![]() |
| Εγκαταστάσεις Βρετανικών και Αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών στην Κύπρο (πηγή) |
| Χάρτης Μπάιντεν: Αγωγός φυσικού αερίου από τα ισραηλινά κοιτάσματα προς την Τουρκία. (πηγή πρωτότυπου) |
Πηγή: i-epikaira.blogspot.com
![]() |
| Εγκαταστάσεις Βρετανικών και Αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών στην Κύπρο (πηγή) |
| Χάρτης Μπάιντεν: Αγωγός φυσικού αερίου από τα ισραηλινά κοιτάσματα προς την Τουρκία. (πηγή πρωτότυπου) |
Πηγή: i-epikaira.blogspot.com

Το λαϊκό αίσθημα μπορεί να αλλάξει αρνητικά για τον Ερντογαν και το ΑΚΡ, αν η αντίδρασή τους στον σεισμό δεν είναι άμεση.
Al-Monitor
6 Φεβρουαρίου 2023
Η πλήρης έκταση της καταστροφής από τους πολλαπλούς σεισμούς της Δευτέρας στη νότια Τουρκία και σε γειτονικές επαρχίες της Συρίας δεν θα γίνει ξεκάθαρη αμέσως. Σεισμολόγοι λένε ότι αυτή ήταν η χειρότερη αλληλουχία σεισμών για την Τουρκία στη σύγχρονη εποχή. Ο απολογισμός των θυμάτων ξεπερνούσε τους 2.600 νεκρούς τη στιγμή της δημοσίευσης του παρόντος άρθρου και αναμένεται να αυξηθεί σημαντικά, καθώς εκατοντάδες – αν όχι χιλιάδες – ανθρώπων παραμένουν παγιδευμένοι κάτω από τα συντρίμμια. Τη νύχτα, όταν οι θερμοκρασίες πέφτουν σημαντικά λόγω του σκληρού χειμώνα, η ελπίδα επιβίωσης κάτω από ισοπεδωμένες οικοδομές ξεθωριάζει. Και τι σημαίνει αυτό για τον πρόεδρο Ρετζεπ Ταγιπ Ερντογαν;
Παρότι τραγικές εικόνες συνεχίζουν να μεταδίδονται από την περιοχή της καταστροφής, μερικοί ήδη ζυγίζουν τις πιθανές επιπτώσεις των σεισμών στην πολιτική ζωή της Τουρκίας. Η πλέον άμεση ερώτηση είναι αν οι βουλευτικές και προεδρικές εκλογές θα διεξαχθούν όπως έχουν προγραμματιστεί, την 14η Μαΐου. Αυτό θα εξαρτηθεί από δυο παράγοντες: Ο ένας είναι αν οι φυσικές συνθήκες το επιτρέπουν όταν θα πλησιάζει η ημερομηνία. Ο άλλος, αν ο Ερντογαν αποφασίσει ότι είναι προς το συμφέρον του να επιμηκύνει την κατάσταση έκτακτης ανάγκης που κήρυξε μετά τον πρώτο σεισμό και αναβάλει τις κάλπες για μετά ακόμη και από την τελική νόμιμη προθεσμία της 18η Ιουνίου.
Η Τουρκία είναι αντιμέτωπη με τη χειρότερη οικονομική δυσχέρεια από τότε που ο Ερντογαν και το κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚΡ) αναρριχήθηκαν στην εξουσία το 2002, με τον Πληθωρισμό σε ετήσια βάση να τρέχει πάνω από το 80%, τη Λίρα να χάνει 30% της αξίας της έναντι του Δολαρίου το περασμένο έτος, και το Έλλειμα Τρεχουσών Συναλλαγών της χώρας να φουσκώνει κοντά στο 5% του ΑΕΠ. Αυτό «ροκανίζει» τη δημοτικότητα του Ερντογαν και οι δημοσκοπήσεις συνεχίζουν να κατατείνουν ότι η αντιπολίτευση θα μπορούσε να τον εκθρονίσει.
Ένα κρίσιμο τεστ θα αποτελέσει το πώς θα χειριστεί η κυβέρνηση αυτό που, θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς, είναι μια από τις μεγαλύτερες κρίσεις από τότε που ανέλαβε. Η άθλια αντίδραση του κυβερνώντος συνασπισμού στον μεγάλο σεισμό της βορειοδυτικής Τουρκίας το 1999 είχε ευρέως θεωρηθεί ως καθοριστικός παράγοντας για την άνοδο του ΑΚΡ. Σε αυτό συνετέλεσε και ότι το παθιασμένα αντι-ισλαμιστικό στρατιωτικό κατεστημένο που κυβερνούσε τη χώρα από το παρασκήνιο έσπευσε να διασώσει πρώτα τους δικούς του.
Η τωρινή κυβέρνηση, αντιθέτως, κινητοποίησε ομάδες διάσωσης, συμπεριλαμβανομένων 3.500 στρατιωτικών, αμέσως μετά από την πρώτη δόνηση των 7.8 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ, στις 4:17 π.μ. τοπική ώρα. Ο πάντα πραγματιστής Ερντογαν τάχιστα παραμέρισε τον ευερέθιστο εθνικισμό του για να καλωσορίσει βοήθεια από Δυτικές χώρες, συμπεριλαμβανομένων του Ισραήλ και του κύριου αντίπαλου της Τουρκίας, της Ελλάδας. Κήρυξε εθνικό πένθος επτά ημερών και οι φιλικές προς το ΑΚΡ αδελφότητες και φιλανθρωπικές οργανώσεις, γνωστές ως «ταρικατ» κινητοποιούνται.
Οι σεισμοί του 1999 έπληξαν τη βιομηχανική καρδιά της Τουρκίας, σκοτώνοντας περίπου 20.000 ανθρώπους. Οι σεισμοί της Δευτέρας – όπως παρατήρησε σε ερευνητικό σημείωμα ο Βολφάνγκο Πίκολι, συμπρόεδρος της συμβουλευτικής Teneo με έδρα το Λονδίνο – χτύπησε μια από τις φτωχότερες και λιγότερο ανεπτυγμένες περιοχές της χώρας. «Δεν επηρεάζουν περιοχές που προτιμούν οι ξένοι τουρίστες, που έχουν γίνει μια από τις σημαντικότερες πηγές ξένου συναλλάγματος για την Τουρκία», έγραψε ο Πίκολι. Αν μη τι άλλο, «μια αποτελεσματική απόκριση μπορεί ακόμη και να δυναμώσει τον ηγέτη του ΑΚΡ» και να πυροδοτήσει «ένα αίσθημα εθνικής αλληλεγγύης υπό την ηγεσία του Ερντογαν» αποφάνθηκε.
Με ένα γεμάτο 80% των μέσων μαζικής ενημέρωσης στα χέρια επιχειρηματιών φίλων του Ερντογαν, οι κυβερνητικές δράσεις είναι δεδομένο πως θα τύχουν θετικής κάλυψης. Αντιπολιτευτικές βολές αυτές τις πρώτες μέρες δεν θα καλοφαίνονταν σε ένα έθνος βυθισμένο στη θλίψη. Αλλά η διάθεση του κοινού μπορεί σύντομα να αλλάξει, εν μέσω ευρύτατα διαδιδόμενων αναφορών ότι τα διασωστικά συνεργεία δεν καταφθάνουν εγκαίρως.
Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης πλημμύρισαν από κραυγές βοήθειας. Ο Μετιν Εργκουν, βουλευτής του αντιπολιτευόμενου, εθνικιστικού Καλού Κόμματος, περιέγραψε σκηνές από το Χαταϊ, μια από τις χειρότερα χτυπημένες επαρχίες, στα σύνορα με τη Συρία. Είπε ότι μπορούσε να ακούσει ανθρώπους να ζητούν βοήθεια κάτω από τα χαλάσματα. «Το Χαταϊ έχει γίνει πόλη φάντασμα. Παντού καταστροφή. Δεν υπάρχει ηλεκτρικό ρεύμα. Οι σωστικές ομάδες είναι σε μεγάλο βαθμό ανεπαρκείς» έγραψε στο Twitter.
Στην κωμόπολη Παζαρτζικ, επίκεντρο του πρώτου σεισμού, οι κάτοικοι σκάβουν στα ερείπια με τα χέρια τους για να φτάσουν στους αγαπημένους τους. Ο Μεχμετ Γκεντικ, που συμμετείχε στην προσπάθεια, είπε στο ανεξάρτητο δίκτυο Arti TV, «Έχουμε ένα χωριό με 350 σπίτια, εκ των οποίων το 90% είναι κατεστραμμένα. Οι άνθρωποι πεινάνε και διψάνε. Καλέσαμε την αστυνομία και την [κρατική υπηρεσία αντιμετώπισης καταστροφών] AFAD αλλά κανείς δεν έχει έρθει ως τώρα. Έχουμε τουλάχιστον 30 δικούς μας παγιδευμένους κάτω από τα χαλάσματα. Η Στρατοχωροφυλακή μας είπε `βγάλτε τα πέρα μόνοι σας’».
Όπως το 1999, θα προκύψουν ερωτήματα για τους κώδικες κτιρίων και για τα πρότυπα ασφαλείας μετά από δυο δεκαετίες κυβέρνησης ΑΚΡ, σημαδεμένης από πρωτοφανή διαφθορά. Οι εργολάβοι φιλαράκια του Ερντογαν, γνωστοί ως «Συμμορία των Πέντε», έχουν βγάλει δισεκατομμύρια δολάρια από δημόσιες συμβάσεις. Ο κύριος ηγέτης της αντιπολίτευσης, Κεμαλ Κιλιντσνταρογλου, που από πολλούς προβλέπεται να είναι αντίπαλος του Ερντογαν στις εκλογές, έχει υποσχεθεί ότι θα τους βάλει στη θέση τους.
Ο Ερντογαν στράφηκε στην αύξηση δαπανών για να αναζωογονήσει την οικονομία πριν τις εκλογές, με προσφορές για νωρίτερη συνταξιοδότηση σε 2,3 εκατομμύρια εργαζόμενους, παχυλές επιδοτήσεις στην ενέργεια και υποσχέσεις για το χτίσιμο μισού εκατομμυρίου κατοικιών για οικογένειες χαμηλού εισοδήματος. Ενέσεις ρευστότητας από φιλικά καθεστώτα του Κόλπου και φθηνή ενέργεια από τη Ρωσία, που βοήθησαν στη χρηματοδότηση αυτής της κραιπάλης, μοιάζει απίθανο να μπορούν να μετριάσουν τα κολοσσιαία κόστη της τραγωδίας της Δευτέρας.
Η αυξανόμενη εχθρότητα του κόσμου στην παρουσία σχεδόν 4 εκατομμυρίων Σύρων προσφύγων θα δυσκολέψει την κυβέρνηση να δικαιολογήσει οποιαδήποτε εκτροπή κεφαλαίων στην κατεχόμενη από την Τουρκία Βόρεια Συρία. Κάπου 1.000 άνθρωποι πιστεύεται ότι έχουν χάσει τη ζωή τους στη Συρία από τους σεισμούς της Δευτέρας, σχεδόν οι μισοί στα βορειοδυτικά της χώρας όπου κυριαρχούν οι αντάρτες. Η θετική πλευρά για τους Κούρδους της Συρίας, των οποίων η βορειοδυτική περιοχή της χώρας ελάχιστα επηρεάστηκε, είναι πως τώρα είναι ακόμα πιο απίθανο να εισβάλλει ο Ερντογαν, όπως απειλούσε.
