Αρχική Blog Σελίδα 1715

Security Supply Information/Security of Support γιά τα υπό προμήθεια αεροσκάφη «F-35»: Καμία σπουδή, το αντίθετο,  για όποια επιλογή

0

του Σεραφείμ Μηχιώτη

Οι διαβουλεύσεις στην πορεία υλοποίησης του προγράμματος πρόσκτησης από την ΠΑ μιάς Μοίρας μαχητικών αεροσκαφών τέταρτης γενιάς «F-35», 20 εις τον αριθμό, από τις ΗΠΑ, δεν είναι παρά στην αρχή μάλλον, πράγμα εύλογο. Διότι σε μία τέτοια συμφωνία προμήθειας του πιό εξελιγμένου συστήματος αεροσκάφους, ιπτάμενου στρατηγείου μάχης και ισχυρότατου οπλικού συστήματος με τον πάσης φύσεως οπλισμό που δύναται να φέρει, τέτοιες διαβουλεύσεις απαιτούν άκρως εντατικές, πολυποίκιλες και πολυεπίπεδες διαπραγματεύσεις, οι οποίες προϋποθέτουν άνεση χρόνου. Αλλιώς δεν είναι δυνατή μία συμφωνία.

Εις πείσμα, όμως, των ανωτέρω που αποτελούν λογική επεξεργασία επί πραγματικών δεδομένων, δεν λείπουν αυτοί που έχουν αρχίσει ήδη να «ανησυχούν» γιά τη συμφωνία που θα συνομολογηθεί μεταξύ Ελλάδος-ΗΠΑ, φθάνοντας ακόμη και να κινδυνολογούν ή να δαιμονολογούν. Και μάλιστα τα προηγούμενα, με «άρωμα» κοπής ΣΥΡΙΖΑ, βάσει του οποίου κάποιοι εμφανίζονται περισσότερο επισπεύδοντες, από τους φύσει αρμοδίους και εντεταλμένους προς τούτο.

Χωρίς να φθάνουν στο σημείο να ισχυρίζονται ότι η Ελλάς μπορεί να αποτελέσει συμπαραγωγό χώρα του αεροσκάφους «F-35» που παράγεται, συναρμολογείται και αποδίδεται από τις ΗΠΑ (διαθέτουν τέτοια ελάχιστη αίσθηση αυτοσεβασμού, προθάλαμο της αυτογελοιοποίησης), δίνουν μάχη, από τώρα, γιά τη συμμετοχή της χώρας μας εις το πρόγραμμα Security Supply Information (SSI), του οποίου επόμενο σχήμα αποτελεί αυτό της Security of Support (SoP), μέσω της καταρτισθησόμενης συμφωνίας.

Και σε αυτό το βήμα, εντάσσονται π.χ.άρθρο-ανάλυση από το φύλλο της «Εφ.Συν» της 3ης Μαρτίου 2023, με την υπογραφή «ειδικού συνεργάτη», καθώς και ανάρτηση από τον ιστότοπο «Militaire» της 19 Φεβρουαρίου 2023.

Όλα αρχίζουν από την κοινώς αποδεκτή παραδοχή, ότι, μπροστά σε τέτοιες προμήθειες   που ενσωματώνουν και αξιοποιούν ό,τι πιό σύγχρονο υπάρχει στους τομείς της έρευνας και της τεχνολογίας, η πλευρά/χώρα «πελάτης», νομιμοποιείται και δικαιούται να διεκδικήσει εις το έπακρο, ό,τι μπορεί να κερδίσει και ως κέρδος τεχνολογίας. Νοουμένου βεβαίως, ότι τέτοιες διαδικασίες αποδέσμευσης δεν επέρχονται αυτομάτως, καθώς μπορεί να απαιτούν και βάθος χρόνου. Εξ αυτού δε του λόγου, το αεροσκάφος «F-22 Raptor» της USAF δεν αποδίδεται ούτε καν προς απλή επιχειρησιακή παρουσίαση σε καμία χώρα εκτός ΗΠΑ, και των χωρών-μελών του ΝΑΤΟ περιλαμβανομένων, καθώς αποτελεί ένα αυστηρώς απόρρητο πρόγραμμα.

Ερχόμενοι, λοιπόν, εις το πρόγραμμα SSI/SoP των ΗΠΑ που αποτελεί έκφραση της μερικώς αποδεσμευόμενης τεχνογνωσίας/τεχνολογίας στην κατασκευή του αεροσκάφους «F-35», οφείλουμε να δούμε το θέμα από δύο πλευρές, διακριτές μεν, όσο και παράλληλες, σε μία κοινή κατεύθυνση συναξιολόγησης και τελικώς εκτίμησης.

Εις ό,τι αφορά εις το πολιτικό πεδίο, είναι ζωτικό γιά τη χώρα που τοποθετεί τέτοιες παραγγελίες εξοπλιστικών προγραμμάτων στρατηγικού τελικώς χαρακτήρα, να επιδιώκει μέσω αυτών, τη διάχυση και αξιοποίηση των αποδεσμευόμενων τεχνολογιών αιχμής και σε άλλα προγράμματα, τόσο στον στενό τομέα της αμυντικής της βιομηχανίας, όσο και πέραν αυτής. Όπως ακόμη και γιά την προαγωγή της έρευνας και από τα ερευνητικά ιδρύματα και πανεπιστήμια χώρας, σε τομείς πρωτογενούς ή/και δευτερογενούς προαγωγής της έρευνας, μέ όσα-θετικά και μόνον-αυτή η παράμετρος μπορεί να επιφυλάσσει, αποκλείοντας εξ ορισμού τη δαιμονολογική προσέγγιση τέτοιων δυνατοτήτων, στην οποία θα μπορούσε να επιδοθούν αριστεροί μας ταγοί.

Η συνομολόγηση τέτοιων πρωτοκόλλων έρευνας μπορεί να αποτελέσει  την πρακτική πλευρά στην υλοποίηση τέτοιων εξαιρετικώς χρήσιμων  συμφωνιών.

Εις ό,τι αφορά το επιχειρησιακό/εμπορικό πεδίο των SSI/SoP, εν πολλοίς διάδοχο σχήμα των offsets (αντισταθμιστικών ωφελημάτων) του παρελθόντος, εδώ το πράγμα περιπλέκεται, εις ό,τι αφορά:

-Πρώτον, τις προτάσεις της άλλης πλευράς/προμηθεύτριας, ως προς το είδος και την έκταση των βιομηχανικών επιστροφών που  προτείνονται,

-Δεύτερον, στη διερεύνηση γιά την ύπαρξη ή μη, ή τη δυνατότητα αναβάθμισης γιά την πραγματική θέση/ικανότητα της αμυντικής βιομηχανίας, ώστε να ευρεθεί πράγματι σε θέση να απορροφήσει και να υλοποποιήσει τις προτεινόμενες βιομηχανικές επιστροφές, λαμβανομένου υπ’ όψιν και του «βάθους χρόνου» μέσω των προτεινόμενων συνεργασιών, επί τη βάσει διασφάλισης και της απαραίτητης σχέσης κόστους/αποτελεσματικότητας (cost/effectiveneess), διότι άλλως κάθε πρόταση είναι μετέωρη,

-Τρίτον, τη μέχρι σήμερα κτηθείσα εμπειρία από την υλοποίηση offsets,εμπειρία θετική μεν, αλλά όχι και πανάκεια, καθώς υπήρξαν αιτιάσεις και ενίοτε υπαναχωρήσεις αμοιβαίως από παραδίδοντα/παραγγέλλοντα αντιστοίχως, ώστε να θεραπευθούν τέτοιες παθογένειες.

Σε αυτό το πλαίσιο εξ άλλου, ο ΥΦΕΘΑ Νίκος Χαρδαλιάς, ανέφερε σε ομιλία του, στις 18 Ιανουαρίου 2023, εν όψει της Διεθνούς Έκθεσης «Defea-2023» που προγραμματίζεται να γίνει στην Αθήνα τον ερχόμενο Μάϊο, ότι:

«Η εντολή που έχουμε λάβει από τον πρωθυπουργό είναι ξεκάθαρη: Πάρτε δραστικά μέτρα για να μεταμορφώσετε μια προβληματική αμυντική βιομηχανία, επηρεασμένη από χρόνια δημοσιονομικής λιτότητας, περικοπών, αμέλειας και στρεβλής διαχείρισης, σε ακρογωνιαίο λίθο του μηχανισμού εθνικής άμυνάς μας», γιά να προσθέσει: «Η εθνική αμυντική βιομηχανία αποτελεί τη ραχοκοκαλιά των Ενόπλων Δυνάμεων και, συνεπώς, λειτουργεί ως καταλύτης για την επίτευξη στρατηγικής αυτονομίας. Και όχι μόνο αυτό. Μια στιβαρή αμυντική βιομηχανία συνεισφέρει στην ανάπτυξη της οικονομίας, τη δημιουργία θέσεων εργασίας, τη βελτίωση του εμπορικού ισοζυγίου και συμβάλλει στην καλλιέργεια ενός κλίματος αισιοδοξίας σε εθνικό επίπεδο».

Το θετικό κλίμα το οποίο αποτυπώνεται στις προηγούμενες δηλώσεις Χαρδαλιά, περνά, ως προς την αναγκαία εφαρμογή του, από την στενή σχέση και αποτελεσματική συνεργασία του αρμόδιου φορέα του ΥΠΕΘΑ, της Γενικής Διεύθυνσης Αμυντικών Επενδύσεων & Εξοπλισμών (ΓΔΑΕΕ) με το συλλογικό φορέα της εγχώριας Αμυντικής Βιομηχανία, τον ΣΕΚΠΥ, γύρω από την οποία φαίνεται ότι υπάρχει κατεύθυνση σύμπλευσης, αλλά και γλώσσας ρεαλισμού γιά τον πραγματικό φόρτο έργου βιομηχανικών επιστροφών που μπορεί αυτή να «σηκώσει», ώστε να αποφεύγονται υποεκτιμήσεις ή υπερεκτιμήσεις των κατά περίπτωση πραγματικών παραγωγικών δυνατοτήτων.

Ειδικότερα, εις ό,τι αφορά την ΕΑΒΙ, η έναρξη των παραδόσεων των πρώτων μαχητικών αεροσκαφών «F-16» της ΠΑ που αναβαθμίζονται στην έκδοση Viber, σε συνδυασμό με το εν εξελίξει υποκαστασκευαστικό έργο τμημάτων των «F-16» της μητρικής κατασκευάστριας εταιρείας στις ΗΠΑ, συνεισφέρει στην εταιρεία πολύτιμη εμπειρία τεχνογνωσίας προς ευρύτερη αξιοποίηση. Στην ίδια κατεύθυνση κινείται εξ άλλου και το υποκατασκευαστικό έργο, συνεπεία της πρόσκτησης των τριών υπερσύγχρονων φρεγατών, τύπου «ΚΙΜΩΝ» (Belharra) από τη Γαλλία, με δικαίωμα προαίρεσης (option) και γιά τέταρτη.

Εκ των ανωτέρω προκύπτει ότι το θέμα των SSI/SoP εις ό,τι αφορά την προμήθεια των 24 «F-35» από τις ΗΠΑ είναι μία πολυσύνθετη, όσο και πολυδύναμη διαδικασία, έναντι της οποίας τυχόν θετική ή αρνητική απάντηση υπό συνθήκες αδικαιολόγητης και τελικώς αντιπαραγωγικής σπουδής θα αδικούσε την ίδια την εικόνα των πραγμάτων.

Το διακύβευμα της μείωσης ή μη του συνολικού κόστους του σχετικού προγράμματος κατά 800 εκατ. δολάρια μπορεί να ηχεί εύηχα στην πρώτη κατεύθυνση, εφ’ όσον δεν συντρέχουν συμφέροντες όροι και προτάσεις περί τα SSI/SoP, αλλά δεν αποτελεί μονόλογο και πρόκριμα a priori αποδοχής. Εάν π.χ. οι προτάσεις της Αμερικανικής πλευράς περιλαμβάνουν και υποκατασκευαστικό έργο στον περαιτέρω προγραμματισμό κατασκευών τέτοιων αεροσκαφών, ανατιθέμενο και στην Ελλάδα, αυτό μόνον θετικώς θα εξετιμάτο…

Τέλος, και σε σχέση με το παρατιθέμενο δημοσίευμα της «Εφ.Συν», ουδέν εξυπηρετούν  «εκτιμήσεις» για διαφορετικές προσεγγίσεις του ΥΕΘΑ, Νίκου Παναγιωτόπουλου και του Α/ΓΕΕΘΑ, Στρατηγού Κ.Φλώρου, γιά την αποδοχή ή μη των SSI/SoP, γιά ένα θέμα που απαιτεί εξονυχιστική στην κυριολεξία μελέτη όλων των παραμέτρων, σε επιχειρησιακό/επιχειρηματικό επίπεδο από πλευράς ΥΠΕΘΑ/ΓΔΑΕΕ και τελικώς μείζον πολιτικό, εις το κορυφαίο επίπεδο του ΚΥΣΕΑ, όπου τα πάντα θα συνεκτιμηθούν και θα ληφθεί η όποια απόφαση.

Καμία σπουδή δεν δικαιολογείται, λοιπόν.

Βεβαίως, παραμένει ως κρίσιμο concept επιδιωκτέας εθνικής πολιτικής η εκ προοιμίου συμμετοχή της χώρας σε πολυεθνικά σχήματα σχεδιασμού και εν συνεχεία υλοποίησης μειζόνων εξοπλιστικών projects, μέσω των οποίων τα αναμενόμενα κέρδη είναι πολλαπλά, βεβαίως και πολιτικά, πολύ πέραν της απόσβεσης της αρχικής δαπάνης συμμετοχής με την απόδοση αντίστοιχων «μονάδων», βάσει του συμφωνούμενου καταμερισμού κατά χώρα.

Μία τέτοια στρατηγική υπηρετεί τελικώς ύψιστα εθνικά συμφέροντα και αποτρέπει αντίστοιχες απογοητεύσεις μέσω ναπολεόντειων σχημάτων που μπορεί μεν να ενθουσιάζουν, αλλά αποδεικνύονται ανέφικτα εν τοις πράγμασι και τελικώς εκφυλίζονται, παρά να εγκαταλειφθούν πλήρως.

Η αρνητική πείρα του Α/Α Συστήματος «Άρτεμις-30» που επρόκειτο να μπει σε σειρά παραγωγής από την πάλαι ποτέ ΕΒΟ και τελικώς εκφυλίσθηκε στην παράδοση ολίγων Μονάδων Πυρός Πυροβόλου στις ΕΔ προφέρει ηχηρότατη επιβεβαίωση.

Προσγειωμένοι, διόλου υπερφίαλοι ή αλλαζόνες, έχουμε έναν ασφαλή δρόμο να επιτυγχάνουμε συγκεκριμένα και μετρήσιμα αποτελέσματα!

Σεραφείμ Χ. Μηχιώτης

 

 

 

Δράση για την υποστήριξη 13.000 γυναικών φυλακισμένων στην Τουρκία, στο Άμστερνταμ

0

 

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας, η φωνή 13 χιλιάδων φυλακισμένων γυναικών στις τουρκικές φυλακές ακούστηκε στον κόσμο στη δράση που πραγματοποιήθηκε στο Άμστερνταμ, την πρωτεύουσα της Ολλανδίας από Τούρκους μετανάστες, όπως σημειώνει ιστοσελίδα της τουρκικής διασποράς.

