Αρχική Blog Σελίδα 1734

Ανδρέας Μορφίτης: Η αυτοενοχοποίηση μας ως όπλο της τουρκικής προπαγάνδας: Ένα κατεπείγον ερώτημα σε ένα υποψήφιο για την Προεδρία της Κύπρου

0

 08/02/23

Ως ενεργός πολίτης παρακολούθησα λεπτό προς λεπτό όλες τις φάσεις της μακράς προεκλογικής εκστρατείας και βίωσα την οδύνη να παρακολουθείς μερίδα της πολιτικής σου ηγεσίας να επιστρατεύει επιχειρήματα και ισχυρισμούς που αποτελούν αναπάντεχο δώρο προς τους εχθρούς της εθνικής μας υπόθεσης και να χύνουν άφθονο νερό στον μύλο της τουρκικής προπαγάνδας.

Στο παρόν σημείωμά μου θέλω να επικεντρωθώ στις σαφείς αιχμές που άφησε ο υποψήφιος για την προεδρία της Κυπριακής Δημοκρατίας κ. Ανδρέας Μαυρογιάννης εναντίον του Προέδρου της Δημοκρατίας κ. Νίκου Αναστασιάδη και εμμέσως εναντίον του κ. Νίκου Χριστοδουλίδη ότι εξ υπαιτιότητάς τους ναυάγησαν οι συνομιλίες στο Κρανς Μοντανά.

Θα θυμίσω ότι ο ισχυρισμός αυτός απετέλεσε από τότε μέχρι σήμερα την μόνιμη επωδό του ΑΚΕΛ και των συνοδοιπορουσών δυνάμεων.

Οι ισχυρισμοί αυτοί επανελήφθησαν τόσες πολλές φορές και σε διάφορες φάσεις και περιστάσεις που μετατράπηκαν στο ισχυρότερο όπλο της τουρκικής προπαγάνδας σε σημείο που υιοθετήθηκαν και από αρκετούς Αξιωματούχους του ΟΗΕ με τελευταίο παράδειγμα τον εκπρόσωπο του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ Κόλιν Στιούαρτ ο οποίος φαίνεται να δήλωσε σε τουρκοκυπριακή εφημερίδα ότι για το αδιέξοδο στο Κυπριακό ενοχοποιείται η Ελληνοκυπριακή πλευρά.

Αφορμή του παρόντος άρθρου μου απετέλεσε απόσπασμα της τελευταίας συνέντευξης του Προέδρου της Δημοκρατίας στον Γιάννη Νικολάου του ΡΙΚ στις 2/2/23.

Αναφερόμενος ο κ. Αναστασιάδης στις κατηγορίες του κ. Μαυρογιάννη ότι ο ίδιος ο ΠτΔ ευθύνεται για το ναυάγιο του Γκρανς Μοντανά ανέγνωσε το εξής απόσπασμα της επιστολής παραίτησης του κ. Μαυρογιάννη «. . . Απολογούμαι εάν το ναυάγιο στο Γκρανς Μοντανά οφείλεται στη δική μου ανεπάρκεια ή ανικανότητα . . .»

Πολύς λόγος γίνεται για το ναυάγιο των συνομιλιών στο Κρανς Μοντανά, σε σημείο που αναζητούνται οι ένοχοι μεταξύ ημών αποκλειστικά και όχι μεταξύ των τούρκων και των πατρώνων τους Άγγλων και ενοχοποιούμε την δική μας πλευρά ως τον οιονεί υπαίτιο όλων των δεινών μας.

Οι ισχυρισμοί του κ. Ανδρέα Μαυρογιάννη αλλά και του ΑΚΕΛ που αποτελεί τον αρχικό και κυριότερο υποστηρικτή της υποψηφιότητας του για την προεδρία της Κυπριακής Δημοκρατίας, με οδήγησαν σε ένα διάλογο με ένα πολύ καλό φίλο μου της Ελληνικής Αριστεράς, το Δημοσιογράφο και Συγγραφέα Δημήτρη Κωνσταντακόπουλο.

Ο κ. Κωνσταντακόπουλος διετέλεσε ειδικός συνεργάτης στο Γραφείο του Πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου για θέματα σχέσεων Ανατολής – Δύσης και ελέγχου των εξοπλισμών και ενδιέτριψε ιδιαίτερα με τις τελευταίες φάσεις του Κυπριακού προβλήματος γράφοντας τα βιβλία «Η αρπαγή της Κύπρου – 2004», «Η Κύπρος σε παγίδα -2008» και «Η Κύπρος στο στόχαστρο – Γιατί θέλουν την Κύπρο χωρίς Έλληνες – 2017».

Ερωτώντας λοιπόν την άποψη του κ. Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου για το ναυάγιο στο Κρανς Μοντανά μου απάντησε «Το ναυάγιο είναι τίτλος τιμής και όχι ενοχοποιητικό στοιχείο. Γιατί απλούστατα η αποδοχή των τουρκικών αξιώσεων και των ξένων μεθοδεύσεων θα οδηγούσε την Κύπρο σε καταστροφικά αποτελέσματα χωρίς αναστροφή».

Εγείρονται λοιπόν τεράστια ερωτήματα για την αξιολογική κρίση, την άποψη και την ευθικρισία και την ειλικρίνεια του τότε συνομιλητή / διαπραγματευτή μας στην κυριότερη ίσως διαπραγματευτική καμπή του εθνικού μας θέματος : Τις πταίει λοιπόν;
Η τουρκική αδιαλλαξία ή εμείς που αυτοενοχοιούμαστε προσπαθώντας να μπήξουμε μαχαίρια στις πλάτες πρώην Πολιτικών μας Προϊσταμένων και πρώην στενότατων συνεργατών μας στον αγώνα για την δικαίωση των εθνικών μας αγώνων ;

Και όλα αυτά για μερικές ακόμα χιλιάδες ψήφους !!!

Ο λαός μας δικαιούται μια ξεκάθαρη απάντηση.

ΑΜΕΣΑ. ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΡΙΣΙΜΗ ΨΗΦΟΦΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΡΧΟΜΕΝΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Ο Ανδρέας Μαυρογιάννης υπήρξε ο επικεφαλής διαπραγματευτής της Κυπριακής Δημοκρατίας επί σειρά ετών

Φωτογραφία: Η κυπριακή αντιπροσωπεία στο Κρανς Μοντανά

Τουρκία: Παράθυρο για αναβολή των εκλογών – Έφτασαν τις 20.000 οι νεκροί

0

Για πρώτη φορά αξιωματούχος βάζει στο τραπέζι θέμα μετάθεσης των εκλογών στην Τουρκία.

Για πρώτη φορά δηλώσεις Τούρκου αξιωματούχου δείχνουν πως υπάρχουν σκέψεις για αναβολή των εκλογών στην Τουρκία που είναι προγραμματισμένες για το Μάιο.

Η καταστροφική κλίμακα του σεισμού της Δευτέρας στη νότια Τουρκία παρουσιάζει «σημαντικές δυσκολίες» για τις εκλογές που προγραμματίζεται να διεξαχθούν στα μέσα Μαΐου, δήλωσε την Πέμπτη Τούρκος αξιωματούχος, στην πρώτη ένδειξη ότι οι αρχές μπορεί να εξετάζουν να αναβάλουν τις εκλογές. Οι νεκροί υπολογίζεται ότι ξεπέρασαν τους 20.000.

Ο πρόεδρος Ταγίπ Ερντογάν, επιδιώκοντας να παρατείνει την παραμονή του στην εξουσία για τρίτη δεκαετία, δήλωσε τον περασμένο μήνα πως οι εκλογές θα διεξαχθούν στις 14 Μαΐου. Δημοσκοπήσεις που είχαν δημοσιοποιηθεί πριν από τον σεισμό έδειχναν ότι θα είναι η πιο δύσκολη εκλογική πρόκληση που έχει αντιμετωπίσει μέχρι σήμερα.

Τουρκια, σεισμος

Η δημοτικότητα του Ερντογάν έχει ήδη διαβρωθεί από το εκτινασσόμενο κόστος διαβίωσης και την καταβύθιση της λίρας. Είναι τώρα αντιμέτωπος με ένα κύμα επικρίσεων για την απόκριση της κυβέρνησής του στον φονικότερο σεισμό που έπληξε την Τουρκία από το 1999, λίγο προτού να ανήλθε στην εξουσία.

Όποιος κι αν είναι ο πολιτικός αντίκτυπος της καταστροφής, η υλικοτεχνική πρόκληση της διεξαγωγής εκλογών στις πληγείσες περιοχές είναι τεράστια. Στην περιοχή που επλήγη από τους σεισμούς ζουν περίπου 13 εκατομμύρια άνθρωποι και εκατοντάδες χιλιάδες χρειάζονται κάπου να μείνουν αφού ο σεισμός κατέστρεψε τα σπίτια τους ή είναι πολύ επικίνδυνο να ξαναμείνουν σε αυτά.

«Είναι πραγματικά πολύ νωρίς να μιλάμε για τις εκλογές», δήλωσε ο Τούρκος αξιωματούχος, ο οποίος μιλούσε υπό τον όρο της ανωνυμίας.

«Υπάρχει κατάσταση έκτακτης ανάγκης ήδη για τρεις μήνες. Το 15% του πληθυσμού ζει σε εκείνη την περιοχή, μια περιοχή που παράγει σχεδόν το 10% του ΑΕΠ.

Είπε πως το κόμμα ΑΚ του Ερντογάν (AKP) και ο κοινοβουλευτικός του σύμμαχος MHP θα εξετάσουν το θέμα, αλλά άφησε να εννοηθεί πως είναι πολύ νωρίς για να αποφασιστεί οτιδήποτε αμέσως μετά τον σεισμό και ενώ ο απολογισμός των νεκρών εξακολουθεί να αυξάνεται.

Τουρκια, σεισμος

«Φαίνεται πως έχουμε βγει από την προεκλογική περίοδο στην οποία μπαίναμε. Θα εξετάσουμε τις εξελίξεις, αλλά αυτή τη στιγμή υπάρχουν σοβαρές δυσκολίες στη διεξαγωγή εκλογών στις 14 Μαΐου».

Ο Ερντογάν αναμενόταν να ανακοινώσει επίσημα τον Μάρτιο ότι οι προεδρικές και οι βουλευτικές εκλογές θα διεξαχθούν στις 14 Μαΐου αντί για τα μέσα Ιουνίου όπως είχε προγραμματιστεί.

Τούρκος δημοσιογράφος: Ο σεισμός θα θάψει τον Ερντογάν μέσα στα συντρίμμια

Οι επικρίσεις για την ανταπόκριση των υπηρεσιών έκτακτης ανάγκης της Τουρκίας στον σεισμό αυξάνονται, με επιζώντες και πολιτικούς της αντιπολίτευσης να κατηγορούν την κυβέρνηση για αργή και ανεπαρκή προσπάθεια αρωγής.

Ο Τούρκος δημοσιογράφος Τζαν Ντουντάρ, που ζει στο εξωτερικό και καταδικάστηκε ερήμην σε φυλάκιση 27 ετών με κατηγορίες κατασκοπίας και της βοήθειας σε τρομοκρατική οργάνωση, δήλωσε πως ο Ερντογάν ανήλθε στην εξουσία στον απόηχο του σεισμού του 1999 και μπορεί να οδηγηθεί στην έξοδο από τον τελευταίο.

Τουρκια, Σεισμος

Οι επικρίσεις για την απόκριση στον σεισμό του 1999, κατά τον οποίο 17.000 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους, ήταν ένας από τους παράγοντες που οδήγησαν στην υποχώρηση της υποστήριξης για την τότε κυβέρνηση, που βοήθησε στον θρίαμβο του AKP το 2002.

