Αρχική Blog Σελίδα 1714

Μαρία Νεγρεπόντη-Δελιβάνη: Το σιδηροδρομικό συμβάν ήταν έγκλημα και όχι δυστύχημα

0

Σήμερα, η Ελλάδα, σφιχτο δένει το βαρύτατο πένθος της, για τον άδικο χαμό 57 ψυχών, με την ξεχειλίζουσα οργή της για το προαναγγελθέν σιδηροδρομικό έγκλημα.

Παραμονές εκλογών, καταγγέλλει προς πάσα κατεύθυνση τις φρικιαστικές συνέπειες της προχωρημένης σήψης των τελευταίων δεκαετιών, που το προκάλεσε. Πρόκειται για:

* την υπογραφή, αλλά και την πειθήνια εξυπηρέτηση των εγκληματικού περιεχομένου μνημονίων,

* την ακραίας μορφής υποτέλεια, που ξεπούλησε τη Μακεδονία, συζητά τώρα για τρόπους συνεκμετάλλευσης του Αιγαίου, εγκαταλείπει χωρίς θωράκιση εθνικά ευαίσθητες περιοχές της πατρίδας μας και κόπτεται για τα συμβαίνοντα στον πόλεμο της Ουκρανίας, ενόσω ουδόλως την έχει απασχολήσει ο συσχετισμός του με την περίπτωση της Κύπρου,

*την ευρείας έκτασης και κατ’εξακολούθηση διάδοσης ψευδών ειδήσεων, όπως ανάμεσα και σε πολλά άλλα για το πόσο καλά πηγαίνει η οικονομία μας, ενώ στην πραγματικότητα καταρρέει, για το πόσο δήθεν μας θαυμάζει η υφήλιος για τα οικονομικά μας επιτεύγματα, ενώ από 14η οικονομία της ΕΕ το 2010, έχουμε καταποντιστεί στην προτελευταία θέση, με μόνη μετά από εμάς τη Βουλγαρία, για την “θαυματουργική” μετατροπή του χρέους μας που, δήθεν τώρα κατέστη βιώσιμο, παρότι συμμετέχει με πάνω από 200% στο ΑΕΠ, ενώ το 2010 με 110% στο ΑΕΠ δεν ήταν βιώσιμο, για τη δήθεν ανάπτυξή μας, παρότι μετά το 2010 πηγαίνουμε σταθερά προς τα πίσω και όχι μπροστά, για το δήθεν τέλος της εποπτείας μας, παρότι αυτή θα εξακολουθήσει μέχρις ότου πληρωθεί το 85% του χρέους, για τον δήθεν πακτωλό επενδύσεων, ενώ πρόκειται για το αλύπητο ξεπούλημα ολόκληρης της Ελλάδας, για την ανοχή των πολυάριθμων συστημικών ΜΜΕ, που αναλύουν τμήμα μόνο των εκάστοτε ειδήσεων, ενώ ενσυνειδήτως αποκρύπτουν ή αλλοιώνουν τις υπόλοιπες, κλπ.,κλπ.

*τη συστηματική αλλοίωση της ιστορίας μας, όπως ήδη καταγράφεται στα σχολικά βιβλία, με απάλειψη όλων όσων αποτελούν τη βάση της εθνικής μας υπόστασης και υπερηφάνειας,

*την ενθάρρυνση σύστασης ενώσεων γερμανοελληνικής φιλίας, με στόχο την “αντικειμενική εμφάνιση της ιστορίας της κατοχής”,

*την επίσημη δήλωση της ΠτΔ ότι θα “λύσουμε το πρόβλημα της υπογεννητικότητας” με τη συρροή μεταναστών,

* την πολυπολιτισμικότητα, που αναγνωρίζεται ως “προοδευτική” ενώ αντιθέτως ο πατριωτισμός ως “οπισθοδρομικός”,

*την αλόγιστη ιδιωτικοποίηση των πάντων, που φτάνει και μέχρι το κόκαλο των υπηρεσιών κοινής ωφέλειας,

κ.ο.κ., ο κατάλογος είναι αχανής.

Και έρχομαι στο επί χρόνια και παντοιοτρόπως προετοιμασμένο αποτρόπαιο σιδηροδρομικό έγκλημα (και όχι δυστύχημα, όπως γίνεται προσπάθεια χαρακτηρισμού του). Διερωτώμαι πόσοι από τους συμπατριώτες μας πείθονται ότι “ένοχοι, που πρέπει να τιμωρηθούν” είναι καταρχήν ο πριν από εξάμηνο περίπου αχθοφόρος, που χρίστηκε σταθμάρχης Λάρισας με μηδενικά προσόντα, καθώς και κάποιοι πρόσθετοι που ανακαλύπτονται, μετά από “ευσυνείδητες” προσπάθειες.Και ως πειστήρια της ενοχής τους προβάλλονται κάποια λόγια τους σε κακά ελληνικά, που αναπαράγονται από τα ΜΜΕ με βάση τις σχετικές συνομιλίες τους στο κινητό, αμέσως μετά τη σιδηροδρομική κόλαση. Με αυτή την αρχή, θα πρεπει στείλουμε στον εισαγγελέα και τους Ρομά, ως υπεύθυνους της καταστροφής, επειδή έκλεβαν καλώδια, αλλά και τους ….αρουραίους που ανενόχλητοι κυκλοφορούσαν ανάμεσα στα καλώδια, στους πίνακες ελέγχου και ήδη από ότι ελέχθη, προκάλεσαν δυστυχήματα/εγκληματα στο παρελθόν. Και, συνεπώς, να αφήσουμε ατιμώρητους, αυτούς που:

– έφεραν τα μνημόνια στην Ελλάδα και που κόπτονται διαχρονικά για την εφαρμογή του απάνθρωπου περιεχομένου τους,

-ιδιωτικοποιησαν το σύνολο της δημόσιας περιουσίας, και τις πιο ευαίσθητες υπηρεσίες κοινής ωφέλειας, όπου και κατεξοχήν ανήκουν οι σιδηρόδρομοι,

-άφησαν, επί χρόνια, την υποδομή των σιδηροδρόμων κυριολεκτικά να ρημάζεται,

-ανέχτηκαν, σε χώρα ευρωπαική του 21ου αιώνα, τον….χειρωνακτικό έλεγχο της κυκλοφορίας τρένων που τρέχουν με 170 χιλ. την ώρα,

Κ.ο.κ.

Έχουμε φτάσει, οπως θέλω να πιστεύω, στο τελευταίο σκαλοπάτι της κατάντιας μας. Όχι, απλώς, δεν είναι κακό να το δεχθούμε, αλλά θα έλεγα ότι είναι σωτήριο να το συνειδητοποιήσουμε. Διότι μόνον τότε θα επιστρατεύσουμε τις ικανότητές μας, που είναι και πολλές και αξιόλογες, αλλά που δυστυχώς βρίσκονται σε χειμερία νάρκη. Διότι μόνον τότε θα αντιμετωπίσουμε στη σωστή τους βάση τους εταίρους, συμμάχους, φίλους και εχθρούς, και θα μπορέσουμε να αρχίσουμε την ανοικοδόμηση της ρημαγμένης, από κάθε πλευρά, πατρίδας μας.

Σήμερα, όλος ο λαός μας είναι στο δρόμο και οργισμένος απαιτεί την τιμωρία των ενόχων. Ελπίζω, όχι του σταθμάρχη…

Ωστόσο, η όποιας μορφής τιμωρία των ενόχων δεν αποτελεί λύση στο ελληνικό μέγα πρόβλημα. Αυτό, που τώρα χρειάζεται κατεπειγόντως είναι η συνειδητοποίηση του καθένα από εμάς, για το πως φτάσαμε μέχρι τα Τάρταρα, πόσο άθλια χρησιμοποιήθηκε και εξαπατήθηκε ο λαός μας, και κυρίως τι άλλα ακόμη πιο φοβερά μας επιφυλάσσει το μέλλον, αν δεν αφυπνιστούμε εδώ και τώρα.

Είμαι κάθετα εναντίον κάθε μορφής βίας, αναρχίας και εγκληματικών ενεργειών. Ωστόσο, επιβάλλεται, για την επιβίωση της Ελλαδας, να μην ξεχαστεί ούτε για δευτερόλεπτο το αποτρόπαιο αυτό σιδηροδρομικό συμβάν, να αποδοθούν οι ευθύνες σε όσους το προκάλεσαν, και να αναζητηθούν τρόποι, όσο δύσκολοι και αν φαίνονται, προς το παρόν, για να επιτευχθεί ειρηνική ανατροπή της σαπίλας, και για να τεθούν νέες και υγιείς βάσεις στο μέλλον της πατρίδας μας.

newsbreak.g

Κ. Λάμπος: Θρησκείες και Γυναίκα

0

 

Ο μισογυνισμός των θρησκειών πηγή δυστυχίας

 Γράφει ο Κώστας Λάμπος

8 Μάρτη 2023.

Ωδή στις Γυναίκες, ‘στο μισό του

ουρανού’, σε όλα ‘τα κορίτσια της βροχής’ του πλανήτη

που αγωνίστηκαν και αγωνίζονται για την κοινωνική

ισότητα και τη λευτεριά, για έναν καλύτερο κόσμο.

 Γυναίκα: Μάνα, γιαγιά, αδελφή, φίλη, σύντροφος, συνάδελφος, κόρη.

Γυναίκα Μούσα μου.

 Υπάρχει η απόλυτα εσφαλμένη αντίληψη ότι η γυναίκα είναι κατώτερη από τον άνδρα, με αποτέλεσμα πολλοί αμόρφωτοι, ημιμαθείς και κομπλεξικοί άνδρες να αντιμετωπίζουν τη γυναίκα με περιφρόνηση, με υπεροψία και με εχθρότητα. Εχθρότητα που φτάνει ακόμα και μέχρι τον ατομικό ή και τον ομαδικό βιασμό και τη θανάτωση γυναικών. Αυτό το φαινόμενο δεν έχει να κάνει με την ανθρώπινη φύση, αλλά με την φύση της εκάστοτε θρησκείας και εξουσίας. Όλες οι θρησκείες θεωρούν τη γυναίκα κατώτερη από τον άνδρα. Κάποιες μάλιστα την θεωρούν ‘σκουλήκι και όργανο του σατανά’. Όσο θα υπάρχουν τέτοιες θρησκείες του μίσους και εκμεταλλευτικές εξουσίες, αλλά και όσο θα υπάρχουν άνδρες και γυναίκες που άκριτα λατρεύουν θεούς και ιερατεία τέτοιων θρησκειών οι γυναίκες θα αντιμετωπίζονται πάντα ως κατώτερες των ανδρών και η ανθρώπινη δυστυχία θα διαιωνίζεται προς δόξα και για τα συμφέροντα των σκοταδιστικών και εξουσιαστικών ιερατείων. Αυτό το κείμενο, απόσπασμα από το βιβλίο μου «Θεός και κεφάλαιο. Δοκίμιο για τη σχέση μεταξύ θρησκείας και εξουσίας», (εκδόσεις ΚΟΥΚΚΙΔΑ, 2015), αποσκοπεί στο να ανοίξει ένας δημόσιος διάλογος για την απελευθέρωση ανδρών και γυναικών από τέτοιες νοσηρές αντιλήψεις, προϋπόθεση αναγκαία για την κοινωνική απελευθέρωση και την κοινωνική ισότητα. Ας δούμε σε συντομία την αρχή και την αιτία αυτού του παραλογισμού, η τοξικότητα του οποίου εμποδίζει την ομαλή πορεία του ανθρώπινου πολιτισμού, που παράγει και αναπαράγει την τρέχουσα καπιταλιστική βαρβαρότητα.

Μητριαρχία και ισοκατανομή

Λευτεριά στις13.654 φυλακισμένες γυναίκες

και 1682 μωρά στις τουρκικές φυλακές.

Διεθνής Πλατφόρμα Σπασμένης Κιμωλίας

Η πλαστουργός Μάνα Γη και πιο συγκεκριμένα η Μάνα Βιόσφαιρα, ανάθεσε στη γυναίκα την επίπονη και δύσκολη αποστολή να γεννά, να τρέφει, να μεγαλώνει, να αγαπά, να εκπαιδεύει παιδιά, να προστατεύει και να κάνει ευτυχισμένα τα άτομα που την περιβάλλουν και να φέρει σε πέρας όλες τις ευθύνες λειτουργίας του κοινόβιου καταυλισμού που εξασφαλίζει την επιβίωση του ανθρώπινου είδους και την πρόοδο όλων των μελών του, αφήνοντας στον άντρα το συμπληρωματικό ρόλο του σποριά και την επικίνδυνη αποστολή του κυνηγού και προμηθευτή τροφής. Για εκατομμύρια χρόνια η ανθρωπότητα πορεύτηκε[1] με τις γυναίκες στο τιμόνι του κοινόβιου στη μορφή των κοινωνιών ισοκατανομής και γι αυτό το ανθρώπινο είδος κατάφερε να ξεχωρίσει από τα άλλα ζώα, να σηκωθεί στα δυό πόδια, να αναπτύξει τη γλώσσα, να καλλιεργήσει τη σκέψη, τη φαντασία, το νου και να επιβιώσει χάρη στην ενότητα, τη συνεργασία και την αλληλεγγύη στη βάση της κοινωνικής ισότητας.

Έτσι μπόρεσε το ανθρώπινο είδος να αποκτήσει εμπειρίες, γνώση και δεξιότητες που το οδήγησαν στην παραγωγή της τροφής του μέσω της καλλιέργειας της γης και της εξημέρωσης-εκτροφής ζώων, πράγματα που το οδήγησαν στον περιορισμό του κυνηγιού και στην μόνιμη εγκατάσταση, που έκαναν τη ζωή σχετικά καλύτερη, διαρκέστερη και τον πληθυσμό μεγαλύτερο.

Σε όλη αυτή την κρίσιμη περίοδο της ανθρώπινης ιστορίας που πρέπει να κράτησε κάμποσα εκατομμύρια χρόνια, οι άνθρωποι είχαν λόγω άγνοιας και ανασφάλειας μεταφυσικές ανησυχίες και απέδιδαν υπερφυσικές ιδιότητες σε δυνάμεις που επηρέαζαν τη ζωή τους, αλλά δεν κατανοούσαν, τις οποίες ταξινομούσαν ανάλογα με τις εμπειρίες τους σε καλές και κακές και ανάλογα προσάρμοζαν τη συμπεριφορά τους απέναντί τους. Αυτό όμως δεν ήταν θεοποίηση ούτε λατρεία, αλλά διαρκής προσπάθεια κατανόησης αυτών των δυνάμεων για την προστασία τους, πράγμα που οδήγησε στην έρευνα και στη σταδιακή γνώση. Σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις οι άνθρωποι αυτής της περιόδου απέδιδαν, με διάφορες συλλογικές εκδηλώσεις, ευγνωμοσύνη στη ‘Μητέρα Γαία’ και στο ‘Δάσος οικογένεια’, γιατί από αυτές τις δυό πραγματικότητες εξαρτιόταν η ζωή τους. Σε δεύτερο πλάνο τοποθετούνταν άλλες επιμέρους δυνάμεις με τη μορφή των Φετίχ και ανάλογη με ρόλο που τους αναγνώριζαν ήταν και η συμπεριφορά των ανθρώπων απέναντί τους.

Στην ιστορική περίοδο της μητριαρχίας, της κοινωνίας της ισοκατανομής δεν υπήρχε ατομική ιδιοκτησία και συνεπώς δεν υπήρχε ανισότητα. Όπου δεν υπάρχει ανισότητα δεν χρειάζεται να υπάρχει και εξουσία, οπότε δεν χρειάζεται να υπάρχουν θεοί και θρησκείες. Οι ανθρωπολογικές έρευνες απόδειξαν ότι στις κοινωνίες ισοκατανομής που δεν υπάρχουν σχέσεις κυριαρχίας, αλλά σχέσεις αμοιβαιότητας, δεν παρατηρούνται σεξιστικές συμπεριφορές και οι σεξουαλικές σχέσεις μεταξύ των δύο φύλλων δεν παρουσιάζουν καμιά ασυμμετρία και δεν υποκρύπτουν σχέσεις εξάρτησης, πράγμα που αποδίδεται ακριβώς στην έλλειψη σχέσεων κυριαρχίας τόσο σε επίπεδο οικογένειας όσο και σε επίπεδο κοινότητας[2].

Όταν, όμως, τη Μάνα Γη, την πραγματική μάνα, τροφό και παιδαγωγό όλων των ανθρώπων, οι κοινωνικοί αποστάτες την κομμάτιασαν και από κοινή την έκαναν ιδιωτική τους μάνα και για τους υπόλοιπους μητριά και παραμάνα τα πράγματα άλλαξαν και η ατομική ιδιοκτησία έφερε κοινωνική ανισότητα και η κοινωνική ανισότητα έφερε την εξουσία που στηρίχθηκε στην βία και στην θρησκεία, οπότε όλα ανατράπηκαν. Και αντίστροφα, ασυμμετρία υπάρχει όπου υπάρχουν θεοί και θρησκείες, θεοί και θρησκείες υπάρχουν επειδή υπάρχουν εξουσίες και εξουσίες υπάρχουν επειδή υπάρχει ανισότητα, η οποία πηγάζει από την ανισοκατανομή της γης και του πλούτου, δηλαδή από την ατομική ιδιοκτησία. Συνεπώς η αποκατάσταση της κοινωνικής ισότητας και συμμετρίας για την οποία αγωνίζονται διαχρονικά οι δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού, απαιτεί την υπέρβαση όλων εκείνων των θεσμών που οδήγησαν στην κοινωνική ανισότητα με αποτέλεσμα τη σημερινή καπιταλιστική βαρβαρότητα.

Η γέννηση της πατριαρχικής εξουσίας, της ατομικής ιδιοκτησίας, του κράτους, της κοινωνικής ανισότητας και της οργανωμένης θρησκείας

«Οι άνδρες δημιουργούν τους θεούς,  οι γυναίκες τους λατρεύουν»

James George Fraze[3]

Η καινούργια κατάσταση, που διαμορφώθηκε με την μόνιμη εγκατάσταση των γενών, οδήγησε αναγκαστικά και σχετικά γρήγορα στην αντικατάσταση του κυνηγιού αγριμιών από το κυνήγι ευφορότερων εδαφών, πράγμα που προκάλεσε συγκρούσεις μεταξύ των διεκδικητών τους με αποτέλεσμα νικητές και ηττημένους και συχνά αφεντικά και δούλους.

Σ’ αυτή την κρίσιμη καμπή της ανθρώπινης ιστορίας η ανθρωπότητα αφήνει πίσω της την μητριαρχία, την κοινωνία των κοινών αγαθών και της ισοκατανομής και εισέρχεται στην ανδροκρατία-πατριαρχία που εδράζεται πάνω στην ιδιοκτησία με άμεση συνέπεια την συγκρότηση της κρατικής εξουσίας και της οργανωμένης θρησκείας, ως εργαλείο στήριξης της πατριαρχικής εξουσίας. Επειδή όμως κάθε καινούργια εξουσία, για να εδραιωθεί, είναι αναγκασμένη να ξεθεμελιώσει την παλιά, η πατριαρχική εξουσία ενοχοποίησε την μητριαρχία και τους φυσικούς της φορείς, τις μάνες, τις αδερφές και τις κόρες, τις γυναίκες όλες που αγαπούν τη ζωή, τα παιδιά τους, τους συντρόφους τους, τους αδερφούς τους και τους πατεράδες τους και μισούν τις σφαγές, τις καταστροφές και τους πολέμους. Και κατασκεύασε την Εύα και το ‘προπατορικό αμάρτημα’.

Επειδή αυτή η αντίθεση μεταξύ της μητριαρχικής κοινωνίας των κοινών αγαθών και της ειρηνικής ισοκατανομής από τη μια μεριά και της πατριαρχικής ιδιοκτησιακής κοινωνίας της ανισοκατανομής, της σύγκρουσης και των καταστροφικών πολέμων από την άλλη δεν μπορούσε να δικαιολογηθεί με τη Λογική των ανθρώπων, επιλέχθηκε να δικαιολογηθεί με τον παραλογισμό των θεών και των θρησκειών που κατασκεύασαν τα σκοταδιστικά και τα εξουσιαστικά πατριαρχικά ιερατεία, για να μετακυλήσουν τις ευθύνες των εγκλημάτων τους σε δυνάμεις ασύλληπτες, αόρατες, μισάνθρωπες, φοβερές και καταστροφικές. Είναι η φάση που οι σοφοί τρόφιμοι της εκάστοτε εξουσίας την ονόμασαν ‘πέρασμα στον πολιτισμό’. Την κατάληξη αυτής της εξέλιξης την γνωρίζουμε σήμερα ως δήθεν ‘σύγκρουση των πολιτισμών’, η οποία στην ουσία είναι σύγκρουση μεταξύ των εξουσιών των ανταγωνιζόμενων κεφαλαίων με τις ευλογίες των ιδιαίτερων ‘θεών’ τους και τα λάβαρα των επιμέρους θρησκειών και Εκκλησιών, γνωστότερη ως παγκοσμιοποιημένη καπιταλιστική βαρβαρότητα.

Εργαζόμενη γυναίκα και κοινωνία εναντίον των εξουσιών

Διαχρονικά, τραγικά θύματα αυτής της πατριαρχικής εξουσίας, με τη σύγχρονη μορφή της καπιταλιστικής βαρβαρότητας δεν είναι μόνο οι γυναίκες, αλλά συνολικά οι δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού που αγωνίζονται για την κοινωνική ισότητα και τον οικουμενικό Ουμανισμό. Τραγικότερα όμως θύματα ήταν και παραμένουν οι γυναίκες που καταπιέζονται διπλά, καθ’ υπαγόρευση των υποτιθέμενων θεών και των σκοταδιστικών και εξουσιαστικών ιερατείων, τόσο από τις εκάστοτε εξουσίες ως εργαζόμενες, όσο και από τους καταπιεζόμενους άντρες συζύγους, πατέρες, αδέρφια και γιούς  ως γυναίκες. Για του λόγου το αληθές, ας ανατρέξουμε στις λεγόμενες ‘ιερές γραφές’ των διάφορων επικρατέστερων θρησκειών, στην ιστορία και στους νόμους της πατριαρχικής εξουσίας.

Ακόμα και στην αρχαία Αθηναϊκή Δημοκρατία, την υψηλότερη στην ανθρώπινη ιστορία έκφανση της πολιτικής δημοκρατίας, οι γυναίκες δεν συμμετείχαν κατά κανένα τρόπο στην κοινωνική και πολιτική ζωή. Οι γυναίκες δε θεωρούνταν πολίτες. Δεν είχαν δικαίωμα εγγραφής στους καταλόγους των πολιτών. Επιπλέον δεν είχαν δικαίωμα κατοχής εγγείου ιδιοκτησίας, επομένως ούτε κληρονομιάς, το οποίο αποτελούσε βασικό κριτήριο για την ιδιότητα του πολίτη. Θα πρέπει όμως να τονιστεί ότι ο θρησκευτικός μισογυνισμός προήλθε από την ιδεαλιστική-μεταφυσική φιλοσοφία που διαχώρισε τη θέση της από την φυσική-υλιστική φιλοσοφία και τις κοινωνικές επιστήμες. Ο Πλάτωνας λ. χ., διδάσκει ότι «οι άντρες είναι προφανώς ανώτεροι από τις γυναίκες και τα παιδιά», (Νόμοι 917). Ο Αριστοτέλης καταγράφει ότι «ο άντρας έχει τη θέση του αφέντη και η γυναίκα τη θέση του εξαρτημένου», (Πολιτικά Α 13). Ο Πυθαγόρας, από τον οποίο επηρεάστηκαν ο Πλάτωνας, ο Αριστοτέλης και πολλοί άλλοι ιδεαλιστές φιλόσοφοι, πήγαινε ακόμα παραπέρα και δίδασκε ότι δυο ήταν οι αρχές που δημιούργησαν τον κόσμο, η πρώτη το αγαθό στοιχείο από το οποίο προήλθε η τάξη, το φως και ο άντρας και η δεύτερη ήταν το κακό στοιχείο από το οποίο προήλθαν το χάος, το σκότος και η γυναίκα[4].