Ακτιβιστές, που ζήτησαν την απελευθέρωση των μητέρων και των παιδιών τους, μοιράστηκαν τις τραγωδίες με το κοινό με πλακάτ στα χέρια τους. Ακτιβιστές που ήρθαν στο Βασιλικό κτίριο στην πλατεία Νταμ του Άμστερνταμ για τη διαμαρτυρία που διοργάνωσε η Διεθνής Πλατφόρμα Σπασμένης Kιμωλίας και εθελοντές ακτιβιστές κοινοποίησαν δήλωση για τον Τύπο.

Στο δελτίο τύπου της Διεθνούς Πλατφόρμας Σπασμένης Κιμωλίας (Kırık Chalk Platform), αναφέρθηκαν τα εξής: «Την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας του Μαρτίου, 13.654 γυναίκες και 1682 μωρά βρίσκονται ακόμα στη φυλακή στην Τουρκία υπό την πίεση του καθεστώτος του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης -AKP.

Μετά τις 15 Ιουλίου 2016 και την κήρυξη κατάσταση έκτακτης ανάγκης, 13 χιλιάδες γυναίκες και περισσότερα από 1600 μωρά βρίσκονται στις τουρκικές φυλακές. Βρισκόμαστε εδώ με Ολλανδούς ακτιβιστές στο Άμστερνταμ για να υποστηρίξουμε τις γυναίκες με αφορμή της Παγκόσμιας Ημέρας της Γυναίκας που γιορτάζεται στις 8 Μαρτίου.

Θέλουμε να απελευθερωθούν οι 13 χιλιάδες γυναίκες από τις τουρκικές φυλακές. Γι’ αυτούς, βρισκόμαστε σήμερα στο Άμστερνταμ σε ένδειξη αλληλεγγύης μαζί τους.

Στην Τουρκία, όπου τουλάχιστον 13 χιλιάδες γυναίκες είναι φυλακισμένες, δεκάδες χιλιάδες από αυτές απολύονται από τις δουλειές τους και στερούνται την υλική και ηθική υποστήριξη των φυλακισμένων συζύγων ή παιδιών τους, αυτό έχει γίνει κόλαση για γυναίκες.

Από τις 15 Ιουλίου 2016, οι ήδη ξεφτισμένοι δημοκρατικοί μηχανισμοί της Τουρκίας έχουν φτάσει στο χείλος της κατάρρευσης καθώς η κυβέρνηση του καθεστώτος έχει διώξει συλλογικά όλους τους πολιτικούς αντιφρονούντες και επικριτές.

Μετά την αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος το 2016, η τουρκική κυβέρνηση απέλυσε, συνέλαβε, φυλάκισε και βασάνισε αυθαίρετα εκατοντάδες χιλιάδες αθώους στο όνομα της «καταστροφής της τρομοκρατίας».

Οι εθελοντές της Διεθνούς Πλατφόρμας Σπασμένης κιμωλίας φώναξαν συνθήματα στην Πλατεία Νταμ του Άμστερνταμ με πλακάτ και πανό που έγραφαν «Σταματήστε τον Ερντογάν», «Ελευθερία για τις γυναίκες και τα παιδιά», «Τέλος στην καταπίεση», στην πλατεία DAM του Άμστερνταμ, καταλήγει το δημοσίευμα.

https://www.echedoros-a.gr

As fighting rages in Ukraine, the US is sending drones to keep an eye on another tense corner of Europe

0

Constantine Atlamazoglou 

An MQ-9 Reaper on San Clemente Island in California on June 23. 2022. 
US Air National Guard/Staff Sgt. Joseph Pagan
  • US Air Force MQ-9 Reaper drones deployed to Greece during the final weeks of 2022.
  • Operating from Larissa air base, the drones will keep an eye NATO’s borders in southeastern Europe.
  • The deployment comes as NATO grapples with the war in Ukraine and with tensions between Turkey and Greece.

Late last year, the US deployed MQ-9 Reaper drones to Greece’s Larissa Air Base.

The deployment came amid Russia’s ongoing attack on Ukraine, which has raised tensions throughout Europe, but the drones also arrived in Greece as that country and Turkey, both of which are NATO allies, wage a war of words over their longstanding territorial and political rivalries.

Their dispute has raised a new challenge for the US and for its NATO allies, as their leaders try to maintain the alliance’s support for Ukraine and manage a new period of conflict with Russia.

Predator in the skies

Air Force airmen MQ-9 Guam propeller
US Air Force airmen do pre-flight checks on an MQ-9 at Andersen Air Force Base in Guam in May. 
US Air Force/Airman 1st class Christa Anderson

For security reasons, the US Air Force did not disclosed how many Reapers were deployed to the base, but local media has reported eight drones are now operating there.

The Reaper, which can be piloted remotely or fly autonomously, has a maximum endurance of 27 hours and can reach altitudes of 50,000 feet. The drone has “a unique capability” to perform strike missions, gather information, and track “high value” targets, the US Air Force says, and it played a prominent role in the war in Afghanistan.

Larissa Air Base, located in central Greece near the Aegean Sea, “is a strategic location” and the base, which was recently upgraded to accommodate the Reapers, will allow the drones “to easily support both the eastern and southern flanks of NATO,” a spokesman for US Air Forces in Europe told Defense News. (Flight trackers have also reported a US-made RQ-4B Global Hawk landing at Larissa, suggesting the base can support even larger drones.)

The deployment was not in response to Russia’s invasion of Ukraine, the spokesman added, but their placement there “does support deterring and avoiding conflict with Russia.”

Air Force F-15C at Larissa Air Base in Greece
A US Air Force F-15C at Larissa Air Base in May 2021. 
US Air Force/Tech. Sgt. Alex Fox Echols III

NATO has in recent years paid more attention to its southeastern frontier, where it borders conflicts in the Middle East and increasingly contentious activity in the Eastern Mediterranean Sea. Since Russia attacked Ukraine in February 2022, the alliance has also heightened its attention on its eastern flank.

Both trends have raised Greece’s profile, especially for the US.

Supplies meant for Ukraine are often unloaded at the Greek port of Alexandroupolis and sent via rail through Bulgaria and Romania. The same network supports US deployments to the Black Sea region.

The US presence in the region has also increased considerably, with numerous US-Greek exercises, more shipments of US troops and equipment through Greece, and the deployment of more US assets to Greek bases.

The Reaper deployment and increased US-Greek military cooperation are made possible by an updated comprehensive defense agreement signed in October 2021, which also includes a mutual defense clause.

A complicated alliance

Turkey Recep Tayyip Erdogan Greece Kyriakos Mitsotakis
Turkish President Recep Tayyip Erdogan, right, with Greek Prime Minister Kyriakos Mitsotakis in Istanbul in March 2022. 
Xinhua via Getty Images

The US’s enhanced presence in Greece comes at a time of heightened tensions between Greece and Turkey, which have roiled the alliance and frustrated the US in particular.

Greece and Turkey clash over a number of issues, including the ethnically divided island of Cyprus, maritime delineation zones, and energy exploitation rights in the Aegean and Eastern Mediterranean.

They have come close to war numerous times in recent decades, and current tensions have increased after Turkey called into question Greece’s sovereignty over islands in the Eastern Aegean. Turkish President Recep Tayyip Erdogan has even threatened to attack Greece. The verbal sparring has raised concerns about the first open conflict between members of NATO.

Turkey, whose relationship with the US has deteriorated over a number of issues, has also been critical of the US-Greece relationship, particularly of their expanding military exchanges.

“The American military bases in Greece are so many that they cannot be counted,” Erdogan said a month after the US and Greece signed their updated cooperation agreement, adding that, “Greece has practically become an outpost of America.”

US Army M1A2 tank in port at Alexandroupoli, Greece
A US Army M1A2 tank is unloaded in Alexandroupolis in July 2021. 
US Army/Andre Cameron

Turkish public opinion toward the US is also affected by American deployments to Greece, Ioannis N. Grigoriadis, the head of the Turkey Program at the Hellenic Foundation for European and Foreign Policy, told Insider.

“Amidst discussions about a ‘truly independent’ Turkish foreign and security policy, such developments can further reinforce an anti-American sentiment that has struck roots in Turkish public opinion in the last 20 years,” said Grigoriadis, who is also a professor at Turkey’s Bilkent University.

Greece and Turkey will both hold national elections in the spring, leading some to see their statements as electoral posturing. Efforts to defuse the situation are underway, according to Greek reports.

The US had tried to remain neutral in Greece and Turkey’s disputes and intervened on occasion to prevent a full-scale conflict, but now Washington faces a very difficult situation in trying to support Athens and manage tensions with Ankara, according to Ryan Gingeras, a professor at the Naval Postgraduate School.

“For Washington, maintaining peace may come down to two unfavorable choices,” Gingeras wrote this month. The US could pressure Greece to “cede aspects of its sovereignty” and even abandon their mutual defense cooperation agreement, or the US could act as the “de facto guarantor” of Greece’s sovereignty, which could entail planning for a conflict with Turkey — and raise questions about the integrity of NATO.

Constantine Atlamazoglou works on transatlantic and European security. He holds a master’s degree in security studies and European affairs from the Fletcher School of Law and Diplomacy. You can contact him on LinkedIn.

www.businessinsider.com

Διαστημικό κατασκοπευτικό θρίλερ: Κινεζικός δορυφόρος παρακολουθεί στρατιωτικούς δορυφόρους των ΗΠΑ

0

Μετά τα μπαλόνια το Πεκίνο κατηγορείται και για διαστημική κατασκοπία

Λίγες μόλις εβδομάδες μετά τον εντοπισμό στον εναέριο χώρο των ΗΠΑ ενός μπαλονιού που προερχόταν από την Κίνα και θεωρείται ότι έφερε κατασκοπευτικό εξοπλισμό το Πεκίνο κατηγορείται ότι κάνει το ίδιο και στο Διάστημα.

Ενας λογαριασμός στο Twitter που ασχολείται με την παρακολούθηση της δραστηριότητας δορυφόρων αναφέρει ότι ένας κινεζικός δορυφόρος που εκτοξεύτηκε το 2018 επιθεωρεί διαστημόπλοια άλλων εθνών ψηλά πάνω από τη Γη σε γεωστατική τροχιά και ειδικότερα στρατιωτικούς δορυφόρους των ΗΠΑ.

Ο Tongxin Jishu Shiyan Weixing-3 (TJS-3), που ονομάζεται αόριστα ως δορυφόρος πειράματος επικοινωνιών, στάλθηκε σε γεωστατική τροχιά στα τέλη του 2018. Στη συνέχεια απελευθέρωσε έναν μικρό υποδορυφόρο, πιθανώς για να βοηθήσει στη δοκιμή των δυνατοτήτων του TJS-3. Τα τροχιακά δεδομένα αποκαλύπτουν ότι το TJS-3 προσεγγίζει στενά τους αμερικανικούς δορυφόρους τους τελευταίους μήνες. Πιο συγκεκριμένα ο κινεζικός δορυφόρος φαίνεται ότι παρακολουθεί του δορυφόρους USA 233 και USA 298 που πιστεύεται ότι είναι στρατιωτικοί δορυφόροι επικοινωνιών.

Η αποκάλυψη αυτή δεν προκαλεί βέβαια κάποια ιδιαίτερη έκπληξη αφού θεωρείται δεδομένο ότι ΗΠΑ, Ρωσίας και Κίνας κατά κύριο λόγο αλλά πιθανώς και άλλες χώρες στέλνουν στο Διάστημα δορυφόρους που προσπαθούν να συλλέξουν εικόνες και διαφόρων ειδών δεδομένα (την πορεία τους κ.α.) από δορυφόρους των άλλων χωρών και ειδικά από εκείνους που πιστεύεται ότι έχουν στρατιωτική αποστολή. Μέχρι σήμερα ελάχιστα πράγματα ήταν γνωστά για τον δορυφόρο TJS-3, αλλά αναμφίβολα από εδώ και πέρα θα αποτέλεσει στόχο παρακολούθησης τόσο από τις ΗΠΑ όσο και από άλλες χώρες.

Naftemporiki.gr

 

 

Τι αλλάζει με την διπλωματία των σεισμών

0

Στο προηγούμενο άρθρο αναφέραμε πως η Τουρκία χρειάζεται ένα “διάλειμμα” στην επιθετική εξωστρέφειά της, για να επουλώσει τις “πληγές της” που προκάλεσε ο καταστροφικός σεισμός. Αν και παραμένει αβέβαιο το πότε θα προκηρυχθούν οι εκλογές, είναι, σχεδόν βέβαιο, ότι και η ενωμένη τουρκική αντιπολίτευση των έξι κομμάτων (με την επιστροφή της Ακσενέρ) υπό τον Κιλιντσντάρογλου του CHP ως κοινού υποψηφίου, δεν πρόκειται να αποστεί από τις κύριες στοχεύσεις του διδύμου Ερντογάν-Μπαχτσελί στα ζητήματα στρατηγικού προσανατολισμού της Τουρκίας.

Άλλωστε μην ξεχνάμε ότι η διεκδίκηση νησιών από την Ελλάδα ξεκίνησε από την ρητορική του ηγέτη του Λαϊκού Ρεπουμπλικανικού (πρώην κεμαλικού) Κόμματος και το 1996 από την Τανσού Τσιλέρ στο επεισόδιο των Ιμίων! Επίσης, η εκλογική συμπεριφορά των πληγέντων από τους σεισμούς και συνολικά από την πλειοψηφία των ψηφοφόρων, με αφορμή την καθυστερημένη και ανεπαρκή κρατική κινητοποίηση, αλλά και την προηγηθείσα επί δεκαετίες προχειρότητα των κατασκευών οικοδομών σε περιοχές της Τουρκίας και η εκτόνωση του θυμού τους, θα καθορίσει την συνέχιση ή μη, της σημερινής επεκτατικής-αναθεωρητικής πολιτικής της Τουρκίας.

Άλλωστε, η προσήλωση στον άκρως αναθεωρητικό “εθνικό όρκο” των Τούρκων φέρεται να συγκινεί μεγάλα τμήματα της τουρκικής κοινωνίας, κάτι που προώθησε και εκμεταλλεύθηκε ο Ερντογάν, με έναν ετεροχρονισμένο ρεβανσισμό! Πάντως, η δυτική διπλωματία και κυρίως οι ΗΠΑ προφανώς θέλουν να εκμεταλλευθούν την αλλαγή προτεραιοτήτων της Τουρκίας και να προωθήσουν λύσεις μέσω της διπλωματίας στις διεκδικήσεις της απέναντι στην Ελλάδα, την Κύπρο και συνολικά στη σχέση της με το ΝΑΤΟ και την ΕΕ. Ιδίως το προηγούμενο της “διπλωματίας των σεισμών” του 1999, πιθανότατα θα εφαρμοσθεί εκ νέου στα ελληνοτουρκικά, τουλάχιστον!

Όμως, επειδή το αποτέλεσμα, τότε, ήταν τελικά απογοητευτικό, παρά την απόδοση το 2004-2005 του καθεστώτος υποψήφιας προς ένταξη χώρας στην Τουρκία, στη συνέχεια “πάγωσε”, με τις τουρκικές απαιτήσεις για ειδική μεταχείριση (α λα καρτ) και την δυσφορία της ΕΕ. Το ίδιο συνέβη και στις λεγόμενες “διερευνητικές επαφές” Ελλάδας-Τουρκίας, από το 2002 ως το 2016, που κατέρρευσαν αφήνοντας αγεφύρωτες τις διαφορές, μετά από 60 γύρους!