«Ο Ερντογάν ανήλθε στην εξουσία στον απόηχο του σεισμού του 1999, φαίνεται πως θα φύγει στον απόηχο του σεισμού του 2023», ανέφερε ο Ντουντάρ σε ένα βίντεο στο Twitter. «Αυτός ο σεισμός που έχει κοστίσει τη ζωή σε χιλιάδες ανθρώπους θα τον θάψει μέσα στα συντρίμμια».

https://www.ieidiseis.gr/kosmos/184447/tourkia-sto-trapezi-anavoli-ton-eklogon-tou-maiou-logo-tou-seismoy

Πολύ εκνευρισμένη η Μελόνι με τον Μακρόν: Κάλεσε τον Ζελένσκι στο Παρίσι, είπε, για εσωτερική κατανάλωση

0

Η Ιταλίδα πρωθυπουργός Τζόρτζια Μελόνι χαρακτήρισε σήμερα “άτοπη” την πρόσκληση του Γάλλου προέδρου Εμανουέλ Μακρόν στον Ουκρανό ομόλογό του Βολοντίμιρ Ζελένσκι να μεταβεί χθες Τετάρτη στο Παρίσι.

Απαντώντας σε ερώτηση για το ταξίδι που πραγματοποίησαν στην Ουάσινγκτον στις αρχές της εβδομάδας ο Γάλλος και ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών, η Μελόνι είπε κατά την άφιξή της στη σύνοδο κορυφής της ΕΕ στις Βρυξέλλες: “η χθεσινή πρόσκληση στον Ζελένσκι μου φάνηκε άτοπη γιατί πιστεύω πως η ισχύς μας σε αυτή την ιστορία είναι η ενότητα.

“Αντιλαμβάνομαι τα θέματα εσωτερικής πολιτικής, το γεγονός ότι δίνεται προτεραιότητα στην εσωτερική κοινή γνώμη της κάθε χώρας, αλλά υπάρχουν φορές που αυτή η προτεραιότητα κινδυνεύει να μην ευνοεί τον σκοπό και μου φαίνεται πως αυτή ήταν η περίπτωση” με τη χθεσινή επίσκεψη στο Παρίσι του κ. Ζελένσκι, ο οποίος συναντήθηκε στο Ελιζέ και με τον Γερμανό καγκελάριο Όλαφ Σολτς.

  • Σύμφωνα με τα ιταλικά ΜΜΕ, η Μελόνι δυσαρεστήθηκε επειδή δεν προσκλήθηκε η ίδια σε αυτό το δείπνο χθες βράδυ με τον Μακρόν και τον Σολτς.

Ο Γάλλος πρόεδρος και η επικεφαλής της ιταλικής κυβέρνησης έχουν μάλλον τεταμένες σχέσεις, κυρίως για το μεταναστευτικό.

Απαντώντας σε ερώτηση για τις δηλώσεις αυτές της Μελόνι, ο Μακρόν απάντησε: “δεν έχω να κάνω κάποιο σχόλιο”.

“Ήθελα να τον υποδεχθώ, τον πρόεδρο Ζελένσκι, μαζί με τον καγκελάριο Σολτς, πιστεύω πως είμαστε στον ρόλο μας (…) Πιστεύω πως εξαρτάται επίσης από τον πρόεδρο Ζελένσκι να εκτιμήσει τα σχήματα [συναντήσεων] που επιλέγει”, πρόσθεσε ο Γάλλος πρόεδρος.

“Αυτό που έχει σημασία είναι να είμαστε συλλογικά αποτελεσματικοί, και να έχουμε μια στρατηγική που επιτρέπει να επανέλθουμε σε μια βιώσιμη ειρήνη, δηλ. ειρήνη που σέβεται την Ουκρανία στα δικαιώματα και στα σύνορά της, ειρήνη που σέβεται τη δικαιοσύνη δεδομένων των εγκλημάτων που έχουν διαπραχθεί, ειρήνη που επιτρέπει να οικοδομηθεί ένα πλαίσιο βιώσιμης ασφάλειας για την Ευρώπη μας“, κατέληξε ο Γάλλος πρόεδρος.

Με πληροφορίες από AFP-Reuters μέσω ΑΠΕ – ΜΠΕ
Βρυξέλλες, Belgium

https://hellasjournal.com/2023/02/poli-eknevrismeni-i-meloni-me-ton-makron-kalese-ton-zelenski-sto-parisi-ipe-gia-esoteriki-katanalosi/

Νέα όξυνση στις σχέσεις Σόφιας – Σκοπίων: Οι Βούλγαροι ανακάλεσαν τον πρέσβη τους μετά από περιστατικό ξυλοδαρμού

0

Η Βουλγαρία ανακάλεσε τον πρέσβη της στη Βόρεια Μακεδονία, μετά τη νέα ένταση στις σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών, με αφορμή αυτήν τη φορά τον άγριο ξυλοδαρμό, την περασμένη εβδομάδα, ενός μέλους της βουλγαρικής μειονότητας στη Βόρεια Μακεδονία που είναι και γραμματέας του βουλγαρικού συλλόγου στην πόλη Οχρίδα, από τρεις πολίτες της Βόρειας Μακεδονίας.

Ο υπουργός Εξωτερικών της Βουλγαρίας Νικολάι Μίλκοφ δήλωσε απόψε ότι ο Βούλγαρος πρέσβης στα Σκόπια, Άνγκελ Ανγκέλοφ ανακαλείται στη Σόφια λόγω της «σοβαρής κατάστασης» που επικρατεί στη Βόρεια Μακεδονία, όσον αφορά στα δικαιώματα των Βουλγάρων στη γειτονική χώρα.

Ο Νικολάι Μίλκοφ συμπλήρωσε ότι ο πρέσβης της Βουλγαρίας στα Σκόπια θα παραμείνει στη βουλγαρική πρωτεύουσα έως ότου, όπως είπε, η Σόφια δεν δει απτά σημάδια αλλαγής της συμπεριφοράς των Σκοπίων.

Ο Μίλκοφ, μετά την κεκλεισμένων των θυρών συνεδρίαση της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων της βουλγαρικής Βουλής, στην οποία ενημέρωσε για την πορεία και τη νέα όξυνση στις σχέσεις μεταξύ της Βουλγαρίας και της Βόρειας Μακεδονίας, άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο να επαναφέρει η Σόφια το “βέτο” για την έναρξη των ενταξιακών διαπραγματεύσεων των Σκοπίων με την ΕΕ.

«Εάν η Βόρεια Μακεδονία συνεχίσει να συμπεριφέρεται έτσι, είναι πιθανό η Βουλγαρία να θέσει ξανά βέτο» σημείωσε ο υπουργός Εξωτερικών της Βουλγαρίας.

Η Βουλγαρία παρεμπόδιζε επί δύο σχεδόν χρόνια την έναρξη των ενταξιακών διαπραγματεύσεων της Βόρειας Μακεδονίας με την ΕΕ λόγω ανοιχτών εθνικών, γλωσσικών και ιστορικών διαφορών μεταξύ των δύο χωρών, γεγονός που έχει προκαλέσει τις έντονες αντιδράσεις των Σκοπίων και έχει οδηγήσει στην ψύχρανση των σχέσεων τους.

Ωστόσο, το περασμένο καλοκαίρι, οι δύο χώρες κατέληξαν σε συμφωνία στη βάση μιας πρότασης της Ευρωπαϊκής Ένωσης, σύμφωνα με την οποία η Σόφια θα άρει το βέτο που έχει θέσει για την έναρξη των ενταξιακών διαπραγματεύσεων των Σκοπίων με την ΕΕ, με την προϋπόθεση ότι η Βόρεια Μακεδονία θα προχωρήσει σε τροποποίηση του Συντάγματός της, με τη συμπερίληψη σε αυτό της βουλγαρικής μειονότητας που ζει στη χώρα. Η συμφωνία αυτή προκαλεί τις έντονες αντιδράσεις του μεγαλύτερου κόμματος της αντιπολίτευσης της Βόρειας Μακεδονίας, του δεξιού VMRO-DPMNE, το οποίο έχει διαμηνύσει σε όλους τους τόνους ότι δεν πρόκειται να συναινέσει σε μια τέτοια τροποποίηση του Συντάγματος της χώρας.

Για την τροποποίηση του Συντάγματος της Βόρειας Μακεδονίας απαιτείται πλειοψηφία 2/3 στη Βουλή, την οποία η κυβέρνηση στα Σκόπια και τα κόμματα που υποστηρίζουν τη συμφωνία με τη Βουλγαρία δεν διαθέτουν στην παρούσα φάση.

Σύμφωνα με την τελευταία απογραφή πληθυσμού που πραγματοποιήθηκε то 2021 στη Βόρεια Μακεδονία, οι Βούλγαροι αποτελούν μόλις το 0,19% του πληθυσμού της χώρας, στοιχείο το οποίο η Σόφια αμφισβητεί και θεωρεί ότι το ποσοστό των Βούλγαρων στη Βόρεια Μακεδονία είναι κατά πολύ μεγαλύτερο.

Με πληροφορίες από ΑΠΕ – ΜΠΕ, Ν. Φραγκόπουλος
Σκόπια, B. Μακεδονία 

https://hellasjournal.com/2023/01/nea-oxinsi-stis-schesis-sofias-skopion-i-voulgari-anakalesan-ton-presvi-tous-meta-apo-peristatiko-xilodarmou/

Απομακρύνεται από την ΕΕ η Βόρεια Μακεδονία, αυξάνεται ο ευρωσκεπτικισμός, 20% από το 2021

1

Αυξάνεται ραγδαία ο ο ευρωσκεπτικισμός στη Βόρεια Μακεδονία, καθώς για πρώτη φορά το ποσοστό αυτών που θεωρούν πως η ένταξη της χώρας στην ΕΕ θα αποτελούσε θετική εξέλιξη έπεσε κάτω από το 50%.

Συγκεκριμένα, σύμφωνα με την έρευνα «Ευρωβαρόμετρο 2022», μόλις το 49% απάντησαν ότι η ένταξη της χώρας στην ΕΕ θα αποτελούσε θετική εξέλιξη. Ποσοστό 34% απάντησε πως η ένταξη της χώρας στην ΕΕ δεν θα αποτελούσε θετική εξέλιξη. Σημειώνεται ότι στην ίδια έρευνα του 2021,το ποσοστό αυτών που θεωρούσαν πως η ένταξη της Βόρειας Μακεδονίας στην ΕΕ θα αποτελούσε θετική εξέλιξη ανερχόταν στο 69%, δηλαδή μέσα σε ένα χρόνο υποχώρησε κατά 20%.

Σύμφωνα με την έρευνα, ποσοστό 29% θεωρεί πως η Βόρεια Μακεδονία δεν θα ενταχθεί ποτέ στην ΕΕ, ενώ ποσοστό 12% εκτιμά πως η χώρα θα ενταχθεί στην ΕΕ τα επόμενα πέντε χρόνια.

Ακόμη, ποσοστό 65% θεωρεί πως η στάση της ΕΕ έναντι της Βόρειας Μακεδονίας είναι «ανέντιμη» και «εκβιαστική».

Το ποσοστό αυτών που εκφράζουν «ευρωσκεπτιστική» άποψη είναι πολύ μεγαλύτερο μεταξύ αυτών με σλαβική καταγωγή, σε σύγκριση με αυτό των Αλβανών της Βόρειας Μακεδονίας.

Ποσοστό 27,6% απάντησε πως η χώρα που αποτελεί τη μεγαλύτερη απειλή για τη Βόρεια Μακεδονία είναι η Βουλγαρία, ενώ μόλις το 0,9% ανέφερε ότι η Ελλάδα αποτελεί τη μεγαλύτερη απειλή για τη Βόρεια Μακεδονία.