Στον θεοκρατικό μεσαίωνα οι γυναίκες ενοχοποιήθηκαν για όλα τα εγκλήματα των τοπικών και κεντρικών εξουσιών και, ως ‘όργανα του σατανά,’ κάηκαν εκατομμύρια ‘μάγισσες’ στη δημόσια πυρά, κύρια γιατί αντιπροσώπευαν την ομορφιά, την αγάπη, τη Λογική και την ανθρωπιά, αλλά και γιατί ‘σκανδάλιζαν τον κλήρο’ και δεν ενέδιδαν στις επιθυμίες των εκφραστών του ιερατείου και της εξουσίας.

Με την αστική μετεξέλιξη, και ιδιαίτερα μετά τη δεύτερη βιομηχανική επανάσταση που πυροδότησε την μεγάλη απογείωση του καπιταλισμού, η γυναίκα ‘απελευθερώθηκε’ και της επιτράπηκε να ενταχθεί στο βιομηχανικό στρατό για να μπορεί να παράγει υπεραξία με χαμηλότερο μεροκάματο από τον άνδρα, διατηρώντας στο ακέραιο την ευθύνη του νοικοκυριού και την υποχρέωση να γεννάει παιδιά για να αναπαράγει εργάτες για την καπιταλιστική οικονομία. Έτσι άρχισε και ο αγώνας για την απόκτηση δικαιώματος ψήφου των γυναικών στις εθνικές εκλογές και για πρώτη φορά στην ιστορία της ανθρωπότητας αυτό συνέβη όχι στην πολιτισμένη Ευρώπη, αλλά σε κάποιες μακρινές αγγλικές αποικίες και μετά ακολούθησαν άλλες χώρες, αλλά σε πολλές ακόμα χώρες του πλανήτη, κύρια μουσουλμανικές, δεν έχει ακόμα αναγνωριστεί στις γυναίκες το δικαίωμα να ψηφίζουν και να ψηφίζονται στις εθνικές εκλογές των χωρών τους.

Η χρονολογική σειρά απόκτησης πλήρους δικαιώματος ψήφου από τις γυναίκες, σύμφωνα με σκόρπια στοιχεία[5], παρουσιάζει την παρακάτω ενδεικτική εικόνα: Αυστραλία 1874, (εκατό ολόκληρα χρόνια μετά τη Γαλλική επανάσταση), Καναδάς 1887, Νέα Ζηλανδία 1893[6], Φινλανδία 1906, Ισλανδία, Νορβηγία 1913, Δανία 1915, Ρωσία (ΕΣΣΔ), Ολλανδία 1917, Γερμανία, Αυστρία, Τσεχοσλοβακία, Ουγγαρία και Νότια Αφρική 1919, Ενωμένες Πολιτείες Αμερικής το 1920, Σουηδία 1921, Αγγλία, Παλαιστίνη 1928, Ινδίες 1929, Πορτογαλία, Ισπανία 1931, Βραζιλία 1933, Τουρκία 1934, Γαλλία 1945, Βέλγιο, Ιταλία 1946, Ελλάδα 1952, Κύπρος 1960, Ελβετία 1971, Κουβέιτ 2003, Μπουτάν, το 2008.

Πατριαρχικές θρησκείες εναντίον της γυναίκας, εναντίον της ισότητας

Για όλες τις θρησκείες η γυναίκα είναι υποδεέστερη του άνδρα. Στις μονοθεϊστικές θρησκείες μάλιστα οι γυναίκες δεν μπορούν να ιερουργούν, να μπαίνουν στο ιερό των εκκλησιών και να επισκέπτονται κάποιους ‘ιερούς τόπους’, όπως λ. χ. το λεγόμενο ‘άγιον όρος’ της λεγόμενης ορθοδοξίας, με το αιτιολογικό ότι είναι ‘βρώμικες’ και ‘όργανα του σατανά’.

Γιατί όμως και οι κοινωνίες αντιμετώπισαν και πολλές αντιμετωπίζουν ακόμα με εχθρότητα την παρουσία της γυναίκας στα κοινά; Προφανώς επειδή οι κοινωνίες κυριαρχούνται ακόμα από τις πατριαρχικές αντιλήψεις και εξουσίες που από καταβολής τους κρύβονται πίσω από ‘θεούς’ και θρησκείες. Ας δούμε ενδεικτικά μερικές από τις θέσεις των μεγαλύτερων θρησκειών για τη γυναίκα.

Χριστιανικός μισογυνισμός

Όλο το κακό αρχίζει από την φανταστική ιστορία του εβραϊσμού, όπως αυτή περιγράφεται στην λεγόμενη ‘Παλαιά Διαθήκη’ και συγκεκριμένα στο ‘κεφάλαιο της Γένεσης’, το οποίο απαντάται σχεδόν σε όλες τις θρησκείες, σύμφωνα με την οποία αφού ο ‘θεός’ έπλασε ‘εκ του μηδενός’ τον άνδρα και είδε ότι κάτι του έλειπε, τότε έπλασε τη γυναίκα από ένα κομμάτι σάρκας από την πλάτη του άνδρα, όχι ως ισάξιά του αλλά ως βοήθημά του και ως αντικείμενο της εξουσίας του με την εντολή «θα εξαρτάσαι πάντοτε από τον άνδρα σου και αυτός θα είναι ο κύριός σου».

Η λεγόμενη ‘παλαιά διαθήκη’, το αρχαιότερο μανιφέστο της πατριαρχικής εξουσίας που έχτιζε επίμονα τις μονοκρατορικές φαντασιώσεις του εβραϊκού μεγαλοϊδεατισμού, ως κληρονομιά του εργαλείου-θεού του, του Γιαχβέ, μας αποκαλύπτει τη θέση του για τη γυναίκα με τα παρακάτω σαφή λόγια: «Ο Mωυσής θύμωσε εναντίον των αρχηγών του στρατεύματος, των χιλιάρχων, και των εκατοντάρχων, που ήρθαν από την παράταξη του πολέμου και τούς είπε: Aφήσατε ζωντανές όλες τις γυναίκες; Δεν βλέπετε ότι αυτές έγιναν αιτία στους γιους Iσραήλ, σύμφωνα με τη συμβουλή τού Bαλαάμ, να ανομήσουν ενάντια στον Kύριο, στην υπόθεση του Φεγώρ, και έγιναν η πληγή επάνω στη συναγωγή τού Kυρίου και τώρα, θανατώστε από τα παιδιά όλα τα αρσενικά, θανατώστε ακόμα και όλες τις γυναίκες, όσες γνώρισαν άνδρα, που κοιμήθηκαν μαζί του, όλα, όμως, τα μικρά κορίτσια, όσα δεν γνώρισαν κοίτη άνδρα, φυλάξτε τα για τον εαυτό σας ζωντανά»[7]. Στο Δευτερονόμιο (κβ΄ 21), προβλέπεται «Να λιθοβολείται η θυγατέρα του λαϊκού όταν πορνεύσει». Στο δε Λευϊτικό (κα΄ θ) «Θυγατέρα ανθρώπου ιερέως εάν βεβηλωθεί πορνεύοντας επί πυρός κατακαυθήσεται». Ο εβραϊκός, ο λεγόμενος και ‘μωσαϊκός νόμος’ όριζε ότι κάθε λεχώνα είναι ακάθαρτη. Γι’ αυτό το λόγο της απαγορευόταν να εισέρχεται στο Ναό για 40 μέρες αν γεννούσε αγόρι και για 80 μέρες αν γεννούσε κορίτσι. Η διαφορά αυτή υπήρχε ως ένδειξη κατωτερότητας της γυναίκας και ως υπενθύμιση, ότι η γυναίκα εξαπατήθηκε πρώτη από τον σατανά, που ήταν βεβαίως δημιούργημα κι αυτός του ‘καλού θεού’, γιατί χωρίς τον σατανά δεν θα είχε λόγο ύπαρξης!

Με δεδομένο το γεγονός ότι ο ‘Κύριος’ δεν είναι παρά το φετίχ, η συμβολική μορφή της πατριαρχικής εξουσίας και επειδή οι γυναίκες αμφισβητούσαν την βαρβαρότητα της πατριαρχικής εξουσίας τις εμφανίζουν ως «ανομήσασες ενάντια στον Κύριον», δηλαδή εχθρικές ενάντια στην πατριαρχική εξουσία και γι αυτό έπρεπε να θανατωθούν οι ενήλικες και να κρατηθούν ως ‘σκεύη ηδονής’ των στρατιωτών οι ανήλικες και μάλιστα οι ‘παρθένες’. Η σκυτάλη του μισογυνισμού της ‘παλαιάς διαθήκης’ και του ραβινισμού πέρασε σταδιακά μέσω της ρωμαϊκής πατριαρχικής εξουσίας και της βούλησης του Caesar Flavius Valerius Constantinus Augustus, του λεγόμενου και ‘Μέγα Κωνσταντίνου’, με τη βοήθεια του αχυράνθρωπου Επισκόπου Καισαρείας Ευσέβιου στις ‘γραφές’, στο DNA της νέας αυτοκρατορικής θρησκείας.

Η λεγόμενη ‘αγία γραφή’, και δια στόματος του υποτιθέμενου Ρωμαίου στρατιώτη Σαούλ που έγινε κατά έναν εντελώς παράξενο τρόπο Παύλος και μάλιστα ‘απόστολος των εθνών’ με αποστολή να επιβάλλει τον ιουδαιοχριστιανισμό της Ρώμης σε όλη τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, είναι σαφής αναφορικά με την αντίληψή του ιουδαιοχριστιανισμού για τη σχέση ανδρών και γυναικών: «να ξέρετε ότι σε κάθε άντρα η κεφαλή του είναι ο Χριστός και κεφαλή της γυναίκας ο άντρας της [..] ο άντρας, βέβαια, δεν οφείλει να κατακαλύπτεται στην κεφαλή του, επειδή είναι εικόνα και δόξα του Θεού. η γυναίκα όμως είναι δόξα του άντρα. Γιατί δεν προέρχεται ο άντρας από τη γυναίκα, αλλά η γυναίκα από τον άντρα. Και βέβαια, δε δημιουργήθηκε ο άντρας για τη γυναίκα, αλλά η γυναίκα για τον άντρα»[8]. Είναι προφανής η αντίληψη ότι για τον χριστιανισμό η γυναίκα είναι άνθρωπος δεύτερης κατηγορίας και άβουλο όργανο της εξουσίας του άντρα, σε βαθμό μάλιστα που δεν ορίζει ούτε το ίδιο το σώμα της, γιατί αυτό το ορίζει ο άνδρας της[9]. Βέβαια «οι δογματικές διακρίσεις της Ορθόδοξης Εκκλησίας δεν περιορίζονται μόνο στις γυναίκες όπως δείχνουν μερικά ενδεικτικά παραδείγματα: Στην ουσία έχει καταργήσει το δικαίωμα ελεύθερης επιλογής θρησκεύματος με την επιβολή του νηπιοβαπτισμού και της υποχρεωτικής κατήχησης ανήλικων»[10].

Όπως για τον Ιησού[11] των λεγόμενων ‘ευαγγελίων’, έτσι και για τον Παύλο[12] των λεγόμενων ‘πράξεων των αποστόλων’ δεν υπάρχει καμιά ιστορική μαρτυρία που να επιβεβαιώνει την ιστορική τους ύπαρξη και παρ’ όλα αυτά ο χριστιανικός μύθος αποδίδει σε αυτούς την ίδρυση του χριστιανισμού, της υποτιθέμενης θρησκείας της αγάπης, η οποία όμως αποστρέφεται τη ζωή και διδάσκει την υποταγή στην εξουσία[13] και την προτίμηση στο θάνατο που τάχα οδηγεί στην μεταθανάτια «αιώνια ζωή και το μέγα έλεος».

Όταν το 325 της νέας χρονολογίας τα ιερατεία όλων των τοπικών σκοταδιστικών μύθων και δοξασιών αναγκάστηκαν, με τη λεγόμενη ‘πρώτη σύνοδο της Νικαίας’, κάτω από την πίεση του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου να υποταχθούν στη νέα ενοποιητική θρησκεία, και στην ουσία τη νέα ιδεολογία της αυτοκρατορίας, τότε συντελέστηκε η μεγαλύτερη πλαστογραφία της ανθρώπινης ιστορίας, γιατί ένας κατασκευασμένος θρησκευτικός μύθος που λειτουργούσε ως εξουσιαστική ιδεολογία καταγράφτηκε και μάλιστα ετεροχρονισμένα με τη βία και την πλαστογραφία, χωρίς ωστόσο να γίνει από την επιστημονική ιστοριογραφία ποτέ αποδεκτό, ως ‘ιστορικό γεγονός’ και έκτοτε ως τέτοιο εκλαμβάνεται από αμαθείς και φοβισμένους με την βοήθεια της διδασκαλίας των λεγόμενων ‘πατέρων του χριστιανισμού’ και των ατέλειωτων στρατιών επαγγελματιών της θρησκείας.

Ας δούμε το μισογυνισμό που αποπνέουν οι απόψεις και η ‘διδασκαλία’ μερικών από αυτούς, αναφορικά με τη γυναίκα, στην οποία χρεώνουν όλες τις ευθύνες της πατριαρχικής εξουσίας για τα δεινά της ανθρωπότητας, ακόμα και τον θάνατο του υποτιθέμενου Χριστού:

  • Ιησούς: «Κι εγώ σας λέγω ότι αυτός που βλέπει μια γυναίκα και την επιθυμεί, ήδη εμοίχευσε μέσα στην καρδιά του» (Κατά Ματθαίον, 5. 28).
  • Παύλος: «Ο άνδρας… επλάσθη εξ αρχής ως ο κύριος εκπρόσωπος της κυριαρχίας του Θεού επί της Γης και είναι διά τούτο περισσότερον από την γυναίκα εικών και δόξα του Θεού. Η γυναίκα δε ως το εξαιρετικότερον από τα άλλα κτίσματα, που έχει υπό την εξουσίαν του ο άνδρας, είναι δόξα του ανδρός. Πράγματι δε ο άνδρας είναι υπεροχότερος από την γυναίκα, διότι δεν έγινε ο άνδρας από την γυναίκα, αλλ’ η γυναίκα έγινεν από τον άνδρα. Και επί πλέον δεν εκτίσθη ο άνδρας διά να βοηθή την γυναίκα, αλλ’ η γυναίκα επλάσθη προς χάριν και βοήθειαν του ανδρός» (προς Κορινθίους επιστολές).
  • Παύλος: Πρώτη Επιστολή προς Κορινθίους: «Διότι εγώ θέλω να είναι όλοι οι άνθρωποι όπως είμαι και εγώ, δηλαδή άγαμος και αφωσιωμένος στον Θεόν […] Ο άγαμος φροντίζει και ενδιαφέρεται δι’ όσα παραγγέλλει και θέλει ο Κυριος. Φροντίζει πως να αρέση στον Κυριον.[…] Η μείνασα παρθένος φροντίζει με όλην της την ψυχήν και επιδιώκει εκείνα που αρέσουν στον Κυριον, δια να είναι αγία και καθαρά κατά το σώμα και την ψυχήν. Λέγω δε αυτό περί της παρθενικής ζωής αποκλειστικά και μόνον προς το συμφέρον σας, όχι δια να σας βάλω θηλειά στον λαιμόν και να σας τραβήξω, χωρίς να το θέλετε, στον άγαμον βίον, αλλά δια να σας δείξω και να σας οδηγήσω εις μίαν σεμνήν ζωήν και διακεκριμένην θέσιν πλησίον του Κυρίου, χωρίς βιωτικούς περισπασμούς και φροντίδας», (Προς Κορινθίους πρώτη επιστολή Κεφάλαιο 7). Η αναγωγή της λεγόμενης σεξουαλικής εγκράτειας, αποχής και καταπίεσης σε χριστιανική αρετή δεν έρχεται μόνο σε αντίθεση με την ζωή, την πνευματικότητα και την ευτυχία του ανθρώπου, με τη Λογική και την επιστήμη, αλλά ως στέρηση και καταπίεση ζωτικών αναγκών του ανθρώπου καταλήγει σε νευρώσεις, συνειδησιακές διαταραχές και σε σοβαρές ασθένειες που δεν οδηγούν μόνο τα νευρωτικά άτομα στη δυστυχία και στις σκοταδιστικές θρησκείες, αλλά αποτελούν και μεγάλη πληγή του ανθρώπινου πολιτισμού, γιατί καταστρέφουν ζωτικούς κώδικες επικοινωνίας, συμβίωσης και κοινωνικότητας[14].
  • Αυγουστίνος: «Οι γυναίκες δεν πρέπει να έχουν απολύτως καμιά διαφώτιση ή παιδεία. Αλλά πραγματικά πρέπει να απομονώνονται γιατί είναι η αιτία των μισητών και ακουσίων στύσεων στους αγίους άνδρες».
  • Άγιος Βασίλειος: «Η γυναίκα δεν έχει την άδεια να αφήνει τον άνδρα της, αλλά, κι αν δέρνει αυτήν εκείνος, πρέπει να υπομένει κι όχι να χωρίζεται, κι αν την προίκα της ξοδεύει, κι αν σε άλλες γυναίκες πορνεύει, αυτή πρέπει να καρτερεί. Ώστε η μεν γυναίκα που άφησε τον άνδρα της μοιχαλίς είναι αν πάρει άλλον, ο δε αφεθείς αυτός άνδρας, αν πάρει άλλη, συγχωρείται» (Πηδάλιο, Κανών Θ).
  • Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος[15]: «Γενικά η γυναίκα είναι ένα σκουλήκι που σέρνεται, η κόρη του ψεύδους, σκεύος ακαθαρσιών, ο εχθρός της ειρήνης. Ο κατάλογος των αμαρτημάτων και των αδυναμιών της είναι ατελείωτος. Είναι ελαφρόμυαλη, φλύαρη και ακόλαστη. Πάνω απ’ όλα είναι παθιασμένη με την πολυτέλεια και τις δαπάνες. Φορτώνεται με κοσμήματα, πουδράρει το πρόσωπό της, βάφει τα μάγουλά της με κοκκινάδια, βάζει μυρωδικά στα ρούχα της, και έτσι γίνεται θανάσιμη παγίδα για τον εκμαυλισμό των νέων μέσω όλων των αισθήσεων. Όσος και αν είναι ο πλούτος, δεν επαρκεί για να ικανοποιήσει την γυναικεία επιθυμία. Μέρα και νύχτα η γυναίκα δεν σκέφτεται τίποτε άλλο παρά το χρυσάφι και τα πολύτιμα πετράδια, τα υφάσματα και τα κεντήματα, τις κρέμες και τα αρώματα. Αν δεν υπήρχε η σεξουαλική επιθυμία, κανένας άντρας με τα σωστά του δεν θα ήθελε να μοιράζεται το σπίτι του με μια γυναίκα και να υφίσταται τις επακόλουθες ζημιές, παρά τις οικιακές εργασίες που εκτελεί. Γι’ αυτό το λόγο ο Θεός, γνωρίζοντας την ελεεινή της φύση, την προίκισε με το όπλο της σεξουαλικότητας». Η τόση εχθρότητα εναντίον της σεξουαλικότητας και ιδιαίτερα της γυναικείας σεξουαλικότητας αποτελεί χαρακτηριστικό γνώρισμα θεοκρατικών κοινωνιών που καλύπτουν κραυγαλέες κοινωνικές ανισότητες και αυταρχικές εξουσίες και συνεπώς «η σεξουαλικότητα αντικατόπτριζε πάντα τη θέση της γυναίκας στην κοινωνία και σηματοδοτούσε το βαθμό της κοινωνικής εκτίμησης που απολάμβανε» [16], αλλά και το επίπεδο του πολιτισμού.
  • Ιωάννης ο Χρυσόστομος: «Από όλα τα άγρια θηρία το πιο βλαβερό είναι η γυναίκα».
  • Ιωάννης ο Χρυσόστομος: «Τι άλλο είναι η γυναίκα παρά ένας εχθρός της φιλίας, μια αναπόφευκτη τιμωρία, ένα αναγκαίο κακό, ένας φυσικός πειρασμός, ένας επιθυμητός όλεθρος, ένας οικιακός κίνδυνος, μια ευχάριστη καταστροφή, ένα κακό της φύσεως ζωγραφισμένο με όμορφα χρώματα;»
  • Θωμάς ο Ακινάτης: «Η γυναίκα είναι ατελής άνδρας».
  • Αμβρόσιος: «Ο Αδάμ οδηγήθηκε στην αμαρτία από την Εύα και όχι η Εύα από τον Αδάμ. Το δίκαιο είναι να δεχθεί σαν αφέντη της, εκείνον που οδήγησε στην αμαρτία».
  • Κλήμης ο Αλεξανδρεύς (ο δολοφόνος της Υπατίας[17]): «Η γυναίκα πρέπει να αισχύνεται που είναι γυναίκα».
  • Ισαάκ ο Σύρος: «Είναι καλύτερο να φας δηλητήριο, παρά να συμφάγεις με μια γυναίκα, και αν ακόμη είναι μητέρα σου ή αδελφή σου».
  • Κοσμάς ο Αιτωλός: «Αν σ’ ένα σταυροδρόμι συναντήσεις το διάβολο και μια γυναίκα, πήγαινε προς τα εκεί που είναι ο διάβολος και όχι προς τα εκεί που είναι η γυναίκα».
  • Μέγας Αθανάσιος: «Με τις γυναίκες δεν είναι ασφαλές ούτε από κοινού ν’ αποφασίζει κανείς».
  • Τερτυλλιανός: «Γυναίκα! Είσαι η πύλη του διαβόλου. Εξαιτίας σου αναγκάστηκε να πεθάνει ο γιος του θεού. Θα έπρεπε να κυκλοφορείς πάντα με μαύρα ρούχα και κουρελιασμένα».

Για να κατανοήσουμε τον μισογυνισμό του χριστιανισμού αξίζει να συνυπολογίσουμε την πλήρη απουσία κεντρικής γυναικείας φιγούρας στο μύθο και την απόλυτη περιφρόνηση της ανθρώπινης υπόστασης των γυναικών που τις ταύτιζε με άψυχα όντα:

  1. Αφού καμιά ιστορική πηγή δεν αναφέρει την ύπαρξη του Ιησού Χριστού, φυσικό είναι να μην υπάρχει καμιά ιστορική πηγή για την ύπαρξη της μητέρας του, της λεγόμενης ‘παναγίας Θεοτόκου’. Ούτε και στις λεγόμενες ‘ιερές γραφές’, οι οποίες όπως είναι γνωστό γράφτηκαν, πλαστογραφήθηκαν και ξαναγράφτηκαν πολύ αργότερα, δεν γίνεται σαφής λόγος περί ‘Θεοτόκου’. Στο ‘κατά Ματθαίον’, (κεφάλαιο Α. 18 και 19), αναφέρεται ότι: «Του Ιησού Χριστού η γέννηση λοιπόν έγινε ως εξής, δηλαδή όταν μνηστεύτηκε η μητέρα του Μαρία με τον Ιωσήφ, πριν να έχουν συζυγικές σχέσεις, βρέθηκε έγκυος από το Άγιον Πνεύμα. Και ο Ιωσήφ ο μνηστήρας της, επειδή ήταν δίκαιος και δεν ήθελε να την ντροπιάσει δημοσία, θέλησε να την χωρίσει κρυφά…»!. Τώρα ποιος ήταν το ‘άγιο πνεύμα’ και γιατί τελικά δεν την χώρισε ο Ιωσήφ τη Μαρία είναι μια άλλη ιστορία και δεν έχει σχέση με το παραμύθι των κατασκευαστών του χριστιανισμού. Στο κατά Λουκάν (Κεφάλαιο ΚΔ. 10) αναφέρεται συγκεκριμένα στις γυναίκες που υποτίθεται ότι βρίσκονταν στον υποτιθέμενο τάφο του υποτιθέμενου Ιησού, πριν από την υποτιθέμενη ‘ανάστασή’ του: «Ήταν λοιπόν η Μαρία Μαγδαληνή και η Ιωάννα και η Μαρία του Ιακώβου και άλλες που βρίσκονταν μαζί τους…». Κάποιοι προσπαθούν να υποστηρίξουν ότι η Μαρία του Ιακώβου ήταν η μητέρα του Ιησού, αλλά χωρίς πειστικότητα γιατί αφ’ ενός η υποτιθέμενη ‘Μαρία η Θεοτόκος’ ήταν του Ιωσήφ και αφ’ ετέρου δεν μπορεί ένας υποτιθέμενος ευαγγελιστής να αναφέρει την υποτιθέμενη Θεοτόκο με λάθος όνομα και μετά από κάποιες άλλες υποτιθέμενες μαθήτριες του Ιησού, και μάλιστα όχι ως Θεοτόκο, αλλά ως Μαρία του Ιακώβου.