Οι επόμενες ημέρες θα δείξουν ακριβώς πόσο επιδέξιος παραμένει ο Ερντογαν στο να μετατρέπει τις αντιξοότητες σε δικό του πλεονέκτημα, όπως έκανε μετά το ανεπιτυχές πραξικόπημα του 2016, το οποίο χρησιμοποίησε ως πρόσχημα για να τσακίσει τους αντιπάλους του. Κάποιοι λένε ότι ήδη χρησιμοποιεί την κρίση για να διχάσει την αντιπολίτευση. Αντί να ενημερώσει τον Κιλιντσνταρογλου για τις προσπάθειες αντιμετώπισης της καταστροφής, επέλεξε να καλέσει τη Μεραλ Ακσενερ, ηγέτιδα του αντιπολιτευόμενου εθνικιστικού Καλού Κόμματος. Δεν είναι μυστικό ότι η Ακσενερ αντιτίθεται σε πιθανή υποψηφιότητα του Κιλιντσνταρογλου και στο ενδεχόμενο συνεργασίας με τους Κούρδους, η υποστήριξη των οποίων είναι ζωτικής σημασίας για να νικήσει η αντιπολίτευση. Ορισμένοι την κατηγορούν ότι πίσω από τις κουρτίνες μηχανορραφεί με τον πρόεδρο. Το σημερινό (χθεσινό) τηλεφώνημα μπορεί να ενίσχυσε τις υποψίες τους. Ωστόσο, αυτή τη φορά, η κλίμακα της καταστροφής της Δευτέρας ίσως είναι πέρα από το μέγεθος τους Ερντογαν.
Πηγή: https://www.al-monitor.com/originals/2023/02/how-will-turkeys-killer-earthquakes-impact-countrys-politics
Απόδοση: Παναγιώτης Τσαλουχίδης

Οι φονικοί σεισμοί της Δευτέρας στην Τουρκία και τη Συρία έπληξαν μια περιοχή όπου εκατομμύρια άνθρωποι βρισκόταν ήδη υπό καθεστώς ανθρωπιστικής κρίσης και όπου οι προσπάθειες αντίδρασης και παροχής βοήθειας περιπλέκονται από ζητήματα εδαφικού ελέγχου αλλά και ζημιών σε σημαντικούς οδικούς κόμβους.
Από την πρώτη στιγμή η ελληνική πλευρά εξέφρασε την προθυμία της να παρέχει βοήθεια. Μάλιστα, για την Τουρκία αναχώρησε άμεσα ειδικό κλιμάκιο. Πιο συγκεκριμένα, η ελληνική αποστολή με επικεφαλής τον πρόεδρο του ΟΑΣΠ, Ευθύμιο Λέκκα, έφτασε στην Τουρκία με C-130. Μαζί του, 21 πυροσβέστες από την πρώτη ΕΜΑΚ με δύο ειδικά εκπαιδευμένους σκύλους και ειδικό διασωστικό όχημα.
Το γεγονός αυτό είχε ως αποτέλεσμα πολλοί να εκφράσουν την απορία τους σχετικά με τη Συρία και γιατί η Ελλάδα δεν στέλνει κλιμάκιο με ανθρώπινο δυναμικό να επιχειρήσει στην περιοχή.
Μέχρι στιγμής έχει γίνει γνωστό πως η ΕΕ θα στείλει οργανωμένη βοήθεια, ενώ και άλλες χώρες θα στείλουν ή έχουν στείλει ήδη βοήθεια όπως τα ΗΑΕ, η Αλγερία, η Τυνησία, το Μαρόκο και το Ιράκ.
Πάμε τώρα να εξηγήσουμε γιατί πίσω από την αποστολή ανθρώπινου δυναμικού στη Συρία κρύβεται ένα περίεργο διπλωματικό παιχνίδι που ουσιαστικά δεν επιτρέπει στην Ελλάδα να στείλει κλιμάκιο με ανθρώπινο δυναμικό όπως έκανε με την Τουρκία.
Πρώτον, θα πρέπει να προσκληθούμε επίσημα από την κυβέρνηση Άσαντ για να επιχειρήσουμε εντός της συριακής επικράτειας.
Δεύτερον, τα συγκεκριμένα εδάφη είναι ουσιαστικά υπό τον έλεγχο της Ρωσίας σε πρώτη φάση, καθώς στη χώρα βρίσκεται μόνιμα αποστολή του ρωσικού στρατού, και σε δεύτερη φάση υπό τον έλεγχο της Τουρκίας, είτε λόγω των τουρκικών στρατευμάτων που περιπολούν μαζί με τους Ρώσους, είτε λόγω των ομάδων που ελέγχουν. Άρα εκτός από το «πράσινο φως» του Άσαντ για επιχείρηση κλιμακίου εντός εδάφους της χώρας, θα πρέπει να δοθεί και το «πράσινο φως» από την ρωσική πλευρά.
Τρίτον, η περιοχή είναι άκρως επικίνδυνη καθώς υπάρχουν αρκετές ομάδες τζιχαντιστών που επιχειρούσαν πριν τον σεισμό στην περιοχή. Αν λοιπόν αναπτυχθούν κλιμάκια δυτικών, το πιθανότερο είναι πώς τα στρατόπεδά τους θα αποτελέσουν αφορμή για πλιάτσικο, ενώ θα υπάρξει και πρόβλημα με την ασφάλειά τους.
Τέταρτον, στην περιοχή επιχειρεί η ομάδα White Helmets, η οποία χαρακτηρίζεται ως το μακρύ χέρι του Ερντογάν και είχε διατηρήσει έναν περίεργο ρόλο και στον συριακό εμφύλιο, η οποία δεν επιθυμεί και δεν επιτρέπει συχνά σε έτερα κλιμάκια να επιχειρήσουν.

Μπορεί τα παραπάνω ως λόγοι μπροστά στον ανθρώπινο πόνο που προκλήθηκε από τον σεισμό να μοιάζουν ανόητα, αλλά είναι η πραγματικότητα που εμποδίζει ουσιαστικά τη χώρα μας να στείλει βοήθεια.
Μετά από σχεδόν 12 χρόνια πολέμου στη Συρία, η κυβέρνηση του Προέδρου Μπασάρ αλ Άσαντ είναι υπεύθυνη στο μεγαλύτερο μέρος της χώρας, αλλά το υπόλοιπο χωρίζεται σε διάφορες ζώνες ελέγχου συχνά επικαλυπτόμενες μεταξύ τους.
Τα βορειοδυτικά, συμπεριλαμβανομένης της επαρχίας Ιντλίμπ, διοικούνται σε μεγάλο βαθμό από τη ανταρτική φατρία Χαγιάτ Ταχρίρ αλ-Σαμ. Τμήματα του βορειοανατολικού τμήματος καταλαμβάνονται από την Τουρκία και τις πολιτοφυλακές που υποστηρίζονται από την Τουρκία, ενώ άλλες περιοχές ελέγχονται από κουρδικές ομάδες.
Η βορειοδυτική Συρία φιλοξενεί περισσότερους από 4 εκατομμύρια ανθρώπους, περίπου οι μισοί από τους οποίους έχουν αναγκαστεί να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους τουλάχιστον μία φορά λόγω του πολέμου.
Ακόμη και πριν από την καταστροφή του σεισμού, η οικονομική κρίση είχε οδηγήσει τις ανθρωπιστικές ανάγκες στη Συρία σε επίπεδα ρεκόρ. Λόγω κυρίως της πίεσης από τη Μόσχα, το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ μείωσε την πρόσβαση του στα βορειοδυτικά από την Τουρκία σε ένα συνοριακό πέρασμα, το Μπαμπ αλ-Χάουα, το οποίο φαίνεται να έχει υποστεί σοβαρές ζημιές από τον σεισμό.
Το συγκριμένο πέρασμα μπορεί να χρησιμοποιηθεί χωρίς άδεια από τον αλ Άσαντ, αλλά μόνο για βοήθεια στην Ιντλίμπ και τις γύρω επαρχίες της. Η μεταφορά βοήθειας στις πρώτες γραμμές στη Συρία έχει αποδειχθεί προβληματική στην καλύτερη περίπτωση και σχεδόν αδύνατη στη χειρότερη.
Συνεπικουρικά με τα παραπάνω να αναφέρω πως από τη Δευτέρα στην Συρία επιχειρούν οι στρατιώτες του ρωσικού στρατού με εντολή του υπουργείου άμυνας της Ρωσίας, οι οποίοι ουσιαστικά ελέγχουν και τα σημεία στα οποία βρίσκονται.

Επίσης, ο σεισμός ήταν η αφορμή να προκληθεί ανταρσία σε φυλακή της Συρίας όπου τουλάχιστον 20 άτομα (ίσως και περισσότερα) κατάφεραν να δραπετεύουν. Πρόκειται ως επί το πλείστον για μέλη της οργάνωσης Ισλαμικό Κράτος, σύμφωνα με πληροφορίες που δημοσίευσε το Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων. Η συγκεκριμένη φυλακή της στρατιωτικής αστυνομίας στην πόλη Ράτζο κοντά στα τουρκικά σύνορα φιλοξενεί περίπου 2.000 κρατούμενους, εκ των οποίων περίπου 1.300 είναι ύποπτοι ως μαχητές του Ισλαμικού Κράτους.
Όπως έχει γίνει γνωστό από την Διεθνής Επιτροπή Διάσωσης (IRC), η οποία εργάζεται στη Συρία από το 2012, ανταποκρινόμενη στις βασικές ανάγκες του πληθυσμού, υπάρχουν υλικές καταστροφές που εμποδίζουν την διέλευση οδικώς. Πιο συγκεκριμένα, η διευθύντρια της ομάδας αναφέρει πως «Με την ανταπόκριση στην αρχή της, η ανάγκη για ανθρωπιστική βοήθεια είναι έντονη. Οι δρόμοι και οι υποδομές, όπως οι γέφυρες, έχουν υποστεί ζημιά, πράγμα που σημαίνει ότι είναι πιθανό να αποδειχθεί δύσκολο να προμηθευτούν προμήθειες σε όσους το χρειάζονται περισσότερο. Ακόμη και πριν από τον σεισμό, η ανθρωπιστική πρόσβαση ήταν περιορισμένη στη βορειοδυτική Συρία, με την περισσότερη βοήθεια να έρχεται μέσω ενός σημείου διέλευσης με την Τουρκία.»
Ο μόνος χαμένος για μια ακόμη φορά ο λαός καθώς βρίσκεται εν μέσω καταστροφών και αντιπαραθέσεων. Η ανθρωπιστική κρίση που προκάλεσε ο σεισμός τόσο στην Τουρκία όσο και στην Συρία θα φανεί το επόμενο διάστημα και θα είναι μεγάλη σε σημείο που και οι δύο χώρες θα αδυνατούν να την διαχειριστούν. Θα είναι μεγαλύτερη από εκείνη που προκλήθηκε στον Λίβανο τον Αύγουστο του 2020 με την έκρηξη στο λιμάνι η οποία οδήγησε έκτοτε τη χώρα σε πολιτική κρίση. Ο σεισμός και τα απόνερά που φέρνει η ανθρωπιστική και οικονομική κρίση θα αλλάξουν κατά πολύ τις ισορροπίες στην περιοχή με ανυπολόγιστες συνέπειες για τους ανθρώπους.
By Makram Khoury-Machool
Feb. 7, 2023
In a lengthy manner, Western mainstream media, just a few hours after the devastating earthquake took place, kept broadcasting the news from various NATO capitals that their respective governments were making pledges to immediately help Turkey while ignoring Syria. It’s as if Syria, which was hit almost equally, doesn’t exist. As if the children of the cradle of civilisation are children of a lesser god and that the likes of Ishtar have never existed.
It is disheartening to observe how those who spent decades preaching “morality” to the world in the most pompous manner never fail to disappoint the very basic moral requirements. This made me repeatedly wonder, where do all the teachings of Western moral philosophers fit in the ruling western system, if not also in the process of political decision-making, if not for them to propagate the existence of moral philosophy to the world (whereas their job is to distance themselves from its implementation)?
