Αρχική Blog Σελίδα 170

Υπ. Εξωτερικών: Παραιτείται ο επικεφαλής της Ελληνικής Προεδρίας της ΕΕ

Από
anixneuseis
-
0

Παναγιώτης Μίχος

 Παναγιώτης Μίχος ΠΟΛΙΤΙΚΗ

 Ανανεώθηκε: 16:27  
Την παραίτησή του υπέβαλε ο επικεφαλής του Γραφείου της Ελληνικής Προεδρίας, Στ. Χουρμουζιάδης. Ανησυχία για καθυστερήσεις στην προετοιμασία για την Προεδρία. Ήταν επικεφαλής και της Επιτροπής Αξιολόγησης υποψηφίων για τη Μόνιμη Αντιπροσωπεία της Ελλάδος στις Βρυξέλλες.

Την παραίτησή του υπέβαλε ο επικεφαλής του Γραφείου της Ελληνικής Προεδρίας, Στέλιος Χουρμουζιάδης, στην ηγεσία του υπουργείου Εξωτερικών.

Ο κ. Χουρμουζιάδης ανέλαβε επικεφαλής στα τέλη του 2025. Το Γραφείο συστάθηκε τον περασμένο Νοέμβριο και σε υπηρεσιακό επίπεδο λειτουργεί ως Διεύθυνση, με έδρα την Αθήνα, υπαγόμενη απευθείας στον υπουργό Εξωτερικών Γιώργο Γεραπετρίτη.

Βασική αρμοδιότητα του Γραφείου είναι η υποστήριξη της Ελληνικής Προεδρίας του Συμβουλίου της ΕΕ κατά το δεύτερο εξάμηνο του 2027, μέσω του προγραμματισμού, του συντονισμού και της προώθησης στοχευμένων δράσεων στο πλαίσιο της.

Ο κ. Χουρμουζιάδης, σύμφωνα με πηγές από το υπουργείο Εξωτερικών, υπέβαλε προ δέκα ημερών την παραίτησή του επικαλούμενος προσωπικούς λόγους.

Ο Έλληνας διπλωμάτης συμφώνησε να παραμείνει στη θέση του μέχρι την εύρεση του αντικαταστάτη του.

Σύμφωνα με πληροφορίες, ο κ. Χουρμουζιάδης ήταν και επικεφαλής  της Επιτροπής Αξιολόγησης των υποψηφίων που θα στελέχωναν την Μόνιμη Αντιπροσωπείας της Ελλάδος στις Βρυξέλλες, η οποία ήρθε στο επίκεντρο της δημοσιότητας τις τελευταίες ημέρες λόγω της υποθέσεως της συζύγου του ευρωβουλευτή του ΠΑΣΟΚ, Νίκου Φαραντούρη.

Πηγές του υπουργείου Εξωτερικών σημείωναν ότι η παραίτηση του κ. Χουρμουζιάδη δεν σχετίζεται με την υπόθεση Αϊβαζόγλου.

Αντίστροφη μέτρηση με ανησυχίες

Σε κάθε περίπτωση, η έναρξη της Ελληνικής Προεδρίας του Συμβουλίου της ΕΕ, μετρά πλέον λιγότερο από έναν χρόνο για την έναρξή της.

Μετά την ολοκλήρωση της Κυπριακής προεδρίας, στο «τιμόνι» της ΕΕ βρίσκεται η Ιρλανδία, με τη θητεία της να ολοκληρώνεται στις 30 Δεκεμβρίου 2026.

Ακολουθεί η Λιθουανική Προεδρία (1 Ιανουαρίου – 30 Ιουνίου 2027) και έπεται η Ελληνική, αρχής γενομένης από την 1η Ιουλίου 2027.

Η προετοιμασία για την άσκηση της εξάμηνης Προεδρίας της ΕΕ αποτελεί ένα δύσκολο και σύνθετο εγχείρημα. Οι περισσότερες χώρες ξεκινούν τις προετοιμασίες τουλάχιστον δύο χρόνια νωρίτερα.

Στην περίπτωση της Ελλάδος, αρκετές διπλωματικές «φωνές» υποστηρίζουν ότι καταγράφεται μεγάλη καθυστέρηση σε όλων των ειδών τις προετοιμασίες και την οργάνωση, προειδοποιώντας ότι το υπουργείο Εξωτερικών πρέπει να κάνει αγώνα δρόμου για να αποφευχθούν αρρυθμίες στην Προεδρία. 

Σημειώνεται ότι η χώρα μας δεν έχει καταθέσει ακόμα το έγγραφο των προτεραιοτήτων της Προεδρίας της.

Επιπλέον, το ενδεχόμενο να συμπέσει η Προεδρία με εσωτερικές πολιτικές αναταράξεις (εάν οι εκλογές πραγματοποιηθούν τον Απρίλιο του 2027 και υπάρξει παρατεταμένη αδυναμία σχηματισμού κυβέρνησης) ανησυχεί περισσότερο τους διπλωματικούς αξιωματούχους, οι οποίοι θα κληθούν να την περατώσουν.

Υπό αυτό το πρίσμα, η επιλογή του Τάσου Χατζηβασιλείου ως υφυπουργού Εξωτερικών, αρμόδιου για τις Ευρωπαϊκές Υποθέσεις, εντάσσεται στις διαδικασίες επιτάχυνσης των προετοιμασιών.

businessdaily.gr

Θ. Ατματζίδης: η Σύνοδος του ΝΑΤΟ και οι επιδιώξεις της Τουρκίας

Από
anixneuseis
-
10

 

του Θεόδωρου Ατματζίδη, Υποστρατήγου ε.α.

Η επικείμενη Σύνοδος Κορυφής του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα διεξάγεται σε μια περίοδο έντονης γεωπολιτικής αβεβαιότητας και αποκτά ιδιαίτερη σημασία για τη συνοχή και την αποτρεπτική ισχύ της Συμμαχίας.

 

Στην επίσημη ατζέντα κυριαρχούν η ενίσχυση της συλλογικής άμυνας, η αύξηση των αμυντικών δαπανών, η αναβάθμιση της αμυντικής βιομηχανίας, η συνέχιση της στήριξης προς την Ουκρανία και η προσαρμογή του ΝΑΤΟ στις υβριδικές, κυβερνοχώρου και ασύμμετρες απειλές.

 

Πέρα όμως από τις επίσημες ανακοινώσεις, ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι στρατηγικές επιδιώξεις των βασικών συμμάχων, με κυριότερη εκείνη της Τουρκίας.

 

Η Άγκυρα αναμένεται να αξιοποιήσει τη φιλοξενία της Συνόδου προκειμένου να ενισχύσει την εικόνα της ως αναντικατάστατου γεωστρατηγικού και επιχειρησιακού κόμβου στη νότια πτέρυγα του ΝΑΤΟ. Θα αναδείξει τη γεωγραφική της θέση, τον έλεγχο σημαντικών θαλάσσιων και χερσαίων διαδρόμων, τη δυνατότητα ανάπτυξης στρατιωτικής παρουσίας σε διαφορετικά θέατρα επιχειρήσεων, καθώς και τις δυνατότητες της εγχώριας αμυντικής βιομηχανίας.

 

Παράλληλα, θα επιδιώξει να αναδείξει τη συμμετοχή της σε περιφερειακές αποστολές, παρουσιάζοντας τον εαυτό της ως κρίσιμο παράγοντα για την επιχειρησιακή ευελιξία, την αεράμυνα, τη ναυτική παρουσία και τον συντονισμό των συμμαχικών δυνάμεων στην ευρύτερη περιοχή.

 

Απέναντι σε αυτή την πραγματικότητα, η Ελλάδα οφείλει να κινηθεί με ψυχραιμία, δυναμισμό και σαφή στρατηγικό προσανατολισμό. Είναι σημαντικό να προβάλλει τη συμβολή της στην αποτρεπτική ισχύ της Συμμαχίας, στη θαλάσσια ασφάλεια, στην επιτήρηση του εναέριου και θαλάσσιου χώρου, καθώς και στη φιλοξενία κρίσιμων στρατιωτικών υποδομών που ενισχύουν τη νοτιοανατολική πτέρυγα του ΝΑΤΟ.

 

Ταυτόχρονα, πρέπει να καταστήσει σαφές ότι η αυξημένη στρατηγική αξία της Τουρκίας δεν μπορεί να συνεπάγεται ανοχή απέναντι σε αναθεωρητικές πολιτικές, παραβιάσεις του ελληνικού εναέριου χώρου, αμφισβήτηση κυριαρχικών δικαιωμάτων ή δημιουργία τετελεσμένων στις θαλάσσιες ζώνες.

 

Η ελληνική θέση οφείλει να στηρίζεται στον σταθερό σεβασμό του Διεθνούς Δικαίου, στην ανάδειξη της επιχειρησιακής ετοιμότητας των Ενόπλων Δυνάμεων και στη σημασία των ελληνικών υποδομών για τη συλλογική άμυνα της Συμμαχίας. Παράλληλα, η χώρα πρέπει να συμμετέχει ενεργά στις πρωτοβουλίες που ενισχύουν τόσο την ευρωπαϊκή όσο και τη συμμαχική άμυνα. Η προάσπιση των εθνικών συμφερόντων δεν εξαρτάται από μια παθητική στάση αναμονής. Προϋποθέτει αξιόπιστη αποτρεπτική ισχύ, διαρκή επιχειρησιακή ετοιμότητα, ενεργή διπλωματική παρουσία και συνεπή προβολή της Ελλάδας ως παράγοντα σταθερότητας και ασφάλειας σε μια περιοχή που αποκτά ολοένα μεγαλύτερη στρατηγική σημασία.

Ο Σαμαράς κατέθεσε αίτηση στον εισαγγελέα του Αρείου Πάγου -Ζητά διερεύνηση για την παγίδευσή του με το Predator

Από
anixneuseis
-
1

 

Ο Αντώνης Σαμαράς
06/07/2026  12:43
Ο Αντώνης Σαμαράς κατέθεσε στον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου αίτηση για τη διερεύνηση της παγίδευσής του με το κατασκοπευτικό λογισμικό Predator, κλιμακώνοντας την κόντρα με την κυβέρνηση.

Στο Δελτίου Τύπου που εξέδωσε η πλευρά του πρώην πρωθυπουργού αναφέρει ότι έχει κατ ‘επανάληψη ζητήσει δημοσίως από την κυβέρνηση απαντήσεις επί του θέματος, χωρίς να υπάρχει καμία ανταπόκριση μέχρι σήμερα.

Η ανακοίνωση της πλευράς Σαμαρά
Ο πρώην πρωθυπουργός κ.Αντώνης Σαμαράς κατέθεσε στον κ.Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου αίτηση με την οποία ζητά την πλήρη διερεύνηση της παγίδευσής του με το κατασκοπευτικό λογισμικό Predator.

Στην αίτηση, μεταξύ άλλων, ο κ.Σαμαράς αναφέρει ότι έχει κατ ‘επανάληψη ζητήσει δημοσίως από την κυβέρνηση απαντήσεις επί του θέματος, χωρίς να υπάρχει καμία ανταπόκριση μέχρι σήμερα.

Τι αναφέρει ο Αντώνης Σαμαράς στην αίτησή του στον εισαγγελέα
«Υποβάλλω την παρούσα, αναφορικά με την υπόθεση των παράνομων παρακολουθήσεων μέσω του κατασκοπευτικού λογισμικού Predator, υπόθεση η οποία έχει ήδη λάβει ευρεία δημοσιότητα και προκαλεί εύλογη ανησυχία για την εθνική ασφάλεια και την προάσπισή της, για τη λειτουργία των θεσμών και την προστασία των θεμελιωδών δικαιωμάτων.
Ειδικότερα, εδώ και μήνες έχει καταστεί δημοσίως γνωστό ότι υπήρξα και εγώ προσωπικά στόχος του εν λόγω κατασκοπευτικού λογισμικού.
Το γεγονός της παράνομης παγίδευσής μου το έχω επανειλημμένως αναδείξει μέσω δημόσιων παρεμβάσεών μου. Το έχω θέσει με σαφήνεια θεσμικά από το βήμα του Ελληνικού Κοινοβουλίου αλλά και μέσα από τον δημόσιο διάλογο, επιμένοντας ότι αποτελεί ένα μείζον ζήτημα που δεν μπορεί να παραμείνει στο σκοτάδι ή στη σιωπή και δεν μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο μεθοδεύσεων και συγκάλυψης. Στις τοποθετήσεις αυτές, έχω επίσης επισημάνει με ιδιαίτερη έμφαση τους σοβαρότατους κινδύνους που συνεπάγεται για την εθνική ασφάλεια η λειτουργία ενός τέτοιου παράνομου μηχανισμού εντός της ελληνικής επικράτειας, ιδίως σε συνθήκες έντονης γεωπολιτικής αστάθειας.
Είναι αυταπόδεικτο, ότι η παρακολούθηση προσώπων που κατέχουν καίριες θεσμικές θέσεις συνιστά γεγονός εξαιρετικής θεσμικής και εθνικής βαρύτητας.
Επειδή έχω κατ’ επανάληψη ζητήσει από την Κυβέρνηση να διερευνήσει την περίπτωση της παγίδευσης μου χωρίς να υπάρχει καμία ανταπόκριση μέχρι σήμερα».

Γι αυτούς τους λόγους ζητώ την πλήρη διερεύνηση της παγίδευσής μου με το κατασκοπευτικό λογισμικό Predator.

Χάρης Τοπαλίδης: ΤΑ ΜΝΗΜΟΝΙΑ ΚΑΙ Η ΚΡΙΣΗ ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗΣ ΣΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ

Από
anixneuseis
-
0

 

Χάρης Τοπαλίδης, PhD

Τα Μνημόνια

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι τα Μνημόνια απετέλεσαν μια στρατηγική τομή στην πορεία της Ελληνικής οικονομίας αλλά και της κοινωνίας και οι συνέπειές τους ισοδυναμούν με αυτές μιας πολεμικής ήττας, μιας εθνικής τραγωδίας. Η κρίση χρέους της Ελληνικής οικονομίας το 2010, ως δευτερογενής συνέπεια της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης του 2008 – μαζική φυγή ξένων κεφαλαίων από τα Ελληνικά ομόλογα – λόγω της έξαρσης των παθογενειών της, όπως εκδηλώθηκαν στο δημοσιονομικό και στο ισοζύγιο των εξωτερικών συναλλαγών της, οδήγησε στον αναγκαστικό δανεισμό της από το εξωτερικό για τη διάσωσή της στο πλαίσιο της Ευρωζώνης. Για τη λήψη των δανείων αυτών υποχρεώθηκε να υιοθετήσει πολιτικές επιβεβλημένες από τούς πιστωτές της μέσω  της υπογραφής Μνημονίων με τους Διεθνείς Θεσμούς ΔΝΤ, ΕΚΤ, Ε.Ε.. Οι πολιτικές αυτές εμπνέονταν από ένα σύνολο πολιτικών λιτότητας, ιδιωτικοποίησης της οικονομίας και δημοσιονομικής σταθερότητας, που αποκλήθηκαν «Συναίνεση της Ουάσιγκτον». Αποσκοπούσαν στην αντιμετώπιση των παθογενειών με τη διαρθρωτική προσαρμογή της Οικονομίας της στα διεθνή πρότυπα μιας ανοικτής, νεοφιλελεύθερης οικονομίας, ως στρατηγικής προϋπόθεσης  για την επιστροφή της στη μεγέθυνση και στην ανάπτυξη. Ειδικότερα προωθούσαν πέρα από την εξυγίανσή της με τον έλεγχο των ελλειμάτων και την «εσωτερική υποτίμηση» – τη μείωση μισθών και συντάξεων, στη μετάβαση στο νέο διεθνές παραγωγικό πρότυπο της Ψηφιακής και Πράσινης οικονομίας.

Με το μίγμα πολιτικής που υιοθετήθηκε για την εφαρμογή των Μνημονίων και την προώθηση της Ψηφιακής και Πράσινης Ατζέντας, το μέσο βιοτικό επίπεδο συρρικνώθηκε, η διάρθρωση της οικονομίας έγινε ολιγαρχική με τη δημιουργία ολιγοπωλίων, η εργασία υποβαθμίστηκε και ο δημόσιος τομέας της απομειώθηκε έναντι του ιδιωτικού. Οι παράπλευρες απώλειες, όπως, η αύξηση του δημοσίου και ιδιωτικού χρέους, η σημαντική μείωση της χρηματοδότησης της οικονομίας από το τραπεζικό σύστημα, η αποδόμηση του κοινωνικού κράτους και του κράτους δικαίου, η χωρίς προηγούμενο διεύρυνση των κοινωνικών και περιφερειακών ανισοτήτων, η έκρηξη του δημογραφικού προβλήματος, η απίσχναση των δημοκρατικών θεσμών και της ελευθερίας στη δημόσια σφαίρα επικοινωνίας, που αγγίζουν σε διαφορετικό βέβαια βαθμό, τις δυνάμεις όλου του πολιτικού φάσματος που άσκησαν κυβερνητική εξουσία, αποξένωσαν ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας από το πολιτικό σύστημα. Η θεμελιώδης διάκριση μιας πολιτικής κοινωνίας σε Δεξιά και Αριστερά θόλωσε τόσο πολύ ώστε εδραιώθηκε η ευρέως διαδεδομένη πεποίθηση ότι «όλοι ίδιοι είναι». Εδώ έγκειται το έδαφος της σημερινής κρίσης εμπιστοσύνης στο πολιτικό σύστημα, αλλά και του κατακερματισμού του.

Η διάρρηξη της εμπιστοσύνης στο πολιτικό σύστημα

Ήταν η διάρρηξη της πολιτικής εμπιστοσύνης αναπόφευκτη με τη σύναψη των Μνημονίων; Η σημασία των συνεπειών της πολιτικής των Μνημονίων στον εξοστρακισμό μεγάλου μέρους του εκλογικού σώματος δεν μπορεί να αποδοθεί αποκλειστικά στη βίαιη επίπτωση που αυτή είχε στη ζωή  και στο βιοτικό του επίπεδο, χωρίς τη συναίνεσή του, ή στην απώλεια της οικονομικής ανεξαρτησίας της χώρας, που ισοδυναμεί ήδη με μια θεμελιώδη αποτυχία του πολιτικού συστήματος. Σημαντικό ρόλο διαδραμάτισε και η υπόθαλψη της διαφθοράς που οδήγησε στα Μνημόνια αλλά και αυτής που ακολούθησε την εφαρμογή τους και γιγαντώθηκε ειδικά μετά το 2019, ως καθεστωτική πρακτική, καθιστώντας τους όρους  του οικονομικού παιγνιδιού και της επιβίωσης εντελώς άνισους. Η σύναψη των Μνημονίων δεν ήταν μια «στιγμιαία» ή «στο χιλιοστό» πολιτική επιλογή που πρόκυψε ξαφνικά ως φυσική αναγκαιότητα, όπως προσπαθεί να μας πείσει δόλια η κυβερνητική προπαγάνδα, για να περιοριστεί η πολιτική αποτίμησή της αποκλειστικά στην αναγκαιότητα της εφαρμογής τους και όχι στις παθογένειες που οδήγησαν σε αυτά και στην αποτελεσματικότητα της διαρθρωτικής θεραπείας που εφαρμόστηκε. Ήταν το αποτέλεσμα μιας εξελικτικής διαδικασίας σταδιακής στρέβλωσης της αγοράς, υπονόμευσης του ανταγωνισμού, έκπτωσης των θεσμών και γιγάντωσης της διαπλοκής ανάμεσα στην επιχειρηματική κοινότητα και το πολιτικό σύστημα που κορυφώθηκε το 2010, λόγω και της διεθνούς συγκυρίας.

Η διαπλοκή και το ακαταδίωκτο

Καθώς οι παθογένειες που πήγαζαν από τη διαπλοκή είχαν σημαντικές αρνητικές, διαρθρωτικές επιπτώσεις στην Οικονομία, επηρεάζοντας την ανταγωνιστικότητα, τα μακροοικονομικά της μεγέθη και τη δημοσιονομική της κατάσταση, (ο πρ. Πρωθυπουργός Γ. Παπανδρέου  διακήρυττε στεντόρεια διεθνώς μετά την έξωσή του από το αξίωμα, ότι η Ελλάδα ήταν η πιο διεφθαρμένη χώρα) υπήρχαν, πέραν από τις πολιτικές και σημαντικές ποινικές ευθύνες προσώπων, για την κατάσταση στην οποία είχε βρεθεί η χώρα, ο καταλογισμός των οποίων θα μπορούσε να αποφέρει και την επιστροφή στο δημόσιο Ταμείο πόρων, ιδιαίτερα σημαντικών για μια πτωχευμένη οικονομία. Εντούτοις αυτές οι ευθύνες και οι πόροι ουδέποτε αναζητήθηκαν από όλες τις πολιτικές δυνάμεις που διαχειρίστηκαν τις Μνημονιακές πολιτικές (όπως έγινε σε αντιδιαστολή π.χ. στην Ισλανδία, Ιρλανδία κλπ), αλλά ούτε και έγινε από αυτές οποιαδήποτε επίσημη έρευνα για τα αίτια και τους πρωταίτιους της χρεοκοπίας, όπως όφειλε κάθε ευνομούμενη Πολιτεία να κάνει. Είναι πολύ πρόσφατη και αποκαλυπτική, η παρουσία σύσσωμου του πολιτικού συστήματος που διαχειρίστηκε τα Μνημόνια στην παρουσίαση του βιβλίου του Μ. Σάλλα, πρ. Προέδρου ΔΣ και Δ/ντος Συμβούλου της Τρ. Πειραιώς, που απομακρύνθηκε το 2015. Επομένως η επίκλησή τους ότι «έσωσαν τη χώρα» με τη διαχείρισή τους, είναι τουλάχιστον υποκριτική καθώς αποκρύπτει την ευθύνη τους – κατά το μερίδιο που αναλογεί σε κάθε μία από αυτές – και διαχέει μια αντίληψη «συλλογικής ευθύνης» της κοινωνίας για τη χρεωκοπία, θαρρείς και η χώρα ήταν μια δημοκρατία Σοβιετικού τύπου. Ο μη καταλογισμός των ευθυνών για μία εθνική τραγωδία, υπόσχεται την επανάληψή της και δεν παραπέμπει σε μια πολιτική αλλά σε μια κοινωνία κοτσαμπάσηδων. Η άρση της εμπιστοσύνης στο πολιτικό σύστημα είναι τότε αναπόφευκτη.