Η απουσία όμως κάποιας κεντρικής γυναικείας φιγούρας στον χριστιανικό μύθο αποδυνάμωνε τόσο τον ίδιο το μύθο, όσο και τον κεντρικό του ήρωα, πέρα από το σημαντικότερο γεγονός ότι δεν πρόσφερε πρότυπο, δηλαδή, κεντρική ηρωίδα για τις γυναίκες με την οποία θα ταυτίζονταν. Περί ‘Θεοτόκου παρθένου Μαρίας’, αποφάσισε τελικά, και παρά τις πολλές αμφισβητήσεις και αντιρρήσεις, η Σύνοδος της Εφέσου το 431[18], δηλαδή περίπου τεσσερισήμισι αιώνες μετά την υποτιθέμενη γέννηση του Χριστού και εκατό και πλέον χρόνια μετά τη συνωμοσία του Κωνσταντίνου και του Ευσέβιου, περί Χριστού και χριστιανισμού. Μέχρι τότε κανείς δεν γνώριζε την ύπαρξή της υποτιθέμενης Θεοτόκου.

  1. Μόλις το 1545 στη Σύνοδο του Τρέντο η Καθολική Εκκλησία, αναγκάστηκε, κάτω από την πίεση του, μετά την Λουθηριανή επανάσταση, ανερχόμενου καπιταλισμού που ξανασυνέδεε τον μύθο για την ‘αθάνατη ατομική ψυχή’ με το ‘ιερό και αιώνιο δικαίωμα στην ατομική ιδιοκτησία’ να αποδεχτεί ότι όχι μόνο οι άντρες, αλλά και οι γυναίκες έχουν ψυχή[19]. Αξίζει σε αυτό το σημείο να επαναφέρουμε στη μνήμη μας τον αρχαιοελληνικό μύθο «Έρως και Ψυχή» για να κατανοήσουμε τις πραγματικές πηγές του χριστιανικού μύθου και τη στρεβλωτική παράφραση και παραποίηση της αρχαίας ελληνικής μυθολογίας και Γραμματείας. Με δυό λόγια ο μύθος λέει ότι η Ψυχή ήταν η νεότερη από τις τρεις όμορφες κόρες του βασιλιά της Σικελίας. Η ομορφιά της επισκίαζε αυτήν της Αφροδίτης και από ζήλεια η Αφροδίτη την έστειλε να παντρευτεί στον κάτω κόσμο με έναν φτερωτό δράκο. Φαίνεται όμως πως με παρέμβαση κάποιων άλλων θεών το σχέδιο της Αφροδίτης ναυάγησε, γιατί στο μεταξύ την Ψυχή την ερωτεύτηκε ο γιός της ο Έρως. Η Αφροδίτη όμως δεν παραιτήθηκε από το σχέδιό της πράγμα που οδήγησε στην εξοντωτική ταλαιπωρία των δυό ερωτευμένων και τελικά στην αρρώστια του Έρωτα και της Ψυχής, με αποτέλεσμα την παρέμβαση άλλων θεών στον Δία. Ο μύθος θέλει τον Δία να φέρνει το θέμα στο συμβούλιο των θεών και να αποσπά την πλειοψηφία υπέρ του γάμου των δυό νέων ερωτευμένων χαρίζοντας την αθανασία στην θνητή Ψυχή για να μπορεί να παντρευτεί τον θεό Έρωτα[20]. Η κατασκευή του μύθου φαίνεται να συμπίπτει με την εμφάνιση της πατριαρχίας και της ατομικής ιδιοκτησίας και πολλοί τότε ταύτισαν την Ψυχή με την υποτιθέμενη ‘αθάνατη ψυχή’ και αυτήν με την ατομική ιδιοκτησία, την δύναμη, την εξουσία χάρη της οποίας αποκτούσε κάποιος την ιδιότητα του Πολίτη, την οποία ιδιότητα στερούνταν όσοι δεν είχαν ατομική ιδιοκτησία, μεταξύ των οποίων και οι γυναίκες, και ως τέτοιοι θεωρούνταν και αντιμετωπίζονταν ως ‘άψυχοι’, αδύναμοι, δούλοι. Οι κατασκευαστές του χριστιανικού μύθου υιοθέτησαν τον αρχαιοελληνικό μύθο και διαστρεβλώνοντάς τον έχτισαν πάνω του ολόκληρη θρησκεία του μίσους και της υποκρισίας που αποπροσανατολίζει την ανθρωπότητα και υπηρετεί τις πιο απάνθρωπες και καταστροφικές εξουσίες.

Η θέση της γυναίκας στις άλλες μεγάλες θρησκείες

ΙΣΛΑΜ. Σύμφωνα με το Κοράνι ο Μωάμεθ λέει: «Οι άνδρες είναι οι συντηρητές των γυναικών, επειδή ο Αλλάχ έκανε ορισμένους να υπερέχουν των άλλων, και επειδή εκείνοι ξοδεύουν από την περιουσία τους. Οι καλές γυναίκες συνεπώς είναι υπάκουες, φυλάγοντας τα κρυφά πράγματα όπως τα έχει φυλάξει ο Αλλάχ, και όσο για εκείνες εκ μέρους των οποίων φοβόσαστε την εγκατάλειψη, να τις επιπλήττετε, και να τις αφήνετε μόνες μέσα στους χώρους του ύπνου, και να τις δέρνετε. Και τότε, αν σας υπακούνε, μην ζητάτε κάτι εναντίον τους. Είναι βέβαιο πως ο Αλλάχ είναι ύψιστος, είναι μεγάλος», Κοράνι 4:34, δηλαδή είναι βέβαιο πως ο Αλλάχ είναι ο θεός των ανδρών και της πατριαρχικής εξουσίας που τον δημιούργησαν.

«Οι γυναίκες-σας είναι σαν ένα κομμάτι καλλιεργημένης γης για σας, έτσι, πλησιάστε τη γη-σας όποτε και όπως θέλετε». Κοράνι 2:223.

«Στον Παράδεισο υπάρχει ένα περίπτερο φτιαγμένο από ένα τεράστιο κούφιο μαργαριτάρι εξήντα μίλια σε πλάτος, σε κάθε γωνία του οποίου υπάρχουν εταίρες που δεν θα βλέπουν εκείνους που είναι στις άλλες γωνίες, και που οι πιστοί θα τις επισκέπτονται και θα τις απολαμβάνουν». Sahih Al-Bukhari 4879 (Το Sahih Al-Bukhari, είναι το δεύτερο σημαντικό ιερό βιβλίο του Ισλάμ μετά το Κοράνι). Οι γυναίκες όμως δεν δικαιούνται να απολαμβάνουν τον έρωτα και γι αυτό υποβάλλονται στον βάρβαρο γενετήσιο ακρωτηριασμό, τη γνωστή κλειτοριδεκτομή[21], που είναι ευρέως διαδεδομένος κυρίως μεταξύ των μουσουλμανικών πληθυσμών των χωρών της Αφρικής και της Ασίας, αλλά σε πολλές περιπτώσεις είναι διαδεδομένος και μεταξύ χριστιανών και οπαδών ανιμιστικών θρησκειών και αποσκοπεί στην εξαφάνιση της γυναικείας προσωπικότητας ως προϋπόθεση για την απόλυτη υποταγή της.

Το Κοράνιο επιτρέπει στον άνδρα να παντρευτεί τέσσερις γυναίκες. Μια γυναίκα δεν επιτρέπεται να παντρευτεί τέσσερις άντρες. Η γυναίκα δεν μπορεί να μπει σε ένα τζαμί, πρέπει να προσευχηθεί έξω. Θεωρείται βρώμικη, μόνο και μόνο γιατί είναι γυναίκα.

Το ιερατείο της θρησκείας του Ισλάμ, εκπρόσωπος της πιο ακραίας μορφής της πατριαρχικής εξουσίας, στην ιδιαίτερα ακραία του μορφή, τον φονταμενταλισμό, έχει επιβάλλει ένα θεοκρατικό καθεστώς ακραίας κοινωνικής ανισότητας που καταδικάζει τη γυναίκα να ζει σε συνθήκες ζώου, στερημένη ακόμα και από τα πιο στοιχειώδη ανθρώπινα δικαιώματα, εκτοπίζοντάς την από τις κοινωνικές διεργασίες και καθιστώντας την, ακόμα και ενδυματολογικά, κοινωνικά ανύπαρκτη και αόρατη. Η θεοκρατική εξουσία με νόμο τη Σαρία και το Κοράνι έχει υποκαταστήσει τις πολιτικές λειτουργίες των κοινωνιών που τις επηρεάζει και τις καθηλώνει σε έναν ιδιότυπο μεσαίωνα ανισοτήτων και βαρβαρότητας.

ΙΟΥΔΑΪΣΜΟΣ. Σύμφωνα με το Ταλμούδ και τις άλλες ιερές γραφές του: «Οι εβραίοι αποκαλούνται ανθρώπινα όντα, αλλά οι μη-εβραίοι δεν είναι άνθρωποι. ΕΙΝΑΙ ΚΤΗΝΗ»,[22]. «Οι εβραίοι δικαιούνται να ληστεύουν και να φονεύουν μη-εβραίους»[23]. «Όλα τα παιδιά των απίστων είναι ζώα. (…) Τα κορίτσια των μη-εβραίων βρίσκονται σε κατάσταση niddah (ακαθαρσίας) από τη γέννα τους»[24]. «Μια έγκυος εβραία δεν είναι καλύτερη από ένα έγκυο ΖΩΟ»[25]. «Ένας εβραίος μπορεί να συνουσιαστεί με ένα παιδί, αρκεί το παιδί να είναι λιγότερο από 9 ετών»[26]. «Δεν είναι σημαντικό όταν ένας άντρας συνουσιάζεται με ένα μικρό κοριτσάκι»[27].

Μια θρησκεία που αντιμετωπίζει τους ‘απίστους’, τους μη οπαδούς της ως κτήνη που πρέπει να ληστεύονται και να φονεύονται, τα παιδιά, αλλά ακόμα και τις έγκυες εβραίες ως ζώα και ως σκεύη ηδονής, δεν είναι καθόλου παράξενο που διακηρύσσει ότι οι πιστοί της είναι ο περιούσιος λαός του θεού της του Γιαχβέ που τους έχει αναθέσει να κυβερνήσουν όλους τους λαούς του πλανήτη για να βελτιώσουν την ανθρωπότητα με βάση τις παραπάνω μισάνθρωπες αρχές του πατριαρχικού μισογυνισμού και του ολοκληρωτισμού.

Επειδή η πατριαρχική εξουσία στην ουσία της δεν είναι εξουσία των ανδρών γενικά επί των γυναικών, αλλά η εξουσία των λίγων πάνω στους πολλούς, γι αυτό δεν σημαίνει μόνο μισογυνισμό, αλλά και απόλυτη μισανθρωπία, ο ιουδαϊσμός παρουσιάζει τον κατασκευασμένο θεό του, τον Γιαχβέ, να απαιτεί, ως έκφραση της υποταγής στην εξουσία και των ανδρών, τον γενετήσιο ακρωτηριασμό τους με τη γνωστή περιτομή[28]. Συγκεκριμένα βλέπουμε τον Γιαχβέ να υπόσχεται στον Αβραάμ: «Και θα στήσω έγκυρον και ακατάλυτον την συμφωνίαν και την υπόσχεσίν μου αυτήν και στους απογόνους σου έπειτα από σε εις όλας τας γενεάς αυτών υπόσχεσιν παντοτεινήν και ανέκκλητον ότι θα είμαι ιδικός σου Θεός και Θεός των έπειτα από σε απογόνων σου. Και θα δώσω εις σε και έπειτα από σε στους απογόνους σου ως αιωνίαν ιδιοκτησίαν όλην αυτήν την γην Χαναάν, εις την οποίαν τώρα κατοικείς ως ξένος και θα είμαι στους απογόνους σου ο Θεός των. Είπε δε ακόμη ο Θεός προς τον Αβραάμ, σύ θα φυλάξης την διαθήκην μου αυτήν, συ και οι απόγονοί σου εις όλας τας γενεάς των. Σημείον δε και εξωτερικόν γνώρισμα της συμφωνίας μεταξύ εμού και υμών και των απογόνων σου έπειτα από σέ, εις όλας τας γενεάς αυτών ότι θα τηρήσετε την διαθήκην μου είναι τούτο Από τώρα και στο εξής θα περιτέμνεται κάθε αρσενικόν τέκνον σας. Θα περικόψετε την σαρκίνην ακροβυστίαν σας και τούτο θα είναι σημείον της συμφωνίας μας μεταξύ εμού και υμών. Καθε αρσενικόν παιδί θα περιτέμνεται οκτώ ημέρας μετά την γέννησίν του, κάθε αρσενικόν εις όλας τας γενεάς σας, όπως επίσης θα περιτέμνεται και ο δούλος, ο οποίος θα αγορασθή με χρήματα, και το παιδί παντός ξένου ο οποίος κατοικεί μαζή σας, έστω και αν δεν είναι απόγονός σου. Θα περιτμηθή όπως δήποτε ο δούλος, που εγεννήθη εις την οικίαν σου, και ο δούλος, που ηγοράσθη με χρήματα. Η περιτομή αυτή της σαρκός σας θα είναι υποχρέωσις απορρέουσα από την συμφωνίαν μας, η οποία θα έχη αιωνίαν ισχύν. Καθε αρσενικόν, του οποίου δεν περιεκόπη η σαρξ της ακροβυστίας του κατά την ογδόην ημέραν από της γεννήσεώς του και έμεινεν απερίτμητον, θα εξολοθρευθή η ύπαρξις αυτή εκ μέσου της φυλής του, διότι κατεφρόνησε και κατεπάτησε την εντολήν μου»[29].

Η ταύτιση της έννοιας του ιδιωτικού θεού του ‘περιούσιου λαού’ με την ιδιοκτησία και της εξουσίας με τον ακρωτηριασμό της ανθρώπινης προσωπικότητας είναι στην υποτιθέμενη συμφωνία του Γιαχβέ με τον υποτιθέμενο γενάρχη των Εβραίων, τον Αβραάμ, παραπάνω από σαφής και αποκαλυπτική της φύσης της πατριαρχικής εξουσίας, ως εξουσία των λίγων πάνω στους πολλούς. Αλλά η κατανόηση αυτής της πραγματικότητας είναι αναγκαία για τους πολλούς προκειμένου να απελευθερωθούν από όλους τους σκοταδιστικούς μύθους και από όλες τις απάνθρωπες και καταστροφικές εξουσίες.

ΙΝΔΟΥΙΣΜΟΣ Ο Ινδουισμός, αποτελεί έκφραση πολλών τοπικών θρησκειών που περιγράφονται από τη σανσκριτική έκφραση Σανατάνα, ή Ντάρμα, που σημαίνει «αιώνιος νόμος», «αιώνια τάξη» ή «πατρική πίστη». Ο Ινδουισμός δεν έχει δημιουργό θεό, αλλά πολλές μεγάλες και μικρές τοπικές θεότητες και είναι περισσότερο μια φιλοσοφία-ιδεολογία στερημένης και υποταγμένης ζωής σε μια πατριαρχικά εξουσιαζόμενη χώρα, τις Ινδίες, που χαρακτηρίζεται από έντονες ταξικές οικονομικές και κοινωνικές ανισότητες, κάστες, και περιγράφεται στις ιερές γραφές της, τις Βέδες, και ασκείται από τους γκουρού (δασκάλους). Όπως είναι φυσικό σε μια πατριαρχική θρησκεία η θέση της γυναίκας βρίσκεται στο κοινωνικό περιθώριο και εξαιρείται από τη μελέτη και το διαλογισμό. Μια γυναίκα δίχως σύζυγο δεν είναι ολοκληρωμένη, αλλά μια παντρεμένη γυναίκα που δεν φέρνει στον κόσμο αγόρι, αλλά κορίτσι θεωρείται καταραμένη και τις περισσότερες φορές το κορίτσι θανατώνεται κατά τη γέννησή του από τη μαμή με την σύμφωνη γνώμη του πατέρα και των γονιών του. Για τις γυναίκες που μένουν χήρες, σύμφωνα με τις Γραφές, έχουν τρεις εναλλακτικές επιλογές. Να ταφούν μαζί με τον νεκρό, να παντρευτούν τον αδελφό του ή να ζήσουν απομονωμένες. Ενάρετη γυναίκα θεωρούνταν, ωστόσο, μονάχα η σύζυγος που ακολουθούσε το νεκρό σύζυγο στη νεκρική πυρά και καιγόταν μαζί του.

Αν και ο σχετικός νόμος έχει καταργηθεί, εν τούτοις η ισχυρή θρησκευτική παράδοση επιβάλλει: Όλες οι γυναίκες, ανεξαρτήτως κάστας, οφείλουν, σύμφωνα με ένα από τα ιερά κείμενα του Ινδουισμού, το Garuda Purana, να καούν ζωντανές μαζί με τον θανόντα σύζυγο για να αποδείξουν την αθωότητα, την πίστη και αφοσίωση στον άντρα τους. Το έθιμο αυτό ονομάζεται sati (αγιοσύνη). Εξαιρέσεις αποτελούν οι έγκυες και οι μητέρες μικρών παιδιών. Αν δεν το κάνουν, θα τιμωρηθούν (από τους συγγενείς και αν όχι) στις επόμενες ζωές θα ξαναγεννιούνται γυναίκες ώσπου να κάνουν σάτι[30]. Η δύναμη αυτού του εθίμου παραμένει ισχυρή τόσο εξαιτίας της αμάθειας, όσο και εξαιτίας του φόβου της πατριαρχικής εξουσίας. Μάλιστα, πολλές γυναίκες πέφτουν μόνες τους στη νεκρική πυρά που καίει τον σύζυγό τους με την ψευδαίσθηση ότι θα αγιάσουν, αλλά μάλλον από το φόβο του κοινωνικού στιγματισμού και της τιμωρίας, δεδομένου και του γεγονότος πως η περιουσία του άνδρα τους δεν κληρονομείται από τις χήρες, αλλά από τους άνδρες συγγενείς του.

Ο Μαχάτμα Γκάντι, ο απελευθερωτής της Ινδίας από τη βρετανική αποικιοκρατία και μεγάλος μεταρρυθμιστής της ινδικής κοινωνίας προσπάθησε να απαλλάξει τους συμπολίτες του από αυτές τις δοξασίες, υποστηρίζοντας ότι «η γυναίκα δεν είναι σκλάβα του άντρα, αλλά σύντροφός του και βοηθός του και ισότιμη συνεργάτης σε όλες του τις χαρές και τις λύπες, το ίδιο ελεύθερη όσο και αυτός να επιλέξει το δικό της μονοπάτι», πράγμα όμως που σκοντάφτει ακόμα στην πατριαρχική εξουσία.

ΒΟΥΔΙΣΜΟΣ. Θεμελιωτής του βουδισμού θεωρείται ο Σιντάρτα Γκαουτάμα πρίγκιπας της Ινδίας που έζησε περίπου στην εποχή του Σόλωνα, το 600 της παλιάς χρονολογίας, αλλά στην πραγματικότητα εμφανίζεται τετρακόσια χρόνια αργότερα, όταν οι εξουσίες του τότε γνωστού κόσμου, αρχίζουν να μαστορεύουν τις μονοθεϊστικές θρησκείες. Ο Βουδισμός έχει πολλά κοινά με τον Ινδουισμό γιατί και οι δυο χρησιμοποιούν τους όρους «κάρμα» (ηθική που βασίζεται στη σχέση αιτία-αποτέλεσμα), «μάια» (απατηλή φύση του κόσμου) και «σαμσάρα» (κύκλος μετενσάρκωσης). Ο Βουδισμός δεν αναφέρεται σε κανένα θεό δημιουργό του κόσμου, γιατί αυτός υπήρχε, ούτε και σε σωτήρα των ανθρώπων, γιατί αυτοί μπορούν να σωθούν από μόνοι τους Ο μύθος λέει ότι, ο ίδιος ο Βούδας δεν αντιμετώπισε τον εαυτό του σαν θεό, αλλά ως άνθρωπο που δρούσε για να δείξει έναν νέο δρόμο στους ανθρώπους. Οι βουδιστές πιστεύουν πως ο τελικός σκοπός της ζωής είναι να επιτευχθεί «φώτιση» και θεωρούν ότι: 1) η ζωή είναι βάσανο, 2) τα βάσανα προκαλούνται από την επιθυμία και την εξάρτηση, 3) ο άνθρωπος μπορεί να απαλλαγεί από τα βάσανα αν δαμάσει τις επιθυμίες του 4) αυτό είναι δυνατόν αν ακολουθηθεί ένας συγκεκριμένος δρόμος, μια μέθοδος οχτώ σταδίων, με το επονομαζόμενο «Οκταπλό μονοπάτι» που αναζητά απαντήσεις στα παρακάτω ερωτήματα: 1) ποιά είναι η σωστή οπτική γωνία 2) ποιά είναι η σωστή πρόθεση, 3) ποιά είναι η σωστή ομιλία, 4) ποία είναι η σωστή δράση, 5) ποιός είναι ο σωστός τρόπος ζωής, 6) ποιά είναι η σωστή προσπάθεια 7) ποιός είναι ο σωστός τρόπος να ρυθμίσουμε το νου μας  και το διαλογισμό μας και 8) αυτοσυγκέντρωση. Η διδασκαλία του Βούδα είναι καταγεγραμμένη στην επονομαζόμενη Τριπιτάκα που σημαίνει «τα τρία καλάθια»!.

Η θέση της γυναίκας στο βουδισμό είναι, παρά την κάποια φλυαρία περί του αντιθέτου, πολύ υποδεέστερη της θέσης του άνδρα. Η γυναίκα οφείλει να υπομείνει τις όποιες δοκιμασίες της ζωής προκειμένου στην επόμενη ζωή να γεννηθεί άντρας. Το σώμα των γυναικών θεωρείται ακάθαρτο. Γι’ αυτό η γυναίκα, ακόμη και ως μοναχή, πρέπει να υπακούει στους άντρες μοναχούς και δεν μπορεί να φτάσει στη λύτρωση μέσω του διαλογισμού. Συμπερασματικά, γίνεται κατανοητό ότι και στον βουδισμό οι γυναίκες αντιμετωπίζονται ως υποδεέστερα όντα και έχουν υποβαθμισμένη θέση σε σχέση με τους άντρες, τόσο στη θρησκευτική όσο και στην οικονομική και κοινωνική ζωή.

