Αρχική Blog Σελίδα 1695

Η «Μύκονος» είναι παντού…

15

Στέλιος Σοφιανός 3 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2023, 20:23

Ο ιός της άμετρης και άλογης τουριστικής ανάπτυξης έχει προ πολλού εξελιχθεί σε πανδημία και μεταλλάσσει τις πιο όμορφες παραλίες της χώρας. Το σοκ της επιστροφής σε μια αγαπημένη παραλία της Κρήτης, κάποτε απολαυστική και τώρα κατεστραμμένη από την άναρχη και ασύδοτη «τουριστική ανάπτυξη»

Μέσα Αυγούστου φτάσαμε με το πλοίο ξημερώματα στα Χανιά για το κυρίως μέρος των διακοπών μας. Την είχα νοσταλγήσει την Κρήτη, είχαν περάσει σχεδόν 10 χρόνια από τις προηγούμενες διακοπές μας εκεί, τις τελευταίες χωρίς παιδιά. Για μένα ήταν πολλά, πάρα πολλά, αν σκεφτεί κανείς ότι για μια 20ετία περίπου πριν από το διάστημα αυτό, σπάνια περνούσε χρόνος που δεν θα βρισκόμουν στο νησί.

Χωρίς να κατάγομαι από εκεί, η Κρήτη με είχε κερδίσει, ένιωθα πολύ οικεία στις θάλασσες και τα βουνά της, δυτικά, κεντρικά, ανατολικά – χιλιάδες χιλιόμετρα είχα «γράψει» πάνω της. Περάσαμε από την παλιά πόλη των Χανίων για πρωινό, ήταν ακόμη πολύ νωρίς, πολύ ήσυχα, πολύ νόστιμα (πάντα), πολύ όμορφα.

Ξεκινήσαμε για το «μέρος» μας. Ενα απλό κατάλυμα με ενοικιαζόμενα δωμάτια και ταβερνάκι, σε μια από τις πιο φημισμένες παραλίες του νησιού, της Ελλάδας, της Μεσογείου. Μια παραλία που, την ημέρα, όσο κόσμο και αν είχε (και είχε πολύ), πάντα θα έβρισκες χώρο για να κάνεις άνετα τις βουτιές σου και να διαβάσεις τα βιβλία που κουβαλούσες μαζί σου από τον χειμώνα. Και που το βράδυ, όταν όλοι έφευγαν και ο αέρας έπεφτε, «μεταλλασσόταν» σε ησυχαστήριο. Ονειρο.

Αμφιθεατρικά χτισμένο, με πανοραμική θέα στην παραλία, το κατάλυμά μας ήταν ίδιο και απαράλλαχτο. Η τεράστια παραλία, όχι. Εκεί όπου βρίσκονταν οι (πολλές, ούτως ή άλλως) ομπρέλες και ξαπλώστρες είχαν, στο μεταξύ, ανεγερθεί «το Scorpios και το Principotte μαζί!» – αυτή ήταν η πρώτη σκέψη και τα πρώτα λόγια μου, βλέποντας τις «μεγαλειώδεις» κατασκευές που στέγαζαν (και στεγάζουν) εστιατόρια, μπαρ, ακόμη και μπουτίκ ρούχων.

Ολα αυτά και εκατοντάδες παρκαρισμένα αυτοκίνητα απλώνονταν κάτω από τα μάτια και τα πόδια μας, καλύπτοντας το μεγαλύτερο μέρος της παραλίας. Το σοκ ήταν τεράστιο. «Γιατί την κάνατε Μύκονο;», ήταν η πρώτη ερώτησή μας προς τους ντόπιους φίλους μας, ερώτηση που πάλευε να φτάσει στα αυτιά τους μέσα από τα δυνατά beats που έφταναν από τα μπαρ της παραλίας.

Και όταν το αρχικό σοκ άρχισε να υποχωρεί, ήρθαν και άλλες ερωτήσεις: «Μα εδώ δεν είναι προστατευόμενη περιοχή Natura;

Εκεί κάτω δεν είναι που γεννάνε οι καρέτα καρέτα; Και από εκεί δεν ξεκινάει ο αρχαιολογικός χώρος; Πώς πήραν άδεια; Πώς και ποιοι επέτρεψαν να γίνουν όλα αυτά;».

Οι φίλοι μας κούνησαν το κεφάλι, το κατέβασαν, ήταν προφανές ότι δεν ήθελαν, δεν τους άρεσε, αλλά δεν μπορούσαν να κάνουν και τίποτα σε αυτή την βίαιη αλλαγή της φυσιογνωμίας της παραλίας, της φύσης, των διακοπών μας.

«Ξέρεις, οι ξαπλώστρες πια έχουν 50 ευρώ το σετ, ενώ για εκείνα τα μεγάλα κρεβάτια χρεώνουν 250 ευρώ μίνιμουμ κατανάλωση», ψέλλισε ο ιδιοκτήτης του καταλύματος.

«Οταν βρίσκεις», σκέφτηκα, βλέποντας ξαπλώστρες, κρεβάτια και τραπέζια γεμάτα από κόσμο… Σκέφτηκα μετά και ότι εκείνοι οι καλοί άνθρωποι το έβλεπαν αυτό να έρχεται χρόνο με τον χρόνο, κάθε καλοκαίρι κάτι να αλλάζει (προς το χειρότερο), στο όνομα της (οργιώδους) τουριστικής ανάπτυξης. Πιθανώς να είδαν και δημάρχους και βουλευτές να χαιρετίζουν με υπερηφάνεια τις «επενδύσεις» στα εγκαίνια των «θηρίων». Εμείς, όμως, το είδαμε «έτοιμο», είχαμε στο μυαλό και τις αναμνήσεις μας μια εικόνα άλλη, που όχι απλώς αλλοιώθηκε μέσα σε αυτά τα 9-10 χρόνια, αλλά εξαφανίστηκε. Ψυχρολουσία. Απογοήτευση. Οργή.

Αν είχαμε εναλλακτική στα μέσα Αυγούστου, θα φεύγαμε το ίδιο πρωί, αφού ο αγαπημένος μας τόπος, μας έδιωχνε με τον (νέο και βίαιο) τρόπο του. Μείναμε όμως για την επόμενη εβδομάδα, επιλέγοντας να πηγαίνουμε για μπάνιο με το αυτοκίνητο κάπου όπου η «Μύκονος» δεν είχε φτάσει ακόμη. Τότε. Γιατί σήμερα, δύο χρόνια μετά, τρέμω στην ιδέα τι μπορεί να συναντήσω αν βρεθώ ξανά εκεί τριγύρω. Που δεν πρόκειται, βεβαίως.

Ναι, θα μου λείψουν οι φίλοι μου, αυτοί οι υπέροχοι άνθρωποι. Αλλά φοβάμαι ότι σύντομα και αυτοί θα πρέπει να μαζέψουν τα κουβαδάκια τους για να πάνε να παίξουν σε άλλη παραλία. Οχι ότι έμειναν πολλές, βέβαια, αφού ο ιός της άμετρης και άλογης τουριστικής «ανάπτυξης» έχει προ πολλού εξελιχθεί σε πανδημία και τείνει να μετατρέψει σε «Μύκονο» τις πιο όμορφες παραλίες της χώρας. Και εμείς πού θα πάμε; Ε, ας πάρουμε τα βουνά… Πηγή: Protagon.gr

Τεκμήρια διαφθοράς που καταστρέφει το κράτος και πριν και επί Μητσοτάκη. 

0

Χρήστος Πουγκιάλης*

*Η φωτογραφία είναι κολάζ του συντάκτη του άρθρου

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη φθάνει στις εκλογές εν μέσω σκανδάλων (παρακολουθήσεις – υποκλοπές, οικονομικά με υπουργούς, βουλευτές, πολιτευτές της ΝΔ, το εθνικό έγκλημα του τρένου κλπ). Πρόσφατα ήρθε και η παραίτηση της Γενικής Διευθύντριας του ΙΚΥ καθηγήτριας Μαρίας – Ζωής Φουντοπούλου για λόγους κακοδιοίκησης/κακοδιαχείρισης.

Το ΙΚΥ, προβάλλοντας τύπους παρά ουσία, απάντησε μεταξύ άλλων: «ουδεμία παρανομία έχει διαπιστωθεί στη λειτουργία του Ιδρύματος από τους ελέγχους… [σ.σ. και από] τα προβλεπόμενα θεσμικά όργανα, όπως το Ελεγκτικό Συνέδριο και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή».

Η συντριπτική πλειονότητα των πολιτών πείθεται μόλις βλέπει ότι το Ελεγκτικό Συνέδριο και οι Ευρωπαίοι ασκούν τους ελέγχους νομιμότητος. Όμως θα ήταν ιδιαίτερα ανήσυχοι, εάν είχαν διαβάσει το βιβλίο «Παιχνίδι με το Σύστημα» του Γεωργίου Μπούτου, από τις εκδόσεις Πατάκη, προλογιζόμενο από τον Αρεοπαγίτη ε.τ. Λέανδρο Ρακιντζή. Θα διαπίστωναν τεκμηριωμένα ότι

ουσιαστικός έλεγχος πολύ δύσκολα γίνεται από το ανώτατο δημοσιονομικό δικαστήριο, όπως και από τους Ευρωπαίους.

Το βιβλίο αποτελεί μια άκρως στοιχειοθετημένη καταγγελία απίστευτης διαφθοράς του ιδίου του Ελεγκτικού Συνεδρίου για τον έλεγχο κακοδιαχείρισης στον ΟΕΕΚ (Οργανισμό Επαγγελματικής Εκπαίδευσης και Κατάρτισης). Αναφέρεται σε δειγματοληπτική διαπίστωση και τεκμηρίωση ζημίας του Δημοσίου ύψους έξι εκατομμυρίων ευρώ. Σύμφωνα με τον συγγραφέα, αν γινόταν καθολικός έλεγχος η ζημία θα έφθανε σε αρκετές δεκάδες εκατομμυρίων ευρώ.

Ο Γεώργιος Μπούτος διαπίστωσε τη ζημία αυτή ως ένας εκ των οικονομικών επιθεωρητών του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους που διενήργησαν τον έλεγχο, το 2001. Ωφελημένοι από την ζημία του κράτους ήταν μεταξύ άλλων ο διευθυντής του πολιτικού Γραφείου του πρώην πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου, τέκνο πρώην Υπουργού Παιδείας, Υπουργός και διευθύντρια του πολιτικού του γραφείου, πρόεδρος και αντιπρόεδρος οργανισμού, στελέχη του Ελεγκτικού Συνεδρίου καθώς και σύζυγοι κάποιων εξ αυτών.

Κατόπιν αυτού ο συγγραφέας έκανε έναν άοκνο 19ετή αγώνα για την επιστροφή της ζημίας στο κράτος, με εκατοντάδες αναφορές προς το Ελεγκτικό Συνέδριο, το Νομικό Συμβούλιο του Κράτους, το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους, Υπουργούς, Υφυπουργούς κλπ, χωρίς να φέρει το αποτέλεσμα που θα περίμενε κανείς από μια ευνομούμενη πολιτεία. Παραθέτουμε λίγα χαρακτηριστικά αποσπάσματα αναφορών που υπέβαλε.