Οι λάθος συνταγές

Η αποτυχία όμως των Μνημονίων ακόμη και στους στόχους που είχαν τεθεί από τους εμπνευστές τους, υπονόμευσε επίσης την πολιτική εμπιστοσύνη. Καθώς το Μνημόνιο είναι ένα σχέδιο διαρθρωτικών παρεμβάσεων για τη σφαιρική ανασυγκρότηση της Οικονομίας σε μια συγκεκριμένη κατεύθυνση με ποσοτικούς στόχους, σχεδιάζεται όπως ένα επιχειρηματικό Σχέδιο. Σε ένα τέτοιο Σχέδιο κομβικό στοιχείο για την επιτυχία του είναι οι αρχικές υποθέσεις που υιοθετούνται: όσο πιο ρεαλιστικές είναι, τόσο πιο πιθανό είναι το αποτέλεσμα των επεξεργασιών που βασίζονται σε αυτές να ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα, δηλαδή οι στόχοι που τίθενται από αυτόν που το εκπονεί να πραγματοποιηθούν. Το ΔΝΤ έχει αναγνωρίσει δημόσια ότι οι υποθέσεις που υιοθέτησε στο Πρώτο Μνημόνιο (π.χ. οι δημοσιονομικοί πολλαπλασιαστές) αλλά και ο χρόνος στον οποίο έγινε το «κούρεμα» του χρέους ήταν λάθος. Το αναγνώρισαν αυτό, οι κυβερνήσεις που το εφάρμοσαν; Έτσι η εφαρμογή του οδήγησε σε ακόμη μεγαλύτερη ύφεση από αυτή που είχε σχεδιαστεί.

Η παραβίαση της δημοκρατικής εντολής

Τέλος, η πρωτοφανής αναίρεση του αποτελέσματος του δημοψηφίσματος του 2015 από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ που το είχε προκηρύξει, συνιστώντας κατάφωρη παραβίαση της εντολής της κοινωνίας απόρριψης των προτάσεων των Θεσμών, που εκδηλώθηκε μάλιστα μέσα από μια μαζική δημοκρατική διαδικασία, από κοινού με την αποτυχία της να προτείνει ένα νέο οικονομικό, κοινωνικό και πολιτισμικό παράδειγμα, όπως είχε υποσχεθεί στο εκλογικό σώμα, ανάλωσε και το τελευταίο κεφάλαιο εμπιστοσύνης στο πολιτικό σύστημα, αυτό της Αριστερής πτέρυγάς του.

Μνημόνια: Μονόδρομος η εφαρμογή τους ή πολιτική επιλογή;

Συμπερασματικά, όπως γίνεται σαφές από τα ανωτέρω, ούτε το περιεχόμενο και ο τρόπος της εφαρμογής των Μνημονίων ήταν μονόδρομος, ούτε, πολύ περισσότερο, ο εξοστρακισμός του 1/3 του εκλογικού σώματος από το πολιτικό σύστημα, όπως διατείνονται τα Κόμματα που διαχειρίζονται την κυρίαρχη Ατζέντα από τότε, και διεκδικούν εκ νέου την εντολή να συνεχίσουν την ίδια πολιτική με το επιχείρημα ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος. Γιατί ούτε η χρεοκοπία ήταν φυσικό φαινόμενο, ούτε ο μη καταλογισμός ευθυνών και η μη απαίτηση οικονομικών επανορθώσεων από τους υπαίτιους ήταν απαίτηση των δανειστών, και φυσικά, ούτε ο αποκλεισμός μεγάλου μέρους του εκλογικού σώματος από τους καρπούς της ανάπτυξης ήταν οικονομική νομοτέλεια. Ήταν πολιτική επιλογή που την υπηρέτησαν με ιδιαίτερο ζήλο και πειθαρχία. Ακόμη όμως και αν η Ατζέντα αυτή ήταν πολεμικά επιβεβλημένη,  όταν διαπιστώνεται ότι οι συνέπειές της, (α) προσεγγίζουν το όριο της αυτοσυντήρησης και αναπαραγωγής της κοινωνίας, π.χ. όταν η διαφθορά αρχίζει να σκοτώνει (Λ. Κοβέσι, Ευρωπαία Εισαγγελέας, για τα Τέμπη) και όταν το κατά κεφαλήν ΑΕΠ (το πραγματικά διαθέσιμο εισόδημα) την κατατάσσει στη θέση του ουραγού της Ε.Ε. αποκλείοντας σημαντικό μέρος της κοινωνίας, (β) υπονομεύουν καίρια τους κατακτημένους από αυτήν Δημοκρατικούς θεσμούς και το Κράτος Δικαίου, π.χ. υποκλοπές, Ανεξάρτητες Αρχές κλπ και (γ) απειλούν ευθέως την εθνική της κυριαρχία π.χ. «Σύμφωνο Φιλίας» με Τουρκία, αδυναμία πόντισης καλωδίων σε χώρο εθνικής κυριαρχίας κλπ, τότε οι υγιείς κοινωνικές δυνάμεις οφείλουν να αντισταθούν σε αυτές τις συνέπειες και στην Ατζέντα από την οποία απορρέουν. Πως; Διεκδικώντας τη διακυβέρνηση με μια Ατζέντα Προγραμματικής Αλλαγής που στηρίζεται σε ένα ακηδεμόνευτο και ανεξάρτητο μαζικό κίνημα, όπως συνέβη στη χώρα και σε άλλες αντίστοιχες ιστορικά περιπτώσεις.

 

Γιατί η 24η Ιουλίου δεν πρέπει να γιορτάζεται ως ημέρα μετάβασης στην δημοκρατία

Από
anixneuseis
-
2
Δεξίωση για την 48η Επέτειο της Αποκατάστασης της Δημοκρατίας, στον κήπο του Προεδρικού Μεγάρου, Κυριακή 24 Ιουλίου 2022. (ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΣ/EUROKINISSI)

Βασίλης Κων/νου Φούσκας*

Γεννήθηκα τέσσερις ημέρες μετά την μετάβαση

στην δημοκρατία, στις 28 Ιουλίου 1974

Αλέξης Τσίπρας

Θα διατυπώσω μια σειρά παρατηρήσεων για το ΝΑΤΟ, την θέση της χώρας μας σ’ αυτό, το ρόλο του στην κατάσταση που βιώνει σήμερα η Κυπριακή Δημοκρατία αλλά και η Ελλάδα της μεταπολίτευσης. Το σύνολο αυτών των παρατηρήσεων συγκροτούν και τα διδάγατα που πρέπει να αφομοιώσουμε ως λαός για να βαδίσουμε με σιγουριά στο μέλλον επί τη βάση μιας νέας στρατηγικής κουλτούρας. Θα ξεκινήσω με κάποιες ιστορικές παρατηρήσεις, γιατί η πραγματικότητά μας είναι ιστορικά διαμορφωμένη και η ιστορία βαραίνει πάρα πολύ στο παρόν και, σε μερικές περιπτώσεις, αυτο-προτείνει στρατηγικές για το μέλλον.

Παρατήρηση πρώτη: Ο άνθρωπος που επινόησε το ΝΑΤΟ, που έβαλε τη σφραγίδα του σ’ αυτό, που επέμενε με νύχια και με δόντια να δημιουργηθεί, ήταν ένας δικηγόρος της Ουάσιγντον, Αγγλικής καταγωγής, πολύ γνώριμος λόγω του Κυπριακού ζητήματος, και αυτός δεν είναι άλλος από τον Ντην Άτσεσον. Η συμβολή του Άτσεσον, καθοριστικότατη, δεν ήταν η δημιουργία ενός Ψυχροπολεμικού οργανισμού ασφάλειας προκειμένου να προστατεύσει την Ευρώπη από μια Σοβιετική εισβολή. Τέτοια απειλή δεν υπήρχε. Η συμβολή του έγκειται στο ότι ο πρωταρχικός ρόλος του ΝΑΤΟ πρέπει να είναι η εμπέδωση διαρκούς ηγεμονίας επί της Ευρώπης, η εγκατάσταση και ο έλεγχος από τις ΗΠΑ πυρηνικών όπλων στην Ευρώπη, η ανοικοδόμηση της Ευρώπης και η δημιουργία πλούσιας αγοράς για τη διείσδυση Αμερικανικών πολυεθνικών. Αυτή ήταν η τεράστια συμβολή του Άτσεσον.

Παρατήρηση δεύτερη: Η ταυτόχρονη είσοδος της Τουρκίας και της Ελλάδας στο ΝΑΤΟ το 1952 μετά την συμμετοχή τους στον πόλεμο της Κορέας δεν ήταν ισοβαρής. Το Γενικό Επιτελείο των ΗΠΑ προσδιόρισε την Τουρκία ως σύμμαχο με πολύ μεγαλύτερη γεωστρατηγική βαρύτητα. Η εκτίμηση ήταν ότι η Τουρκία μπορεί να επηρεάσει οικονομικές και στρατιωτικές εξελίξεις σε ευρύ θέατρο επιχειρήσεων ενάντια στην Σοβιετική Ένωση και τους εχθρούς του Ισραήλ, ενώ η Ελλάδα όχι. Έτσι, το ΝΑΤΟ φρόντισε να εξοπλίσει την Τουρκία κατά το μέγιστο δυνατόν, ενώ στην Ελλάδα φρόντισε να εξοπλίσει περισσότερο ένα εσωτερικό καθεστώς καταστολής με μεγάλη παρουσία μυστικών υπηρεσιών και δομές τύπου Γκλάντιο. Και αυτό λόγω της μεγάλης επιρροής της κομμουνιστικής ιδεολογίας μετά τον εμφύλιο.

Τον Απρίλη του 1949, εκπρόσωποι των δώδεκα κρατών υπέγραψαν στην Ουάσιγκτον την ίδρυση της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας, γνωστής με τα αρχικά ΝΑΤΟ…

Παρατήρηση τρίτη: Μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο το ΝΑΤΟ διαμορφώνει και τις παράμετρες λύσης του Κυπριακού ζητήματος που ανοίγει το δημοψήφισμα για την ένωση και οι αγώνας της ΕΟΚΑ. Οι ΗΠΑ επιθυμούσαν πάντοτε την επίλυση του Κυπριακού σε κλειστές μυστικές συναντήσεις μεταξύ Αγγλίας, Ελλάδας και Τουρκίας. Το 1956, η νέα κυβέρνηση Κων/νου Καραμανλή, σε μυστικές συναντήσεις με την κυβέρνηση του Μεντερές, θέτει το πλαίσο ΝΑΤΟϊκής επίλυσης του Κυπριακού. Συγκεκριμένα, ο Καραμανλής παραχωρεί στρατιωτική βάση στην Τουρκία στην Κύπρο και έξοδο της Τ/Κ κοινότητας στη θάλασσα (συγκεκριμένα, έδινε τον Κορμακίτη). Η υπόλοιπη Κύπρος θα ενωνόταν με την Ελλάδα. Τουρκία και Ελλάδα είναι χώρες φίλιες μέσα στο ΝΑΤΟ, ο εχθρός είναι ο παγκόσμιος κομμουνισμός.

Παρατήρηση τέταρτη: η κυβέρνηση του Γεωργίου Παπανδρέου συμφωνεί ουσιαστικά επί της αρχής με ότι είχε προσυπογράψει ο Κων/νος Καραμανλής και προσχωρεί στις μυστικές συναντήσεις αντιπροσωπειών στην Γενεύη υπό την προεδρία του γνωστού μας Ντην Άτσεσον, για την ΝΑΤΟποίηση της Κυπριακής Δημοκρατίας και τον εξοβελισμό του Προέδρου Μακαρίου. Φωνές αντίστασης εκείνη την περίοδο κατά του ΝΑΤΟ υπήρξαν, βέβαια, ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος, ο Ανδρέας Παπανδρέου και ο Ηλίας Ηλιού.

Παρατήρηση πέμπτη: η χούντα δεν επινόησε πολιτική για το κυπριακό. Δεν είχε εξάλλου τέτοιο βαθμό ευφυίας. Η χούντα εφήρμοζε πεπατημένες. Η πολιτική διχοτόμησης και ΝΑΤΟποίησης της Κυπριακής Δημοκρατίας είχε χαραχτεί από τους Κων/νο Καραμανλή και Ευάγγελο Αβέρωφ από το 1956 και μετά, και ολοκληρώνεται με αυτούς τους ίδιους την περίοδο του δεύτερου Αττίλα στην Κύπρο, όταν συγκυβερνούν με τη χούντα και αρνούνται να διαθέσουν Ελλαδικές δυνάμεις στην Κύπρο στηρίζοντας την ΕΛΔΥΚ και την Εθνοφρουρά που αμυνόταν εναντίον υπέρτερων Τουρκικών δυνάμεων. Αν το έπρατταν αυτό, θα είχαν πολλαπλά διαπραγματευτικά ατού στους δύο κύκλους συνομιλιών στην Γενεύη. Υπερίσχυσε η λογική του ΝΑΤΟ – συγκεκριμένα, ότι ΝΑΤΟϊκοί στρατοί δεν πολεμούν μεταξύ τους.

Παρατήρηση έκτη: η Τρίτη Ελληνική Δημοκρατία είναι «κυπρογεννημένη». Οποιαδήποτε μετάβαση σε οποιαδήποτε Τέταρτη Ελληνική Δημοκρατία, θα πρέπει να συμβαδίζει με την απελευθέρωση της Κυπριακής Δημοκρατίας και θα πρέπει να συνοδεύεται απο ένα μεγάλο συγνώμη προς τον κυπριακό λαό, στους πρόσφυγες, στις μάννες, στις οικογένειες των ΕΛΔΥκάριων, στο τάγμα επιστράτων του στρατηγού Αλευρομάγειρου και στο 211 τάγμα πεζικού της Εθνοφρουράς που κράτησαν την Λευκωσία παρά την άρνηση των Καραμανλή, Αβέρωφ και των χουντικών να βοηθήσουν.

Παρατήρηση έβδομη: Η καλύτερη απόδειξη ότι ο πρωταρχικός σκοπός του ΝΑΤΟ δεν ήταν η αντιμετώπιση της Σοβιετικής Ένωσης αλλά η εμπέδωση συνεχούς ηγεμονίας των ΗΠΑ πάνω στην Ευρώπη φαίνεται από το γεγονός των πολλαπλών διευρύνσεων του ΝΑΤΟ προς Ανατολάς μετά το τέλος του κομμουνισμού και κατά παράβαση της διμερούς συμφωνίας Μπους-Γκορπατσώφ ότι ναι μεν η Ρωσία θα επιτρέψει την επανένωση της Γερμανίας αλλά το ΝΑΤΟ δεν θα επεκταθεί προς Ανατολάς. Το ΝΑΤΟ, ωστόσο, επεκτάθηκε με τελευταία προσπάθεια επέκτασης στην Ουκρανία, την οποία σταμάτησε η Ρωσία με πόλεμο.

Παρατήρηση όγδοη – και ερχόμαστε στο σήμερα: Όλες οι παραχωρήσεις των Ελλαδικών πολιτικών ελίτ προς την Τουρκία γίνονται για τους εξής λόγους: α) η καριέρα των πολιτικών μας β) αναγνώριση, εκ μέρους των πολιτικών μας, των πρωτείων της Τουρκίας μέσα στην συμμαχία και παραμερισμός του νομικού κριτηρίου στις διμερείς διαφορές διότι εδώ η Ελλάδα και η Κυπριακή Δημοκρατία υπερισχύουν γ) Είναι αδύνατη μια πολεμική αναμέτρηση με την Τουρκία διότι η Τουρκία είναι πιο ισχυρή και, στο κάτω-κάτω, χώρες του ΝΑΤΟ δεν πολεμούν μεταξύ τους. Γιαυτούς τους τρεις λόγους επικρατεί η ενδοτικότητα από τη δεκαετία του 1950 μέχρι σήμερα, και όποιος δεν είναι ενδοτικός είναι εθνικιστής – ταιριάζει αυτή η καραμέλα του εθνικισμού με την μόδα της εποχής μας, εποχή της νεο-φιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης.

Παρατήρηση ένατη: Είναι γνωστή η στροφή του Τραμπ προς ένα συμβιβασμό στο Ουκρανικό δίνοντας πλεονεκτήματα στην Ρωσία και αναγνωρίζοντας τα τετελεσμένα επί του εδάφους που επέβαλε ο Ρωσικός στρατός. Είναι επίσης γνωστή η διάθεση των ΗΠΑ για αναβάθμιση της Ευρώπης μέσα στο ΝΑΤΟ καθιστώντας την ικανή να διαχειριστεί μόνη της απειλές, και είναι εδώ που εμφανίζεται σε πλήρη αρμονία ο Γερμανο-Τουρκικός και Ιταλο-Τουρκικός άξονας συνεννόησης. Αυτοί οι δύο άξονες, ειδικά ο Γερμανο-Τουρκικός, έχει βαθειές ιστορικές και σύγχρονες οικονομικές βάσεις συνεργασίας. Στη μελέτη μου Τουρκικός ιμπεριαλισμός και αποτροπή (Επίκεντρο, 2022) αναλύω αυτές τις οικονομικές βάσεις.

Παρατήρηση δέκατη: Η παγκόσμια ηγεμονία των ΗΠΑ είναι σε υποχώρηση. Τα δημόσια οικονομικά της δεν πάνε καλά. Το χρέος της αγγίζει τα 40 τρις. Τα παθητικά των χρηματοπιστωτικών εταιρειών της που κυκλοφορούν στην αγορά ανέρχονται στα $250 τρις – εδώ διαδραματιζουν τεράστιο ρόλο οι σκιώδεις τράπεζες τις οποίες έχει αναλύσει τελευταία ο συνάδελφός μου, Κώστας Λαπαβίτσας. Ο ρόλος του δολλαρίου ως παγκόσμιου αποθεματικού νομίσματος φθίνει. Στην Ασία η κυκλοφορία του δολλαρίου έχει πέσει κατακόρυφα. Οι ΗΠΑ αδυνατούν να διαχειριστούν την κρίση τους μέσω των θεσμών που οι ίδιες οικοδόμησαν μεταπολεμικά – είτε αυτός ο θεσμός λέγεται ΝΑΤΟ είτε Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας. Βασικά, δεν έχουν χρήματα. Οπότε, αυτό που γίνεται είναι να αποδεσμεύονται από τις υποχρεώσεις τους και να δίνουν σε τοπικούς ηγεμόνες πεδίο, χώρο και ελευθερία δράσης για να εξυπηρετούν τα συμφέροντά τους. Αυτός είναι ο νέος ρόλος της Ευρώπης και της Γερμανίας, και αυτός είναι ο νέος αναβαθμισμένος ρόλος της Τουρκίας σε συνεργασία με την Ευρώπη. Οι ΗΠΑ έχουν αποφασίσει να επικεντρωθούν στο πρόβλημα που λέγεται Κίνα και παγκόσμιος Νότος και, βέβαια, Λατινική Αμερική. Αυτό είναι το πλαίσιο συζητήσεων στην Άγκυρα.

Παρατήρηση  ενδέκατη – και τελευταία: τι να κάνουμε; Η απάντηση δεν ανήκει στη σφαίρα των εξοπλιστικών προγραμμάτων. Η απάντηση δεν ανήκει στη σφαίρα της αγοράς F-35, Ραφάλε και Μπελαρά. Δεν ανήκει εκεί. Η απάντηση ανήκει στην παραγωγή, το τονίζω, στην παραγωγή δικών μας, ισάξιων και υπέρτερων ακόμα οπλικών συστημάτων άμυνας ώστε να διασφαλίζουν την υποστήριξη της Θράκης, του Αιγαίου και της Κυπριακής Δημοκρατίας. Εδώ είναι που χρειάζεται ένα συνολικό σχέδιο βιομηχανικής ανάπτυξης της χώρας, μια δυνατότητα που μας δίνει η ΕΕ. Βιομηχανική ανάπτυξη της χώρας και όλων των παράπλευρων επαγγελμάτων που θα πηγάζουν από αυτήν την αναπτυξη, θα κρατήσουν τους νέους στην χώρα, θα στηρίξουν τον οικογενειακό θεσμό βάζοντας τέλος στην υπογεννητικότητα και σειρά από άλλα ωφελήματα. Αλλά αυτά είναι ιδέες και δυνατότητες που δεν εκμεταλλευόμαστε. Γιατί δεν εκμεταλλευόμαστε? γιατί το Ελλαδικό μεταπολιτευτικό σύστημα κομμάτων, που χτίστηκε στις πλάτες του Κυπριακού λαού, έχει την έδρα του στον μεταπρατισμό, στην υποτέλεια, στην ενδοτικότητα, στην διαπλοκή, στην καριέρα και στον κοτσαμπασισμό.