ΚΟΜΦΟΥΚΙΑΝΙΣΜΟΣ: Ο Κομφουκιανισμός ξεκίνησε ως ένα ηθικό και φιλοσοφικό σύστημα το οποίο αναπτύχθηκε από τον κινέζο κοινωνικό φιλόσοφο Κομφούκιο ((551-479) της παλιάς χρονολογίας, εποχή κατά την οποία η Κίνα σπαρασσόταν από εμφύλιους πολέμους στους οποίους η κεντρική εξουσία της δυναστείας Τσε αδυνατούσε να επιβληθεί. Ο Κομφούκιος ανάλαβε να διαμόρφωση για λογαριασμό της κεντρικής εξουσίας, ένα ηθικό-θρησκευτικό, στην ουσία ένα ιδεολογικό σύστημα, της λεγόμενης ευσέβειας και κατ’ αυσίαν της υποταγής στην πατριαρχική εξουσία, που θα έβαζε τις βάσεις για μια αρμονική κοινωνία. Κατά τον 2ο αιώνα με πρωταγωνιστή τον Τούνγκ-Τσούνγκ-σου, πρωθυπουργό του αυτοκράτορα Βουτί της δυναστείας των Χαν και από πολλούς άλλους μαθητές του Κομφούκιου, εξελίχθηκε σε μια ιδιότυπη, χωρίς φόβο Θεού, θρησκεία στην Κίνα και στη συνέχεια επεκτάθηκε στην Ιαπωνία, στην Κορέα και στο Βιετνάμ.

Ο κομφουκιανισμός στηρίζεται στα έξι ιερά βιβλία, τα γνωστά κίνγκ[31], και στις παρακάτω αρχές της ‘Ευσάβειας’, της υπακοής και της υποταγής στην εξουσία του άρχοντα και του άνδρα:

  • καλοσύνη του άρχοντα-νομιμοφροσύνη του αρχόμενου.
  • αγάπη του πατέρα – υπακοή του γιου.
  • αγαθότητα των ηλικιωμένων – σεβασμός των νέων.
  • δικαιοσύνη του συζύγου – υπακοή της συζύγου.

Ο Κομφουκιανισμός δεν είναι ένας κλασικός σκοταδιστικός μύθος, μια καθαρόαιμη θρησκεία με θεούς, ιερατεία, κόλαση και παράδεισο, αλλά μια θρησκειοποιημένη εξουσιαστική ιδεολογία που, όμως, αποσκοπεί στον ίδιο στόχο, στην υποταγή των ανθρώπων στην πατριαρχική εξουσία, η οποία προϋποθέτει και την υποταγή της γυναίκας στον άνδρα.

Από το Πένθιμο Φινάλε της καπιταλιστικής βαρβαρότητας στο Χαρούμενο Πρελούντιο ενός οικουμενικού ουμανιστικού πολιτισμού

Μια προσεχτική ανάγνωση αυτού του κειμένου, αλλά και άλλων που αναφέρονται στην εμφάνιση των θρησκειών δείχνει ότι αυτές εμφανίστηκαν όλες περίπου την ίδια περίοδο μεταξύ του 6ου και του 1ου αιώνα της παλιάς χρονολογίας, περίοδο κατά την οποία επικράτησε οριστικά η πατριαρχική εξουσία, ως αποτέλεσμα της εμφάνισης και της επικράτησης της ατομικής ιδιοκτησίας πάνω στη γη, με αποτέλεσμα την κοινωνική ανισότητα, απέναντι στην οποία καμιά θρησκεία δεν αντέδρασε, γιατί χωρίς ανισότητα, εξαθλίωση και δυστυχία δεν θα μπορούσαν να προσφέρουν ψευδαισθήσεις και υποκατάστατα και συνεπώς δεν θα μπορούσαν να υπάρχουν.

Όμως όλες αυτές οι κοινωνικές διακρίσεις, η καταπίεση σε βάρος της γυναίκας που μείωνε και τσαλάκωνε την προσωπικότητά της, ακόμα και ο φόβος του θανάτου εμπόδιζε τη φυσιολογική της ανάπτυξη και συμπεριφορά και την ανάγκαζε να εκμεταλλευτεί αμυντικά, όπως μπορούσε, τη θηλυκότητά της και να παγιδεύει τον άνδρα σ’ έναν ανταγωνισμό στον οποίο ο άντρας έχει συγκριτικά μειονεκτήματα[32]. Αυτό το παιχνίδι ερωτικής εναντίον πατριαρχικής εξουσίας οδήγησε στην πολλαπλή και υστερόβουλη νόθευση, αλλά  και στη διαστροφή της ερωτικής σχέσης μεταξύ των δύο φύλλων και την υπέταξε στους νόμους της αγοράς μετατρέποντάς την σε αντικείμενο που πουλιέται και αγοράζεται. Το αποτέλεσμα ήταν η νόθευση του ίδιου του ανθρώπινου πολιτισμού, για την αποκατάσταση του οποίου καθίσταται αναγκαίος ένας νέος Διαφωτισμός και μια αναγεννητική πολιτιστική και πολιτισμική επανάσταση που θα ανατρέψει συθέμελα τους σκοταδιστικούς μύθους, τις εξουσιαστικές ιδεολογίες και την πατριαρχική εξουσία και θα ανοίξει το δρόμο για έναν πολιτισμό του ‘ανίκητου στη μάχη έρωτα’ για την ισότητα, την ελευθερία, την πραγματική δημοκρατία, την ανθρωπιά και την καθολική ευτυχία.

Τελικά οι γυναίκες, λόγω άγνοιας και φόβου υποτάχτηκαν στην πλειοψηφία τους στην μοίρα που τους επιφυλάσσει η εκάστοτε θρησκεία και εξουσία και αντί να επαναστατήσουν ενάντια σε ότι τις καταδικάζει σε δεύτερης κατηγορίας ανθρώπους, έγιναν δια της θρησκευτικής σεξουαλικής αναστολής, ή δια του φεμινιστικού λυσιστρατισμού ή και δια του κοκετισμού και της επιδειξιομανούς προκλητικότητας οι εφιάλτες των εφήβων και των ανδρών[33]. Έγιναν οι στυλοβάτες τόσο των θρησκειών όσο και των εξουσιών, παίρνοντας εκδίκηση από τους θεωρούμενους υπεύθυνους, δηλαδή τους άντρες τους, γελοιοποιώντας τους με κάθε τρόπο. Οι πιο τολμηρές έγιναν ιέρειες μυστηρίων, εταίρες μεγάλων ανδρών, αυτοκρατόρισσες, βασίλισσες υπουργοί, πρωθυπουργοί και πήραν την εξουσία από τους άνδρες γελοιοποιώντας την πατριαρχία και τις θρησκείες της που τις ήθελαν κατώτερες.

Ακόμα και σήμερα, στον 21ο αιώνα οι περισσότερες εργαζόμενες γυναίκες περιφέρουν τους υποτιθέμενους ανώτερους άνδρες τους από εκκλησία σε εκκλησία, από μοναστήρι σε μοναστήρι και τους φορτώνουν τα σύμβολα της υποταγής σε ανύπαρκτους θεούς και σε απάνθρωπες και σκληρές υπαρκτές εξουσίες, όπως σταυρουδάκια από ‘τίμιο ξύλο’ ή από άτιμο χρυσό, χαϊμαλιά, ‘φυλαχτά’ και χάντρες στο λαιμό, ‘αγιασμένα’ βραχιόλια και κομποσκοίνια στους καρπούς των χεριών. Τους περιφέρουν στις ολονυκτίες και στα διάφορα ‘μυστήρια’, σε προσκυνήματα εικόνων, ‘οστών αγίων’, ατέλειωτων πλαστών ‘αγίων κειμηλίων’, και τέλος τους βάζουν κάθε τόσο να υπογράφουν εκκλησιαζόμενοι στα παρουσιολόγια των υποκριτών και άπληστων διαχειριστών των ενοριακών παγκαριών.

Όμως, οι δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού σπρώχνουν, με τους σκληρούς αγώνες και τις αμέτρητες θυσίες τους, υπομονετικά και επίμονα την ανθρωπότητα από το Χθες, στο Σήμερα και από εκεί στο Αύριο, προσεγγίζοντας όλο και περισσότερο τον διαχρονικό στρατηγικό τους στόχο, την κοινωνική ισότητα, την άμεση δημοκρατία και την αταξική κοινωνία. Για να συμβεί αυτό εκατοντάδες χιλιάδες, ίσως και εκατομμύρια γυναίκες προτίμησαν την πυρά των ανέραστων μισογύνηδων ιεροεξεταστών αντί να υποκύψουν στις πνευματικές και σεξουαλικές διαστροφές τους, όπως και χιλιάδες άλλες γυναίκες κατάκτησαν τις κορυφές της επιστήμης, των γραμμάτων και των τεχνών για να δείξουν στις υπόλοιπες ότι δεν είναι οι ψεύτικοι θεοί που τις καταδικάζουν, αλλά οι αληθινές εξουσίες. Έτσι δημιουργείται αργά αλλά σταθερά η υλική, η πνευματική και η συνειδησιακή βάση που θα σβήσει το δόλια ενοχοποιητικό ‘προπατορικό αμάρτημα, θα απενοχοποιήσει τη γυναίκα και θα απελευθερώσει όχι μόνο τη γυναίκα, αλλά και τον άνδρα και την ίδια την ανθρωπότητα από τους σκοταδιστικούς μύθους και τις εξουσιαστικές ιδεολογίες και σε τελική ανάλυση από την καπιταλιστική βαρβαρότητα, για να οικοδομήσουν όλες και όλοι μαζί, γυναίκες και άνδρες έναν καλύτερο κόσμο. Αυτός ο καλύτερος κόσμος είναι σήμερα, στον 21ο αιώνα, χάρη στην σύγχρονη επιστήμη και τεχνολογία εφικτός, φτάνει να τις απελευθερώσουμε από το κεφάλαιο και να τις θέσουμε στην υπηρεσία του Ανθρώπου, της κοινωνίας του και της ανθρωπότητας συνολικά. Κι’ αυτό συμβαίνει δίπλα μας κάθε μέρα και κάθε στιγμή, γιατί όλο και περισσότεροι, όλο και περισσότερο κατανοούμε ότι είναι προτιμότερος ο θάνατος των ‘θεών’, των θρησκειών και των εξουσιών από τον θάνατο των ανθρώπων, του πολιτισμού και του πλανήτη.

Ένας καινούργιος καλύτερος κόσμος γεννιέται. Είναι ο δικός μας κόσμος, ο κόσμος των αυτενεργών δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού, ο κόσμος της κοινωνικής ισότητας και του Ουμανισμού.

[1] Αναγκαία διευκρίνηση:. Ο Γαλαξίας μας (και όχι το Σύμπαν, όπως ισχυρίζονται όσοι χρειάζονται μια αρχή κι έναν δημιουργό), εκτιμάται, με τα σημερινά ‘μέσα’, ότι γεννήθηκε πριν από 13,5 δισεκατομμύρια χρόνια και η ζωή πάνω στον πλανήτη Γη εμφανίστηκε πριν από 4,5 δισεκατομμύρια χρόνια. Πριν από 2.100.000.000 εξελίχθηκε στη μορφή ‘ευκαρυωτικά’. Στην μορφή των θηλαστικών έφτασε πριν από 220.000.000 χρόνια. Στην μορφή των ανώτερων θηλαστικών και μάλιστα του ανθρώπου έφτασε πολύ αργότερα, αλλά όχι τόσο αργά όσο ισχυρίζονται κάποιοι δηλαδή πριν από μερικές χιλιάδες χρόνια. Ένας τόσο περιορισμένος χρόνος δεν είναι αρκετός για να χωρέσει την εξέλιξη από το τετράποδο στο δίποδο και από εκεί στον ομιλούντα και σκεπτόμενο άνθρωπο, οπότε λογικό είναι να μιλάμε για εκατομμύρια χρόνια μιας αργόσυρτης και βασανιστικής εξέλιξης από την μορφή του ζώου στην αγριότητα και από την αγριότητα στον ‘πολιτισμό’. Αυτά με όσα μπορούν να μας πουν οι σχετικές επιστήμες μέχρι σήμερα και φυσικά περισσότερες λεπτομέρειες θα έχουμε στο μέλλον.

[2] Endicott Karen, Οι συνιστώσες του σεξουαλικού εξισωτισμού στις τροφοσυλλεκτικές κοινωνίες, στο: Κοινωνίες μοιράσματος, Πολιτειακές εκδόσεις, Αθήνα, 2009, σελ. 165 κ. επ.

[3] Αμερικανός ανθρωπολόγος.

[4] Νικολαΐδου Ελένη, Γυναίκα και θρησκεία από την αρχαιότητα έως σήμερα. Η περιπέτεια της γυναικείας ταυτότητας, ΤΟ ΒΗΜΑ, 08/03/2012

[5] Βουνάτσου Μυρσίνη, Ισότητα. Πότε ψήφισαν για πρώτη φορά οι γυναίκες, http://paleochori-lesvos.blogspot.gr/2013/03/blog-post_6457.html

[6]Το δικαίωμα ψήφου των γυναικών στη Νέα Ζηλανδία δόθηκε το 1893, αλλά αυτό περιορίστηκε μόνο στο δικαίωμα να εκλέγουν και μάλιστα με το σκεπτικό ότι με την ψήφο τους θα απαγορεύονταν το αλκοόλ που μείωνε την οικονομική αποδοτικότητα των αντρών. Το δικαίωμα και να εκλέγονται γυναίκες στο αστικό κοινοβούλιο της Νέας Ζηλανδίας αναγνωρίστηκε πολύ αργότερα, το 1919, Κολοβού Ανδρονίκη, Γνωρίζετε ποια ήταν η πρώτη χώρα που έδωσε δικαίωμα ψήφου στις γυναίκες; Πηγή: www.lifo.gr

[7] Παλαιά Διαθήκη, κεφ. 31.14-18.

[8] Παύλος, προς Κορινθίους πρώτη επιστολή 11. 3, 7, 8 και 9.

[9] «Η γυναίκα δεν εξουσιάζει το ίδιο της το σώμα, αλλά ο άνδρας» Παύλος, προς Κορινθίους, πρώτη επιστολή, 7. 4.

[10] Γεωργίου Χρήστος, Ο μισογυνισμός της Ορθοδοξίας, ΤΟ ΒΗΜΑ, 20/08/2000.

[11] Παπαγεωργίου Μηνάς, Το Πρόβλημα της Ιστορικότητας του Ιησού, Eκδόσεις Δαιδάλεος, Θεσσαλονίκη 2013.

[12] Βλέπε, Λάμπος Κώστας, Θεός και κεφάλαιο. Δοκίμιο για τη σχέση μεταξύ θρησκείας και εξουσίας, ΚΟΥΚΚΙΔΑ, Αθήνα 2015, σελ. 129 κ. επ.

[13] «Κάθε άνθρωπος, ας υποτάσσεται εις τας ανωτέρας εξουσίας της πολιτείας, τους άρχοντας δηλαδή, που είναι φορείς αυτής της εξουσίας, (εφ’ όσον αι εντολαί των δεν αντίκεινται στο θέλημα του Θεού) διότι δεν υπάρχει εξουσία μέσα εις την κοινωνίαν, που να μη απορρέη από τον Θεόν,·οι άρχοντες, που ασκούν σήμερον τας εξουσίας, έχουν ταχθή από τον Θεόν (έστω και κατ’ ανοχήν). Ώστε εκείνος που αντιτάσσεται εις την εξουσίαν, αντιτίθεται εις την διαταγήν του Θεού· δι’ αυτό δε και όσοι αντιτάσσονται θα επισύρουν επάνω τους την τιμωρίαν, που τους πρέπει. Διότι οι άρχοντες (εφ’ όσον διατάσσουν το ορθόν) δεν εμπνέουν φόβον διά τα καλά έργα, που υποβοηθούν την ζωήν και την πρόοδον της κοινωνίας, αλλά διά τα κακά έργα και τους κακούς, θέλει δε να μη φοβήσαι την εξουσίαν των αρχόντων; Πράττε το αγαθόν και θα έχης έπαινον από αυτούς. Διότι ο άρχων είναι υπηρέτης του Θεού διά το αγαθόν, το ιδικόν σου και των άλλων. Εάν όμως πράττης το κακόν, τότε να φοβήσαι, διότι δεν φέρει ματαίως και ανωφελώς ο άρχων την μάχαιραν, το δικαίωμα δηλαδή να δικάζη και να τιμωρή. Την φέρει δια να επιβάλλη τιμωρίας, και τας πλέον αυστηράς ακόμη, διότι είναι υπηρέτης Θεού, εκδικητής υπέρ του αγαθού και εναντίον του κακού, διά να επιβάλλη την πρέπουσαν τιμωρίαν στους κακοποιούς και παραβάτας. Δι’ αυτό είναι ανάγκη να υποτάσσεσθε, όχι μόνον διά τον φόβον της τιμωρίας, αλλά και από σεβασμόν προς την συνείδησίν σας, η οποία επιβάλλει, όπως και ο Θεός διατάσσει, αυτήν την υποταγήν. Δι’ αυτό άλλωστε και καταβάλλετε φόρους στους άρχοντας, διότι αυτοί είναι υπηρέται του Θεού, που αφήκαν κάθε άλλο ατομικόν των έργον, διά να ασχολούνται και επαγρυπνούν συνεχώς εις την εκπλήρωσιν του καθήκοντός των. Λοιπόν να αποδίδετε εις όλους αυτούς, που κατέχουν εξουσίας, τας οφειλάς σας· εις εκείνον που εισπράττει τον φόρον, αποδώσατε τον φόρον· εις εκείνον που έχει καθήκον να εισπράττη τον τελωνειακόν δασμόν, αποδώσατε αυτόν τον δασμό, εις εκείνον που του ανήκει ο σεβασμός, όπως είναι τα δικαστικά και εκτελεστικά όργανα της Πολιτείας, αποδώσατε τον σεβασμόν· εις εκείνον που κατέχει ανώτερα αξιώματα και του πρέπει ιδιαιτέρα τιμή, αποδώσατε αυτήν την τιμήν», Παύλος, Προς Ρωμαίους Επιστολή, 13.1-7.

[14] Χενς Ντίτριχ, Η καταπιεστική οικογένεια, ΕΠΙΚΟΥΡΟΣ, Αθήνα 1969. Βλέπε επίσης, Ευαγγελάτος Γιώργος, Θρησκείες και σεξουαλικότητα. Η δαιμονοποίηση της γυναίκας και ο αγώνας για την καταξίωσή της, Εκδόσεις ΚΟΡΦΗ, Αθήνα 2004.

[15] Ιωάννης Χρυσόστομος, ‘Προς τους έχοντας παρθένους συνεισάκτους’, καθώς και ‘Εκλογαί: Λόγος Δ., Περί  νηστείας και σωφροσύνης’.

[16] Χρυσικόπουλος Αθανάσιος, Η γυναίκα, οι θρησκείες και το σεξ. Παγκόσμια Ιστορία της Σεξουαλικότητας, ΛΙΒΑΝΗΣ, Αθήνα 2012.

[17] Βλέπε, Γκάλβεθ Πέδρο, Υπατία. Η γυναίκα που αγάπησε την επιστήμη, ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ, Αθήνα 2006.

[18] Η 3η Σύνοδος της Εφέσου (431) Καταδίκασε τον Νεστοριανισμό ο οποίος δίδασκε τον διαχωρισμό μεταξύ της θεότητας και της ανθρωπινότητας του Κυρίου Ιησού Χριστού.  Ο Νεστοριανισμός εκδηλώθηκε με την άρνηση του παραδοσιακού όρου “Θεοτόκος” (κατά κυριολεξία Αυτή που γέννησε τον Θεό), ισχυριζόμενος πως η Μαρία γέννησε μόνο τον ανθρωπισμό του Κυρίου και ως εκ τούτου θα έπρεπε να αποκαλείται “Χριστοτόκος”. Όρισε πως ο Κύριος Ιησούς Χριστός ήταν ένα μόνο πρόσωπο, το οποίο ήταν ολότελα Θεός και ολότελα άνθρωπος και πως -εφ’ όσον οι μητέρες γεννούν πρόσωπα- η Μαρία πρέπει να αναγνωρίζεται ως “Θεοτόκος”, επιμένοντας έτσι στην ενότητα των δύο φύσεων στο ένα Πρόσωπο του Ιησού, βλέπε http://oodegr.co/oode/dogma/synodoi/oles1.htm, Βλέπε επίσης: Bushby Tony, The Bible Fraud (Η Βίβλος της απάτης), Pacific Blue Group 2001.

[19] Ονομάσθηκε 19η Οικουμενική Σύνοδος και ως αντίδραση στον Προτεσταντισμό, εξέδωσε μεγάλο αριθμό αποφάσεων σχετικών με δογματικά ζητήματα, συμπεριλαμβανομένης και της Αυγουστίνειας άποψης περί του “προπατορικού αμαρτήματος”, την πίστη στο Καθαρτήριο, τις Αξιομισθίες (Συγχωροχάρτια), το πρωτείο του Πάπα εφ’ όλης της Χριστιανοσύνης, κλπ, http://oodegr.co/oode/dogma/synodoi/oles1.htm

[20] Houtzager Guus, Ελληνική μυθολογία. Μύθοι, θεοί και ήρωες της αρχαίας Ελλάδας, Εκδόσεις Καρακώτσογλου, 2004.

[21] Βλέπε σχετικά, Τράκα Μάχη, Κλειτοριδεκτομή. Όταν η γυναίκα βιάζεται ψυχικά και ακρωτηριάζεται σωματικά, http://amaliadanews.gr

[22] TALMUD, Baba Mezia, 114b

[23] TALMUD, Sanhedrin 57a.

[24] TALMUD, Abodah Zarah 36b.

[25] TALMUD, Coschen Hamischpat 405.

[26] TALMUD Sanhedrin 54b.

[27] TALMUD, Kethuboth 11b.

[28] «Η αναγκαστική περιτομή αντιπροσωπεύει μια εξαιρετικά βίαιη επέμβαση στην εγγενή ελευθερία ενός ατόμου, παραβιάζει τα δικαιώματα του παιδιού εξαναγκάζοντάς το σε μια ηλικία που είναι ιδιαίτερα ευπροσάρμοστο να ακολουθήσει μια προκαθορισμένη κατεύθυνση», Ράιχ Βίλχελμ, Ο θωρακισμένος άνθρωπος, ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗΣ, Αθήνα 1979, σελ. 26.

[29] Παλαιά Διαθήκη, Γένεσις 17.7-14, (υπογραμμίσεις Κ. Λ.)

[30] Garuda Purana ΙΙ 4: 91-100).

[31] Το Ι κινγκ, (βιβλίο των αλλαγών), το Σιχ Κινγκ (βιβλίο των Ωδών), το Σου Κινγκ, (βιβλίο της ιστορίας), το Λι Τσι, (βιβλίο των Λειτουργιών), το Γιουέχ Κινγκ, (βιβλίο της Μουσικής) και το Τσ’ ουν-τα’ ιν, (Τα χρονικά της Άνοιξης και του Φθινοπώρου), Mircea Eliade και Couliano Ioan P., Λεξικό των θρησκειών, Έκδοση ΤΟ ΒΗΜΑ, Αθήνα 2016, σελ. 196 κ. επ.

[32] «Σεχραζάντ, Κάποια τον είχε προδώσει, και ο βασιλιάς για να εκδικηθεί, τις αποκεφάλιζε όλες.

Παντρεύονταν το βράδυ και το ξημέρωμα χήρευε. Οι παρθένες, η μια μετά την άλλη, έχαναν την αγνότητα και το κεφάλι τους. Η Σεχραζάντ ήταν η μόνη που επέζησε την πρώτη νύχτα και μετά άρχισε να διηγείται μια ιστορία με αντάλλαγμα άλλη μια μέρα ζωής. Εκείνες οι ιστορίες που η ίδια είχε ακούσει, είχε διαβάσει ή είχε φανταστεί, γλύτωναν το κεφάλι της. Τις έλεγε χαμηλόφωνα στο σκοτάδι της κρεβατοκάμαρας, στο φεγγαρόφωτο. Καθώς τις διηγιόταν, ένιωθε ικανοποίηση κι έδινε ικανοποίηση, αλλά ήταν πολύ προσεχτική. Συχνά, την ώρα της διήγησης ένιωθε τον βασιλιά να εξετάζει το λαιμό της. Αν ο βασιλιάς βαριόταν, ήταν χαμένη. Η τέχνη της διήγησης γεννήθηκε από τον φόβο του θανάτου»,

Galeano Eduardo, Γυναίκες, ΠΑΠΥΡΟΣ, Αθήνα 2015, σελ. 3.