Γράφει προς την Υπηρεσία καταπολέμησης της διαφθοράς της ΕΕ: «… διαδοχικές ηγεσίες του Ε.Σ. (σ.σ. Ελεγκτικού Συνεδρίου), … αντί να υποστηρίξουν τα συμφέροντα του Δημοσίου, ουσιαστικά λειτούργησαν ως συνήγοροι υπεράσπισης όλων όσοι ευθύνονται για το γεγονός ότι επί σειρά ετών, μεγάλο μέρος των κονδυλίων που προορίζονταν για την επαγγελματική εκπαίδευση , κατέληγε σε τραπεζικούς λογαριασμούς ημετέρων, οι οποίοι ουδεμία σχέση είχαν με την εκπαίδευση». Αποτέλεσμα η παραπομπή της υπόθεσης από τους Ευρωπαίους στο… καταγγελλόμενο Ε.Σ.!

Απευθυνόμενος σε πρόεδρο του Ελεγκτικού συνεδρίου: «… ελπίζω να διαφοροποιηθείτε από τους προκατόχους σας, οι οποίοι, … αντί να υπερασπιστούν τη θέση τους, αλλά και το (σ.σ. Ελεγκτικό) Συνέδριο ασκώντας έγκληση εναντίον μου για συκοφαντική δυσφήμιση, αποδέχονταν ανερυθρίαστα προσβολές από την πλευρά μου σε βάρος τους περί ανικανότητας και διαφθοράς στο Συνέδριο και απροκάλυπτης συγκάλυψης της διαφθοράς από τους ίδιους. Ελπίζω έτσι να έχετε την τόλμη που απαιτεί η θέση σας είτε να καθαρίσετε την κόπρο του Αυγείου από το Συνέδριο είτε να με μηνύσετε». Παρότι και άλλες φορές είχε προκαλέσει να του κάνουν μήνυση, ουδείς Πρόεδρος του Ε.Σ. απετόλμησε κάτι τέτοιο.

Μήνυση όμως του έκαναν κάποιοι που είχαν ωφεληθεί οικονομικώς. Να τι γράφει ο συγγραφέας σε μια από τις υπηρεσιακές αναφορές του για αυτούς: «… μετά από 15ετή δικαστικό αγώνα ο κ. Ι.Π., η σύζυγός του, τέκνο πρώην Υπουργού, σύζυγος στελέχους του Ε.Σ. και ακόμα εννέα (9) ομότεχνοί τους, που είχαν το απύθμενο θράσος να με μηνύσουν, …. μου κατέβαλαν αποζημίωση ύψους 45.000 ευρώ, κατόπιν αμετάκλητων δικαστικών αποφάσεων με παράλληλη δημόσια δήλωσή τους ότι με υπολήπτονται και ότι οι ενέργειές τους εις βάρος μου ήταν προϊόν πεπλανημένων αντιλήψεων.»

Εμπλεκόμενοι Υπουργοί

Ένα από τα ενδιαφέροντα στοιχεία του βιβλίου είναι η εμπλοκή σχετικών με την υπόθεση Υπουργών οι οποίοι ενημερώθηκαν με λεπτομερείς αναφορές, από τον συγγραφέα. Άλλοι εξ αυτών αδιαφόρησαν ή δια παραλείψεων εμπόδισαν την δικαίωση του Δημοσίου, ενώ άλλοι με τις ενέργειές τους βοήθησαν προς την κατεύθυνση αυτής της δικαίωσης.

Στην πρώτη κατηγορία ανήκει ο πρώην πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου, ο οποίος κατηγορούσε τη «διαφθορά των Ελλήνων» δημοσίως στους ξένους, αλλά την απέκρυπτε όταν αφορούσε στον διευθυντή του πολιτικού του γραφείου. Στην ίδια κατηγορία, σύμφωνα με λεπτομερή τεκμήρια του συγγραφέα, ανήκουν και οι διατελέσαντες υπουργοί ή υφυπουργοί: Χάρης Καστανίδης, Γιώργος Παπακωνσταντίνου, Φίλιππος Σαχινίδης, Γιάννης Βαρουφάκης, Ευκλείδης Τσακαλώτος, Δημήτρης Μάρδας, Θεόδωρος Σκυλακάκης και Γιώργος Γεραπετρίτης. Δηλαδή ο, κατά Γιώργο Ρωμανό, «Ενιαίος Κ»υβερνητισμός» σε όλο του το μεγαλείο.

Στη δεύτερη κατηγορία, αυτών που έδειξαν ενδιαφέρον, σύμφωνα με τον συγγραφέα, ανήκουν οι διατελέσαντες υπουργοί ή υφυπουργοί Γιώργος Αλογοσκοφης, Ιωάννης Πανάρετος, Γιάννης Στουρνάρας, Γκίκας Χαρδούβελης, Γιώργος Χουλιαράκης και Χρήστος Σταϊκούρας. Επίσης ο Λέανδρος Ρακιντζής, ως Γενικός Επιθεωρητής Δημόσιας Διοίκησης.

Διαφορά Γεραπετρίτη – Σταϊκούρα

Λόγω του ρόλου που παίζει αυτή την εποχή ξεχωρίσαμε τον Γιώργο Γεραπετρίπη. Έδειξε χαλαρότητα στην κομματική συνείδηση και από το σημιτικό ΠΑΣΟΚ μεταπήδησε στη ΝΔ. Χαλαρότητα για τα θαλάσσια δικαιώματα της Ελλάδας και είπε το έξι μίλια, κόκκινη γραμμή». Χαλαρότητα στην αντιμετώπιση του Μένιου Φουρθιώτη και αντάλλασσε μηνύματα μαζί του. Χαλαρότητα στα όσα του κατήγγειλε με αναφορά ο Γεώργιος Μπούτος για διασπάθιση εκατομμυρίων ευρώ και δεν έδωσε ποτέ απάντηση.

Φαίνεται ότι, μεταξύ άλλων, και αυτή τη χαλαρότητα εξετίμησε ο πρωθυπουργός και του ανέθεσε να διαπραγματεύεται κρυφά με το Τούρκο Πρέσβυ σε ιδιωτικές κατοικίες για εθνικά θέματα, προφανώς πάλι χαλαρά. Λόγω της τόσης εκτίμησης ο Κυριάκος Μητσοτάκης του ανέθεσε και το Υπουργείο Μεταφορών και Υποδομών, για το οποίο δεν ευελπιστούμε ότι θα αλλάξει τις συνήθως χαλαρές θέσεις του. Έτσι όμως θα αποφευχθεί η αποκάλυψη των κυβερνητικών ευθυνών στην υπόθεση των τρένων.

Όμως για να μην αδικούμε την κυβέρνηση, ένας άλλος επίσης επίκαιρος υπουργός, ο Χρήστος Σταϊκούρας, έδειξε ενδιαφέρον για τη διασπάθιση του δημοσίου χρήματος. Δεν είναι λοιπόν τυχαίο ότι έδειξε ενδιαφέρον και για την κατασκευή του ελληνικού drone, χρηματοδοτώντας, με δική του αθόρυβη πρωτοβουλία την έρευνα στην ΕΑΒ. Διαφορετική ποιότητα στο ίδιο κόμμα…

Μετά από τη διαπλοκή που περιγράφεται πολύ τεκμηριωμένα στο εν λόγω εξαιρετικό βιβλίο του κ. Μπούτου, με επίκεντρο την αδιανόητη στάση του Ελεγκτικού Συνεδρίου, πόση εμπιστοσύνη μπορούμε να έχουμε ότι οι έλεγχοι στο ΙΚΥ, αλλά και σε όλο το κράτος, θα είναι αυστηροί, λεπτομερείς και θα διασφαλίζουν το δημόσιο χρήμα;

*Ο Χρήστος Πουγκιάλης είναι υποπτέραρχος ε.α. και μετεωρολόγος. Απόφοιτος της Σχολής Πολέμου Αεροπορίας και της Σχολής Εθνικής Αμύνης. Ειδικός στα συστήματα αυτόματης συλλογής μετεωρολογικών δεδομένων μέσω ηλεκτρονικών αισθητήρων. Έχει διατελέσει Διευθυντής στην Εθνική Μετεωρολογική Υπηρεσία, Προϊστάμενος προγραμμάτων εκπαίδευσης στη Σχολή Εθνικής Αμύνης, Τμηματάρχης Μετεωρολογικών Σταθμών, Διοικητής Σμήνους Μετεωρολογίας της 112 Πτέρυγας Μάχης, Υπεύθυνος του έργου «Αυτόματοι Μετεωρολογικοί Σταθμοί Ολυμπιακών Αγώνων 2004». Έχει συνεργαστεί με το Μετσόβιο Πολυτεχνείο στο πρόγραμμα “STRIDE”. Παραλλήλως είναι συντάκτης άρθρων για τον χορό.

Η «Ινδο-Ειρηνικοποίηση» της Ασίας: Επιπτώσεις για την Περιφερειακή Τάξη

0

Justin Au-Yeung

geopoliticalmonitor.com

Ο Ινδο-Ειρηνικός είναι μια τεράστια γεωγραφική περιοχή που περιλαμβάνει τον Ινδικό Ωκεανό και τον δυτικό και κεντρικό Ειρηνικό Ωκεανό, συμπεριλαμβανομένων των πολλών θαλασσών στη Νοτιοανατολική Ασία και την Ωκεανία.

Σε ένα γεωπολιτικό πλαίσιο, ο όρος άρχισε να εμφανίζεται στο λεξικό της γεωπολιτικής μόλις στα τέλη της δεκαετίας του 2010. Ο αείμνηστος Ιάπωνας πρωθυπουργός Abe Shinzo αναφέρθηκε για πρώτη φορά στη συμβολή του Ινδικού και του Ειρηνικού Ωκεανού στα μέσα του 2007 και η επίσημη χρήση του “Indo-Pacific” εμφανίστηκε για πρώτη φορά στη Λευκή Βίβλο Άμυνας της Αυστραλίας το 2013. Έκτοτε, οι ΗΠΑ, η Ινδία, η ΕΕ και η ASEAN έχουν δημοσιεύσει τα αντίστοιχα οράματα και στρατηγικές τους για τον Ινδο-Ειρηνικό. Τι ώθησε την εμφάνιση αυτής της τεράστιας υπερ-περιοχής στον γεωπολιτικό λόγο;

Ινδοειρηνικός

Νοητικοί χάρτες, η Άπω Ανατολή και η Ασία-Ειρηνικός

Οι περιφέρειες είναι κοινωνικές κατασκευές που εξυπηρετούν πολιτικές ατζέντες. Ουσιαστικά, είναι νοητικοί χάρτες που περιστρέφονται γύρω από την ισχύ, διαμορφώνουν την ταυτότητα, καθορίζουν την ατζέντα και την αίσθηση του ανήκειν των ενδιαφερομένων για έναν κοινό χώρο. Οι περιφερειακές ταυτότητες αποτελούν τη βάση με την οποία ένα κράτος αντιλαμβάνεται τον εαυτό του έναντι των άλλων. Μια λογική συνέπεια της δυναμικής φύσης των πολιτικών ατζέντηδων είναι ότι οι περιφερειακές κατασκευές είναι επίσης δυναμικές και υπόκεινται στην αντανάκλαση των κρατών στις διεθνείς σχέσεις.

Η σύγχρονη κατασκευή του Ινδο-Ειρηνικού είναι σχετικά πρόσφατο φαινόμενο. Προηγουμένως, ο όρος “Άπω Ανατολή” χρησιμοποιήθηκε ευρέως. Ο όρος ως επί το πλείστον έχει εγκαταληφθεί από τη λαϊκή χρήση, λόγω των συνδηλώσεών του με τον ευρωκεντρισμό, την αποικιοκρατία και τον πολιτιστικό εξωτισμό. Ο όρος χρησιμοποιήθηκε επίσης αρχικά από την Αυτοκρατορική Ιαπωνία, αλλά αργότερα επιλέχθηκε η «Ανατολική Ασία» σε μια προσπάθεια να δημιουργηθεί μια εναλλακτική τάξη περιοχών με τη μορφή μιας Σφαίρας Συν-Ευημερίας της Μεγάλης Ανατολικής Ασίας.