It seems, however, that there is a chasm between those who work for the UN and relentlessly try to implement its mission and charter (such as Special Rapporteurs), and those members of the UN, especially the Western permanent members of the UN Security Council and their groups (NATO and the EU) who think and act as if they are the policing force of the international community.
Whilst the NATO capitals have been discussing further sanctions on Syria, UN experts have not only advised against this measure, but also suggested lifting the already existing sanctions. In his August 2018 report to the Human Rights Council, UN expert on coercive unilateral measures, Idriss Jazairy wrote, “Despite the efforts to implement ‘smart’ sanctions with humanitarian exemptions, the application of current sanction regimes have contributed to the suffering of the Syrian people.” Ambassador Jazairy added that although sanctions have not caused the humanitarian crisis in Syria, they contribute to a worsening of the humanitarian situation, contrary to their stated intentions.
Only two months before the most traumatic and devastating earthquake in Syria and Turkey (the morning of February 6, 2023), UN Special Envoy for Syria Geir Pedersen said (on December 8, 2022) that the US-led Western sanctions on Syria shouldn’t block humanitarian assistance. The sanctions on Syria are “Western” and politically motivated. As he noted himself, “There are no UN sanctions against Syria. There are American and EU sanctions”. Envoy Pedersen declared that “Syria doesn’t need more war, it needs peace, and it needs a political process,” he said, adding the current situation in Syria is unacceptable as 90 percent of Syrians live in poverty”.
Even without a devastating earthquake, the forthcoming CAPTAGON Act (an American way to impose additional sanctions) in addition to the already existing “Caesar Act” (which has already escalated the tragedy of the Syrian people) aims at starving the Syrian people and turning the Syrian Arab Republic into a “failed state” in order to later dominate it. The US has admitted to stealing Syria’s oil (at an average of 120,000 oil barrels per day) in addition to other natural resources, namely its wheat.
Hypocritical decisions taken by the Western ruling elites have been continuously lethal in Syria. At this highly crucial moment we need to act morally and minimise suffering as a matter of urgency, otherwise, those who initiated the war against Syria, supported terrorism, and imposed sanctions, will be brutally killing the same nation three times in a row.
The UN Secretary-General should be to urging (and leading) all regimes imposing sanctions on Syria to lift these sanctions immediately and ease the process of international aid by allowing direct aid flights from all over the world to land in Syrian airports, in order to help the Syrian people, without any attempt to politicize it through the utilization of local or regional actors.
Αυτό που με απασχολούσε από το πρωί όταν δημοσιεύσαμε στις 07:00 ώρα Ελλάδος την είδηση για τον καταστροφικό σεισμό στην Τουρκία και Συρία, ήταν κάτι διαφορετικό. Το νέο πυρηνικό εργοστάσιο που κατασκευάζει η Ρωσική “Rosatom”, στο Ακουγιού (Akkuyu) στα νότια παράλια της Τουρκίας! Ο πυρηνικός σταθμός Ακουγιού της Τουρκίας, βρίσκεται υπό κατασκευή, και έχει φτάσει στο τελικό στάδιο υλοποίησης του προγράμματος. Τι συμβαίνει όμως εκεί και τι πραγματικά ισχύει από τα περίεργα πράγματα που γράφτηκαν και ακούστηκαν σήμερα;

Με το κόκκινο σήμα απέναντι από τις βόρειες ακτές της Κύπρου, βρίσκεται το υπό κατασκευή πυρηνικό εργοστάσιο στο Ακουγιού. Πολύ κοντά στις λιμενικές εγκαταστάσεις της Botas, στο Τσεϊχάν όπου καταλήγουν οι αγωγοί φυσικού ερίου για τους οποίους έχω αναφερθεί σε αρκετές δημόσιες τοποθετήσεις μου. Το εργοστάσιο του Ακουγιού, από την ισοπεδωμένη πόλη του Καχραμάνμαράς, απέχει σε ευθεία γραμμή όπως βλέπετε, 325 χιλιόμετρα.
Ο μεγάλος σεισμός στο Καχραμάνμαράς, ναι μεν έγινε αντιληπτός στην περιοχή του Ακουγιού, αλλά η δόνηση εκεί ήταν σαν να έγινε σεισμός 3,5 ρίχτερ. Λόγω φυσικά της απόστασης. Περισσότερο ένιωσαν τον σεισμό στο Τσεϊχάν και στις εγκαταστάσεις φυσικού αερίου παρά στο Ακουγιού.
Ουσιαστικά, εκεί όπου έγιναν οι 76 σεισμοί σήμερα είναι μια διαφορετική σεισμογενής πλάκα από αυτήν του Ακουγιού. Η πυρηνική εγκατάσταση στο Ακουγιού, “κάθεται” σε ένα άλλο ρήγμα, το οποίο κι αυτό είναι ικανό να δώσει τέτοιου μεγέθους σεισμούς.
Η πλειάδα των σεισμών (μεταξύ 4-5 ρίχτερ) που έγιναν στην Αλεξανδρέττα (και τις βλέπετε στον παραπάνω χάρτη), απέχει μόλις 230 χιλιόμετρα από το Ακουγιού. Αλλά ήταν μικρής έντασης και δεν έγιναν το ίδιο αισθητοί με τον μεγάλο σεισμό του Καχραμάνμαράς και του Οσμάνιγιε. Το οποίο Οσμάνιγιε απέχει μόλις 255 χλμ από το Ακουγιού.Παρά ταύτα, οι αντιδράσεις των οικολόγων για την κατασκευή του αντιδραστήρα στο Ακουγιού, είναι ακόμη και τώρα σχεδόν μηδενικές. Σε αντίθεση με τις αντιδράσεις τους όταν γίνεται σε ασφαλέστερες (σεισμολογικά περιοχές) συζήτηση για κατασκευή πυρηνικών εργοστασίων. Δύο μέτρα και δύο σταθμά βλέπετε!
Από το πρωί λοιπόν αναζητούσα πηγές για να ελέγξουμε τι συνέβη στο Ακουγιού, ειδικά τώρα που βρίσκεται στην κρίσιμη φάση της ολοκλήρωσης του αντιδραστήρα και της διασύνδεσής του με τα δίκτυα μεταφοράς ρεύματος της Τουρκίας.
Πληροφορήθηκα λοιπόν ότι η εγκατάσταση εκεί, δεν έπαθε απολύτως τίποτα. Ούτε καν μικρές ζημιές οπότε αυτό είναι ένα ενθαρρυντικό νέο. Δεν το είχα όμως πιστοποιήσει από δεύτερη πηγή και γι’ αυτό δεν έγραψα. Πριν από λίγο όμως, υπήρξαν δηλώσεις αξιωματούχου της ρωσικής εταιρείας (Rosatom) που κατασκευάζει το εργοστάσιο: «Σεισμοί της γης μεγέθους περίπου 3 βαθμών έγιναν αισθητοί εδώ. Aλλά οι ειδικοί μας δεν έχουν ανακαλύψει ζημιές σε κτιριακές κατασκευές, γερανούς και εξοπλισμό». Η παραπάνω δήλωση ανήκει στην Αναστασία Ζοτέεβα, η οποία είναι εκπρόσωπος της ρωσικής κρατικής εταιρείας πυρηνικής ενέργειας (Rosatom).Παρ’ όλα αυτά, πραγματοποιούμε εκτεταμένα διαγνωστικά μέτρα για να διασφαλίσουμε ότι οι εργασίες κατασκευής και εγκατάστασης μπορούν να συνεχιστούν με ασφάλεια“, ανέφερε στην σύντομη δήλωσή της μετά από κλήση του πρακτορείου ειδήσεων RIA.
Το πρόβλημα είναι αλλού προς το παρόν
Υπάρχουν τεράστιες ζημιές στις γραμμές μεταφοράς ηλεκτρικής ενέργειας καθώς και στις γραμμές μεταφοράς και διανομής φυσικού αερίου. Άλλωστε το πρωί σας είχα παρουσιάσει και σχετικό βίντεο με έκρηξη σε εγκατάσταση φυσικού αερίου. Σύμφωνα πάλι με πηγές καλά πληροφορημένες, μεγάλο πρόβλημα υπάρχει στο δίκτυο μεταφοράς φυσικού αερίου προς τις πόλεις Γκάζιαντεπ, Χατάϊ, Κιλίς και στο Καχραμάνμαράς. Και όπως όλα δείχνουν θα υπάρχουν περικοπές τροφοδοσίας στις πόλεις αυτές.
Πρόβλημα υπάρχει και με το νερό
Γι αυτό εκδόθηκε ειδοποίηση προς τους πολίτες να μην πίνουν νερό της βρύσης μετά την καταστροφή. Διότι υπάρχει πρόβλημα με τις πηγές πλέον και τα δίκτυα τα οποία έχουν καταστραφεί. Με αποτέλεσμα τα δίκτυα ομβρίων υδάτων, πόσιμου νερού και οι δεξαμενές, να επικοινωνούν, καθιστώντας το πόσιμο νερό επικίνδυνο.
Εν κατακλείδι, μπορεί το πυρηνικό εργοστάσιο να μην διέτρεξε κίνδυνο από την μεγάλη καταστροφή στα ανατολικά του, αλλά το δίκτυο ηλεκτρικού ρεύματος, καθώς και το δίκτυο φυσικού αερίου στην περιοχή έχουν δεχτεί ένα τεραστίων διαστάσεων πλήγμα, που είναι αδύνατον να εκτιμηθεί πότε θα επανέλθει. Τόσο στο ηλεκτρικό όσο και στο αέριο. Πάντως στην περιοχή, τα σωστικά συνεργεία μεταφέρουν γεννήτριες παραγωγής ρεύματος για να τονώσουν την κατάσταση.
Το πρόβλημα είναι στα μικρά χωριά και στις κωμοπόλεις, όπου ουδείς γνωρίζει μέχρι αυτή τη στιγμή τι συμβαίνει εκεί. Ειδικά στους πληθυσμούς των Κούρδων και των Αράβων. Τα θύματα μπορεί να εκτοξεύτηκαν στους 2.000 νεκρούς, αλλά αυτά αποτελούν στοιχεία που καταγράφονται στα μεγάλα αστικά κέντρα. Στην ύπαιθρο δεν υπάρχει η παραμικρή ιδέα τι μπορεί να συμβαίνει.
Το σύμφωνο κρίθηκε τελικώς ως ατελές, αποτυχημένο, ενώ προκάλεσε και την σφοδρή αντίδραση των πολιτικών κομμάτων στην Ελλάδα.
Στα Βαλκάνια στις αρχές της δεκαετίας του 1930 επικρατούσε ένα κλίµα επίλυσης των διµερών διαφορών των χωρών, προ του κινδύνου αυτές να µετατραπούν σε εστίες ανάφλεξης.
Η εµπλοκή των έξι βαλκανικών κρατών (Ελλάδα, Ρουµανία, Γιουγκοσλαβία, Βουλγαρία, Αλβανία και Τουρκία) σε δηλωτικές επαφές οδήγησε σε τέσσερις συνδιασκέψεις εκ των οποίων η τελευταία ήταν το Βαλκανικό Σύµφωνο του 1934 που υπογράφηκε στην Θεσσαλονίκη.
Η πρώτη βαλκανική συνδιάσκεψη πραγµατοποιήθηκε στην Αθήνα τον Οκτώβριο του 1930, η δεύτερη στην Κωνσταντινούπολη και την Άγκυρα τον Οκτώβριο του 1931, η τρίτη στο Βουκουρέστι τον Οκτώβριο του 1932, και η τέταρτη στη Θεσσαλονίκη τον Φεβρουάριο του 1934. Στις τρεις πρώτες ουσιαστικά προετοιµάστηκε των έδαφος για την υπογραφή του Συµφώνου.
Οι πηγές αναφορικά µε το σε ποιον ανήκει η πατρότητα του Βαλκανικού Συµφώνου διίστανται.