[33] «Κοιμάμαι στην όχθη του γυναικείου κορμιού, κοιμάμαι στην όχθη της αβύσσου», ό. π., σελ. 126.

ΝΔ: Νέος ρόλος, ελίτ και οι παλαιοί δαίμονες

9

Το «δύσκολο έθνος» βρίσκεται εκ νέου αντιμέτωπο με τους παραδοσιακούς δαίμονές του – όπως κατέδειξε η υποβάθμιση των υποδομών που ανέδειξε η φρικτή τραγωδία στα Τέμπη.

Λίγο νωρίτερα, οι υποκλοπές, όπως και τα μικρά ή λιγότερο μικρά οικονομικά σκάνδαλα, είχαν φέρει αντιμέτωπη τη ΝΔ με τους δικούς της δαίμονες: την απουσία αυστηρής ιδεολογίας, τον περιορισμένο σεβασμό στους θεσμούς, τον παλαιοκομματισμό.

Αν η λάμψη του όλου αφηγήματος της ΝΔ έχει θολώσει, ο ΣΥΡΙΖΑ, μετά την ήττα του 2019, μάλλον δεν έλαμψε ποτέ. Το αντικείμενο, όμως, αυτών των γραμμών δεν είναι ο ΣΥΡΙΖΑ. Είναι η ΝΔ. Μια δύναμη που υπό την ηγεσία του Κυριάκου Μητσοτάκη έτεινε να αναλάβει ένα νέο ρόλο στο πολιτικό σύστημα, κυριάρχησε επί μακρόν και, παρότι διατηρεί (τουλάχιστον αυτό έλεγαν οι δημοσκοπικοί αριθμοί λίγο πριν τη σιδηροδρομική τραγωδία) ένα αξιοσημείωτο προβάδισμα, έχει απολέσει τη μεγάλη ελκτικότητα της παρατεταμένης πρώτης φάσης της κυβερνητικής της θητείας.

Οι ελίτ και η αποενοχοποίηση της δεξιάς

Η ιλιγγιώδης πορεία ανόδου του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία και η κομβική στιγμή του δημοψηφίσματος διαμόρφωσαν ένα βαθύ και πολωτικό ρεύμα δυσπιστίας απέναντι στον επίσης πολωτικό ΣΥΡΙΖΑ. Το ρεύμα αυτό ήταν μειοψηφικό.

Η ψήφος υπέρ του «ναι» στο δημοψήφισμα του 2015 αντιπροσωπεύει την πρώτη υπολογίσιμη – αν και αμυντική – αποκρυστάλλωση του αντι-ΣΥΡΙΖΑ αρνητισμού.

Ωστόσο, μόνο στη διάρκεια της δεύτερης κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ (μετά τον Σεπτέμβρη 2015) έλαβε χώρα η διεύρυνση και μετεξέλιξη των αρχικών αντι-ΣΥΡΙΖΑ συναισθημάτων σε «ρεύμα», σε μαζικό δηλαδή φαινόμενο με, σε μεγάλο βαθμό, στερεοτυπικά χαρακτηριστικά. Οι αριθμοί εδώ είναι εντυπωσιακοί.

Το εύρος του αντι-ΣΥΡΙΖΑ ρεύματος, όπως δείχνει μελέτη που κάναμε με τον Άγγελο Σεριάτο, προσέγγισε το 70%, υπερέβαινε συστηματικά το 60% του εκλογικού σώματος, και ο σκληρός του πυρήνας ήταν ελαφρώς ευρύτερος του 40% – πολύ κοντά στο ποσοστό του «ναι» του Ιουλίου 2015. (https://www.researchgate.net/publication/367165368_To_anti-SYRIZA_reuma_).

Σε αυτό το πλαίσιο πλειοψηφικής απόρριψης του ΣΥΡΙΖΑ, η Νέα Δημοκρατία του Κ. Μητσοτάκη – καθώς το ΠΑΣΟΚ έχει στρατηγικά ηττηθεί και νέοι παίκτες, όπως το Ποτάμι, δεν καταφέρνουν να καθιερωθούν – γίνεται βαθμιαία η κύρια έκφραση ενός εν μέρει νέου και σύνθετου συνασπισμού εκλογέων.

Η εκλογική κίνηση προς τη ΝΔ δεν υπήρξε εντυπωσιακή, καθώς ο μεγάλος όγκος των ψηφοφόρων του ιστορικού ΠΑΣΟΚ και, λίγο αργότερα, της ΔΗΜΑΡ, στράφηκε προς τον ΣΥΡΙΖΑ. Υπήρξε όμως κρίσιμης σημασίας διότι έδωσε στη ΝΔ μια βάση στήριξης κοινωνικοπολιτισμικά ευρύτερη της παραδοσιακής δεξιάς.

Επιμέρους όψη, αλλά εξόχως στρατηγική, αυτής της ευρύτητας στήριξης είναι η αύξηση της επιρροής της ΝΔ στο χώρο των διανοουμένων και των ειδικών κάθε είδους και, γενικότερα, μεταξύ εκείνων που παρεμβαίνουν στη δημόσια σφαίρα (πανεπιστημιακοί, συγγραφείς, δημοσιογράφοι, αναλυτές, κλπ.). Στο χώρο αυτό είχαν παλαιότερα σημαντική παρουσία το ΠΑΣΟΚ και, εν μέρει, η ανανεωτική Αριστερά.

Έτσι, η ΝΔ, κόμμα ταυτόχρονα συντηρητικό και φιλελεύθερο, με υπερσυντηρητικούς πυρήνες στο εσωτερικό της αλλά και ισχυρές παλαιοκομματικές τάσεις, κόμμα επιπλέον που διέπρεψε στα Greek statistics, βρέθηκε στην εξής ενδιαφέρουσα θέση: λόγω της ισχύος του ΣΥΡΙΖΑ, και ως το μόνο αξιόμαχο «αντίπαλο δέος» απέναντι του, γίνεται βαθμιαία ο κύριος πόλος εκπροσώπησης  ενός ευρύτερου – μη στενά και κλασικά δεξιού – τμήματος των πνευματικών και διαχειριστικών ελίτ.

Το τμήμα αυτό είναι ισχυρά προσανατολισμένο προς την ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας, είναι εκσυγχρονιστικό, μεταρρυθμιστικό και φιλελεύθερο – ή νομίζει ότι είναι. Κάποιες δε μερίδες του είναι ήπια, κάποιες άλλες σκληρά, νεοφιλελεύθερες.

Η απόρριψη του κόμματος της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, αλλά και του Αλέξη Τσίπρα προσωπικά (negative personalization), εντός αυτού του πολυστρωματικού «ελιτίστικου» milieu, είναι πολιτική, υφολογική, πολιτισμική και, για το πιο εύπορο τμήμα του, σκληρά ταξική (διότι συνδυάζει την αλαζονεία της οικονομικής θέσης με όλα τα προηγούμενα).

Είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρον ότι το σύνολο αυτών των ανθρώπων, από τους πιο μετριοπαθείς μέχρι τους πιο φανατισμένους, από τους πιο sophistiqué μέχρι τους πιο «ακατέργαστους» και μέτριους, θεωρεί – συμμετέχοντας σε μια λογική «πεδίου» à la Bourdieu – ότι εκπροσωπεί ένα είδος «υψηλής ποικιλίας» απέναντι στη «χαμηλή ποικιλία» που αντιπροσωπεύει το σύστημα ΣΥΡΙΖΑ και, ειδικότερα, το προσκείμενο σε αυτόν αντίστοιχο πνευματικό milieu. Αυτή η πεποίθηση «ανωτερότητας» απέναντι στους συριζαίους outsiders – συνδυασμένη με κοινά συμφέροντα – δημιουργεί ένα ταυτοτικό «εμείς» που ενδυναμώνει το βάθος του άμεσου ή έμμεσου δεσμού με τη ΝΔ.

Έτσι, στη χώρα μας έλαβε χώρα μια ενδο-συστημική  ανασύνθεση δυνάμεων, κυρίως σε επίπεδο ελίτ, εμφανώς λιγότερο, όμως, στο επίπεδο του εκλογικού σώματος (σε αυτό το δεύτερο επίπεδο εκφράστηκε με την λεγόμενη κυριαρχία του Μητσοτάκη στο κέντρο). Θα ονομάσουμε αυτή την αναστοίχηση ή αναευθυγράμιση εντός των ελίτ «δευτερογενές realignment», ένα realignment εσωτερικό στο πεδίο των «παλαιών δυνάμεων».

Το realignment αυτό ήταν συμπληρωματικό του κεντρικού realignment που οδήγησε στην καθιέρωση του ΣΥΡΙΖΑ σε κεντρικό παίκτη εντός της ευρείας Αριστεράς-Κεντροαριστεράς. Η αποενοχοποίηση της στήριξης και ψήφου προς τη ΝΔ υπήρξε η προφανής συνέπεια του.

Οι του ΣΥΡΙΖΑ, έχοντας μονομερώς εστιάσει στο πιο μαχητικό, πολωτικό και τοξικό τμήμα των νεοφερμένων στη συντηρητική παράταξη, τους λεγόμενους «ακροκεντρώους», δεν είδαν τη μεγάλη εικόνα. Η ανασύνθεση σε επίπεδο ελίτ έδωσε στην στερούμενη πυκνής ιδεολογίας και, σε μεγάλο βαθμό, παλαιοκομματική συντηρητική παράταξη ένα νέο αέρα και μια πολιτικο-πολιτισμική ευρύτητα που δεν διέθετε μετά το 1981.

Της έδωσε για πρώτη φορά ένα είδος ιδεολογικής πρωτοκαθεδρίας, η οποία μεγεθύνθηκε σημαντικά από τον αντι-ΣΥΡΙΖΑ προσανατολισμό των μμε. Η διαμόρφωση αυτού του σύνθετου «συνασπισμού» στήριξης της ΝΔ αποτελεί παράγοντα που ενίσχυσε την πολιτική – και δημοσκοπική – αντοχή της. Αυτό γίνεται εμφανές σήμερα που τα πράγματα έχουν γίνει αρκετά δύσκολα για αυτήν.

Οι εκλογείς και τα ρήγματα εικόνας

Ωστόσο, σε επίπεδο εκλογικού σώματος, αυτή η αναστοίχιση  υπήρξε περιορισμένη και μη ικανή να ανατρέψει τη μακρά υπεροχή των μη δεξιών πολιτικών δυνάμεων στο εσωτερικό του μεταπολιτευτικού κομματικού συστήματος. Από το 1981 μέχρι και τις εκλογές του Ιουλίου 2019, σε καμία βουλευτική αναμέτρηση το αθροιστικό εκλογικό ποσοστό των κομμάτων που τοποθετούνται στο μη δεξιό τμήμα του πολιτικού φάσματος, σε αυτό το ποσοστό περιλαμβάνω όλες τις μη δεξιές ψήφους, από αυτές του ΠΑΣΟΚ μέχρι εκείνες της πιο μικρής οργάνωσης της άκρας αριστεράς, δεν υπήρξε κατώτερο του 50% (ενδεικτικά: 52,05% το 2019). Το φαινόμενο μιας τέτοιας μη-δεξιάς κυριαρχίας είναι σπάνιο στην Ευρώπη.

Βέβαια, μετά την άνοδο της ΝΔ στην εξουσία, η αρχική εικόνα μιας σοβαρής κυβέρνησης που υλοποιεί τις υποσχέσεις της μαζί με κάποιες σοβαρές, σύμφωνα με την κοινή γνώμη, επιτυχίες (διαχείριση του πρώτου κύματος της πανδημίας, γεγονότα στον Έβρο), διαμόρφωσαν μια εικόνα κυριαρχίας μοναδική πολιτικά: 17 ποσοστιαίες μονάδες διαφορά από το δεύτερο κόμμα τον Ιανουάριο 2020, 18 μονάδες τον Ιανουάριο του 2021 (Poll of polls του Politico).  Αυτό δεν ισχύει πλέον, παρά το ότι η ΝΔ στους τομείς της εξωτερικής πολιτικής και της ψηφιοποίηση του κράτους  (η ψηφιοποίηση είναι συνεκτική με το αφήγημα ότι η κυβέρνηση είναι «εκσυγχρονιστική») απολαμβάνει υψηλής αποδοχής.

Σήμερα, οι αρνητικές γνώμες για το κυβερνητικό έργο υπερτερούν κατά πολύ των θετικών και η συνολική αξιολόγηση της κυβέρνησης είναι ξεκάθαρα αρνητική. Τα αισθήματα αντι-ΝΔ έχουν ενισχυθεί όπως και τα αρνητικά προς το πρόσωπο του πρωθυπουργού «αντανακλαστικά» – έστω και αν παραμένει κυρίαρχη η πεποίθηση ότι αν ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση τα πράγματα «θα ήταν χειρότερα». Βαθύτερα, καθώς οι υποκλοπές και η διαχείρισή τους δεν έχουν τίποτε φιλελεύθερο και εκσυγχρονιστικό, η συσπείρωση φιλελεύθερων και εκσυγχρονιστών γύρω από τη Νέα Δημοκρατία έχει απολέσει τμήμα της παλαιάς νομιμοποίησής της. Υπό μία έννοια, ενοχοποιείται εκ νέου, αλλά μόνον εν μέρει, η ψήφος προς τη δεξιά. Οι παλαιές κακές συνήθειες έχουν κόστος.

Συμπερασματικά, το αντι-ΣΥΡΙΖΑ ρεύμα έχει εξασθενήσει και ο ΣΥΡΙΖΑ καταγράφει πλέον τα υψηλότερα μετά το 2019 δημοσκοπικά ποσοστά του. Όμως ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει βρει τις λέξεις που δημιουργούν πλειοψηφική εμπιστοσύνη. Ούτε τα κλειδιά που θα αντιστάθμιζαν ή και εξουδετέρωναν το νέο ρόλο της – παρά ταύτα, «παλαιάς» – ΝΔ. Αν, συνεπώς, η «μαγεία» για τη ΝΔ έχει χαθεί, «μαγεία» για τον ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει δημιουργηθεί.

Η χώρα σε λίγο θα εισέλθει με μια εξαιρετικά παρατεταμένη προεκλογική εκστρατεία, εφόσον υπάρξουν, όπως είναι πιθανό, δύο αναμετρήσεις. Η ρευστότητα στις πρόσφατες εκλογές στην Ευρώπη υπήρξε μεγάλη στην τελευταία φάση των εκλογικών εκστρατειών – και μεγαλύτερη  από ότι είχε αρχικά εκτιμηθεί.

Η τραγωδία των Τεμπών δημιουργεί οργή. Και τραυματίζει το αφήγημα του εκσυγχρονισμού και της «αυτοδύναμης Ελλάδας» της ΝΔ.  Η ρευστότητα θα αυξηθεί.

Ο Γεράσιμος Μοσχονάς είναι Καθηγητής Συγκριτικής Πολιτικής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο.

Καθημερινή

ΤΟ ΑΞΕΠΕΡΑΣΤΟ ΑΔΙΕΞΟΔΟ

3
Σήμερα έχουμε μια σειρά απεργιών οι οποίες, μαζί με συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας θα κλιμακώνονται ως τις εκλογές.
Δεν είναι ο Συριζα που θα τις κάνει, αν και θα επιχειρήσει να τις εκμεταλλευτεί. Η αγανάκτηση ξεπερνά το μπόι του Συριζα και των Συριζαίων.
Είναι μια εκτόνωση, συσσωρευμένων αρνητικών στοιχείων απο το πολιτικό σύστημα το οποίο δεν φρόντισε να κρατήσει ούτε τα προσχήματα.
Είναι μια αντισυστημική τάση που περιλαμβάνει όλους. Απο πολιτικούς ως δημοσιογράφους.
Όσο και να διαμαρτυρόμαστε οι δημοσιογράφοι ως επαγγελματικός κλάδος, στη συνείδηση της κοινής γνώμης έχουμε απαξιωθεί. Βεβαίως, στη δημοσιογραφία είναι πολλοί οι συνάδελφοι που κάνουν την δουλειά τους με αξιοπρέπεια και άλλοι που θέλουν να την κάνουν αλλά δεν μπορούν λόγω των δεσμεύσεων των Μέσων Ενημέρωσης στα οποία εργάζονται. Αλλά είναι και αρκετοί εκείνοι που με την θέλησή τους υπηρετούν ένα διεφθαρμένο και παντελώς απαξιωμένο στη συνείδηση της κοινής γνώμης σύστημα.
Η εντύπωση που άφησαν οι τελευταίοι είναι η κυρίαρχη στην κοινή γνώμη.
Σε πολιτικό επίπεδο ο κ. Μητσοτάκης δεν θα μπορέσει να ελέγξει τις αντιδράσεις, ακόμη, και αν κερδίσει τις εκλογές. (Φυσικά, δεν μιλάμε για αυτοδυναμία). Η πλειονότητα της νεολαίας θα βρίσκεται καθημερινά στους δρόμους απαιτώντας κάθαρση. Ο κ. Μητσοτάκης δεν μπορεί να προσφέρει κάθαρση διότι είναι ο βαθύς πυρήνας του συστήματος. Είναι ο βασικός υπηρέτης του. Μαζί με την πολιτική ηγεσία απο την εποχή Σημίτη ως σήμερα, διαμόρφωσαν μια τριτοκοσμική χώρα με την συγκέντρωση του 40% του πληθυσμού στο λεκανοπέδιο. Οι κυβερνήσεις απο τον Σημίτη και εδώ (και των υπουργών συμπεριλαμβανομένων) έχουν την αίσθηση πως τα σύνορα της Ελλάδας φθάνουν κάπου στο Κολονάκι. Η υπόλοιπη επικράτεια είναι προς αποικιακή εκμετάλλευση.
Θα κατονομάσω τον Γιώργο Παπανδρέου με υπουργό τον Γιάννη Ραγκούση που έδωσαν την χαριστική βολή στην χώρα με την καθιέρωση του Καλλικράτη. Η Ελλάδα τελείωσε. Μόνο μια διαρκής ρήξη μπορεί να αναγκάσει το σύστημα να αλλάξει ρότα.
Ο ίδιος ο κ. Μητσοτάκης ολοκλήρωσε την πολιτική παρουσία του ως πρωθυπουργός. Τα κομματικά επιτελεία ετοιμάζονται για τον διάδοχό του. Το ίδιο κάνουν και τα οικονομικά κέντρα πολιτικής υποκουλτούρας που ετοιμάζονται να δουν ποιον θα αποδεχθούν ως διάδοχό του.
Βρισκόμαστε σε αυτό το σημείο με μια κοινωνία διχασμένη, κομματικοποιημένη και χωρίς συνείδηση του τι πραγματικά θέλει ως πολιτική αλλαγή. Ίσως, μπροστά στην απαξίωση του συστήματος αυτή η στάση της κοινωνίας να είναι λογική.
Αλλά η επομένη των εκλογών απαιτεί κάποιος να κυβερνήσει την χώρα.
Η απάντηση στο ποιος δεν υπάρχει αυτήν την στιγμή.
Παντελής Σαββίδης

Γιούβαλ Νόα Χαράρι προς Νετανιάχου: Σταματήστε το πραξικόπημα, αλλιώς θα σταματήσουμε τη χώρα

0

Ο σπουδαίος ιστορικός και διανοούμενος γράφει στον Guardian ένα πύρινο άρθρο κατά των προωθούμενων μεταρρυθμίσεων της κυβέρνησης Νετανιάχου στη Δικαιοσύνη

Βρισκόμαστε στη μέση ενός ιστορικού τυφώνα. Αυτός ο τυφώνας δεν προκαλεί θυμό ή μίσος – αλλά φόβο. Είμαστε ανήσυχοι, δεν κοιμόμαστε το βράδυ, είμαστε απλώς τρομοκρατημένοι. Και είμαστε απολύτως εντάξει με αυτό. Υπάρχουν στιγμές στην ιστορία που ο φόβος είναι η πιο λογική αντίδραση. Υπάρχουν στιγμές στην ιστορία που ο φόβος είναι απαραίτητος για να μας ωθήσει στη δράση, γράφει ο σπουδαίος Ισραηλινός ιστορικός και διανοούμενος Γιούβαλ Νόα Χαράρι στον Guardian.

Σήμερα έχουμε έναν εξαιρετικό λόγο να φοβόμαστε και έναν εξαιρετικό λόγο να ενεργήσουμε. Μην αφήσετε κανέναν να σας κοροϊδέψει: αυτό που κάνει αυτή η κυβέρνηση δεν είναι δικαστική μεταρρύθμιση, είναι αντιδημοκρατικό πραξικόπημα. Ενα πραξικόπημα μοιάζει κάπως έτσι, συνεχίζει ο Χαράρι.

Τα πραξικοπήματα δεν γίνονται πάντα με τανκς στους δρόμους. Πολλά πραξικοπήματα στην ιστορία πραγματοποιήθηκαν κεκλεισμένων των θυρών με στιλό και χαρτιά, και όταν οι άνθρωποι κατάλαβαν το νόημα αυτών που γράφονταν σε αυτά τα χαρτιά, ήταν πολύ αργά για να αντισταθούν.

Η ιστορία είναι γεμάτη από δικτατορίες που εγκαθιδρύθηκαν από ανθρώπους που πρωτοήρθαν στην εξουσία με νόμιμα μέσα. Είναι το πιο παλιό κόλπο: πρώτα χρησιμοποιείς τον νόμο για να αποκτήσεις εξουσία, μετά χρησιμοποιείς τη δύναμή σου για να διαστρεβλώσεις τον νόμο. Οταν εξεταστούν μαζί, οι νόμοι που αυτή η κυβέρνηση νομοθετεί επί του παρόντος έχουν ένα απλό νόημα (και δεν χρειάζεστε διδακτορικό στη Νομική για να το αντιληφθείτε): εάν αυτοί οι νόμοι εγκριθούν, η κυβέρνηση θα έχει τη δύναμη να καταστρέψει εντελώς την ελευθερία μας, σημειώνει ο Ισραηλινός ιστορικός.

Εξήντα ένα μέλη της Κνεσέτ μπορούν να ψηφίσουν όποιον ρατσιστικό, καταπιεστικό και αντιδημοκρατικό νόμο τούς καπνίσει. Εξήντα ένα μέλη της Κνεσέτ μπορούν επίσης να αλλάξουν το εκλογικό σύστημα, για να μας εμποδίσουν να αντικαταστήσουμε το καθεστώς. Οταν ρωτάμε τους ηγέτες αυτού του πραξικοπήματος τι θα ελέγχει την εξουσία της κυβέρνησης υπό το νέο καθεστώς και τι θα προστατεύσει τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα, έχουν μόνο μία απάντηση: «Εμπιστευτείτε μας».

Πρωθυπουργέ Νετανιάχου, υπουργέ Δικαιοσύνης Λέβιν, Μ.Κ. Ρόθμαν, πρόεδρε της συνταγματικής επιτροπής, δεν σας εμπιστευόμαστε! Καταρρίπτετε το συμβόλαιο που κατά κάποιον τρόπο κρατούσε την κοινωνία μας ενωμένη για 75 χρόνια και μετά περιμένετε να σας εμπιστευτούμε, αναρωτιέται ο Χαράρι στο άρθρο του στον Guardian.

Δεν σας εμπιστευόμαστε, γιατί ξέρουμε πολύ καλά τι θέλετε. Θέλετε απεριόριστη δύναμη. Θέλετε να μας κλείσετε το στόμα και να μας πείτε πώς να ζήσουμε, τι να φάμε, τι να φορέσουμε, τι να σκεφτούμε και ακόμα και ποιον να αγαπήσουμε.

Αλλά δεν καταλαβαίνετε με ποιον έχετε να κάνετε. Οι Ισραηλινοί δεν είναι καλή πρώτη ύλη για τη δημιουργία σκλάβων. [Η υποδούλωση των αρχαίων Εβραίων είναι βασικό μέρος των εβραϊκών ιερών κειμένων, που θυμούνται ιδιαίτερα στη γιορτή του Πάσχα]. Εμείς οι Ισραηλινοί είμαστε πεισματάρηδες, έχουμε ελεύθερο πνεύμα και κανείς δεν κατάφερε ποτέ να μας κλείσει το στόμα. Δεν θα σας επιτρέψουμε να μετατρέψετε το Ισραήλ σε δικτατορία.