Γρήγορα προς τα τέλη του εικοστού αιώνα, ο όρος Ασία-Ειρηνικός εμφανίστηκε ως μια νέα περιφερειακή κατασκευή με τον μεγαλύτερο ωκεανό του κόσμου – τον Ειρηνικό – στην καρδιά του. Αυτό που προηγουμένως θεωρούνταν γεωγραφικό εμπόδιο φαίνεται, αντίθετα, να συνδέει τις ναυτιλιακές λωρίδες και τις διαδρομές πτήσεων που θα έφερναν τις αναδυόμενες οικονομίες της Ασίας πιο κοντά στις ανεπτυγμένες αγορές των ΗΠΑ. Αυτό συνέβη στο πλαίσιο της μονοπολικής περιόδου, όπου οι Ηνωμένες Πολιτείες αναδύθηκαν από τον Ψυχρό Πόλεμο ως η μοναδική υπερδύναμη του κόσμου. Μέσα σε αυτό το μονοπολικό πλαίσιο οι ΗΠΑ μπόρεσαν να λειτουργήσουν ως εγγυητής ασφαλείας της περιφερειακής τάξης μέσω κόμβων και ακτίνων – μιας σειράς διμερών δεσμών ασφαλείας μεταξύ των ΗΠΑ και των εταίρων τους στην Ασία.

Τα μέλη του APEC. Οικονομική Συνεργασία Ασίας-Ειρηνικού.

Οι θεσμοί έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στη διατήρηση της περιφερειακής τάξης. Η Οικονομική Συνεργασία Ασίας-Ειρηνικού (APEC) ίσως ενσωματώνει καλύτερα την ιδέα ενός κατασκευάσματος Ασίας-Ειρηνικού. Η APEC ιδρύθηκε το 1989 και προωθεί το ελεύθερο εμπόριο και την οικονομική συνεργασία μεταξύ των οικονομιών του Ειρηνικού. Αν και οικονομικής φύσης, ο θεσμός έχει διπλωματικές επιπτώσεις. Προωθεί το διάλογο μεταξύ των κρατών μελών και έχει κανονιστική επίδραση στην περιφερειακή σταθερότητα και ολοκλήρωση.

Μια έκθεση της Παγκόσμιας Τράπεζας του 1993 με τίτλο The Eat Asian Miracle έφερε στην επιφάνεια την ιδέα των Τεσσάρων Ασιατικών Τίγρεων, αναφερόμενη στους εξαιρετικά υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης του Χονγκ Κονγκ, της Σιγκαπούρης, της Νότιας Κορέας και της Ταϊβάν. Προφανώς, το αφήγημα Ασίας-Ειρηνικού είναι ένα αφήγημα ευημερίας και οικονομικής ολοκλήρωσης, καθώς και αισιοδοξίας για την εν λόγω ολοκλήρωση να εξελιχθεί σε εγκάρδιες πολιτικές σχέσεις. Για παράδειγμα, η ένταξη της Κίνας στον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου (ΠΟΕ), την APEC και το Περιφερειακό Φόρουμ ASEAN (ARF) σηματοδότησε στον κόσμο μια ανοδική τάση προς την ευημερία και μια γενική αποδοχή της «διεθνούς τάξης που βασίζεται σε κανόνες».

Εν ολίγοις, η περιοχή Ασίας-Ειρηνικού αποτίει φόρο τιμής στην αυξανόμενη συνδεσιμότητα στο εμπόριο μεταξύ των χωρών του Ειρηνικού ως αποτέλεσμα της συρρίκνωσης των γεωγραφικών αποστάσεων λόγω της παγκοσμιοποίησης και των γεωπολιτικών αλλαγών. Οι πολυμερείς θεσμοί όπως η APEC και η ASEAN αποτελούν βασικά χαρακτηριστικά της δομής Ασίας-Ειρηνικού, συμβάλλοντας στην ευημερία και την φιλική συνεργασία.

Association of Southeast Asian Nations

Στον Ινδο-Ειρηνικό

Η εμφάνιση του Ινδο-Ειρηνικού στη γεωπολιτική συνέπεσε με τις προκλήσεις που τέθηκαν στην Ασία-Ειρηνικό. Η Ασιατική Χρηματοπιστωτική Κρίση (AFC) του 1997 ήταν το πρώτο εμπόδιο στο όραμα της ατελείωτης ευημερίας και ανάπτυξης. Στη συνέχεια, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ) υπό την ηγεσία των ΗΠΑ αποξένωσε πολλές ασιατικές χώρες που αντιστάθηκαν στην πίεση για εσωτερική μεταρρύθμιση, δημιουργώντας απογοήτευση στην περιφερειακή τάξη πραγμάτων. Κατά συνέπεια, προέκυψε μια Ανατολικοασιατική ταυτότητα και, όπως υποστηρίζει η μελετήτρια Alice Ba, ο μετα-AFC (Asian Financial Crisis) ανατολικοασιατικός τοπικισμός δεν περιλαμβάνει τις Ηνωμένες Πολιτείες, ή τουλάχιστον επιδιώκει να δει τις ΗΠΑ να παίζουν έναν ελάχιστο ρόλο.

Αντίθετα, η Κίνα βγήκε από το AFC σχετικά αλώβητη και αύξησε τη φήμη της στην περιοχή. Η άρνησή της να υποτιμήσει το κινεζικό γουάν και η συμβολή της στη διάσωση των μαχόμενων γειτόνων της έγιναν δεκτά θετικά από τους περιφερειακούς ενδιαφερόμενους. Για να ενισχύσει αυτή την αντίληψη, η Παγκόσμια Τράπεζα δημοσίευσε μια έκθεση το ίδιο έτος δηλώνοντας ότι «η συνεχιζόμενη ανάπτυξη στην Κίνα υπήρξε σημαντική πηγή σταθερότητας για την περιοχή και τον κόσμο».

Το AFC αντιπροσώπευε την πρώτη μεγάλη πρόκληση για την Ασία-Ειρηνικό, ειδικά για την κεντρική θέση των ΗΠΑ εντός αυτής.

Άλλες εξελίξεις στον κόσμο όπως η επίθεση της 11ης Σεπτεμβρίου και το επακόλουθο τέλμα στη Μέση Ανατολή επηρέασαν περαιτέρω τη θέση των ΗΠΑ στην Ασία-Ειρηνικό. Μια ολοένα και πιο ισχυρή (αλλά όχι ακόμη διεκδικητική) Κίνα ήθελε να παίξει μεγαλύτερο ρόλο στην οικοδόμηση της περιφερειακής τάξης. Η κινεζική συμμετοχή σε περιφερειακούς πολυμερείς θεσμούς αυξήθηκε. Για παράδειγμα, η συμφωνία ASEAN Plus Three (APT) έδειξε το αυξανόμενο βάρος της Κίνας, αλλά το πιο σημαντικό, απέκλεισε τις ΗΠΑ. Ήταν μέσα σε αυτό το πλαίσιο –η απογοήτευση από την ηγεμονική τάξη και την AFC– που έθεσε το έδαφος για την δημιουργία της ιδέας του Ινδο-Ειρηνικού που εμφανίστηκε τη δεκαετία του 2010.

Ο παράγοντας της Ινδίας

Η «Ινδο-Ειρηνοποίηση» της Ασίας εκδηλώνεται με δύο τρόπους – πρώτον, με την αναγνώριση ότι η Ινδία δεν μπορεί πλέον να αποκλειστεί από το ασιατικό στρατηγικό σύστημα.

Δεύτερον, την εμφάνιση αντιμαχόμενων οραμάτων για την οικοδόμηση περιφερειακής τάξης. Ο παράγοντας Ινδία είναι ο πιο διαισθητικός, αντιπροσωπεύοντας το “Indo” στο “Indo-Pacific”, αλλά η σημασία του είναι διπλή – μια πιο ενεργή Ινδία, καθώς και η συγχώνευση του Ινδικού και του Ειρηνικού Ωκεανού σε ένα στρατηγικό σύστημα.

Η Ινδία είναι μια ανερχόμενη δύναμη, η οποία εκτός από την εσωτερική ανάπτυξη, έχει και μια δραστήρια κουλτούρα εξωτερικής πολιτικής. Το India’s Act East Policy (Ινδικός Ορλαξη για την Ανατολική Πολιτική) , ο διάδοχος της Πολιτικής Look East Policy, είναι μια προσπάθεια του Νέου Δελχί να καλλιεργήσει εκτεταμένους οικονομικούς και στρατηγικούς δεσμούς με έθνη στον Ινδο-Ειρηνικό. Για παράδειγμα, η στρατηγική εταιρική σχέση Ινδίας-Ιαπωνίας είδε και τα δύο έθνη να συμμετέχουν σε τακτικές ναυτικές ασκήσεις, πολιτικές ανταλλαγές και στρατιωτικές επαφές. Ως εκ τούτου, ο μελετητής Dhruva Jaishankar δήλωσε ότι «το Τόκιο έχει γίνει ένας απαραίτητος εταίρος στην αρχιτεκτονική ασφάλειας της περιοχής σύμφωνα με τους υπολογισμούς του Νέου Δελχί».

Επιπλέον, η Ινδία επεξέτεινε, επίσης, τους διπλωματικούς, οικονομικούς δεσμούς και δεσμούς ασφάλειας με χώρες της Νότιας Σινικής Θάλασσας, όπως το Βιετνάμ, και επέδειξε γενική προθυμία να ενισχύσει τους δεσμούς της με τον ASEAN. Με αυτό, η Ινδία αύξησε την παρουσία της στη Θάλασσα της Νότιας Κίνας όταν το ναυτικό της διεξήγαγε διμερείς ασκήσεις με διάφορα κράτη μέλη της ASEAN, δηλώνοντας στον κόσμο το ενδιαφέρον της στην περιοχή.

Η συνέπεια του οποίου είναι ότι η εμπλοκή της Ινδίας στον Ινδο-Ειρηνικό οφείλεται εν μέρει στις ανησυχίες της σχετικά με το νέο καθεστώς της Κίνας.

Δεδομένης της τρέχουσας κατάστασης των σχέσεων ΗΠΑ-Κίνας, θα φαινόταν λογικό οι ΗΠΑ να καλωσορίζουν τη συμπερίληψη της Ινδίας για την ανάσχεση της Κίνας, που εκδηλώνεται με τις μικρομερείς ρυθμίσεις, όπως ο Τετραμερής Διάλογος για την Ασφάλεια (QUAD). Ωστόσο, ο μελετητής Rory Medcalf απορρίπτει τους ισχυρισμούς περί περιορισμού και αποκλεισμού.

Αντί να αποκλείει την Κίνα, ο Ινδο-Ειρηνικός αναγνωρίζει ότι η Κίνα, όπως και η Ινδία, θα διαδραμάτιζε σημαντικό ρόλο στην περιοχή και αντ’ αυτού νομιμοποιεί τους ρόλους ασφαλείας τους. Ωστόσο, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η συμπερίληψη της Ινδίας θα μείωνε την επιρροή και το σχετικό βάρος της Κίνας στην περιοχή.