Η επανάληψη τους επί κυβερνήσεως Μητσοτάκη, προσέκρουσε στα “βράχια” της ερντογανικής μεγαλομανίας και αυθαιρεσίας, με τις έμπρακτες προκλήσεις της “Γαλάζιας Πατρίδας”, του τουρκολιβυκού μνημονίου οριοθέτησης, της διεκδίκησης πολλών ελληνικών νησιών με πρόσχημα την εύλογη αμυντική οχύρωσή τους απέναντι στην τουρκική απειλή και των παρανόμων έρευνών (και προετοιμασίας γεωτρήσεων) σε οριοθετημένα θαλασσοτεμάχια της κυπριακής ΑΟΖ και της ελληνικής υφαλοκρηπίδας στην Ανατολική Μεσόγειο. Εξάλλου, και οι παραβιάσεις-παραβάσεις και υπερπτήσεις τουρκικών αεροσκαφών στον Ελληνικό Εναέριο Χώρο και στα νησιά του Αιγαίου έφθασαν το 2022 στις 11.000!

Τι αλλάζει στα ελληνοτουρκικά

Μπορεί η άμεση γενναιόδωρη ελληνική ανθρωπιστική παρέμβαση και η θετική αντανάκλασή της ευγνωμοσύνης της τουρκικής κοινής γνώμης να έχουν δημιουργήσει ένα νέο περιβάλλον, με τον υφυπουργό Εξωτερικών Φραγκογιάννη να συμφωνεί στην επανέναρξη της θετικής ατζέντας, κατά την συνάντηση που είχε με τον Μεβλούτ Τσαβούσογλου στο περιθώριο της Διάσκεψης του ΟΗΕ στο Κατάρ, όμως πρέπει να σημειώσουμε τα εξής:

  • Σε ένα αυταρχικό καθεστώς, όπως της Τουρκίας, με σφυρηλατημένα εθνικιστικά χαρακτηριστικά και σχεδόν πλήρως ελεγχόμενα ΜΜΕ, το όποιο θετικό κλίμα μπορεί να ανατραπεί σε ελάχιστο χρόνο μέσω κρατικής προπαγάνδας και “στημένων” γεγονότων. Ήδη βλέπουμε επιθετικά δημοσιεύματα για τις αναφορές του Νίκου Δένδια σε “Κωνσταντινούπολη” και “Οικουμενικό Πατριαρχείο”.
  • Τα αντιπολιτευόμενα σήμερα κόμματα της Τουρκίας έχουν ομοφωνία στην ανθελληνική και επεκτατική ατζέντα του κυβερνώντος συνασπισμού υπό τον Ερντογάν.

Εξαίρεση το κουρδικό HDP που βρίσκεται σε δίωξη με φυλακισμένα τα σημαντικά στελέχη και τον πρόεδρο του Demirtas και κάποιες αριστερές ομάδες, ή οργανώσεις νέων και γυναικών, που δεν έχουν μεγάλη πρόσβαση στο λαό και δεν θα τολμήσουν να υπερασπισθούν τις ελληνικές θέσεις, απέναντι στην κυρίαρχη εθνικιστική υστερία!

  • Ο τουρκικός λαός δεν έχει αντικειμενική ενημέρωση για το πραγματικό περιεχόμενο του Δικαίου της Θάλασσας, ώστε να αντιληφθεί ορθά τα ελληνικά δίκαια, ούτε για τα άλλα ελληνικά επιχειρήματα. Το ίδιο ισχύει και για την κατοχή της βόρειας Κύπρου!
  Τέμπη: Πως “παρέκαμψαν” την υποχρέωση συστημάτων ασφαλείας Δημόσιο και Hellenic Train

Η έλλειψη λειτουργούσας Δημοκρατίας στην Τουρκία, το αντιδυτικό ρεύμα που έντονα καλλιεργήθηκε την τελευταία 20ετία (ιδίως), από τον Ερντογάν και η πλήρης ισλαμοποίηση της κοινωνίας και της πολιτικής, έχουν αφήσει ελάχιστα περιθώρια έκφρασης διαφορετικής γνώμης από την κυρίαρχη, και η όποια ιδεολογική πολυχρωμία κινείται μόνο στο περιθώριο της κοινωνίας!

Η επαναληπτική εκλογή του Ερντογάν από το 2003 μέχρι πρόσφατα, αποδεικνύει την λαϊκή απήχησή του, παρά το ότι, τα λίγα τελευταία χρόνια, η νομισματική κατάρρευση της τουρκικής λίρας, η φτωχοποίηση μεγάλου μέρους της κοινωνίας και ο σκληρός κυβερνητικός αυταρχισμός, η μεγαλομανία και η προϊούσα διεθνής απομόνωση (ιδίως από την Δύση), έχουν σαφώς περιορίσει την λαϊκή στήριξή του. Γι’ αυτό άλλωστε οι επικείμενες εκλογές είναι κρίσιμες…

Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι, σε περίπτωση νίκης της ενωμένης αντιπολίτευσης στην Τουρκία, θα αλλάξουν οι (διεθνώς) παράνομες διεκδικήσεις προς την Ελλάδα ή η κατοχή της βόρειας Κύπρου και η πρόθεση νομιμοποίησης των “τετελεσμένων” της εισβολής…! Οι θέσεις που δημοσιοποίησε, παρά την ηπιότερη γλώσσα, ελάχιστα διαφέρουν επί της ουσίας από την αναθεωρητική-επεκτατική agenda Ερντογάν-Μπαχτσελί! Άλλωστε, γι’ αυτό εγγυάται και το παλιό τουρκικό “βαθύ κράτος”, τώρα ισλαμο-εθνικιστικό!

Ο παράγοντας του χρόνου

Με δεδομένη την επιθυμία των ΗΠΑ για αξιοποίηση του “παραθύρου ευκαιρίας” για έναρξη νέου ελληνοτουρκικού διαλόγου για τα διμερή θέματα (που όλα βέβαια, πλην της οριοθέτησης ΑΟΖ/υφαλοκρηπίδας, αποτελούν παράνομες και επεκτατικές διεκδικήσεις της Τουρκίας), θα πρέπει να επισημάνουμε τα εξής:

Πως η Τουρκία, προσωρινά, όσο διαρκεί η τεράστια επιχείρηση απομάκρυνσης των ερειπίων και η οικονομική ανάκαμψή της από την αποκατάσταση των ζημιών, προφανώς δεν έχει την ικανότητα και άρα και την πρόθεση να ξεκινήσει θερμά επεισόδια ή πολεμικές επιχειρήσεις κατά της Ελλάδος ή της Κύπρου.

Παρά ταύτα, λόγω του μεγάλου όγκου του στρατιωτικού μηχανισμού της (ικανού να διεξάγει 2,5 πολέμους, όπου δηλώνει η ίδια) μπορεί να συνεχίσει την πίεση και τις προκλήσεις προς την Ελλάδα και ακόμη να προχωρήσει σε προσάρτηση των κατεχομένων της Κύπρου, αλλά βέβαια όλα αυτά θα είναι παρακινδυνευμένα και θα προκαλέσουν αντίμετρα από την Ελλάδα, οικονομικές κυρώσεις και πολιτική απομόνωση από την Δύση. Συνεπώς, το πιθανότερο είναι να θελήσει έναν νέο διάλογο.

Όμως, το περίγραμμα αυτού του διαλόγου αντανακλά μυστικές συνομιλίες που έγιναν πρόσφατα μεταξύ Άννας-Μαρίας Μπούρα και Ιμπραήμ Καλίν, σύμφωνα με δημοσιογραφικές πληροφορίες, που αν αληθεύουν, αφορούν έξι προτάσεις της Τουρκίας για αποκλιμάκωση της έντασης μεταξύ Ελλάδας-Τουρκίας, στο πλαίσιο της “διπλωματίας των σεισμών”. Ουσιαστικά, η Τουρκία επιχειρεί να επιτύχει τους γνωστούς στόχους της μέσω διαπραγμάτευσης και ίσως όχι με προκλήσεις και πίεση επί του πεδίου. Όταν βέβαια παρέλθει η σημερινή δυσκολία της λόγω σεισμών, θα έχει την δυνατότητα να επανέλθει, επιχειρώντας τετελεσμένα και παράνομες ενέργειες!

Η μέχρι τώρα πολυετής εμπειρία της Ελλάδος από “διαλόγους” και “διερευνητικές” επαφές με την γείτονα, πάντα με τις “ευλογίες” του ΝΑΤΟ, Ευρωπαϊκής Ένωσης και ΗΠΑ, μας επιτρέπει να προβλέψουμε την εξέλιξη ενός νέου “διαλόγου”: Η μεν χώρα μας θα συνεχίσει να μην ασκεί τα νόμιμα δικαιώματά της στις Θαλάσσιες Ζώνες, που της παρέχει το Δίκαιο της Θάλασσας, ενώ θα διαπραγματεύεται μόνον ελληνικά δικαιώματα και όχι νόμιμα τουρκικά, που εμείς δεν αμφισβητούμε! Και ο διάλογος “κωφών” θα συνεχίζεται επί χρόνια (όπως ήδη έγινε, τουλάχιστον το 1976-1981 και 2002-2016), στερώντας μονομερώς από τη χώρα μας κάθε πρωτοβουλία για θέσπιση και απόλαυση απόλυτα νόμιμων δικαιωμάτων της!

Αντίθετα, η Τουρκία θα συνεχίζει για 50 και περισσότερα χρόνια να κατέχει την βόρεια Κύπρο, να διατηρεί και να εκμεταλλεύεται το τουρκολιβυκό παράνομο μνημόνιο οριοθέτησης, να παραβιάζει και να ιδιοποιείται κυπριακές και ελληνικές θαλάσσιες ζώνες (υφαλοκρηπίδα/ΑΟΖ) να εξοπλίζει την 4η Στρατιά του Αιγαίου απέναντι στα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου (που θα πρέπει να… αφοπλισθούν) και να εργαλειοποιεί μετανάστες στα σύνορα του Έβρου και το Αιγαίο. Και βέβαια να συνεχίζει τις παραβιάσεις στον εναέριο χώρο της Ελλάδας, καθώς και στην αντίστοιχη ζώνη Έρευνας και Διάσωσης. Κορωνίδα δε, το διαβόητο casus belli, αν επεκτείνουμε την χωρική μας θάλασσα πέραν των έξι ναυτικών μιλίων!

  Κινδυνεύουν οι εκλογές από τα social media;

Τι έχει αποδεχθεί η Ελλάδα

Η Ελλάδα ήδη αποδέχθηκε (κατά πληροφορίες) την επανάληψη του διαλόγου με την Τουρκία με δύο όρους-κόκκινες γραμμές: Να μην τεθούν για συζήτηση θέματα κυριαρχίας (π.χ. νησιά), ούτε άμυνας και ασφάλειας της χώρας (αμυντική θωράκιση των νησιών). Οι όροι αυτοί είναι ορθοί, αλλά δεν αρκούν… Για να έχει νόημα και θετική προοπτική οιοσδήποτε διάλογος, η Τουρκία πρέπει:

  • Να ακυρώσει ρητά την παράνομη απειλή πολέμου (casus belli) για το ζήτημα επέκτασης του εύρους της χωρικής θάλασσας στο Αιγαίο.
  • Να ακυρώσει το παράνομο τουρκολιβυκό μνημόνιο.
  • Να αποδεχθεί την Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας (π.χ. άρθρο 121 για τα νησιά) και την δικαστική διευθέτηση των θαλασσίων οριοθετήσεων, ΑΟΖ/υφαλοκρηπίδας, που είναι αναπόφευκτη, λόγω των γνωστών αυθαίρετων θέσεων της Τουρκίας.
  • Να αποσύρει άμεσα τα στρατεύματα κατοχής από την βόρεια Κύπρο και να συζητήσει καλόπιστα την γνήσια διζωνική-δικοινοτική λύση που υποστηρίζει ο ΟΗΕ, οι ΗΠΑ, η Ευρωπαϊκή Ένωση και η Κυπριακή Δημοκρατία, με στόχο μία δημοκρατική Ομοσπονδιακή (και όχι Συνομοσπονδιακή) λύση, συμβατή με το ευρωπαϊκό κεκτημένο της Κύπρου.

Σε αντίθετη περίπτωση, ο “διάλογος” θα επιτρέπει στην Τουρκία να διατηρήσει τα παράνομα κεκτημένα της (όπως γίνεται επί 50 χρόνια τώρα), ενώ θα οδηγήσει μοιραία σε υποχωρήσεις μόνο της ελληνική πλευράς! Όπως γίνεται από το 1977 μέχρι πρόσφατα και στο Κυπριακό! Και βέβαια, η Ελλάδα θα παραμένει η τελευταία, παγκοσμίως, παράκτια χώρα με μόνο έξι ναυτικά μίλια χωρική θάλασσα, χωρίς συνολική ανακήρυξη ΑΟΖ και χωρίς να εκμεταλλεύεται την υφαλοκρηπίδα της (βυθό-υπέδαφος) στο μεγαλύτερο μέρος της ακτογραμμής της (15.500 χιλιόμετρα) επειδή η Τουρκία αρνείται να την οριοθετήσει με την χώρα μας (και την Κύπρο) με βάση το Δίκαιο της Θάλασσας, που είναι καθολικά αποδεκτό από σχεδόν 170 κράτη, τον ΟΗΕ και την ΕΕ!

Η στάση των συμμάχων

Τέλος, ο μόνος λόγος που θα επέβαλε για τα εθνικά μας συμφέροντα κάποιον διάλογο με την γείτονα, θα ήταν για να αποφύγουμε την (άδικη βέβαια) κριτική συμμάχων μας ότι δεν συζητάμε! Όταν βέβαια για πάνω από 20 χρόνια συζητούσαμε χωρίς αποτέλεσμα! Εκτός αν το αποτέλεσμα που προσδοκούν οι “φίλοι” μας είναι να υποχωρήσουμε εμείς, λίγο ή πολύ, στις αβάσιμες και παράνομες τουρκικές απαιτήσεις!

Γιατί άραγε δεν πιέζουν την Τουρκία να αποδεχθεί ως βάση το Δίκαιο της Θάλασσας, να αποσύρει το casus belli, να τερματίσει την κατοχή του 37% της Κύπρου και να ακυρώσει το (ανυπόστατο διεθνώς) τουρκολιβυκό μνημόνιο, παύοντας και τις παράνομες δραστηριότητες των (οπλισμένων συνήθως) αεροσκαφών της πάνω από το Αιγαίο; Που, βέβαια, ήδη επαναλήφθηκαν μετά από σύντομο διάλειμμα λόγω των σεισμών!

Και να προσθέσω έναν δεύτερο λόγο: Να αρχίσουμε εκ νέου διαπραγματεύσεις ή “διερευνητικές επαφές” με την Τουρκία, χωρίς να προσδοκούμε βέβαια αποτέλεσμα, απλά και μόνο περιμένοντας να ολοκληρωθούν οι παραλαβές και η ενσωμάτωση στις Ένοπλες Δυνάμεις μας των σύγχρονων οπλικών συστημάτων που παραγγείλαμε και που θα παραλαμβάνονται σταδιακά μέχρι το 2028-2030 (τα F-35)! Και μέχρι τότε να αποφύγουμε την σύγκρουση, που μπορεί όμως ανά πάσα στιγμή να προκαλέσει η Τουρκία, όταν την βολεύει, κατηγορώντας μάλιστα εμάς για την αποτυχία του διαλόγου!

slpress.gr

Για την Κίνα, τη σύρραξη στην Ουκρανία την οδηγεί “αόρατο χέρι”

0

Δηλώσεις του νέου υπουργού Εξωτερικών της Κίνας

Η κρίση στην Ουκρανία μοιάζει να οδηγείται από “αόρατο χέρι”, που ωθεί την ένοπλη σύρραξη σε παράταση και κλιμάκωση, δήλωσε σήμερα ο νέος υπουργός Εξωτερικών της Κίνας, ο Τσιν Γκανγκ.