Άλλες πηγές αναφέρουν ως πρωτεργάτη των συνδιασκέψεων τον Αλέξανδρο Παπαναστασίου ο οποίος διατέλεσε υπουργός και πρωθυπουργός σε δύο χρονικές περιόδους (1924 και 1932), ενώ άλλες αναφέρουν τον Ρουµάνο υπουργό Εξωτερικών Νικολάε Τιτουλέσκο.
Το πιθανότερο είναι να συµβαίνουν και τα δύο. Ο µεν Παπαναστασίου να εµπνεύστηκε τις βαλκανικές συνδιασκέψεις και ο Τιτουλέσκο την υπογραφή ενός Συµφώνου.
Ήδη από τον Οκτώβριο του 1929 κατά τη διάρκεια οµιλίας του στο 27ο Παγκόσµιο Συνέδριο της Ειρήνης, ο Αλέξανδρος Παπαναστασίου είχε προτείνει τη δηµιουργία µιας Βαλκανικής Ένωσης, µε τη συµµετοχή και της Τουρκίας.
Σίγουρα πεδίο άντλησης της βαλκανικής συνεργασίας αποτέλεσε το προηγούµενο των Συνθηκών του Λοκάρνο (5 έως 16 Οκτωβρίου 1925) όπου συµφωνήθηκε η οριστικοποίηση των συνόρων των εµπολέµων κρατών του Α΄ΠΠ, όπως είχαν διαµορφωθεί µε τη Συνθήκη των Βερσαλλιών.

Τι προέβλεπε το Σύµφωνο του ΄34
Το Σύµφωνο είχε την έννοια δηµιουργίας ενός συνολικού πλαισίου ασφάλειας, καθώς οι κυβερνήσεις γνώριζαν πως σε περίπτωση που θα ξεσπούσε ένας πόλεµος µεταξύ των κρατών της περιοχής, αυτός θαεξαπλωνόταν και θα συµπαρέσυρε όλα τα κράτη της Βαλκανικής Χερσονήσου. Για το λόγο αυτό ήταν, πλέον, αναγκαίο να συγκροτηθεί ένα πολυµερές σύµφωνο περιφερειακού χαρακτήρα, που θα παρείχε αµοιβαίες εγγυήσεις µεταξύ των κρατών (∆ορδανάς, 2011).
Υπήρχε όµως ένα πρόβληµα: ∆εν ήταν όλες οι χώρες πρόθυµες να συµµετάσχουν σε αυτή. Αλβανία και Βουλγαρία απείχαν από την υπογραφή του Συµφώνου.
Η πρώτη γιατί ουσιαστικά βρισκόταν υπό ιταλική κηδεµονία και δεν µπορούσε να ασκήσει ανεξάρτητη εξωτερική πολιτική και η Βουλγαρία γιατί ως αναθεωρητική δύναµη -τότε- ηθελέ διέξοδο προς το Αιγαίο εις βάρος της εδαφικής ακεραιότητας της Ελλάδας.
Οι διπλωµατικές προσπάθειες που υπήρξαν από τις υπόλοιπες χώρες δεν στάθηκαν ικανές να µεταβάλλουν τη γνώµη της βουλγαρικής κυβέρνησης. Κυριότερος λόγος για την βουλγαρική αντίθεση στο Σύµφωνο ήταν ο όρος περί εγγύησης του εδαφικού καθεστώτος των συµβαλλοµένων χωρών.
Η Σόφια αντιπρότεινε την υπογραφή ενός συµφώνου όπου θα ίσχυαν οι όροι της «άρσης των περιοριστικών διατάξεων για τον επανεξοπλισµό της Βουλγαρίας, (είχε συµµετάσχει στον Α΄ΠΠ στο πλευρό των ηττηµένων κεντρικών δυνάµεων) εδαφική έξοδο στο Αιγαίο και, κυρίως, προστασία των βουλγαρικών µειονοτήτων» (Σφέτας, 2011:65).
Μόνο και µόνο η εδαφική έξοδος στο Αιγαίο ήταν ικανή συνθήκη για να συναντήσει την ελληνική άρνηση. Έτσι το «Βαλκανικό Σύµφωνο» περιορίστηκε µεταξύ των τεσσάρων δυνάµεων Ελλάδας, Ρουµανία, Γιουγκοσλαβία και Τουρκία.
Το «Σύµφωνο της Βαλκανικής Συνεννόησης», υπογράφηκε τελικά στις 9 Φεβρουαρίου 1934 στην Ακαδηµία Αθηνών, από τους υπουργούς Εξωτερικών των τεσσάρων δυνάµεων.
Κύριος στόχος του η εγγύηση της διατήρησης των υπαρχόντων συνόρων και είχε διάρκεια αρχικά δύο ετών µε δυνατότητα ανανέωσης για πέντε και, στη συνέχεια, επτά χρόνια (Βερέµης, 2007).
Οι τέσσερις χώρες συµφώνησαν να ανασταλούν όλες οι περιφερειακές διαφορές και εδαφικές αξιώσεις του ενός κράτους έναντι του άλλου.
Υπήρξαν όµως και άλλα κράτη πλην των προαναφερθέντων που αρνήθηκαν να συνυπογράψουν στο «Σύµφωνο» πιθανότατα µε ρόλο εγγυητή. Αυτά ήταν η Ιταλία η ΕΣΣ∆ και η Ουγγαρία, η τελευταία λόγω γεωγραφικής γειτνίασης.
Οι συζητήσεις περιστράφηκαν όµως και γύρω από θέµατα, τα οποία αφορούσαν στην οικονοµική και την πολιτική συνεργασία (ίδρυση Βαλκανικού Οικονοµικού Ινστιτούτου, Βαλκανικού Εµπορικού και Βιοµηχανικού Επιµελητηρίου, Βαλκανικής Ταχυδροµικής Ένωσης, Βαλκανικού Ιστορικού Ινστιτούτου).

Σφοδρή κριτική από τον Ελευθέριο Βενιζέλο – Πολιτικές ζυµώσεις
Η υπογραφή του Συµφώνου προκάλεσε την αντίδραση µεγάλου τµήµατος του πολιτικού κόσµου της Ελλάδας.
Ο Ελευθέριος Βενιζέλος και άλλα µέλη της αντιπολίτευσης αντιτάχθηκαν τόσο στο γενικότερο πνεύµα, όσο και στους όρους του, καθώς υπήρχε ο φόβος εµπλοκής της Ελλάδας σε πολεµική σύγκρουση µε κάποια τρίτη δύναµη, για χάρη της ασφάλειας ενός βαλκανικού κράτους.
Η αντίδραση αυτή προήλθε κυρίως από το πρώτο άρθρο του Συµφώνου, όπου Γιουγκοσλαβία, Ελλάδα, Ρουµανία και Τουρκία δεσµεύονταν στην αµοιβαία προστασία των βαλκανικών συνόρων (άρ.1).
Παρόµοιες αντιδράσεις εκδηλώθηκαν όχι µόνο από πολιτικά πρόσωπα που προέρχονταν από τους κόλπους της βενιζελικής παράταξης, όπως ο Ανδρέας Μιχαλακόπουλος και ο Γεώργιος Καφαντάρης, αλλά και από τον Ιωάννη Μεταξά, ο οποίος παρείχε κοινοβουλευτική στήριξη στην κυβέρνηση Τσαλδάρη.
Κάτω από την πίεση που δεχόταν από την αντιπολίτευση, η κυβέρνηση του πρωθυπουργού Παναγή Τσαλδάρη, µέσω του υπουργού Εξωτερικών, ∆ηµήτριου Μάξιµου, προχώρησε σε διευκρινήσεις, ιδιαίτερα µετά την αποκάλυψη των επισυναπτόµενων µυστικών άρθρων.
Σύµφωνα µε τον Μάξιµο το Σύµφωνο αφορούσε την προστασία των ενδοβαλκανικών συνόρων και όχι την περίπτωση προστασίας των συνόρων από επίθεση κράτους εκτός των Βαλκανίων.
Καθώς σε αυτή την περίπτωση «οι συµβαλλόµενοι δεν υποχρεούντο να προστρέξουν και να το υποστηρίξουν ενόπλως».
Αυτό προέβλεπε όπως είπε και το άρθρο 3 του Μυστικού Πρωτοκόλλου. Όπως επίσης είχε πει ο ∆.Μάξιµος αυτό θα ίσχυε µόνο εάν βαλκανική δύναµη διενεργούσε επίθεση εναντίον συµβαλλόµενου κράτους, τότε θα ίσχυε το Σύµφωνο (περί προστασίας συνόρων) ως προς αυτό το βαλκανικό κράτος.
Ο Ε.Βενιζέλος όµως φοβόταν ότι σε περίπτωση που Ιταλία και Αλβανία προχωρούσαν σε συµµαχία και η πρώτη διενεργούσε επίθεση κατά της Γιουγκοσλαβίας, µέσω αλβανικού εδάφους, τότε αυτοµάτως αυτό θα έφερνε την Ελλάδα σε εµπόλεµη κατάσταση µε την Ιταλία.
Οι φόβοι της αντιπολίτευσης γενικώς αφορούσαν την θέση της Ελλάδος σε περίπτωση ενός πολέµου µεταξύ Ιταλίας και Γιουγκοσλαβίας και ΕΣΣ∆ και Ρουµανίας.
Τα παραπάνω συζητήθηκαν διεξοδικά στην σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών στις 26 Φεβρουαρίου του 1934 η οποία πραγµατοποιήθηκε «κεκλεισµένων των θυρών» και είχε διάρκεια… έξι ηµερών!
Αυτή όµως αντί να µειώσει τις ενστάσεις των πολιτικών αρχηγών, ενίσχυσε την άποψή τους ότι το Σύµφωνο εγκυµονούσε κινδύνους εµπλοκής της Ελλάδας µε την Ιταλία.
Τελικά, έπειτα από διαπραγµατεύσεις ανάµεσα στους πολιτικούς αρχηγούς αποφασίστηκε, στις 3 Μαρτίου, να εξετασθεί η πρόταση Μεταξά, σύµφωνα µε την οποία πριν κατατεθεί το Σύµφωνο προς κύρωση από τα Νοµοθετικά Σώµατα, να προβεί ο Μάξιµος σε ερµηνευτική δήλωση που να απέκλειε το ενδεχόµενο σύγκρουσης της Ελλάδας µε µια εξωβαλκανική δύναµη.
Ο υπουργός Εξωτερικών τελικά προχώρησε στη δήλωση πως η Ελλάδα δεν θα οδηγηθεί σε πόλεµο µε µία Μεγάλη ∆ύναµη, για να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις που ανέλαβε µε την υπογραφή του συµφώνου, ολιγοτοκίας το δρόµο για επικύρωση από την Βουλή (στα µέσα Μαρτίου) και στη συνέχεια, από τη Γερουσία (στις αρχές Απριλίου 1934) (Σφέτας, 2011).
Επίλογος
Η στάση όµως της Αθήνας όπως ήταν φυσικό δυσαρέστησε τις υπόλοιπες συµµαχικές χώρες, και κυρίως Γιουγκοσλαβία και Ρουµανία, καθώς αυτό σήµαινε πως η Ελλάδα δεν θα στήριζε τη Γιουγκοσλαβία και τη Ρουµανία σε περίπτωση ιταλογιουγκοσλαβικού και ρουµανοσοβιετικού πολέµου, αντίστοιχα.
Συνεπώς, θεωρούσαν πως το Σύµφωνο αυτοµάτως έπαυε να έχει αξία, όσο ένα από τα συµβαλλόµενα κράτη τηρούσε µια επισφαλή στάση.
Αυτό ήταν ουσιαστικά και το τέλος του «θνησιγενούς» Συµφώνου το οποίο ουδέποτε ανανεώθηκε πέραν της αρχικής διετούς διάρκειας.