Οι δύο χώρες εδώ και δεκαετίες έχουν ανοιχτές ιστορικές, γλωσσικές και εθνικές διαφορές, ενώ οι σχέσεις τους έχουν ψυχρανθεί ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια, λόγω και του βέτο που είχε θέσει η Σόφια στην έναρξη ενταξιακών διαπραγματεύσεων των Σκοπίων με την ΕΕ.

Όσον αφορά τις χώρες ή οργανισμούς, τις οποίες οι πολίτες της Βόρειας Μακεδονίας θεωρούν τις πιο φιλικές γι΄αυτούς, στην πρώτη θέση, με ποσοστό 37%, έρχεται η Σερβία και ακολουθούν οι ΗΠΑ (11,4%), η Τουρκία (8,5%) και η Ευρωπαϊκή Ένωση (8,1%). Μόλις 0,3% απάντησε πως η πιο φιλική χώρα για τη Βόρεια Μακεδονία είναι η Ελλάδα.

Η έρευνα διεξήχθη κατά το χρονικό διάστημα από 12 έως 17 Δεκεμβρίου 2022 σε αντιπροσωπευτικό δείγμα 1006 πολιτών της Βόρειας Μακεδονίας.

Με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ ανταπόκριση N. Φραγκόπουλου
Ελλάδα Αθήνα 

https://hellasjournal.com/2023/02/apomakrinete-apo-tin-ee-i-voria-makedonia-afxanete-o-evroskeptikismos-20-apo-to-2021/

Σεισμός σε Τουρκία – Συρία: Χωρίς νερό και και θέρμανση χιλιάδες επιζώντες ενώ οι νεκροί αγγίζουν τους 20.000

0

Ο πρόεδρος της Τουρκίας, Ταγίπ Ερντογάν, δήλωσε σήμερα νωρίς το απόγευμα ότι ο αριθμός των νεκρών στη χώρα του από τον καταστροφικό σεισμό της Δευτέρας έχει φτάσει πλέον τους 16.170, ανεβάζοντας το σύνολο των νεκρών στην Τουρκία και τη Συρία σε 19.362.

  • Την ίδια στιγμή, σύμφωνα με όσα μεταδίδει το BBC, επιζώντες έχουν μείνει χωρίς πρόσβαση σε νερό, θέρμανση ή στέγη και ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας εκφράζει φόβους ότι υπό αυτές τις συνθήκες ο αριθμός των απωλειών μπορεί να αυξηθεί.

Ο Ερντογάν είπε ότι 64.194 άνθρωποι έχουν τραυματιστεί στην Τουρκία.

Κρατικοί αξιωματούχοι στη Συρία δήλωσαν νωρίτερα την Πέμπτη ότι ο αριθμός των νεκρών σε περιοχές που ελέγχονται από την κυβέρνηση ανέρχεται σε 1.262, ενώ 1.930 έχουν αναφερθεί νεκροί σε περιοχές που ελέγχονται από αντάρτες στα βορειοδυτικά της χώρας από την ομάδα πολιτικής άμυνας White Helmets.

  • Συνολικά 5.158 άνθρωποι έχουν αναφερθεί τραυματίες τόσο στη Συρία που ελέγχεται από την κυβέρνηση όσο και στην υπό τον έλεγχο των ανταρτών.

Οι ειδικοί δήλωσαν ότι ο αριθμός των νεκρών και των τραυματιών αναμένεται να συνεχίσει να αυξάνεται κατακόρυφα τις επόμενες ημέρες.

650 μετασεισμοί – 56 χώρες βοηθούν στην Τουρκία

Η υπηρεσία διαχείρισης καταστροφών της Τουρκίας, AHAD, έχει καταγράψει σχεδόν 650 μετασεισμούς μετά τους δύο σεισμούς – 7,8 και 7,6 Ρίχτερ – που σημειώθηκαν τη Δευτέρα, καθιστώντας τις προσπάθειες διάσωσης ακόμη πιο δύσκολες και επικίνδυνες καθώς οι ομάδες έκτακτης ανάγκης χτενίζουν σοβαρά εξασθενημένα κτίρια.

Η Τουρκία έχει λάβει δεσμεύσεις για βοήθεια από 95 χώρες και 16 διεθνείς οργανισμούς μετά τον καταστροφικό σεισμό της Δευτέρας, δήλωσε ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών, Μεβλούτ Τσαβούσογλου.

Ο Τσαβούσογλου είπε σε συνέντευξη Τύπου στην τουρκική πρωτεύουσα, την Άγκυρα, ότι 6.479 διασώστες από 56 χώρες δραστηριοποιούνται ήδη στις 10 επαρχίες που επλήγησαν από τον σεισμό, προσθέτοντας ότι ομάδες από 19 ακόμη χώρες θα είναι σε θέση εντός 24 ωρών.

Σε απόγνωση οι επιζώντες

Σε απόγνωση βρίσκονται εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι που έμειναν άστεγοι καθώς  περιορίζονται οι ελπίδες να βρεθούν πολλοί επιζώντες ακόμα στα ερείπια των κατεστραμμένων πόλεων.

Πολλοί άνθρωποι στην Τουρκία και τη Συρία κοιμήθηκαν για τρίτη συνεχή νύχτα στο ύπαιθρο ή στα αυτοκίνητά τους εν μέσω πολύ χαμηλών θερμοκρασιών, καθώς τα σπίτια τους έχουν καταστραφεί ή έχουν υποστεί ζημιές και οι ίδιοι φοβούνται να μπουν σε αυτά.

Εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι έμειναν άστεγοι στην καρδιά του χειμώνα. Πολλοί κατασκήνωσαν σε αυτοσχέδιους καταυλισμούς σε χώρους στάθμευσης σούπερ μάρκετ και τζαμιών, ή απλά δίπλα στον δρόμο, ακόμα και μέσα στα χαλάσματα, έχοντας απεγνωσμένα ανάγκη για τρόφιμα, νερό και θέρμανση.

Σε πρατήριο καυσίμων κοντά στην πόλη Κεμαλπασά, οι κάτοικοι έψαχναν μέσα σε χαρτόκουτα με ρούχα που έχουν προσφερθεί ως βοήθεια.

Στο λιμάνι του Ισκεντερούν (Αλεξανδρέττα), δημοσιογράφοι του Reuters είδαν ανθρώπους να κάθονται γύρω από φωτιές που είχαν ανάψει στην άκρη του δρόμου ή σε μισοκατεστραμμένα γκαράζ και αποθήκες. Τα μοναδικά φώτα ήταν οι προβολείς που είναι στραμμένοι στους γερανούς που προσπαθούν να απομακρύνουν χαλάσματα.

  • Σύμφωνα με τις αρχές, περίπου 6.500 κτίρια έχουν καταρρεύσει στην Τουρκία και αμέτρητα άλλα έχουν υποστεί ζημιές στη ζώνη που έπληξε ο σεισμός, όπου ζουν περίπου 13 εκατ. άνθρωποι.

Η τουρκική υπηρεσία αντιμετώπισης καταστροφών AFAD όρισε σημεία συνάντησης για όσους έχουν μείνει άστεγοι και θέλουν να απομακρυνθούν από την περιοχή. Πάνω από 28.000 άνθρωποι έχουν μεταφερθεί έως τώρα σε άλλες περιοχές, σύμφωνα με την AFAD.

Στο Μαράς, κάτοικοι είχαν βρει καταφύγιο μέσα σε μια τράπεζα, βάζοντας ένα σεντόνι στο παράθυρο. Άλλοι είχαν κατασκηνώσει στη διαχωριστική νησίδα ενός κεντρικού δρόμου, όπου τυλιγμένοι με κουβέρτες ζέσταιναν σούπα στη φωτιά.

Στην Αντάκια (Αντιόχεια), οι περίπου 30 σκηνές που στήθηκαν από την τουρκική Ερυθρά Ημισέληνο σε χώρο στάθμευσης ήταν υπερπλήρεις. Πολλοί πέρασαν τη νύχτα στα αυτοκίνητά τους. Λίγα πρατήρια βενζίνης είχαν καύσιμα και σε αυτά που είχαν ακόμα αποθέματα είχαν σχηματιστεί ουρές χιλιομέτρων από αυτοκίνητα.

Στην πληγείσα συριακή πόλη Τζαντάρις, ο Ιμπραχίμ Χαλίλ Μενκαουίν περπατούσε στους δρόμους της πόλης που ήταν γεμάτοι χαλάσματα κρατώντας διπλωμένο έναν λευκό σάκο για νεκρούς. Λέει ότι έχασε επτά μέλη της οικογένειας του, συμπεριλαμβανομένης της γυναίκας του και δύο αδελφών του.

«Κρατώ αυτόν τον σάκο για όταν βγάλουν έξω τον αδελφό μου και τον μικρό γιο του αδελφού μου και τις γυναίκες τους, και να μπορούμε να τους τοποθετήσουμε σε σάκους», είπε. «Η κατάσταση είναι πολύ άσχημη. Και δεν υπάρχει βοήθεια».

Ωστόσο υπάρχουν ακόμα κάποιες ελπίδες

Σε εικόνες που μεταδόθηκαν από την Τουρκία αργά χθες κάποιοι ακόμα άνθρωποι διασώζονται, μεταξύ των οποίων ο Αμπντουλαλίμ Μουαΐνι, που ανασύρθηκε από το κατεστραμμένο σπίτι του στο Χατάι, όπου βρισκόταν από τη Δευτέρα δίπλα στη νεκρή σύζυγό του.

Τα μέλη των σωστικών συνεργείων ανέσυραν μια τραυματισμένη 60χρονη γυναίκα, τη Μερλά Νακίρ, από τα χαλάσματα ενός κτιρίου διαμερισμάτων στην πόλη Μαλάτια, 77 ώρες μετά την πρώτη σεισμική δόνηση, σύμφωνα με τις εικόνες που μετέδωσε απευθείας σήμερα το κρατικό δίκτυο TRT. Ξυπόλυτη και με μώλωπες στο πρόσωπο, οι διασώστες τύλιξαν τη γυναίκα με μια κουβέρτα και τη μετέφεραν σε ασθενοφόρο.

Με πληροφορίες  από Reuters, AFP μέσω ΑΠΕ-ΜΠΕ
https://hellasjournal.com/2023/02/thrinos-gia-19-300-nekrous-se-tourkia-siria-apognosi-gia-ekatontades-chiliades-astegous-ki-omos-ginonte-akomi-thavmata-mesa-sta-eripia-videos/

How America Took Out The Nord Stream Pipeline

0

The New York Times called it a “mystery,” but the United States executed a covert sea operation that was kept secret—until now

The U.S. Navy’s Diving and Salvage Center can be found in a location as obscure as its name—down what was once a country lane in rural Panama City, a now-booming resort city in the southwestern panhandle of Florida, 70 miles south of the Alabama border. The center’s complex is as nondescript as its location—a drab concrete post-World War II structure that has the look of a vocational high school on the west side of Chicago. A coin-operated laundromat and a dance school are across what is now a four-lane road.

The center has been training highly skilled deep-water divers for decades who, once assigned to American military units worldwide, are capable of technical diving to do the good—using C4 explosives to clear harbors and beaches of debris and unexploded ordinance—as well as the bad, like blowing up foreign oil rigs, fouling intake valves for undersea power plants, destroying locks on crucial shipping canals. The Panama City center, which boasts the second largest indoor pool in America, was the perfect place to recruit the best, and most taciturn, graduates of the diving school who successfully did last summer what they had been authorized to do 260 feet under the surface of the Baltic Sea.

Last June, the Navy divers, operating under the cover of a widely publicized mid-summer NATO exercise known as BALTOPS 22, planted the remotely triggered explosives that, three months later, destroyed three of the four Nord Stream pipelines, according to a source with direct knowledge of the operational planning.