Τι θα συμβεί λοιπόν τις επόμενες εβδομάδες;

Θα συνεχίσουν, λέει ο Χαράρι, να προσπαθούν να περάσουν τους δικτατορικούς νόμους τους. Θα συνεχίσουν επίσης να μας αποκαλούν «αναρχικούς» και «προδότες» και θα εκμεταλλεύονται ή και θα ξεκινούν ακραία γεγονότα για να καταστείλουν την αντίσταση. Από την πλευρά μας, θα συνεχίσουμε να διαμαρτυρόμαστε και να διασφαλίσουμε ότι οι δικαστές του ανωτάτου δικαστηρίου θα έχουν τόσο τη λαϊκή υποστήριξη όσο και την αποφασιστικότητα να καταργήσουν αυτούς τους δικτατορικούς νόμους.

Και τι γίνεται αν η κυβέρνηση αρνηθεί να αποδεχθεί την απόφαση του ανωτάτου δικαστηρίου; Τότε μπαίνουμε σε συνταγματική κρίση. Μια συνταγματική κρίση σε αχαρτογράφητο έδαφος, χωρίς σαφείς κανόνες και νόμους. Από ποιον θα πάρει εντολές η αστυνομία – την κυβέρνηση ή το δικαστήριο; Από ποιον θα πάρουν εντολές η Shin Bet (υπηρεσία ασφαλείας) και η Mossad (υπηρεσία πληροφοριών); Ποιους θα υπακούσουν οι Ισραηλινές Αμυντικές Δυνάμεις; Και το πιο σημαντικό ερώτημα όλων – τι θα κάνουν οι πολίτες;

Οι δημοσκοπήσεις είναι σαφείς, συνεχίζει ο Ισραηλινός ιστορικός: η μεγάλη πλειονότητα των Ισραηλινών αντιτίθεται σε αυτό που κάνει αυτή η κυβέρνηση. Αλλά οι δημοσκοπήσεις δεν σταματούν τις δικτατορίες. Η ιστορία μάς διδάσκει ότι η τελευταία και πιο σημαντική γραμμή άμυνας σε κάθε δημοκρατία είστε εσείς, οι πολίτες.

Η δημοκρατία είναι ένα συμβόλαιο, σύμφωνα με το οποίο οι πολίτες πρέπει να σέβονται τις αποφάσεις της κυβέρνησης, υπό τον όρο ότι η κυβέρνηση σέβεται τις βασικές ελευθερίες των πολιτών. Οταν η μία πλευρά παραβιάζει το συμβόλαιο, η άλλη πλευρά δεν χρειάζεται να συνεχίσει να εκπληρώνει τις υποχρεώσεις της. Οταν μια κυβέρνηση προσπαθεί να εγκαθιδρύσει δικτατορία, επιτρέπεται στους πολίτες να αντισταθούν.

Αυτή είναι μια ιστορική δοκιμασία για τους πολίτες του Ισραήλ, και αν αποτύχουμε, δεν θα μας δοθεί δεύτερη ευκαιρία, υπογραμμίζει ο Χαράρι. Πρέπει να σηκώσουμε το κεφάλι μας τώρα – ή να σκύψουμε για το υπόλοιπο της ζωής μας. Πρέπει να υψώσουμε τις φωνές μας τώρα – ή να κρατήσουμε το στόμα μας κλειστό για το υπόλοιπο της ζωής μας. Αυτή είναι η ώρα να διαμαρτυρηθούμε, να φωνάξουμε και επίσης να μείνουμε ανυποχώρητοι.

Για παράδειγμα, ως καθηγητής πανεπιστημίου, ελπίζω ότι όσο συνεχίζεται αυτό το αντιδημοκρατικό πραξικόπημα, όλα τα ακαδημαϊκά ιδρύματα στο Ισραήλ θα απεργούν. Πρέπει, φυσικά, να συνεχίσουμε να υποστηρίζουμε τους φοιτητές μας σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς, αλλά αυτή είναι η στιγμή να σταματήσουμε όλα τα μαθήματα και να διδάσκουμε μόνο για τη δημοκρατία, τα ανθρώπινα δικαιώματα και την ελευθερία.

Αν κάποιοι από εμάς δυσκολεύονται να προχωρήσουν σε επίσημη απεργία, είμαι πεπεισμένος ότι ως Ισραηλινοί θα βρούμε δημιουργικούς τρόπους να κάνουμε στάση εργασίας και να αγνοούμε τις εντολές. Ο καθένας μας μπορεί να ρίξει ένα μικρό κλειδί στα γρανάζια του αντιδημοκρατικού πραξικοπήματος.

Τέλος, ως τυπικός Ισραηλινός, από τη στιγμή που μου δόθηκε δημόσιο βήμα, θα ήθελα να εκμεταλλευτώ αυτή την ευκαιρία για να στείλω μερικά προσωπικά μηνύματα. Στην Εστερ Χαγιούτ, επικεφαλής του ανωτάτου δικαστηρίου, και στον Γκάλι Μπαχαράβ-Μιάρα, τον γενικό εισαγγελέα: σας έχουν εμπιστευτεί μια από τις πιο δύσκολες και πιο σημαντικές αποστολές στην ιστορία του Ισραήλ. Αυτό είναι τεράστια ευθύνη, αλλά και μεγάλο προνόμιο, λέει ο Χαράρι γράφοντας στον Guardian. Αυτή είναι η στιγμή σας για να γράψετε ιστορία. Μη διστάσετε και μην υποχωρήσετε: προστατέψτε την ελευθερία μας.

Στον πρόεδρο Χέρτζογκ και στους αρχηγούς των κομμάτων της αντιπολίτευσης: διαφυλάξτε την ελευθερία μας και μη συμβιβάζεστε. Οταν μια τίγρη έρχεται να μας καταβροχθίσει, δεν μπορούμε να διαπραγματευτούμε συμβιβασμό, σύμφωνα με τον οποίο η τίγρη θα φάει μόνο το μισό σώμα μας. Στους έφεδρους στρατιώτες των ενόπλων δυνάμεων που σκέφτονται τι μπορούν να κάνουν: μην υπηρετείτε δικτάτορες! Το συμβόλαιό σας είναι με την ισραηλινή δημοκρατία, όχι με τους νεκροθάφτες της.

Στις ένοπλες δυνάμεις, τη Shin Bet, τη Mossad και την ισραηλινή αστυνομία: αν έρθει η στιγμή της αλήθειας, κάντε τη σωστή επιλογή. Μείνετε στην ιστορία ως προστάτες των πολιτών – όχι ως υπηρέτες δεσποτών.

Σε όλους τους διαδηλωτές που ήρθαν εδώ απόψε και σε δεκάδες άλλες διαδηλώσεις σε όλο το Ισραήλ – θέλω απλώς να πω «σας αγαπώ».

Και τελευταίο αλλά όχι λιγότερο σημαντικό, θέλω να μεταφέρω ένα ξεκάθαρο μήνυμα από όλους μας στον Νετανιάχου, τον Λέβιν, τον Ρόθμαν και τους συναδέλφους τους – αλήθεια, έχετε 64 υποστηρικτές στην Κνεσέτ, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι σας επιτρέπεται να τους σπρώχνετε όπου θέλετε. Μακριά τα χέρια σας από την ελευθερία μας.

Και καταλήγει ο Γιούβαλ Νόα Χαράρι:

Σταματήστε το πραξικόπημα – αλλιώς θα σταματήσουμε τη χώρα.

Πηγή: Guardian/ Καθημερινή

Εκρηκτική άνοδος στις ηλεκτρονικές απάτες

0

H διείσδυση του Διαδικτύου και η αύξηση των συναλλαγών με ηλεκτρονικά μέσα από τη μία και η διαρκής ανανέωση των μεθόδων e-απάτης από την άλλη έχουν ως αποτέλεσμα την αλματώδη αύξηση του κυβερνοεγκλήματος

Σε έξαρση βρίσκεται η ηλεκτρονική απάτη στην Ελλάδα, γεγονός που οφείλεται όχι μόνο στη μεγάλη διείσδυση του Διαδικτύου και των κινητών τηλεφώνων, αλλά και στο γεγονός ότι οι κυβερνοεγκληματίες ανακαλύπτουν συνεχώς νέους τρόπους εξαπάτησης. Τα στοιχεία που παρέσχε το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη σε απάντηση κοινοβουλευτικής ερώτησης, και αφορούν μόνο το διάστημα 2019-2022, φανερώνουν την αλματώδη άνοδο του κυβερνοεγκλήματος. Εάν ληφθεί υπόψη ότι πρόκειται μόνο για τις περιπτώσεις απάτης με υπολογιστή του άρθρου 386Α του Ποινικού Κώδικα που δηλώνονται στις Αρχές –συχνά όταν τα χρηματικά ποσά είναι μικρά τα θύματα δεν απευθύνονται στην Αστυνομία– τότε ενδέχεται το πραγματικό μέγεθος του ηλεκτρονικού εγκλήματος να είναι πολύ μεγαλύτερο.

Τι φανερώνουν όμως τα στοιχεία; Οτι πέρυσι, σε σχέση με το 2019, οι τελεσθείσες ηλεκτρονικές απάτες αυξήθηκαν κατά 790%, με το ποσοστό αυτό να ανέρχεται σε 52%, εάν η σύγκριση γίνει με το 2021. Τα θύματα των κυβερνοεγκληματιών αυξάνονται με γεωμετρική πρόοδο: Το 2019 η Ελληνική Αστυνομία είχε καταγράψει 619 θύματα, τα οποία διπλασιάστηκαν το 2020, με τον ρυθμό αύξησής τους να είναι αλματώδης τη διετία 2021-2022. Πέρυσι, υπήρξαν 5.914 θύματα, αριθμός που είναι μεγαλύτερος κατά 53% και κατά 385% έναντι του 2021. Πόσες από τις περιπτώσεις αυτές εξιχνιάζονται; Πέρυσι εξιχνιάστηκαν κατά περίπου δέκα φορές περισσότερες απάτες, σε σχέση με το 2019, δηλαδή 856 υποθέσεις έναντι 90.

 

Οι κυβερνοεγκληματίες ανακαλύπτουν συνεχώς νέους τρόπους εξαπάτησης.

Το αδίκημα, που αντιστοιχεί στο άρθρο 386Α του Ποινικού Κώδικα, περιλαμβάνει την αποστολή παραποιημένων ψηφιακών δεδομένων, παραπλανητικών μηνυμάτων ηλεκτρονικού ταχυδρομείου ή ιών που οδηγούν σε απώλεια περιουσίας. Σε αυτή την κατηγορία εγκλημάτων ανήκει η απατηλή αποκόμιση στοιχείων τραπεζικών καρτών, η αποστολή email που παραπέμπουν σε τυπικά μηνύματα των τραπεζών (phishing), η εισαγωγή παραπλανητικών υπερσυνδέσμων σε δημοφιλείς διαδικτυακούς τόπους, όπως και η ενσωμάτωση κακόβουλου λογισμικού κώδικα σε ιστοσελίδα. Εξίσου διαδεδομένη μορφή απάτης είναι η αποστολή ηλεκτρονικών σημειωμάτων σε φορολογούμενους πολίτες εκ μέρους «δήθεν» της Ανεξάρτητης Αρχής Δημοσίων Εσόδων. Ωστόσο, ο τρόπος αυτός εξαπάτησης δεν περιλαμβάνεται στα στοιχεία της Ελληνικής Αστυνομίας.

Μία χαρακτηριστική και αρκετά παλιά ηλεκτρονική μέθοδος εξαπάτησης έχει κατηγοριοποιηθεί ως νιγηριανή απάτη. Ο παραλήπτης ενημερώνεται μέσω email συνήθως είτε ότι αποτελεί τον μοναδικό κληρονόμο μιας πολύ μεγάλης περιουσίας, είτε ότι έναντι υψηλής αμοιβής θα μπορούσε να βοηθήσει για να μεταφερθεί εκτός Νιγηρίας –στον δικό του τραπεζικό λογαριασμό– ένα πολύ μεγάλο χρηματικό ποσό, με προϋπόθεση να αποστείλει σειρά προσωπικών στοιχείων του. Παρότι πρόκειται για εξόφθαλμη απάτη, πέρυσι τελέστηκαν 29 τέτοιου είδους απάτες, αριθμός που είναι χαμηλότερος (-37%) σε σχέση με το 2021.

 

Οπως αναφέρει το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη, οι δράστες των διαδικτυακών απατών έχουν τη δυνατότητα να αποκρύπτουν, με τη χρήση κατάλληλων εργαλείων, την πραγματική τους τοποθεσία και ταυτότητα, ενώ σε μεγάλο αριθμό υποθέσεων βρίσκονται εκτός της ελληνικής επικράτειας. Η επιλογή των υποψήφιων θυμάτων είναι κατά βάση τυχαία, αφού αποστέλλονται προς αυτά μαζικά μηνύματα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, μηνύματα «spam» ή πραγματοποιούνται κλήσεις, με αυτοματοποιημένο τρόπο, σειριακά σε όλους τους τηλεφωνικούς αριθμούς.

Εκρηκτική άνοδος στις ηλεκτρονικές απάτες-1
Τα περισσότερα ηλεκτρονικά εγκλήματα είναι δυνατόν να προληφθούν, εάν, για παράδειγμα, το θύμα-στόχος δεν κάνει κλικ στον σύνδεσμο που περιέχει μήνυμα άγνωστου αποστολέα.

Το κόλπο με τις μεγάλες αποδόσεις και εικονικά ψηφιακά καταστήματα

Εκτός όμως από την απάτη του άρθρου 386Α του Ποινικού Κώδικα που προϋποθέτει τη χρήση υπολογιστή και την αποστολή παραπλανητικών μηνυμάτων κ.λπ., σε έξαρση βρίσκεται και το είδος του εγκλήματος που βασίζεται, σε δεύτερη φάση, στη χρήση υπολογιστή.

Πρόκειται για εταιρείες-κελύφη που καταφέρνουν να αποσπάσουν σημαντικά ποσά από ανυποψίαστους πολίτες με δέλεαρ επενδύσεις με γρήγορες και εύκολες αποδόσεις.

Σε αυτές τις περιπτώσεις, ένας υπάλληλος τηλεφωνικού κέντρου, που συνήθως βρίσκεται εκτός Ελλάδας, καλεί έναν ανυποψίαστο πολίτη και του λέει αυτό που θα ήθελε να ακούσει. Με πολύ μικρό αρχικό κεφάλαιο, συνήθως 250 ευρώ, μπορεί να κερδίσει πολλά επενδύοντας σε χρηματοοικονομικά προϊόντα. Τον παραπέμπει στον εξειδικευμένο «επενδυτικό σύμβουλο», ο οποίος του εξηγεί πώς λειτουργούν, για παράδειγμα, οι επενδύσεις σε δυαδικά δικαιώματα προαίρεσης (binary options) ή σε κρυπτονομίσματα.

 

Η δράση αυτού του είδους του κυκλώματος έχει προκαλέσει, βάσει παλαιότερων εκτιμήσεων, οικονομική ζημία άνω των 200 εκατ. ευρώ, με τα θύματα, σε πολλές περιπτώσεις, να διστάζουν να καταφύγουν στις Αρχές. Κι αυτό επειδή, ιδιαίτερα συχνά, συναινούν στην εγκατάσταση στον υπολογιστή τους λογισμικού απομακρυσμένης πρόσβασης, ώστε να διευκολυνθεί η εγγραφή τους στην επενδυτική πλατφόρμα. Σε πολλές περιπτώσεις, κοινοποιούν στον μέχρι πρότινος άγνωστο συνομιλητή τους και τα στοιχεία πρόσβασης στον τραπεζικό λογαριασμό τους, ώστε να πραγματοποιηθεί εύκολα και σύντομα η μεταβίβαση του ποσού που απαιτείται για να γίνουν συνδρομητές. Το 2022 καταγράφηκαν 185 τέτοιου είδους απάτες, σύμφωνα με τα στοιχεία του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη.

Αχαρτογράφητο είναι, σε μεγάλο βαθμό, και το ακριβές μέγεθος των απωλειών από ηλεκτρονικά καταστήματα-μαϊμού. Υπολογίζεται ότι διακινήθηκαν δύο εκατομμύρια ευρώ μόνο από τους τραπεζικούς λογαριασμούς κυκλώματος που εξιχνιάστηκε πέρυσι το καλοκαίρι και είχε δημιουργήσει 12 ψεύτικα e-shops των οποίων η βραχύβια λειτουργία ήταν μικρότερη από 8 μήνες.

Σύμφωνα με τους ειδικούς, τα περισσότερα ηλεκτρονικά εγκλήματα είναι δυνατόν να προληφθούν, εάν, για παράδειγμα, το θύμα-στόχος δεν κάνει κλικ στον σύνδεσμο που περιέχει μήνυμα άγνωστου αποστολέα ή εάν αναζητήσει τα πραγματικά στοιχεία ταυτότητας των δυνάμει αντισυμβαλλομένων του.

Καθημερινή

THE NEW YORK TIMES Ισραήλ: Και ο στρατός αντιδρά στη δικαστική μεταρρύθμιση Νετανιάχου

0

Εκατοντάδες έφεδροι στρατιώτες είτε έχουν υπογράψει επιστολές εκφράζοντας απροθυμία να συμμετάσχουν σε μη ουσιώδη καθήκοντα, είτε έχουν ήδη αποσυρθεί από εκπαιδευτικές αποστολές

Το σχέδιο του Ισραηλινού πρωθυπουργού Μπέντζαμιν Νετανιάχου να περιορίσει δραματικά τις εξουσίες του Ανωτάτου Δικαστηρίου του Ισραήλ έχει προκαλέσει διαδηλώσεις εδώ και εβδομάδες, συγκλονίζει τον τεχνολογικό τομέα της χώρας και έχει εγείρει φόβους για ξέσπασμα πολιτικής βίας.

Τώρα, οι διαμαρτυρίες εμφανίζονται ακόμα και εντός του στρατού.

Εκατοντάδες έφεδροι στρατιώτες είτε έχουν υπογράψει επιστολές εκφράζοντας απροθυμία να συμμετάσχουν σε μη ουσιώδη καθήκοντα, είτε έχουν ήδη αποσυρθεί από εκπαιδευτικές αποστολές, δήλωσαν αξιωματούχοι. Οι πληγείσες μονάδες περιλαμβάνουν το Τμήμα 8200 που ασχολείται με το σήμα και την κυβερνοασφάλεια και οι απόφοιτοι του οποίου έχουν συμβάλει στην ώθηση της τεχνολογικής βιομηχανίας της χώρας, καθώς και των επίλεκτων μονάδων μάχης.

Η στρατιωτική ηγεσία φοβάται ότι η αυξανόμενη οργή στις στρατιωτικές τάξεις για τα σχέδια της κυβέρνησης θα επηρεάσει την επιχειρησιακή ετοιμότητα των ενόπλων δυνάμεων του Ισραήλ, σύμφωνα με ανώτερους στρατιωτικούς αξιωματούχους.

Επιπλέον ανησυχίες προκαλούνται για την αναταραχή εντός της Πολεμικής Αεροπορίας, με τους έφεδρους πιλότους να αναστατώνονται όλο και περισσότερο από τα κυβερνητικά σχέδια, ανέφεραν οι αξιωματούχοι. Φοβούνται επίσης ότι μπορεί να τους ζητηθεί να συμμετάσχουν σε παράνομες επιχειρήσεις και ότι οι περιορισμοί στο δικαστικό σώμα του Ισραήλ μπορεί να ενισχύσουν τις ξένες εκκλήσεις για δίωξή τους στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο, ανέφεραν οι αξιωματούχοι. Οι έφεδροι πιλότοι συχνά ηγούνται των τακτικών αεροπορικών επιδρομών του Ισραήλ στη Συρία και τη Λωρίδα της Γάζας, ενώ θα εμπλέκονταν επίσης σε οποιαδήποτε μεγάλη ισραηλινή επίθεση σε πυρηνικές εγκαταστάσεις στο Ιράν.
Ισραήλ: Και ο στρατός αντιδρά στη δικαστική μεταρρύθμιση Νετανιάχου-1
Εφεδροι διαδηλώνουν σε εθνική οδό μεταξύ Τελ Αβίβ και Ιερουσαλήμ. (©Associated Press)

Η αναταραχή εντός του στρατού είναι η τελευταία έξαρση της αντίθεσης στα σχέδια της κυβέρνησης να αναθεωρήσει το δικαστικό σύστημα μετά τις διαδηλώσεις που έφεραν εκατοντάδες χιλιάδες Ισραηλινούς στους δρόμους πόλεων όπως το Τελ Αβίβ. Εξέχοντες Αμερικανοεβραίοι επέκριναν επίσης τα κυβερνητικά σχέδια και την Κυριακή ο Μάικλ Μπλούμπεργκ, ο πρώην δήμαρχος της Νέας Υόρκης, έγραψε σε ένα άρθρο στους New York Times αναφέροντας ότι ο Νετανιάχου «φλερτάρει με την καταστροφή».

Για πολλούς Ισραηλινούς, όμως, η οργή εντός του στρατού είναι ίσως η πιο ανησυχητική και σημαντική αντίδραση στους σχεδιασμούς, οι οποίοι θα αυξήσουν τον κυβερνητικό έλεγχο στον τρόπο επιλογής των δικαστών, θα περιορίσουν τη δυνατότητα του Ανωτάτου Δικαστηρίου να απορρίπτει νέες νομοθεσίες και θα διευκολύνουν το Κοινοβούλιο να ακυρώνει αποφάσεις του δικαστηρίου.

Σχεδόν 50 μοίραρχοι που εκπροσωπούν εκατοντάδες έφεδρους πιλότους συναντήθηκαν την Παρασκευή με τον αρχηγό της ισραηλινής Πολεμικής Αεροπορίας για να εκφράσουν τις αμφιβολίες τους σχετικά με τις προσπάθειες της δικαστικής αναθεώρησης, σύμφωνα με πέντε Ισραηλινούς στρατιωτικούς αξιωματούχους που είτε παρακολούθησαν τη συνάντηση είτε ενημερώθηκαν γι’ αυτήν και οι οποίοι επέμεναν στην ανωνυμία επειδή δεν είχαν εξουσιοδότηση να μιλήσουν δημόσια. Το σώμα των πιλότων στελεχώνεται στη συντριπτική του πλειονότητα από εφέδρους, που κατά κανόνα παρουσιάζονται για υπηρεσία τρεις ή τέσσερις φορές τον μήνα.

Τριάντα επτά πιλότοι από βασική μοίρα μαχητικών αεροσκαφών F-15 απηύθυναν αργότερα επιστολή στον αρχηγό της Πολεμικής Αεροπορίας, λέγοντας ότι θα αποχωρήσουν από την εκπαίδευση για μέρος αυτής της εβδομάδας, ενώ τόνισαν ότι παραμένουν διαθέσιμοι για μάχιμες αποστολές, σύμφωνα με τρεις αξιωματούχους που ενημερώθηκαν για την επιστολή.

Πολλοί Ισραηλινοί πιστεύουν ότι το σχέδιο της κυβέρνησης για αναμόρφωση του δικαστικού συστήματος θα υπονομεύσει τη δημοκρατία της χώρας. Αυτή την άποψη συμμερίζονται πολλοί αξιωματικοί του στρατού, αρκετοί από τους οποίους έχουν συμμετάσχει σε τακτικές διαδηλώσεις, ακόμα και παρά το γεγονός ότι η ανάλυση των δημοσκοπήσεων από τις γενικές εκλογές του Νοεμβρίου υποδηλώνει ότι ο κυβερνητικός συνασπισμός έλαβε ισχυρή υποστήριξη και από στρατιώτες.