«Γεννήθηκα τέσσερις μέρες μετά την πτώση της δικτατορίας στην Ελλάδα, στις 28 Ιουλίου του 1974», έγραψε με καμάρι ο Αλέξης Τσίπρας στην ιστοσελίδα του Ινστιτούτου του. Ουδείς από τους συμβούλους του, μεταξύ των οποίων υπάρχουν και κάποιοι αξιόλογοι ιστορικοί και πολιτικοί επιστήμονες, δεν του είπε τι γινόταν τότε, δεν του είπε ότι οι Τούρκοι έσφαζαν ακόμη μέσα στην Κυρήνεια, και ότι καμμία «πτώση» της δικτατορίας δεν συνέβει. Οι δικτάτορες απομακρύνθηκαν με τιμές αφότου εμπέδωσαν τον δεύτερο Αττίλα στην Κύπρο. Είναι ύβρις αυτό το διεφθαρμένο σύστημα κομμάτων να εορτάζει, σύσσωμο, την 24η Ιουλίου ως ημέρα «μετάβασης στην δημοκρατία». Οι ηγεσίες των κομμάτων της μεταπολίτευσης που γονάτισαν την χώρα από το χρέος, ενέδωσαν σε βασικά θέματα κυριαρχίας της χώρας και υπονόμευσαν οποιαδήποτε αναπτυξιακή της προοπτική φέρνοντας τον ολετήρα των μνημονίων, αυτές οι ηγεσίες δεν έχουν καμμία θέση στο κάδρο της νέας πολιτικής δημοκρατίας που χτίζει ο λαός σε νέα θεμέλια.

*Καθηγητής διεθνούς πολιτικής και οικονομίας στο Πανεπιστήμιο του Ανατολικού Λονδίνου. Το κείμενο στηρίζεται σε θέματα που έθιξε ο συγγραφέας στην ομιλία του στην εκδήλωση του κόμματος «Ελπίδα για την Δημοκρατία» που έγινε στην Αθήνα την 5η Ιουλίου 2026.

Σωτ. Βασιλείου: «Διά του αίματος του χυθέντος»: Θυσίες και ενωτικοί πόθοι ενός αιώνα – Από τον Ιούλιο του 1821, στον Ιωάννη Καποδίστρια, τον Βασίλη Μιχαηλίδη και τον Χριστόδουλο Σώζο

Από
anixneuseis
-
0

Δρ Σωτηρούλα Βασιλείου

 

«Έγραψε (ο διοικητής) στους επισκόπους του νησιού να μεταβούν στη Λευκωσία μαζί με τους κοτζαμπάσηδες. Στις 9 Ιουλίου τους υποχρέωσε να πάνε στο Σεράγιο. Αφού έδωσε εντολή να κλειστούν οι πύλες, αρχίζοντας τους αποκεφαλισμούς από τον επίσκοπο της Λάρνακας, διέταξε το ίδιο και για τους επισκόπους της Πάφου και της Κερύνειας και απαγχόνισε τον Αρχιεπίσκοπο Κυπριανό. Καθημερινά δεν επεδίωκε παρά να φέρνει από όλα τα μέρη της νήσου αθώα πλάσματα, με σκοπό να χύνεται ολοένα και περισσότερο το αίμα. Μετά απ’ αυτό έφθασε στην αξεπέραστη ωμότητα να βάζει να σφάζουν μεταξύ ιερέων και κληρικών άλλοτε 10, άλλοτε 15, άλλοτε 20 κάθε μέρα. Με παρόμοιο απαίσιο σύστημα αφάνισε τους προκρίτους, τους ηγούμενους, τους πρωθιερείς. Για να διαφύγουν τον θάνατο, μερικοί επιβιβάζονταν σε πλοία είτε για τη Γένοβα είτε για τη Μασσαλία και το Λιβόρνο. Οι ναοί και τα μοναστήρια των Ελλήνων, έχουν πια εντελώς ξεγυμνωθεί, οι αγροί έχουν ερημωθεί, η γεωργία καταστραφεί και οποιαδήποτε δοσοληψία και εμπόριο έχουν ανασταλεί».

Τα πιο πάνω περιλαμβάνονται σε δύο ανταποκρίσεις, οι οποίες δημοσιεύθηκαν το φθινόπωρο του 1821, στην εφημερίδα «Notizie del Giorno», στη Ζάκυνθο, υπό τον τίτλο: «Λεπτομέρειες της οικτρής θέσης των κατοίκων της Κύπρου, προερχόμενες από αυθεντικές επιστολές σταλμένες από τη Λάρνακα». Γραμμένες στα ιταλικά, εκδόθηκαν από τον Θεόδωρο Παπαδόπουλλο στο πρωτότυπο και σε μετάφραση Γιώργου Χατζηκωστή.

Ως προς τα γεγονότα: Τον Ιούλιο του 1821, με αφορμή τη διανομή επαναστατικών προκηρύξεων στη Λάρνακα, ο Τούρκος διοικητής της Κύπρου υπέβαλε στον Σουλτάνο κατάλογο ονομάτων αρχιερέων, κληρικών και προκρίτων, ζητώντας σύλληψη και εκτέλεσή τους. Ορισμένοι δραπέτευσαν από το νησί και λίγοι αλλαξοπίστησαν για να σωθούν. Ωστόσο, οι πλείστοι προγραφέντες θανατώθηκαν και οι περιουσίες τους δημεύθηκαν.
Ο Ιωάννης Φιλήμων (1860) γράφει για 486 προγραφέντες. Σύμφωνα με νεότερους υπολογισμούς (Ιωάννη Θεοχαρίδη), οι προγραφέντες δεν ξεπερνούσαν τους εκατό. Παρατηρείται, ωστόσο, πως βάσει της μαρτυρημένης έκτασης της καταστολής, τα θύματα ήταν πολλαπλάσια (Πέτρος Παπαπολυβίου).

Οι ιουλιανές σφαγές πρόλαβαν την εξάπλωση της Επανάστασης στην Κύπρο. Ωστόσο, εκατοντάδες Κύπριοι μετέβησαν –ορισμένοι μέσω Ευρώπης– στην Ελλάδα, συμβάλλοντας στον αγώνα ποικιλοτρόπως.

Τον Σεπτέμβριο του 1827, ο κυβερνήτης Ιωάννης Καποδίστριας –ο οποίος είχε και κυπριακές ρίζες– κλήθηκε εγγράφως από τον Βρετανό υφυπουργό Άμυνας να προσδιορίσει την Ελλάδα και τα όριά της. Ορίζοντας το ελληνικό έθνος, ο Καποδίστριας έθεσε ως κριτήρια ορθόδοξο χριστιανικό θρήσκευμα και ελληνική γλώσσα. Ακολούθως, με σημείο αναφοράς και το ιουλιανό αιματοκύλισμα, τόνισε: «Τα όρια της Ελλάδος από τεσσάρων μεν αιώνων διεγράφησαν υπό δικαιωμάτων, τα οποία ούτε ο χρόνος, ούτε αι πολύμορφοι συμφοραί, ούτε η δορικτησία, ουδέποτε ίσχυσαν να παραγράψωσι, διεγράφησαν δε από του 1821 διά του αίματος του χυθέντος εις τας σφαγάς της Κύπρου, της Χίου, της Κρήτης, των Κυδωνιών, των Ψαρών, του Μεσολογγίου, και εις τας πολυαρίθμους ναυμαχίας τε και πεζομαχίας εν αίς εδοξάσθη το γενναίον τούτο έθνος. Ορμώμενοι εκ τούτων των γεγονότων, ευκόλως καταπειθόμεθα ότι ούτε υπερφιλοδοξία, ούτε κερδομανία, αλλά χρέος ιερόν και απαραβίαστον θέλει ενάξη διαπαντός την Ελλάδα να συστείλη τα όρια της χώρας αυτής». Παρά ταύτα, η Κύπρος παρέμεινε υπό τον οθωμανικό ζυγό, όπως παρέμειναν και άλλες αιματοβαμμένες περιοχές.

Το ποίημα του Μιχαηλίδη και η θυσία του Χριστόδουλου Σώζου

Το χυθέν αίμα και οι θυσίες, ως στοιχεία ενίσχυσης δεσμών με την Ελλάδα, ενωτικού πόθου και εθνικών δικαίων προβάλλονται γλαφυρά και στο ποίημα του Βασίλη Μιχαηλίδη, «Η 9η Ιουλίου 1821 εν Λευκωσία (Κύπρου)». Γεννημένος στο Λευκόνοικο, στα μέσα του 19ου αιώνα, ο Μιχαηλίδης εγκαταστάθηκε στη Λεμεσό περίπου στα 1880. Γραμμένη στα 1894-1895, η «9η Ιουλίου» δημοσιεύθηκε τμηματικά στον Τύπο και το 1911 περιλήφθηκε σε έκδοση επικών και λυρικών ποιημάτων του Μιχαηλίδη, με επιμέλεια του Χριστόδουλου Χουρμούζιου.

Συγκεκριμένα, ο ποιητής παρουσιάζει τον Κυπριανό να λέει αγέρωχα στον Τούρκο διοικητή λίγο πριν τον απαγχονισμό:

«Η ρωμηοσύνη έν φυλή συνώκαιρη του κόσμου,

κανένας δεν ευρέθηκεν για να την ηξηλείψῃ,

κανένας, γιατί σκέπει την που τάψη ο Θεός μου.

Η ρωμηοσύνη έν να χαθή, όντας ο κόσμος λείψῃ!

Σφάξε μας ούλους κι’ ας γενή το γαίμάμ μας αυλάκιν,

κάμε τον κόσμον μακελειόν και τους ρωμηούς τραούλια,

αμμά ξερε πως ύλαντρον όντας κοπή καβάκιν

τριγύρου του πετάσσουνται τρακόσια παραπούλια.

Το ’νίν αντάν να τρώ την γην, τρώει την γην θαρκέται,

μα πάντα κείνον τρώεται και κείνον καταλυέται».

Στον Μιχαηλίδη ανήκει και το συγκλονιστικό επίγραμμα, στον εθνομάρτυρα Κυπριανό: «Σύ που σκοτώθης για το φως/ σήκου να δης τον ήλιο,/ ξύπνα, να δης το αίμα σου/ πως έγεινε βασίλειο».

Ένα χρόνο μετά την έκδοση της «9ης Ιουλίου» στη Λεμεσό, ο δήμαρχος της πόλης, ο δικηγόρος Χριστόδουλος Σώζος, μετέβη στην Ελλάδα, για να πολεμήσει στον Α΄ Βαλκανικό Πόλεμο. Ήταν ένας από τους 1.500-1.800 Κύπριους εθελοντές των Βαλκανικών Πολέμων. Παππούς του ήταν ο αγωνιστής της Ελληνικής Επανάστασης Αντώνιος Ιακώβου Λοΐζου· πατέρας του ο εθελοντής της Κρητικής Επανάστασης (1866), Σώζων Αντωνίου Λοΐζου.

Ο Σώζος έπεσε ηρωικά στις 6 Δεκεμβρίου 1912, στον λόφο του Προφήτη Ηλία, απέναντι από το Μπιζάνι, καθώς οι ελληνικές δυνάμεις πολεμούσαν για τα Ιωάννινα. Εξαρχής, ο θάνατός του προβλήθηκε ως κατοχύρωση των ενωτικών δικαιωμάτων των Κυπρίων. Στις 23 Δεκεμβρίου, στο Βαρώσι, ο δικηγόρος Ιωάννης Μυριανθεύς τόνισε στον επιμνημόσυνο λόγο του: «Το τίμιον αίμα, το οποίο έχυσεν ο μέγας Κύπριος προς άρδευσιν του αδηφάγου της Ελευθερίας δένδρου εξαίρει εν τη συνειδήσει του έθνους και κυροί την ηρωϊκότητα της γλυκείας πατρίδος Κύπρου». Στον «Εκκλησιαστικό Κήρυκα», τον οποίον εξέδιδε ο μητροπολίτης Κιτίου Μελέτιος Μεταξάκης, γράφτηκε πως με τον «υπέροχον» θάνατό του ο Σώζος κατέλαβε θέση στο εθνικό πάνθεο πλάι στον Αρχιεπίσκοπο Κυπριανό και τους «μετ’ αυτού υπέρ της Κυπριακής ελευθερίας κατά το 1821 μαρτυρήσαντας».

Τον Φεβρουάριο (1913) ο Βασίλης Μιχαηλίδης δημοσίευσε το ποίημα «Εις τον ηρωϊκώς πεσόντα Χρ. Σώζον»:

«Αχ! Σώζο επολέμησες μιάλην να δης Ελλάδαν

η δάφνη έσιει μυρωδκιάν αμμά σιει τζιαι πικράδαν.

Έσιει παντού η δάφνη σου τους τόπους μυρισμένους,

αμμά εμάς η πίκρα της εσιει μας ψατζιεμένους».

Η σημασία της θυσίας του Σώζου προβλήθηκε γλαφυρότερα κατά τα αποκαλυπτήρια της προτομής του, Ιούνιο 1915. Τόνισε ο βουλευτής Ιωάννης Κυριακίδης: «Ο Σώζος είνε σήμερον ο μέγιστος εθνικός παράγων εντός και εκτός Κύπρου και είναι ο ισχυρότερος ενωτικός δεσμός». Ο δήμαρχος Πάφου, Νεόφυτος Νικολαΐδης, παρέστησε το «χυθέν αίμα» του Σώζου να ποτίζει το δένδρο της ελευθερίας, το οποίο σύντομα θα άπλωνε τη σκιά του και στην Κύπρο. Ακολούθως επισήμανε: «Διά του τιμίου σου αίματος ανέδειξας εμπράκτως ότι είμεθα γνήσια τέκνα εκείνων, οίτινες μετέδωκαν απανταχού τον πολιτισμόν και τα φώτα. Επί του τάφου σου ορθούται υπερήφανος η πατρίς σου, έτοιμη να διεκδικήση το τίμιον αίμα σου και να συνεχίση το έργον σου».

Όντως, το έργο συνεχίστηκε. Και, βάσει έργων και λόγων, οι Χρ. Σώζος, Ιω. Καποδίστριας, Β. Μιχαηλίδης και Αρχιεπίσκοπος Κυπριανός εξακολουθούν να αποτελούν σημεία αναφοράς, «κι ας έρχονται, ας φεύγουνε,/ ας ορμούνε, ας παφλάζουν, ας σβήνουνε,/ ένα-ένα τα κύματα της ιστορίας» (Θοδόσης Περίδης).

ΥΓ: Σε ελαιογραφία του λαϊκού ζωγράφου Μιχαήλ Κάσιαλου, η οποία περιλαμβάνεται στις συλλογές τις Πινακοθήκης Ιδρύματος Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ΄, απεικονίζεται ο Αρχιεπίσκοπος Κυπριανός οδηγούμενος στον θάνατο. Το 1974, ο 89χρονος Κάσιαλος αποτέλεσε ένα από τα θύματα της τουρκικής εισβολής. Απεβίωσε στις 30 Αυγούστου 1974 στη Λάρνακα, συνεπεία της κακοποίησής του από Τούρκους στρατιώτες, στο σπίτι του, στην κατεχόμενη, πια, Άσσια.

* Δρ Ιστορίας Α.Π.Θ.

Πηγή: Φιλελεύθερος

Γιάννης Μαγκριώτης: Οι εκλογές φέρνουν κυβέρνηση «Ειδικού Σκοπού»;

Από
anixneuseis
-
1
OLYMPUS DIGITAL CAMERA

του Γιάννη Μαγκριώτη, π. Υπουργού

Εάν δεν συμβεί κάτι συνταρακτικό μέχρι το τέλος του Καλοκαιριού, τότε, από την ημέρα των εξαγγελιών του Πρωθυπουργού στη φετινή ΔΕΘ, κάθε επόμενη ημέρα μπορεί να έχουμε προκήρυξη εκλογών. Εάν μάλιστα, ο Αντώνης Σαμαράς ανακοινώσει την ίδρυση του κόμματός του εκείνες τις ημέρες, τότε, είναι βέβαιο ότι, ο Πρωθυπουργός θα επισπεύσει την απόφασή του.


Όμως, για τον χρόνο των εκλογών, θα μας βοηθήσει, αν δούμε, πότε ο Πρωθυπουργός, ανεξαρτήτου κόμματος, έκανε εκλογές σε όλη την περίοδο, μετά την πτώση της Χούντας, τότε θα καταλάβουμε και πότε θα κάνει και ο σημερινός. Σχεδόν χωρίς παρέκκλιση, όλοι οι Πρωθυπουργοί έκαναν εκλογές, όταν:

Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής έκανε εκλογές για να προλάβει την προεδρική πλειοψηφία, ένα χρόνο νωρίτερα και, ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, λόγω των παραιτήσεων μεγάλου αριθμού βουλευτών, οι οποίοι στην συνέχεια ίδρυσαν την Πολιτική Άνοιξη, με τον Αντώνη Σαμαρά στην ηγεσία.

  1. Οι δημοσκοπήσεις και οι συνεργάτες του λένε ότι, πλησιάζει την κόκκινη γραμμή, μετά την οποία η ήττα είναι αναπόδραστη.2. Εάν την περάσει, τότε οι εκλογές γίνονται στο τέλος της τετραετίας, για αυτονόητους λόγους.

Μέχρι τις εκλογές, λίγο πολύ, μπορούμε να φανταστούμε πως θα φθάσουμε:

1. Ένταση, πόλωση, συγκρούσεις, κομματικές και προσωπικές.

2. Λίγο, από πολιτική και προγραμματική αντιπαράθεση και περισσότερο διλήμματα, τα περισσότερα τεχνητά, με πολύ φονικό περιτύλιγμα, για την ψήφο των πολιτών.

3. Καθολική σύγκρουση, όλοι εναντίον όλων, όμως, πιο σκληροί θα είναι οι εμφύλιοι στα δύο πολιτικά ημισφαίρια, για ευνόητους λόγους.

4. Η ίδρυση του κόμματος Σαμαρά θα κορυφώσει τον εμφύλιο στην συντηρητική πλευρά του κομματικού φάσματος, ενώ η σύγκρουση ΠΑΣΟΚ-Κίνημα Αλλαγής με την ΕΛ.Α.Σ, δηλαδή η σύγκρουση  Ανδρουλάκη-Τσίπρα, γιατί έτσι κυρίως θα εξελιχθεί, στην προοδευτική πλευρά του κομματικού φάσματος, θα είναι η πιο έντονη.

5. Ακρίβεια, σκάνδαλα, εθνικοί κίνδυνοι, το τρίπτυχο της αντιπαράθεσης από την δεξιά πλευρά, Ακρίβεια, σκάνδαλα, στεγαστική κρίση και αναδιανομή του πλούτου, από την άλλη πλευρά.

6. Η πλειοψηφία των πολιτών δεν πιστεύει κανέναν, ειδικά οι νεότερες γενιές. Στην καλύτερη περίπτωση, κανείς δεν ενθουσιάζεται με κανέναν.

 Πόσες εκλογές μπορούμε να έχουμε ή καλύτερα, πόσες εκλογές θα ανεχθεί η πλειοψηφία της κοινωνίας;

1. Εάν οι συμμετοχή στις εκλογές είναι αρκετά κάτω από το 50%, η ΝΔ μπορεί να έχει λίγες ελπίδες για μια πιθανή οριακή αυτοδυναμία στις δεύτερες εκλογές.
Εάν η συμμετοχή είναι πάνω από το 50%, η ΝΔ δεν έχει καμία πιθανότητα αυτοδυναμίας και στις δεύτερες εκλογές, ενώ το κόμμα της Μαρίας Καρυστιανου κυρίως και του Αλέξη Τσίπρα δευτερευόντως, θα έχουν καλύτερα ποσοστά και από τις τελευταίες δημοσκοπήσεις. Είναι τα δύο κυρίως κόμματα και για διαφορετικούς λόγους, που μπορούν να φέρουν κόσμο στις κάλπες, που απείχαν από τις ευρωεκλογές του 2024 και τις βουλευτικές εκλογές του 2023.

  1. Πρώτη συνέπεια θα είναι η αλλαγή ηγεσιών σε κάποια κόμματα, που θα έχουν μείνει πολύ μακριά από τους εκλογικούς στόχους τους, τουλάχιστον αυτό θα συμβεί στην ΝΔ.3. Η χώρα δεν θα μείνει χωρίς κυβέρνηση, γιατί υπάρχει πέραν των άλλων και, η πολύ σημαντική προεδρία της χώρας μας στην ΕΕ. Φυσικά, λόγω του εκλογικού νόμου, θα χρειστεί η συνεργασία δύο τουλάχιστον κομμάτων, ίσως και τριών, για τον σχηματισμό κυβέρνησης.