Two of the pipelines, which were known collectively as Nord Stream 1, had been providing Germany and much of Western Europe with cheap Russian natural gas for more than a decade. A second pair of pipelines, called Nord Stream 2, had been built but were not yet operational. Now, with Russian troops massing on the Ukrainian border and the bloodiest war in Europe since 1945 looming, President Joseph Biden saw the pipelines as a vehicle for Vladimir Putin to weaponize natural gas for his political and territorial ambitions.

Asked for comment, Adrienne Watson, a White House spokesperson, said in an email, “This is false and complete fiction.” Tammy Thorp, a spokesperson for the Central Intelligence Agency, similarly wrote: “This claim is completely and utterly false.”

Biden’s decision to sabotage the pipelines came after more than nine months of highly secret back and forth debate inside Washington’s national security community about how to best achieve that goal. For much of that time, the issue was not whether to do the mission, but how to get it done with no overt clue as to who was responsible.

There was a vital bureaucratic reason for relying on the graduates of the center’s hardcore diving school in Panama City. The divers were Navy only, and not members of America’s Special Operations Command, whose covert operations must be reported to Congress and briefed in advance to the Senate and House leadership—the so-called Gang of Eight. The Biden Administration was doing everything possible to avoid leaks as the planning took place late in 2021 and into the first months of 2022.

President Biden and his foreign policy team—National Security Adviser Jake Sullivan, Secretary of State Tony Blinken, and Victoria Nuland, the Undersecretary of State for Policy—had been vocal and consistent in their hostility to the two pipelines, which ran side by side for 750 miles under the Baltic Sea from two different ports in northeastern Russia near the Estonian border, passing close to the Danish island of Bornholm before ending in northern Germany.

The direct route, which bypassed any need to transit Ukraine, had been a boon for the German economy, which enjoyed an abundance of cheap Russian natural gas—enough to run its factories and heat its homes while enabling German distributors to sell excess gas, at a profit, throughout Western Europe. Action that could be traced to the administration would violate US promises to minimize direct conflict with Russia. Secrecy was essential.

From its earliest days, Nord Stream 1 was seen by Washington and its anti-Russian NATO partners as a threat to western dominance. The holding company behind it, Nord Stream AG, was incorporated in Switzerland in 2005 in partnership with Gazprom, a publicly traded Russian company producing enormous profits for shareholders which is dominated by oligarchs known to be in the thrall of Putin. Gazprom controlled 51 percent of the company, with four European energy firms—one in France, one in the Netherlands and two in Germany—sharing the remaining 49 percent of stock, and having the right to control downstream sales of the inexpensive natural gas to local distributors in Germany and Western Europe. Gazprom’s profits were shared with the Russian government, and state gas and oil revenues were estimated in some years to amount to as much as 45 percent of Russia’s annual budget.

America’s political fears were real: Putin would now have an additional and much-needed major source of income, and Germany and the rest of Western Europe would become addicted to low-cost natural gas supplied by Russia—while diminishing European reliance on America. In fact, that’s exactly what happened. Many Germans saw Nord Stream 1 as part of the deliverance of former Chancellor Willy Brandt’s famed Ostpolitik theory, which would enable postwar Germany to rehabilitate itself and other European nations destroyed in World War II by, among other initiatives, utilizing cheap Russian gas to fuel a prosperous Western European market and trading economy.

Nord Stream 1 was dangerous enough, in the view of NATO and Washington, but Nord Stream 2, whose construction was completed in September of 2021, would, if approved by German regulators, double the amount of cheap gas that would be available to Germany and Western Europe. The second pipeline also would provide enough gas for more than 50 percent of Germany’s annual consumption. Tensions were constantly escalating between Russia and NATO, backed by the aggressive foreign policy of the Biden Administration.

Opposition to Nord Stream 2 flared on the eve of the Biden inauguration in January 2021, when Senate Republicans, led by Ted Cruz of Texas, repeatedly raised the political threat of cheap Russian natural gas during the confirmation hearing of Blinken as Secretary of State. By then a unified Senate had successfully passed a law that, as Cruz told Blinken, “halted [the pipeline] in its tracks.” There would be enormous political and economic pressure from the German government, then headed by Angela Merkel, to get the second pipeline online.

Would Biden stand up to the Germans? Blinken said yes, but added that he had not discussed the specifics of the incoming President’s views. “I know his strong conviction that this is a bad idea, the Nord Stream 2,” he said. “I know that he would have us use every persuasive tool that we have to convince our friends and partners, including Germany, not to move forward with it.”

A few months later, as the construction of the second pipeline neared completion, Biden blinked. That May, in a stunning turnaround, the administration waived sanctions against Nord Stream AG, with a State Department official conceding that trying to stop the pipeline through sanctions and diplomacy had “always been a long shot.” Behind the scenes, administration officials reportedly urged Ukrainian President Volodymyr Zelensky, by then facing a threat of Russian invasion, not to criticize the move.

There were immediate consequences. Senate Republicans, led by Cruz, announced an immediate blockade of all of Biden’s foreign policy nominees and delayed passage of the annual defense bill for months, deep into the fall. Politico later depicted Biden’s turnabout on the second Russian pipeline as “the one decision, arguably more than the chaotic military withdrawal from Afghanistan, that has imperiled Biden’s agenda.”

The administration was floundering, despite getting a reprieve on the crisis in mid-November, when Germany’s energy regulators suspended approval of the second Nord Stream pipeline. Natural gas prices surged 8% within days, amid growing fears in Germany and Europe that the pipeline suspension and the growing possibility of a war between Russia and Ukraine would lead to a very much unwanted cold winter. It was not clear to Washington just where Olaf Scholz, Germany’s newly appointed chancellor, stood. Months earlier, after the fall of Afghanistan, Scholtz had publicly endorsed French President Emmanuel Macron’s call for a more autonomous European foreign policy in a speech in Prague—clearly suggesting less reliance on Washington and its mercurial actions.

Throughout all of this, Russian troops had been steadily and ominously building up on the borders of Ukraine, and by the end of December more than 100,000 soldiers were in position to strike from Belarus and Crimea. Alarm was growing in Washington, including an assessment from Blinken that those troop numbers could be “doubled in short order.”

The administration’s attention once again was focused on Nord Stream. As long as Europe remained dependent on the pipelines for cheap natural gas, Washington was afraid that countries like Germany would be reluctant to supply Ukraine with the money and weapons it needed to defeat Russia.

It was at this unsettled moment that Biden authorized Jake Sullivan to bring together an interagency group to come up with a plan.

All options were to be on the table. But only one would emerge.

PLANNING

In December of 2021, two months before the first Russian tanks rolled into Ukraine, Jake Sullivan convened a meeting of a newly formed task force—men and women from the Joint Chiefs of Staff, the CIA, and the State and Treasury Departments—and asked for recommendations about how to respond to Putin’s impending invasion.

It would be the first of a series of top-secret meetings, in a secure room on a top floor of the Old Executive Office Building, adjacent to the White House, that was also the home of the President’s Foreign Intelligence Advisory Board (PFIAB). There was the usual back and forth chatter that eventually led to a crucial preliminary question: Would the recommendation forwarded by the group to the President be reversible—such as another layer of sanctions and currency restrictions—or irreversible—that is, kinetic actions, which could not be undone?

What became clear to participants, according to the source with direct knowledge of the process, is that Sullivan intended for the group to come up with a plan for the destruction of the two Nord Stream pipelines—and that he was delivering on the desires of the President.

THE PLAYERS Left to right: Victoria Nuland, Anthony Blinken, and Jake Sullivan.

Over the next several meetings, the participants debated options for an attack. The Navy proposed using a newly commissioned submarine to assault the pipeline directly. The Air Force discussed dropping bombs with delayed fuses that could be set off remotely. The CIA argued that whatever was done, it would have to be covert. Everyone involved understood the stakes. “This is not kiddie stuff,” the source said. If the attack were traceable to the United States, “It’s an act of war.”

At the time, the CIA was directed by William Burns, a mild-mannered former ambassador to Russia who had served as deputy secretary of state in the Obama Administration. Burns quickly authorized an Agency working group whose ad hoc members included—by chance—someone who was familiar with the capabilities of the Navy’s deep-sea divers in Panama City. Over the next few weeks, members of the CIA’s working group began to craft a plan for a covert operation that would use deep-sea divers to trigger an explosion along the pipeline.

Something like this had been done before. In 1971, the American intelligence community learned from still undisclosed sources that two important units of the Russian Navy were communicating via an undersea cable buried in the Sea of Okhotsk, on Russia’s Far East Coast. The cable linked a regional Navy command to the mainland headquarters at Vladivostok.

A hand-picked team of Central Intelligence Agency and National Security Agency operatives was assembled somewhere in the Washington area, under deep cover, and worked out a plan, using Navy divers, modified submarines and a deep-submarine rescue vehicle, that succeeded, after much trial and error, in locating the Russian cable. The divers planted a sophisticated listening device on the cable that successfully intercepted the Russian traffic and recorded it on a taping system.

The NSA learned that senior Russian navy officers, convinced of the security of their communication link, chatted away with their peers without encryption. The recording device and its tape had to be replaced monthly and the project rolled on merrily for a decade until it was compromised by a forty-four-year-old civilian NSA technician named Ronald Pelton who was fluent in Russian. Pelton was betrayed by a Russian defector in 1985 and sentenced to prison. He was paid just $5,000 by the Russians for his revelations about the operation, along with $35,000 for other Russian operational data he provided that was never made public.

That underwater success, codenamed Ivy Bells, was innovative and risky, and produced invaluable intelligence about the Russian Navy’s intentions and planning.

Still, the interagency group was initially skeptical of the CIA’s enthusiasm for a covert deep-sea attack. There were too many unanswered questions. The waters of the Baltic Sea were heavily patrolled by the Russian navy, and there were no oil rigs that could be used as cover for a diving operation. Would the divers have to go to Estonia, right across the border from Russia’s natural gas loading docks, to train for the mission? “It would be a goat fuck,” the Agency was told.

Throughout “all of this scheming,” the source said, “some working guys in the CIA and the State Department were saying, ‘Don’t do this. It’s stupid and will be a political nightmare if it comes out.’”

Nevertheless, in early 2022, the CIA working group reported back to Sullivan’s interagency group: “We have a way to blow up the pipelines.”

What came next was stunning. On February 7, less than three weeks before the seemingly inevitable Russian invasion of Ukraine, Biden met in his White House office with German Chancellor Olaf Scholz, who, after some wobbling, was now firmly on the American team. At the press briefing that followed, Biden defiantly said, “If Russia invades . . . there will be no longer a Nord Stream 2. We will bring an end to it.”

Twenty days earlier, Undersecretary Nuland had delivered essentially the same message at a State Department briefing, with little press coverage. “I want to be very clear to you today,” she said in response to a question. “If Russia invades Ukraine, one way or another Nord Stream 2 will not move forward.”

Several of those involved in planning the pipeline mission were dismayed by what they viewed as indirect references to the attack.

“It was like putting an atomic bomb on the ground in Tokyo and telling the Japanese that we are going to detonate it,” the source said. “The plan was for the options to be executed post invasion and not advertised publicly. Biden simply didn’t get it or ignored it.”

Biden’s and Nuland’s indiscretion, if that is what it was, might have frustrated some of the planners. But it also created an opportunity. According to the source, some of the senior officials of the CIA determined that blowing up the pipeline “no longer could be considered a covert option because the President just announced that we knew how to do it.”

The plan to blow up Nord Stream 1 and 2 was suddenly downgraded from a covert operation requiring that Congress be informed to one that was deemed as a highly classified intelligence operation with U.S. military support. Under the law, the source explained, “There was no longer a legal requirement to report the operation to Congress. All they had to do now is just do it—but it still had to be secret. The Russians have superlative surveillance of the Baltic Sea.”