Για τους υποστηρικτές της κυβέρνησης, οι δικαστικές αλλαγές που προωθεί μέσω του Κοινοβουλίου είναι ένα ουσιαστικό μέσο για να δοθεί στην πλειοψηφία των εκλεγμένων νομοθετών το προβάδισμα έναντι των μη εκλεγμένων δικαστών. Εντούτοις, για τους επικριτές της, η αναθεώρηση θα αφαιρέσει έναν από τους ελάχιστους ελέγχους έναντι της αυθαιρεσίας της κυβέρνησης, σε μια χώρα που δεν διαθέτει επίσημο σύνταγμα, απειλώντας τα δικαιώματα των μειονοτήτων του Ισραήλ.

Και οι δύο πλευρές έχουν κατηγορήσει η μία την άλλη για απόπειρα πραξικοπήματος και μια πρόσφατη δημοσκόπηση έδειξε ότι περισσότερο από το ένα τρίτο των Ισραηλινών φοβάται ότι μπορεί να ξεσπάσει εμφύλιος πόλεμος λόγω της κρίσης. Οι Ισραηλινοί γίνονται μάρτυρες μαζικών συγκεντρώσεων κάθε εβδομάδα ενάντια στις προτάσεις της κυβέρνησης από την αρχή του έτους, σε ένα από τα μεγαλύτερα κύματα διαμαρτυριών στην ιστορία του Ισραήλ.

Αυτές οι εντάσεις αναστατώνουν τον στρατό, ο οποίος θεωρείτο ότι ενοποίησε κατά τα άλλα κατακερματισμένα τμήματα της κοινωνίας και ο οποίος παραμένει ουσιαστικός παράγων για την ασφάλεια μιας χώρας που βρίσκεται εγκλωβισμένη σε πολλές συγκρούσεις χαμηλής έντασης, συμπεριλαμβανομένου του Ιράν.

Η συνάντηση της Παρασκευής μεταξύ των σχεδόν 50 αξιωματικών από το σώμα των έφεδρων πιλότων και του διοικητή της Πολεμικής Αεροπορίας, υποπτέραρχου Τόμερ Μπαρ, πραγματοποιήθηκε στο αρχηγείο της Πολεμικής Αεροπορίας και ήταν τεταμένη και φορτισμένη, είπαν οι συμμετέχοντες.

Σύμφωνα με αρκετούς στρατιωτικούς αξιωματούχους, οι ανησυχίες των εφέδρων περιελάμβαναν ερωτήματα για την ίδια τη δικαστική αναθεώρηση, καθώς και τον φόβο ότι η κυβέρνηση, στην οποία ηγούνται εν μέρει ακροδεξιοί ηγέτες, μπορεί να τους διατάξει να εφαρμόσουν κάτι που θα έκριναν παράνομο.

Ισραήλ: Και ο στρατός αντιδρά στη δικαστική μεταρρύθμιση Νετανιάχου-2
Εφεδροι στους δρόμους. (©Associated Press)

Την περασμένη εβδομάδα, ο ακροδεξιός υπουργός Οικονομικών Μπαζαλέλ Σμότριτς ζήτησε από το κράτος να «εξαφανίσει» παλαιστινιακή πόλη που βρίσκεται στο επίκεντρο της πρόσφατης βίας στην κατεχόμενη Δυτική Οχθη. Ενας από τους συμμετέχοντες στη συνάντηση ρώτησε πώς θα μπορούσε ένας πιλότος να γνωρίζει με σιγουριά πως, όταν του δοθούν οι συντεταγμένες για να βομβαρδίσει έναν συγκεκριμένο στόχο, δεν θα εξυπηρετούσε μία τέτοια ατζέντα, σύμφωνα με τρεις αξιωματούχους.

Επειδή η αναθεώρηση θα υπονομεύσει τη δικαστική ανεξαρτησία στο Ισραήλ, ενδεχομένως να ενισχύσει το επιχείρημα ότι το ισραηλινό δικαστικό σύστημα δεν είναι κατάλληλο να αποφανθεί για φερόμενα εγκλήματα που διέπραξαν Ισραηλινοί, σύμφωνα με τον Ρόι Σόντορφ, προσφάτως αφυπηρετήσαντα αναπληρωτή γενικό εισαγγελέα για διεθνείς νομικές υποθέσεις.

Με τη σειρά του, αυτό θα μπορούσε να αυξήσει την πίεση στους εισαγγελείς στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο της Χάγης προκειμένου να αποδώσουν κατηγορίες σε Ισραηλινούς αξιωματικούς, σύμφωνα με τον Σόντορφ, ο οποίος επέβλεπε τις προσπάθειες για την προστασία των Ισραηλινών αξιωματικών από διεθνείς διώξεις.

Αν και δεν εκφράστηκαν επίσημες απειλές για αποφυγή εφεδρικού καθήκοντος στην ίδια τη συνάντηση, όλα πλην τριών από τα 40 μέλη της Μοίρας 69, βασικής δύναμης κρούσης που πετά με μαχητικά αεροσκάφη F-15, έγραψαν αργότερα στον υποπτέραρχο Μπαρ ότι θα αποσυρθούν από την εκπαίδευση για μέρος αυτής της εβδομάδας, αλλά παραμένουν διαθέσιμοι για αποστολές μάχης.

Σε κοινή επιστολή προς τον Νετανιάχου και τον υπουργό Αμυνας Γιόαβ Γκάλαντ τη Δευτέρα και οι 10 εν ζωή πρώην αρχηγοί της Πολεμικής Αεροπορίας εξέφρασαν «μεγάλη ανησυχία για τις διεργασίες που λαμβάνουν χώρα στο κράτος του Ισραήλ και στην Πολεμική Αεροπορία».

Η επιστολή έλεγε μεταξύ άλλων: «Φοβόμαστε για τις συνέπειες αυτών των διεργασιών και τη σοβαρή και απτή απειλή που μπορεί να γίνει αντιληπτή για το κράτος του Ισραήλ».

Η κυβέρνηση έχει απορρίψει σε μεγάλο βαθμό τις ανησυχίες και τις προειδοποιήσεις των εφέδρων ως την οργή μιας προνομιούχου ελίτ που φοβάται να χάσει τον κυρίαρχο ρόλο της στην κοινωνία.

Οι αμφιταλαντευόμενοι έφεδροι «δεν είναι πατριώτες», δήλωσε ο Γκαλίτ Ντιστέλ Ατμπαριάν, υπουργός Πληροφοριών, σε ανάρτηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης το βράδυ της Κυριακής. «Δεν είναι το αλάτι της γης. Δεν είναι σιωνιστές. Δεν είναι τα καλύτερα παιδιά μας. Δεν είναι υπέροχοι άνθρωποι. Δεν είναι ο λαός του Ισραήλ».

Ισραήλ: Και ο στρατός αντιδρά στη δικαστική μεταρρύθμιση Νετανιάχου-3
Συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου υπό τον Μπέντζαμιν Νετανιάχου. (©Associated Press)

Το βράδυ της Δευτέρας, ο Νετανιάχου, ο οποίος υπηρέτησε ως αξιωματικός σε μονάδα κομάντο, ανέφερε σε ομιλία του ότι οι ενέργειες των εφέδρων «απειλούν τα θεμέλια της ύπαρξής μας».

«Υπάρχει χώρος για διαμαρτυρία, δεν υπάρχει χώρος για απόρριψη της στρατιωτικής θητείας», είπε ο Ισραηλινός πρωθυπουργός δίπλα στον ακροδεξιό υπουργό Εθνικής Ασφάλειας, Ιταμάρ Μπεν-Γκβιρ, στον οποίο δεν επετράπη να υπηρετήσει στον στρατό τη δεκαετία του 1990 λόγω ανησυχιών για τις εξτρεμιστικές του απόψεις.

Ωστόσο, ορισμένα μέλη της κυβέρνησης εμφανίστηκαν πιο συμβιβαστικά. «Η κατάσταση απαιτεί συνομιλίες και, μάλιστα, σύντομα», είπε ο υπουργός Αμυνας.

Υπάρχει επίσης συζήτηση μεταξύ των ίδιων των εφέδρων για το αν θα πολιτικοποιήσουν τη στρατιωτική θητεία.

Καθώς οι αναφορές για τη δυσαρέσκεια των εφέδρων εξαπλώθηκαν το Σαββατοκύριακο, ένας έφεδρος πτέραρχος της Πολεμικής Αεροπορίας, ο Ορι Σάιφερτ, απηύθυνε ανοιχτή επιστολή στους συναδέλφους του εφέδρους, ζητώντας να συνεχίσουν να υπηρετούν ως πιλότοι παρά την αντίθεσή τους στη δικαστική αναθεώρηση.

«Οπως πολλοί από εμάς, είμαι επίσης ιδιαίτερα ενοχλημένος και φοβάμαι την πορεία» της κυβέρνησης, έγραψε ο Σάιφερτ στην επιστολή, την οποία έλαβαν οι New York Times. Ωστόσο, πρόσθεσε, «πρέπει να διατηρήσουμε την ισχύ της Πολεμικής Αεροπορίας και την ισχύ των αμυντικών δυνάμεων του Ισραήλ».

«Στους έφεδρους αδελφούς μου λέω: διαμαρτυρηθείτε και υπηρετήστε, υπηρετήστε και διαμαρτυρηθείτε», πρόσθεσε ο Σάιφερτ.

Εφεδροι που έχουν ήδη επιλέξει να περιορίσουν το εθελοντικό τους καθήκον είπαν ότι η απόφαση ήταν εξαιρετικά δύσκολη. Ενας έφεδρος συνταγματάρχης στη Μονάδα 8200 –ένας από τους περισσότερους από 500 έφεδρους της μονάδας κυβερνοασφάλειας που υπέγραψαν επιστολή που επέκρινε τη δικαστική μεταρρύθμιση– είπε ότι η απόφαση τον βασάνισε πολύ και ότι θα επέστρεφε γρήγορα στην υπηρεσία αν ξεσπούσε πόλεμος.

«Αν βρεθούμε σε μια κατάσταση όπου θα σημειωθεί επιθετική κίνηση εναντίον του Ισραήλ», είπε ο 47χρονος συνταγματάρχης, ο οποίος αρνήθηκε να αναφέρει το όνομά υπό τον φόβο απειλών ασφαλείας από ξένους εχθρούς του Ισραήλ, «όλοι μας θα είμαστε εκεί για να προστατεύσουμε τους πολίτες του Ισραήλ».

Καθημερινή

Γόρδιοι δεσμοί διαχρονικής ανεπάρκειας

2

Την ευθύνη για κάθε συστημική αποτυχία-τραγωδία φέρουν όσοι διοικούν τον τόπο την ώρα που συμβαίνει. Χωρίς συζήτηση. Πίσω όμως από την τραγωδία στα Τέμπη κρύβονται αμέτρητες νεοελληνικές παθογένειες. Πρώτα απ’ όλα, η διαχρονική ανεπάρκεια και φαυλότητα του πολιτικού συστήματος. Ο ΟΣΕ εξελίχθηκε σε μια τεράστια μαύρη τρύπα σπατάλης και κακοδιαχείρισης λόγω των πολιτικών και των κομμάτων που κυβέρνησαν τη χώρα για πάρα πολλά χρόνια. Διόριζαν χωρίς τέλος, ξόδευαν χωρίς αύριο και ποιος ξέρει τι άλλο… Η χώρα χρεοκόπησε λόγω και του ΟΣΕ. Ηλθε μετά η τρόικα, η οποία αποφάσισε ότι το ελληνικό πολιτικό προσωπικό δεν ενδιαφέρεται να τον εκσυγχρονίσει και επέβαλε σκληρές περικοπές σε προσωπικό και μισθούς. Από το ένα άκρο πήγαμε στο άλλο. Κατόπιν ήλθαν και οι Βρυξέλλες, οι οποίες αποφάσισαν να σπάσουν τον ελληνικό σιδηρόδρομο σε κομμάτια. Ενα σύστημα διαλυμένο έγινε ακόμη πιο μπερδεμένο με αλληλοεπικαλύψεις ευθυνών. Η ιδιωτικοποίηση δεν ήταν πανάκεια, γιατί η εταιρεία που αποφάσισε να επενδύσει στην ΤΡΑΙΝΟΣΕ αντιμετώπισε την Ελλάδα σαν μια τριτοκοσμική χώρα ευκαιρίας. Μας… φλόμωσε σε δελτία Τύπου για το «Βέλος» που ποτέ δεν έπιασε (ευτυχώς μάλλον) τη διαφημιζόμενη ταχύτητα, αλλά στην πράξη λειτούργησε χωρίς επαγγελματισμό.

Οπως κάθε νεοελληνική ακτινογραφία, και αυτή του ΟΣΕ περιέχει έντονα στοιχεία διαπλοκής και λαμογιάς, έλλειψη αξιοκρατίας και αξιολόγησης.

Οπως κάθε νεοελληνική ακτινογραφία, και αυτή εδώ περιέχει έντονα στοιχεία διαπλοκής και λαμογιάς. Διαγωνισμοί ακυρώνονται, μένουν μετέωροι, εταιρικά σχήματα διαλύονται εσκεμμένα, τα πάντα υπερτιμολογούνται, και στο τέλος κανείς δεν ελέγχει πού πήγαν τα χρήματα του ελληνικού λαού. Εχει βέβαια και ανεπαρκή Δικαιοσύνη, καθώς συμβάσεις και διενέξεις εκκρεμούν επί χρόνια στα δικαστήρια. Κανένας σχεδιασμός, όσο αποφασιστικός και αν είναι, δεν έχει νόημα αν πρέπει να περιμένει το ΣτΕ ή το Ελεγκτικό Συνέδριο να ξεμπλέξει διάφορες υποθέσεις.

Η ακτινογραφία θα δείξει ασφαλώς και τα υπόλοιπα κλασικά: έλλειψη αξιοκρατίας και αξιολόγησης, συνδικαλιστές που καταγγέλλουν αλλά εμποδίζουν την εμπέδωση πειθαρχίας και επαγγελματισμού, λίγα ρουσφέτια, άσχετους ανθρώπους σε θέσεις-κλειδιά. Εχει ακόμη και τη συστηματική κλοπή καλωδίων και κομματιών σιδηροδρομικών γραμμών χωρίς καμία συνέπεια. Δεν λείπει τίποτα από την ακτινογραφία. Το μέγα ζήτημα είναι τι κάνουμε, πώς ξεμπλέκουμε αυτά τα κουβάρια που κρατάνε τη χώρα πίσω σε πάμπολλους τομείς, πώς διασφαλίζουμε ότι κάποιο κομμάτι του ελληνικού κράτους δεν θα λιώσει την κρίσιμη στιγμή ή δεν θα επιτρέψει να συμβεί μία ακόμη τραγωδία; Γιατί η αλήθεια είναι ότι αυτήν τη στιγμή είμαστε γυμνοί και αθωράκιστοι, όχι μόνο στα τρένα. Ούτε η επανίδρυση του κράτους, ούτε η τρόικα, ούτε το επιτελικό κράτος, τίποτα δεν έχει καταφέρει να λύσει αυτούς τους γόρδιους δεσμούς που μας καθηλώνουν, και ενίοτε σκοτώνουν…

Καθημερινή

Η ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΑΠΑΙΤΕΙ ΚΑΘΑΡΣΗ

14
του Παντελή Σαββίδη
Η τραγωδία απαιτεί κάθαρση. Και η κάθαρση θα επέλθει. Κυρίως με την μετωπική αντιπαράθεση εναντίον όσων έχουν θέσει στόχο τους την αναπαραγωγή του εκάστοτε εξουσιαστικού αφηγήματος, έστω και αν οι ενέργειες της εξουσίας έβλαψαν κατάφωρα την κοινωνία. Η περίπτωση των Τεμπών είναι μια τέτοια βαριά βλάβη. Θα αναδειχθεί και αν η κοινωνία επιθυμεί να την παρακάμψει, ας το κάνει. Δική της είναι η ευθύνη της πορείας της.
Τα Τέμπη ανέδειξαν την ανυπαρξία κράτους. Και αυτό είναι πολύ επικίνδυνο. Ανέδειξαν ένα κράτος χωρίς συνοχή και χωρίς την ικανότητα να ιεραρχίσει τα προβλήματα. Ένα κράτος ευτελές στην πολιτική που ασκούν τα κόμματα που συγκροτούν την πολιτική του διάσταση. Όταν ένας νεαρός υπουργός της κυβέρνησης με ύφος χιλίων καρδιναλίων ζητά απο την αντιπολίτευση να ντρέπεται που έθεσε στη βουλή θέμα ασφάλειας των σιδηροδρόμων και μετά απο μερικές ημέρες δεκάδες νέοι άνθρωποι να χάνουν την ζωή τους σε σιδηροδρομικό ατύχημα, τότε κάτι πολύ σάπιο υπάρχει στην πολιτική του Βασιλείου της Αθήνας.
Και όταν η κυβέρνηση και οι μηχανισμοί της επιχειρούν να περάσουν την αντίληψη ότι επρόκειτο για ένα ανθρώπινο λάθος και θα τιμωρηθεί ο υπαίτιος, αποκαλύπτεται ότι η κυβέρνηση, η βασικώτερη συνιστώσα του κράτους, δεν θέλει να το αλλάξει.
Το κράτος δεν θα αλλάξει. Και αυτή είναι η διαρκής τραγωδία μας. Δεν θέλουν να το αλλάξουν αυτοί που έχουν την δύναμη να το κάνουν. Διότι αυτό είναι το κράτος που επιθυμούν. Είναι το κράτος που λυμαίνονται. Ο εξορθολογισμός του θα περιορίσει τις δυνατότητές τους να το απομυζούν.
Αυτό το κράτος, όμως, είναι επικίνδυνο για όλους εμάς. Διότι οι σαθρές δομές του δεν εξικνούνται στη λειτουργία των σιδηροδρόμων ή σε ένα ανασφαλές οδικό δίκτυο. Η λογική του ημετέρου που θα το αναπαράγει απο την θέση που θα τοποθετηθεί είναι η κυρίαρχη ιδεολογική συνιστώσα του.
Όλοι οι καίριοι τομείς του κράτους, όλοι οι θεσμοί του λειτουργούν με την ίδια λογική, την ίδια νοοτροπία, την ίδια ιδεολογία. Στην περίπτωση του σιδηροδρόμου είχαμε την τραγωδία των Τεμπών. Τι θα γίνει στην περίπτωση που χρειασθεί η ενεργοποίηση άλλων θεσμών, όπως οι Ένοπλες Δυνάμεις;
Ειλικρινά, δεν υπονοώ τίποτε για την σημερινή ηγεσία τους, την οποία σέβομαι και πολλοί επαινούν, αλλά είναι διαχρονική η συνήθεια να τοποθετούνται επικεφαλής οι φίλα προσκείμενοι στις εκάστοτε κυβερνήσεις. Με τη νοοτροπία που υπάρχει στην κρατική λειτουργία, θα μπορέσουν να ανταποκριθούν στην κρίσιμη στιγμή; Πέρα απο όσα όλοι λέμε για να κρατήσουμε ψηλά και το ηθικό και του στρατεύματος και της κοινωνίας;
Το ίδιο ισχύει και για τους άλλους θεσμούς των Σωμάτων Ασφαλείας. Και αναφέρομαι σε αυτούς διότι αν χρειασθούν- ο μη γένοιτο- απο την αποτελεσματικότητά τους θα εξαρτηθεί η ύπαρξή μας.
Το δεύτερο που θα ήθελα να σχολιάσω είναι η πολιτική νοοτροπία των πρωθυπουργών του. Σε κρίσιμες στιγμές λένε ένα “αναλαμβάνω την πολιτική ευθύνη” και τελείωσαν. Αναλαμβάνουν μετά οι κομματικοί και ιδεολογικοί μηχανισμοί τους για να “καθαρίσουν”.
Ο σημερινός πρωθυπουργός με όσα μπορώ να φέρω στη μνήμη μου, ανέλαβε δύο φορές την πολιτική ευθύνη. Την μια με τις υποκλοπές, για τις οποίες μας είπε ότι δεν γνώριζε και αυτό απο μόνο του ήταν αιτία προβληματισμού (αν δεν γνώριζε τις υποκλοπές, πόσα άλλα δεν γνωρίζει ασκώντας την εξουσία) και μια με τα Τέμπη. Την μια απέπεμψε άμεσους συνεργάτες του, την άλλη, το βάρος θα πέσι στον Σταθμάρχη. Πόσες φορές ο πρωθυπουργός πρέπει να αναλάβει την πολιτική ευθύνη για να την νοιώσει βαριά στους ώμους του; Και τι σημαίνει αναλαμβάνω την πολιτική ευθύνη;
Κομβικό σημείο της νεότερης πολιτικής εξέλιξης της χώρας υπήξε ο Διχασμός του 1916. Η χώρα χωρίσθηκε στα δύο και απο τότε το μίσος των δύο μερών δεν έχει κατασιγάσει.
Ο Διχασμός δεν τελείωσε το 1922. Συνεχίζεται ως σήμερα με την άθλια χρήση της προδοσίας εκατέρωθεν.
Εκείνος ο Διχασμός είναι που κινεί υποσυνείδητα την σημερινή πολιτική συμπεριφορά μας. Διακρίνεται σε μια κατακερματισμένη κοινωνία που αναζητά σανίδα σωτηρίας. Η ίδια δεν δείχνει να μπορεί να την βρει. Και η πνευματική της τάξη η οποία θα μπορούσε να την βοηθήσει, δεν υπάρχει. Είναι τρομερή η πνευματική ρηχότητα στο δημόσιο λόγο. Οι διανοούμενοι εξ ορισμού, ασκούν κριτική στην εξουσία. Στην Ελλάδα υπηρετούν την εξουσία. Η πολιτική της τάξη προσπαθεί να γαντζωθεί πάση θυσία απο την εξουσία (τα λεφτά και η δόξα είναι πολλά) και η οικονομική της τάξη θέλει ένα αποσαθρωμένο κράτος για να το λυμαίνεται.
Θα μου πείτε δεν αφήνω καμιά αχτίδα αισιοδοξίας. Καλύτερα. Να ενσκήψουμε στις τεράστιες αδυναμίες μας και να επιχειρήσουμε να τις λύσουμε. Ποιοι θα το κάνουμε; Εδώ δεν έχω απάντηση.
ΥΓ1: Είναι επιτακτική ανάγκη η χώρα να πάει σε εκλογές. Η Κυβέρνηση δεν θα μπορεί απο δω και πέρα να κυβερνήσει. Η αμφισβήτησή της είναι έντονη. Θα αντιμετωπίζει καθημερινά ταραχές. Ο ήδη ξεχαρβαλωμένος κρατικός τομέας δεν θα μπορεί να λειτουργεί. Η πρόταση για άμεσες εκλογές δεν αποσκοπεί πουθενά αλλού απο το να αναλάβει τις ευθύνες της η κοινωνία. Και να υπάρξει μετά απο αυτές μια ανασύνταξη και του κράτους. Για να επιτευχθεί χρειάζεται μια πολυκομματική κυβέρνηση. Για να κατασιγάσουν και τα πάθη και για να αναπτυχθεί κουλτούρα συνεργασίας. Οι εντάσεις είναι επικίνδυνες.
ΥΓ2: Η Κάθαρση που απαιτεί η Τραγωδία είναι η δημιουργία ενός σύγχρονου, δημοκρατικού, λειτουργικού κράτους.

Πέτρος Χουχούλης: Η Κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε, και πώς φτάσαμε ώς εδώ.

1

του Πέτρου Χουχούλη*

Η τελευταία τραγωδία που ταλανίζει το Ελληνικό κοινό προκαλεί πολυποίκιλες αντιδράσεις, αλλά δεν θα μπορέσουμε ποτέ να φτάσουμε σε ασφαλή συμπεράσματα εάν δεν ξεκινήσουμε από τα αίτια όπως αυτά διαμορφώθηκαν πολλές δεκαετίες πρίν, όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και σε άλλα κράτη, όπως γιά παράδειγμα την Μεγάλη Βρετανία, όπου έτυχαν πολύ διαφορετικής αντιμετώπισης, με πολύ διαφορετικά αποτελέσματα.
 