Αυτό το “αόρατο χέρι” μοιάζει να “χρησιμοποιεί την κρίση στην Ουκρανία για να προωθηθούν συγκεκριμένες γεωπολιτικές ατζέντες”, τόνισε ο κ. Τσιν σε ομιλία του στο περιθώριο της ετήσιας συνεδρίασης του κινεζικού κοινοβουλίου, καλώντας να αρχίσουν ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις ανάμεσα στη Μόσχα και στο Κίεβο το συντομότερο δυνατόν.

“Η σύγκρουση, οι κυρώσεις και η πίεση δεν θα επιλύσουν το πρόβλημα (…) Η διαδικασία των ειρηνευτικών διαπραγματεύσεων πρέπει να αρχίσει το συντομότερο δυνατόν και πρέπει να γίνουν σεβαστές οι ανησυχίες για την ασφάλεια όλων των πλευρών”, τόνισε ο επικεφαλής της κινεζικής διπλωματίας, επαναλαμβάνοντας εν μέρει θέσεις που έχουν εκφραστεί ήδη από την Κίνα.

Η επανάληψη των θέσεων του Πεκίνου για τον πόλεμο στην Ουκρανία καταγράφεται με φόντο την αυξανόμενη ένταση στη σχέση της Κίνας και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που αμφισβητεί την ειλικρίνεια του Πεκίνου όταν εκφράζει την προθυμία να αναλάβει μεσολαβητικό ρόλο, επειδή δεν χαρακτηρίζει τη Ρωσία την επιτιθέμενη πλευρά, τον εισβολέα.

Ο κ. Τσιν επανέλαβε ότι η κινεζική κυβέρνηση δεν έχει προμηθεύσει κανένα από τα εμπόλεμα μέρη με στρατιωτικό εξοπλισμό, εν μέσω ολοένα πιο μεγαλόφωνων απειλών από τις ΗΠΑ πως θα υπάρξουν “συνέπειες”, που δεν διευκρινίζονται, αν στείλει θανατηφόρα όπλα στη Ρωσία.

Η Κίνα “δεν είναι μέρος αυτής της κρίσης και δεν έχει προμηθεύσει με εξοπλισμούς καμιά πλευρά της ένοπλης σύρραξης. Σε ποια βάση λοιπόν διατυπώνονται κατηγορίες, γίνεται λόγος για κυρώσεις και απειλείται η Κίνα; Αυτό είναι απολύτως απαράδεκτο”, έκρινε ο κινέζος ΥΠΕΞ.

Ο κινέζος υπουργός Εξωτερικών Τσιν Γκανγκ θεωρεί πως δεν πρέπει να επαναληφθεί στην Ασία κρίση παρόμοια με αυτή στην Ουκρανία.

Ο επικεφαλής της κινεζικής διπλωματίας είπε κατά τη διάρκεια ομιλίας του στο περιθώριο των ετήσιων εργασιών του κινεζικού κοινοβουλίου στο Πεκίνο πως οι ΗΠΑ προσπαθούν, με τη στρατηγική τους για την περιοχή που αποκαλούν Ινδο-Ειρηνικό, να δημιουργήσουν “κλειστές κλίκες” που βλάπτουν τα συμφέροντα των κρατών της περιοχής.

Υποστήριξε ακόμη πως κάθε προσπάθεια περικύκλωσης της Κίνας είναι καταδικασμένη σε αποτυχία.

ΠΗΓΗ: ΑΜΠΕ, capital.gr

https://infognomonpolitics.gr/2023/03/gia-tin-kina-ti-syrraxi-stin-oukrania-tin-odigei-aorato-cheri/

«Είναι η νοοτροπία Ανόητε»! Κανονιοβολισμοί του Ναυάρχου Κ.Χρηστίδη για όσα απίθανα γίνονται στις Ένοπλες Δυνάμεις

0

Είναι η νοοτροπία Ανόητε…

Σε όλα τα πράγματα πρέπει να γίνεται κανείς εχθρός ή φίλος, ανάλογα με τις περιστάσεις

Θουκυδίδης, 460-394 π.Χ.

Με αφορμή την σχετική αρθρογραφία στον γραπτό και ηλεκτρονικό τύπο, σε ότι αφορά την πρωτάκουστη παράδοση-παραλαβή της ηγεσίας του Πολεμικού Ναυτικού, δανείζομαι τη φράση που χρησιμοποίησε ο Β. Σόιμπλε «Είναι η εφαρμογή ηλίθιε…» που αποτελεί παράφραση της προεκλογικής καμπάνιας του Μπιλ Κλίντον για την προεδρία με αντίπαλο τον πατέρα Μπους «Είναι η οικονομία, ηλίθιε…», φθάνουμε τελικά στη ίδια την πραγματικότητα «Είναι η νοοτροπία Ανόητε…».

Η νοοτροπία είναι ένα σύμπλεγμα πνευματικών, συναισθηματικών και πολιτιστικών χαρακτηριστικών, κατευθυντήριων αξιών και αρχών που χαρακτηρίζουν μια κοινωνική ή εθνική ομάδα, τους ανθρώπους της. Η έννοια αυτή ενώνει την ανθρώπινη κοσμοθεωρία, τις απόψεις, τις εκτιμήσεις, τις αξίες, τα πρότυπα συμπεριφοράς, τις ηθικές κατευθύνσεις, τις θρησκευτικές απόψεις, και άλλες πτυχές που είναι εγγενείς σε μια συγκεκριμένη κοινωνική ομάδα (στην προκειμένη περίπτωση τη στρατιωτική).

Πως καλλιεργείται αυτή η νοοτροπία; Μέσα στην οικογένεια μέσω της ανατροφής, που είναι συνώνυμο της αγωγής (Άγω, που σημαίνει οδηγώ). Άρα οι γονείς δίνουν το παράδειγμα στο παιδί και το καθοδηγούν, έτσι ώστε το παιδί να διαπαιδαγωγηθεί ψυχικά, συναισθηματικά και ηθικά.

Στη συνέχεια το παιδί εισέρχεται στην εκπαιδευτική σχολική διαδικασία, άρα αρχίζει και εκπαιδεύεται. Με ποιο στόχο; Μέσω της διδασκαλίας και της άσκησης να αποκτήσει γνώσεις, να αναπτύξει δεξιότητες, να διαμορφώσει αξίες, να ασκήσει το σώμα του και να ενταχθεί στην ομάδα του κοινωνικού συνόλου.

Και γιατί τότε ακούμε την έκφραση «είναι θέμα παιδείας»; Απλή λέξη, αφού κι αυτή προέρχεται, όπως κι εκπαίδευση, από το παῖς, αλλά ταυτόχρονα σύνθετη έννοια, μιας και την ταυτίζουμε πολλές φορές με την εκπαίδευση. Ποια είναι η διαφορά; Η εκπαίδευση, αλλά και η αγωγή, αποτελούν προϋποθέσεις για να αποκτήσει ο ενήλικας παιδεία. Όταν ο ενήλικας αρχίσει τα προαναφερθέντα χαρακτηριστικά να τα καλλιεργεί και τα εφαρμόζει καθημερινά στη ζωή του, τότε μπορούμε να πούμε, ότι πραγματικά «αυτός έχει παιδεία» και να τον χαρακτηρίζουμε μορφωμένο (δίνω μορφή, διαμορφώνω). Κατ’ επέκταση δίνοντας μορφή, άρα διαμορφώνοντας όλα τα προαναφερθέντα συστατικά κι εφαρμόζοντάς τα, ο ενήλικας είναι πνευματικά, ψυχικά και συναισθηματικά καλλιεργημένος. Είναι πια ένας άνθρωπος με κουλτούρα (νοοτροπία), δηλ. η έννοια καλλιέργεια στα λατινικά.

Κι επειδή σύμφωνα με τον Αριστοτέλη «ὁ ἄνθρωπος φύσει πολιτικὸν ζῷον», δηλαδή, ότι ο άνθρωπος είναι ένα ον προορισμένο από τη φύση να ζει σε πόλη – κοινωνία, ο ενήλικας αλληλοεπιδρά με τους συνανθρώπους του και συν-διαμορφώνει τον τρόπο σκέψης, την τοποθέτηση στην καθημερινότητα και γενικά τη συμπεριφορά του, δηλαδή, στοιχεία που καθορίζουν το σύνολο των αντιλήψεων και των πεποιθήσεων της συγκεκριμένης κοινωνίας. Με λίγα λόγια: Κάθε κλάδος των ΕΔ (με κοινή αγωγή, αλλά διαφορετική εκπαίδευση) έχει διαμορφώσει στα στελέχη του την νοοτροπία του όπλου του. Και αυτή είναι ευλογία και απαιτεί ικανή ηγεσία με ιδιαίτερες πνευματικές ικανότητες να το αντιληφθεί. Είναι άλλο πράγμα η διακλαδικότητα και άλλο η δια-στρατιωτικότητα και δεν επιλύεται με «εκπροσώπους» των Αρχηγών στον ίδιο τους τον κλάδο!

Αλλά και η κοινωνία που απαξιώνει, η ίδια, τις παραδόσεις της θα ηττηθεί, γιατί έτσι θα γαλουχηθεί. Αν αλλάξει πχ την εκπαίδευσή της από ναυτική σε πεζοναυτική, αμφότεροι οι κλάδοι θα ηττηθούν (κακή αλληλοεπίδραση και συν-διαμόρφωση τρόπου σκέψης). Και αυτό είναι θέμα ναυτικού, διότι και στο παρελθόν υπήρξαν στρατιωτικοί και πολιτικοί ηγέτες που δυσκολευόταν, αν όχι αδυνατούσαν, να ξεχωρίσουν την διακλαδικότητα από τη δια-στρατιωτικότητα (θέμα εκπαίδευσης, αλλά και αγωγής).

Ανακαλώ στη μνήμη μου τα λόγια του επίτιμου Α/ΓΕΕΘΑ κου Κωσταράκου (που έχει, τουλάχιστον, κοινή εκπαίδευση με τη νυν στρατιωτική Ηγεσία) που, ίσως, να γίνονται ποιο αντιληπτά:

«Τελικά, μετά τα τραγικά τέσσερα χρόνια υπουργίας (…ΥΕΘΑ – Α/ΓΕΕΘΑ…), εκείνος ο οποίος στη συνέχεια θα αναλάβει το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας θα χρειαστεί να επιβάλλει από την πρώτη στιγμή ριζική οργανωτική και «ηθική» ανασυγκρότηση.

Όλοι οι εμπλεκόμενοι θα πρέπει να μάθουν ξανά να μην λένε ψέματα, να μη κοροϊδεύουν τους θεσμούς της Ελληνικής Πολιτείας, να μη κάνουν θεατρινισμούς και γελοιότητες, να μην διακινδυνεύουν την εθνική πολιτική, αξιοπρέπεια και ακεραιότητα για ιδιοτελείς σκοπούς, να μην εμπλέκονται σε πολιτικές δραστηριότητες, να μην βάζουν σε ζωτικές θέσεις διοικήσεως ανάξιους συγγενείς τους, και να μην κάνουν κακό στους συναδέλφους τους.

Θα πρέπει να ξαναθυμηθούν τον όρκο, τις στρατιωτικές αρετές και το στρατιωτικό «ήθος», όπως αυτά περιγράφονται στους Στρατιωτικούς Κανονισμούς και Νόμους.

Την οφείλουμε αυτή την «ολική επαναφορά» τόσο στον ελληνικό λαό που στηρίζει τις ΕΔ μας όσο και στα πραγματικά μάχιμα και πανάξια στελέχη των ΕΔ που αγρυπνούν σε στεριά, θάλασσα και αέρα για να παραμένουμε ελεύθεροι και να μένει η Ελλάδα μας ακέραια και αλώβητη.

Είμαι αισιόδοξος ότι εκείνοι οι οποίοι θα σας διαδεχθούν θα έχουν βαρύ και δύσκολο έργο, διότι όπως είπε ο Τρικούπης: Ελλάς θέλει να ζήσει, και θα ζήσει.»

Η ταπεινότητά μου που εκπαιδεύτηκε στη ΣΝΔ με Αριστοτελική σκέψη, απλώς, θα συμπληρώσει: ότι και ο Αριστοτέλης διαχωρίζει τις άδικες   πράξεις   σε   εκούσιες   και   ακούσιες,   που   συμβαίνουν   από   καταναγκασμό   ή άγνοια, δέχεται γι’ αυτές τις πράξεις την αρχή της επιείκειας.

Τελικό   Συμπέρασμα:  Δεν είναι η εσκεμμένη καθυστέρηση των τελετών…, δεν είναι η απουσία ΥΕΘΑ-Α/ΓΕΕΘΑ στη παράδοση/παραλαβή Αρχηγού Στόλου…, ούτε οι Αρχηγοί…, είναι η τήρηση των Αξιών και των παραδόσεων του Όπλου…, «Είναι η νοοτροπία Ανόητε…». Η Εθνική Άμυνα είναι η επιβίωση της ίδιας της Ελλάδας. Είναι η επιβίωση αυτού που οι Έλληνες αποκαλούν Πατρίδα.

Οι ναυτικοί Ηγέτες έχουν δυσκολία να υποταχθούν και να διοικηθούν από Τοξικούς Ηγέτες.