The Agency working group members had no direct contact with the White House, and were eager to find out if the President meant what he’d said—that is, if the mission was now a go. The source recalled, “Bill Burns comes back and says, ‘Do it.’”

“The Norwegian navy was quick to find the right spot, in the shallow water a few miles off Denmark’s Bornholm Island . . .” 

THE OPERATION

Norway was the perfect place to base the mission.

In the past few years of East-West crisis, the U.S. military has vastly expanded its presence inside Norway, whose western border runs 1,400 miles along the north Atlantic Ocean and merges above the Arctic Circle with Russia. The Pentagon has created high paying jobs and contracts, amid some local controversy, by investing hundreds of millions of dollars to upgrade and expand American Navy and Air Force facilities in Norway. The new works included, most importantly, an advanced synthetic aperture radar far up north that was capable of penetrating deep into Russia and came online just as the American intelligence community lost access to a series of long-range listening sites inside China.

A newly refurbished American submarine base, which had been under construction for years, had become operational and more American submarines were now able to work closely with their Norwegian colleagues to monitor and spy on a major Russian nuclear redoubt 250 miles to the east, on the Kola Peninsula. America also has vastly expanded a Norwegian air base in the north and delivered to the Norwegian air force a fleet of Boeing-built P8 Poseidon patrol planes to bolster its long-range spying on all things Russia.

In return, the Norwegian government angered liberals and some moderates in its parliament last November by passing the Supplementary Defense Cooperation Agreement (SDCA). Under the new deal, the U.S. legal system would have jurisdiction in certain “agreed areas” in the North over American soldiers accused of crimes off base, as well as over those Norwegian citizens accused or suspected of interfering with the work at the base.

Norway was one of the original signatories of the NATO Treaty in 1949, in the early days of the Cold War. Today, the supreme commander of NATO is Jens Stoltenberg, a committed anti-communist, who served as Norway’s prime minister for eight years before moving to his high NATO post, with American backing, in 2014. He was a hardliner on all things Putin and Russia who had cooperated with the American intelligence community since the Vietnam War. He has been trusted completely since. “He is the glove that fits the American hand,” the source said.

Back in Washington, planners knew they had to go to Norway. “They hated the Russians, and the Norwegian navy was full of superb sailors and divers who had generations of experience in highly profitable deep-sea oil and gas exploration,” the source said. They also could be trusted to keep the mission secret. (The Norwegians may have had other interests as well. The destruction of Nord Stream—if the Americans could pull it off—would allow Norway to sell vastly more of its own natural gas to Europe.)

Sometime in March, a few members of the team flew to Norway to meet with the Norwegian Secret Service and Navy. One of the key questions was where exactly in the Baltic Sea was the best place to plant the explosives. Nord Stream 1 and 2, each with two sets of pipelines, were separated much of the way by little more than a mile as they made their run to the port of Greifswald in the far northeast of Germany.

The Norwegian navy was quick to find the right spot, in the shallow waters of the Baltic sea a few miles off Denmark’s Bornholm Island. The pipelines ran more than a mile apart along a seafloor that was only 260 feet deep. That would be well within the range of the divers, who, operating from a Norwegian Alta class mine hunter, would dive with a mixture of oxygen, nitrogen and helium streaming from their tanks, and plant shaped C4 charges on the four pipelines with concrete protective covers. It would be tedious, time consuming and dangerous work, but the waters off Bornholm had another advantage: there were no major tidal currents, which would have made the task of diving much more difficult.

After a bit of research, the Americans were all in.

At this point, the Navy’s obscure deep-diving group in Panama City once again came into play. The deep-sea schools at Panama City, whose trainees participated in Ivy Bells, are seen as an unwanted backwater by the elite graduates of the Naval Academy in Annapolis, who typically seek the glory of being assigned as a Seal, fighter pilot, or submariner. If one must become a “Black Shoe”—that is, a member of the less desirable surface ship command—there is always at least duty on a destroyer, cruiser or amphibious ship. The least glamorous of all is mine warfare. Its divers never appear in Hollywood movies, or on the cover of popular magazines.

“The best divers with deep diving qualifications are a tight community, and only the very best are recruited for the operation and told to be prepared to be summoned to the CIA in Washington,” the source said.

The Norwegians and Americans had a location and the operatives, but there was another concern: any unusual underwater activity in the waters off Bornholm might draw the attention of the Swedish or Danish navies, which could report it.

Denmark had also been one of the original NATO signatories and was known in the intelligence community for its special ties to the United Kingdom. Sweden had applied for membership into NATO, and had demonstrated its great skill in managing its underwater sound and magnetic sensor systems that successfully tracked Russian submarines that would occasionally show up in remote waters of the Swedish archipelago and be forced to the surface.

The Norwegians joined the Americans in insisting that some senior officials in Denmark and Sweden had to be briefed in general terms about possible diving activity in the area. In that way, someone higher up could intervene and keep a report out of the chain of command, thus insulating the pipeline operation. “What they were told and what they knew were purposely different,” the source told me. (The Norwegian embassy, asked to comment on this story, did not respond.)

The Norwegians were key to solving other hurdles. The Russian navy was known to possess surveillance technology capable of spotting, and triggering, underwater mines. The American explosive devices needed to be camouflaged in a way that would make them appear to the Russian system as part of the natural background—something that required adapting to the specific salinity of the water. The Norwegians had a fix.

The Norwegians also had a solution to the crucial question of when the operation should take place. Every June, for the past 21 years, the American Sixth Fleet, whose flagship is based in Gaeta, Italy, south of Rome, has sponsored a major NATO exercise in the Baltic Sea involving scores of allied ships throughout the region. The current exercise, held in June, would be known as Baltic Operations 22, or BALTOPS 22. The Norwegians proposed this would be the ideal cover to plant the mines.

The Americans provided one vital element: they convinced the Sixth Fleet planners to add a research and development exercise to the program. The exercise, as made public by the Navy, involved the Sixth Fleet in collaboration with the Navy’s “research and warfare centers.” The at-sea event would be held off the coast of Bornholm Island and involve NATO teams of divers planting mines, with competing teams using the latest underwater technology to find and destroy them.

It was both a useful exercise and ingenious cover. The Panama City boys would do their thing and the C4 explosives would be in place by the end of BALTOPS22, with a 48-hour timer attached. All of the Americans and Norwegians would be long gone by the first explosion.

The days were counting down. “The clock was ticking, and we were nearing mission accomplished,” the source said.

And then: Washington had second thoughts. The bombs would still be planted during BALTOPS, but the White House worried that a two-day window for their detonation would be too close to the end of the exercise, and it would be obvious that America had been involved.

Instead, the White House had a new request: “Can the guys in the field come up with some way to blow the pipelines later on command?”

Some members of the planning team were angered and frustrated by the President’s seeming indecision. The Panama City divers had repeatedly practiced planting the C4 on pipelines, as they would during BALTOPS, but now the team in Norway had to come up with a way to give Biden what he wanted—the ability to issue a successful execution order at a time of his choosing.

Being tasked with an arbitrary, last-minute change was something the CIA was accustomed to managing. But it also renewed the concerns some shared over the necessity, and legality, of the entire operation.

The President’s secret orders also evoked the CIA’s dilemma in the Vietnam War days, when President Johnson, confronted by growing anti-Vietnam War sentiment, ordered the Agency to violate its charter—which specifically barred it from operating inside America—by spying on antiwar leaders to determine whether they were being controlled by Communist Russia.

The agency ultimately acquiesced, and throughout the 1970s it became clear just how far it had been willing to go. There were subsequent newspaper revelations in the aftermath of the Watergate scandals about the Agency’s spying on American citizens, its involvement in the assassination of foreign leaders and its undermining of the socialist government of Salvador Allende.

Those revelations led to a dramatic series of hearings in the mid-1970s in the Senate, led by Frank Church of Idaho, that made it clear that Richard Helms, the Agency director at the time, accepted that he had an obligation to do what the President wanted, even if it meant violating the law.

In unpublished, closed-door testimony, Helms ruefully explained that “you almost have an Immaculate Conception when you do something” under secret orders from a President. “Whether it’s right that you should have it, or wrong that you shall have it, [the CIA] works under different rules and ground rules than any other part of the government.” He was essentially telling the Senators that he, as head of the CIA, understood that he had been working for the Crown, and not the Constitution.

The Americans at work in Norway operated under the same dynamic, and dutifully began working on the new problem—how to remotely detonate the C4 explosives on Biden’s order. It was a much more demanding assignment than those in Washington understood. There was no way for the team in Norway to know when the President might push the button. Would it be in a few weeks, in many months or in half a year or longer?

The C4 attached to the pipelines would be triggered by a sonar buoy dropped by a plane on short notice, but the procedure involved the most advanced signal processing technology. Once in place, the delayed timing devices attached to any of the four pipelines could be accidentally triggered by the complex mix of ocean background noises throughout the heavily trafficked Baltic Sea—from near and distant ships, underwater drilling, seismic events, waves and even sea creatures. To avoid this, the sonar buoy, once in place, would emit a sequence of unique low frequency tonal sounds—much like those emitted by a flute or a piano—that would be recognized by the timing device and, after a pre-set hours of delay, trigger the explosives. (“You want a signal that is robust enough so that no other signal could accidentally send a pulse that detonated the explosives,” I was told by Dr. Theodore Postol, professor emeritus of science, technology and national security policy at MIT. Postol, who has served as the science adviser to the Pentagon’s Chief of Naval Operations, said the issue facing the group in Norway because of Biden’s delay was one of chance: “The longer the explosives are in the water the greater risk there would be of a random signal that would launch the bombs.”)

On September 26, 2022, a Norwegian Navy P8 surveillance plane made a seemingly routine flight and dropped a sonar buoy. The signal spread underwater, initially to Nord Stream 2 and then on to Nord Stream 1. A few hours later, the high-powered C4 explosives were triggered and three of the four pipelines were put out of commission. Within a few minutes, pools of methane gas that remained in the shuttered pipelines could be seen spreading on the water’s surface and the world learned that something irreversible had taken place.

FALLOUT

In the immediate aftermath of the pipeline bombing, the American media treated it like an unsolved mystery. Russia was repeatedly cited as a likely culprit, spurred on by calculated leaks from the White House—but without ever establishing a clear motive for such an act of self-sabotage, beyond simple retribution. A few months later, when it emerged that Russian authorities had been quietly getting estimates for the cost to repair the pipelines, the New York Times described the news as “complicating theories about who was behind” the attack. No major American newspaper dug into the earlier threats to the pipelines made by Biden and Undersecretary of State Nuland.

While it was never clear why Russia would seek to destroy its own lucrative pipeline, a more telling rationale for the President’s action came from Secretary of State Blinken.

Asked at a press conference last September about the consequences of the worsening energy crisis in Western Europe, Blinken described the moment as a potentially good one:

“It’s a tremendous opportunity to once and for all remove the dependence on Russian energy and thus to take away from Vladimir Putin the weaponization of energy as a means of advancing his imperial designs. That’s very significant and that offers tremendous strategic opportunity for the years to come, but meanwhile we’re determined to do everything we possibly can to make sure the consequences of all of this are not borne by citizens in our countries or, for that matter, around the world.”

More recently, Victoria Nuland expressed satisfaction at the demise of the newest of the pipelines. Testifying at a Senate Foreign Relations Committee hearing in late January she told Senator Ted Cruz, “​Like you, I am, and I think the Administration is, very gratified to know that Nord Stream 2 is now, as you like to say, a hunk of metal at the bottom of the sea.”