    4. Θα έχουμε κυβερνήσεις «Ειδικού σκοπού», με τουλάχιστον τρία κόμματα. Η ΝΔ, η ΕΛ.Α.Σ και το ΠΑΣΟΚ-Κίνημα Αλλαγής, είναι ένα πιθανό σχήμα.

    Η πρώτη κυβέρνηση «Ειδικού σκοπού», θα συγκροτηθεί, για την προεδρία της ΕΕ και την τρέχουσα διαχείριση.

Εάν, αυτές οι εξελίξεις φαίνονται αναπότρεπτες, τουλάχιστον για τα προοδευτικά κόμματα, υπάρχει μια υποχρέωση, που μπορεί να χρησιμοποιηθεί και ως πρόσθετο ισχυρό επιχείρημα για την συμμετοχή τους στην κυβέρνηση «Ειδικού σκοπού».

Τα κόμματα της προοδευτικής αντιπολίτευσης, είτε συμμετέχουν στην κυβέρνηση είτε όχι, σχηματίζουν πλειοψηφία για την αλλαγή του εκλογικού νόμου, μια προσαρμογή του Γερμανικού εκλογικού συστήματος, πρέπει να το κάνουν. Γιατί φαντάζομαι, δεν πιστεύουν ότι μπορεί κάποια από αυτά να σχηματίσει αυτοδύναμη κυβέρνηση. Ούτε φυσικά, με αυτό τον εκλογικό νόμο και, να έχουν 151 βουλευτές, μπορούν να συνεννοηθούν μεταξύ τους και να σχηματίσουν κυβέρνηση, και μάλιστα βιώσιμη. Μόνο με ένα σύστημα απλής αναλογικής, μπορεί να υπάρξει στις επόμενες εκλογές, πρώτες ή δεύτερες, ανάλογα με το πότε θα εφαρμοστεί ο νέος εκλογικός νόμος, πολιτικό περιβάλλον και πλειοψηφία για τον σχηματισμό αξιόπιστης προοδευτικής κυβέρνησης.
Αν τα κόμματα της προοδευτικής αντιπολίτευσης δεν το συμφωνήσουν και δεν το κάνουν, η επιστροφή μιας ισχυρής δεξιάς είναι η πιθανή εκδοχή, μετά από μία ή περισσότερες κυβερνήσεις «Ειδικού σκοπού».

Η δημοκρατία δεν έχει αδιέξοδα, όπως λέμε. Όμως, αν τα κόμματα της προοδευτικής αντιπολίτευσης συνεχίζουν να επιδεικνύουν, μειωμένη κατανόηση των αναγκών της χώρας, της οικονομίας και της κοινωνίας, τότε θα είναι υπεύθυνα για τα μεγαλύτερα αδιέξοδα που θα προκύψουν.

 

 

Στρατηγικές ανακατατάξεις στο ΝΑΤΟ: Η Τουρκία στο επίκεντρο, Ελλάδα και Κύπρος μπροστά σε κρίσιμες αποφάσεις

Από
anixneuseis
-
2

 

του Παναγιώτη Ήφαιστου

Η σύνοδος στην Τουρκία ανοίγει τη συζήτηση για τον αναβαθμισμένο ρόλο της Άγκυρας, με το casus belli, τη «Γαλάζια Πατρίδα» και το Κυπριακό να παραμένουν κρίσιμες παράμετροι για την ελληνική στάση.

 

Εν μέσω ρευστών διεθνών εξελίξεων και καταιγιστικών στρατηγικών ανακατατάξεων η σύνοδος της Ατλαντικής Συμμαχίας στην Τουρκία αποτελεί συνάντηση εν δυνάμει μεγάλης στρατηγικής σημασίας. Το ίδιο ισχύει και για τυπικές συνόδους, συνδιασκέψεις ή άτυπες συναντήσεις στο πλαίσιο άλλων διεθνών θεσμών στους οποίους συμμετέχει η Ελλάδα. Τα ερωτήματα που τίθενται είναι πολλά. Μεταξύ άλλων:

Ποιος είναι ο προσανατολισμός και τα πιθανά χρονοδιαγράμματα σταθεροποίησης νέων ισορροπιών ισχύος και συμφερόντων πλανητικά και περιφερειακά;

Ποιες είναι οι τάσεις και ποιες οι υπό διαμόρφωση θεσμικές δομές στην ευρύτερη Μέση Ανατολή;

Είναι η όξυνση των σχέσεων Τουρκίας-Ισραήλ εφήμερο φαινόμενο, οφείλεται σε ηγετικά πρόσωπα ή οφείλεται σε βαθύτερα γεωπολιτικά κριτήρια, και ως προς αυτό ποιοι είναι οι προσανατολισμοί των ΗΠΑ και άλλων μεγάλων δυνάμεων εάν όπως όλα δείχνουν επιθυμούν να προσεγγίσουν την Άγκυρα;

Πως θα εξελιχθεί το καθεστώς στο Ιράν, πως και πότε θα σταθεροποιηθούν νέες σχέσεις των ΗΠΑ με άλλα περιφερειακά κράτη συμπεριλαμβανομένης της Τουρκίας και του Ισραήλ;

Ποιος θα μπορούσε να είναι ο στρατηγικός ρόλος και θέση της Τουρκίας, της Ελλάδας και άλλων κρατών της περιφέρειάς μας;

Ποια είναι η γεωπολιτική και γεωστρατηγική σημασία του Αιγαίου και της Κύπρου και πως διασφαλίζεται η τήρηση των προνοιών των Συνθηκών και της Διεθνούς και Ευρωπαϊκής νομιμότητας;

Ποιες αποφάσεις ή αθέατες συναλλαγές θα επηρεάσουν την θέση και τον ρόλο κάθε κράτους εντός ενός πολυπολικού και ταυτόχρονα πολυκεντρικού συστήματος το οποίο, καθώς κινούμαστε στην τέταρτη Μεταψυχροπολεμική δεκαετία, εισήλθε σε μεταβατική φάση που μεσοπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα σε νέες περιφερειακές και πλανητικές ισορροπίες ισχύος και συμφερόντων;

Αναμφίβολα, σταθμίσεις, εκτιμήσεις και απαντήσεις στα πιο πάνω και πολλά άλλα ερωτήματα για τους προσανατολισμούς και τις αποφάσεις εντός του ρευστού Μεταψυχροπολεμικού διεθνούς συστήματος δεν είναι υπόθεση κειμένων όπως το παρόν αλλά αρμοδιότητα της εκάστοτε πολιτικής εξουσίας κάθε κράτους το οποίο διαθέτει κρατικά επιτελεία και κοινωνικοπολιτικό σύστημα.

Όσον αφορά την Ελλάδα ως πλήρες μέρος του ΟΗΕ, της ΕΕ και του ΝΑΤΟ είναι θεμιτό, νόμιμο και νομιμοποιημένο να υιοθετεί ως κόκκινη γραμμή την τήρηση της διεθνούς και ευρωπαϊκής νομιμότητας στο Αιγαίο και στην Κύπρο. Μεταξύ άλλων,

1) στο Αιγαίο αυτό σημαίνει απόσυρση του ακραία παράνομου casus belli που αφορά την εκπλήρωση των προνοιών των Συνθηκών για την Αιγιαλίτιδα ζώνη,

2) τον τερματισμό των Τουρκικών αναθεωρητικών αξιώσεων σε όλο το φάσμα από την Θράκη μέχρι την Κύπρο και

3) τον τερματισμό των παράνομων τετελεσμένων στην Κυπριακή Δημοκρατία.

Όσον αφορά την θέση και τον ρόλο του Ελληνικού κράτους τόσο εντός του ΝΑΤΟ όσο και εντός της ΕΕ αυτές οι τρεις θέσεις αποτελούν αυτονόητη προϋπόθεση λήψης αποφάσεων επί ζητημάτων για τα οποία η Τουρκία ολοφάνερα επιδιώκει να αναβαθμίσει τον ρόλο της. Είναι σημαντικές προϋποθέσεις —οι οποίες κατά τα άλλα ισχύουν για κάθε άλλο αμυνόμενο κράτος σε ανάλογες και αντίστοιχες περιπτώσεις— και απαιτούν τα εξής:

α) Διασφάλιση πολιτικής συναίνεσης στην Ελλάδα και στην Κύπρο για αδιαπραγμάτευτες αξιώσεις της Ελληνικής πλευράς όσον αφορά την τήρηση της διεθνούς και ευρωπαϊκής νομιμότητας,

β) Χάραξη αξιόπιστης εθνικής αποτρεπτικής στρατηγικής ούτως ώστε ευκαιρίας δοθείσης και όποτε κριθεί ότι είναι εφικτό να είναι εφικτές αποφάσεις εκπλήρωσης των προνοιών των Συνθηκών και του εν γένει διεθνούς δικαίου,

γ) Υιοθέτηση αποτρεπτικών στρατηγικών προσεγγίσεων που θα καθιστούν ανέφικτη την όξυνση των αναθεωρητικών αξιώσεων της Τουρκίας και που δημιουργούν προϋποθέσεις εκπλήρωσης το γρηγορότερο δυνατό της διεθνούς και ευρωπαϊκής νομιμότητας,

δ) Χάραξη αποτρεπτικών στρατηγικών σχεδίων και λήψη αποφάσεων που διασφαλίζουν την ακεραιότητα της Επικράτειας της Ελλάδας και της Κυπριακής Δημοκρατίας και

ε) Καθώς κινούμαστε βαθύτερα στον 21ο αι. κατάκτηση ισχυρής θέσης και ρόλου που αφορά την ασφάλεια και ακεραιότητα της Επικράτειας που προβλέπει το διεθνές δίκαιο και οι Συνθήκες, κάτι για το οποίο που απαιτείται διεξαγωγή επιδέξιων συναλλαγών που διασφαλίζουν ισόρροπες και συμφέρουσες σχέσεις εντός και εκτός συμμαχιών.

Ολοκληρώνοντας, υπογραμμίζεται ότι τα πιο πάνω είναι ολοένα και πιο σημαντικά επειδή η Τουρκία επιδιώκει να συμμετέχει σε πρωτοβουλίες για πιθανή νέα αρχιτεκτονική άμυνας/ασφάλειας ΕΕ και του ΝΑΤΟ. Μεταξύ πολλών άλλων είναι η επιδίωξη νέων στρατηγείων στον Βόσπορο και στα Άδανα με σκοπό να αναβαθμιστεί ο ρόλος τη Άγκυρας στην Μεσόγειο και την Βόρειο Αφρική. Η παράκαμψη του προβλήματος των F-35, επίσης, με εξεζητημένες ρυθμίσεις. Γιατί όμως να γίνονται συζητήσεις και διαπραγματεύσεις για αρχηγεία στην Τουρκία και όχι στην Ελλάδα; Γιατί είναι υποχρεωμένη η Ελλάδα —η οποία σημειώνεται ότι διαθέτει δικαίωμα veto—, να δεχθεί αναβάθμιση της Τουρκίας σε αυτούς και άλλους τομείς του ΝΑΤΟ και της ΕΕ εάν η Άγκυρα δεν αποσύρει το casus belli, εάν δεν τερματίσει τις ολοένα και πιο οξύτερες και διευρυμένες αναθεωρητικές αξιώσεις της «Γαλάζιας πατρίδας» και εάν δεν δεχθεί τερματισμό της παράνομης κατοχής της Κύπρου με εφαρμογή της διεθνούς και ευρωπαϊκής νομιμότητας; Εάν η Ελλάδα τοποθετηθεί επί ζητημάτων όπως αυτά που αφορούν ζωτικά τα νόμιμα, θεμιτά και νομιμοποιημένα εθνικά της συμφέροντα δημιουργεί τόσο παραστάσεις αξιόπιστου κράτους όσο και προϋποθέσεις μελλοντικών διαπραγματεύσεων επί της ουσίας των προβλημάτων που οφείλονται στον Τουρκικό αναθεωρητισμό. 

Huffington Post

Έκθεση-καταπέλτης της γερμανικής αντικατασκοπείας! Η Τουρκία στις κορυφαίες απειλές για την εθνική ασφάλεια της Γερμανίας

Από
pcuser
-
2
H ΜİΤ διατηρεί εκτεταμένο δίκτυο πληροφοριοδοτών και συνεργατών σε πολλά γερμανικά κρατίδια, με βασική αποστολή τη συλλογή πληροφοριών για πρόσωπα και οργανώσεις που η Άγκυρα θεωρεί απειλή για την εθνική της ασφάλεια

Η Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Προστασίας του Συντάγματος της Γερμανίας (BfV) κατατάσσει εκ νέου την Τουρκία μεταξύ των βασικών κρατικών απειλών για την εθνική ασφάλεια της χώρας, σύμφωνα με το ετήσιο απόρρητο δελτίο αξιολόγησης για το 2025, το οποίο παρουσιάζει ο δημοσιογράφος Λεβέντ Κενέζ στο Nordic Monitor.

Προειδοποίηση του Γερμανού υπουργού Εσωτερικών

Στον πρόλογο της έκθεσης, ο υπουργός Εσωτερικών της Γερμανίας, Αλεξάντερ Ντόμπριντ, περιγράφει ένα ιδιαίτερα επιβαρυμένο περιβάλλον ασφαλείας, τονίζοντας ότι ξένα κράτη επιχειρούν να επηρεάσουν την πολιτική, την οικονομία και την κοινωνία της χώρας με μη αποδεκτούς τρόπους.

Παράλληλα, επισημαίνει ότι ολοένα και περισσότεροι πολιτικοί αντίπαλοι ξένων καθεστώτων και μέλη μεταναστευτικών κοινοτήτων στη Γερμανία βρίσκονται στο στόχαστρο ξένων υπηρεσιών πληροφοριών, στο πλαίσιο αυτού που οι γερμανικές αρχές χαρακτηρίζουν ως διακρατική καταστολή.

Στο μικροσκόπιο η ΜİΤ

Το δημοσίευμα αναφέρει ότι η έκθεση αποδίδει ιδιαίτερη βαρύτητα στις δραστηριότητες της τουρκικής υπηρεσίας πληροφοριών (ΜİT).

Κατά την BfV, η ΜİΤ διατηρεί εκτεταμένο δίκτυο πληροφοριοδοτών και συνεργατών σε πολλά γερμανικά κρατίδια, με βασική αποστολή τη συλλογή πληροφοριών για πρόσωπα και οργανώσεις που η Άγκυρα θεωρεί απειλή για την εθνική της ασφάλεια.

Σύμφωνα με την έκθεση, στόχοι αυτής της παρακολούθησης είναι κυρίως πρόσωπα που συνδέονται με το PKK, αλλά και μέλη του κινήματος Γκιουλέν, το οποίο η κυβέρνηση Ερντογάν θεωρεί υπεύθυνο για το αποτυχημένο πραξικόπημα του 2016.

Στο στόχαστρο και η UID

Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται στην Union of International Democrats (UID), οργάνωση που δραστηριοποιείται έντονα στη Γερμανία και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες.

Σύμφωνα με το Nordic Monitor, οι γερμανικές υπηρεσίες θεωρούν πλέον ότι η UID λειτουργεί ως βασικός μηχανισμός πολιτικής επιρροής υπέρ της κυβέρνησης του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν στην Ευρώπη.

Η BfV εκτιμά ότι η οργάνωση επιχειρεί να διαμορφώσει την πολιτική στάση της τουρκικής διασποράς, να περιθωριοποιήσει επικριτές του Τούρκου προέδρου και να επηρεάσει τον δημόσιο διάλογο στη Γερμανία προς όφελος των συμφερόντων της Άγκυρας.

Παρακολουθούνται εθνικιστικές και ισλαμιστικές οργανώσεις

Η έκθεση καταγράφει επίσης τη δράση σειράς οργανώσεων τουρκικής προέλευσης.

Μεταξύ αυτών περιλαμβάνονται το κίνημα Milli Görüş, η τουρκική Χεζμπολάχ (διαφορετική οργάνωση από τη λιβανέζικη Hezbollah), καθώς και άλλες ισλαμιστικές οργανώσεις που θεωρούνται φορείς θρησκευτικού εξτρεμισμού.

Παράλληλα, οι γερμανικές αρχές συνεχίζουν να παρακολουθούν τις δραστηριότητες της PKK, αλλά και οργανώσεων της τουρκικής άκρας Αριστεράς, όπως οι DHKP-C, MLKP και TKP/ML, οι οποίες, σύμφωνα με την έκθεση, χρησιμοποιούν το γερμανικό έδαφος για στρατολόγηση, χρηματοδότηση και υποστήριξη επιχειρήσεων κατά του τουρκικού κράτους.

Οι «Γκρίζοι Λύκοι»

Ιδιαίτερη μνεία γίνεται και στο υπερεθνικιστικό κίνημα των Γκρίζων Λύκων (Ülkücü).

Σύμφωνα με τη γερμανική αντικατασκοπεία, οι οργανώσεις που συνδέονται με το συγκεκριμένο δίκτυο διαδίδουν αντισημιτικές και ρατσιστικές αντιλήψεις, στοχοποιούν Κούρδους και Αρμένιους και καλλιεργούν ακραίο τουρκικό εθνικισμό, απορρίπτοντας τις δημοκρατικές αξίες της Δυτικής Ευρώπης.

Αναθεωρείται το πλαίσιο ασφαλείας

Όπως επισημαίνει το δημοσίευμα του Nordic Monitor, η συνολική αξιολόγηση της BfV οδηγεί το Βερολίνο στην επανεξέταση πτυχών του πλαισίου εθνικής ασφάλειας.

Η γερμανική αντικατασκοπεία εκτιμά ότι ξένες υπηρεσίες πληροφοριών χρησιμοποιούν διπλωματική κάλυψη, ψηφιακή παρακολούθηση και συντονισμένες εκστρατείες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, μεταφέροντας πολιτικές αντιπαραθέσεις άλλων χωρών στο εσωτερικό της Γερμανίας.

Το δημοσίευμα του Λεβέντ Κενέζ καταλήγει ότι η Τουρκία εξακολουθεί να αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους παράγοντες ανησυχίας για τις γερμανικές υπηρεσίες ασφαλείας, με τις δραστηριότητες της Άγκυρας να θεωρούνται πλέον μέρος ενός ευρύτερου πλέγματος υβριδικών απειλών που αντιμετωπίζει η Γερμανία.

Έκθεση-καταπέλτης της γερμανικής αντικατασκοπείας! Η Τουρκία στις κορυφαίες απειλές για την εθνική ασφάλεια της Γερμανίας

Γιώργος Παύλος: Σχολιάζοντας το κίνημα «Ελπίδα για τη Δημοκρατία – Μαρία Καρυστιανού»: Από την κομματοκρατία στη δημοκρατία

Από
anixneuseis
-
1

 

Γράφει για το Δίκτυο Ελληνισμού:

Γεώργιος Π. Παύλος, Καθηγητής Δ.Π.Θ.

Η Μαρία Καρυστιανού έχει κατά το παρελθόν υιοθετήσει τρεις θεμελιώδεις αρχές του Δικτύου Ελληνισμού:

Ι) Ουδείς αυτοπροτείνεται

ΙΙ) Απελευθέρωση της Ελλάδας από την κομματοκρατία

ΙΙΙ) Ελληνική και Ορθόδοξη ταυτότητα ως θεμέλιο νέας πολιτειολογίας.

Μετά τη δολοφονία του πρώτου κυβερνήτη της Ελλάδας, Ιωάννη Καποδίστρια, το ελληνικό κράτος και τα δυτικότροπα κόμματα που το υπηρέτησαν, αποσύνδεσαν ουσιαστικά τη δημόσια ζωή των Ελλήνων, την παιδεία, τις διεθνείς σχέσεις και την εσωτερική και εξωτερική πολιτική από την ελληνική και ορθόδοξη ιστορική ταυτότητα του λαού. Έτσι, συγκροτήθηκε ένα νεοελληνικό κράτος κατά μίμηση δυτικών προτύπων και όχι σύμφωνο με την ελληνική και ορθόδοξη ιστορική πολιτική συνείδηση όπως αυτή εκφράστηκε κατά την Επανάσταση του 1821 μέσω της Εθνοσυνέλευσης στην οποία τα κόμματα υπόκεινται.

Το κίνημα που πρεσβεύει η Μαρία Καρυστιανού φαίνεται να υιοθετεί τις ανωτέρω τρεις θεμελιώδεις πολιτικές αρχές, τις οποίες υπηρετεί εδώ και περίπου δέκα χρόνια το κίνημα δημοκρατικής επανίδρυσης της Ελλάδας του Δικτύου Ελληνισμού. Προκειμένου το ΔΕ να συμβάλει στην «Ελπίδα για τη Δημοκρατία», που προέκυψε από το κίνημα των Τεμπών, διατυπώνονται ακολούθως ορισμένες σκέψεις και θεμελιώδεις προϋποθέσεις.

Ο ελληνικός λαός έχει επανειλημμένα διαψευστεί από ηγέτες που αρχικά φάνηκαν ικανοί να τον απαλλάξουν από την ολιγαρχική κυριαρχία των κομμάτων. Στη δυτική πολιτειολογία των ανταγωνιστικών κομμάτων η κοινωνία και ο λαός έχουν περιορισμένη συμμετοχή στα κοινά, πέραν της εκλογικής διαδικασίας ανά τετραετία. Κατά την πρακτική αυτή, οι κυβερνήσεις και οι αντιπολιτεύσεις διατηρούν φανερούς ή κρυφούς δεσμούς συνεργασίας και αλληλοϋποστήριξης, αντιμετωπίζοντας τα κράτη και τους λαούς ως πεδία εξουσίας.