Ναύαρχος (εα) Κοσμάς Χρηστίδης

Επίτιμος Α/ΓΕΝ 

www.militaire.gr/einai-i-nootropia-anoite-kanoniovolismoi-toy-nayarchoy-k-christidi-gia-osa-apithana-ginontai-stis-enoples-dynameis/?utm_source=projectagora&utm_medium=contentdiscovery

ΠΟΙΝΙΚΕΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΕΥΘΥΝΕΣ

32
Οταν ακόμη και μετά την καταστροφή του 1922 και τα εκατομμύρια προσφύγων που έφτασαν, εξαντλημένα, στην Ελλάδα η χώρα ήταν βαθιά διαιρεμένη, το ίδιο αναμένεται να συμβεί και σήμερα.
Το Έγκλημα των Τεμπών, γιατί περί εγκλήματος πρόκειται, θα διχάσει την ελληνική κοινωνία. Και θα την διχάσει στη βάση του κομματισμού. Όπως πάντοτε.
Ο Έλληνας αισθανόμενος αδύναμος μπροστά στο κομματικά δομημένο σύστημα που δεν έχει καμιά συνείδηση κράτους- έθνους αλλά κόμματος- κράτους, κάπου θέλει να ανήκει για να αισθάνεται σιγουριά. Και ανήκει στο κόμμα του. Αν υπάρχουν και λίγοι που έχουν απεγκλωβιστεί απο τα κομματικά δεσμά, είναι ένα μικρό ποσοστό. Η σχετική πολιτική ανάλυση περικλείεται στην λαϊκή έκφραση: όποιος βγαίνει απο το μαντρί, τον τρώει ο λύκος.
Παρά τις κατηγορίες που άρχισαν να εκστομίζονται εναντίον όσων τολμούν κριτική στην κυβέρνηση-και οι οποίες θα πολλαπλασιασθούν- πρέπει ΟΛΟΙ οι υπεύθυνοι, ΟΛΟΙ, όσοι έχουν άμεση ευθύνη για το τραγικό συμβάν, να τιμωρηθούν. Η Δικαιοσύνη- και όχι η κυβέρνηση- να αναζητήσει τις ποινικές ευθύνες. Και αν υπάρξει κυβερνητική παρέμβαση να καταγγελθεί στα ευρωπαϊκά όργανα.
Έχοντας πείρα απο το πως λειτουργεί το κράτος και η δικαιοσύνη στην Ελλάδα, η Ολομέλεια των Δικηγορικών Συλλόγων ζητά η διενέργεια της ανάκρισης για την επίμαχη υπόθεση, λόγω της μείζονος σοβαρότητας, να ανατεθεί σε ειδικό εφέτη ανακριτή. Αλλά δηλώνει και κάτι άλλο.
“Η Ολομέλεια αποφάσισε τη συγκρότηση Επιτροπής από μέλη της, προκειμένου να διερευνήσει από νομική και ουσιαστική σκοπιά την τυχόν παρέμβαση των δικηγορικών συλλόγων της χώρας, ιδίω ονόματι, λόγω του ειδικού εννόμου συμφέροντος που έχουν, κατ’ άρθρο 90 Κώδικα Δικηγόρων, είτε με την κατάθεση μηνύσεως, είτε με παράσταση προς υπoστήριξη της κατηγορίας στην εκκρεμή ποινική διαδικασία και ΚΑΤΑ ΠΑΝΤΟΣ ΥΠΕΥΘΥΝΟΥ ήθελε βρεθεί”.
Κάτι ανάλογο ως προς την αποκάλυψη της αλήθειας-αν και υπήρξε μια πρώτη σχετική ανακοίνωση της ΕΣΗΕΑ- πρέπει να δηλώσουν δημοσίως και όλες οι Ενώσεις Συντακτών.
Αυτά ως προς τις τις ποινικές ευθύνες.
Οι πολιτικές ευθύνες και η ανάληψή τους είναι ένα εφεύρημα των πολιτικών. Κάνουν μια δήλωση ότι αναλαμβάνουν τις πολιτικές ευθύνες και έχουν την εντύπωση ότι καθάρισαν με την υπόθεση.
Αν ο κ. Μητσοτάκης θέλει να αναλάβει τις πολιτικές ευθύνες να παραιτηθεί. Η ανάληψη πολιτικών ευθυνών σημαίνει ότι κάτι πολύ σημαντικό δεν έκανα καλά, κάτι που με φέρνει σε διάσταση με το εκλογικό σώμα που με εξέλεξε, άρα εν ονόματι αυτής της σοβαρής παράλειψης παραιτούμαι και προσφεύγω στις κάλπες.
Πριν η οργή και ο θυμός κατασιγάσουν, πρέπει να διενεργηθούν εκλογές. Αυτό σημαίνει ανάληψη πολιτικής ευθύνης. Να αναλάβει η κοινωνία τις ευθύνες της.
Δεν υπάρχει τίποτε που να δικαιώσει την απώλεια των ανθρώπων. Ας αφήσουν οι επαγγελματίες ιδεολογικοί αναπαραγωγοί την ύβρη τους κατά μέρος.
Ας φροντίσουμε να περιοριστεί το κακό απο την ανικανότητα των διαχειριστών της εξουσίας.
ΥΓ: Ενώ όλοι, υποτίθεται, ότι αναμένετε απο τους δημοσιογράφους και τα Μέσα Ενημέρωσης να κάνουν κριτική στην εξουσία, ως αποκλειστική στόχευσή τους, μερικοί απο την ΥΠΟΚΡΙΤΙΚΗ κονωνία μας άρχισαν να μιλούν περί πάθους εναντίον της ΝΔ όσων τολμούν να λειτουργούν όπως επιβάλλει η αρχή του επαγγέλματός τους. Δεν έχουμε αμφιβολίες για την υποκρισία τους. Το ίδιο έκαναν, χθες, και οι οπαδοί του Συριζα. Είναι όλοι οι κομματάνθρωποι ίδιοι. Απαράλλαχτοι. Άλλωστε ένα σημαντικό ποσοστό των φανατικών, σήμερα, Νεοδημοκρατών έδωσε την νίκη στον Συριζα και λούφαξε κατά την παντοδυναμία του. Το άθροισμα του παραδοσιακού Συριζα και του ΠΑΣΟΚ δεν έφτανε.
Δεν έχω ψευδαισθήσεις ότι θα υπερβούμε την γενετικά εγγεγραμμένη κομματική μας συμπεριφορά. Αλλά, όσοι διαθέτουν, ακόμη, μια παράλληλη με την κομματική, βούληση, ας σκεφθούν μήπως με την πίεση που θα ασκηθεί αλλάξει κάτι σε αυτό το κράτος που δυστυχώς, ειμαστε αναγκασμένοι να ζήσουμε (μιλάω για το κράτος το οποίο μπορεί, αν θελήσουμε να δομηθεί διαφορετικά).
Παντελής Σαββίδης

Κώστας Λάμπος: Υδρογονοενέργεια για όλους και όχι για τα μονοπώλια

0

 

Ενεργειακή ισότητα = κοινωνική ισότητα

Γράφει ο Κώστας Λάμπος

[email protected]

http://www.classlessdemocracy.glogspot.com,

«Ανώτερο πράγμα από την αλήθεια είναι το

θάρρος να την πεις και να την γράψεις»

Αριστομένης

Το τελευταίο διάστημα άρχισαν να μιλάνε και κάποιοι πολιτικοί και συστημικοί δημοσιογράφοι για ένα θέμα ταμπού, για το οποίο μέχρι τώρα μιλούσαν μόνο ανυπότακτοι και αντισυστημικοί επιστήμονες. Ο λόγος είναι για το υδρογόνο, ως πρώτη ύλη για την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας.

Ήδη από το 1874, ο Ιούλιος Βερν έγραφε στη ‘Μυστηριώδη Νήσο’ του: «Το νερό θα διασπαστεί στα συστατικά του μέρη, αναμφίβολα με τη χρήση ηλεκτρισμού, το οποίο στη συνέχεια θα καταστεί μια ισχυρή και διαχειρίσημη δύναμη. Το νερό μια μέρα θα χρησιμοποιείται ως καύσιμο. Το υδρογόνο και το οξυγόνο που το αποτελούν, χρησιμοποιούμενα αυτόνομα ή σε συνδυασμό θα προσφέρουν μια ανεξάντλητη πηγή θερμότητας και φωτός τέτοιας έντασης που ο άνθρακας δεν είναι, σε θέση να παράγει. Το νερό θα είναι ο άνθρακας του μέλλοντος»[1]. Από τότε εκατοντάδες φυσικοί επιστήμονες και ενεργειακοί τεχνολόγοι εργάστηκαν σκληρά, σε επιστημονικά και πολιτικά αντίξοες συνθήκες μέχρι που η General Motors εισήγαγε τον όρο ‘οικονομία του υδρογόνου’, προφανώς όταν το τεχνολογικό πακέτο παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας, με την ηλεκτρόλυση του νερού και την ταυτόχρονη καύση του υδρογόνου με τις κυψέλες καύσης του υδρογόνου, μπορούσε να αχρηστέψει την οικονομία των ‘ορυκτών καυσίμων’, παράγοντας απεριόριστη, φτηνή, ασφαλή και καθαρή ενέργεια. Το γεγονός, μάλιστα, πως το υδρογόνο βρίσκεται παντού στον πλανήτη και το νερό ως ελεύθερο αγαθό μπορεί σε συνδυασμό με τις άλλες Ανεξάντλητες Πηγές Ενέργειας να παράξει, με τη βοήθεια του σύνθετου τεχνολογικού πακέτου παραγωγής υδρογονοενέργειας, σε απόλυτα αποκεντρωμένη βάση, όπου ο κάθε χρήστης, νοικοκυριό, γειτονιά, συνεταιρισμός, δήμος, κράτος, μπορούν να είναι ταυτόχρονα παραγωγοί και χρήστες της ενέργειας που χρειάζονται χωρίς να είναι ενεργειακά εξαρτημένοι από κανέναν και κανένα μονοπώλιο. Αυτή η νέα ενεργειακή πραγματικότητα αλλάζει την αρχιτεκτονική της συγκρότησης των κοινωνιών και της ανθρωπότητας συνολικά, επειδή καταργεί το συγκεντρωτικό ενεργειακό σύστημα, τον ενεργειακό ιμπεριαλισμό και την με αυτό συνυφασμένη καπιταλιστική βαρβαρότητα.

Αυτή η εξέλιξη, που ολοκληρώθηκε κατά τη διάρκεια των τελευταίων δεκαετιών του 20ου αιώνα, σημαίνει ότι η εποχή των ορυκτών καυσίμων αγγίζει το τέλος της, τόσο γιατί η καμπύλη των γνωστών αποθεμάτων τους άρχισε να κατηφορίζει, όσο και γιατί οι δυνάμεις της εργασίας, της επιστήμης και του πολιτισμού, δηλαδή οι σύγχρονες κοινωνίες, αρνούνται να δεχτούν την ανεξέλεγκτη αύξηση του κόστους της ηλεκτρικής ενέργειας αλλά και τις ανυπολόγιστες καταστροφικές συνέπειες του περιβάλλοντος, εξαιτίας της μεγάλης ρύπανσης που προκαλείται από τα ορυκτά καύσιμα, γεγονός που τις αναγκάζει να αναζητήσουν εναλλακτικές πηγές και μορφές ενέργειας για την αντιμετώπιση της παρακμής με προοπτική έναν καλύτερο κόσμο[2], έναν κόσμο της ενεργειακής ισότητας, προϋπόθεση της κοινωνικής ισότητας.

Όπως όμως είναι γνωστό η αξιοποίηση των ορυκτών καυσίμων, που καταλήγουν σε ένα συγκεντρωτικό ενεργειακό σύστημα, ταυτίζεται με την γέννηση, την ολιγαρχική αρχιτεκτονική δομή και την ανάπτυξη του κεφαλαιοκρατικού τρόπου παραγωγής, γεγονός που σημαίνει ότι το τέλος των ορυκτών καυσίμων φέρνει μαζί του και το τέλος του καπιταλισμού. Μπροστά σε αυτή την εκδοχή ο καπιταλισμός αναζητά τρόπους ακύρωσης αυτής της νέας ενεργειακής πραγματικότητας και γι’ αυτό επιχειρεί να ακυρώσει την δυνατότητα των καταναλωτών/χρηστών ηλεκτρικής ενέργειας να παράγουν την δική τους ενέργεια[3]. Πρόκειται για ένα σχετικά απλό όσο και πολύ φτηνό, σε συνθήκες μαζικής εφαρμογής, τεχνολογικό πακέτο, ανάλογο της εγκατάστασης καλοριφέρ, ή αυτόνομης θέρμανσης με φυσικό αέριο, που συνδυάζει ένα ηλιακό πάνελ ή και μια μικρή ανεμογεννήτρια στην σκεπή του σπιτιού για την παραγωγή φτηνής ηλεκτρικής ενέργειας που μπορεί να αποθηκεύεται σε μπαταρίες. Με αυτήν την πολύ φθηνή ενέργεια γίνεται ηλεκτρόλυση του νερού η οποία απελευθερώνει το υδρογόνο που επίσης μπορεί και να αποθηκεύεται σε ασφαλείς δεξαμενές από ανθρακονήματα, το οποίο καιόμενο στην κυψέλη καύσης υδρογόνου παράγει ηλεκτρική ενέργεια, θερμότητα και καθαρό νερό και απελευθερώνει οριστικά τον καταναλωτή ενέργειας από κάποιο μονοπωλιακό συγκεντρωτικό δίκτυο πανάκριβης ηλεκτρικής ενέργειας και του επιτρέπει να μετατρέψει την έρημη και άγονη γη σε παράδεισο. Σήμερα κυκλοφορούν αυτοκίνητα εξοπλισμένα με μια μπαταρία ηλεκτρικής ενέργειας από ΑΕΠ, δοχείο νερού που υφίσταται ηλεκτρόλυση και κυψέλη καύσης υδρογόνου που καίει το υδρογόνο που παράγει υπερπολλαπλάσια ηλεκτρική ενέργεια με την οποία κινούνται τα αυτοκίνητα υδρογόνου χωρίς την ανάγκη δικτύου τροφοδότησης. Η ενεργειακή απελευθέρωση των νοικοκυριών, των παραγωγών και των κοινωνιών ανοίγει τον δρόμο και για την κοινωνική απελευθέρωση των ανθρώπων και την ενεργειακή απελευθέρωση των κοινωνιών από τα ενεργειακά μονοπώλια. Αυτή την νέα ενεργειακή πραγματικότητα το κεφάλαιο επιχειρεί να την ακυρώσει και για να το επιτύχει αυτό, επιστρατεύει τον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου, ο οποίος με τον αυθαίρετο χαρακτηρισμό του νερού από ελεύθερο αγαθό σε ‘εμπόρευμα’ και την θέσπιση νόμων που δεσμεύουν τις χρήσεις του νερού με στόχο να εμποδίσουν τους καταναλωτές ηλεκτρικής ενέργειας να παράγουν οι ίδιοι την ηλεκτρική ενέργεια που χρειάζονται με σχεδόν μηδενικό κόστος. Από την άλλη μεριά σπεύδει το κεφάλαιο με τις απαραίτητες ‘άδειες ευρεσιτεχνίας’ αφενός μεν για να κατοχυρώσει για λογαριασμό του την χρήση του νερού για παραγωγή υδρογονοενέργειας και αφετέρου δε να αποκλείσει στο κάθε νοικοκυριό το δικαίωμα και την δυνατότητα να παράγει την δική του υδρογονοενέργεια από το νερό της δικής του παροχής[4], θεσπίζοντας μάλιστα για τους παραβάτες ποινές της τάξης των 60.000 Ευρώ.

Όλα αυτά η Ευρωπαϊκή Ένωση, υποταγμένη στους σχεδιασμούς της ηγεμονικής στρατηγικής των Ενωμένων Πολιτειών Αμερικής, τα συμπεριέλαβε στην Οδηγία 2000/60/ΕΚ/23.10.2000, η οποία είναι υποχρεωτική για όλα τα κράτη/μέλη της. Στην Ελλάδα αυτή η οδηγία της Ε.Ε. επικυρώθηκε με τον δρακόντειο Νόμο 3199/2003, ΦΕΚ Α΄280/9.12.2003, ο οποίος για τον έλεγχο των υδάτων συγκροτεί υπηρεσίες και μηχανισμούς ελέγχου που αρθρώνονται από κεντρικό, περιφερειακό, νομαρχιακό δημοτικό και τοπικό επίπεδο για να εμποδίσουν άτομα, δήμους και τις τοπικές κοινωνίες να παράγουν την δική τους άφθονη, φτηνή και καθαρή ενέργεια που θα τους εξασφαλίσει ενεργειακή ανεξαρτησία, δηλαδή ανεξαρτησία από την κεντρική εξουσία που λειτουργείς ως ατζέντης των ενεργειακών μονοπωλίων. Με αυτά τα νομοθετήματα το κεφάλαιο αποξενώνει τα νοικοκυριά και τις κοινωνίες από το δικαίωμα και την δυνατότητα να παράγουν ελεύθερα όση ενέργεια χρειάζονται και μεταφέρει το δικαίωμα στον εαυτό του να παράγει υδρογονοενέργεια το ίδιο την οποία θα πουλά στους καταναλωτές με ένα συγκεντρωτικό ενεργειακό σύστημα που θα ελέγχει την ροή της ενέργειας, κατά συνέπεια την πορεία της οικονομίας και τον έλεγχο της κοινωνίας.