The source had a much more streetwise view of Biden’s decision to sabotage more than 1500 miles of Gazprom pipeline as winter approached. “Well,” he said, speaking of the President, “I gotta admit the guy has a pair of balls.  He said he was going to do it, and he did.”

Asked why he thought the Russians failed to respond, he said cynically, “Maybe they want the capability to do the same things the U.S. did.

“It was a beautiful cover story,” he went on. “Behind it was a covert operation that placed experts in the field and equipment that operated on a covert signal.

“The only flaw was the decision to do it.”

seymourhersh.substack.com

ΘΑ ΕΧΕΙ ΚΑΘΑΡΣΗ Η ΤΡΑΓΩΔΙΑ;

7
Η τραγωδία στις περιοχές που επλήγησαν απο τον σεισμό συνεχίζεται. Η διεθνής- και η ελληνική παρουσία- εστιάζεται μόνο στα όρια της τουρκικής επικράτειας και, δυστυχώς, ο δυτικός ανθρωπισμός άφησε έξω τη Συρία.
Έχει ενδιαφέρον και το άλλο μέτωπο, το πολιτικό. Πως αντιμετωπίζει ο Ερντογάν το πρόβλημα και πως αντιδρά η τουρκική κοινωνία.
Ο Ερντογαν έκανε μια ανάρτηση για το ενδιαφέρον του κράτους προς τους σεισμοπαθείς και τα σχόλια κάτω απο την ανάρτηση ήταν άλλα θετικά και άλλα αρνητικά. Για την Τουρκία αυτό δεν είναι δεδομένο. Στην Τουρκία υπάρχει φόβος και αποφεύγεται η επίκριση κρατικών αξιωματούχων, πολύ περισσότερο του ίδιου του Ερντογάν.
Το κυβερνητικό Ερντογανικό αφήγημα είναι ότι ορισμένοι θέλησαν να δημιουργήσουν χάος στην Τουρκία αλλά αυτό το τεφτέρι, όπως έγραψε ο τούρκος πρόεδρος, θα το ανοίξουμε μετά την αντιμετώπιση των συνεπειών του σεισμού.
Κάτω απο αυτό το σχόλιο του Ερντογάν το 95% των σχολιαστών καταφέρθηκε εναντίον του στο πνεύμα “δεν ντρέπεσαι, τέτοιες στιγμές να βγάζεις μίσος”.
Το άλλο σημείο του κυβερνητικού αφηγήματος είναι ότι τον σεισμό τον έκανε ο Αλλάχ και στην βούληση του Αλλάχ κανείς δεν μπορεί να αντισταθεί. Και σε ερώτηση προς στέλεχος του κυβερνητικού AKP, αν ο Αλλάχ έχτισε τις σαθρές κατασκευές που κατέρρευσαν, η απάντηση ήταν “που να γνώριζε ο πρόεδρος το τί έκαναν οι εργολάβοι”.
Τοποθετούνται, επίσης, γιγαντοαφίσες που γράφουν πως ορισμένοι περίμεναν το τουρκικό έθνος να πεθάνει αλλά αναστήθηκε, ενώ απορρίφθηκε η πρόταση των κομμάτων της αντιπολίτευσης για την συγκρότηση μιας ομάδας που θα συντονίζεται απο κοινού για την αντιμετώπιση των συνεπειών του σεισμού. Με απλά λόγια εν μέσω ερειπίων ο Ερντογάν κάνει προεκλογικό αγώνα. Για πρώτη φορά, όμως, διαφαίνεται ότι δεν μπορεί να ανακτήσει τον έλεγχο και οι πιθανότητες να χάσει τις εκλογές αυξάνονται.
Μεγάλη εντύπωση προκάλεσε το δάκρυ του Έλληνα διασώστη αμέσως μετά την διάσωση παιδιού. Οι σχολιαστές καταφέρονται κατά του Ερντογάν, εξαίρουν τον ανθρωπισμό των ελλήνων διασωστών και αναρωτιούνται γιατί πρέπει μια νύχτα να πάμε να τους επιτεθούμε.
Ένα νέο κεφάλαιο ανοίγεται με τους σεισμούς. Δυστυχώς, με τραγική αφορμή.
1.-Είμαστε 8,5 δισ άνθρωποι στη γη. Θα ήταν πολύ παράξενο να είχαμε όλοι την ίδια άποψη. Ο πλουραλισμός απόψεων δίνει δυναμική στις κοινωνίες.
2.-Οι απόψεις διαμορφώνονται απο το αξιακό σύστημα που αποδέχεται ο καθένας μας στο περιβάλλον που μεγαλώνει και ζει.
3.-Στο διαδίκτυο καταγράφηκαν πολλές και διαφορετικές απόψεις για τον σεισμό στην Τουρκία και την στάση μας ως λαού. Με άλλες συμφωνώ και άλλες διαφωνώ. Επιγραμματικά οι δικές μου;
-Σε τόσο τραγικά φαινόμενα η ιδιότητα του ανθρώπου υπερέχει έναντι όποιας άλλης προσέγγισης.
-Με βάση αυτήν την αποδοχή συμπαραστεκόμαστε στους ανθρώπους που υπέστησαν την μήνιν της φύσης.
-Ο συμψηφισμός της στάσης μας με την κρατική τουρκική συμπεριφορά είναι άκαιρος.
-Το γεγονός ότι το τουρκικό κράτος, όπως λειτουργεί θεσμικά, προβαίνει σε προκλήσεις προς την Ελλάδα δείχνει πόσο η λειτουργία του έχει αυτονομηθεί απο το ποιος ασκεί την εκτελεστική εξουσία. Ακόμη και ο Ερντογάν σε αυτές τις στιγμές ασχολείται με το τεράστιο πρόβλημα που προέκυψε. Δεν έχει χρόνο να σκεφθεί αν θα πρεπει να προκαλέσει την Ελλάδα. Οι προκλήσεις γίνονται απο την αυτοματοποιημένη και αυτονομημένη λειτουργία του τουρκικού κράτους.
-Την στάση μας και την βοήθειά μας δεν μπορεί να την εξαρτάμε απο τις τουρκικές κινήσεις. Είναι δύο διαφορετικά πράγματα.
-Αν σε κάτι βοηθήσει η αλληλεγγύη σε δύσκολες στιγμές είναι ο προβληματισμός σε λαϊκό επίπεδο, ένθεν κακείθεν, ότι μπροστά στη δύναμη της φύσης είναι περιττή πολυτέλεια η αντιπαράθεση που μπορεί να οδηγήσει ακόμη και σε πόλεμο.
-Ένα όφελος, ακόμη, που μπορεί να προκύψει, είναι η αποδόμηση του στερεότυπου που το τουρκικό κράτος δημιούργησε στην τουρκική κοινωνία περί κακού και εχθρικού Έλληνα.
-Μπορεί όλα αυτά να διαμορφώσουν τις προϋποθέσεις για σύγκλιση μεταξύ των δύο χωρών; Μπορεί ναι και μπορεί όχι. Αλλά αν συμβεί αυτό θα συμβεί εκ των πραγμάτων. Δεν πρέπει να είναι η επιδίωξή μας. Η επιδίωξή μας είναι η αλληλεγγύη σε ανθρώπους. Και εδώ ας μείνουμε. Ό,τι θετικό προκύψει καλοδεχούμενο.
Παντελής Σαββίδης

Russia: U.S. has questions to answer over Nord Stream explosions

0

Nord Stream 1 landfall facility in Lubmin
A wind gauge flutters over the landfall facility of the Baltic Sea gas pipeline Nord Stream 1 in Lubmin, Germany, September 19, 2022. REUTERS/Fabrizio Bensch

Feb 8 (Reuters) – Russia’s foreign ministry said on Wednesday the United States had questions to answer over its role in explosions on the undersea Nord Stream gas pipelines last year.

Commenting on a report published earlier on Wednesday that said the United States was involved in the explosions, Russia’s Foreign Ministry spokeswoman Maria Zakharova called on the White House to comment on the “facts” that had been presented.

Reuters was unable to verify the report, published by U.S. investigative journalist Seymour Hersh on his blog, alleging U.S. involvement in the explosions.

The White House said on Wednesday that Hersh’s account was “utterly false and complete fiction”.

Moscow, without providing evidence, has repeatedly said the West was behind the explosions affecting the Nord Stream 1 and 2 pipelines last September – multibillion-dollar infrastructure projects that carried Russian gas to Germany under the Baltic Sea.

Western officials have denied those accusations.

“The White House must now comment on all these facts,” Zakharova said in a post on her Telegram page where she summarised Hersh’s main claims regarding the alleged U.S. involvement.

Investigators from Sweden and Denmark – in whose exclusive economic zones the explosions occurred – have said the ruptures were a result of sabotage, but have not said who they believe was responsible.

Russia said the countries “have something to hide” and are purposefully blocking Russia out from the investigation.

Construction of Nord Stream 2, designed to double the amount of gas Russia could send directly to Germany under the sea, was completed in September 2021, but was never put into operation after Berlin shelved certification just days before Moscow sent its troops into Ukraine in February.

(This story has been corrected to say that blasts were inside exclusive economic zones of Sweden and Denmark, not in their “territorial waters”)

Reporting by Jake Cordell Editing by Gareth Jones

Γ. Πρεβελάκης; Οι γεωπολιτικές διαστάσεις του Inflation Reduction Act

0

Αρθρο του Γ. Πρεβελάκη στην «Κ»:

Το 1873, με τον «Γύρο του Κόσμου σε 80 ημέρες» ο Ιούλιος Βερν εξέφρασε την ενοποίηση του κόσμου – τα σύνορα είχαν πέσει χάρη στις τεχνολογικές εξελίξεις και στην παγκόσμια αγγλική ηγεμονία. Πρόκειται για την πρώτη παγκοσμιοποίηση

Το 1873, με τον «Γύρο του Κόσμου σε 80 ημέρες» ο Ιούλιος Βερν εξέφρασε την ενοποίηση του κόσμου – τα σύνορα είχαν πέσει χάρη στις τεχνολογικές εξελίξεις και στην παγκόσμια αγγλική ηγεμονία. Πρόκειται για την πρώτη παγκοσμιοποίηση. Ο κόσμος, όμως, άρχισε και πάλι να τεμαχίζεται: Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος και εθνοκρατική πολυδιάσπαση· οικονομική κρίση και έξαρση του προστατευτισμού· διχοτομική διαίρεση κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο και, κυρίως, τον Ψυχρό Πόλεμο. Τις τελευταίες τέσσερις δεκαετίες, η φορά των πραγμάτων άλλαξε εκ νέου. Η ανθρωπότητα ενοποιήθηκε ξανά: δεύτερη παγκοσμιοποίηση, «υπερπαγκοσμιοποίηση». Η πρόοδος, η ελευθερία των μετακινήσεων, η οικονομική μεγέθυνση και η μείωση της παγκόσμιας φτώχειας υπέβαλαν την ψευδαίσθηση μιας σταθερής, ανεπίστρεπτης πορείας.

Εδώ και λίγα χρόνια διακρίνονται διαφορετικά σημάδια. Οι παγκόσμιες ανταλλαγές δεν αυξάνονται· αντιθέτως, πολλαπλασιάζονται οι περιορισμοί στο εμπόριο. Δειλά δειλά, κυκλοφορεί η ιδέα ότι επίκειται «απο-παγκοσμιοποίηση». Η κινεζική άνοδος και η συνεπαγόμενη απειλή για το διεθνές status quo, η υγειονομική κρίση και, τέλος, η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία έχουν εντείνει τις σχετικές ανησυχίες. Η απόφαση του προέδρου Μπάιντεν να ενισχύσει την αμερικανική παραγωγική βάση με 738 δισεκατομμύρια δολάρια μέσω του Inflation Reduction Act παρεμβαίνει καταλυτικά στο ρευστό αυτό κλίμα.