Η Ελλάδα παρά το γεγονός ότι επιχείρησε να οικοδοµήσει την βαλκανική σταθερότητα των συνόρων, κυρίως λόγω της βουλγαρικής απειλής, αλλά φοβούµενη πως θα βρεθεί αντιµέτωπη σε µια µεγαλύτερη σύγκρουση, κυρίως µε την Ιταλία, δυσαρέστησε τους υπόλοιπους συµβαλλόµενους, δηλαδή ουσιαστικά την Γιουγκοσλαβία και την Ρουµανία.
Τελικά οι φόβοι της Αθήνας βγήκαν αληθινοί αφού κατέληξε να δεχθεί την επίθεση µέσω του αλβανικού εδάφους από την Ιταλία.
Το σενάριο Βενιζέλου έµελλε να βγει αληθινό, αλλά κατά το ήµισυ.
https://www.pronews.gr/istoria/to-valkaniko-symfono-tou-1934-i-anepityxis-prospatheia-statheropoiisis-ton-valkanikon-xoron-ligo-prin-ton-v%ce%84pp/
Μία από τις πλατφόρμες της ExxonMobil. Φωτογραφία από την ιστοσελίδα της αμερικανικής εταιρείας, ExxonMobil.com, also from Facebook
“Φέρτε το αέριο στον τόπο”, έγραφε το πανό στα Φώτα Γαβριηλίδη πάνω στο κτίριο Γαβριηλίδη στη Λευκωσία, πριν αρκετά χρόνια. Ίσως και μια δεκαετία. Ίσως να έγραφε “στην Κύπρο”, δεν είμαι σίγουρος.
Επιβεβαίωση όμως για την ύπαρξη του συγκεκριμένου πανό είχα και από φίλη δημοσιογράφο με την οποία είχα πρόσφατα σχετική συζήτηση. Το γράφω αυτό διότι η μνήμη παίζει παράξενα παιχνίδια. Δηλαδή δεν οραματίστηκα το πανό λόγω δικού μου ευσεβοποθισμού και μάλιστα τοποθετημένο σε κομβικό σταυροδρόμι, μην το χάσει κανένας!
Από τότε και με τις χιλιάδες κείμενα που έχουν γραφτεί για την ενέργεια στη Ανατολική Μεσόγειο και τα οικονομικά και πολιτικά συναφή, πάντα αναρωτιόμουν. Γιατί δεν έρχεται το αέριο στον τόπο; Γιατί δεν το φέρνουν;
Το αέριο εντοπίστηκε την ίδια περίοδο με Αίγυπτο και Ισραήλ. Εντάξει. Ούτε η Αίγυπτος είναι η Κύπρος, ούτε το Ισραήλ που σήμερα είναι παράγοντες στον παγκόσμιο ενεργειακό χάρτη.
Θυμάμαι επίσης και εδώ δεν χρειάζομαι επιβεβαίωση διότι είναι κάτι πρόσφατο, τον υποψήφιο Ανδρέα Μαυρογιάνη να λέει, όπως το πανό, “φέρτε το αέριο στον τόπο”, και να διερωτάται γιατί αυτό δεν συνέβη.
Ήταν από τις πρώτες του τοποθετήσεις αμέσως μόλις πήρε την στήριξη του ΑΚΕΛ ως υποψήφιος για την προεδρία. Μάλιστα στην ίδια δήλωση είπε κάτι ακόμη, αλλά το άφησε αιωρούμενο: πως το 2011-12 υπήρξαν σχεδιασμοί να δημιουργηθεί ένας αγωγός προς την Κύπρο αλλά “ειδικά συμφέροντα ” απέτρεψαν κάτι τέτοιο και πως ήθελε να μάθει το γιατί. Και έκανε και μια αόριστη αναφορά σε “ελλαδικά” συμφέροντα.
Σε πρόσφατες τηλεοπτικές συζητήσεις ο υποψήφιος Μαυρογιάννης επανέρχεται συχνά στο “φέρτε το αέριο στον τόπο”, εξηγώντας πως θα επωφεληθεί τα μέγιστα η οικονομία – η βιομηχανία, οι επιχειρήσεις, ο τουρισμός, οι οικοδομές, τα νοικοκυριά. Και προχωρεί παρά πέρα και λέει δώστε και στους τουρκοκύπριους με το ίδιο κόστος. Αλλά δεν κάνει πλέον αναφορά σε “ειδικά συμφέροντα” που δεν αφήνουν να έρθει “το αέριο στον τόπο”.
Στο “φέρτε το αέριο στον τόπο” θα επανέλθω, διότι ίσως να είναι η μόνη πράξη, που θα απεγκλωβίσει τον τόπο από τον θανάσιμο εναγκαλισμό του επεκτατικού γείτονα και θα οδηγήσει σε ” λύση χωρίς κυπριακό”.
Όμως γιατί μέχρι τώρα δεν ήρθε “το αέριο στον τόπο”; Εντάξει και πάλι. Το 2013 είχαμε την κατάρρευση της οικονομίας και την αθλιότητα της κλοπής των οικονομιών του κόσμου, μιας κλοπής στην οποία συνέπραξαν το κράτος και ένας εσμός της ελίτ του τόπου με πρωταγωνιστές – κυρίως και όχι μόνο- αετονύχηδες τραπεζίτες, δικηγόρους, λογιστές και, πολύ δυστυχώς για τον τόπο, και δικαστές.
(Υπήρχαν δυο σχετικά προηγούμενα για την αθλιότητα της κλοπής του 2013: η οικονομική λεηλασία των Γερμανών εβραϊκής καταγωγής από τους Γερμανούς φασιστοναζί και, καπάκι, η οικονομική λεηλασία από τους ομοϊδεατες τους στη Τουρκία το 1942, κατά Τούρκων υπηκόων ελληνικής, αρμενικής και εβραϊκής καταγωγής. Με τη διαφορά πως η λεηλασία του 2013 οργανώθηκε από την Ευρωπαϊκή Ένωση (Ε.Ε.) με τη συναίνεση του κράτους και όχι από φασίστες).
Όμως το κράτος σταδιακά ορθοπόδησε. Ειδικά όμως στο θέμα της ενέργειας η Λευκωσία εύρισκε και συνεχίζει να βρίσκει μέχρι σήμερα διάφορες αφορμές για να μη λάβει την πιο σημαντική απόφαση μετά την ένταξη της Κύπρου στην ΕΕ: να φέρει το υγραέριο στον τόπο.
Οι αφορμές; Κάποια τάχατες προβλήματα με το Ισραήλ που εύκολα ξεπερνιούνται εφόσον το ζήτημα τεθεί ως θέμα ασφάλειας του κράτους. Συνήθως επικαλούνται το κόστος. Δεν έχουμε λεφτά, λένε. Και πως οι λεφτάδες επενδυτές των ιδιωτικών εταιριών, επιδιώκουν άλλα.
Ακούμε τελευταία και το φαιδρό, κατά την άποψη μου, πως πάμε στην λεγόμενη πράσινη ενέργεια και πως σε 4-5 χρόνια θα είναι άνθρακες ο θησαυρός. Να τα λεν αυτά στους Γερμανούς, στους Αμερικανούς, στους Γάλλους, στους “προοδευτικους” Νορβηγούς (που έχουν βουλιάξει από τα σχετικά κέρδη), σε Ινδούς, Κινέζους, Ρώσους, Βραζιλιάνους. Και εάν κάνουν τον κόπο να μελετήσουν τα ενεργειακά τους προγράμματα και τους χρονικούς τους ορίζοντες, ίσως σταματήσουν να αερολογούν.
Το κόστος παρουσιάζεται ως το μεγαλύτερο και ανυπέρβλητο κώλυμα.
Αλλά ο ρόλος του κράτους ποιος είναι, τελικά; Το κράτος έχει τρεις βασικές υποχρεώσεις έναντι στους εντολοδόχους του. Πρώτο και πιο σημαντικό είναι να τους διασφαλίζει από εξωτερικούς και εσωτερικούς εχθρούς. Χωρίς ασφάλεια (ζωή και περιουσία), είπε ο πατέρας του καπιταλισμού Άνταμ Σμίθ τα λοιπά είναι φρούδες. Δεύτερο, να λογοδοτεί έναντι των εντολοδόχων του. Και τρίτο- συναφές με το δεύτερο- να λειτουργεί ως κράτος δικαίου. Αλλιώς δεν είναι κράτος. Είναι συμμορία ιδωτικών συμφέροντων.
Όταν αρχές του 1981 θα κατέρρεε η εμβληματική Harley Davidson, ο καπιταλιστής Πρόεδρος Ρέηγκαν ορθά αποφάσισε πως αυτό δεν επιτρέπονταν να συμβεί. Αναγνώρισε πως θα ήταν μεγάλο πλήγμα για την Αμερική. Και έδωσε κρατική χορηγία στην εταιρία μέχρι να ορθοποδήσει.
Η εταιρία ορθοπόδησε και επέστρεψε όλα τα δανεικά με τόκους αγοράς. Ο Ρέηγκαν έπραξε το ίδιο με την εξίσου εμβληματική αλλά χρεωκοπημένη General Motors. Tη δανειοδοτήσε ή εγγυήθηκε δάνεια της το κράτος. Ο γνωστός Lee Iacocca γύρισε την GM και πλήρωσε μέχρι το τελευταίο σεντ τα χρωστούμενα.
Πόσα χρειάζονται να φέρουμε “το αέριο στον τόπο”; 200 εκ.; 500 εκ.; Χαράς τα λεφτά. Να τα βάλει το κράτος. Δεν τα έχει; Να τα δανειστεί μακροχρόνια και να αποπληρωθεί μακροχρόνια. Δεν μπορεί; Να εκδόσει ομόλογα. Δεν είναι αυτή δουλειά του κράτους, μας λένε οι ώριμοι καπιταλιστές; Να μελετήσουν τον Ρέηγκαν να μάθουν.
Αν έρθει το αέριο στην Κύπρο, πόσο θα πουλιέται ο ηλεκτρισμός; Από κιλοβατώρες δεν πολυκαταλαμβαίνω. Αλλά η τιμή της βενζίνης, που την καταλαμβαίνουμε όλοι, θα πέσει καθοριστικά. Τι θα γίνει γενικότερα στην Κύπρο; Κατά αρχάς θα μισοκαταρρεύσει η κατοχική οικονομία. Τι θα γίνει με την οικονομία στις ελεύθερες περιοχές; Τα κόστη θα πέσουν κατσκόρυφα. Η ανάπτυξη θα εκτιναχθεί. Τα φορολογικά του κράτους, επίσης. Τρέχε Χαράλαμπε…
Και εδώ βρίσκεται το κλειδί για “λύση χωρίς κυπριακό”, δηλαδή για λύση χωρίς βαρίδια και δουλείες, λύση με ασφάλεια, με δημοκρατία, με ευθυνοδοσία και δικαιοσύνη. Στους τουρκοκύπριους πρέπει να παραχωρηθούν τα ίδια ενεργειακά αγαθά με το ίδιο κόστος.
Εξάλλου οι ίδιοι θα τα αναζητήσουν και θα τα επιδιώξουν. Και θα αφήσουν την Άγκυρα και τους ενεργούμενους της πίσω. Αλλιώς, αναπόφευκτα θα δημιουργηθεί μια κατάσταση κάπως ανάλογη με αυτή στη Ανατολική Ευρώπη. Είναι λόγω των πραγμάτων που εκεί έπεσαν τα τείχη. Έπεσαν διότι ο κόσμος άρχισε να ψηφίζει με τα πόδια του.