Πράγματι, η συμπερίληψη της Ινδίας δεν μεταφράζεται σε διεύρυνση του αμερικανικού στρατοπέδου ανάσχεσης. Πρώτον, η Ινδία βρίσκεται εκτός της δομής της συμμαχίας των ΗΠΑ και η αδέσμευτη παράδοσή της σημαίνει ότι η Ινδία έχει διατηρήσει εκτεταμένους δεσμούς με διαφορετικές χώρες και έχει αποφύγει να επιλέξει πλευρές στην περιοχή. Στην πραγματικότητα, ο καθηγητής Rajesh Rajagopalan υποστηρίζει ότι η Ινδία επιδιώκει να αποφύγει μια εξισορροπητική στρατηγική στον Ινδο-Ειρηνικού, η οποία είναι μια συνδυασμένη προσπάθεια να καθησυχάσει το Πεκίνο. Αντί να βλέπει τον Ινδο-Ειρηνικό μέσα από το πρίσμα του περιορισμού της Κίνας, η ομιλία του Μόντι στο Διάλογο Shangri-La 2018 ισχυρίζεται ότι η Ινδία δεν επιθυμεί να δει τον Ινδο-Ειρηνικό να στρέφεται εναντίον κανενός και δεν θα πρέπει να είναι χώρος κυριαρχίας διαγκωνιζόμενων για ισχύ.

Η Δράση Ανατολικής Πολιτικής της Ινδίας αντικατοπτρίζει επίσης τη συμβολή του Ινδικού και του Ειρηνικού Ωκεανού. Το παγκόσμιο εμπόριο που διέρχεται από τα στενά της Μάλακας περνά και από τον αχανή Ινδικό Ωκεανό. Από την προοπτική της Κίνας και της Ιαπωνίας, η συντριπτική τους εξάρτηση από τις θαλάσσιες γραμμές επικοινωνίας (SLOC) για τις εισαγωγές ενέργειας σημαίνει ότι η οικονομική τους ασφάλεια στηρίζεται και στον Ινδικό Ωκεανό, παράλληλα με το εμπόριο και τη ναυτική τους πρόσβαση. Το ενδιαφέρον της Κίνας για τον Ινδικό Ωκεανό αποδεικνύεται από τη στρατηγική της για το String of Pearls, έναν όρο που δεν χρησιμοποιήθηκε ποτέ στο επίσημο κινεζικό λεξικό, αλλά είναι ευρέως αναγνωρίσιμος στους αμερικανικούς και ινδικούς κύκλους. Η διεύρυνση του Ναυτικού του Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού (PLAN) σημαίνει ότι η παρουσία του στον Ινδικό Ωκεανό θα συνεχίσει να γίνεται πιο συχνή, συμπεριλαμβανομένων αποστολών κατά της πειρατείας στον Κόλπο του Άντεν και επισκέψεων σε λιμάνια των γύρω χωρών. Πιο πρόσφατα, η Κίνα κατηγορήθηκε ότι χρησιμοποιεί επενδύσεις σε υποδομές για την απόκτηση λιμενικών εγκαταστάσεων σε χώρες που περιβάλλουν την Ινδία, με το πακιστανικό λιμάνι Gwadar και το λιμάνι Hambantota της Σρι Λάνκα να είναι τα πιο αμφιλεγόμενα και υψηλού προφίλ παραδείγματα.

Όπως είναι προφανές, η συμβολή του Ινδικού και του Ειρηνικού Ωκεανού είναι αποτέλεσμα μιας αυξανόμενης και ολοένα πιο ενεργούς Ινδίας, αλλά και του αποτελέσματος της Κίνας που κοιτάζει δυτικά προς τον Ινδικό Ωκεανό. Υπό αυτή την έννοια, όπως υποστηρίζει ο μελετητής Priya Chacko, η Κίνα και η Ινδία είναι οι πιο σημαντικοί μοχλοί του αναδυόμενου Ινδο-Ειρηνικού. Η περιοχή υπογραμμίζει επίσης τη σχέση οικονομικής ασφάλειας, καθώς οι θαλάσσιοι εμπορικοί δρόμοι αλληλοσυνδέονται με την ενεργειακή ασφάλεια και τη ναυτική πρόσβαση.

Ελεύθερος και Ανοικτός Ινδο-Ειρηνικός (FOIP, Free and Open Indo-Pacific)

Ανταγωνιστικές κοσμοθεωρίες – FOIP και BRI

Ο δεύτερος τρόπος με τον οποίο εκδηλώνεται η «Ινδο-Ειρηνοποίηση» της Ασίας φαίνεται στην εμφάνιση αντιμαχόμενων οραμάτων για την οικοδόμηση περιφερειακής τάξης. Η κατασκευή του Ινδο-Ειρηνικού αποτελεί τη βάση για τη συνεχή συνάφεια των ΗΠΑ με την περιφερειακή τάξη. Ο Ψυχρός Πόλεμος και η μονοπολική περίοδος που εδραίωσε την ασιατική αρχιτεκτονική ασφάλειας εξακολουθούν να υπάρχουν σήμερα, ωστόσο, οι προκλήσεις που προέκυψαν απο τον στρατηγικό ανταγωνισμό ΗΠΑ-Κίνας σημαίνουν ότι οι ΗΠΑ θα πρέπει να προσφέρουν περισσότερα για να νομιμοποιήσουν τα συμφέροντά τους στον Ινδο-Ειρηνικό.

Αυτό εμφανίσθηκε με τη μορφή του Ελεύθερου και Ανοικτού Ινδο-Ειρηνικού (FOIP, Free and Open Indo-Pacific), η οποία είναι μια στρατηγική που προέρχεται από την ιαπωνική ιδέα FOIP του 2016. Στον πυρήνα του, το FOIP είναι μια στρατηγική προσανατολισμένη στο status quo που προωθεί το κράτος δικαίου, την οικονομική ευημερία, τη συνδεσιμότητα στους θαλάσσιους δρόμους και την ειρήνη και τη σταθερότητα. Ωστόσο, πολλοί περιφερειακοί παράγοντες έχουν δημοσιεύσει τη δική τους ερμηνεία του FOIP με μικρές αλλά σημαντικές αποχρώσεις που αποκαλύπτουν τους διαφορετικούς τρόπους εννοιολόγησης του Ινδο-Ειρηνικού.

Για παράδειγμα, η στρατηγική FOIP της Ιαπωνίας δίνει μεγαλύτερη έμφαση στη συνδεσιμότητα με τη μορφή ποιοτικών επενδύσεων υποδομής, όπως οι οικονομικοί διάδρομοι που θα συνδέουν τον Ινδικό και τον Ειρηνικό Ωκεανό μέσω της ηπειρωτικής Νοτιοανατολικής Ασίας. Το FOIP της Ιαπωνίας δίνει επίσης σημαντική προσοχή στο αναπτυξιακό δυναμικό της Ανατολικής Αφρικής, και πάλι μέσω της βοήθειας σε κράτη και των επενδύσεων σε υποδομές. Οι επενδύσεις και η ανάπτυξη έχουν επίσης στρατηγικό υπόβαθρο, καθώς η Κίνα επενδύει στις ίδιες περιοχές για γεωπολιτική επιρροή.

Αντίθετα, το FOIP των ΗΠΑ δίνει μεγαλύτερη έμφαση στις συμμαχίες και τις συνεργασίες του για την ασφάλεια, με το μεγαλύτερο στρατηγικό βάρος να δίνεται στους παραδοσιακούς συμμάχους του όπως η Ιαπωνία και η Αυστραλία, καθώς και η ενίσχυση των στενότερων σχέσεων με την Ινδία και την ASEAN. Επιπλέον, η έκθεση των ΗΠΑ του 2022 επικαλείται ρητά την Κίνα για την καταναγκαστική συμπεριφορά της και την κατηγορεί ότι έχει ηγεμονικές φιλοδοξίες. Ο Medcalf υποστηρίζει ότι η στρατηγική των ΗΠΑ στον Ινδο-Ειρηνικό θέτει τις βάσεις για έναν πιο ολοκληρωμένο στρατηγικό ανταγωνισμό με την Κίνα. Ωστόσο, αυτό είναι επίσης μια αμφισβήτηση οραμάτων για την οικοδόμηση περιφερειακών τάξεων, κάτι που είναι εμφανές όταν εξετάζουμε το όραμα της Κίνας – το BRI.

Η Κίνα απέφυγε να χρησιμοποιήσει τον όρο «Ινδο-Ειρηνικός», καθώς πιστεύει ότι είναι ένα τέχνασμα των ΗΠΑ για να περιορίσουν την άνοδό της. Αυτό μπορεί να δημιουργήσει την εντύπωση ότι η Κίνα δεν έχει στρατηγική Ινδο-Ειρηνικού, αλλά υπάρχει – το BRI είναι η στρατηγική Ινδο-Ειρηνικού της Κίνας. Η παγκόσμια στρατηγική ανάπτυξης υποδομών, που κατοχυρώνεται στο σύνταγμα της Κίνας, έγινε το επίκεντρο της κινεζικής εξωτερικής πολιτικής. Αν και οικονομικής φύσης, το έργο έχει γεωπολιτικές επιπτώσεις. Ο καθηγητής Li Mingjiang υποστηρίζει ότι το BRI θα μεταμορφώσει την πολιτική ασφάλειας της Κίνας για να προστατεύσει τις επενδύσεις της στο εξωτερικό. Ενώ ο μελετητής Wei Ling, υιοθετώντας μια πιο κονστρουκτιβιστική προσέγγιση διεθνών σχέσεων, υποστηρίζει ότι το BRI θα προωθούσε τους κινεζικούς κανόνες και αξίες όπως η μη παρέμβαση. Αυτό υποδηλώνει ότι το BRI είναι ένα μέσο για την προβολή της κινεζικής ισχύος, τόσο υλικά όσο και κανονιστικά.

Επιπλέον, οι επενδύσεις της Κίνας είναι παρούσες από τις Νήσους του Σολομώντα έως το Πακιστάν, γεγονός που υποδηλώνει έντονα το γεωγραφικό της πεδίο στον Ινδο-Ειρηνικό. Στην πραγματικότητα, οι μελετητές έχουν επισημάνει ότι το BRI είναι απλώς ο «Ινδο-Ειρηνικός με κινεζικά χαρακτηριστικά». Η οικονομία και η ασφάλεια είναι αλληλένδετες στον Ινδο-Ειρηνικό που έχει σημαντικές διπλωματικές και κανονιστικές επιπτώσεις. Δεδομένης της περιεκτικής φύσης του, το BRI μπορεί να χαρακτηριστεί με μεγαλύτερη ακρίβεια ως ένα όραμα για τη δημιουργία περιφερειακών τάξεων. Μαζί με το FOIP, αυτές οι περιφερειακές τάξεις υπερβαίνουν την παραδοσιακή ασφάλεια και την ευημερία και τις αξίες της κοινωνικής προόδου. Το οικοδόμημα Ινδο-Ειρηνικού διαδραματίζει κρίσιμο ρόλο σε αυτά τα οράματα, με την έννοια ότι συνδέει τις τύχες των δύο ωκεανών και παρέχει το πλαίσιο στις χώρες να κατανοήσουν τη σχέση οικονομίας-ασφάλειας-διπλωματίας.