Οι παράμετροι τις οποίες το ΔΕ θεωρεί ως αναγκαία και ικανή συνθήκη επιτυχίας του εγχειρήματος που έχει αναλάβει η Μαρία Καρυστιανού είναι επιγραμματικά οι εξής:

Άρση του δόγματος «Ανήκομεν εις την Δύσιν»: Βασιλεία, κομματοκρατία και φεουδαρχία στην Ελλάδα

Η κομματοκρατία στην Ελλάδα γεννιέται ταυτόχρονα με τη Βασιλεία, μετά τη δολοφονία του Καποδίστρια, και συνιστά, κατά την παρούσα ανάλυση, την εγκαθίδρυση της δυτικής φεουδαρχίας στη χώρα. Αυτή αποτελεί βασική αιτία και πηγή κρίσεων και εθνικών καταστροφών, καθώς τοιουτοτρόπως η Ελλάδα δεν κυβερνάται ουσιαστικά από Έλληνες αλλά από εγχώριους μεσάζοντες ξένων κέντρων εξουσίας.

Ο ελληνικός λαός εκτοπίζεται, όντας υποκείμενος μιας φεουδαρχικής δομής που διατηρεί επίπλαστη και επιφαινόμενη μορφή δημοκρατίας μέσω εκλογών, κατά τις οποίες ωστόσο οι πολιτικοί και οι βουλευτές ελέγχονται και εμμέσως επιλέγονται μέσω κομματικών ιεραρχιών και διεθνών επιρροών.

Ο παπισμός και ο προτεσταντισμός συνέβαλαν στη διαμόρφωση της δυτικής φεουδαρχίας, ενώ αντίθετα η ελληνική, ρωμαίικη και Ορθόδοξη πνευματική παράδοση γεννά εγγενώς την ουσιαστική δημοκρατία. Κατά τη δεύτερη, όλοι οι άνθρωποι, ανεξαρτήτως φυλής, χρώματος ή καταγωγής, είναι εικόνες και παιδιά του Τριαδικού Θεού, και η Θεολογία του Προσώπου αποτελεί θεμέλιο της ελευθερίας και της δημοκρατίας. Αντιθέτως, το δυτικό πνεύμα αναδεικνύεται ως διαχωριστικό και διχαστικό, όντας θεμελιωμένο στη λογική συμμαχιών και αντιπαλοτήτων με κεντρικό άξονα αναφοράς την εξουσία και την εκμετάλλευση.

Το ανιδιοτελές των πολιτικών ανδρών και γυναικών: Ελεύθεροι, καλοί και αγαθοί πολίτες και πολιτικοί

Στόχος της ελληνικής πολιτειολογίας υπήρξε διαχρονικά η παρουσία και ενεργός συμμετοχή ενάρετων, υγιών και αγαθών πολιτών μέσα στην πόλη. Αυτό προϋποθέτει παιδεία, καλλιέργεια ψυχής και πνεύματος, καθώς και επιλογή πολιτικών ανδρών και γυναικών με αντίστοιχα κριτήρια.

Οι πολιτικοί οφείλουν να είναι ενάρετοι, ανιδιοτελείς και αγαθοί, με γνώση και ικανότητα. Ο Σωκράτης συμπυκνώνει το ιδεώδες αυτό λέγοντας ότι «είναι προτιμότερο να αδικείσαι παρά να αδικείς». Ο Πλάτων θέτει ως κεντρικό σκοπό της Πολιτείας του τη μετοχή των πολιτών στο Αγαθό και το Θείον. Αντίστοιχα, οι Έλληνες Πατέρες της Εκκλησίας, ιδίως οι Τρεις Ιεράρχες, επεκτείνουν το πολιτειακό αυτό όραμα, θέτοντας ως σκοπό της πολιτείας τη μετοχή των πολιτών στη θεία δικαιοσύνη και ανιδιοτέλεια.

Αντιθέτως, η δυτική πολιτική θεωρία μετά το σχίσμα της παπικής και προτεσταντικής Δύσης από την Ορθόδοξη Ανατολή, περιορίζει τον πολιτικό βίο στην ατομοκρατία ή την κολεκτιβοποίηση, με αποτέλεσμα ο άνθρωπος να χάνει την πνευματική ελευθερία και την προσωπικότητά του και να μετατρέπεται σε απρόσωπο καταναλωτή και οπαδό ιδεολογιών.

Η Αναγέννηση και ο Διαφωτισμός επιχείρησαν να απελευθερώσουν τον δυτικό άνθρωπο από τη φεουδαρχία και τη θεοκρατική υποτέλεια, δίχως όμως να υπερβούν πλήρως τις ανθρωπολογικές και θεολογικές προϋποθέσεις τους. Έτσι, η σύγχρονη κομματοκρατία συνιστά συνέχεια της φεουδαρχικής λογικής. Μόνον η Ανατολική Ορθόδοξη Ρωμηοσύνη και Ελληνοσύνη, μπορούν, υπ᾽ αυτήν την έννοια, να διαμορφώσουν ένα νέο πολιτειακό πλαίσιο στο οποίο ο πολίτης νοείται ως πρόσωπο και τα κόμματα υπόκεινται στη βουλή του λαού.

Ελληνική και Ορθόδοξη ταυτότητα, νέα Πολιτειολογία

Μέσω του παπισμού και του προτεσταντισμού, η Δύση διαμόρφωσε ένα πολιτισμό διαφορετικό από τον ελληνικό και Ορθόδοξο, με έμφαση στο «τεχνικό πνεύμα» και την εξουσία. Ο πολιτισμός αυτός συνέβαλε σε μεγάλες ιστορικές συγκρούσεις και παγκόσμιες ανακατατάξεις, από τις Σταυροφορίες και την αποικιοκρατία ως τους δύο Παγκόσμιους Πολέμους και τη σύγχρονη παγκόσμια κρίση. Αντίθετα, οι ορθόδοξοι λαοί που εγκολπώθηκαν το ελληνικό και Ορθόδοξο πνεύμα προβάλλονται ως φορείς και ως δυνατότητα δημοκρατικής συνεργασίας, συμβίωσης και ειρήνης.

Στο επίπεδο της ελληνικής κομματοκρατίας, η υιοθέτηση δυτικών ανταγωνιστικών προτύπων και δυτικών ιδεολογιών ενίσχυσε τον Εθνικό Διχασμό. Για τον λόγο αυτό διατυπώνεται η ανάγκη δημιουργίας μιας νέας πολιτειολογίας, συμβατής με τη διαχρονική ελληνική και Ορθόδοξη πολιτισμική ταυτότητα, με στόχο την ενότητα όλων των Ελλήνων.

Εθνικό Πολιτικό Συμβούλιο: Άρση εθνικού διχασμού και ενότητα εθνικών κινημάτων

Η Μαρία Καρυστιανού διαθέτει ένα σημαντικό πλεονέκτημα: έχει ενθουσιάσει τον ελληνικό λαό με το θάρρος και την αποφασιστικότητά της να ελευθερωθεί η Ελλάδα από την κομματοκρατία και τη διαφθορά. Το κίνημα των Τεμπών, το κίνημα των αγροτών, καθώς και όλα τα επιμέρους πατριωτικά κινήματα, όπως λόγου χάριν των υγειονομικών, τα οποία σήμερα αγωνίζονται για την απελευθέρωση της Ελλάδας, μπορούν να ενωθούν και να στηρίξουν το κίνημα «Ελπίδα για τη Δημοκρατία», αναδεικνύοντας όχι απλώς ένα κόμμα αντιπολιτευτικής διαμαρτυρίας αλλά ένα φορέα ικανό να αναλάβει τη διακυβέρνηση της χώρας.

Αυτό μπορεί να συμβεί, όπως περιγράφουμε ακολούθως, μέσω του θεσμού ενός Εθνικού Πολιτικού Συμβουλίου, το οποίο θα λειτουργήσει ως ομπρέλα ενότητας όλων των Ελλήνων. Διαφορετικά, και το κόμμα Καρυστιανού θα αποτύχει και θα ακολουθήσει την τετριμμένη τροχιά όλων των άλλων αρχηγικών κομμάτων.

Η προεδρία του Συμβουλίου, όπως και του πολιτικού φορέα, οφείλει να ασκείται εκ περιτροπής και με θεσμικό τρόπο που αποτρέπει τη συγκέντρωση εξουσίας σε ένα πρόσωπο. Ο πρόεδρος δεν νοείται ως φορέας προσωπικής εξουσίας, αλλά ως συντονιστής και θεματοφύλακας των αρχών του κινήματος και της ενότητάς του.

Οι αποφάσεις του Συμβουλίου πρέπει να επιδιώκονται μέσω της αναζήτησης ομογνωμίας, η οποία οδηγεί φυσικά στη συναίνεση και σε ομόφωνες αποφάσεις, και όχι σε αποφάσεις που επιβάλλονται με λογική αντιπαράθεσης και απλής αριθμητικής πλειοψηφίας. Η ομογνωμία και η ομοφωνία γεννούνται από, και γεννούν, την ομόνοια, την αμοιβαία εμπιστοσύνη, την ενότητα και την κοινή ευθύνη μεταξύ των μελών της πολιτικής κοινότητας.

Οικονομική ανεξαρτησία

Συνήθως, οι μεγάλοι χρηματοδότες πολιτικών κινημάτων και συνασπισμών αχρηστεύουν αυτές τις πρωτοβουλίες, ποδηγετώντας και ελέγχοντάς τις προς όφελος ιδίων συμφερόντων. Το κίνημα «Ελπίδα για τη Δημοκρατία», το κίνημα των Τεμπών, και όσα άλλα κινήματα υπάρχουν, μπορούν να εξασφαλίσουν την αναγκαία οικονομική στήριξη εάν συνεργαστούν με τον ελληνικό λαό, όπως έχει αποδειχθεί κατά το παρελθόν. Τότε που εκατομμύρια Ελλήνων ενώθηκαν  και στήριξαν οικονομικά τον εθνικό αγώνα. Αντίθετα, η κομματοκρατία κινήθηκε μέσω δανείων από ξένα οικονομικά κέντρα, και έτσι καταστράφηκε η εθνική οικονομία και η εθνική ανεξαρτησία.

Ανιδιοτέλεια πολιτικών προσώπων: Αυστηρό πόθεν έσχες των πολιτικών και όλων των πολιτών που ασχολούνται με τα κοινά

Απαιτείται να υπάρξει τρόπος αποκλεισμού από την πολιτική όσων αποβλέπουν αποκλειστικά σε οικονομική ωφέλεια. Είναι αναγκαίο να επιλέγονται πρόσωπα που έχουν θέσει ως σκοπό τους την ωφέλεια του λαού και όχι το προσωπικό όφελος.

Αυτό θα μπορούσε να εξασφαλιστεί με δέσμευση των υποψηφίων βουλευτών ότι ορισμένο μέρος του βουλευτικού μισθού τους θα προσφέρεται σε εθνικό κοινό ταμείο. Βεβαίως, θα πρέπει να συνυπολογίζονται οι αναγκαίες δαπάνες για την άσκηση των καθηκόντων τους (ταξίδια, κλπ), ενώ οι ίδιοι οφείλουν να αρκούνται σε μισθό που δεν θα απέχει υπερβολικά από εκείνον που λάμβαναν στην προηγούμενη εργασία τους. Εάν κάποιος βουλευτής ήταν επιχειρηματίας, δεν είναι λογικό να απαιτεί τις ίδιες απολαβές που είχε ως επιχειρηματίας. Αντιστοίχως, εάν ήταν χαμηλόμισθος, δεν είναι δίκαιο να του επιβάλλεται εξαιρετικά χαμηλός μισθός, αλλά ούτε και υπέρμετρα υψηλός. Εν γένει, οι υποψήφιοι βουλευτές και πολιτικοί θα πρέπει να εμφορούνται από πνεύμα προσφοράς και θυσίας, εφόσον επιδιώκουν την ελευθέρωση της πατρίδας τους.

Η πολιτεία οφείλει να καλύπτει στους πολιτικούς άνδρες και γυναίκες όλες τις αντικειμενικές και δικαιολογημένες δαπάνες, ενώ παράλληλα απαιτείται πλήρης διαφάνεια στα οικονομικά των βουλευτών και αυστηρή εφαρμογή του «πόθεν έσχες» ανά τακτά χρονικά διαστήματα.

Ανακλητότητα

Εάν η κοινή γνώμη διαμορφώνεται εντόνως αρνητικά για ένα πολιτικό πρόσωπο και υπάρχει αντικειμενική και τεκμηριωμένη αιτιολόγηση, θα πρέπει να προβλέπεται η δυνατότητα ανάκλησης του βουλευτή και αντικατάστασής του.

Αμερόληπτες δικαστικές και αστυνομικές αρχές

Το δυστύχημα των Τεμπών, όπως και άλλα σοβαρά εθνικά ζητήματα, ανέδειξαν την ανάγκη οι δικαστικές, εισαγγελικές και αστυνομικές αρχές να είναι απολύτως ανεξάρτητες από την πολιτική ηγεσία, και να υπόκεινται σε θεσμικό και δημόσιο έλεγχο, όπως και οι βουλευτές. Η αστυνομία, οι δικαστές και οι εισαγγελείς δεν είναι υπάλληλοι των πολιτικών, αλλά λειτουργοί που υπηρετούν τον λαό εντός των συνταγματικά κατοχυρωμένων αρμοδιοτήτων τους.

Απόλυτη διαφάνεια προσώπων και λειτουργιών

Οι επιστήμονες και όσοι συμβάλλουν στη διαμόρφωση του πολιτικού σχεδίου αλλαγής και απελευθέρωσης της Ελλάδας πρέπει να παρουσιάζονται δημόσια και να μη λειτουργούν ως αφανής ομάδα συμβούλων. Επιπλέον, οι βασικές και θεμελιώδεις αρχές πρέπει να διατυπώνονται με σαφήνεια και να τίθενται στην κρίση του ελληνικού λαού μέσω διαδικασιών δημόσιας διαβούλευσης.

Συμμετοχική, κοινοτική, αμφιθεατρική και συνοδική δημοκρατία

Οι υποψήφιοι βουλευτές πρέπει να προτείνονται από τις τοπικές κοινότητες και την κοινωνία με κριτήρια ποιότητας, αρετής, γνώσης και προσφοράς, και όχι να επιλέγονται από ένα κλειστό κέντρο στην κορυφή της πολιτικής πυραμίδας. Η ελληνική πολιτειολογία όπως προτείνεται, είναι κυκλική και διαφανής, αμφιθεατρική, ανοικτή, καποδιστριακή και αμεσοδημοκρατική. Το ψηφοδέλτιο θα πρέπει να συμπληρώνεται από τις τοπικές κοινωνίες και όχι από μια κεντρική κομματική εξουσία.

Το υγιές πολιτικό κόμμα δεν μπορεί να αποτελεί ιδιοκτησία ενός αρχηγού ή μιας κλειστής ομάδας προσώπων. Αντίστοιχα, τόσο αυτό όσο και το προτεινόμενο υπερκομματικό Εθνικό Πολιτικό Συμβούλιο οφείλουν να λειτουργούν σύμφωνα με θεμελιώδεις αρχές που απορρέουν από την ελληνική και ορθόδοξη πολιτική παράδοση. Οι αποφάσεις δεν πρέπει να λαμβάνονται με λογική πλειοψηφίας και αντιπαράθεσης, αλλά με αναζήτηση ομογνωμίας και συναίνεσης, ώστε η τελική απόφαση να είναι ομόφωνη. Η δημοκρατία δεν εξαντλείται στην ψηφοφορία· προϋποθέτει κοινή αναζήτηση της αλήθειας και του κοινού αγαθού. Η διαφάνεια, η φιλία, η αλληλεγγύη και η αγάπη μεταξύ των μελών αποτελούν βασικές προϋποθέσεις της πολιτικής ενότητας.

Η συνοδική λειτουργία δεν αποτελεί απλώς οργανωτική μέθοδο, αλλά τρόπο συγκρότησης της πολιτικής κοινότητας. Προϋποθέτει συνεχή διάλογο, αμοιβαίο σεβασμό και κοινή αναζήτηση της αλήθειας, ώστε να διαμορφώνεται ομογνωμία. Η ομοφωνία αποτελεί το φυσικό αποτέλεσμα της ομογνωμίας και όχι προϊόν αριθμητικής επικράτησης ή συγκυριακού συμβιβασμού. Στην ελληνική και ορθόδοξη πολιτειολογική παράδοση, η δημοκρατία δεν ταυτίζεται με την απλή διαδικασία της ψηφοφορίας ούτε με την αριθμητική επικράτηση της πλειοψηφίας, αλλά με τη σύνθεση των απόψεων προς χάριν της αλήθειας και του κοινού αγαθού. Η αρχή αυτή καλλιεργεί την ενότητα, αποτρέπει τη δημιουργία μόνιμων πλειοψηφιών και μειοψηφιών και ενισχύει τη συλλογική ευθύνη όλων των μελών της πολιτικής κοινότητας.

Επιτελείο με επάρκεια γνώσης

Για ένα τόσο μεγάλο και ιστορικό εγχείρημα απαιτείται επιτελείο ανθρώπων με επάρκεια γνώσεων σε πολλαπλά πεδία: ιστορία, φιλοσοφία, Ορθόδοξη παράδοση και πολιτισμό, διεθνείς σχέσεις, κοινωνιολογία, τέχνη, οικονομία, και ούτω καθεξής.

Απαιτείται βαθιά γνώση τόσο της αρχαίας ελληνικής παράδοσης όσο και της μετέπειτα Ορθόδοξης ανατολικής πολιτιστικής κληρονομιάς. Παράλληλα, καθίσταται αναγκαία η κατανόηση της ιστορικής συνέχειας του Ελληνισμού, χωρίς αποκοπές και ιδεολογικές στρεβλώσεις.

Συνεπώς, όσοι θα σχεδιάσουν το πολιτικό και πολιτειακό μέλλον της χώρας οφείλουν να διαθέτουν στέρεη επιστημονική κατάρτιση, γνώση της ελληνικής και Ορθόδοξης γραμματείας, καθώς και ουσιαστική κατανόηση της δυτικής πολιτικής και επιστημονικής εμπειρίας. Η σύνθεση αυτών των στοιχείων κρίνεται απαραίτητη για τη διαμόρφωση ενός νέου πολιτειακού πλαισίου.

Εκκλησία και Πολιτειολογία

Η μελέτη και αξιοποίηση των μεγάλων Πατέρων της Εκκλησίας, και κυρίως των Τριών Ιεραρχών, προβάλλεται ως ο μόνος ασφαλής τρόπος διαμόρφωσης μιας ελληνικής και Ορθόδοξης πολιτειολογίας που υπερβαίνει τις δυτικές κομματικές ιδεολογίες, δεξιές, αριστερές, κλπ. Διότι στην Πατερική διδασκαλία της Εκκλησίας, ο άνθρωπος είναι πρόσωπο μοναδικό και ανεπανάληπτο, με απόλυτη και αιώνια αξία. Οι Πατέρες της Εκκλησίας μας δείχνουν τον δρόμο προς μια ανοικτή κοινωνία όπου όλοι είναι ίσοι μεταξύ ίσων, ενώ η συνοδικότητα και η διαφάνεια είναι το κέντρο μιας ελεύθερης κοινωνίας.

Οι δυτικές κομματικές ιδεολογίες υποτάσσουν τον άνθρωπο είτε σε στείρο εθνικισμό είτε σε κολεκτιβιστικό – σοσιαλιστικό διεθνισμό και λοιπές απρόσωπες δομές εξουσίας. Στη σύγχρονη εποχή, όπου γίνεται λόγος για «μετα-άνθρωπο» και για αποπροσωποποίηση του ανθρώπου, μόνο η επιστροφή στους Έλληνες Πατέρες της Εκκλησίας μπορεί να διαφυλάξει τον πολιτισμό, τη δημοκρατία και τον ίδιο τον άνθρωπο.

Η αληθής απελευθέρωση της Ελλάδας από την κομματική υποτέλεια μπορεί να πραγματοποιηθεί μόνο μέσω ουσιαστικής επιστροφής στην κλασική και την Ορθόδοξη χριστιανική Ελλάδα, με κέντρο την κοινότητα, τη συνοδικότητα, τη διαφάνεια και την ανιδιοτέλεια. Η Μετασοβιετική Ρωσία έχει αναγνωρίσει τη σημασία της Ορθοδοξίας ως στοιχείου εθνικής ταυτότητας, σε αντίθεση με την προηγούμενη περίοδο της Μαρξιστικής και Λελινιστικής ιδεολογικής κυριαρχίας. Αντιθέτως, στην Ελλάδα εξακολουθεί να υφίσταται μια δυτικότροπη κομματική δικτατορία, ανεξαρτήτως ιδεολογικής τοποθέτησης.

Θεοκρατία και Δημοκρατία

Η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν προωθεί μια αυταρχική ή μεσαιωνικού τύπου θεοκρατία όπως συνέβη στην παπική Δύση. Αντιθέτως, προβάλλεται ως βάση μιας ουσιαστικής δημοκρατικής αντίληψης. Η συνοδικότητα και η αρχή του «πρώτου μεταξύ ίσων» αποτελούν θεμελιώδεις εκκλησιολογικές αρχές, που ερμηνεύονται ως βαθιά δημοκρατικές.