Υπάρχουν δυο κυπριακά προηγούμενα που συνηγορούν σε αυτά που υποστηρίζω. Αρχές του 1970 και λόγω αυξανόμενης οικονομικής ευρωστίας, αλλά και του τουρισμού που άρχισε να κυριαρχεί, οι τουρκοκυπριακοί θύλακες άρχισαν να καταρρέουν. Οι τουρκοκύπριοι εγκατέλειπαν τα γκέτο του Ντενκτάς για ένα καλύτερο μέλλον. Ο Ντενκτάς κατάλαβε πως έχανε το παιγνίδι.
Μάλιστα τέλη του 1973 σήκωσε τα χέρια πάνω. Υπάρχει μια επιστολή προς την Άγκυρα από τον Ντενκτάς – εκφωνήθηκε από τον παράνομο σταθμό Μπαϊρακ και καταγράφηκε από τους αμερικανικούς σταθμούς παρακολούθησης – όπου παρακαλεί και προειδοποιεί πως το παιχνίδι χάθηκε.
Το άλλο προηγούμενο ήταν το 2003, όταν και πάλι ο Ντενκτάς επέτρεψε την ελεγχόμενη διακίνηση από οδοφράγματα, ως δικλείδα ασφαλείας. Έτσι απέτρεψε την εσωτερική οικονομική έκρηξη. Και πάλι λόγω των πραγμάτων.
Τούτη τη φορά πρέπει εμείς να έχουμε την πρωτοβουλία. Και στο μόνο τομέα που εμείς μπορούμε να την έχουμε είναι όχι με μεγαλοσχεδιαδμούς αλλά με την έλευση του υγραερίου στην Κύπρο.
Η κατακόρυφη πτώση του κόστους της ενέργειας, έστω και αν το κράτος σηκώσει το αρχικό βάρος, θα έχει πολλαπλασιαστικές και καταλυτικές συνέπειες σε όλα τα επίπεδα του τόπου. Η πιο σημαντική από αυτές θα είναι πολιτική. Μαζικά οι ίδιοι οι Τουρκοκύπριοι θα συμμετάσχουν, αφήνοντας πίσω τους τον κάθε Ταλάτ.
Πρόεδρε, βγες μπροστά, φέρε το αέριο στον τόπο.
Αρχίζουμε το άρθρο μας με την έκκληση που απηύθυνε η κυβέρνηση της Συρίας μετά τους φοβερούς σεισμούς, που την έπληξαν μαζί με την Τουρκία:
Τα τελευταία 12 χρόνια, ο συριακός λαός ζει κάτω από το βάρος των κυρώσεων που έχουν επιβληθεί από τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής και πολλές δυτικές χώρες, με μόνο μία ώρα ηλεκτρική τροφοδοσία την ημέρα, χωρίς καύσιμα, χωρίς φυσικό αέριο, χωρίς φάρμακα και χωρίς ιατρική βοήθεια στα φαρμακεία. Χτες χτυπηθήκαμε από ένα σεισμό 7,8 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ και βγήκαμε όλοι στους δρόμους στις 4 το πρωί, ενώ έβρεχε καταρρακτωδώς σε μια θυελλώδη νύχτα, κάποιοι άνθρωποι κοιμήθηκαν στους δρόμους και χιλιάδες θάνατοι έχουν καταγραφεί μέχρι στιγμής.
Σήμερα περιμένουμε από τη διεθνή κοινότητα να άρει τις κυρώσεις της σε βάρος του αθώου συριακού λαού και να τον σώσει από την ατελείωτη αδικία και τον πόνο. Χρειαζόμαστε οχήματα και εξοπλισμό απομάκρυνσης ερειπίων, πυροσβεστικά οχήματα και ασθενοφόρα.
Δεν είμαστε βάρβαρος λαός, είμαστε από μια πολιτισμένη χώρα, που έχει δώσει πολλά στην ανθρωπότητα, αλλά οι κυρώσεις σας, που αντιβαίνουν στο διεθνές δίκαιο και τις αρχές της ανθρωπιάς, σταμάτησαν τον τροχό της ανάπτυξης. Οι κυρώσεις σας μας εμποδίζουν να ανοικοδομήσουμε τη χώρα μας μετά τον πόλεμο. Τιμωρείτε τους ανθρώπους και τους αναγκάζετε να μεταναστεύουν.
Ελπίζουμε ότι η κυρία Σακελλαροπούλου, ο κ. Μητσοτάκης και ο κ. Δένδιας διατηρούν κάποια ανθρωπιά και αξιοπρέπεια και θα διατάξουν, έστω και με καθυστέρηση, να σταλεί στη Συρία η ίδια ανθρωπιστική βοήθεια που εστάλη στην Τουρκία. Ελπίζουμε ότι ακόμα κι αν δεν το κάνουν, τα κόμματα της αντιπολίτευσης θα βρουν τον τρόπο να το ζητήσουν και να τους πιέσουν αποτελεσματικά να το πράξουν.
Ολόκληρη η «συλλογική Δύση», μαζί με την υπόλοιπη ανθρωπότητα και την Ελλάδα έσπευσε να προσφέρει αμέσως βοήθεια στον δοκιμαζόμενο τουρκικό λαό. Ο κ. Μητσοτάκης μάλιστα μίλησε στο τηλέφωνο με τον πρόεδρο, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.
Η βοήθεια δεν είναι πάντα χωρίς υστεροβουλία, πίσω της κρύβεται συνήθως και η διάθεση να μην «χάσουν» την Τουρκία, αλλά βέβαια, ό,τι κι αν σκέφτονται, πολύ καλό είναι που τη δίνουν. Όσο για τον κ. Μητσοτάκη και τους άλλους εγχώριους πολιτικούς, τα έχουν κάνει τόσο χάλια στην εξωτερική τους πολιτική, αν υποθέσουμε ότι υπάρχει κάτι τέτοιο, που ελπίζουν τουλάχιστο να μειώσουν κάπως την ένταση και τους κινδύνους στα ελληνοτουρκικά εκφράζοντας αλληλεγγύη προς την Τουρκία.
Όμως δεν έχει πληγεί μόνο η Τουρκία από τους σεισμούς. Και η Συρία έχει επίσης πληγεί, τόσο περιοχές που ελέγχονται από τη συριακή κυβέρνηση, όσο και ελεγχόμενες από τους αντάρτες, που υποστηρίζει η Δύση και η Τουρκία.
Εδώ οι σεισμοί πλήττουν μάλιστα μια χώρα ήδη εν πολλοίς κατεστραμμένη από τις αδίστακτες, εγκληματικές επεμβάσεις του ΝΑΤΟ, του Ισραήλ και των συμμάχων τους στην περιοχή. Οι επεμβάσεις αυτές εκδηλώθηκαν με την παροχή βαρέος οπλισμού στους αντικυβερνητικούς αντάρτες, με τη δημιουργία από τις δυτικές, τουρκικές και ισραηλινές μυστικές υπηρεσίες του ISIS (Ισλαμικό Κράτος), με τους διαρκείς ισραηλινούς, αλλά κατά καιρούς και αμερικανικούς βομβαρδισμούς, με τις άγριες κυρώσεις, με τις τουρκικές στρατιωτικές επεμβάσεις, αλλά και με τη ληστεία του συριακού πετρελαίου από τον αμερικανικό στρατό που βρίσκεται στη χώρα.
Αυτή την ήδη κατεστραμμένη χώρα ήρθαν να πλήξουν οι σεισμοί της Δευτέρας μαζί με την Τουρκία.
Μόνο που οι κάτοικοι της Συρίας δεν φαίνεται να αξίζουν τη συμπαράσταση της αυτοαπακαλούμενης «πολιτισμένης», «δημοκρατικής» και «ανθρωπιστικής» Δύσης, που έχει μάλιστα το θράσος να ονομάζει τον εαυτό της «ελεύθερο κόσμο». Ενώ τα δυτικά κράτη κινητοποιήθηκαν άμεσα για να προσφέρουν βοήθεια στους σεισμοπαθείς της Τουρκίας απέφυγαν να το κάνουν για τους σεισμοπαθείς της Συρίας, παρά τις αγωνιώδεις εκκλήσεις της συριακής κυβέρνησης. Οι Σύροι σεισμοπαθείς είναι, για τους μακελλάρηδες των λαών, παιδιά ενός κατώτερου Θεού…
Κανένα δυτικό κράτος δεν έσπευσε να προσφέρει βοήθεια στη Συρία και τα περισσότερα αγνόησαν απλώς τους σεισμούς σε αυτή τη χώρα. Οι ΗΠΑ μόνο και η Ε.Ε. έκαναν μια αόριστη αναφορά λέγοντας ότι η όποια βοήθεια θα δοθεί μέσω των μη κυβερνητικών οργανώσεων που δρουν στη Συρία. Μόνο που αυτές δρουν μόνο στις περιοχές, που ελέγχονται από τους αντικυβερνητικούς αντάρτες και συνδέονται με αυτούς.
Βοήθεια προς τη Συρία έσπευσαν μέχρι τώρα να στείλουν η Ρωσία, η Ινδία, το Ιράν, το Ιράκ, τα Εμιράτα κ.ά..
Σημειωτέον ότι η Συρία και ειδικά το καθεστώς Άσαντ που την κυβερνά ήταν επί δεκαετίες είναι παραδοσιακοί φίλοι και σύμμαχοι της Ελλάδας και της Κύπρου. Ως υπουργός Άμυνας μάλιστα ο Γεράσιμος Αρσένης είχε κλείσει μια καταρχήν συμφωνία μεταστάθμευσης των ελληνικών μαχητικών ώστε να μπορούν να επιχειρούν πάνω από την Κύπρο, έστω και αν τελικά δεν εφαρμόστηκε.
Η Σακελλαροπούλου και ο Μητσοτάκης τηλεφώνησαν (καλώς) στον Ερντογάν που είναι επικεφαλής ενός εχθρικού κράτους. Κανείς όμως δεν σκέφτηκε να τηλεφωνήσει στον πρόεδρο της φίλης Συρίας. Αναζητείται (και δεν ανευρίσκεται) φιλότιμο, αναζητείται και αξιοπρέπεια.
Φυσικά αυτές οι αθλιότητες καταγράφονται διεθνώς και θα έρθει μια μέρα που θα πληρωθούν πολύ ακριβά. Δυστυχώς όμως όχι από τους υπεύθυνους, αλλά από τον ελληνικό λαό. Να πώς περιγράφει την κατάσταση ένα αραβικό σάιτ, το almayadeen.net:
«Ο ιστορικός αντίπαλος της Τουρκίας και μια χώρα που μοιράζεται με τη Συρία μια μακρά ιστορία πολιτιστικών και κοινωνικών σχέσεων είπε ότι θα στείλει 21 διασώστες να βοηθήσουν την Τουρκία, δύο σκυλιά και ένα ειδικό όχημα, μαζί με πέντε γιατρούς, ένα δομικό μηχανικό και ειδικούς στον σεισμικό σχεδιασμό. Η Αθήνα δεν ανέφερε τη Συρία».
H Συρία έχει πέσει θύμα άγριου οικονομικού πολέμου (κυρώσεων). Στα μέσα Ιανουαρίου, όχι για πρώτη φορά, η αμερικανική κυβέρνηση επέβαλε απαγόρευση πώλησης ιατρικών μηχανημάτων για νοσοκομεία.
Να σημειώσουμε ότι μία εβδομάδα προτού πλήξουν τη Συρία οι σεισμοί το Παγκόσμιο Επισιτιστικό Πρόγραμμα (WFP) του ΟΗΕ προειδοποιούσε ότι η πείνα έχει φτάσει σε ιστορικά ρεκόρ, μετά από μια δεκαετία εμφυλίου, δυτικών επεμβάσεων, βομβαρδισμών και κυρώσεων, και απειλεί τώρα το 70% του πληθυσμού. Σύμφωνα με τον ΟΗΕ, το 90% των 18 εκατομμυρίων κατοίκων της Συρίας ζούνε σε φτώχεια, λόγω των οικονομικών επιπτώσεων του πολέμου, της ξηρασίας που προκαλεί η κλιματική αλλαγή, μιας επιδημίας χολέρας, του κορονοϊού και της οικονομικής κατάρρευσης του Λιβάνου. Σημαντικότατη είναι βέβαια και η συμβολή των δυτικών εγκληματικών κυρώσεων, αλλά δεν μπορεί να το πει αυτό ο ΟΗΕ.