Περίληψη

Ο Ινδο-Ειρηνικός όπως τον ξέρουμε σήμερα κληρονόμησε πολλά χαρακτηριστικά από την προηγούμενη ιδέα Ασία-Ειρηνικού. Παραμένει γεγονός ότι η περιοχή είναι μια περιοχή οικονομικής ανάπτυξης και συνεργασίας, ωστόσο, με μεγαλύτερα στρατηγικά στοιχεία. Ίσως η μεγαλύτερη και πιο σημαντική διαφορά μεταξύ των δύο περιφερειακών κατασκευών είναι η συμπερίληψη της Ινδίας και του Ινδικού Ωκεανού από την τελευταία. Η χώρα έχει επιδείξει προθυμία και ικανότητα να εμπλακεί στην περιοχή, τόσο οικονομικά και στρατηγικά, όσο και διμερώς και πολυμερώς. Στον Ινδο-Ειρηνικό δεν κοιτάζει μόνο η Ινδία προς τα ανατολικά, αλλά και η Κίνα κοιτάζει προς τα δυτικά, καθώς συνειδητοποιεί ότι η μοίρα και οι τύχες τους εκτείνονται πέρα από τα στενά της Μάλακα και στον Ινδικό Ωκεανό. Το αποτέλεσμα της οποίας είναι η εμφάνιση οραμάτων περιφερειακής τάξης όπως το FOIP και το BRI για να κατανοηθεί αυτή η υπερ-περιοχή.

geopoliticalmonitor.com

 

THE NEW YORK TIMES Εργαλείο διχασμού και η δίκη

0

Ο Τραμπ επιχειρεί να χρησιμοποιήσει ως μέσο πόλωσης ακόμη και την ιστορικά πρωτοφανή δίωξη εναντίον του

Για πρώτη φορά στην ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών κάποιος που διετέλεσε πρόεδρος κατηγορείται για ποινικά αδικήματα και αυτό έχει μεγάλη σημασία να υπογραμμιστεί: ένας Αμερικανός πρόεδρος αναμένεται να οδηγηθεί στο δικαστήριο για πρώτη φορά στην Ιστορία.

Πολλά πράγματα έχουν γίνει για πρώτη φορά από τότε που ο Τραμπ ανέλαβε την εξουσία το 2016. Πολλές «κόκκινες γραμμές» έχουν ξεπεραστεί. Τόσο πολλά απίστευτα γεγονότα συντάραξαν τον κόσμο που είναι πιθανό να παρασυρθούμε και να μη δώσουμε τη δέουσα προσοχή στο πόσο σημαντική είναι αυτή η στιγμή.

Για πολλά χρόνια πολιτικοί μπορεί να εμπλέκονταν σε σκάνδαλα, να έχουν κατηγορηθεί από αντιπάλους τους, όμως έχαιραν πάντοτε μιας ανομολόγητης ασυλίας. Ποτέ κανείς δεν συνελήφθη. Τώρα το στερεότυπο αυτό σπάει. Σύντομα ένα νέο «δεδικασμένο» θα υπάρχει στα αρχεία της χώρας. Θα τη διχάσει βαθύτερα, ή θα δείξει ότι ακόμα κι ένας άνθρωπος που υπήρξε ο ισχυρότερος στον πλανήτη δεν στέκεται πάνω από τον νόμο;

Εάν η δίκη, που αναμένεται να πραγματοποιηθεί, γίνει πράγματι, είναι πιθανό να μην είναι η τελευταία για τον τέως πρόεδρο. Ο Τραμπ μπορεί να αντιμετωπίσει κι άλλη δίκη στην Τζόρτζια, μια κατηγορία σε ομοσπονδιακό δικαστήριο και πιθανώς ακόμη και μία τέταρτη δίκη.

Στην παρούσα φάση, το επίδικο είναι μία δωροδοκία του τέως προέδρου προς μία πορνοστάρ με σκοπό την απόκρυψη της ερωτικής τους σχέσης. Η κατηγορία αυτή δεν μπορεί φυσικά να οδηγήσει τον Ντόναλντ Τραμπ στη φυλακή. Μπορεί ωστόσο να λειτουργήσει βοηθητικά για τους επόμενους δικαστές, που δεν θα έχουν τον φόβο ότι είναι οι πρώτοι που του επιβάλλουν ποινές, κάτι που θα μπορούσε να τους κάνει πιο εγκρατείς. Κι ας μην ξεχνάμε ότι ο Τραμπ έχει διαπράξει αρκετά σημαντικότερα ατοπήματα στην καριέρα του.

Οι σύμμαχοι του Τραμπ χαρακτήρισαν την τρέχουσα υπόθεση πολιτική, ακόμη και πριν από την απαγγελία κατηγοριών, χωρίς να περιμένουν να εξετάσουν τα πραγματικά στοιχεία. Οποια κι αν ήταν η κατηγορία που του απήγγειλε ο εισαγγελέας Αλβιν Μπραγκ, τους ήταν αδιάφορο. Προκειμένου να υπερασπιστούν τον πρόεδρο του κόμματός τους και πιθανό επόμενο υποψήφιο, κήρυξαν προληπτικά την ποινική δίωξη παράνομη μόνο και μόνο επειδή ασκήθηκε από έναν Δημοκρατικό – ο εισαγγελέας Μπραγκ είναι μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος.

Ο Ρεπουμπλικανός βουλευτής Μαρκ Ε. Γκριν και πρόεδρος της Επιτροπής Εσωτερικής Ασφάλειας της Βουλής των Αντιπροσώπων, συνέκρινε τη δίωξη του Τραμπ με αμφιλεγόμενες πολιτικές υποθέσεις σε λιγότερο ανεπτυγμένες χώρες. «Ο Ντανιέλ Ορτέγκα συνέλαβε την αντιπολίτευσή του στη Νικαράγουα και αυτό το αποκαλούμε στην Αμερική φρικτό πράγμα», δήλωσε την περασμένη εβδομάδα. «Κύριε Μπάιντεν, κύριε πρόεδρε, σκεφτείτε το αυτό».

Η φυλάκιση πρώην ηγετών με ψευδείς, πολιτικά καθοδηγούμενες κατηγορίες μπορεί να είναι σύνηθες φαινόμενο στις απολυταρχίες του κόσμου, αλλά ορισμένες από τις πιο προηγμένες δημοκρατίες δεν έχουν αποφύγει να δικάσουν τους ηγέτες τους για εγκλήματα.

Η περίπτωση Ολμέρτ

Το επίδικο είναι μία δωροδοκία του τέως προέδρου προς την πορνοστάρ Στόρμι Ντάνιελς με σκοπό την απόκρυψη της ερωτικής τους σχέσης.

Στο Ισραήλ, ο πρώην πρωθυπουργός Εχούντ Ολμέρτ πέρασε περισσότερο από ένα χρόνο στη φυλακή για δωροδοκία, απάτη και άλλες κατηγορίες, ενώ ο νυν πρωθυπουργός Μπέντζαμιν Νετανιάχου αντιμετωπίζει παρόμοιες κατηγορίες και αναμένεται να δικαστεί, προοπτική την οποία φαίνεται ότι προσπαθεί να αποφύγει με κάθε τρόπο.

Στην Ιταλία, ο πρώην πρωθυπουργός Σίλβιο Μπερλουσκόνι, ο οποίος μόλις ανέκτησε κάποια εξουσία ως μέλος ενός κυβερνητικού συνασπισμού, έχει αντιμετωπίσει 35 ποινικές υποθέσεις κατά τη διάρκεια της μακράς καριέρας του, αν και καταδικάστηκε οριστικά μόνο μία φορά για φορολογική απάτη και πλήρωσε με ένα έτος κοινωνικής εργασίας. Μόλις τον περασμένο μήνα, αθωώθηκε από την κατηγορία της δωροδοκίας μαρτύρων σε προηγούμενη δίκη για πορνεία ανηλίκων.

Στις Ηνωμένες Πολιτείες, το Teapot Dome, το Watergate, το Iran-Contra και το Whitewater δεν οδήγησαν ποτέ κάποιον πρόεδρο στο εδώλιο του κατηγορουμένου. Ο μόνος εν ενεργεία πρόεδρος στην ιστορία που έχει δει το εσωτερικό αστυνομικού τμήματος ως κατηγορούμενος ήταν ο Οδυσσέας Σ. Γκραντ, ο οποίος προσήχθη επειδή έτρεχε με υπερβολική ταχύτητα στους δρόμους της Ουάσιγκτον με την άμαξά του. Πλήρωσε 20 δολάρια πρόστιμο και συνέχισε τον δρόμο του.

Αν και κανένας πρόεδρος δεν έχει παραπεμφθεί ποτέ στο παρελθόν σε δίκη, ένας αντιπρόεδρος, ο Aαρον Μπερ, δικάστηκε για προδοσία στις αρχές του 1800 με την κατηγορία ότι προσπάθησε να ιδιοποιηθεί εδάφη της χώρας. Σχεδόν δύο αιώνες αργότερα, ένας άλλος αντιπρόεδρος, ο Σπίρο Aγκνιου -ελληνικής καταγωγής-, παραιτήθηκε ύστερα από την ομολογία στελεχών κατασκευαστικών εταιρειών πως τον είχαν δωροδοκήσει.

Βεβαίως, ένα κατηγορητήριο -ακόμα και μία καταδίκη- δεν θα εμπόδιζε τον Τραμπ να θέσει υποψηφιότητα για το χρίσμα του προέδρου των Ρεπουμπλικανών. Το 1920, ο Γιουτζίν Ντεμπς, ηγέτης των Σοσιαλιστών, κατέθεσε την πέμπτη υποψηφιότητά του για τον Λευκό Οίκο από τη φυλακή, όπου εξέτιε ποινή για την αντίθεσή του στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και μάλιστα έλαβε 919.799 ψήφους που μεταφράστηκε σε 3,4% του εκλογικού σώματος. Φυσικά, σε αντίθεση με τον Τραμπ, δεν ήταν υποψήφιος μεγάλου κόμματος και δεν είχε καμία προοπτική νίκης.

Αχαρτογράφητα νερά

Ενώ η παραπομπή Τραμπ οδηγεί τη χώρα σε αχαρτογράφητα νερά, οι συντάκτες του αμερικανικού Συντάγματος πιθανότατα θα εκπλήσσονταν που χρειάστηκε τόσος χρόνος για να φτάσουμε σε αυτό το σημείο, καθώς το Σύνταγμα προβλέπει ότι οι εν ενεργεία πρόεδροι δεν μπορούν να κατηγορηθούν αλλά μπορούν να τους απαγγελθούν κατηγορίες μετά την αποχώρησή τους από το αξίωμα. Ενας πρόεδρος που παραπέμπεται από τη Βουλή και απομακρύνεται από το αξίωμα από τη Γερουσία, «μπορεί χωρίς καμία διάκριση να θεωρηθεί ένοχος και υπόκειται σε δίωξη, δίκη και ποινή, σύμφωνα με τον νόμο», δηλώνει το άρθρο Ι, παράγραφος 3 του Συντάγματος.

Η Μίνα Μπόουζ, καθηγήτρια της Σχολής Δημόσιας Διοίκησης Πίτερ Καλίκοφ του Πανεπιστημίου Χόφστρα και διευθύντρια ενός προγράμματος ιστορίας των προέδρων των ΗΠΑ, δήλωσε ότι μια χώρα που μαστίζεται από την πόλωση και ανησυχεί για τη δημοκρατία της, γίνεται ισχυρότερη με την επιβολή ποινών στους ηγέτες της. «Μια ενεργή και διαρκής δέσμευση για να διασφαλιστεί ότι όλοι οι αξιωματούχοι ακολουθούν το κράτος δικαίου είναι απαραίτητη για την αντιμετώπιση αυτών των προκλήσεων», είπε.

Αλλοι όμως ανησυχούν για τις μακροπρόθεσμες συνέπειες για την προεδρία. Κι αυτό διότι το κατηγορητήριο απαγγέλθηκε από έναν τοπικό εισαγγελέα και όχι από το υπουργείο Δικαιοσύνης. Αυτό θα μπορούσε να ανοίξει μελλοντικά την πόρτα σε εισαγγελείς όλης της χώρας να προσπαθήσουν να κυνηγήσουν έναν πρόεδρο.

“Καθημερινή”

Δ. Κωνσταντακόπουλος: Το «Όχι» της γερμανικής Αριστεράς

8

Σεβίμ Νταγκντελέν: «Μετά από 78 χρόνια, είναι ώρα για τους στρατιώτες των Ηνωμένων Πολιτειών να γυρίσουν στην πατρίδα τους».