Κατά την ορθόδοξη εκκλησιολογική παράδοση, στο κέντρο της κοινότητας δεν βρίσκεται ένας ανθρώπινος αρχηγός αλλά ο ίδιος ο Χριστός ως Θεός Λόγος. Η αρχή αυτή εμπνέει μια πολιτειολογική αντίληψη στην οποία κανένα πρόσωπο δεν καθίσταται απόλυτος φορέας εξουσίας, αλλά όλοι υπηρετούν το κοινό αγαθό ως ίσοι μεταξύ ίσων.

Η Εκκλησία οφείλει να απελευθερωθεί από την κρατική εξάρτηση που της επιβλήθηκε από την εποχή της Βαυαροκρατίας. Αποφάσεις του κράτους που αντίκεινται στην εκκλησιαστική συνείδηση θα πρέπει να τίθενται στην κρίση του λαού μέσω δημοψηφίσματος και αμερόληπτης δημόσιας διαβούλευσης.

Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, δημοψηφίσματα και δημοκρατία

Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, δημόσια και ιδιωτικά, λειτουργούν συχνά υπό την επιρροή συγκεκριμένων πολιτικών ή οικονομικών κέντρων. Προτείνεται η ενίσχυση των δημοψηφισμάτων για κρίσιμα ζητήματα που αφορούν την ιστορία, τον πολιτισμό και την ταυτότητα της χώρας.

Τα ΜΜΕ οφείλουν να λειτουργούν με αμεροληψία και σεβασμό στο Σύνταγμα και τον δημοκρατικό πολιτισμό. Η κρατική χρηματοδότηση δεν πρέπει να συνεπάγεται περιορισμό της ελευθερίας έκφρασης. Όλοι οι πολίτες απαιτείται να έχουν θεσμικά κατοχυρωμένη δυνατότητα πρόσβασης στον δημόσιο λόγο μέσω νόμιμων και οργανωμένων διαδικασιών, και πάντως όχι όπως συμβαίνει σήμερα που τα ΜΜΕ λειτουργούν ως μηχανισμοί λογοκρισίας και φίμωσης των πολιτών.

Εθνική Αναγέννηση και Δημοκρατική Επανίδρυση της Ελλάδας

Για την επίτευξη ενός τέτοιου εγχειρήματος εθνικής απελευθέρωσης από την κομματοκρατία απαιτείται ομοψυχία και ενότητα όλων των Ελλήνων που θέτουν το κοινό καλό υπεράνω κομματικών ή προσωπικών συμφερόντων. Κεντρικός άξονας της ελληνικής ταυτότητας είναι η Ορθόδοξη πίστη και η διαχρονική πολιτισμική και πολιτιστική συνέχεια του Ελληνισμού. Θα πρέπει επίσης να λαμβάνεται υπόψη η μακραίωνη παγκόσμια ιστορική πείρα και πολιτιστική συμβολή όλων των ιστορικών λαών, και όχι να κυριαρχεί η Δύση ολοκληρωτικά και τελεσίδικα.

Η Παιδεία οφείλει να επιστρέψει στην αξιοποίηση της διαχρονικής ελληνικής γραμματείας, αρχαίας και χριστιανικής, της ελληνικής γλώσσας και του ελληνικού πολιτισμού. Η αρχαία Ελληνική πρέπει να ξαναγίνει βάση της ελληνικής παιδείας μας με τρόπο σύγχρονο και παιδαγωγικό και όχι στείρο και «καθαρευουσιάνικο».

Δεν θα πρέπει να αγνοείται το γεγονός ότι ο ελληνικός πολιτισμός συνδέθηκε ιστορικά με τον χριστιανισμό και συνέβαλε στη διάδοσή του. Κατά την οπτική αυτή, η επανασύνδεση της σύγχρονης Ελλάδας με την ιστορική αυτοσυνειδησία της, αρχαία και χριστιανική, έχει ευρύτερη και παγκόσμια ανθρωπιστική αξία. Η Ελλάδα οφείλει να λειτουργήσει ως παγκόσμιο Σχολείο Πολιτισμού και Παιδείας.

Εάν η Μαρία Καρυστιανού συνεχίσει την προσπάθεια αφύπνισης της ελληνικής και Ορθόδοξης αυτοσυνειδησίας, τόσο σε προσωπικό όσο και σε κοινωνικό και εθνικό επίπεδο, μπορεί ασφαλώς να αποτελέσει φωτεινό σημείο αναφοράς. Με τον πόνο της μητέρας που έχασε το παιδί της και με την ευαισθησία που εκφράζει για την Ελλάδα και την ανθρωπότητα, προβάλλεται ως σύγχρονη φωνή μιας βαθύτερης ιστορικής και πνευματικής συνείδησης. Το έργο που έχει αναλάβει είναι δύσκολο, επώδυνο και απαιτητικό. Θα υπάρξουν αντιδράσεις και εμπόδια. Ωστόσο, όταν ο αγώνας γίνεται με πρόθεση προσφοράς και δικαιοσύνης, μπορεί να υπερβεί τις δυσκολίες.

Η ουσιαστική πολιτική αλλαγή δεν εξαντλείται στην κοινοβουλευτική παρουσία, αλλά προϋποθέτει ευρύτερη κοινωνική ενότητα και θεσμική ανασυγκρότηση. Είναι στο πλαίσιο αυτό που προτείνεται η συγκρότηση ενός υπερκομματικού Εθνικού Πολιτικού Συμβουλίου με σκοπό τη μεταβολή του πολιτειακού συστήματος και την αποκέντρωση της εξουσίας προς την κοινωνία, μέσω τοπικών και εθνικών συμβουλίων με χαρακτήρα εθνικό και όχι κομματικό. Για την επιτέλεση ενός τέτοιου εγχειρήματος είναι απαραίτητη η ύπαρξη υπερκομματικής δομής, στελεχωμένης από πρόσωπα με ανιδιοτέλεια και αίσθημα ευθύνης, τόσο στην Ελλάδα όσο και στην ομογένεια.

Τα πατριωτικά και αντισυστημικά κόμματα οφείλουν να συναντηθούν σε μια κοινή προσπάθεια απελευθέρωσης της Ελλάδας από την ξένη κατοχή, αποδεχόμενα ένα υπερκομματικό Συμβούλιο το οποίο θα επανασχεδιάσει το μέλλον του Ελληνισμού πέρα από κομματικές μυωπικές πρακτικές. Εάν το κίνημα «Ελπίδα για τη Δημοκρατία – Μαρία Καρυστιανού» περιοριστεί στη μορφή ενός ακόμη αρχηγικού κόμματος, είναι πολύ πιθανό να αποτύχει ως προς τον αρχικό ιστορικό σκοπό που καλείται να υπηρετήσει.

Πως είδε φιλορωσικός ιστότοπος την υπόθεση Ντόκου

Από
anixneuseis
-
2

Η ΕΛΛΑΔΑ ΚΗΡΥΞΕ ΠΟΛΕΜΟ DRONES ΣΤΗ ΡΩΣΙΑ – «ΕΙΝΑΙ ΤΟΣΟ ΑΠΛΟ» – ΥΠΟ ΤΗΝ ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΗ ΟΤΙ Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΔΕΝ ΘΑ ΒΛΑΨΕΙ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΤΟΥΡΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΗ ΝΑΥΤΙΛΙΑ

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Το johnhelmer.net / Dances With Bears, είναι προσωπικός ιστότοπος του John Helmer, Αυστραλού δημοσιογράφου που ζει και γράφει από τη Μόσχα εδώ και δεκαετίες. Στο βιογραφικό του ιστότοπου παρουσιάζεται ως ο μακροβιότερος συνεχώς υπηρετών ξένος ανταποκριτής στη Ρωσία

johnhelmer.net  

Του John Helmer, Μόσχα
@bears_with

Ένας εξηντάχρονος Έλληνας, τον οποίο κανείς δεν έχει ακούσει ποτέ εκτός Αθηνών, μόλις αποκάλυψε πώς διεξάγεται ο πόλεμος του ΝΑΤΟ εναντίον της Ρωσίας· γιατί θα είναι μόνιμος· και γιατί οι όροι τερματισμού του πολέμου που έχει δημοσιοποιήσει ο πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν δεν έχουν καμία πιθανότητα να γίνουν αποδεκτοί.

Ποτέ.

Ο Έλληνας αποκάλυψε επίσης την κρίσιμη προϋπόθεση αυτού του μόνιμου πολέμου εναντίον της Ρωσίας: οι Ουκρανοί πρέπει να κάνουν τις μάχες και να υφίστανται τις απώλειες σε ανθρώπους, εξοπλισμό και έδαφος, αρκεί να μην υπάρχουν άμεσες απώλειες στα εδάφη, στα εμπορικά έσοδα και, κυρίως, στα εκλογικά αποτελέσματα των συμμάχων του ΝΑΤΟ, αρχής γενομένης από την Ελλάδα και συμπεριλαμβανομένης της κυβέρνησης Τραμπ. Ο πόλεμος εναντίον της Ρωσίας κερδίζεται σε κάθε πρωτεύουσα της συμμαχίας του ΝΑΤΟ και θα συνεχίσει να αποτελεί κερδοφόρο υπόθεση, εφόσον δεν υπάρξουν «ατυχήματα» ή «περιστατικά» που κοστίζουν χρήματα και χάνουν ψήφους.

Αυτοί είναι δύο όροι που χρησιμοποίησε ο Αθανάσιος Ντόκος —στην κεντρική εικόνα, δεξιά— ο οποίος παραδέχθηκε ότι «αυτό είναι κάπως τρομακτικό, για να είμαι ειλικρινής».

Ο Ντόκος είναι ο Σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας του πρωθυπουργού της Ελλάδας, Κυριάκου Μητσοτάκη. Με σπουδές στο Κέιμπριτζ και στο Χάρβαρντ, υπήρξε ακαδημαϊκός, στέλεχος δεξαμενών σκέψης και σύμβουλος των ελληνικών υπουργείων Άμυνας και Εξωτερικών μέχρι το 2019, όταν έγινε Σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας. Πέρυσι, ο Μητσοτάκης αναβάθμισε τον Ντόκο σε βαθμό επιπέδου υπουργικού συμβουλίου, ως Γενικό Γραμματέα Εθνικής Ασφάλειας.

Όταν δέχθηκε τηλεφώνημα από το Κίεβο την περασμένη εβδομάδα, νόμιζε ότι μιλούσε με τον Ρουστέμ Ουμέροφ, νυν επικεφαλής του Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας και Άμυνας, πρώην υπουργό Άμυνας της Ουκρανίας και περιστασιακό κάτοικο Φλόριντας. Είχαν συναντηθεί και στο παρελθόν, όπως υπενθύμισε ο Ουμέροφ στον Ντόκο στην αρχή της κλήσης τους, αλλά ο Ντόκος δεν αναγνώρισε την ψεύτικη φωνή· νόμισε ότι αναγνώρισε τον Ουμέροφ, αλλά δεν υποψιάστηκε ποτέ ότι έβλεπε μια εικόνα δημιουργημένη με τεχνητή νοημοσύνη, ένα deepfake. Ο Ντόκος επίσης δεν γνώριζε ότι οι ρωσικές υπηρεσίες πληροφοριών έχουν τον προσωπικό αριθμό τηλεφώνου του και τους κωδικούς ασφαλείας που χρησιμοποιούνται στο πρωθυπουργικό γραφείο. Ο Ντόκος μιλούσε με τους πιο διάσημους Ρώσους κατασκόπους διείσδυσης — τους τηλεφωνικούς φαρσέρ Vovan και Lexus.

Σε αυτούς, που προσποιούνταν τον Ουμέροφ, ο Ντόκος αποκάλυψε ότι, στο πλαίσιο της μακροπρόθεσμης πολεμικής στρατηγικής της Ελλάδας εναντίον της Ρωσίας, συνεχίζεται η εφαρμογή σχεδίων για συμπαραγωγή ουκρανικών drones και για επιχειρήσεις ουκρανικού πολέμου με drones σε ελληνικό έδαφος.

Το πρώτο σήμα αυτού του σχεδίου ανακοινώθηκε τον περασμένο Νοέμβριο από τον πρωθυπουργό Μητσοτάκη μαζί με τον πρόεδρο Βλαντίμιρ Ζελένσκι· ο Ντόκος ήταν ένας από τους διαπραγματευτές εκείνης της ανακοίνωσης. Το ελληνικό ναυπηγείο που ωφελείται από τη συμφωνία για την κατασκευή ουκρανικών ναυτικών drones στον Σκαραμαγκά είναι η Paramount Industries Innovation Systems Greece, θυγατρική του νοτιοαφρικανικού ομίλου Paramount. Η Paramount ανακοίνωσε συμφωνία για εναέρια και ναυτικά drones με τους Ουκρανούς δύο εβδομάδες πριν από τη συνομιλία Ντόκου–Ουμέροφ, στις 17 Ιουνίου.

Η εμπλοκή μιας εταιρείας από τη Νότια Αφρική —που υποτίθεται ότι είναι σύμμαχος της Ρωσίας στο πλαίσιο των BRICS— στον πόλεμο κατά της Ρωσίας δεν έχει ακόμη γίνει αντιληπτή από τα ρωσικά μέσα ενημέρωσης.

Στο δελτίο Τύπου της εταιρείας, με το οποίο γιόρταζε τη συμφωνία της στο Κίεβο, η Paramount αποκάλυψε ότι «το σκάφος και τα drones του συνδέονται μέσω ενός συστήματος που η MAC HUB αποκαλεί MAC Mission Control, το οποίο, όπως λέει, ενώνει τις πλατφόρμες σε ένα ενιαίο δίκτυο και τις συντονίζει σε πραγματικό χρόνο από έναν κινητό σταθμό διοίκησης στην ξηρά».

Συστήματα διοίκησης και ελέγχου ουκρανικών drones από την ξηρά — αυτό είναι το άκρως απόρρητο στοιχείο που αποκάλυψε ο Ντόκος ότι ζητούσε από τον Ουμέροφ και τον Ζελένσκι να συνεχίσουν να λειτουργούν χωρίς «περιστατικά» και «ατυχήματα».

Ο Ντόκος αποκάλυψε επίσης ότι ο διοικητής της ελληνικής υπηρεσίας πληροφοριών ΕΥΠ, Θεμιστοκλής Δεμίρης, βρισκόταν στο Κίεβο λίγο πριν καταγραφεί η συνομιλία του, για να συναντήσει τον ομόλογό του στην SBU, Γεβγκένι Χμάρα, και να εξετάσουν τους μυστικούς όρους του σχεδίου για τα drones και την ανάπτυξή του στην Ελλάδα, χωρίς περαιτέρω δημόσιες αποκαλύψεις και αμηχανίες.

Ο Ντόκος και ο Δεμίρης, όπως ειπώθηκε στον «Ουμέροφ», θέλουν να διασφαλίσουν ότι οι ουκρανικές επιθέσεις με drones εναντίον ρωσικών πλοίων στα ύδατα ανοιχτά της Ελλάδας, οι οποίες θα εξαπολύονται από «συστήματα διοίκησης και ελέγχου ουκρανικών drones στην ξηρά» —δηλαδή ελληνικές και νατοϊκές βάσεις στην περιοχή— δεν θα παρεμποδίσουν τις ελληνικές ναυτιλιακές δραστηριότητες ούτε θα αποθαρρύνουν τον τουρισμό στα ελληνικά νησιά.

«Κατανοούμε τις ανάγκες του πολέμου από τη δική σας πλευρά», είπε επίσης ο Ντόκος στον «Ουμέροφ», προσθέτοντας ότι αν οι ουκρανικές μονάδες drones θέλουν να στοχοποιήσουν και να πλήξουν ρωσικούς στόχους, «ίσως θα μπορούσατε να βρείτε κάποιον Ρώσο δισεκατομμυριούχο».

Ο Ντόκος δεν αστειευόταν· το αφεντικό του προσπάθησε να το διασκεδάσει. Ο πρωθυπουργός Μητσοτάκης έχει διατάξει τον ελληνικό Τύπο να συγκαλύψει την υπόθεση. «Έλληνες αξιωματούχοι δήλωσαν ότι ο Ντόκος δεν παρείχε καμία εμπιστευτική ή διαβαθμισμένη πληροφορία κατά τη διάρκεια της συνομιλίας, προσθέτοντας ότι τα μέτρα ασφάλειας των επικοινωνιών αναβαθμίζονται για την αντιμετώπιση παρόμοιων “υβριδικών επιθέσεων”…. Έλληνες κυβερνητικοί αξιωματούχοι δήλωσαν ότι οι φαρσέρ χρησιμοποίησαν “ιδιαίτερα προηγμένη” τεχνολογία τεχνητής νοημοσύνης. Παρόμοιες επιθέσεις στο παρελθόν έχουν στοχοποιήσει υψηλόβαθμους Ευρωπαίους αξιωματούχους», πρόσθεσαν.

Παρακολουθήστε τη δωδεκάλεπτη συνομιλία που καταγράφηκε και στη συνέχεια μεταδόθηκε στη Μόσχα από τους Vovan και Lexus την Τετάρτη, 1η Ιουλίου: στο πρωτότυπο ρωσικό εδώ και εδώ· σε απευθείας αγγλική απόδοση· και στην εκδοχή που κυκλοφορεί στα ελληνικά μέσα ενημέρωσης. Είναι πανομοιότυπες και αυθεντικές. Το μόνο ρωσικό δημοσίευμα για τη συνομιλία εμφανίστηκε στο Gazeta.ru στις 2 Ιουλίου.

Για την πολιτική σημασία των αποκαλύψεων των Vovan, δηλαδή του Βλαντίμιρ Κουζνέτσοφ, και Lexus, δηλαδή του Αλεξέι Στολιάροφ, ξεκινήστε από εδώ.

«Ατύχημα» και «περιστατικό» — αυτοί ήταν οι δύο όροι που χρησιμοποίησε ο Ντόκος για να αναφερθεί στο ουκρανικό ναυτικό drone, το οποίο στις 7 Μαΐου βγήκε εκτός ελέγχου και ξεβράστηκε στα βράχια της δυτικής ακτής της Λευκάδας, ενός ελληνικού νησιού στο Ιόνιο Πέλαγος.

Ο Μάνος Τζαφάλιας, Έλληνας ερευνητής δημοσιογράφος που έχει κάνει ρεπορτάζ για το «περιστατικό» και το «ατύχημα», έχει αποκαλύψει την παραπλανητική κάλυψη του ελληνικού Τύπου και την παραπληροφόρηση που εκδόθηκε από το ελληνικό Υπουργείο Άμυνας, το Υπουργείο Εξωτερικών και το Μέγαρο Μαξίμου.

Η συγκάλυψη αποτελεί προσπάθεια να αποκρυβεί από τους Έλληνες ψηφοφόρους η συνεργασία Αθήνας και Κιέβου στον πόλεμο των drones εναντίον ρωσικών δεξαμενόπλοιων στην ανοιχτή θάλασσα, ιδίως στη Μεσόγειο. Η συμπάθεια των Ελλήνων ψηφοφόρων προς τη Ρωσία και η αντίθεσή τους στον πόλεμο των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ είναι οι υψηλότερες στην Ευρώπη.

Τα πιο προφανή στοιχεία που οι Έλληνες αξιωματούχοι κρατούν μυστικά σχετικά με το περιστατικό είναι η πορεία, τα σημεία εκτόξευσης και τα σημεία ελέγχου του περιπλανώμενου drone στην ίδια τη Λευκάδα.

Για περισσότερες λεπτομέρειες και υπόβαθρο της ιστορίας, πατήστε ΕΔΩ για να διαβάσετε.

 

Αριστερά: ουκρανικό θαλάσσιο drone για ανάπτυξη στην Ελλάδα, το οποίο ανακοινώθηκε στην Αθήνα τον Νοέμβριο του 2025.

Δεξιά: φωτογραφία που διανεμήθηκε στον ελληνικό Τύπο και υποτίθεται ότι δείχνει την αποσυναρμολόγηση του ουκρανικού drone, αφού αυτό ρυμουλκήθηκε από τη Λευκάδα στις 8 Μαΐου. Ελληνική πηγή που είναι σε θέση να γνωρίζει λέει ότι η συγκεκριμένη φωτογραφία είναι πιθανό να έχει κατασκευαστεί, όπως και τα ρεπορτάζ στα κυρίαρχα ελληνικά μέσα ενημέρωσης ότι το drone μετέφερε εκρηκτικά και ότι αυτά πυροδοτήθηκαν αργότερα από ελληνικό κλιμάκιο εξουδετέρωσης βομβών.

Ρεπορτάζ και δηλώσεις που δόθηκαν ως απαντήσεις σε κοινοβουλευτικές ερωτήσεις από αξιωματούχους των ελληνικών υπουργείων Άμυνας και Ναυτιλίας μέσα στον Μάιο έχουν προκαλέσει σύγχυση στο Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας, ΚΚΕ, και στα ελληνικά μέσα κοινωνικής δικτύωσης σχετικά με το ίδιο το drone, την ουκρανική επιχείρηση που το εκτόξευσε, καθώς και το κατά πόσο η ελληνική κυβέρνηση είχε εκ των προτέρων γνώση και είχε εγκρίνει τέτοιες επιχειρήσεις εναντίον ρωσικών στόχων.