Στην εποχή µας, οι μεγάλες ανατροπές προήλθαν πάντοτε από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Η απόφαση αυτή, επομένως, ερμηνεύεται ως σημείο καμπής, ως «παραδειγματική». Ηδη, η Ευρωπαϊκή Ενωση επεξεργάζεται την απάντηση· ανησυχεί για την υποβάθμιση της ευρωπαϊκής παραγωγικής βάσης από τον «αθέμιτο» αμερικανικό ανταγωνισμό. Ο προστατευτισμός των μεν οδηγεί στον προστατευτισμό των δε. Αναμφίβολα, θα ακολουθήσουν και άλλες μεγάλες οικονομικές δυνάμεις.

Τι ώθησε την τέως πρωτοπόρο δύναμη της παγκοσμιοποίησης να στείλει ένα σήμα τόσο αντίθετο με τη μεταψυχροπολεμική πολιτική της; Για να αντιληφθούμε τα αμερικανικά και, κατά συνέπεια, διεθνή διλήμματα, χρειάζεται να παρακάμψουμε τη στενά οικονομική θεώρηση. Η επίθεση στο Καπιτώλιο από τους ανεξέλεγκτους οπαδούς του απερχόμενου προέδρου Τραμπ απεκάλυψε μια αδιανόητη μέχρι πρότινος απειλή: Η δημοκρατία και οι θεσμοί κινδυνεύουν δυνάμει, ακόμη και στην εμβληματική ηγέτιδα δύναμη. Η πρόκληση αυτή δεν μπορεί να αγνοηθεί. Εκτός από τις καταστροφικές συνέπειες για τους ίδιους τους Αμερικανούς, η ενδεχόμενη πτώση ή, έστω, έκπτωση της αμερικανικής δημοκρατίας θα προκαλούσε τεκτονικές αλλαγές στο παγκόσμιο σύστημα. Από την αμερικανική αφετηρία, η αποσταθεροποίηση θα έφθανε έως τα έσχατα του κόσμου.

Με το νομοθέτημα για την τιθάσευση του πληθωρισμού, ο πρόεδρος Μπάιντεν επανέφερε τη γεωγραφία στο προσκήνιο, ύστερα από τρεις δεκαετίες οικονομιστικής ηγεμονίας.

Παράλληλα µε την αναμφισβήτητη γενικότερη ωφέλεια, η παγκοσμιοποίηση υπέσκαψε σε πολλούς τομείς και με πολλούς τρόπους τα θεμέλια της δημοκρατίας. Δημιούργησε στρατιές δυσαρεστημένων, οπαδών του λαϊκισμού, στο εσωτερικό των δυτικών κοινωνιών, καθώς άλλαξε ταχύτατα τις οικονομικές και κοινωνικές ιεραρχίες. Επίσης, το άνοιγμα των συνόρων και η ανάπτυξη των διεθνών δικτύων υποβάθμισε τον οικονομικό ρόλο του έθνους-κράτους και υπονόμευσε τη συμβολική αξία του εθνικού εδάφους. Ομως, η σύγχρονη πολιτική κοινότητα, το υπόβαθρο της δημοκρατίας, ορίζεται και νοηματοδοτείται από αυτό το πλαίσιο. Το Inflation Reduction Act, πίσω από τον τεχνοκρατικό τίτλο της, κρύβει τον ζωτικό αυτόν γεωπολιτικό προβληματισμό. Πόσο μπορεί να προχωρήσει η ενοποίηση του κόσμου χωρίς να προκληθούν εσωτερικές πολιτικές ανακατατάξεις και, συνακολούθως, βίαιες αντιδράσεις ξενοφοβίας και απομονωτισμού; Τι είναι χειρότερο: ήπιος ελεγχόμενος προστατευτισμός ή εμμονή στην πολιτική των ανοικτών συνόρων, με αναπόφευκτη συνέπεια βίαιες εσωτερικές ανατροπές; Η δυστοπία της σημερινής ξενόφοβης, εσωστρεφούς, συντηρητικής, αυταρχικής και επιθετικής Ρωσίας συντάσσει ένα απειλητικό σενάριο για τις δημοκρατίες.

Πέρα από τις άμεσες, υλικές διαστάσεις της, το Inflation Reduction Act εισάγει αμείλικτα το λησμονημένο κεντρικό ερώτημα της γεωπολιτικής. Αναζητείται ο περισσότερο πρόσφορος τρόπος για την οργάνωση του γεωοικονομικού χώρου, ώστε να πολλαπλασιάζονται τα οικονομικά οφέλη χωρίς να κινδυνεύει η ασφάλεια: Κατά κράτη; Κατά γεωοικονομικές περιφέρειες; Ενοποίηση; Μεικτό σύστημα;

Τις περασμένες δεκαετίες, η αναντίρρητη απάντηση ήταν η παγκοσμιοποίηση. Σήμερα εξετάζονται και πάλι όλες οι δυνατές μορφές για την οργάνωση της κυκλοφορίας στον γεωγραφικό χώρο. Με το Inflation Reduction Act, ο Αμερικανός πρόεδρος επανέφερε τη γεωγραφία στο προσκήνιο, ύστερα από τρεις δεκαετίες οικονομιστικής ηγεμονίας.

*Ο κ. Γιώργος Πρεβελάκης είναι ομότιμος καθηγητής Γεωπολιτικής στη Σορβόννη (Paris 1), μόνιμος αντιπρόσωπος της Ελλάδας στον ΟΟΣΑ.

Καθημερινή

Politico: Ο σεισμός περιπλέκει τις σχέσεις Τουρκίας-ΕΕ -Μπορεί να φέρει συμφιλίωση σαν του ’99 με την Ελλάδα;

2

Ο πρόεδρος Ταγίπ Ερντογάν σε περιοχή της Τουρκίας που επλήγη από τον σεισμό / Φωτογραφία: AP
08/02/2023  19:23
Δεδομένης της στρατηγικής σημασίας της Τουρκίας, οι επερχόμενες εκλογές στη χώρα είναι εξαιρετικά σημαντικές και για την ΕΕ και η απάντηση αμφοτέρων στους σεισμούς θα επηρεάσει σημαντικά την έκβασή τους.

Ο θανατηφόρος σεισμός που χτύπησε την Τουρκία συνέβη καθώς η χώρα προετοιμάζεται για εκλογές αυτή την άνοιξη.

Σύμφωνα με το Politico, ο τρόπος με τον οποίο η κυβέρνηση, η αντιπολίτευση και η διεθνής κοινότητα ανταποκρίνονται στις καταστροφικές συνέπειες του σεισμού πιθανότατα θα επηρεάσει σημαντικά την έκβαση των εκλογών. Αυτό εγείρει το ερώτημα πώς η Ευρώπη θα πρέπει να διαχειριστεί τις σχέσεις με την Άγκυρα τους δύσκολους μήνες που έρχονται και να προετοιμαστεί για την προσέγγισή της στη συνέχεια.  -Τι τους συγκίνησε

Δεδομένης της στρατηγικής σημασίας της Τουρκίας, που ενισχύθηκε από τον πόλεμο στην Ουκρανία, το αποτέλεσμα αυτών των εκλογών είναι εξαιρετικά σημαντικό. Αφενός, γιατί συμπίπτει με την 100ή επέτειο της δημοκρατίας, αφετέρου γιατί πρόκειται για μια εκλογική διαδικασία που ο Ερντογάν, ο οποίος βρίσκεται στην εξουσία δύο δεκαετίες, είναι αποφασισμένος να κερδίσει -και ο συμβολισμός είναι τεράστιος. Ωστόσο, ο σεισμός περιπλέκει ακόμη περισσότερο την εικόνα.

Πόσο πιθανό είναι να αλλάξουν οι σχέσεις στην Ανατολική Μεσόγειο μετά τον σεισμό στην Τουρκία;
Μια φυσική καταστροφή θα πρέπει να αντιμετωπίζεται ως τέτοια, αλλά η Τουρκία βρίσκεται σε μια άκρως σεισμική περιοχή και οι γεωλόγοι είχαν προειδοποιήσει για τους κινδύνους ενός νέου μεγάλου σεισμού εδώ και πολύ καιρό.

Μετά τον τελευταίο καταστροφικό σεισμό στη χώρα το 1999, ήταν σαφές ότι η Τουρκία είχε τεράστια ανάγκη από μια σημαντική αλλαγή στους οικοδομικούς κανόνες και τα πρότυπά τους. Όμως, χρειάστηκε να φτάσει το 2018 για να ψηφιστεί ο σχετικός νόμος και ένα ερώτημα που αναπόφευκτα θα τεθεί, όταν ο πόνος καταλαγιάσει, είναι πόσα από τα περίπου 6.000 κτίρια που καταστράφηκαν και από τις χιλιάδες ζωές που χάθηκαν θα μπορούσαν να είχαν σωθεί, αν οι Αρχές είχαν αντιμετωπίσει το ζήτημα ως υψηλότερη πολιτική προτεραιότητα;

Εξίσου σημαντικό είναι το πώς ο σεισμός θα επηρεάσει τις διεθνείς σχέσεις. Βλέπουμε τώρα μια έκρηξη διεθνούς αλληλεγγύης, μεταξύ άλλων από χώρες που έχουν περίπλοκες, αν όχι συγκρουσιακές σχέσεις με την Τουρκία.

Η Ελλάδα και η Κύπρος είναι κρίσιμες από αυτή την άποψη, καθώς το 1999 οι «δίδυμοι σεισμοί» σε Ελλάδα και Τουρκία είχαν πυροδοτήσει μια ιστορική συμφιλίωση μεταξύ των δύο χωρών, ανοίγοντας το δρόμο για την πολλά υποσχόμενη τότε φάση της ειρηνευτικής διαδικασίας στην Κύπρο, που κορυφώθηκε με το σχέδιο Ανάν το 2004.

Φυσικά, είναι απίθανο να δούμε μια άμεση αλλαγή σελίδας στην Ανατολική Μεσόγειο ή μεταξύ της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Τουρκίας. Ωστόσο, ο σεισμός και οι επερχόμενες εκλογές εγείρουν το ερώτημα πώς θα πρέπει να αντιδράσουν τώρα η Ευρώπη και η Δύση εν γένει -και, όπως συμβαίνει πάντα με την Τουρκία, θα απαιτηθεί μια λεπτή διαδικασία εξισορρόπησης.

Η έκβαση των εκλογών στην Τουρκία θα καθορίσει την προσέγγιση της ΕΕ
Από τη μία πλευρά, θα πρέπει να υπάρξει πλήρης και άνευ όρων υποστήριξη στην Τουρκία και τη Συρία μετά τον σεισμό -η πολιτική και η γεωπολιτική πρέπει να παραμεριστούν.

Ταυτόχρονα, καθώς το πολιτικό πεδίο ανταγωνισμού της χώρας γίνεται ολοένα και πιο άνισο, με τις δημοκρατικές αρχές και το κράτος δικαίου να παραβιάζονται, οι Ευρωπαίοι ηγέτες και τα θεσμικά όργανα πρέπει να μιλήσουν ανοιχτά. Βάσει αυτού, όχι μόνον είναι πρακτικά μηδενική η επιρροή τους πριν από τις εκλογές, αλλά κινδυνεύουν να τους γυρίσει μπούμερανγκ αν επικρίνουν την Τουρκία, με την ευρωπαϊκή κριτική να χρησιμοποιείται για να υποδαυλίσει την εθνικιστική θέρμη.

Μετά τις εκλογές, ωστόσο, η ιστορία θα είναι τελείως διαφορετική, ειδικά αν επικρατήσει η αντιπολίτευση -πιθανότατα στις βουλευτικές εκλογές, οι οποίες είναι πολύ πιο αβέβαιες από την προεδρική κούρσα.