Ήμουν φοιτητής στο Λονδίνο όταν αγόρασα και διάβασα το βιβλίο του Will Hutton “The State we are in”, ISBN-10 ‏ : ‎0099366819, ISBN-13 ‏ : ‎978-0099366812, και συναρπάστηκα από τον δομημένο λόγο και την εποικοδομητική κριτική του προσφάτως εκλειπώντος (τότε) καθεστώτος Θάτσερ, κάτι μάλλον άγνωστο στην Ελληνική πολιτική σκηνή της εποχής, και θα μπορούσε να πεί κανείς ακόμα και σήμερα.
 
Ανάμεσα στις πολλές εύστοχες κριτικές θυμάμαι ακόμα την καταγγελία της αποτυχίας σειράς ιδιωτικοποιήσεων στην χώρα, προεξαρχόντων των εταιριών ύδρευσης που αντιμετώπισαν το νερό ώς μία αστείρευτη πηγή εμπορικής εκμετάλλευσης, με τραγικά αποτελέσματα όταν τα αποθέματα μειώθηκαν δραματικά. Μία άλλη, κάπως λιγότερο τρανταχτή περίπτωση – που αρνήθηκε να την αναλάβει ακόμα και η ίδια η Θάτσερ ως υπερβολική, αλλά συντελέστηκε επί του διαδόχου της Τζόν Μέϊτζορ – αποτελούσε η ιδιωτικοποίηση των Βρετανικών Σιδηροδρόμων, που εξαγοράστηκαν σε κάποιες περιπτώσεις από τους εμπορικούς ανταγωνιστές τους, τις ιδιωτικές εταιρίες λεωφορείων που προέβησαν σε αυτήν την επένδυση με μοναδικό στόχο την πλήρη απαξίωση των σιδηροδρόμων και το ακόμα μεγαλύτερο οικονομικό κέρδος γιά τις ιδιωτικές εταιρίες λεωφορείων!
 
Πολύ σύντομα δεν άργησαν να φανούν και τα αποτελέσματα αυτής της πολιτικής στον τομέα της ασφάλειας. Όπως φαντάζεστε, οι ιδιωτικές εταιρίες που ανέλαβαν την διαχείρηση των τραίνων δεν υπήρξαν ιδιαίτερα γαλαντόμες στον τομέα της ασφάλειας, με αποτέλεσμα μία σειρά από σοβαρά σιδηροδρομικά δυστυχήματα με σημαντικό αριθμό νεκρών. Το αποτέλεσμα ήταν η αρνητική αντίδραση του Βρετανικού κοινού, η αντίστοιχη σπασμωδική αντίδραση της Βρετανικής κυβέρνησης και η συνειδητοποίηση από πλευράς των ιδιωτικών εταιριών που ανέλαβαν τους Βρετανικούς Σιδηροδρόμους ότι ήταν καιρός να ασχοληθούν στα σοβαρά με τα σιδηροδρομικά ζητήματα.
 
Γιά να είμαι ειλικρινής δεν γνωρίζα τι είχε γίνει έκτοτε με τους Βρετανικούς Σιδηροδρόμους, ψάχνοντας όμως βρήκα ότι την τελευταία δεκαετία, τουλάχιστον, τα Βρετανικά τρένα είναι από τα ασφαλέστερα στην Ευρώπη και σε ολόκληρο τον πλανήτη, ενώ παράλληλα έχουν αρχίσει να κρατικοποιούνται, αλλά προφανώς αυτή την φορά είναι πραγματικά ανταγωνιστικά απέναντι στα άλλα μέσα μαζικής μεταφοράς μεγάλων αποστάσεων, υπερδιπλασιάζοντας τον αριθμό των επιβατών σε σχέση με την εποχή της αρχικής ιδιωτικοποίησης, οπότε δεν κινδυνεύουν πιά από τον ανταγωνισμό των λεωφορείων.
 
Στην Ελλάδα τα πράγματα πήραν μία διαφορετική τροχιά, εφόσον όταν οι Βρετανοί είχαν Θατσερισμό, εμείς είχαμε Παπανδρεϊσμό. Φυσικά όπως και στην Βρετανία οι ιδιωτικές επιχειρήσεις λεωφορείων υποσκέλισαν τους κρατικούς σιδηροδρόμους που, αντί να γίνουν πιό ανταγωνιστικοί με την πάροδο του χρόνου, παρέμειναν φέουδο κομματικών ανταγωνισμών και έχασαν σταδιακά το μεγαλύτερο μερίδιο της αγοράς στα ΚΤΕΛ που ως ιδιωτική επιχείρηση με βάση το κέρδος δεν σταμάτησαν ποτέ να μεταλλάσσονται, να βελτιώνονται, και να αυξάνουν τις δρομολόγια εξυπηρέτησης προς νέους προορισμούς, έστω και με αργό ρυθμό, κερδίζοντας σε μεγάλο βαθμό το μερίδιο της αγοράς που έχαναν οι κρατικοί σιδηρόδρομοι, οι οποίοι με την πάροδο του χρόνου αύξαναν μόνο τα χρέη τους. Υπήρξαν όμως και περιπτώσεις που ιδιωτικά συμφέροντα κατάφεραν να επηρεάσουν πολλές και διαφορετικές κυβερνήσεις με αποτέλεσμα να ζημιωθούν οι κρατικοί σιδηρόδρομοι γιά να αυξήσουν τα κέρδη τους. Συνέβη κάποτε στην Βρετανία, “συμβαίνουν και εις Παρισίους”, σιγά μην ήταν η Ελλάδα η εξαίρεση σε αυτή την ιστορία…
 

Όλα αυτά μέχρι που ήρθε το πλήρωμα του χρόνου και η Ελλάδα πρακτικά χρεοκόπησε, οπότε αναγκάστηκε να κάνει περικοπές σε όλους τους τομείς, ιδιαίτερα σε αυτούς που ήταν ζημιογόνοι, και ένας από τους πλέον ζημιογόνους οργανισμούς δεν ήταν άλλος από τον ΟΣΕ. Οι εργαζόμενοι στους Ελληνικούς Σιδηροδρόμους που με την πάροδο του χρόνου έβαιναν μειούμενοι επειδή κάποιος έπρεπε να πληρώσει την ζημιά πάλεβαν γιά χρόνια χωρίς υποστήριξη, όσο και να προσπαθούσαν όμως υπήρχε ένας βραχνάς που δεν μπορούσαν να αποβάλουν από πάνω τους: Τα παλιά συσσωρευμένα χρέη του ΟΣΕ. Αυτό είναι ένα ζήτημα που εν τέλει αντιλήφθηκαν και οι Ελληνικές κυβερνήσεις εδώ και τουλάχιστον μία δωδεκαετία, αρχίζοντας στις 9/2/2011, αλλά το εμπόδιο που είχαν να αντιμετωπίσουν ήταν μεγαλύτερο από το ανάστημα τους: Η Κομισιόν έπρεπε να εγκρίνει την εξάλειψη του χρέους του ΟΣΕ ώς “μη κρατική επιχορήγηση” με την απόφαση υπ’ αριθμόν C(2017)3987, η ίδια Κομισιόν που προσπαθεί ακατάπαυστα να προωθήσει την χρήση των Σιδηροδρόμων ως ασφαλών και φιλικών προς το περιβάλλον μεταφορικών μέσων, χρειάστηκε μιά εξαετία γιά να επιτρέψει στον ΟΣΕ να συνεχίσει να υπάρχει, μόλις στις 16/6/2017, αλλά και πάλι η λύτρωση από ένα χρέος άνω των 10 δισεκατομμυρίων χρειάστηκε άλλη μία εξαετία, και δημοσιεύθηκε επιτέλους στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως μόλις ένα μήνα πρίν, τον Ιανουάριο του 2023, ώς η υπ’ αριθμόν 351074/07.12.2021 κοινή απόφαση των Υπουργών Οικονομικών και Υποδομών και Μεταφορών. Η εξάλειψη του χρέους όμως δεν θα μπορούσε να λύσει τα προβλήματα υποδομών που είναι και η πραγματική αιτία της έλλειψης ασφάλειας στην λειτουργία των κρατικών Σιδηροδρόμων εν μία νυκτί.

Μπορεί να λέει ο καθένας ό,τι θέλει γιά την απειρία και την ανεπαρκή εκπαίδευση του σταθμάρχη της Λάρισας, γιά το εάν επιλέχθηκε με πολιτικά κριτήρια και οποιαδήποτε άλλη ηλίθια πληροφορία, αλλά όλα αυτά είναι ανούσιες λεπτομέρειες μπροστά στα βαθύτερα αίτια της κακοδαιμονίας που μας κατατρύχει γενικώς και αορίστως, οριζοντίως και καθέτως. Δεν είναι όλα μαύρα, δυστυχώς όμως γιά τους κρατικούς σιδηροδρόμους το δυστύχημα συνέβη στην πιό ακατάλληλη στιγμή, όταν επιτέλους κατάφεραν να ξεφορτωθούν τον μεγαλύτερο βραχνά, και ήταν έτοιμοι να ανακάμψουν, και τώρα μετά από όλη αυτή την αρνητική δημοσιότητα θα έχουν να αντιμετωπίσουν την απόλυτη δυσπιστία του ελληνικού κοινού όταν αυτό θα έχει να αποφασίσει εάν θα μετακινηθεί με κάποιο μέσο μαζικής μεταφοράς, κάτι που θα μεταφραστεί αναπόφευκτα σε πτώση πωλήσεων εισιτηρίων, και, ποιός ξέρει, ίσως καινούργια χρέη;
 

Το γεγονός παραμένει ότι οι σιδηρόδρομοι, είτε κρατικοί είτε ιδιωτικοί, παραμένουν ένα από τα πιό ασφαλή και φιλικά προς το περιβάλλον μέσα μαζικής μεταφοράς. Ωστόσο ένας σιδηρόδρομος δεν μπορεί να σε πάει παντού, μόνο μέχρι εκεί οπου υπάρχει σιδηροδρομική γραμμή. Σιδηρόδρομοι, λεωφορεία, αεροπλάνα, πλοία και άλλα μέσα μαζικής μεταφοράς θα συνεχίσουν να λειτουργούν ανταγωνιστικά αλλά και συμπληρωματικά μεταξύ τους. Γιά μιά καλύτερη πολιτική μεταφορών στην Ελλάδα, θα πρέπει όλοι όσοι συμμετέχουν στην “πίτα” των μεταφορών, είτε είναι ιδιωτικοί είναι είναι κρατικοί φορείς, να βρούν τρόπο να λειτουργούν περισσότερο συμπληρωματικά και λιγότερο ανταγωνιστικά μεταξύ τους. Όσοι ξέρουν από Βρετανικό χιούμορ γνωρίζουν ότι αυτό δεν είναι εύκολο να επιτευχθεί στην πράξη, μάλλον μοιάζει περισσότερο σαν Τρωϊκός πόλεμος που διεξάγεται σε οδοστρώματα, αεροδιαδρόμους, θαλάσσιες οδούς και σιδηροτροχιές, αλλά είναι κάτι που πρέπει επιτέλους να γίνει, γιατί δεν μπορούμε να ανεχόμαστε εσαεί ούτε τους κρατικοί μεταφορείς να είναι δέσμιοι πολιτικών σκοπιμοτήτων, ούτε τους ιδιωτικούς μεταφορείς να είναι πολιτικοί λομπίστες που κοιτάνε μόνο το βραχυπρόθεσμο συμφέρον τους. Σε διαφορετική περίπτωση, οι συγκρούσεις ανάμεσα στους διεκδικητές της “πίτας” των μεταφορών θα συνεχίσουν να προκαλούν υψηλό οικονομικό άλλα και ανθρώπινο κόστος ανάμεσα σε αυτούς που το διεκδικούν.

Τέλος, θα πρέπει να θυμόμαστε ότι όσες βλακείες και να έχουμε κάνει – και είναι πολλές – δεν είμαστε οι χειρότεροι ούτε στη γειτονιά ούτε στον πλανήτη. Όση ώρα γκρινιάζουμε γιά τα χάλια του ΟΣΕ, στην Κίνα ένας υπερτροφικός οργανισμός σιδηροδρόμων έχει επεκταθεί πολύ πέρα από κάθε οικονομική έννοια, δημιουργώντας τεράστια χρέη που αποπληρώνονται ακόμα και σήμερα από τον κρατικό κορβανά, και όταν θα έρθει και στην Κίνα το πλήρωμα του χρόνου, ένας θεός ξέρει πόσο γρήγορα θα καταρρεύσει η ασφάλεια του σιδηροδρομικού δικτύου. 

*Εργαζόμενος σε κρουαζιερόπλοιο

Ρόδη Καγγελάρη: Η παραβατικότητα του τοξικομανή

0

της κ. Ρόδης Καγγελάρη
Η τοξικομανία είναι συνυφασμένη με την έλλειψη: έλλειψη ταυτότητας, έλλειψη
αυτοεκτίμησης, έλλειψη ψυχικών μέσων αντιμετώπισης της πραγματικότητας. Κι ακόμη,
έλλειψη κοινωνικών αξιών και διεξόδων, ιδανικών, αισθήματος ανήκειν. Το μεγαλύτερο κενό
βρίσκεται μέσα στον ίδιο τον ψυχισμό του τοξικομανή: μια τρύπα στην εμπειρία της
συνέχειας του εαυτού, αποτέλεσμα του καθρεφτίσματος του παιδιού στον ραγισμένο, κατά
τον Olievenstein (1982), καθρέφτη-μητέρα. Αλλά και μια απουσία, αυτή του πατέρα, ως
εκπρόσωπου του συμβολικού Νόμου, κατά τον Lacan (1966), που δεν διαμεσολάβησε τη
δυάδα μητέρας-παιδιού, ώστε το τελευταίο να διαφοροποιηθεί ψυχικά και να μπορεί να
ζήσει μέσα σε όρια.

Η ευάλωτη προσωπικότητα του μελλοντικού τοξικομανή θα ανακουφίζει το ψυχικό
τραύμα και την απουσία του συμβολικού Νόμου μόνο μέσα από ανεξάντλητα περάσματα
στην πράξη. Η υπέρβαση των ορίων και η κατάργηση των κανόνων θα αποτελούν, στο εξής,
μέσο κατευνασμού και εκτόνωσης του ψυχικού πόνου, της έντασης, του άγχους και της
ενοχής. Σε αυτό το πλαίσιο, και υπό την προϋπόθεση μίας συγκεκριμένης κοινωνικοπολιτισμικής στιγμής (Olievenstein, 1982), οι ουσίες θα φαντάσουν ως λύση.

Εκπαιδεύοντας στην άμεση ικανοποίηση και προσφέροντας δύναμη, ζεστασιά, αποδοχή και κοινωνική ταυτότητα, θα υποσχεθούν, αρχικά χωρίς αντάλλαγμα, ανεξαρτησία και ελευθερία, βασικά από το οικογενειακό αδιέξοδο. Ως σώμα σε διαρκή πράξη, πολλαπλά κακοποιημένος, ο τοξικομανής θα επαναλάβει μαζί τους την σχέση με την οικογένειά του, από τον παράδεισο της συγχώνευσης στην αρχή της ζωής, στην κόλαση της εξάρτησης.

Μετά από κάποια χρόνια στον κόσμο των ουσιών και έχοντας νικήσει πολλές φορές
το θάνατο σε αυτή τη ρώσικη ρουλέτα (Μάτσα, 2011), ο μελλοντικός κρατούμενος
τοξικομανής έχει εξοικειωθεί πια ιδιαίτερα με την κατάργηση των ορίων. Παλιές αξίες,
σχέσεις, ιδανικά, κανόνες, τώρα παραπαίουν στο όνομα της εξεύρεσης της ουσίας που θα
αναιρέσει το ψυχικό τραύμα και συρρικνώνονται μπροστά στη δύναμη του περάσματος στην
πράξη. Έχοντας ανταλλάξει πια τα πάντα, τελευταίο σκαλί πριν την απόλυτη κατάργηση κάθε ορίου, τον ίδιο τον θάνατο, η παραβατικότητα (κυρίως σε αδικήματα του νόμου περί
ναρκωτικών αλλά και κλοπές, ληστείες, διαρρήξεις κ.ά.), θα ανοίξει μία νέα πύλη σε
ατέλειωτες ευκαιρίες κατάργησης της πραγματικότητας. Στο ίδιο πλαίσιο, η γυναίκα
τοξικομανής θα οικειοποιηθεί ρόλους και χώρους κοινωνικά ανδρικούς, ξεπερνώντας έτσι
τους περιορισμούς του φύλου της και διεκδικώντας μια ισότιμη θέση στην επιθετικότητα.

Πιστεύοντας ότι δεν θα τον πιάσουν ποτέ, αλλά, κατά βάθος, ψάχνοντας απεγνωσμένα για ένα ανάχωμα στην ξέφρενη πορεία του, ο μετέπειτα κρατούμενος
τοξικομανής θα απαξιώσει τον νόμο, θα τον προκαλέσει, θα τον αναζητήσει ιδιότυπα. Θα
μπει μαζί του σε έναν ποινικό λαβύρινθο και θα βρεθεί στη φυλακή (υπερεκπροσωπώντας,
μάλιστα, ως εξαρτημένος, τον πληθυσμό των ελληνικών φυλακών), εκδραματίζοντας
κοινωνικά την οικογενειακή του ιστορία, θέτοντας και επίσημα τον εαυτό του εκτός ν-Νόμου. Κρατούμενος πια, θυμωμένος με ολόκληρη την κοινωνία, θα πασχίζει να αποδείξει την εξάρτησή του από τις ουσίες, αρνούμενος, ταυτόχρονα, τη σοβαρότητά της και θα
αποποιηθεί κάθε ευθύνη. Θα βρει αποδοχή στους ομότιμούς του και θα μεταβιβάσει στους
δημόσιους λειτουργούς τη δυναμική της οικογένειάς του. Θα αποφυλακιστεί και, αν δεν
πεθάνει από τη χρήση, ενδεχομένως να επιστρέψει στη φυλακή, σ αυτόν τον ιδιότυπο
μητρικό χώρο (Καγγελάρη, 2021), όπου, ενώ τρέμει για τη ζωή του, κοινωνικά νιώθει
ασφάλεια.

Αργά ή γρήγορα, εφόσον ζει ακόμη, ο διάδρομος της φυλακής θα τον βγάλει στο
θεραπευτικό Πρόγραμμα. Αρχικά, ενδεχομένως, για την καλύτερη εκπροσώπησή του στο
δικαστήριο, στη συνέχεια, όμως, για την βαθιά του ανάγκη να απελευθερωθεί από τις ουσίες
και να πλησιάσει την ανθρώπινη πλευρά του, εκεί θα ξετυλίξει την ιστορία του και θα
αποτελέσει αναντικατάστατο μέλος μιας ομάδας. Μέσω του Λόγου, της Τέχνης και των
Άλλων, θα επεξεργαστεί το παρελθόν του και το ρόλο του στην οικογενειακή δυναμική, θα
φροντίσει τα τραύματά του, θα επιλέξει ποιος ο ίδιος θέλει να είναι και θα δομήσει την
προσωπικότητά του από την αρχή, πάνω σε ισχυρές αξιακές βάσεις, με προσωπική και
κοινωνική συνείδηση. Μέσα από τη θεραπεία, θα διαφοροποιηθεί από τους γονείς του και
θα αποκτήσει δική του επιθυμία. Τελικά, θα συναντήσει και θα αποδεχτεί τον συμβολικό
Νόμο, που θα του επιτρέψει να ζήσει ελεύθερος μέσα στα όρια του εαυτού του και της
κοινωνίας, πλήρης, πάρα τις ελλείψεις και τους περιορισμούς της ανθρώπινης υπόστασής
του.

Βιβλιογραφία
Lacan, J. (1966). Le stade du miroir comme formateur de la fonction du «je», telle qu’elle nous
est revelée dans l’expérience psychanalytique, Écrits, Paris: Εditions du Seuil.
Olievenstein, C. (1982), Η ζωή του τοξικομανή, Αθήνα: Παλλάδα.
Καγγελάρη, Ρ. (2021), Ο τοξικομανής και ο Νόμος, Αθήνα: Εκκρεμές.
Μάτσα, Κ. (2011), Ψάξαμε για ανθρώπους και βρήκαμε σκιές: το αίνιγμα της τοξικομανίας,
Αθήνα: Άγρα.

*Η κ. Ρόδη Καγγελάρη είναι Ψυχολόγος-Εγκληματολόγος, Υπεύθυνη Πολυδύναμου Κέντρου Υπηρεσιών Ψυχικής Απεξάρτησης Νομού Βοιωτίας ΚΕΘΕΑ ΕΝ ΔΡΑΣΕΙ

(Θεραπευτική Κοινότητα Καταστήματος Κράτησης Γυναικών Ελεώνα Θηβών, Συμβουλευτικός Σταθμός Λιβαδειάς) 

Συγγραφέας του βιβλίου Ο τοξικομανής και ο Νόμος.

Russian mercenary chief says he needs help to seize Ukraine’s Bakhmut

0

Yevgeny Prigozhin, founder of Russia’s Wagner mercenary force, speaks in Paraskoviivka, Ukraine in this still image from an undated video released on March 3, 2023. Concord Press Service/via REUTERS 

LONDON, March 6 (Reuters) – The head of Russia’s Wagner mercenary force said on Monday he needed the regular army to supply him with more ammunition, reinforcements and covering support if he was to win the months-long battle of attrition for Ukraine’s Bakhmut.

The appeal from Wagner founder Yevgeny Prigozhin came amid signs of a deepening rift between him and the defence ministry whom he has bitterly criticised for months and accused of deliberately starving his men of ammunition, an allegation it has rejected.

Prigozhin’s fighters – some of them convicts – have spearheaded the assault in eastern Ukraine for months, focusing their efforts on the small city of Bakhmut, which Russia calls Artyomovsk and sees as a useful stepping stone to seize bigger cities like Kramatorsk and Sloviansk.

Prigozhin, an ex-convict himself and a Putin ally, said on Friday that his units had “practically surrounded Bakhmut“, where fighting has intensified in the past week after months of attritional warfare, with Russian forces attacking from three sides.

But on Monday he said that Ukraine had built up its own forces in surrounding towns and areas to try to push Wagner out of Bakhmut and that he needed help to take the city for Moscow.

“I’m knocking on all doors and sounding the alarm about ammunition and reinforcements, as well as the need to cover our flanks,” he said in a statement released by his press service.

“If everyone is coordinated, without ambition, screw-ups and tantrums, and carries out this work, then we will block the armed forces of Ukraine. If not, then everyone will be screwed.”

Prigozhin said earlier on Monday that his representative had been denied access to the headquarters of Russia’s military command for Ukraine and was still not getting enough munitions despite repeated public complaints.

There was no immediate response from the Russian Ministry of Defence. Since the start of this year, the Ukraine campaign has been commanded personally by Russia’s top general, Chief of the General Staff Valery Gerasimov.

Prigozhin said his representative had been spurned by the army’s top brass a day after he urgently requested ammunition supplies.

“On March 5, I wrote a letter to the commander of the SMO (special military operation) grouping about the urgent need to allocate ammunition. On March 6, at 8 a.m., my representative at the headquarters had his pass cancelled and was denied access,” Prigozhin said via his press service on Telegram.

He noted that Valeriy Zaluzhnyi, the commander-in chief of Ukraine’s armed forces, had said he favoured the continued defence and reinforcement of Bakhmut and said it was obvious that Kyiv would fight for Bakhmut “to the end”.

That, he said, meant his men needed to completely surround Ukrainian forces inside Bakhmut.

“We must do our job to the end too,” said Prigozhin. “But when the whole world gathers around you, you need someone to work with you,” he added, in an obvious reference to the defence ministry.

Reporting by Reuters; Additional reporting by Mark Trevelyan and Lidia Kelly; Writing by Andrew Osborn; Editing by Kevin Liffey and Jonathan Oatis