Για περισσότερα σχετικά με την ελληνική εμπλοκή στην επίθεση με drone κατά του δεξαμενόπλοιου Qendil ανοιχτά της νότιας Κρήτης τον Δεκέμβριο, διαβάστε  ΕΔΩ

Κατά τη διάρκεια της συνομιλίας, ο Ντόκος κράτησε γραπτή σημείωση όταν του ειπώθηκε ότι υπάρχει σύγκρουση για την επιχειρησιακή πολιτική ανάμεσα, από τη μία πλευρά, στο ουκρανικό Υπουργείο Άμυνας, το οποίο διευθύνει τον πόλεμο των drones, και από την άλλη, στην υπηρεσία πληροφοριών SBU και στο γραφείο του Ζελένσκι, που ήθελαν ο Ντόκος να καταλάβει ότι εξέφραζαν τη λύπη τους για το «ατύχημα» της Λευκάδας.

Αυτό ήταν νέο για τον Ντόκο:

«Κατανοούμε τις ανάγκες του πολέμου, αλλά δεν θέλουμε αυτός ο πόλεμος να διεξάγεται στο έδαφός μας ή στα ύδατά μας… Αν ο υπουργός Άμυνας Μιχαΐλο Φεντόροφ δεν ακούει πλέον τον πρόεδρο Ζελένσκι, πρέπει να αποφασίσει αν η πρόκληση ζημιάς σε ένα ρωσικό πλοίο αξίζει να χαθεί η υποστήριξη της Ελλάδας. Είναι τόσο απλό».

Αυτό που δεν είπε ο Ντόκος, αλλά δεν είναι λιγότερο «τόσο απλό», είναι ότι η απόφαση της ελληνικής κυβέρνησης να εμπλακεί σε πόλεμο εναντίον ρωσικών στόχων στη ρωσική ενδοχώρα, στα ρωσικά ύδατα της Μαύρης Θάλασσας και στην ανοιχτή θάλασσα, άξιζε —κατά την επιλογή της— την απώλεια της ρωσικής στήριξης προς την Ελλάδα, η οποία διαρκεί εδώ και τρεις αιώνες, από τότε που η Ελλάδα κέρδισε την ανεξαρτησία της από την Οθωμανική Αυτοκρατορία

«Τώρα ανησυχώ περισσότερο απ’ ό,τι στην αρχή της συζήτησής μας, επειδή φαίνεται ότι υπάρχει ρήγμα ανάμεσα στο γραφείο του προέδρου και το Υπουργείο Άμυνας… Χρειάζεστε ολόκληρο το ΝΑΤΟ πίσω σας».

Ο Ντόκος δεν έλεγε ότι η Ελλάδα αποσύρεται από τον πόλεμο εναντίον της Ρωσίας. Έλεγε στον Ζελένσκι μέσω του Ουμέροφ —έτσι πίστευε— ότι ο πόλεμος των drones στη Μεσόγειο θα πρέπει να συντονίζεται με τον ελληνικό στρατό, ώστε να αποφεύγονται «ατυχήματα» και «περιστατικά» που θα μπορούσαν να είναι πολιτικά επιζήμια στους Έλληνες ψηφοφόρους και να θέσουν σε κίνδυνο τα έσοδα των Ελλήνων ολιγαρχών που ελέγχουν τις ναυτιλιακές και τουριστικές επιχειρήσεις της χώρας.

Ο Ντόκος υπέδειξε ότι μια καλύτερη στόχευση —η εξόντωση ενός «Ρώσου δισεκατομμυριούχου», όπως είπε— θα ήταν λιγότερο επικίνδυνη. Η μόνη του επιφύλαξη για μια πολιτική δολοφονίας μεμονωμένων Ρώσων σε ελληνικό έδαφος, πρόσθεσε, ήταν ότι «δεν έρχονται πια στην Ελλάδα. Πηγαίνουν στην Τουρκία ή σε άλλα μέρη» (λεπτό 5:13-24). Ο Ντόκος υπαινισσόταν τη στήριξη της ελληνικής κυβέρνησης στη βομβιστική ενέργεια της SBU εναντίον του Βαντίμ Γερμολάεφ και της συζύγου του στο διαμέρισμά τους στο Μονακό στις 30 Ιουνίου.

«Θα μπορούσε να προκαλέσει μια πολύ σοβαρή και περιττή κρίση μεταξύ των δύο χωρών μας», είπε ο Ντόκος, εννοώντας μεταξύ της Ελλάδας και του καθεστώτος Ζελένσκι στο Κίεβο, εάν υπήρχε άλλο ένα «ατύχημα» ή «περιστατικό» με drone. Δεν εννοούσε ότι ο πόλεμος κατά της Ρωσίας ήταν περιττός για τους Έλληνες πολιτικούς, τους επιχειρηματικούς τους υποστηρικτές και τους ψηφοφόρους. Δεν εννοούσε ότι ο Μητσοτάκης αντιτίθεται σε χερσαίες ουκρανικές επιχειρήσεις διοίκησης και ελέγχου εναντίον ρωσικών πλοίων — υπό την προϋπόθεση ότι τα πλήγματα θα πραγματοποιούνται εκτός ελληνικών χωρικών υδάτων.

Ο Ντόκος διαβεβαίωσε τον συνομιλητή του ότι τα ελληνικά σχέδια κερδοφορίας από τον πόλεμο των drones και από τη χρηματοδότηση του ΝΑΤΟ για τη συμπαραγωγή drones και άλλων όπλων για τον πόλεμο κατά της Ρωσίας θα συνεχιστούν, «ελπίζοντας ότι δεν θα συμβεί τίποτα που να μας αναγκάσει να αλλάξουμε τη θέση μας, όπως ένα περιστατικό σαν αυτό που συζητήσαμε».

«Επίσης», είπε στον ψευδο-Ουμέροφ, «θα περιμένω από εσάς ένα προσχέδιο συμφωνίας για τη συμφωνία των drones, ώστε να μπορέσουμε να εξετάσουμε το περιεχόμενο, τους όρους, και να αρχίσουμε να συζητάμε για την υπογραφή μιας διμερούς συμφωνίας». Το μυστικό που αποκάλυψε εδώ ο Ντόκος είναι άβολο για τον Μητσοτάκη, ο οποίος είχε ισχυριστεί ότι αυτός και ο Ζελένσκι είχαν υπογράψει αυτή τη διμερή συμφωνία πριν από επτά μήνες. Ο Ντόκος αποκάλυψε ότι οι «τυπικοί» όροι της συμφωνίας δεν έχουν ακόμη συμφωνηθεί και υπογραφεί με το Κίεβο και ότι δεν έχει υπάρξει συνέχεια σε «λεπτομερή συζήτηση σε επιχειρησιακό επίπεδο, όπου θα αποφασίσουμε αν θα στείλετε εσείς κάποιον εδώ ή αν θα έρθει κάποιος από τη δική μας πλευρά στην Ουκρανία για να μιλήσουμε για τις λεπτομέρειες».

Ο Ντόκος υπαινισσόταν ότι δεν γνώριζε αν η ουκρανική επιχείρηση με drone, η οποία βγήκε εκτός ελέγχου ανοιχτά της Λευκάδας στις 7 Μαΐου, είχε τεθεί υπό νατοϊκή καθοδήγηση χωρίς γνώση υψηλόβαθμων πολιτικών παραγόντων στην Ελλάδα. Ή, διαφορετικά, ότι ο Έλληνας Σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας δεν ήθελε να παραδεχθεί πως το «ρήγμα» που εξέφρασε λύπη ακούγοντας ότι υπάρχει ανάμεσα σε στρατιωτικούς και πολιτικούς αξιωματούχους στο Κίεβο μπορεί να συμβαίνει και στην Αθήνα.

«Είναι σημαντικό να έχουμε ανοιχτούς διαύλους επικοινωνίας ώστε να μπορούμε να συζητούμε ένα περιστατικό» — με αυτά τα λόγια ο Ντόκος ολοκλήρωσε την τηλεφωνική συνομιλία. Με τον όρο ανοιχτοί δίαυλοι επικοινωνίας, ο Ντόκος δεν διευκρίνισε τι ακριβώς έλεγε την ίδια στιγμή στους Ουκρανούς στο Κίεβο ο αρχηγός της ελληνικής υπηρεσίας πληροφοριών, Δεμίρης. Έλεγχος στα ελληνικά και ουκρανικά μέσα ενημέρωσης, καθώς και σε επίσημες αναφορές, δεν επιβεβαίωσε την επίσκεψη του Δεμίρη στο Κίεβο.

Αριστερά: Ο Θεμιστοκλής Δεμίρης, επικεφαλής της ελληνικής υπηρεσίας πληροφοριών, ΕΥΠ, από το 2020.

Δεξιά: Ο επικεφαλής της ουκρανικής υπηρεσίας πληροφοριών, SBU, με βαθμό υποστρατήγου από τον Ιανουάριο του 2026.

«Ο Χμάρα έχει υπόβαθρο στις στρατιωτικές μονάδες της SBU. Τα φιλελεύθερα εθνικιστικά μέσα ενημέρωσης αρέσκονται να μιλούν για “δύο SBU”: την καλή, μαχόμενη SBU, και την κακή, διεφθαρμένη, διεισδυμένη από τη Μόσχα, μη μαχόμενη SBU. Ο Χμάρα είναι εκπρόσωπος της πρώτης, γι’ αυτό και ο Ζελένσκι τον διόρισε ως το δημόσιο πρόσωπο του θεσμού.

Ο Χμάρα πιθανότατα θα έχει τουλάχιστον κάποιον έλεγχο σε ζητήματα όπως οι ειδικές επιχειρήσεις κατά της Ρωσίας που σχεδιάζονται για επικοινωνιακή αξιοποίηση από τα μέσα ενημέρωσης, καθώς και στις μονάδες πρώτης γραμμής της SBU.

«Όμως το μεγαλύτερο μέρος των δραστηριοτήτων της SBU — οι εκβιασμοί εγχώριων επιχειρήσεων, η αντικατασκοπεία και όλο το επικερδές “ψητό” του θεσμού — θα βρίσκεται υπό τον έλεγχο του ανθρώπου που ζει και αναπνέει μέσα σε αυτόν: του αναπληρωτή επικεφαλής της SBU, Αλεξάντερ Πόκλαντ».

Τα ελληνικά πολεμικά σχέδια κατά της Ρωσίας, Νοέμβριος 2025 — ο πρωθυπουργός Μητσοτάκης με τον υπουργό Άμυνας Δένδια· με τον πρόεδρο Ζελένσκι

Η εκπρόσωπος του ρωσικού Υπουργείου Εξωτερικών, Μαρία Ζαχάροβα, είχε αντιδράσει στην ανακάλυψη του drone στη Λευκάδα στις 15 Μαΐου:

«Στις 7 Μαΐου, Έλληνες ψαράδες ανακάλυψαν ένα ουκρανικής κατασκευής μη επανδρωμένο σκάφος επιφανείας, USV, φορτωμένο με 300 κιλά εκρηκτικών, με τη μηχανή του σε λειτουργία και τους αισθητήρες πλοήγησης, τις κεραίες και τα υποβοηθούμενα από τεχνητή νοημοσύνη συστήματα επικοινωνίας του ενεργοποιημένα, στο νότιο άκρο του νησιού της Λευκάδας στο Ιόνιο. Οι Έλληνες ερευνητές το ταυτοποίησαν ως θαλάσσιο drone τύπου Cossack Mamai, σχεδιασμένο για αναγνώριση, επιτήρηση και επιθέσεις δολιοφθοράς. Το γεγονός προκάλεσε μεγάλο θόρυβο στη χώρα. Η βασική εκδοχή που συζητήθηκε στην ελληνική κοινή γνώμη και στους πολιτικούς κύκλους είναι ότι το drone εκτοξεύθηκε για να επιτεθεί σε δεξαμενόπλοιο του λεγόμενου ρωσικού “σκιώδους στόλου”, όταν αυτό περνούσε κοντά από το νησί».

«Οι ελληνικές αρχές παρέμειναν σιωπηλές για μεγάλο χρονικό διάστημα. Μόνο τέσσερις ημέρες αργότερα το ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών εξέδωσε μια σύντομη ανακοίνωση, στην οποία χαρακτήριζε το περιστατικό “εξαιρετικά σοβαρό”, καθώς έθετε σε κίνδυνο την ελευθερία της ναυσιπλοΐας και συνεπαγόταν κινδύνους για τους αμάχους και το περιβάλλον. Ανακοίνωσε ότι η Ελλάδα δεν θα ανεχθεί τη μετατροπή της Μεσογείου και των ελληνικών υδάτων σε “θέατρο στρατιωτικών επιχειρήσεων”. Ωστόσο, η καθυστερημένη και προσεκτική αντίδραση της ελληνικής κυβέρνησης προκάλεσε κατακραυγή μεταξύ Ελλήνων δημοσιογράφων, οι οποίοι κατηγόρησαν τους αξιωματούχους για αδιαφορία και απόπειρα συγκάλυψης του περιστατικού με το ουκρανικό θαλάσσιο drone. Υπήρξαν εκκλήσεις για επανεξέταση της φιλοκιεβικής πορείας της Αθήνας».

«Πολλοί άνθρωποι στην Ελλάδα είδαν αυτό το περιστατικό ως απόδειξη της πρόθεσης του καθεστώτος Ζελένσκι να διευρύνει τη σύγκρουση και να εμπλέξει όσο το δυνατόν περισσότερες χώρες σε αυτήν. Πρόκειται, στην πραγματικότητα, για ακόμη μία σοβαρή ένδειξη της αυξανόμενης κλίμακας της ουκρανικής τρομοκρατίας, η οποία συνιστά πραγματική απειλή για κάθε χώρα της Ευρώπης, ανεξάρτητα από το μέγεθος της βοήθειας που παρέχει στο Κίεβο».

Με την αναφορά της στην «ουκρανική τρομοκρατία», η Ζαχάροβα κατηγορούσε την κυβέρνηση Μητσοτάκη μόνο για τη «φιλοκιεβική πορεία της Αθήνας». Ο Ντόκος τώρα αναγνώρισε ότι η Ελλάδα θεωρεί πως βρίσκεται σε πόλεμο με τη Ρωσία — «είναι τόσο απλό». Δεν έχει υπάρξει ακόμη απάντηση σε αυτό από το ρωσικό Υπουργείο Εξωτερικών. Όχι ακόμη.

Πριν από έναν μήνα, η Ζαχάροβα είχε πει ότι ο νατοϊκός πόλεμος των drones επεκτείνεται τόσο προς βορρά όσο και προς νότο.

«Με τη σειρά τους, ο πρωθυπουργός και ο υπουργός Άμυνας της Νορβηγίας, οι οποίοι επίσης συμμετείχαν στη συνάντηση στην Εσθονία, στις 9 Ιουνίου, υποσχέθηκαν να προμηθεύσουν την Ουκρανία, πριν από το τέλος αυτού του έτους, με 200 οπλισμένα και εξοπλισμένα με αισθητήρες μη επανδρωμένα σκάφη επιφανείας διαφόρων διαμορφώσεων ή/και drones, αξίας 127 εκατομμυρίων δολαρίων. Υποστηρίχθηκε ότι η κοινή ουκρανο-νορβηγική ανάπτυξή τους κατέστησε δυνατή την “υπεράσπιση του διαδρόμου της Μαύρης Θάλασσας”, ο οποίος φέρεται να είναι “ύψιστης σημασίας για τη διεθνή επισιτιστική ασφάλεια”».

«Αυτό μας θυμίζει την πρόσφατη έκρηξη ουκρανικού USV στο λιμάνι της Κωνστάντζας στη Ρουμανία, τις κάθε άλλο παρά μεμονωμένες περιπτώσεις εντοπισμού ενεργών ουκρανικών USV, για παράδειγμα στα ανοιχτά των ακτών της Τουρκίας, στη Σαμψούντα, ή το περιστατικό κοντά στο ελληνικό νησί της Λευκάδας, για το οποίο το Κίεβο αργότερα ζήτησε επισήμως συγγνώμη. Έτσι, προκύπτει ότι οι Νορβηγοί στην πραγματικότητα ανακοίνωσαν την άμεση εμπλοκή τους στην προετοιμασία και εκτέλεση πληγμάτων των ουκρανικών ενόπλων δυνάμεων εναντίον του ρωσικού Πολεμικού Ναυτικού και των ενεργειακών και λιμενικών υποδομών του στη Μαύρη Θάλασσα. Στην πραγματικότητα, δήλωσαν την πρόθεσή τους να βοηθήσουν στην κλιμάκωση των εντάσεων στην περιοχή και να παρέμβουν στην ασφάλεια της διεθνούς ναυσιπλοΐας».

Στην Ελλάδα, η «κατακραυγή μεταξύ Ελλήνων δημοσιογράφων» και οι «πολλοί άνθρωποι» που αντιτίθενται στην επέκταση του πολέμου, όπως τους ανέφερε η Ζαχάροβα, περιορίστηκαν στο Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας, ΚΚΕ, στους βουλευτές του στο ελληνικό κοινοβούλιο και στους υποστηρικτές του στον Τύπο και στα συνδικάτα. Ρώσοι αξιωματούχοι δεν τους έχουν προσδιορίσει πολιτικά.

Στη μοναδική ρητή ανακοίνωση που έχει εκδοθεί μέχρι σήμερα στην Αθήνα, το ΚΚΕ δήλωσε τα εξής:

«Το μεγαλύτερο “κενό ασφαλείας” που προκύπτει από το περιεχόμενο της συνομιλίας του συμβούλου του πρωθυπουργού με τους Ρώσους που παρίσταναν τους Ουκρανούς αξιωματούχους, είναι οι ανυπολόγιστοι κίνδυνοι που συνεπάγεται για τον ελληνικό λαό η εγκληματική πολιτική της εμπλοκής της χώρας στον πόλεμο, την οποία εφαρμόζει η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας και για την οποία κανένα άλλο κόμμα δεν βγάζει “κιχ”».

«Είναι πραγματικά ανατριχιαστικό να ακούει κανείς τον Έλληνα αξιωματούχο να λέει ότι “κατανοούμε τις ανάγκες του πολέμου”, όταν μόλις έχει ενημερωθεί ότι επίκειται νέο πλήγμα με ουκρανικά θαλάσσια drones εναντίον ρωσικών στόχων κοντά σε ελληνικά νησιά και απλώς ζητά να μη γίνει αυτό επειδή “βρισκόμαστε σε τουριστική και προεκλογική περίοδο”… Ενδεικτικό του κυνισμού της εμπλοκής στον πόλεμο είναι ότι ο σύμβουλος του πρωθυπουργού, μετά από όλα αυτά και σαν να μην έχει συμβεί τίποτα, θέτει το ζήτημα της υπογραφής συμφωνίας για τη συμπαραγωγή θαλάσσιων drones με την Ουκρανία! Επιπλέον, από τη συνομιλία προκύπτει ξεκάθαρα ότι η ελληνική κυβέρνηση γνωρίζει πως το drone που βρέθηκε στη Λευκάδα στόχευε ρωσικό πολεμικό πλοίο, όπως έχει αποκαλύψει ο Ριζοσπάστης».

«Εδώ και τώρα, η Ελλάδα πρέπει να βγει από το μακελειό του πολέμου πριν να είναι αργά — πριν υπάρξει νέα συμφωνία με το καθεστώς Ζελένσκι. Οι αμερικανοΝΑΤΟϊκές βάσεις πρέπει να κλείσουν και η χώρα πρέπει να αποσυρθεί από τις κυρώσεις κατά της Ρωσίας. Ο λαός πρέπει να τιμωρήσει αυστηρά την κυβέρνηση και τα κόμματα αυτής της εμπλοκής στον πόλεμο».

Την περασμένη Παρασκευή, 3 Ιουλίου, ο Ντόκος έδωσε αναλυτική συνέντευξη στην Αθήνα, εξηγώντας και δικαιολογώντας τη στάση του.

Πηγή: skai.gr, «Ο Θάνος Ντόκος μιλά στον ΣΚΑΪ για τους Ρώσους φαρσέρ»

Ο Ντόκος είπε ότι εξαπατήθηκε από την κωδικοποίηση/πιστοποίηση της κλήσης εκ των προτέρων, από την προσομοίωση της φωνής, αλλά και από την κατασκευασμένη εικόνα του Ουμέροφ, τον οποίο νόμιζε ότι έβλεπε στην πλευρά του Κιέβου στη γραμμή.

«Αυτό είναι το ανησυχητικό, διότι μέχρι τώρα τα δικά μας πρωτόκολλα ασφαλείας, επειδή είχαμε δει ότι υπήρχαν πολλά περιστατικά τέτοιων, ας πούμε, φαρσών σε τηλεφωνικές συνομιλίες, και ο πρόεδρος Μακρόν και ο πρόεδρος Ντούντα της Πολωνίας και αρκετοί άλλοι ηγέτες, πρωθυπουργοί, υπουργοί είχαν επίσης πέσει θύματα, λέγαμε ότι τώρα θα έχουμε και φωνή και εικόνα… Το ανησυχητικό για όλους μας είναι ότι πλέον ακόμη και αυτό που βλέπουμε με τα μάτια μας δεν είναι πάντα ασφαλές, και αυτό μπορεί να έχει βαθιές συνέπειες για την ενημέρωση, την επικοινωνία, τον πολιτικό διάλογο. Μια σειρά ζητημάτων που αφορούν ακόμη και την καθημερινή μας ζωή».