Απελπισμένοι οι ιθύνοντες του διεθνούς οργανισμού προειδοποιούν ότι είναι αναπόφευκτο ένα νέο προσφυγικό κύμα κάτω από παρόμοιες συνθήκες, μπας και συγκινήσουν έτσι τους δυτικούς «ανθρωπιστές», αλλά στου κουφού την πόρτα όσο θέλεις βρόντα. Σιγά μη δώσουνε βοήθεια στη Συρία τα δυτικά ιμπεριαλιστικά κράτη που την καταστρέφουν συστηματικά εδώ και πάνω από μία δεκαετία. (Ορισμένοι ενοχλούνται από τη χρήση αυτής της ορολογίας, όπως η λέξη ιμπεριαλισμός. Μέχρι κάποιου σημείου την απέφευγα κι εγώ, θεωρώντας την όχι εσφαλμένη, αλλά αντιπαραγωγική. Όμως, όταν η ανθρωπότητα πλησιάζει στο σημείο της καταστροφής της, μου φαίνεται ανεπίτρεπτη πολυτέλεια να μη λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, από φόβο μπας και ταράξουμε τον ψυχισμό των μεσαίων τάξεων και των συνήθως ημιμαθών πνευματικών εκπροσώπων τους.)
Μόλις στις αρχές του περασμένου Δεκέμβρη η συριακή κυβέρνηση αναγκάστηκε να εισαγάγει τετραήμερη εβδομάδα εργασίας στους κρατικούς οργανισμούς και τα πανεπιστήμια προκειμένου να εξοικονομήσει καύσιμα, με δεδομένες τις ελλείψεις λόγω των κυρώσεων και της λεηλασίας των συριακών αποθεμάτων από τα αμερικανικά στρατεύματα, που βρίσκονται παρανόμως στη χώρα.
Του Παντελή Σαββίδη
1.-Οι κυπριακές εκλογές του Α! γύρου δεν πρέπει να προκάλεσαν εκπλήξεις. Η κατάταξη ήταν η αναμενόμενη. Στις αναλύσεις τονίζεται το μεγαλύτερο, από το αναμενόμενο, ποσοστό του υποψηφίου του ΑΚΕΛ Ανδρέα Μαυρογιάννη.
2.-Τον γνωρίζω τον Ανδρέα Μαυρογιάννη. Ως πρόεδρος του Συλλόγου Αποφοίτων ΑΠΘ τον είχα καλέσει και έκανε μια ομιλία στο αμφιθέατρο του Πανεπιστημίου. Γνωρίζει άριστα το κυπριακό. Είναι ρεαλιστής. Έχει αποδεχθεί την πραγματικότητα της εισβολής. Προσπάθησε, ως διαπραγματευτής, να πετύχει ό,τι μπορούσε με βάση τις οδηγίες που έπαιρνε αλλά εδώ που έφθασαν τα πράγματα, οι περαιτέρω εξελίξεις δεν εξαρτώνται από την ελληνική πλευρά. Εξαρτώνται από την Τουρκία. Και τον διεθνή παράγοντα.
3.-Το κυπριακό ως το σημείο που βρίσκεται σήμερα το διαχειρίστηκαν και οι δύο από τους εναπομείναντες υποψηφίους. (Το διαχειρίστηκε και ο αποκλεισθείς Αβέρωφ Νεοφύτου ως πρόεδρος του ΔΗΣΥ). Δεν υπάρχει καμιά διαφορά μεταξύ των υποψηφίων σε ό,τι αφορά το κυπριακό. Είναι και οι δύο υπέρ της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας. Οι εσωτερικές διαφορές αφορούν τους κυπρίους.
4.-Με όσα παραπάνω ανέφερα, το ερώτημα είναι αν το εθνικό θέμα παίζει ή όχι στις εκλογές. Η προφανής και διαφαινόμενη απάντηση είναι όχι. Αν παίξει θα παίξει υπό μία προϋπόθεση. Στην περίπτωση που η Τουρκία και μετά τις εκλογές του Μαϊου (τις δικές της εκλογές) συνεχίσει την πορεία της προς τον Ευρασιατισμό, και το ΝΑΤΟ θελήσει να κάνει ριζοσπαστικές κινήσεις για να διασφαλίσει την ανάσχεση στην περιοχή, δεν αποκλείεται να προτείνει ένταξη της Κύπρου στη Συμμαχία. Τότε, θα τεθεί το ερώτημα στην κυπριακή κυβέρνηση και τον κυπριακό λαό. Στην περίπτωση Χριστοδουλίδη η απάντηση θα είναι θετική, όπως όλα δείχνουν. Στην περίπτωση Μαυρογιάννη που υποστηρίζεται από το κομμουνιστικό ΑΚΕΛ η απάντηση δεν θα είναι δεδομένη. Αν η πρόταση ένταξης στο ΝΑΤΟ συνοδευθεί και από υποστήριξη υπέρ μιας λύσης ευνοϊκής για την Κυπριακή Δημοκρατία, μήπως θα είναι μια ακόμη χαμένη ευκαιρία αν απορριφθεί;.
5.-Η καινοτομία του Χριστοδουλίδη είναι ότι διέρρηξε τα κομματικά δεσμά, βγήκε από την κομματική στάνη και δεν τον έφαγε ο λύκος. θα μπορέσει να σταθεί; Ο ανθυποψήφιός του- και μέλος του ίδιου κόμματος- Αβέρωφ Νεοφύτου έχει έντονες διαφωνίες μαζί του. Οι δυνάμεις που στήριξαν τον Νεοφύτου δεν θα θελήσουν να βοηθήσουν τον Χριστοδουλίδη. Θα προτείνουν συνεργασία με τον υποψήφιο του ΑΚΕΛ;
6.-Δεν αποκλείεται αλλά η κομματική δέσμευση δεν επηρεάζει τους ψηφοφόρους του δεξιού ΔΗΣΥ. Και στο Σχέδιο Ανάν ο Αναστασιάδης και το κόμμα πήραν θέση υπέρ του σχεδίου, ουσιαστικά, αλλά οι ψηφοφόροι ψήφισαν κατά. Αυτή η διάσταση δεν τους απομάκρυνε από το κόμμα. Δεν πρέπει, όμως, να θεωρούνται δεδομένοι.
7.-Επι της ουσίας του εθνικού θέματος, η υπερίσχυση Χριστοδουλίδη θα βοηθήσει και στον εξοπλισμό του νησιού με αμερικανικά και δυτικά οπλικά συστήματα. Κάτι που δεν είναι δεδομένο με την επικράτηση του υποψηφίου που υποστηρίζεται από το κομμουνιστικό ΑΚΕΛ. Για όσους τρέμουν στο άκουσμα της λέξης εξοπλισμοί, οι εξοπλισμοί δεν χρησιμοποιούνται, κατ ανάγκην, ως επιθετικό οπλικό σύστημα. Η επανάκτηση των κατεχομένων με στρατιωτική επιχείρηση έχει αποκλειστεί ως επιλογή και στην Ελλάδα και στην Κύπρο από το 1974. Οι εξοπλισμοί, εν προκειμένω, είναι αποτρεπτική επιλογή. Αλλά και διαπραγματευτική. Σήμερα, η Κύπρος πηγαίνει στις διαπραγματεύσεις ως ικέτης. Για να διαπραγματευτεί σοβαρά πρέπει να μπορεί να υπονοήσει και άλλες επιλογές. Με την βοήθεια ευνοϊκών, για τον ελληνισμό, εξελίξεων στις σχέσεις Δύσης-Τουρκίας, κάτι σημαντικό μπορεί να αλλάξει στην ισορροπία στην περιοχή.
8.-Για πρώτη φορά πρέπει να μας απασχολήσει το σενάριο του τι γίνεται μετά από μια ενδεχόμενη απόσυρση ή αποβολή της Τουρκίας από το ΝΑΤΟ. Όχι διότι θα το επιδιώξουν οι ΗΠΑ. Αλλά διότι η Τουρκία ενώ θα θελήσει να παραμείνει στη Συμμαχία, θα κάνει συνεχή βήματα προς Ανατολάς. Και η Συμμαχία, κάποια στιγμή, θα αναγκαστεί να δει τα πράγματα διαφορετικά.
Ο γνωστός Αμερικανός αναλυτής Michael Rubin είχε ένα ενδιαφέρον άρθρο στο Washington Examiner. Οι ΗΠΑ είναι σε θέση να στέλνουν πολλά και διφορούμενα μηνύματα στην Τουρκία, μέσω μη κρατικών πηγών και ίσως ένα από αυτά να είναι το άρθρο του Rubin. Προτείνει η Ουάσιγκτον να αφαιρέσει το PKK από τον κατάλογο των τρομοκρατικών οργανώσεων.
Τι γίνεται αν η Τουρκία βρεθεί εκτός ΝΑΤΟ; Θα μπορέσει η Ελλάδα να αποτελέσει την πρώτη γραμμή ανάσχεσης;
Η Ελλάδα μόνη της δεν μπορεί να διαδραματίσει τον ρόλο της πρώτης ανασχετικής δύναμης στην νέα διαχωριστική γραμμή Δύσης Ανατολής με την Τουρκία ανατολικά.
Οι δυνάμεις που θα μπορούσαν να διαδραματίσουν έναν τέτοιο ρόλο είναι εκτός της Ελλάδας, η Κύπρος (που θα μπορούσε να γίνει μέλος του ΝΑΤΟ), το Ισραήλ και οι Κούρδοι, με ή χωρίς κράτος. Αν σε αυτήν την αμυντική συνεργασία, και όχι απλώς, ενεργειακή, η οποία θα ενθαρρυνθεί από τις ΗΠΑ και την Δύση ως ανασχετικό μέτωπο, προστεθεί και η Αίγυπτος, δημιουργείται μια νέα ισορροπία στην περιοχή την οποία θα έχει προκαλέσει ο μεγαλύτερος, εν ζωή, φιλέλληνας Ταγίπ Ερντογάν.
Αν αυτά είναι μακροπρόθεσμα, η Ουάσιγκτον μπορεί να διαμηνύσει στην Τουρκία σε πρώτη φάση πως θα αφαιρέσει από τον κατάλογο των τρομοκρατικών οργανώσεων το PKK (όπως πρότεινε ο Rubin) και παρασκηνιακά να βοηθήσει τους Κούρδους να συγκροτήσουν πιο συμπαγή υπόσταση στο Ιράκ και τη Συρία και θα παράσχουν υποστήριξη και στο PKK αν τα πράγματα οδηγηθούν στα άκρα. Στην εποχή μας η ποιότητα των όπλων μπορεί να κάνει τη διαφορά.
Υπάρχουν τρόποι η Τουρκία από στρίγγλα να γίνει αρνάκι.
Οι ημέτεροι των Αθηνών θα πρέπει να κάνουν σαφές στους Αμερικανούς πως η χώρα μπορεί- μαζί με άλλους- να ανταπεξέλθει σε τέτοιας μορφής σχέδια (άλλωστε αν οδηγηθούν προς τα εκεί τα πράγματα δεν θα έχει άλλη επιλογή) αλλά δεν είναι διατεθειμένη για οποιαδήποτε παραχώρηση στην περίπτωση που οι ΗΠΑ θελήσουν να εξευμενίσουν την Τουρκία.