Εάν συνέβαινε αυτό, η ΕΕ θα πρέπει να είναι έτοιμη να επανεμπλακεί αμέσως, ξεσκονίζοντας ιδέες που έχουν συζητηθεί επανειλημμένα, αλλά δεν εφαρμόστηκαν ποτέ, λόγω του επιδεινούμενου πολιτικού κλίματος μεταξύ των πλευρών.

Τέτοια θέματα είναι ο εκσυγχρονισμός της τελωνειακής ένωσης, η απελευθέρωση του καθεστώτος βίζας, η ενεργειακή μετάβαση, η μετανάστευση και η συνεργασία στην εξωτερική πολιτική.

Για να γίνει κάτι τέτοιο, ωστόσο, θα ήταν απαραίτητο να υπάρχει η πεποίθηση σε όλες τις πρωτεύουσες της ηπείρου ότι εάν ερχόταν αυτή η αλλαγή, η Ευρώπη θα έσπευδε να την αγκαλιάσει. Ακόμη και σε αυτό το ρόδινο σενάριο, όμως, η Τουρκία θα παραμείνει στρατηγική πρόκληση.

Ενώ η νίκη της αντιπολίτευσης θα σταματούσε και θα ανέστρεφε τη δημοκρατική παρακμή της Τουρκίας, δεν είναι απαραίτητο ότι θα άλλαζε ριζικά την εξωτερική της πολιτική έναντι της Συρίας, της Ανατολικής Μεσογείου, της Ρωσίας ή της Κίνας. Ωστόσο, η εξωτερική πολιτική της Τουρκίας θα γίνει λιγότερο εξατομικευμένη και πιο θεσμική, καθιστώντας την πιο προβλέψιμη και επιδεκτική αλλαγής.

Αλλά για να συμβεί αυτό, η ΕΕ θα πρέπει να κάνει ένα άλμα πίστης και να γυρίσει σελίδα στην προσέγγισή της απέναντι στην Τουρκία.

iefimerida.gr

Ο Φράνσις Φουκουγιάμα εξηγεί γιατί είναι θέμα χρόνου η ήττα του Πούτιν στην Ουκρανία

0

Ο Αμερικανός πολιτικός διανοητής, Φράνσις Φουκουγιάμα / Φωτογραφία αρχείου: Wikimedia Commons
08/02/2023  13:36
Νίκη της Ουκρανίας στον πόλεμο με τη Ρωσία προβλέπει ο διάσημος Αμερικανός πολιτικός επιστήμονας Φράνσις Φουκουγιάμα, θεωρώντας ότι είναι «θέμα χρόνου» η ήττα του Πούτιν, ενώ δεν αποκλείει την ανακατάληψη των εδαφών της νότιας Ουκρανίας από τις δυνάμεις του Κιέβου μέχρι το καλοκαίρι.

Ο καθηγητής Πολιτικών Επιστημών στο αμερικανικό πανεπιστήμιο Στάντφορντ έγινε ευρύτερα γνωστός με το βιβλίο του «Το τέλος της Ιστορίας», που κυκλοφόρησε το 1992. Σήμερα ο Φουκουγιάμα θεωρείται ένας από τους κορυφαίους διανοούμενους της γενιάς του. Και σε συνέντευξη που παραχώρησε στον γερμανικό ειδησεογραφικό ιστότοπο T-Online προχώρησε σε μια ανάλυση της κατάστασης αναφορικά με το ουκρανικό.

Τ-Online: Στο τελευταίο βιβλίο σας με τίτλο “Liberalism and its Discontents” («Ο Φιλελευθερισμός και οι Εχθροί του») υπογραμμίζετε πώς απειλείται αυτή την περίοδο ο φιλελευθερισμός. Ο επιθετικός πόλεμος του Πούτιν δεν έφερε τουλάχιστον ξανά πιο κοντά τις φιλελεύθερες δημοκρατίες της Δύσης;

Φουκουγιάμα: Ο Πούτιν έπεσε εντελώς έξω στους υπολογισμούς του, ναι. Η προσδοκία του ήταν να νικήσει γρήγορα την Ουκρανία. Η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία συνοδεύτηκε στην πραγματικότητα από μια αλλαγή στον κόσμο – τουλάχιστον στη Δύση, σχεδόν κανείς δεν θα πίστευε ότι ένας τέτοιος πόλεμος είναι δυνατός στην εποχή μας. Οι εισβολείς είναι κατά κάποιο τρόπο κολλημένοι στον 20ο αιώνα, δεν υπάρχει άλλος τρόπος να το πούμε.

Αλλά δεν ισχύει αυτό και για εμάς στη Δύση; Δεν πιστέψαμε την προθυμία του Πούτιν να χρησιμοποιήσει ακραία βία, παρά τις επείγουσες προειδοποιήσεις.

Φουκουγιάμα: Συμφωνώ μαζί σας. Ο Πούτιν μας αιφνιδίασε. Τώρα τόσο η Δύση όσο και η Ρωσία βρίσκονται σε μια διαδικασία προσαρμογής στη νέα πραγματικότητα. Ιδιαίτερα τα κράτη της Δύσης θα πρέπει να σκεφτούν πολύ προσεκτικά – γιατί σε αυτό το νέο παρόν διακυβεύεται πραγματικά η φιλελεύθερη τάξη μας. Δεν πρέπει να τρέφουμε αυταπάτες γι’ αυτό.

Η Κίνα, για παράδειγμα, πίστευε από καιρό ότι η Δύση και η φιλελεύθερη δημοκρατία βρίσκονται σε παρακμή. Και το αντιμετώπισε με ένα αυταρχικό μοντέλο ως εναλλακτική. Επιπλέον, ο λαϊκιστικός εθνικισμός γνώρισε μια άνοδο σε πολλές χώρες. Πάρτε για παράδειγμα την Ουγγαρία και την Τουρκία, αλλά και την Ινδία – αυτές οι χώρες κυβερνώνται από πολιτικούς που δεν σέβονται τη φιλελεύθερη τάξη. Όλα αυτά οδηγούν σε μια αστάθεια που δεν έχει παρατηρηθεί στον κόσμο από το πρώτο μισό του 20ού αιώνα.

Σας εξέπληξε προσωπικά η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία τον περασμένο Φεβρουάριο, στις 24 Φεβρουαρίου;

Φουκουγιάμα: «Ειλικρινά ναι. Η εικασία μου ήταν ότι η Ρωσία ήθελε να διεκδικήσει τις απαιτήσεις της αναπτύσσοντας μαζικά στρατεύματα. Ότι σκοπεύουν να ανατρέψουν αμέσως την κυβέρνηση του Βολόντιμιρ Ζελένσκι; Δεν πίστευα ότι ο Πούτιν ήταν ικανός για κάτι τέτοιο.

Η ρωσική εισβολή του Φεβρουαρίου του 2022 είναι η δεύτερη στην Ουκρανία από την κατάληψη της Κριμαίας το 2014. Δεν θα έπρεπε τότε η Δύση να προστατεύσει καλύτερα την Ουκρανία;

Φουκουγιάμα: Η απάντηση των Ηνωμένων Πολιτειών, όπως και της Δύσης συνολικά, στην προσάρτηση της Κριμαίας από τη Ρωσία ήταν πολύ αδύναμη. Αυτό έκανε τον Πούτιν να νιώθει ότι θα μπορούσε να τη γλιτώσει με οτιδήποτε. Στην πραγματικότητα, ο Ρώσος πρόεδρος είναι ένας πολύ παλιομοδίτης άνθρωπος που έχει την ξεπερασμένη και λανθασμένη άποψη ότι η κατακτημένη γη του ανήκει αυτόματα. Αυτός και η Ρωσία είναι παγιδευμένοι σε αυτή τη νοοτροπία.

Αλλά ο Πούτιν δεν θέλει μόνο να αρπάξει γη, θέλει επίσης να βλάψει τη Δύση και τον φιλελευθερισμό.

Φουκουγιάμα: Δεδομένης της προέλευσής τους από την KGB, ο Πούτιν απλώς δεν μπορεί να πιστέψει ότι οι άνθρωποι θα κατέβαιναν στους δρόμους αυτοβούλως για να διαδηλώσουν κατά της κυβέρνησης. Στον κόσμο του, ενέργειες όπως [η εξέγερση των Ουκρανών] στο Euromaidan το 2013 και το 2014 στο Κίεβο ελέγχονται από μυστικές υπηρεσίες. Απλά επειδή έτσι θα το έκανε η KGB. Η Δύση πρέπει τώρα να δείξει στη Ρωσία τα όρια – και να δώσει στην Ουκρανία τα όπλα που χρειάζεται για να κερδίσει τον πόλεμο.

Μπορεί η Ουκρανία να το πετύχει;

Φουκουγιάμα: Η Ουκρανία μπορεί να νικήσει τη Ρωσία, δεν έχω καμία αμφιβολία γι’ αυτό. Η ήττα του Πούτιν είναι απλώς θέμα χρόνου. Επειδή το κίνητρο των Ουκρανών είναι πολύ υψηλότερο, πέρα από άλλα όπλα λαμβάνουν πλέον άρματα μάχης από τη Δύση (…) Ωστόσο, πρέπει να συνεχίσουμε να υποστηρίζουμε την Ουκρανία με τέτοιο τρόπο, ώστε να μπορεί να ανακτά όλο και περισσότερα τμήματα του εδάφους της, που κατέχονται από τη Ρωσία. Δεν νομίζω ότι είναι απίθανο ο ουκρανικός στρατός να μπορέσει να απελευθερώσει πλήρως τουλάχιστον το νότιο τμήμα της χώρας μέχρι το καλοκαίρι.

Εκεί βρίσκεται και η χερσόνησος της Κριμαίας, την οποία προσάρτησε η Ρωσία το 2014.

Φουκουγιάμα: Ακριβώς. Για τη Ρωσία, η διά της βίας επιτευχθείσα χερσαία σύνδεση μεταξύ της Κριμαίας και της Ρωσίας είναι πολύ σημαντική. Εάν οι ουκρανικές δυνάμεις καταγράψουν τόσες επιτυχίες, ώστε ο ρωσικός στρατός δεν θα είναι σίγουρος για την κατοχή της Κριμαίας, θα μπορούσαν να καταστούν δυνατές σοβαρές διαπραγματεύσεις μεταξύ Κιέβου και Μόσχας.

Θα κατέφευγε ο Πούτιν στη χειρότερη περίπτωση στην ατομική βόμβα;

Φουκουγιάμα: Ούτε ο Πούτιν δεν θα τολμούσε να το κάνει αυτό. Η χρήση πυρηνικής βόμβας δεν θα βοηθούσε ούτε τη Ρωσία. Ούτε πολιτικά ούτε στρατιωτικά. Αντίθετα, θα είχε απειλητικές συνέπειες από τη Δύση και η Μόσχα θα έχανε επίσης την υποστήριξη χωρών όπως η Κίνα και η Ινδία.

Ο Αμερικανός ιστορικός Τίμοθι Σνάιντερ έχει επισημάνει ότι η Ρωσία πρέπει να χάσει αυτόν τον πόλεμο. Γιατί διαφορετικά δεν θα είναι δυνατή καμία αλλαγή στη χώρα.

Φουκουγιάμα: Ποιος ξέρει τι θα γίνει στο τέλος αυτού του πολέμου. Αυτό που είναι σημαντικό, ωστόσο, είναι να λάβει η Ουκρανία πολύ ισχυρές εγγυήσεις για τη συνέχιση της ύπαρξής της. Και να καταστεί λίαν σαφές στη Ρωσία ότι δεν θα πρέπει απλώς να περιμένει μερικά χρόνια για να ξεκινήσει έναν άλλο πόλεμο.

iefimerida.gr