Η προσπάθεια συγκρότησης ενός ασφαλούς συγκεντρωτικού ενεργειακού συστήματος που θα ελέγχεται από τον σκληρό πυρήνα του κεφαλαίου προσανατολίζεται προς την σύντηξη μορίου του υδρογόνου για την παραγωγή μεγάλων όγκων ενέργειας, εγχείρημα που απαιτεί τεράστιες επενδύσεις, τις οποίες μόνο το μεγάλο κεφάλαιο μπορεί να διαθέσει, αφήνοντας έξω από την παραγωγή και διανομή υδρογονοενέργειας, τις κοινωνίες, με αποτέλεσμα την ενεργειακή υποταγή τους, η οποία καταλήγει σε μήτρα όλων των εξαρτήσεων και υποδουλώσεων των κοινωνιών και των μελών τους.

Αυτή την περίοδο η Ευρωπαϊκή Ένωση και τα κράτη/μέλη της βρίσκονται σε συζητήσεις και αναζητήσεις για την αντιμετώπιση του ενεργειακού προβλήματος, προκειμένου να απεξαρτηθούν τόσο από την ρωσική όσο και από την αμερικανική ενεργειακή εξάρτηση. Αντί όμως η Ε.Ε να απαντήσει, στην γεωπολιτική σύγκρουση μεταξύ Ενωμένων Πολιτειών Αμερικής, Κίνας και τη Ρωσίας για την παγκόσμια ηγεμονία, με μια δική της ανεξάρτητη ενεργειακή επιλογή με βάση το υδρογόνο, που θα την έθετε και πάλι στην πρωτοπορία των παγκόσμιων εξελίξεων και θα την καθιστούσε εγγυητή της προόδου και της παγκόσμιας ειρήνης ακολουθεί δουλικά τις Ενωμένες Πολιτείες Αμερικής. Αυτή η καταστροφική πολιτική των οργάνων της Ε. Ε δεν επιτρέπει ούτε σε αυτήν, αλλά ούτε και στα επιμέρους μέλη της να στραφούν προς την πλήρη ανάπτυξη της υδρογονοενέργειας σε ένα σύστημα απόλυτης ενεργειακής αποκέντρωσης που θα απελευθέρωνε τις κοινωνίες και θα τους επέτρεπε να ανοίξουν δρόμους ενεργειακής ισότητας, της μοναδικής συνθήκης για την αμεσοδημοκρατική συγκρότησή τους στα πλαίσια ενός αταξικού οικουμενικού ουμανιστικού πολιτισμού[5].

Αυτό όμως που δεν μπορούν να κάνουν οι δουλικά υποταγμένες, στο κεφάλαιο και ιδιαίτερα στον αμερικανισμό,[6] ηγεσίες της Ε.Ε. και των κρατών/μελών της, οφείλουν και μπορούν να το κάνουν οι δυνάμεις της εργασίας, της επιστήμης και του πολιτισμού, μετακινούμενες, ως μια ενιαία, σύγχρονη και πολυδιάστατη πνευματική και πολιτική οντότητα με χαρακτηριστικά του 21ου αιώνα, από τη θέση του αντικειμένου του κεφαλαίου στη θέση του υποκειμένου της ιστορίας, που θα θεμελιώσει έναν καλύτερο κόσμο και τον πολιτισμό της κοινωνικής ισότητας.

Οι γενιές που προηγήθηκαν, αγωνίστηκαν για να σπρώξουν τα πράγματα προς τα μπροστά, δημιουργώντας τις πνευματικές και τις υλικές προϋποθέσεις για το ξερίζωμα της αιτίας των οικονομικών και κοινωνικών ανισοτήτων[7], των άγονων ανταγωνισμών, της πείνας, της αδικίας και των απάνθρωπων και καταστροφικών πολέμων, για την κατάκτηση της κοινωνικής ισότητας. Σήμερα με την υδρογονοενέργεια, την ψηφιακή τεχνολογία, την ηλεκτρονική επικοινωνία, την τρισδιάστατη εκτύπωση, το ελεύθερο λογισμικό, το διαδίκτυο, την τεχνολογία drone και πολλές άλλες καθημερινές απελευθερωτικές πνευματικές και τεχνολογικές κατακτήσεις, η κοινωνική απελευθέρωση του ανθρώπου και ο εξανθρωπισμός των κοινωνιών είναι, για τις δυνάμεις της εργασίας, της επιστήμης και του πολιτισμού, περισσότερο από ποτέ εφικτοί στόχοι[8], φτάνει να συνειδητοποιήσουν, πως αντί να κινούν την παγκόσμια οικονομία για λογαριασμό του 1%, μπορούν και πρέπει να την κινήσουν για τον εαυτό τους, για το 99% του πληθυσμού της ανθρωπότητας.

_______________________

https://classlessdemocracy.blogspot.com/2023/02/16.html,

[1] Vern Jules, The Mysterious Island, W. H. G. Kingston, N. York, 1959, αναφέρεται στο: Rifkin Jeremy, Η οικονομία του Υδρογόνου. Η δημιουργία του παγκόσμιου ενεργειακού ιστού και η ανακατανομή της εξουσίας στη Γη. Η επόμενη μεγάλη οικονομική επανάσταση, ΛΙΒΑΝΗΣ, Αθήνα 2003, σελ.296-297.

[2] Βλέπε, Λάμπος Κώστας, Σκέψεις για μια οικονομία της κοινωνικής ισότητας και της ελευθερίας, στον συλλογικό τόμο: Ένας καλύτερος κόσμος είναι εφικτός. Να θεμελιώσουμε τον πολιτισμό της κοινωνικής ισότητας, (Επιμέλεια και πρόλογος Κώστας Λάμπος), ΚΟΥΚΚΙΔΑ, Αθήνα 2020, σελ. 247-316.

[3] Βλέπε σχετικά, Λάμπος Κώστας, Ποιος φοβάται το υδρογόνο; Η επανάσταση του υδρογόνου, η ελεύθερη ενέργεια και η απελευθέρωση της ανθρωπότητας από τα ορυκτά καύσιμα και την καπιταλιστική βαρβαρότητα, ΝΗΣΙΔΕΣ, Θεσσαλονίκη 2013, σελ.189 κ. επ.

[4] Λάμπος Κώστας, Να απελευθερώσουμε το νερό, τον ‘Προμηθέα Δεσμώτη’ του 21ου αιώνα, http://epithesh.blogspot.gr/2013/08/21.html»html,

[5] Βλέπε, Lampos Kostas, Social in/Equality and Classless Humanism, ONTIME BOOKS, London 2020, σελ. 183 κ. επ.

[6] Βλέπε, Λάμπος Κώστας, Αμερικανισμός και παγκοσμιοποίηση. Οικονομία του Φόβου και της Παρακμής, ΠΑΠΑΖΗΣΗΣ, Αθήνα 2009.

[7] Βλέπε Λάμπος Κώστας, Η γέννηση και ο θάνατος της ατομικής ιδιοκτησίας. Η ιδιοκτησία ως μήτρα βίας, εξουσίας, ανισοτήτων, εγκληματικότητας, σκοταδισμού και ανηθικότητας, ΚΟΥΚΚΙΔΑ 2017, σελ. 31 κ. επ.

[8] Βλέπε, Λάμπος Κώστας, Άμεση Δημοκρατία και Αταξική Κοινωνία. Η μεγάλη πορεία της ανθρωπότητας προς την κοινωνική ισότητα και τον Ουμανισμό. ΝΗΣΔΙΔΕΣ, Θεσσαλονίκη 2012.

Η ΔΙΑΡΚΗΣ ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ

39

Γράφει ο Παντελής Σαββίδης

Ο πόλεμος άλλαξε τον ενεργειακό χάρτη

0

Η διαφοροποίηση των αγορών μετά την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία και οι επιδιώξεις της Μόσχας και της Δύσης

Ο ρωσοουκρανικός πόλεμος μεταβάλλει ήδη δραστικά την παγκόσμια ισορροπία δυνάμεων. Αποτελεί συστημικού χαρακτήρα σύγκρουση, που ασχέτως αποτελέσματος επί του πεδίου θα μεταβάλει την τάση πολυπολικότητας της παγκόσμιας κατανομής ισχύος, που προέκυψε μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ενωσης. Μολονότι μια στρατιωτική αντιπαράθεση Ρωσίας – ΝΑΤΟ φαίνεται να αποκλείεται εξαιτίας της πυρηνικής ισορροπίας του τρόμου, στο οικονομικό επίπεδο αυτό που λαμβάνει χώρα στις σχέσεις Ρωσίας – Δύσης και ειδικότερα Ρωσίας – Ε.Ε., από την επομένη κιόλας της ρωσικής εισβολής, ισοδυναμεί με έναν άνευ προηγουμένου και σχεδόν ολοκληρωτικό οικονομικό πόλεμο από την πλευρά των ΗΠΑ, της Ε.Ε. και μεγάλου μέρους των συμμάχων τους στο G7.

Το ότι η Ε.Ε. δεν ήταν έτοιμη γι’ αυτόν τον οικονομικό πόλεμο φάνηκε από τo γεγονός ότι οι ρωσικές διακοπές φυσικού αερίου που κλιμακώθηκαν μεταξύ Ιουλίου – Σεπτεμβρίου 2022 δεκαπενταπλασίασαν τις τιμές φυσικού αερίου (Φ.Α.) και ηλεκτρικού ρεύματος μέσα στο προηγούμενο έτος. Το συνολικό κόστος από αυτές τις αυξήσεις, που επιμερίστηκε μεταξύ κυβερνήσεων, επιχειρήσεων και καταναλωτών έφτασε, σύμφωνα με έκθεση του ΔΝΤ που δημοσιεύθηκε τον Δεκέμβριο του 2022, στο 1 τρισ. ευρώ ή το 6% του ΑΕΠ της Ε.Ε.. Είναι ωστόσο ενδεικτικό της αποφασιστικότητας των Ευρωπαίων, ότι παρά το κόστος αυτό δεν δίστασαν προς στιγμή να συμπαραταχθούν γεωπολιτικά και εξοπλιστικά με την Ουκρανία, διαβλέποντας ότι τυχόν ήττα του Κιέβου θα ισοδυναμούσε –με δεδομένη τη δορυφοριοποίηση της Λευκορωσίας και του Καζακστάν από τη Ρωσία– με την ανασύσταση μιας νέας ρωσικής αυτοκρατορίας με ισχυρές τάσεις αναθεωρητισμού, ακόμη και των ανατολικών συνόρων της Ε.Ε.

Δεν αποτελεί υπερβολή να υπογραμμίσουμε ότι ο στόχος των ΗΠΑ – Ε.Ε. είναι να μετατρέψουν την 11η μεγαλύτερη οικονομία του πλανήτη σε έναν οικονομικό παρία, σε μια γιγαντιαία «Βόρεια Κορέα», που θα αποκοπεί από το δίκτυο της οικονομικής παγκοσμιοποίησης. Για τη Ρωσία, στον πυρήνα αυτής της παγκοσμιοποίησης βρίσκονταν ο ρόλος της ως της εξαγωγικής ενεργειακής «υπερδύναμης». Σε τι ωστόσο ανταποκρινόταν αυτός ο «τίτλος»;

Κατά τα τελευταία είκοσι έτη η Ρωσία έχει υπάρξει συστηματικά η μεγαλύτερη χώρα εξαγωγός Φ.Α. στον κόσμο, η τρίτη μεγαλύτερη εξαγωγός άνθρακα, ενώ μετά το 2003 η Ρωσία αναδεικνυόταν συστηματικά ως η δεύτερη εξαγωγός αργού (μετά τη Σαουδική Αραβία), η δεύτερη εξαγωγός πετρελαιοειδών (μετά τις ΗΠΑ) και η μεγαλύτερη πετρελαιοεξαγωγική δύναμη παγκοσμίως, εάν συνυπολογιστούν οι εξαγωγές αργού και προϊόντων, που το 2021 έφτασαν τα 7,5 εκατομμύρια βαρέλια/ημέρα (ΕΚ.Β./Η.).

Από αυτά τα 7,5 ΕΚ.Β./Η., περίπου το ήμισυ κατέληγε στις αγορές του ΟΟΣΑ – Ευρώπης. Εως το 2021 η Ρωσία παρήγαγε συνολικά 10,5 ΕΚ.Β./Η. ή το 14% της παγκόσμιας παραγωγής, η μεγαλύτερη συνεισφορά μετά τις ΗΠΑ και τη Σαουδική Αραβία, ενώ εξήγαγε το 12,8% των παγκοσμίων εξαγωγών αργού (4,7 ΕΚ.Β./Η.) και το 15% των παγκοσμίων εξαγωγών πετρελαιοειδών (2,8 ΕΚ.Β./Η.). Η Ρωσία εξήγαγε περισσότερα πετρελαιοειδή απ’ ό,τι εξήγαγαν όλες οι χώρες της Ευρώπης μαζί, καλύπτοντας παράλληλα το 20% των αναγκών σε καύσιμα για τις ευρωπαϊκές χώρες του ΟΟΣΑ.

Στόχος ΗΠΑ και Ε.Ε. είναι να μετατρέψουν την 11η μεγαλύτερη οικονομία του πλανήτη σε έναν οικονομικό παρία.

Βάσει στοιχείων του BP Statistical Review of World Energy, το 2021 η Ρωσία εξήγαγε συνολικά 241,3 δις κυβικά μέτρα/έτος (ΔΚΜ/Ε) φυσικού αερίου αναλογώντας στο 19,76% των παγκοσμίων εξαγωγών Φ.Α., την τρίτη καλύτερη επίδοση της ιστορίας της, εκ των οποίων τα 146,7 ΔΚΜ/Ε ή μόλις το 60,8% κατευθυνόταν στην Ε.Ε. Το αντίστοιχο ποσοστό το 2008, έναν χρόνο πριν από τη μεγάλη ρωσοευρωπαϊκή κρίση Φ.Α., βρισκόταν στο 81,81% (126,33 ΔΚΜ/Ε στην Ε.Ε. έναντι παγκοσμίων εξαγωγών 154,41 ΔΚΜ/Ε), καθώς ακόμη η Ρωσία δεν είχε ξεκινήσει τις εξαγωγές προς την Κίνα (που άρχισαν το 2020) και δεν εξήγαγε καθόλου υγροποιημένο φυσικό αέριο (ΥΦΑ), κάτι που έγινε συστηματικά μετά το 2010.