Ο Ντόκος απέδωσε τη διείσδυση της κλήσης στις ρωσικές υπηρεσίες πληροφοριών:

«Προφανώς η χρονική στιγμή δεν είναι τυχαία, αλλά νομίζω ότι αν δει κανείς όλες τις κινήσεις που γίνονται, μερικές φορές επιλέγεται η περίοδος πριν από εκλογές και είχαμε πολύ έντονη δραστηριότητα. Αυτή τη φορά οι ρωσικές υπηρεσίες… Δεν νομίζω ότι ειπώθηκε κάτι που θα μπορούσε να δημιουργήσει πρόβλημα».

Σημείωση: Οι έρευνες του Μάνου Τζαφάλια είναι μοναδικές στην ελληνική δημοσιογραφία, επειδή εμφανίζονται με τη μορφή αναρτήσεων στο X/Twitter τόσο στα ελληνικά όσο και στα αγγλικά.

ΕΔΩ είναι η πιο πρόσφατη αγγλόφωνη ανάρτηση για την υπόθεση του drone στη Λευκάδα. Πατήστε στις αντίστοιχες λεζάντες ALT στις εικόνες της ανάρτησης για περισσότερα στοιχεία και για πολιτικές και στρατιωτικές διασυνδέσεις που τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης χάνουν ή επιχειρούν να αποκρύψουν.

johnhelmer.net

Καθώς η Αμερική γίνεται 250 ετών, μουσεία και πάρκα αγωνίζονται να διατηρήσουν τη δύσκολη ιστορία της χώρας

Από
anixneuseis
-
0

Των Bianca Flowers και David Hood-Nuño
3 Ιουλίου 2026, 13:07 ώρα Ελλάδας — Ενημερώθηκε πριν από 21 ώρες

  Άνθρωποι περνούν μπροστά από τον χώρο του President’s House στη Φιλαδέλφεια της Πενσιλβάνια, ΗΠΑ, 1 Μαΐου 2026. REUTERS/Hannah Beier

Περίληψη

Οι επικριτές λένε ότι τα πάνελ που αφαιρέθηκαν από το President’s House απέκρυπταν τους δεσμούς του Τζορτζ Ουάσιγκτον με τη δουλεία.

Το εκτελεστικό διάταγμα έδωσε εντολή στις υπηρεσίες να εκκαθαρίσουν προγράμματα που θεωρούνται ότι προωθούν «διχαστική ιδεολογία».

Τα κινητά εκθέματα του Freedom 250 δίνουν έμφαση στον πατριωτισμό της εποχής της ίδρυσης των ΗΠΑ.

3 Ιουλίου, Reuters — Λίγα λεπτά με τα πόδια από το Independence Hall της Φιλαδέλφειας, όπου συζητήθηκαν και διακηρύχθηκαν τα ιδρυτικά ιδανικά του έθνους, ένα άλλο κομμάτι της αμερικανικής ιστορίας έχει μετατραπεί σε σημείο έντονης αντιπαράθεσης.

Στο President’s House, μια από τις πρώτες κατοικίες που χρησιμοποιήθηκαν από τους προέδρους Τζορτζ Ουάσιγκτον και Τζον Άνταμς, μια υπαίθρια έκθεση εξετάζει αυτό που η Υπηρεσία Εθνικών Πάρκων περιγράφει ως «το παράδοξο ανάμεσα στη δουλεία και την ελευθερία». Στο επίκεντρό της βρίσκονται οι ζωές σκλαβωμένων ανθρώπων, μεταξύ των οποίων και η Όνεϊ Τζατζ, μια γυναίκα υποδουλωμένη στον Τζορτζ και τη Μάρθα Ουάσιγκτον, η οποία δραπέτευσε το 1796 και παρέμεινε ελεύθερη παρά τις προσπάθειες να συλληφθεί ξανά.

Ξεκινήστε το πρωινό σας με τις τελευταίες νομικές ειδήσεις απευθείας στο inbox σας από το ενημερωτικό δελτίο The Daily Docket. Εγγραφείτε εδώ.

Τον Ιανουάριο, η Υπηρεσία Εθνικών Πάρκων αφαίρεσε από τον χώρο πάνελ σχετικά με τη δουλεία, αφού ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ εξέδωσε πέρυσι εκτελεστικό διάταγμα που έδινε εντολή σε ομοσπονδιακές υπηρεσίες και πολιτιστικούς θεσμούς να επανεξετάσουν και να αναθεωρήσουν προγράμματα τα οποία, κατά την κυβέρνηση, προωθούν «διχαστική ιδεολογία».

Αξιωματούχοι της κυβέρνησης λένε ότι οι αλλαγές αποκαθιστούν την ισορροπία σε θεσμούς που, όπως υποστηρίζουν, είχαν εστιάσει υπερβολικά στις αδικίες της Αμερικής. Οι επικριτές, όμως, λένε ότι οι αλλαγές περιορίζουν τη συζήτηση για τη δουλεία και τη φυλή.

Η κίνηση στη Φιλαδέλφεια προκάλεσε νομική διαμάχη και ομοσπονδιακός δικαστής διέταξε τον Φεβρουάριο την επαναφορά των πάνελ. Στη συνέχεια, όμως, ομοσπονδιακό εφετείο αποφάσισε τον περασμένο μήνα ότι η κυβέρνηση Τραμπ μπορούσε να αφαιρέσει και να αντικαταστήσει την έκθεση.

Ο Άλαν Σπιρς, ανώτερος διευθυντής πολιτιστικών πόρων στη μη κερδοσκοπική National Parks Conservation Association, δήλωσε ότι οι συνέπειες της αντιπαράθεσης ξεπερνούν τη Φιλαδέλφεια, θέτοντας ερωτήματα για το αν οι ιστορικοί χώροι μπορούν να προσφέρουν ανεμπόδιστες και μη λογοκριμένες ερμηνείες.

«Όταν αφαιρείς αυτά τα πάνελ, εξωραΐζεις, μαλακώνεις, λευκαίνεις και σβήνεις την αμερικανική ιστορία», είπε ο Σπιρς.

Καθώς οι Ηνωμένες Πολιτείες σηματοδοτούν την 250ή επέτειό τους, η συζήτηση για το ποια στοιχεία της ιστορίας πρέπει να περιλαμβάνονται έχει γίνει μέρος μιας ευρύτερης εθνικής αντιπαράθεσης για το πώς πρέπει η χώρα να αφηγείται την ιστορία της: ως γιορτή των ιδρυτικών ιδανικών και των εθνικών επιτευγμάτων ή ως μια πιο σύνθετη και ισορροπημένη αποτίμηση που περιλαμβάνει τη δουλεία, την εκδίωξη των Ιθαγενών από τη γη τους, τη μετανάστευση, τους αποκλεισμούς και τους αγώνες περιθωριοποιημένων ομάδων για να αποκτήσουν τα δικαιώματα που υποσχέθηκαν τα ιδρυτικά κείμενα του έθνους.

Μουσεία, ιστορικοί χώροι, πάρκα και πολιτιστικοί θεσμοί σε όλη τη χώρα προετοιμάζουν εδώ και χρόνια εκδηλώσεις που έχουν στόχο να προσελκύσουν εκατομμύρια επισκέπτες κατά την 250ή επέτειο. Όμως αυτά τα σχέδια έχουν εμπλακεί σε μια ευρύτερη σύγκρουση γύρω από την ιστορική μνήμη, τον πατριωτισμό και την πολιτική εξουσία.

Στη Φλόριντα, το Stonewall National Museum Archives and Library, ένα από τα σημαντικότερα αρχεία LGBTQIA+ στις Ηνωμένες Πολιτείες, αντιμετωπίζει τις δικές του πιέσεις.

Ο πρόεδρος του Stonewall, Ρόμπερτ Κέστεν, δήλωσε ότι οι απώλειες χρηματοδότησης θα μπορούσαν να περιορίσουν τις προσπάθειες διατήρησης και διάδοσης ιστορικών αρχείων, καθώς εταιρικοί και ιδιώτες δωρητές γίνονται πιο επιφυλακτικοί ως προς τη στήριξη οργανισμών που θεωρούν πολιτικά αμφιλεγόμενους. Το μουσείο αναμένει να χάσει από 70.000 έως 90.000 δολάρια σε επιχορηγήσεις της κομητείας μέχρι το τέλος του έτους. Ο Κέστεν απέδωσε τις περικοπές σε Ρεπουμπλικανούς αξιωματούχους της Φλόριντα, οι οποίοι, όπως είπε, αντιτίθενται στη συμπερίληψη των LGBTQ+.

«Είναι πάρα πολλά χρήματα για έναν οργανισμό σαν τον δικό μας να τα αναπληρώσει», είπε.

Η τρέχουσα έκθεση του μουσείου παρουσιάζει τον βαρόνο Φρίντριχ φον Στόιμπεν, τον Πρώσο στρατιωτικό αξιωματικό που βοήθησε να μεταμορφωθεί ο Ηπειρωτικός Στρατός του Τζορτζ Ουάσιγκτον κατά τη διάρκεια του Πολέμου της Ανεξαρτησίας. Οι ιστορικοί έχουν συζητήσει τη σεξουαλικότητά του, όμως ορισμένοι μελετητές και υπερασπιστές των LGBTQ+ δικαιωμάτων τον αναφέρουν ως πιθανή σημαντική ομοφυλόφιλη προσωπικότητα στην ίδρυση του αμερικανικού έθνους.

Ο Κέστεν είπε ότι η αμερικανική ιστορία έχει γείρει δυσανάλογα προς τις ιστορίες λευκών, χριστιανών και ετεροφυλόφιλων ανδρών. «Και αν είσαι οτιδήποτε άλλο, είσαι αναλώσιμος».

Ιστορικοί, επικεφαλής μουσείων και υπερασπιστές του πολιτισμού δήλωσαν στο Reuters ότι η ομοσπονδιακή πίεση κινδυνεύει να περιορίσει το εύρος των ιστοριών που μπορούν να αφηγηθούν τα μουσεία και οι ιστορικοί χώροι.

Η σύγκρουση εξελίσσεται την ίδια στιγμή που μουσεία τα οποία προσφέρουν πληρέστερες αφηγήσεις της αμερικανικής ιστορίας εξακολουθούν να αποτελούν σημαντικούς πόλους έλξης. Πέρυσι, το Εθνικό Μουσείο Αφροαμερικανικής Ιστορίας και Πολιτισμού του Smithsonian στην Ουάσιγκτον προσέλκυσε 1,4 εκατομμύρια επισκέψεις, ενώ το Εθνικό Μουσείο των Ιθαγενών Αμερικανών προσέλκυσε περισσότερες από 620.000.

Το Ίδρυμα Smithsonian δεν απάντησε σε αίτημα για σχόλιο σχετικά με το αν τα μουσεία του έχουν αλλάξει εκθέσεις ή επιμελητική εργασία προκειμένου να συμμορφωθούν με το διάταγμα του Τραμπ με τίτλο «Αποκαθιστώντας την Αλήθεια και τη Λογική στην Αμερικανική Ιστορία».

Το Εθνικό Μουσείο Αφροαμερικανικής Ιστορίας και Πολιτισμού δήλωσε ότι το πρόγραμμά του για την 250ή επέτειο θα «εξερευνήσει την επιδίωξη του έθνους για μια τελειότερη ένωση».

«Ιστορία σημαίνει να θυμάσαι το πλήρες εύρος του παρελθόντος, είτε αυτό στηρίζει είτε υπονομεύει έναν πολιτικό στόχο», δήλωσε ο καθηγητής Ιστορίας του Πανεπιστημίου Howard, Ίμπραμ X. Κέντι.

Στο μεταξύ, η νέα διατύπωση στις αιτήσεις για ομοσπονδιακές επιχορηγήσεις προς μουσεία αφροαμερικανικής ιστορίας και πολιτισμού οδήγησε πολλούς να μην υποβάλουν αίτηση, σύμφωνα με τον Τζον Ντίχτλ, πρόεδρο και διευθύνοντα σύμβουλο της American Association for State and Local History. Αυτό ενδέχεται να αφήσει ορισμένα ιστορικά μουσεία με αβέβαια οικονομικά.

Το Institute of Museum and Library Services, μια μικρή ομοσπονδιακή υπηρεσία που διανέμει τις επιχορηγήσεις, πλέον καλωσορίζει έργα που «καλλιεργούν σε όλες τις γενιές μεγαλύτερη εκτίμηση… μέσα από ανυψωτικές και θετικές αφηγήσεις της κοινής αμερικανικής μας εμπειρίας».

«Αναρωτιέται κανείς τι παραμερίστηκε για να δημιουργηθεί χώρος γι’ αυτό», είπε ο Ντίχτλ.

Το Institute of Museum and Library Services δεν παρείχε σχόλιο.

ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ

Αξιωματούχοι της κυβέρνησης έχουν απορρίψει τις κατηγορίες περί διαγραφής της ιστορίας, λέγοντας ότι στόχος δεν είναι να εξαλειφθούν τα δύσκολα κεφάλαια της αμερικανικής ιστορίας, αλλά να δοθεί ξανά μεγαλύτερη έμφαση στα ιδρυτικά ιδανικά του έθνους, μεταξύ των οποίων η θρησκευτική ελευθερία και η ελευθερία του λόγου.

Η πρωτοβουλία Freedom 250, που υποστηρίζεται από τον Λευκό Οίκο, έχει προωθήσει την πατριωτική εκπαίδευση και δημόσια προγράμματα συνδεδεμένα με την ίδρυση του έθνους, μέσω ενός οργανισμού σύμπραξης δημόσιου και ιδιωτικού τομέα.

Τα λεγόμενα «Freedom Trucks» —κινητά μουσεία στεγασμένα σε φορτηγά-νταλίκες— έχουν ταξιδέψει σε όλη τη χώρα με εκθέσεις για τη Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας, τον Τζορτζ Ουάσιγκτον και τον Πόλεμο της Ανεξαρτησίας, με περιορισμένη αναφορά στη δουλεία και στις εμπειρίες των μειονοτήτων κατά την ιδρυτική περίοδο.

«Ο ρόλος μας είναι να ενοποιήσουμε διαφορετικές πρωτοβουλίες, ώστε οι Αμερικανοί να μπορούν να γιορτάσουν μέσα από μια ενιαία, συνδεδεμένη εμπειρία», δήλωσε ο Κιθ Κραχ, διευθύνων σύμβουλος του Freedom 250, σε συνέντευξή του στο Reuters τον Μάιο.

Ο Κλίφορντ Μέρφι, διευθυντής του Smithsonian Center for Folklife and Cultural Heritage, δήλωσε ότι η δουλειά του ιδρύματος γύρω από την 250ή επέτειο βασίζεται στην παρουσίαση της αμερικανικής ιστορίας τόσο ως εορτασμού όσο και ως αναστοχασμού, ακόμη και μέσα στις ευρύτερες συζητήσεις περί ιστορικής διαγραφής.

Για πολλούς ιστορικούς και ακαδημαϊκούς, η ανησυχία δεν αφορά τον εορτασμό της ιδρυτικής περιόδου, αλλά αυτό που, κατά την άποψή τους, μένει εκτός αφήγησης.

Η Κίμπερλε Κρένσο, καθηγήτρια Νομικής και μελετήτρια που συνέβαλε στη διαμόρφωση της κριτικής θεωρίας της φυλής, δήλωσε ότι οι δημόσιοι θεσμοί κινδυνεύουν να ενθαρρύνουν τον εορτασμό, ενώ ταυτόχρονα υποβαθμίζουν τις βλάβες που προκάλεσαν πολιτικές και συστήματα τα οποία συνέβαλαν στη διαμόρφωση του έθνους.

«Αν οι κυρίαρχοι θεσμοί μας δεν πρόκειται να εμπλακούν κριτικά με το παρελθόν μας, τότε πρέπει να ρωτήσουμε: ποιος είναι ο ρόλος σας σε αυτή τη δημοκρατία;», είπε η Κρένσο.

«ΣΚΟΤΕΙΝΗ» ΙΣΤΟΡΙΑ

Η Αν Μπάροουζ, πρόεδρος του Japanese American National Museum, δήλωσε ότι η διατήρηση της δύσκολης ιστορίας είναι απαραίτητη, σημειώνοντας ότι περισσότεροι από 120.000 άνθρωποι ιαπωνικής καταγωγής —οι περισσότεροι πολίτες των ΗΠΑ— φυλακίστηκαν σε στρατόπεδα κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Χαρακτήρισε τα στρατόπεδα «ένα πολύ σκοτεινό κομμάτι της αμερικανικής ιστορίας» και είπε ότι το μουσείο δεν έχει αλλάξει τον προγραμματισμό του λόγω του διατάγματος Τραμπ και έκτοτε έχει αρνηθεί να υποβάλει αίτηση για ομοσπονδιακές επιχορηγήσεις.

«Η ιστορία των Ιαπωνοαμερικανών αφηγείται την ιστορία της αντιπαράθεσης με την αλήθεια γύρω από τη φυλή και το γιατί είναι σημαντικό να στεκόμαστε απέναντι στον αυταρχισμό», είπε.

Για τις κοινότητες των Ιθαγενών, υποστηρικτές λένε ότι η ιστορία τους έχει εδώ και καιρό περιθωριοποιηθεί στις αμερικανικές σχολικές αίθουσες και στη δημόσια μνήμη, συχνά περιορισμένη σε αναφορές σχολικών βιβλίων γύρω από την Ημέρα των Ευχαριστιών.

«Υπήρξε μια συνεχής αποτυχία, αλλά τώρα ακόμη περισσότερο», δήλωσε ο Τζόσουα Άρσε, πρόεδρος της μη κερδοσκοπικής οργάνωσης Partnership With Native Americans.

Ρεπορτάζ: Bianca Flowers στο Σικάγο και David Hood-Nuño στην Ουάσιγκτον.
Επιμέλεια: Kat Stafford και Alistair Bell.

Bianca Flowers
Thomson Reuters

Η Bianca Flowers είναι βραβευμένη δημοσιογράφος πολυμέσων με έδρα το Σικάγο, όπου επικεντρώνεται σε ερευνητικά και αναλυτικά θέματα που αφορούν τη φυλή, την ανισότητα, την ταυτότητα και την κοινωνική δικαιοσύνη.

Εντάχθηκε στο Reuters το 2022 ως ανταποκρίτρια για τη μεταποίηση, καλύπτοντας έναν από τους βασικούς πυλώνες της αμερικανικής οικονομίας. Έχει κάνει ρεπορτάζ για απεργίες εργατικών συνδικάτων, για τα εταιρικά οικονομικά παγκόσμιων αγροτικών και κατασκευαστικών εταιρειών, καθώς και για τον αντίκτυπο της αυτοματοποίησης και της τεχνητής νοημοσύνης στον βιομηχανικό τομέα.

Πριν ενταχθεί στο Reuters, ήταν Senior Video Journalist στη Dow Jones, όπου κάλυπτε μικρής και μεγάλης διάρκειας θέματα για τα προσωπικά οικονομικά, την εισοδηματική ανισότητα και τη διαφορετικότητα στον τεχνολογικό κλάδο.

David Hood-Nuño
Thomson Reuters

Ο David Hood-Nuño εργάζεται ως ανταποκριτής του Reuters για θέματα φυλής και δικαιοσύνης. Γράφει για τους τρόπους με τους οποίους η πολιτική, η νομοθεσία και οι πολιτικές αποφάσεις επηρεάζουν ανθρώπους κάθε ταυτότητας — ή δεν τους επηρεάζουν.

Για το 2026 καλύπτει το πώς διάφορες λατινοαμερικανικές κοινότητες στις Ηνωμένες Πολιτείες αντιλαμβάνονται τη θέση τους μέσα στην αμερικανική κουλτούρα και πώς αυτό επηρεάζει την ψήφο τους στις ενδιάμεσες εκλογές.

Προηγουμένως εργάστηκε στο Bloomberg Industry Group, όπου κάλυπτε πολιτειακούς και εταιρικούς φόρους, με έμφαση στη δικαιοσύνη και την ισότητα μέσα στον φορολογικό κώδικα. Στο Bloomberg Law κάλυψε για δύο χρόνια το κίνημα κατά των περιβαλλοντικών, κοινωνικών και διοικητικών κριτηρίων — ESG — το οποίο αποτέλεσε υπόβαθρο για την επιστροφή του Ντόναλντ Τραμπ στον Λευκό Οίκο.

Έχει επίσης καλύψει επί οκτώ χρόνια το Κογκρέσο, τη χρηματοοικονομική και δημοσιονομική πολιτική, τη νομοθεσία και τους κανονισμούς, με ιδιαίτερη ματιά στα ζητήματα δικαιοσύνης και αδικίας μέσα σε αυτά τα συστήματα.

Ο David είναι γιος Λατινοαμερικανών μεταναστών και μεγάλωσε στην Κεντρική Ακτή της Καλιφόρνια. Του αρέσει η salsa και με τις δύο έννοιες: τόσο ο χορός όσο και η μαγειρική από όλες τις περιοχές του Μεξικού.

1...169170171...3,032Σελίδα 170 από 3,032