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
3 Απριλίου 2023

Είχα αρχίσει να γράφω ένα άρθρο για τις δύο παράλληλες εξελίξεις που συγκλονίζουν τώρα και θα συγκλονίσουν ακόμα περισσότερο στο άμεσο μέλλον την Ευρώπη. Από τη μια, την κοινωνική και δημοκρατική εξέγερση της Γαλλίας. Και από την άλλη την επιφανειακά λιγότερο εκρηκτική, περισσότερη «υπόκωφη» αλλά πλήρη τεράστιων εν δυνάμει συνεπειών μεταστροφή της γερμανικής και, συνολικά της ευρωπαϊκής κοινής γνώμης στο ζήτημα της Ουκρανίας και των σχέσεων με τους Αμερικανούς και το ΝΑΤΟ.

Από την ίδια τη φύση αυτών των φαινομένων είναι ασφαλώς αδύνατη μια εκ των προτέρων πρόβλεψη για το πού θα καταλήξουν. Αυτό αντίθετα που είναι βέβαιο είναι ότι είτε έτσι, είτε αλλιώς, η έκβασή τους θα επηρεάσει βαθύτατα την ευρωπαϊκή και παγκόσμια κατάσταση.

Είχα μισογράψει το άρθρο όταν το ένστικτό μου με συμβούλεψε να παραμερίσω. Υπάρχουν μερικές προνομιακές στιγμές («κρίσιμα σημεία», «σημεία καμπής») στην Ιστορία που τα λόγια και οι πράξεις των ανθρώπων γίνονται η «πρώτη ύλη» της. Και είναι καλύτερα τότε να τα αφήνει κανείς αδιαμεσολάβητα να μαρτυρούν την εποχή του στο μυαλό και στο συναίσθημα των αναγνωστών του. Είχα αυτή την αίσθηση διαβάζοντας την ομιλία που έκανε η βουλευτής (του κόμματος της Αριστεράς DieLinke) Σεβίμ Νταγκντελέν στην ειδική τελετή για τα 75 χρόνια από το σχέδιο Μάρσαλ, που έγινε στη γερμανική Βουλή, το Buntestang την περασμένη Παρασκευή. Και για αυτό τον λόγο παραθέτω εδώ τα κύρια σημεία της χωρίς άλλα δικά μου σχόλια.

H βουλευτής ζήτησε, μεταξύ άλλων, να φύγουν οι 38.500 Αμερικανοί στρατιώτες από τη Γερμανία, μαζί με τα πυρηνικά τους όπλα και να κλείσουν οι δεκάδες βάσεις και στρατιωτικές εγκαταστάσεις που διαθέτουν στη χώρα.

«Μετά από 78 χρόνια, είναι ώρα για τους στρατιώτες των Ηνωμένων Πολιτειών να γυρίσουν στην πατρίδα τους. Όλοι οι άλλοι σύμμαχοι έφυγαν εδώ και πολύ καιρό από τη Γερμανία», υποστήριξε η βουλευτής, και πρόσθεσε ότι, σήμερα, γερμανο-αμερικανική φιλία σημαίνει να αποχωρήσουν οι αμερικανικές στρατιωτικές δυνάμεις, οι βάσεις και τα όπλα τους από το έδαφος της Γερμανίας.

Η Νταγκντελέν κάλεσε σε «σπάσιμο με την υπάρχουσα σχέση ακραίας υποτέλειας της Γερμανίας προς την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ, μια εξωτερική πολιτική που χαρακτηρίστηκε από πολέμους, παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου και υποστήριξη πραξικοπημάτων».

«Η αμερικανική κυβέρνηση δίνει την εντύπωση ότι δεν θέλει στην πραγματικότητα συμμάχους, θέλει μόνο νομιμόφρονες υποτακτικούς», είπε η Γερμανίδα αριστερή βουλευτής, προτού προσθέσει: «Όμως όλο και λιγότερες χώρες στον κόσμο είναι πρόθυμες να το αποδεχτούν αυτό. Κι αυτό είναι καλό νέο».

Πρακτικά, στις αμερικανικές στρατιωτικές βάσεις το γερμανικό σύνταγμα δεν εφαρμόζεται, συνέχισε. «Από γερμανικό έδαφος δίδεται υποστήριξη στους αμερικανικούς πολέμους, τις φονικές επιθέσεις με drones και τις πτήσεις βασανιστηρίων, κατά παράβαση του διεθνούς δικαίου».

Οι Ηνωμένες Πολιτείες φιλοξενούν διασκέψεις στην αεροπορική βάση Ραμστάιν, λες και ισχύει ακόμα το Καθεστώς Κατοχής (σ.σ. της Γερμανίας, που επιβλήθηκε μετά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο).

Η Νταγκντελέν είπε στους συναδέλφους της ότι υπήρχε μια εποχή που το γερμανικό κοινοβούλιο, το Bundestag, είχε περισσότερο κουράγιο και υπενθύμισε ότι το 2010 υπερψήφισε με συντριπτική πλειοψηφία απόφαση που καλούσε σε απόσυρση των αμερικανικών πυρηνικών όπλων, μια απόσυρση όμως που δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ.

Τώρα, «η Ομοσπονδιακή κυβέρνηση επιτρέπει στον εαυτό της να σπρώχνεται από τις ΗΠΑ στην πρώτη γραμμή του πυρός, με την αποστολή αρμάτων μάχης Leopard». «Τώρα, η Ομοσπονδιακή κυβέρνηση αρνείται να υποστηρίξει τη σύσταση μιας διεθνούς επιτροπής έρευνας για τις τρομοκρατικές επιθέσεις κατά των αγωγών Nord Stream» είπε η Γερμανίδα βουλευτής προσθέτοντας: «Εγώ λέω ότι τρομοκρατικές επιθέσεις μεταξύ συμμάχων απλά δεν μπορούν να γίνουν ανεκτές»… Πρέπει η κυβέρνηση να στηρίξει τη «δημοκρατική κυριαρχία» της Γερμανίας.

Γιατί η Ομοσπονδιακή κυβέρνηση αρνείται, ακόμα και μετά από είκοσι χρόνια, να καταδικάσει τον αμερικανικό πόλεμο στο Ιράκ ως παραβίαση του διεθνούς δικαίου;.

Και απευθυνόμενη προσωπικά στην υπουργό Εξωτερικών είπε: «Γιατί δεν κάνετε λόμπι για την απελευθέρωση του Τζούλιαν Ασάνζ, που αντιμετωπίζει 175 χρόνια στη φυλακή στις ΗΠΑ γιατί δημοσιοποίησε τα εγκλήματα πολέμου τους; Γιατι δεν προσφέρετε άσυλο στον Έντουαρντ Σνόουντεν;».

Η Νταγκντελέν ευχαρίστησε τέλος τις Ηνωμένες Πολιτείες για την υποστήριξή τους στον αγώνα κατά του Ναζιστικού καθεστώτος, παρατηρώντας όμως ταυτόχρονα ότι «το κύριο βάρος του αγώνα εναντίον του γερμανικού Φασισμού το έδωσε η Σοβιετική Ένωση», με 26 εκατομμύρια νεκρούς έναντι 400.000 Αμερικανών.

Πηγή: kosmodromio.gr

«Κέντρο Μακεδονικής Γλώσσας» και συμφωνία των Πρεσπών

15

ΑΓΓΕΛΟΣ ΣΥΡΙΓΟΣ, ΕΥΑΝΘΗΣ ΧΑΤΖΗΒΑΣΙΛΕΙΟΥ

02.04.2023 • 20:44

Η πρόσφατη αναγνώριση στη Φλώρινα του σωματείου «Κέντρο Μακεδονικής Γλώσσας στην Ελλάδα», η άσκηση ενδίκων μέσων κατ’ αυτής και η απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Φλώρινας, η οποία απορρίπτει τις προσφυγές και επικυρώνει την αναγνώριση του σωματείου, έχουν δημιουργήσει για μια ακόμη φορά πολλαπλές παρεξηγήσεις στη χώρα. Δεν σκοπεύουμε να σχολιάσουμε τη δικαστική απόφαση, αλλά να διατυπώσουμε κάποιες σκέψεις για την επαρκή κατανόηση του θέματος.

Η αναγνώριση ενός σωματείου που επιθυμεί να προωθήσει τη γλώσσα της Βόρειας Μακεδονίας ως «μακεδονική γλώσσα» έχει προσβάλει σημαντικό τμήμα του ελληνικού λαού. Στην προκειμένη περίπτωση η χρήση του επιθέτου «μακεδονική» δεν αφορά στην Ελλάδα ή στους Ελληνες ή στον ελληνικό πολιτισμό, αλλά σε μια γλώσσα που δεν είναι ελληνική. Οι Ελληνες Μακεδόνες βλέπουν μέσα στο ίδιο το κράτος τους τον όρο «μακεδονικό» (σκέτο) να ανήκει σε κάποιον άλλο. Προσβάλλεται δηλαδή το δικαίωμα των Ελλήνων Μακεδόνων να αυτοπροσδιορίζονται και αυτοί ως Μακεδόνες.

Στη δημόσια συζήτηση δημιουργείται η εντύπωση ότι πρόκειται για μια «τωρινή» εξέλιξη. Λησμονείται ότι αυτή οφείλεται αποκλειστικά στη σύναψη το 2018 και στην επικύρωση το 2019 της συμφωνίας των Πρεσπών. Η συμφωνία στο άρθρο 1 παρ. 3γ ορίζει ρητά ότι «Η επίσημη γλώσσα του Δεύτερου Μέρους [δηλ. της Βόρειας Μακεδονίας] θα είναι η “μακεδονική γλώσσα”». Η γλώσσα δεν αναφέρεται ως «σλαβομακεδονική» ή «βορειομακεδονική» έστω, για να ταυτίζεται με το όνομα του γειτονικού μας κράτους. Επομένως, η Ελλάδα ρητά, με τη συμφωνία των Πρεσπών (δηλαδή με μια διεθνή συνθήκη που, βάσει του Συντάγματος, υπερισχύει των ελληνικών τυπικών νόμων και δεν μπορεί να αναιρεθεί από αυτούς), αποδέχθηκε το 2018, αρχές του 2019, ύπαρξη μιας τέτοιας «μακεδονικής γλώσσας».

Επιπλέον, με το άρθρο 7 της συμφωνίας των Πρεσπών η Ελλάδα αναγνωρίζει ως θεμιτή (και αναλαμβάνει την υποχρέωση να ανέχεται) τη χρήση του όρου «μακεδονικός» –με την έννοια του μη ελληνικού– από έναν άλλο λαό. Δεν είναι μόνον η γλώσσα. Η συμφωνία των Πρεσπών άλλαξε (ορθά) το όνομα της τότε πΓΔΜ, αλλά επέτρεψε –με τις προβλέψεις της αλλά και με την ατελή αναθεώρηση του Συντάγματος της Βόρειας Μακεδονίας– να χρησιμοποιείται ο όρος «μακεδονικός» χωρίς επιθετικό προσδιορισμό για τον λαό και την έννοια του έθνους στο γειτονικό κράτος. Δεν έθεσε επαρκή εμπόδια στη μονοπωλιακή χρήση του όρου «Μακεδονία» και «μακεδονικός/ή/ό» από τη Βόρεια Μακεδονία.