Η στρατηγική διαφοροποίησης αγορών και κυρίως των οδεύσεων που η Ρωσία ακολούθησε όλη τη δεκαετία που προηγήθηκε της εισβολής της στην Ουκρανία αποδείχθηκε ιδιαιτέρως δυσχερής στην περίπτωση του Φ.Α. Νέοι αγωγοί Φ.Α. ή εργοστάσια υγροποίησης χρειάζονται χρόνια για να κατασκευαστούν και πρέπει να διασφαλισθεί πριν από την κατασκευή τους η εξαγωγή του Φ.Α. μέσω μακροπρόθεσμων συμβάσεων αγοραπωλησίας, που γίνονται ολοένα και πιο σπάνιες. Το ίδιο όμως δεν ίσχυε για τις εξαγωγές, ιδιαιτέρως του αργού πετρελαίου, όπου η εξεύρεση εναλλακτικού αγοραστή μπορεί να γίνει σε μερικές ημέρες, ενώ εάν οι εξαγωγές γίνονται με δεξαμενόπλοια μπορούν να φτάσουν σε οποιοδήποτε σημείο του κόσμου το πολύ μέσα σε 30 ημέρες. Πόσο επιτυχημένη ήταν λοιπόν στον πετρελαϊκό τομέα η προαναφερθείσα ρωσική στρατηγική διαφοροποίησης; Η Ρωσία κυριάρχησε επί μια και πλέον εικοσαετία στις ευρωπαϊκές πετρελαϊκές αγορές.

Η κυριαρχία αυτή κατέστη δυνατή μετά και την επέκταση του Βαλτικού Συστήματος Αγωγών (Baltic Pipeline System/BPS) το οποίο ολοκληρώθηκε το 2000 επιτρέποντας στη Μόσχα να περιορίσει δραστικά τη διαμετακομιστική της εξάρτηση από το σοβιετικής κατασκευής σύστημα αγωγών Druzhba, διασφαλίζοντας έτσι έναν μεγάλο βαθμό παγκόσμιας εμβέλειας, μολονότι το μεγαλύτερο μέρος των δεξαμενοπλοίων που μετέφεραν τις ρωσικές εξαγωγές πετρελαίου δεν ανήκαν έως το 2022 στη ρωσική κρατική εταιρεία δεξαμενοπλοίων Sovcomflot. Παράλληλα με την αναβάθμιση του BPS και την κατασκευή του αγωγού Tenguiz-Novorossisk η Ρωσία κατασκεύασε μεταξύ 2011-2018 τρεις νέους πετρελαιαγωγούς προς την Κίνα, χρησιμοποιώντας συστηματικά ακόμη και το δίκτυο αγωγών του Καζακστάν για να εξάγει μετά το 2017 πετρέλαιο στο Πεκίνο.

Η Ρωσία είχε αρχίσει να μειώνει την εξάρτησή της από τις πετρελαϊκές αγορές της Δύσης μια δεκαετία πριν τη δεύτερη εισβολή της στην Ουκρανία, επιταχύνοντας τη στροφή προς την Ασία μετά την προσάρτηση της Κριμαίας και μέρους του Ντονμπάς το 2014, στρατηγική που ακολούθησε με λιγότερη επιτυχία και στον τομέα του Φ.Α. Ως αποτέλεσμα, μεταξύ 2011-2021 η βαρύτητα της ευρωπαϊκής αγοράς ως προς το σύνολο των ρωσικών πετρελαϊκών εξαγωγών μειώθηκε από το 80% στο 50%, ενώ έως τα τέλη του 2022 το μερίδιο αυτό έπεσε κάτω από το 25%.

Είναι ενδεικτικό ότι το 2010 η Ρωσία εξήγαγε στις ΗΠΑ περισσότερο πετρέλαιο απ’ ό,τι εξήγαγε στην Κίνα. Το 2021 η Κίνα από μόνη της αναλογούσε στο 34% του συνόλου των ρωσικών εξαγωγών, από μόλις 8% το 2010. Αυτή ακριβώς η στρατηγική ευελιξία συνδυαζόμενη με μια επιθετική πολιτική υποτιμολόγησης αργού προς εξεύρεση αγορών έκαναν το ρωσικό πετρέλαιο εξαιρετικά δημοφιλές στην Τουρκία, στην Κίνα και πρωτίστως στην Ινδία, με την τελευταία να απορροφά το 2022 το 11% των συνολικών ρωσικών εξαγωγών, από λιγότερο του 1% το 2021.

Η μετατόπιση των ρωσικών εξαγωγών προς την Ασία και ο ρόλος του ΟΠΕΚ

Η Ρωσία έχασε κυρίως λόγω των δικών της αποφάσεων επιβολής εμπάργκο και της απώλειας, λόγω δολιοφθοράς, του συστήματος Nord Stream, το 57% των εξαγωγών της στις αγορές της Ε.Ε., χωρίς να μπορέσει να υποκαταστήσει αυτές τις απώλειες μέσω αύξησης των εξαγωγών ΥΦΑ ή της χρήσης αγωγών προς την Κίνα. Οι δυνατότητες άλλωστε της Ρωσίας να αναπτύξει αυτές τις εναλλακτικές υποδομές εξαγωγής απαιτούν πολλά χρόνια, δεδομένου ότι δεν υπάρχει υπερσιβηρικό δίκτυο αγωγών Φ.Α., την ώρα που η αγορά της Κίνας τροφοδοτείται από διαφορετικά πεδία σχετικά με αυτά που τροφοδοτούν την Ευρώπη. Αν και η Ρωσία θα κατασκευάσει νέα τερματικά ΥΦΑ στην Αρκτική και πιθανότατα και τον δεύτερο αγωγό Power of Siberia προς την Κίνα, υποκαθιστώντας μεγάλο μέρος των ευρωπαϊκών της εξαγωγών, αυτό δεν πρόκειται να γίνει πριν από το τέλος της τρέχουσας δεκαετίας και θα γίνει με εμπορικούς όρους χειρότερους από αυτούς που απολάμβανε η Gazprom στην Ευρώπη εδώ και περίπου τρεις δεκαετίες.
Οι δέκα γύροι ευρωπαϊκών οικονομικών κυρώσεων και το ευρωαμερικανικό σχέδιο επιβολής πλαφόν στις τιμές εξαγωγής ρωσικού πετρελαίου, ακόμη και εκτός Ε.Ε., επιχειρούν να αποκαθηλώσουν τη Ρωσία από τη θέση της ενεργειακής υπερδύναμης δημιουργώντας παράλληλα το πρώτο στην ιστορία καρτέλ αγοραστών που επιχειρεί να ελέγξει τις τιμές και κατά συνέπεια τα έσοδα του μεγαλύτερου εξαγωγέα πετρελαίου και πετρελαιοειδών παγκοσμίως.

Ο τρόπος με τον οποίο η Ρωσία θα επιλέξει να αντιδράσει σε αυτή την απειλή ζωτικής οικονομικής ασφάλειας θα μεταβάλει και τις γεωπολιτικές ισορροπίες στην Ασία, ενισχύοντας τη στρατηγική εταιρική σχέση της Ρωσίας με την Κίνα, αλλά και την Ινδία, οι πετρελαϊκές εταιρείες των οποίων σταδιακά θα αντικαταστήσουν, αλλά με πιο επώδυνους για τη Ρωσία όρους, τις δυτικές πετρελαϊκές εταιρείες, ιδίως σε ό,τι αφορά υποδομές ΥΦΑ.
Ο τρόπος με τον οποίο θα αντιδράσει ο ΟΠΕΚ σε αυτή τη δυτική πρόκληση, ο οποίος ήδη εξάγει εδώ και δεκαετίες το 80% του συνόλου των εξαγωγών του εκτός Ευρώπης και Βόρειας Αμερικής, θα ενισχύσει περαιτέρω τη στρατηγική συνεννόηση Ρωσίας – Σαουδικής Αραβίας, με ισχυρό το ενδεχόμενο πλήρους ένταξης της Ρωσίας στον μηχανισμό του ΟΠΕΚ, καθώς η Ρωσία έχει πλέον αποκλειστεί στο διηνεκές και σχεδόν ολοκληρωτικά από τις ευρωπαϊκές αγορές πετρελαίου.

Η σχεδόν πλήρης μετατόπιση των ρωσικών πετρελαϊκών εξαγωγών στην Ασία θα ενισχύσει την ανάγκη τακτικότερου συντονισμού Ρωσίας – ΟΠΕΚ, καθώς η Κίνα, η Ινδία και οι ταχύτερα αναπτυσσόμενες χώρες του τόξου Ασίας – Ειρηνικού αναλογούν ήδη στο 80% των εξαγωγών αργού πετρελαίου και για τις χώρες του ΟΠΕΚ Μέσης Ανατολής αλλά και για τη Ρωσία (75%). Ενδεχόμενη δε οριστική ένταξη της Ρωσίας στον ΟΠΕΚ θα υπεραναπληρώσει όλες τις απώλειες που έχει υποστεί το καρτέλ των εξαγωγικών χωρών ως προς την αγοραστική του ισχύ ως αποτέλεσμα της ανόδου των ΗΠΑ στην πρώτη θέση των πετρελαιοπαραγωγικών κρατών μετά το 2014, χάρις στη σχιστολιθική επανάσταση. Είναι επίσης πολύ πιθανό ότι εάν η Ρωσία τελικά μπει στον ΟΠΕΚ να «συμπαρασύρει» και το Καζακστάν, αυξάνοντας έτσι τον έλεγχο αυτού του μεγαλύτερου ΟΠΕΚ από το 36% στο 52% της παγκόσμιας προσφοράς πετρελαίου για το 2021.

Αυτό ισχύει ήδη σε τακτικό επίπεδο μέσω της συμμαχίας ΟΠΕΚ+, που ήδη καταπολεμά συστηματικά μέσα από συντονισμένες μειώσεις της παραγωγής της τον ευρωαμερικανικό μηχανισμό επιβολής πλαφόν, με στόχο να συντηρήσει τις διεθνείς τιμές μεταξύ 80-100 δολάρια το βαρέλι, έτσι ώστε οι μεγάλες ρωσικές μειώσεις στις πωλήσεις αργού πετρελαίου στην Ασία αφενός να εξακολουθούν να αποφέρουν σημαντικά έσοδα στον ρωσικό προϋπολογισμό και αφετέρου να εξακολουθήσουν να παράγουν αυτό που στη Δύση αποκαλούμε «υπερκέρδη» για τις χώρες του ΟΠΕΚ, παρά τη μείωση της κινεζικής ζήτησης, η οποία ακόμη δεν έχει συνέλθει πλήρως από τις δρακόντειες αντιπανδημικές καραντίνες του προέδρου Σι Τζιπίνγκ.
Η πλήρης ένταξη της Ρωσίας και του Καζακστάν στον μηχανισμό του ΟΠΕΚ, πολύ απλά θα κάνει το πετρέλαιο και ακριβότερο και γεωπολιτικά πολύ πιο επισφαλές για τη Δύση, ενώ η τελευταία –και κυρίως η Ε.Ε.– επιχειρεί να επιταχύνει τη μετάβασή της σε ένα ενεργειακό σύστημα που θα έχει εξοβελίσει το πετρέλαιο από την ενεργειακή κατανάλωση των Ευρωπαίων έως το 2050.

Ακόμη και εάν κάτι τέτοιο αποδειχθεί τεχνολογικά και οικονομικά εφικτό, το κόστος αυτής της μετάβασης με τη Ρωσία πλήρως ενταγμένη στον ΟΠΕΚ θα είναι πολύ μεγαλύτερο, ενώ η επίπτωση της «απο-πετρελαιοποίησης» της Ε.Ε. θα είναι σχετικά περιορισμένη για τις παγκόσμιες αγορές πετρελαίου, δεδομένου ότι το 2021 η Ε.Ε. μαζί με τη Βρετανία αναλογούσαν μόλις στο 12,4% της παγκόσμιας πετρελαϊκής κατανάλωσης.

O δρ Θεόδωρος Τσακίρης είναι αναπληρωτής καθηγητής Γεωπολιτικής και Ενεργειακής Πολιτικής του Πανεπιστημίου Λευκωσίας.

Καθημερινή

Τουρκία: Ο εκλεκτός των «6» και η αντι-Ερντογάν ατζέντα

0

Ο Κεμάλ Κιλτσντάρογλου θα είναι τελικά ο υποψήφιος της ενωμένης αντιπολίτευσης για την προεδρία. Πώς, όμως, φτάσαμε ως εδώ; Οι «σεισμικές δονήσεις» που προηγήθηκαν και οι κρίσιμες μάχες που έπονται

Τα 7,8 Ρίχτερ των σεισμικών δονήσεων της 6ης Φεβρουαρίου – ο ισχυρότερος σεισμός που έχει πλήξει την Τουρκία μετά το 1939 – ήρθαν να κλονίσουν το προεκλογικό τοπίο στη γείτονα λίγους μήνες πριν από τις διπλές (βουλευτικές και προεδρικές) κάλπες της 14ης Μαΐου, επιφέροντας στην πλευρά Ερντογάν ένα πλήγμα το οποίο εκείνη προφανώς δεν περίμενε αλλά ούτε και μπορούσε να υποβαθμίσει.

Πώς θα μπορούσε, άλλωστε, να «λειάνει» κανείς επικοινωνιακά τους πάνω από 45.000 νεκρούς και τις υλικές ζημιές των περίπου 35 δισεκατομμυρίων δολαρίων; Ο Ερντογάν το επιχείρησε αλλά δεν του βγήκε. «Δεν είναι δυνατόν να είναι κανείς έτοιμος για μια τέτοια καταστροφή», δήλωσε τα πρώτα 24ωρα μετά τον σεισμό, προτού αρχίσει στην πορεία να αλλάζει τροπάρι παραδεχόμενος την ανεπάρκεια της κρατικής ανταπόκρισης και, τελικώς, ζητώντας «συγγνώμη» στις 27 Φεβρουαρίου, περίπου τρεις εβδομάδες έπειτα από το χτύπημα του Εγκέλαδου.

Ξαφνικά, έπειτα από δύο συναπτές δεκαετίες στην εξουσία, ο 69χρονος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν – που, όταν ήταν ακόμη στην αντιπολίτευση, είχε κεφαλαιοποιήσει πολιτικά τον σεισμό του 1999 – βρέθηκε να εγκαλείται σε απολογία για:

  • τις καθυστερήσεις στις τουρκικές επιχειρήσεις αρωγής των εκατομμυρίων σεισμόπληκτων,
  • την πλημμελή και «εύθραυστη» δόμηση των περιοχών στα νοτιοανατολικά,
  • τις υπέρ ημετέρων οικοδομικές αναθέσεις προηγουμένων ετών,
  • τις υπέρ προεδρίας «παραλυτικές» αλλαγές που ο ίδιος και οι πέριξ αυτού επέφεραν στη διάρθρωση του κρατικού/κυβερνητικού μηχανισμού τα τελευταία χρόνια κ.ά.

Ακριβώς ένας μήνας συμπληρώνεται σήμερα (6 Μαρτίου) από τον σεισμό, και η Τουρκία συνεχίζει να μαζεύει τα συντρίμμια της… στον δρόμο προς τις επόμενες διπλές εκλογές που, παρά τις περί του αντιθέτου εισηγήσεις, θα διεξαχθούν στις 14 Μαΐου όπως ήταν προγραμματισμένο, και όχι αργότερα.

Οι έξι που έγιναν (προσωρινά) πέντε

Εν τω μεταξύ ωστόσο, στην Τουρκία έλαβε χώρα και ένας… άλλος «πολιτικός σεισμός»: εκείνος που προκάλεσε εν προκειμένω η Μεράλ Ακσενέρ όταν άφησε να εννοηθεί την περασμένη Παρασκευή, 3 Μαρτίου, ότι αποχωρεί από την ομάδα των «έξι» κομμάτων της τουρκικής αντιπολίτευσης που επρόκειτο να κατέβουν σε κοινό μπλοκ ενάντια στους κ.κ. Ερντογάν και Μπαχτσελί στηρίζοντας έναν δικό τους – κοινής αποδοχής – υποψήφιο για την προεδρία.

