρχικά με τις ελλείψεις ανεφοδιασμού ηλεκτροκίνητων οχημάτων». Στο πλαίσιο δημιουργίας νέου κέντρου ανεφοδιασμού αεροσκαφών υδρογόνου στο αεροδρόμιο της Στουτγάρδης θα πρέπει να εξεταστεί πως τα αεροπλάνα θα ανεφοδιάζονται καλύτερα, αλλά και πως το υδρογόνο θα φθάνει στο αεροδρόμιο.

Εκτός από το υγροποιημένο υδρογόνο ως πηγή ενέργειας για κυψέλες καυσίμου υπάρχει και ένα άλλο εναλλακτικό καύσιμο, με το οποίο διασφαλίζονται μηδενικοί ρύποι διοξειδίου του άνθρακα, δηλώνει ο Μπγέρν Νάγκελ. Από«πράσινο» υδρογόνο και διοξείδιο του άνθρακα, που παράγεται από την ατμόσφαιρα, είναι εφικτή η παραγωγή τεχνητής κηροζίνης. Το πλεονέκτημα του εναλλακτικού αυτού καυσίμου είναι ότι θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί με μικροπροσαρμογές από τα σημερινά αεροσκάφη. Υπάρχει όμως και ένα μειονέκτημα. Η παραγωγή του καυσίμου είναι ιδιαίτερα ενεργοβόρα. Για μικρές και μεσαίες αποστάσεις η απαιτούμενη ενέργεια σε υδρογόνο είναι μικρότερη, δείχνουν πρόσφατες έρευνες. Για μεγάλες ωστόσο αποστάσεις συμφέρει η χρήση κηροζίνης. Τα επόμενα χρόνια θα μπορέσουμε να σχηματίσουμε σίγουρα καλύτερη εικόνα για τα καύσιμα που συμφέρουν περισσότερο το περιβάλλον και ίσως και την οικονομία.

Ντάβιντ Χούτσλερ, dpa

Επιμέλεια: Στέφανος Γεωργακόπουλος

DW