Πέραν αυτού του θεμελιώδους λάθους, με τη συμφωνία των Πρεσπών η Ελλάδα διέπραξε και ένα άλλο μεγάλο λάθος. Πήρε θέση, ως μη ώφειλε, σε ένα θέμα που αφορά σε σημαντικά εθνικά συμφέροντα άλλου γειτονικού κράτους, της Βουλγαρίας. Η τελευταία θεωρεί το θέμα της γλώσσας υπαρξιακής σημασίας για την ίδια.

Αυτά τα δεδομένα έχουν ρητά και δημόσια επισημανθεί από τις ημέρες ήδη της συνάψεως της συμφωνίας των Πρεσπών και της κυρώσεώς της από τη Βουλή. Και έχουν επισημανθεί όχι μόνον από τους τότε πολιτικούς δρώντες, αλλά και από τους συγγραφείς αυτού του άρθρου. Στις 19 Ιουλίου 2018, δηλαδή ένα μήνα μετά την υπογραφή της συμφωνίας των Πρεσπών, συνεκλήθη στο υπουργείο Εξωτερικών ημερίδα με τη συμμετοχή πολλών ειδικών. Εκεί, οι δύο συγγραφείς του παρόντος άρθρου (αρκετές φορές, διακοπτόμενοι, πρέπει να πούμε) τονίσαμε ότι με τις προβλέψεις της συμφωνίας θα δημιουργηθεί εσωτερικό πρόβλημα στην Ελλάδα. Eλληνες πολίτες θα ζητήσουν την αναγνώριση μιας εταιρείας μελέτης της «εθνικής μακεδονικής γλώσσας», πλήττοντας το δικαίωμα αυτοπροσδιορισμού των περίπου τριών εκατομμυρίων Ελλήνων Μακεδόνων. Είχε λεχθεί από εμάς τότε ότι αυτό είναι δηλητηριώδες σε μια κοινωνία (οι παρεμβάσεις είναι διαθέσιμες στο Διαδίκτυο και στην ιστοσελίδα του υπουργείου των Εξωτερικών).

Η συμφωνία, από τη στιγμή που επικυρώθηκε, δεν μπορεί να αλλάξει. Για την εφαρμογή της, όμως, η Ελλάδα καλείται να κινηθεί σοβαρά και συστηματικά.

Αλλά και στις αρχές του 2019, λίγο πριν από την κύρωση από τη Βουλή της συμφωνίας των Πρεσπών, στο βιβλίο μας «Η συμφωνία των Πρεσπών και το Μακεδονικό», είχαμε διατυπώσει και πάλι αυτήν ακριβώς τη θέση, τονίζοντας αυτό που έλεγαν και πολιτικές δυνάμεις τότε, ότι δηλαδή μετά την επικύρωση της συμφωνίας δεν υπήρχε τρόπος απεμπλοκής από αυτήν: θα δέσμευε τη χώρα, ανεξαρτήτως μελλοντικών κυβερνήσεων. Με τις ρυθμίσεις περί γλώσσας, θα είναι δυνατή η χρήση του όρου «μακεδονικός», μέσα στο ελληνικό κράτος, για να δηλώσει κάτι το μη ελληνικό. Είχαμε επίσης προειδοποιήσει ότι κάτι τέτοιο ήγειρε τον κίνδυνο ενός εθνικιστικού ξεσπάσματος μέσα στην ίδια την Ελλάδα.

Δεν αμφιβάλλουμε ότι στη χώρα μας υπάρχουν αρκετοί άνθρωποι που καλόπιστα θεώρησαν ότι η συμφωνία των Πρεσπών ήταν μια απολύτως θετική εξέλιξη. Τους σεβόμαστε, αν και διαφωνούμε. Ωστόσο, αμφιβάλλουμε εάν καλόπιστοι μεν, αλλά σε γενικές γραμμές ανενημέρωτοι για τις δυναμικές του Μακεδονικού συμπολίτες αποτιμούν με ακρίβεια τις προοπτικές. Εχει και άλλες «παγίδες» αυτή η συμφωνία: δεν τελειώνουν εδώ. Και το μακεδονικό ζήτημα δεν εξελίσσεται βραχυπρόθεσμα με βάση τον πολιτικό κύκλο: κινείται στη μακρά διάρκεια, με όρους δεκαετιών. Η συμφωνία, από τη στιγμή που επικυρώθηκε, δεν μπορεί να αλλάξει. Για την εφαρμογή της, όμως, η Ελλάδα καλείται να κινηθεί σοβαρά και συστηματικά, χωρίς ψευδαισθήσεις.

 

*Ο κ. Αγγελος Συρίγος είναι αν. καθηγητής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, βουλευτής Ν.Δ. στην Α΄ Αθηνών, υφυπουργός Παιδείας.

*Ο κ. Ευάνθης Χατζηβασιλείου είναι καθηγητής ΕΚΠΑ, γενικός γραμματέας του Ιδρύματος της Βουλής για τον Κοινοβουλευτισμό και τη Δημοκρατία.

Καθημερινή

Κίνα και Ρωσία θα αναλάβουν πρωτοβουλίες για την παγκόσμια ασφάλεια, δηλώνει το Πεκίνο

0

«Ο κινεζικός στρατός είναι έτοιμος να υποστηρίξει τη διεθνή και περιφερειακή ασφάλεια και σταθερότητα με τον ρωσικό στρατό», δήλωσε ο εκπρόσωπος του Κινεζικού Υπουργείου Άμυνας Ταν Κεφέι.

Οι δύο χώρες θα εργαστούν από κοινού προκειμένου να εφαρμόσουν πρωτοβουλίες παγκόσμιας ασφάλειας, δήλωσε ο Ταν Κεφέι, εκπρόσωπος του κινεζικού υπουργείου Άμυνας, στην τακτική συνέντευξη Τύπου.

Ο Ταν είπε πως οι δύο χώρες θα εμβαθύνουν τη στρατιωτική εμπιστοσύνη και θα διασφαλίσουν από κοινού τη διεθνή αμεροληψία και δικαιοσύνη.

Θα διοργανώσουν επίσης επιπλέον κοινές ναυτικές, αεροπορικές περιπολίες και κοινά γυμνάσια, είπε ο Ταν.

https://www.militaire.gr/kina-kai-rosia-tha-analavoyn-protovoylies-gia-tin-pagkosmia-asfaleia-dilonei-to-pekino/

 

Επιστρέφει η «σκιά του φασισμού» στην Ιταλία; Τι θα κάνουν η Μελόνι και οι υπουργοί της την επέτειο της 25η Απριλίου

0

Η Ιταλία συνεχίζει να αντιμετωπίζει προβλήματα στην διαχείριση της ιστορικής μνήμης. Ποια είναι η στάση της σημερινής κυβέρνησης απέναντι στο φασιστικό καθεστώς του Μουσολίνι;

Όπως γράφει η εφημερίδα La Repubblica μεγάλο μέρος των μελών του υπουργικού συμβουλίου της κυβέρνησης Μελόνι είναι πιθανόν να μην πάρει μέρος στις τελετές για την απελευθέρωση της χώρας από τον ναζισμό και των φασισμό. Πρόκειται για την επέτειο της 25ης Απριλίου, στην οποία γιορτάζεται, κυρίως, ο αγώνας των ανταρτών Παρτιζάνων κατά των δυνάμεων του Χίτλερ και του Μουσολίνι.

Ο ιταλικός τύπος υπογραμμίζει ότι η πρωθυπουργός Τζόρτζια Μελόνι παρά το ότι πρόσφατα δήλωσε ότι δεν έχει καμία σχέση με τους νοσταλγούς του «Ντούτσε» δεν έχει αναφερθεί ποτέ ξεκάθαρα στον αντιφασιστικό αγώνα, η αξία του οποίου αναγνωρίζεται και από το Σύνταγμα της χώρας.

Ο δε πρόεδρος της Γερουσίας Ινιάτσιο Λα Ρούσα, από το κόμμα της Ιταλίδας πρωθυπουργού Fratelli di Italia, αναφέρθηκε πρόσφατα με απαξιωτικό τρόπο σε επιθέσεις των παρτιζάνων κατά μελών των γερμανικών στρατευμάτων, οι οποίες πραγματοποιήθηκαν το 1944.

Δεν μπορεί εξισωθούν δημοκρατία και δικτατορική καταπίεση

Από την μεριά του και ο γραμματέας της Λέγκα και νυν υπουργός Yποδομών Ματέο Σαλβίνι, στο παρελθόν προτίμησε να τιμήσει τον αγώνα κατά της μαφίας, αντί για εκείνον κατά των ναζιφασιστών.

Σύμφωνα με τις μέχρι τώρα πληροφορίες, η Μελόνι στη γιορτή της 25ης Απριλίου, πρόκειται να καταθέσει στεφάνι μαζί με τον πρόεδρο της Δημοκρατίας Σέρτζιο Ματαρέλα στο μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη. Δεν έχει ανακοινωθεί όμως, αν θα πάρει μέρος στην πορεία μνήμης που οργανώνεται κάθε χρόνο στην ιταλική πρωτεύουσα.

Το ζήτημα, είναι απλό, τονίζουν οι σχολιαστές: τα μέλη της νέας κυβέρνησης της Ρώμης, πρέπει να διαλέξουν: ή θα αναγνωρίσουν -οριστικά- την αδιαμφισβήτητη αξία του αντιφασιστικού αγώνα ή θα συνεχίσουν να υποστηρίζουν (όπως συνέβη συχνά στο παρελθόν) ότι οι αντάρτες, αλλά και οι στρατιώτες του Μουσολίνι, πολέμησαν για να υπερασπίσουν, ο καθ΄ένας, τα δικά του ιδεώδη. Με την προφανή διαφορά, όμως, ότι δεν μπορεί να υπάρξει εξίσωση της δημοκρατίας, με την δικτατορική καταπίεση.

Πηγή DW / Θεόδωρος Ανδρεάδης Συγγελλάκης
Ρώμη, Ιταλία 

Ξεκινά η δίκη στη Χάγη για τα εγκλήματα πολέμου του UCK: Ο Θάτσι στο εδώλιο

0

Αρχίζει στη Χάγη, στο Ειδικό Δικαστήριο για τα εγκλήματα πολέμου στο Κοσσυφοπέδιο, η δίκη των Χασίμ Θάτσι, Κάντρι Βέσελι, Γιάκουπ Κράσνιτσι και Ρέτσεπ Σέλιμι, τεσσάρων κορυφαίων διοικητών του πρώην «Απελευθερωτικού Στρατού του Κοσσυφοπεδίου» (UCK).

Ο Θάτσι ήταν ο πολιτικός ηγέτης του UCK πριν και κατά τη διάρκεια του πολέμου στο Κοσσυφοπέδιο το 1998-99, ο Βέσελι ήταν ο επικεφαλής της υπηρεσίας πληροφοριών, ο Κράσνιτσι ήταν ο εκπρόσωπος του UCK και ο Σέλιμι ήταν μέλος του γενικού επιτελείου.

Το κατηγορητήριο περιλαμβάνει εγκλήματα πολέμου και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, κατηγορίες για παράνομη στέρηση της ελευθερίας, κακομεταχείριση, βασανιστήρια και δολοφονίες, εξαφανίσεις και διώξεις, που διαπράχθηκαν στο Κοσσυφοπέδιο μεταξύ 1998 και 2000. Μέχρι στιγμής, η εισαγγελία έχει εντοπίσει 312 μάρτυρες.