«Η τουρκική αντιπολίτευση “συντονίζεται” ενάντια στον Ερντογάν […] Κεμαλιστές, εθνικιστές αλλά και πρώην υπουργοί του Ερντογάν για πρώτη φορά μαζί στο ίδιο αντιπολιτευτικό τραπέζι», γράφαμε στην «Κ» πριν από περίπου 13 μήνες, τον Φεβρουάριο του 2022.

Ο Κεμάλ Κιλιτσντάρογλου του Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Κόμματος (CHP), η (προερχόμενη από το εθνικιστικό MHP του Μπαχτσελί) Μεράλ Ακσενέρ του επονομαζόμενου Καλού Κόμματος (İYİ), ο Τεμέλ Καραμολάογλου του Κόμματος Ευδαιμονίας (Saadet), ο Γκιουλτεκίν Ουισάλ του Δημοκρατικού Κόμματος (DP), ο (πρώην υπουργός του Ερντογάν) Αλί Μπαμπατζάν του Κόμματος Δημοκρατίας και Προόδου (DEVA) και ο (επίσης πρώην υπουργός του Ερντογάν) Αχμέτ Νταβούτογλου του Κόμματος του Μέλλοντος (Gelecek) πέρασαν τους τελευταίους 12 μήνες αναζητώντας κοινό βηματισμό απέναντι σε έναν Ερντογάν που εάν έχει αποδείξει κάτι μέσα στα χρόνια αυτό είναι το πόσο αποφασισμένος είναι κάθε φορά να τα παίζει όλα για όλα.

Το επιστέγασμα της αντιπολιτευτικής συμπόρευσης των «έξι» δεν θα μπορούσε, βέβαια, να είναι άλλο από την επιλογή ενός κοινού προεδρικού υποψηφίου που έχει τα φόντα να σταθεί με αξιώσεις απέναντι στον Ερντογάν στις εκλογική μάχη της 14ης Μαΐου.

Το αγκάθι του προεδρικού υποψηφίου

Ποιος θα μπορούσε, όμως, να είναι αυτός ο κοινής αποδοχής επίδοξος πρόεδρος; Το ερώτημα έριχνε τη σκιά του πάνω από την τουρκική αντιπολίτευση για μήνες. Η ίδια η Ακσενέρ ξεκαθάρισε από νωρίς ότι δεν ενδιαφέρεται να αναλάβει αυτήν την αποστολή. Πίσω, έμειναν λοιπόν να «κοντράρονται» τρία ονόματα, προερχόμενα όλα από το CHP το οποίο είναι άλλωστε και το με διαφορά ισχυρότερο πολιτικά από τα «έξι» κόμματα της τουρκικής αντιπολίτευσης που συμπαρατάσσονται στο πλαίσιο της – εμπλουτισμένης με νέες συμμετοχές – Συμμαχίας του Εθνους (Millet Ittifaki) απέναντι στο ισλαμοεθνικιστικό δίδυμο της Συμμαχίας του Λαού (Cumhur Ittifaki) των AKP και MHP των κ.κ. Ερντογάν και Μπαχτσελί.

Ο 74χρονος Κεμάλ Κιλιτσντάρογλου (ηγέτης του Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Κόμματος από τον Μάιο του 2010 και έπειτα), ο 67χρονος δήμαρχος της Άγκυρας Μανσούρ Γιαβάς (που ανήκει πια στο CHP αλλά προέρχεται από το εθνικιστικό MHP) και ο 52χρονος δήμαρχος της Κωνσταντινούπολης Εκρέμ Ιμάμογλου ήταν, επί σειρά μηνών, τα «φαβορί» για να κατέβουν ως διεκδικητές της προεδρίας ενάντια στον Ερντογάν. Σύμφωνα με πολλές από τις δημοσκοπήσεις, δε, οι κ.κ. Ιμάμογλου και Γιαβάς θα μπορούσαν να επικρατήσουν έναντι του Ερντογάν στην κάλπη πιο άνετα από ό,τι ο Κιλιτσντάρογλου.

Όταν ωστόσο, την περασμένη εβδομάδα, διεφάνη ότι η αντιπολίτευση ετοιμαζόταν να ανακοινώσει, τελικώς, ως υποψήφιο για την προεδρία το όνομα όχι κάποιου εκ των δημοφιλών προαναφερθέντων αλλά του Κιλιτσντάρογλου, η Ακσενέρ εξανέστη και αποχώρησε προσωρινά, εκφράζοντας την αντίθεσή της την οποία μάλιστα δημοσιοποίησε, χρησιμοποιώντας σκληρούς χαρακτηρισμούς περί «προσωπικών φιλοδοξιών που επιχειρείται να μπουν πάνω από την Τουρκία» και «ψεμάτων».

Ο παράγοντας Ακσενέρ

Το επονομαζόμενο Καλό Κόμμα (İYİ) ωστόσο της Ακσενέρ δεν είναι αμελητέα δύναμη. Αντιθέτως, ξεχωρίζει ως το δεύτερο ισχυρότερο μεταξύ των «έξι» κομμάτων της αντιπολίτευσης, μετά το CHP (στις βουλευτικές του 2018 είχε λάβει 9,7% και πλέον οι δημοσκοπήσεις το τοποθετούν σταθερά πάνω από το 12%), αλλά και ως το άνοιγμα ή η γέφυρα της αντιπολίτευσης προς τη δεξαμενή των εθνικιστών ψηφοφόρων οι οποίοι διατρέχουν από άκρη σε άκρη το τουρκικό πολιτικό τοπίο και ως εκ τούτου θεωρούνται εκλογικά «πολύτιμοι».

Αποτελούσε «κοινό μυστικό» εδώ και μήνες ότι το πραγματικό «φαβορί» για να λάβει το προεδρικό χρίσμα ήταν ο Κιλιτσντάρογλου και ότι η Ακσενέρ διαφωνούσε με μια τέτοια επιλογή προκρίνοντας στη θέση του τους κ.κ. Ιμάμογλου και Γιαβάς.

Σύμφωνα με τον πολύπειρο Τούρκο δημοσιογράφο Μουράτ Γετκίν ωστόσο, η ενόχληση της Ακσενέρ δεν είχε να κάνει μόνο με το πρόσωπο του προεδρικού υποψηφίου αλλά και με τους συσχετισμούς των δυνάμεων εντός της ομάδας των «έξι» όπου εκείνη θεωρεί ότι η ίδια και το «Καλό» κόμμα της αξίζουν – λόγω εκλογικής δύναμης και πλήθους βουλευτικών εδρών – μεγαλύτερη ισχύ και «προτεραιότητα» έναντι των ηγεσιών των μικρότερων κομμάτων. Η Ακσενέρ λέγεται, πιο συγκεκριμένα, ότι είδε πολύ αρνητικά κάποιες από τις προτάσεις του Αχμέτ Νταβούτογλου που κινούνταν προς την κατεύθυνση της πλήρους ισοτιμίας των έξι κομματικών ηγεσιών στη μελλοντική λήψη αποφάσεων εάν αυτές κατορθώσουν να επικρατήσουν στην κάλπη.

Κιλιτσντάρογλου – Ιμάμογλου – Γιαβάς

Στα μάτια των επικριτών του, ο αλεβίτης Κιλιτσντάρογλου είναι ένας μη-χαρισματικός, μεγάλος σε ηλικία πολιτικός (74 ετών) που δεν έχει καταφέρει ποτέ του, τα τελευταία σχεδόν 13 χρόνια που βρίσκεται στο τιμόνι της αντιπολίτευσης, να νικήσει σε εκλογική μάχη τον Ερντογάν.

Ένα «κοινό» που έχει ο Κιλιτσντάρογλου με τον Ερντογάν είναι ότι εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής με το CHP στις εκλογές του 2002, τη χρονιά δηλαδή της πρώτης ανόδου του ερντογανικού Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (AKP) στην εξουσία. Έκτοτε ωστόσο, εκείνος μετρά ήττες έναντι του AKP (στις δημοτικές εκλογές του 2009 στην Κωνσταντινούπολη, στις εθνικές εκλογές, στις προεδρικές εκλογές, στο δημοψήφισμα).

Δεύτερες σκέψεις υπήρχαν, ωστόσο, αναφορικά και με τις δυνητικές προεδρικές υποψηφιότητες των άλλων δύο πολιτικών του CHP που, αν και δημοφιλέστεροι από τον Κιλιτσντάρογλου, κουβαλούν ο καθένας τα δικά του βαρίδια.

Τουρκία: Ο εκλεκτός των «6» και η αντι-Ερντογάν ατζέντα-1
Μανσούρ Γιαβάς και Εκρέμ Ιμάμογλου (AP Photo/Burhan Ozbilici)

Ο Γιαβάς για παράδειγμα, που προέρχεται από το Κόμμα Εθνικιστικής Δράσης (MHP) του Ντεβλέτ Μπαχτσελί, θεωρείται «αντιπαθής» σε μεγάλη μερίδα Κούρδων ψηφοφόρων, τους οποίους όμως η τουρκική αντιπολίτευση δεν θα ήθελε – και δεν έχει το περιθώριο – να χάσει εάν θέλει να επικρατήσει έναντι του Ερντογάν στον δεύτερο γύρο των προεδρικών.

Ο Ιμάμογλου από την άλλη πλευρά, αν και εξαιρετικά δημοφιλής, θεωρείται σχετικά «άπειρος» και «παρορμητικός», ενώ ως βαρίδι που μπορεί να ναρκοθετήσει τη μελλοντική πολιτική του πορεία αξιολογείται και η καταδικαστική δικαστική απόφαση που εκκρεμεί σε βάρος του από τον περασμένο Δεκέμβριο και πλέον έχει πάρει τον δρόμο προς το εφετείο.

Αμφότεροι, δε, οι κ.κ. Ιμάμογλου και Γιαβάς δεν θα ήθελαν να ρισκάρουν τους (σημαντικότατους από τη στιγμή που μιλάμε για τις δύο μεγαλύτερες πόλεις της Τουρκίας: την Άγκυρα και την Κωνσταντινούπολη) δημαρχιακούς τους θώκους στον βωμό της διεκδίκησης μιας προεδρίας που δεν είναι σίγουρο ότι θα εξασφαλίσουν.

Από τη ρήξη στην επανένωση

Οι «έξι» της αντιπολίτευσης επανήλθαν σήμερα στο ίδιο τραπέζι, έπειτα από τη ρήξη της περασμένης Παρασκευής, με τη συμμετοχή και της Μεράλ Ακσενέρ, για να συζητήσουν μια νέα συμβιβαστική πρόταση σύμφωνα με την οποία ο Κεμάλ Κιλιτσντάρολγου θα είναι μεν ο βασικός προεδρικός υποψήφιος αλλά θα έχει δίπλα τους ως μελλοντικούς εκτελεστικούς αντιπροέδρους, εάν η αντιπολίτευση επικρατήσει στην κάλπη, τους κ.κ. Ιμάμογλου και Γιαβάς. Ο ίδιος ο Κιλιτσντάρογλου παρουσιάστηκε, επί της αρχής, να αποδέχεται ένα τέτοιο μοντέλο και κάπως έτσι, οι «πέντε» της αντιπολίτευσης έβαλαν πλώρη ώστε να γίνουν και πάλι «έξι».

Τουρκία: Ο εκλεκτός των «6» και η αντι-Ερντογάν ατζέντα-2
(AP Photo/Kamran Jebreili)

Το γεγονός, ωστόσο, παραμένει: Δύο μήνες πριν από τις τουρκικές κάλπες και έναν μήνα έπειτα από τον καταστροφικό σεισμό, η τουρκική αντιπολίτευση βρέθηκε να ερίζει, δημοσία θέα, για τον πολιτικό που θα κατεβάσει ως υποψήφιο για την προεδρία ενάντια στον Ερντογάν.

Ποιος θα μπορούσε να ωφεληθεί πολιτικά από μια τέτοια εικόνα; Εκ πρώτης όψεως, ο ίδιος ο Ερντογάν, εκτός και εάν θεωρεί κανείς ότι θα μπορούσε η αρνητική δημοσιότητα των τελευταίων 24ωρων να λειτουργήσει κατά τρόπο αντίστροφο, ως διαφήμιση δηλαδή για την τουρκική αντιπολίτευση.

Όλα αυτά, βέβαια, σε επίπεδο… εικόνας. Γιατί επί της ουσίας, όλες οι απαντήσεις πρόκειται να δοθούν στην κάλπη. Μια κάλπη που, κατά κοινή ομολογία, θα είναι η περισσότερο «δύσκολη» των τελευταίων δεκαετιών για τον ίδιο τον Ερντογάν και το κυβερνών Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (AKP).

Με αντι-Ερντογάν ατζέντα

Από την πλευρά της αντιπολίτευσης πάντως, το τοπίο έχει πια ξεκαθαρίσει. Ο αλεβίτης Κεμάλ Κιλιτσντάρογλου θα είναι ο κοινής αποδοχής υποψήφιος των «έξι» για την προεδρία ενάντια στον Ερντογάν στις 14 Μαΐου.

Όσο για την ατζέντα του, εκείνη είναι μια ατζέντα αντι-Ερντογάν: αντιστροφής, ανατροπής και ακύρωσης δηλαδή όλων των «δεινών» που έχει επιφέρει τα τελευταία χρόνια το περιβάλλον Ερντογάν στο σύστημα διακυβέρνησης της Τουρκίας (επαναφορά της προεδρευόμενης κοινοβουλευτικής δημοκρατίας που κατήργησε ο Ερντογάν), στην οικονομία (απομάκρυνση από κάθε «ανορθόδοξη» ερντογανική επιλογή), στην εξωτερική πολιτική («ειρήνη στη χώρα, ειρήνη στον κόσμο»: το νέο/παλαιό κεμαλικό μότο που ανέσυρε η αντιπολίτευση), στις σχέσεις με τη Δύση (βελτίωση των δεσμών που δοκιμάστηκαν τα περασμένα χρόνια) και στη δικαιοσύνη (αποκατάσταση της ανεξαρτησίας των θεσμών εντός των τουρκικών συνόρων).

Μπορεί αυτή η (ενδεχομένως υπερβολικά φιλόδοξη σε κάποια σημεία) προεκλογική υπόσχεση ξηλώματος του ερντογανισμού να οδηγήσει σε μια καθαρή νίκη της αντιπολίτευσης τον προσεχή Μάιο, την πρώτη σε εθνικές εκλογές μετά το 1999;

Αυτό είναι, πια, το μεγάλο ερώτημα στον δρόμο προς την κάλπη.

Ο Μιτχάτ Σαντζάρ, συμπρόεδρος του αντιπολιτευόμενου φιλοκουρδικού Κόμματος Δημοκρατίας των Λαών (HDP), το οποίο δεν συμμετέχει στην ομάδα των «έξι», έσπευσε πάντως να δηλώσει σήμερα ότι το HDP (που είχε λάβει 11,7% στις βουλευτικές εκλογές του 2018) θα μπορούσε να στηρίξει την προεδρική υποψηφιότητα Κιλιτσντάρογλου εάν επιτευχθεί μεταξύ τους συμφωνία σε κάποιες βασικές αρχές…

Περιττό να ειπωθεί ότι κάτι τέτοιο θα ανέβαζε σημαντικά τις πιθανότητες επικράτησης του προεδρικού υποψηφίου της αντιπολίτευσης.

Καθημερινή