Εδώ βρισκόμαστε. Σε ένα ρευστό πεδίο με δύσκολους παίκτες και μεγάλα διακυβεύματα.
In the early morning today, a 7.8-magnitude earthquake struck near the Turkish city of Gaziantep, collapsing thousands of buildings across southern Turkey and northwestern Syria. The quake was followed by numerous powerful aftershocks, and—nine hours later—a separate 7.5-magnitude earthquake nearby. Initial reports say that more than 2,100 people were killed in the region, and authorities say they expect that number to rise over the next few days.

Syrian rescuers and civilians search for victims and survivors amid the rubble of a collapsed building following an earthquake, in the northern countryside of Syria’s Idlib province, on the border with Turkey, early on February 6, 2023. #

Civil-defense workers and residents search through the rubble of collapsed buildings in the town of Harem near the Turkish border, in Idlib province, Syria, on February 6, 2023. #

Firefighters use a ladder truck to rescue people trapped on the eighth floor of a 13-story building, half of which was destroyed by the earthquake in the Cukurova district of Adana, Turkey, on February 6, 2023. #

An aerial view of residents searching for victims and survivors amid the rubble of collapsed buildings in the village of Besnia, near the town of Harim, in Syria’s Idlib province, on February 6, 2023 #
Αναγκαία απάντηση στον Ανδρέα Μαυρογιάννη: Ιδού ποιοι σχεδίασαν, προώθησαν και ΠΡΟΤΕΙΝΑΝ την ΔΔΟ από το 1956/57
![]() |
| Ο Ανδρέας Μαυρογιάννης |
![]() |
| 1)Σερ Άλαν Λέννοξ Μπουτ, 2) Ατναν Μεντερές 3) Δρ. Νιχάτ Ερίμ |
![]() |
| Η δήλωση για διχοτόμηση Βουλή των Κοινοτήτων 19.12.1956 |
![]() |
| Ο Σερ Κρίσπιν Τίκελ |
![]() |
| Ο Τζέιμς Κάλλαχαν |
Πηγή: i-epikaira.blogspot.com
Υπογραφή του Πρωτοκόλλου του Λονδίνου, τοιχογραφία της ζωφόρου της Αίθουσας Τροπαίων της Βουλής (πηγή: el.wikipedia.org)
Για χώρες, όπως η Ελλάδα, που δεν κατάφεραν στα 200 χρόνια του σύγχρονου βίου τους να σταθούν στα πόδια τους με τη συγκρότηση ενός σύγχρονου κράτους που θα μπορούσε να υποστηρίξει αυτοδύναμα –και αποτελεσματικά– την ασφάλειά του, το θέμα της παγκόσμιας ηγεμονίας και του ποιος την ασκεί, είναι πρωτεύουσας σημασίας.
Όσο το αποτύπωμα της ηγεμονικής δύναμης εξασθενεί, τόσο περιφερειακοί δρώντες νιώθουν το πεδίο ελεύθερο να αναλάΒΟΥΝ ρόλο ελέγχου μιας ευρύτερης περιοχής.
Η περίοδος που διανύουμε με τις περιφερειακές φιλοδοξίες της Τουρκίας είναι χαρακτηριστική.
Δεν υπήρξε περίοδος της ανθρωπότητας στην οποία κάποια δύναμη να μην διαδραμάτισε παγκόσμιο, πρωταγωνιστικό ρόλο. Ο ρόλος αυτός έχει υποχρεώσεις αλλά και οφέλη. Θα σας θυμίσω την περίοδο μετά τους Περσικούς Πολέμους που πρέπει να υπήρξε η σημαντικότερη της Αθηναϊκής Δημοκρατίας. Νιώθοντας ισχυρή και θέλοντας να εξαργυρώσει την ισχύ της μετά τους πολέμους, η Αθήνα δημιούργησε τη Συμμαχία της Δήλου, την οποία, στη συνέχεια, μετέτρεψε σε Ηγεμονία. Ουσιαστικά, με σύγχρονους όρους, θα αναφερόμασταν σε αθηναϊκό ιμπεριαλισμό.
Η συμπεριφορά της Αθήνας στις άλλες ελληνικές πόλεις που συμμετείχαν στην Ηγεμονία ήταν όπως η σημερινή συμπεριφορά της, ως πρωτεύουσας του ελληνικού κράτους, απέναντι στην ελληνική περιφέρεια. Όλα γίνονταν με κέντρο και αναφορά στην, τότε, Αθήνα. Κανένα περιθώριο ανάσας δεν άφηναν στις, υποτίθεται, σύμμαχες πόλεις, γεγονός που οδήγησε σε εξεγέρσεις τους οι οποίες κατέληξαν στον Πελοποννησιακό Πόλεμο.
Η μεταμόρφωση της εικόνας της Αθήνας οφείλεται σε αυτήν την Αθηναϊκή Ηγεμονία.
Το ταμείο της Ηγεμονίας είχε μεταφερθεί στην Αθήνα (454 π.Χ.) και οι Ελληνοταμίες ήταν Αθηναίοι άρχοντες. Το 444 π.Χ. ένα χρόνο ύστερα από την υπογραφή της Τριαντάχρονης Ειρήνης ο Περικλής πρότεινε να χρησιμοποιηθούν τα χρήματα της Ηγεμονίας για δημόσια έργα στην Αθήνα. Από αυτά τα χρήματα χτίστηκε ο Παρθενώνας.
Κάτω από τέτοιες συνθήκες, αν και η περιοχή σε καμμιά περίοδο της παγκόσμιας ιστορίας δεν είχε γνωρίσει τόσο μεγάλη ευημερία, τα αισθήματα των Συμμάχων απέναντι στην Αθήνα ήταν ανάμεικτα. Καλά και κακά. Οι σύμμαχοι είχαν παράπονα επειδή έπρεπε οι υποθέσεις τους να ρυθμίζονται στην Αθήνα και έβρισκαν σκληρό να πληρώνουν φόρους. Αναγνώριζαν, όμως, και την προσφορά της Αθήνας στην ασφάλειά τους.
Όσο, επί Περικλή, κυρίως, η Αθήνα διαχειριζόταν τη δύναμη και τον πλούτο της με σύνεση, υπήρχε μια ικανοποίηση και στις σύμμαχες χώρες. Όσο, όμως, η αθηναϊκή συμπεριφορά γινόταν προκλητική, τόσο οι πόλεις επαναστατούσαν. Αποτέλεσμα τέτοιων επαναστάσεων ήταν ο Πελοποννησιακός Πόλεμος. Η ιστορία είναι διδακτική. Και ως προς το θετικά της και ως προς τα αρνητικά της.
Μια συνετή ηγεμονία θα διατηρήσει την ηγεσία της. Μια απερίσκεπτη, θα καταρρεύσει.
Στον πόλεμο της Ουκρανίας βλέπουμε, ένθεν κακείθεν, τις συνέπειες της ηγεμονικής συμπεριφοράς.
Για να έλθουμε στις ημέρες μας, φανταστείτε, σήμερα, να μην υπήρχε μια δυτική ηγεμονία, όπως εκφράζεται από τις ΗΠΑ και μια ισορροπία, που τείνει να διαμορφωθεί στον κόσμο, πώς θα συμπεριφέρονταν καθεστώτα τύπου Ερντογάν στην περιοχή τους.
Το μείζον ζήτημα είναι αν οι ηγεμονεύουσες δυνάμεις –και σε ό,τι μας αφορά οι ΗΠΑ–, μπορούν να επιβάλλουν δίκαιη ειρηνική συνύπαρξη μεταξύ των συμμαχικών χωρών τους ή θα κάνουν το διαιτητή σε βάρος, πάντα, του αδύναμου. Όπως συνέβη στα Ίμια, ή νωρίτερα στην Κύπρο, ή στις άλλες μεγάλες ελληνοτουρκικές κρίσεις (1974, 1976, 1987, 1996).
Στην αγωνία τους να γίνουν αποδεκτές στα ελληνοτουρκικά ως μεσολαβήτρια δύναμη, οι ΗΠΑ ενθάρρυναν την τουρκική αναθεωρητική δυναμική και αδιαλλαξία και δημιούργησαν ένα «τέρας» το οποίο, σήμερα, αδυνατούν να ελέγξουν με ήπια πολιτική ή πολιτική ελεγχόμενης έντασης. Η Τουρκία απέκτησε σημαντικούς βαθμούς αυτονομίας και η υπέρβαση της Παγίδας του Θουκυδίδη μπορεί να επιτευχθεί υπό ορισμένες προϋποθέσεις. Είναι η στιγμή να αντιδράσουν οι ΗΠΑ, όπως δείχνουν δημοσιεύματα στα δυτικά μέσα ενημέρωσης, ή έχουμε να κάνουμε με ένα δυτικό θέατρο που θα τελειώσει την παράστασή του μόλις η Τουρκία εγκρίνει την ένταξη της Σουηδίας και Φινλανδίας στο NATO;
Ούσες παντοδύναμες, κυρίως, μετά την κατάρρευση των καθεστώτων του υπαρκτού σοσιαλισμού οι ΗΠΑ δεν ήθελαν να αντιληφθούν το δόγμα της ισορροπίας δυνάμεων το οποίο είχε αναπτυχθεί στην ευρωπαϊκή ήπειρο μετά την Ειρήνη της Βεστφαλίας και το Ευρωπαϊκό Κονσέρτο, μετά τη Γαλλική Επανάσταση και τους Ναπολεόντειους Πολέμους.
Και σήμερα, κινούνται στην ίδια λογική αν και αναπτύσσονται προβληματισμοί στο εσωτερικό τους για μια διαφορετική ανάγνωση του κόσμου που διαμορφώνεται. Αυτόν τον νέο, διαμορφούμενο, κόσμο και η δική μας ηγεσία πρέπει να τον αναγνώσει σωστά.
Η περίοδος μετά τα Ίμια δημιούργησε τις αρχικές προϋποθέσεις για μια τέτοια ανάγνωση. Όσο υπήρχε στην πολιτική σκηνή η γενιά που διαχειρίστηκε τις τρεις μεταπολιτευτικές κρίσεις με την Τουρκία, είχε αρχίσει να διαμορφώνεται μια τάση σύγκλισης και συναίνεσης στα εθνικά ζητήματα. Το τοπίο άλλαξε με το αποκορύφωμα της οικονομικής κρίσης και την έλευση –και παραμονή– του ΣΥΡΙΖΑ στο πολιτικό σκηνικό.
Μια νέα γενιά έχει αναλάβει τις τύχες της χώρας, η οποία πιστεύει πως η ιστορία αρχίζει από τον δικό της έλεγχο της εξουσίας και δεν επεδίωξε να διαμορφώσει γέφυρα διασύνδεσης με την, προ της κρίσης, πολιτική τάξη.
Η κρίση αποτέλεσε τομή στην πολιτική εξέλιξη της χώρας. Θα μπορούσε η τομή να ήταν θετική. Τίποτα δεν δείχνει ότι περί αυτού να πρόκειται. Οι εξελίξεις είτε είναι ίδιες είτε χειρότερες από του παρελθόντος.
Ό,τι αποτελεί και συγκροτεί την ουσία της κρίσης θεωρείται η απόλυτη κανονικότητα. Και το σημαντικό είναι ότι τα στερεότυπα που διαμορφώθηκαν δεν έχουν γίνει αποδεκτά μόνο από το Σύστημα. Τα συμμερίζεται και μεγάλο μέρος του πληθυσμού.
Οπότε, αυτοδύναμη σωτηρία δεν διαφαίνεται. Η καταφυγή στην προστασία είναι η μόνη διαφαινόμενη λύση. Όπως και το 1830 όταν το κράτος ιδρύθηκε υπό την προστασία των Δυνάμεων.
Η διολίσθηση σε καθεστώς προστασίας είναι μια μέθοδος επιβίωσης του σύγχρονου ελληνικού κράτους.