Οι κατηγορίες κατά των πρώην ηγετών του UCK

Σύμφωνα με το κατηγορητήριο, τα εγκλήματα φέρονται να διαπράχθηκαν σε διάφορες τοποθεσίες στο Κοσσυφοπέδιο, αλλά και στη βόρεια Αλβανία. Οι δράστες ήταν μέλη του UCK, τα θύματα εκατοντάδες πολίτες και άμαχοι. «Στα θύματα περιλαμβάνονται άτομα που θεωρούνταν εχθροί από τον UCK και αργότερα από την προσωρινή κυβέρνηση του Κοσσυφοπεδίου, συμπεριλαμβανομένων Σέρβων, Ρομά και Καθολικών – άτομα που φέρονται να συνεργάζονταν με τις σερβικές αρχές ή να είχαν επαφές με Σέρβους», αναφέρει το κατηγορητήριο.

Αυτοί και άλλα μέλη της «συλλογικής εγκληματικής οργάνωσης» κατηγορούνται πως «επεδίωκαν τον κοινό στόχο της απόκτησης του πλήρους ελέγχου του Κοσσυφοπεδίου με κάθε μέσο» εκείνο το διάστημα. Ακόμη, αναφέρεται πως οι κατηγορούμενοι συμμετείχαν προσωπικά σε απειλές, ανακρίσεις, κακομεταχειρίσεις και συλλήψεις αντιπάλων. Η εισαγγελία ανακοίνωσε ότι έχει 56.000 έγγραφα στη διάθεσή της, τα οποία παρέδωσε στην υπεράσπιση. Πριν από τρεις εβδομάδες, δημοσιεύθηκαν για πρώτη φορά τα ονόματα ορισμένων εκ των θυμάτων που πιστεύεται ότι σκοτώθηκαν ή απήχθησαν με τη βία.

Η επιχειρηματολογία της υπεράσπισης

Οι συνήγοροι υπεράσπισης του Χασίμ Θάτσι, του πρώην πολιτικού ηγέτη του UCK, αρνούνται τις κατηγορίες και υποστηρίζουν ότι «ο UCK δεν θα είχε λάβει υποστήριξη από τη διεθνή κοινότητα» εάν είχε εγκληματικούς σκοπούς. «Η απόφαση του Γραφείου του Ειδικού Εισαγγελέα να θεωρήσει τον UCK ως εγκληματική οργάνωση σημαίνει ότι η διεθνής υποστήριξη που έλαβε ο UCK από τους εταίρους του, όπως οι Η.Π.Α., το Ηνωμένο Βασίλειο, η Γαλλία, η Ιταλία και η Γερμανία, θα αποτελούσε υποστήριξη για ένα εγκληματικό σχέδιο εκτέλεσης μιας συστηματικής επίθεσης μεγάλης κλίμακας εναντίον άμαχου πληθυσμού. Αυτό σίγουρα δεν συνέβη! Δεν υπήρχε κοινό εγκληματικό σχέδιο του UCK. Η διεθνής κοινότητα δεν θα υποστήριζε ποτέ κάτι τέτοιο», αναφέρεται σε δήλωση της υπεράσπισης του Θάτσι. Σύμφωνα με αυτή, το κατηγορητήριο βασίζεται σε αποσπασματική και επιλεκτική παρερμηνεία των περιστατικών.

Η υπεράσπιση ανακοίνωσε ότι θα παρουσιάσει οκτώ διεθνώς γνωστές πολιτικές προσωπικότητες ως μάρτυρες, μεταξύ των οποίων ο Γουέσλι Κλαρκ, ο Γουίλιαμ Γουόκερ και ο Μπερνάρ Κουσνέρ. «Οι οκτώ μάρτυρες ήταν ανώτεροι διεθνείς διπλωμάτες, υψηλόβαθμοι εκπρόσωποι του Ν.Α.Τ.Ο., του Ο.Α.Σ.Ε., του Ο.Η.Ε. και της UNMIK, καθώς και της Αποστολής Επαλήθευσης του Κοσσυφοπεδίου, κατά την εν λόγω περίοδο που καλύπτει το κατηγορητήριο. Όλοι τους έχουν ασχοληθεί με τον Χασίμ Θάτσι σε επαγγελματικό και, σε κάποιο βαθμό, σε προσωπικό επίπεδο», αναφέρει η υπεράσπιση.

Τι είναι το Ειδικό Δικαστήριο για το Κοσσυφοπεδίο;

Το Ειδικό Δικαστήριο για τα εγκλήματα πολέμου στο Κοσσυφοπέδιο συστάθηκε με απόφαση του Κοινοβουλίου του Κοσσυφοπεδίου τον Αύγουστο του 2015. Αποφασίστηκε να μεταφερθεί η έδρα του Δικαστηρίου στη Χάγη, διότι οι μάρτυρες θα μπορούσαν να αισθανθούν απειλή εάν οι δίκες διεξάγονταν στο Κοσσυφοπέδιο. Τα έξοδα του δικαστηρίου αναλαμβάνει η Ε.Ε. Το δικαστήριο περιλαμβάνει επίσης μια μονάδα προστασίας που διασφαλίζει την προστασία των θυμάτων.

Η ιδέα για τη σύσταση του Ειδικού Δικαστηρίου προέκυψε μετά την έκδοση ψηφίσματος από το Συμβούλιο της Ευρώπης, το οποίο καλούσε το Κοσσυφοπέδιο να διερευνήσει τους ισχυρισμούς του Ελβετού γερουσιαστή Ντικ Μάρτι, ο οποίος κατηγόρησε μέλη του UCK για εγκλήματα πολέμου και εμπορία οργάνων το 2010. Οι ισχυρισμοί περί εμπορίας οργάνων δεν έχουν ακόμη αποδειχθεί, ούτε και αποτελούν μέρος του παρόντος κατηγορητηρίου.

Το Ειδικό Δικαστήριο δεν αποτελεί μέρος του πρώην Διεθνούς Δικαστηρίου Εγκλημάτων Πολέμου για την πρώην Γιουγκοσλαβία, το οποίο εκδίκαζε εγκλήματα στο έδαφος της πρώην Γιουγκοσλαβίας. Στο Δικαστήριο Εγκλημάτων Πολέμου, εκτός από τους Σέρβους, κατηγορήθηκαν και Κοσοβάροι πολιτικοί. Σε δύο τέτοιες δίκες, οι κατηγορούμενοι και πρώην διοικητές του UCK Ραμούς Χαραντινάι και Φατμίρ Λιμάι αθωώθηκαν.

Η πολιτική διάσταση του Δικαστηρίου στο Κοσσυφοπέδιο

Από το τέλος του πολέμου υπήρξαν επανειλημμένες συγκρούσεις στο Κοσσυφοπέδιο μεταξύ εκπροσώπων του PDK («Δημοκρατικό Κόμμα του Κοσσυφοπεδίου») που ιδρύθηκε από τον Χασίμ Θάτσι και του LDK («Δημοκρατική Ένωση του Κοσσυφοπεδίου») που ιδρύθηκε από τον Ιμπραήμ Ρουγκόβα. Ο πρώην ηγέτης του LDK, Φατμίρ Σεϊντίου, δήλωσε – χωρίς να αναφέρει συγκεκριμένα ονόματα – ότι μέλη του κόμματός του έπεσαν θύματα πράξεων εκδίκησης κατά τη διάρκεια και μετά τον πόλεμο λόγω της πολιτικής τους θέσης. Επειδή υπήρχαν διαρκώς εικασίες για πιθανά εγκλήματα μετά τον πόλεμο, ο ίδιος ο Χασίμ Θάτσι ήταν αυτός που απαίτησε από το κοινοβούλιο του Κοσσυφοπεδίου να συστήσει ένα Ειδικό Δικαστήριο για να διαλευκάνει όλες τις κατηγορίες.

Από την ίδρυση του Ειδικού Δικαστηρίου της Χάγης μέχρι σήμερα έχει εκδοθεί μία καταδικαστική απόφαση για εγκλήματα πολέμου, σε βάρος ενός πρώην διοικητή του UCK, του Σαλίχ Μουσταφά, ο οποίος καταδικάστηκε σε 26 χρόνια φυλάκισης για εγκλήματα πολέμου.

Με πληροφορίες από dw.com
Ελλάδα Αθήνα 

https://hellasjournal.com/2023/04/xekina-i-diki-sti-chagi-gia-ta-egklimata-polemou-tou-uck-o-thatsi-sto-edolio-videos/

The “Indo-Pacificization” of Asia: Implications for the Regional Order

0

The Indo-Pacific is a vast geographical region that encompasses the Indian Ocean and the western and central Pacific Oceans, including the many seas in Southeast Asia and Oceania. In a geopolitical context, the term only started to appear in the lexicon of geopolitics in the late 2010s. The late Japanese Prime Minister Abe Shinzo first referred to the confluence of the Indian and Pacific Oceans in mid-2007, and the official use of “Indo-Pacific” first appeared in Australia’s 2013 Defense White Paper. Since then, the U.S., India, EU, and ASEAN have all published their respective visions and strategies for the Indo-Pacific. What drove the emergence of this vast super-region in the geopolitical discourse?

Mental Maps, the Far East, and the Asia-Pacific

Regions are social constructs that serve political agendas. Fundamentally, they are mental maps that revolve around power, shape identity, agenda setting, and sense of belonging as a stakeholder in a shared space. Regional identities form the basis for which a state perceives itself vis-à-vis others. A logical consequence of the dynamic nature of political agendas is that regional constructs are also dynamic, and subject to reflect the given state of international relations.

The contemporary Indo-Pacific construct is a relatively recent phenomenon. Previously, the term “Far East” was widely used. The term has mostly fallen out of popular use, due to its certain connotations with eurocentrism, colonialism, and cultural exoticism. The term was also initially used by Imperial Japan, but it later opted for “East Asia” in an attempt to create an alternative region order in the form of the Greater East Asian Co-Prosperity Sphere.

Fast-forward to the late twentieth century, the Asia-Pacific emerged as a new regional construct with the world’s largest ocean – the Pacific – at its heart. What was previously seen as a geographical barrier is instead seen through the lens of connectivity, where shipping lanes and flight routes would bring the emerging economies of Asia closer to the developed markets of the U.S. This occurred in the context of the unipolar moment, where the United States emerged from the Cold War as the world’s sole superpower. It is within this unipolar framework that the U.S. was able to act as the security guarantor the regional order through hubs and spokes – a series of bilateral security ties between the U.S. and its partners in Asia.

Institutions played a key role in upholding the regional order. The Asia-Pacific Economic Cooperation (APEC) perhaps best encapsulates the idea of an Asia-Pacific construct. Formed in 1989, APEC promotes free trade and economic cooperation between the Pacific Rim economies. Although economic in nature, the institution has diplomatic implications. It promotes dialogue between member states and has a normative effect on regional stability and integration. Hence, the narrative mattered as well. A 1993 World Bank report titled The Eat Asian Miracle brought forth the idea of the Four Asian Tigers, referring to the exceptionally high growth rates of Hong Kong, Singapore, South Korea, and Taiwan. Evidently, the Asia-Pacific narrative is one of prosperity and economic integration, as well as optimism for said integration to develop into cordial political relationships. For instance, China’s inclusion into the World Trade Organization (WTO), APEC and the ASEAN Regional Forum (ARF) signalled to the world an upward trend to prosperity and a general acceptance of the US-led “rules-based international order.”

In short, the Asia-Pacific region pays tribute to the growing connectivity in trade between Pacific Rim countries as a result of shrinking geographic distances due to globalization and geopolitical change. Multilateral institutions like APEC and ASEAN are key features in the Asia-Pacific construct, contributing to narratives of prosperity and amiable cooperation.

Into the Indo-Pacific

The emergence of the Indo-Pacific in geopolitics coincided with challenges posed to the Asia-Pacific. The 1997 Asian Financial Crisis (AFC) was the first roadblock to the vision of endless prosperity and development. In the aftermath, the US-led International Monetary Fund (IMF) alienated many Asian countries that resisted pressure for internal reform, creating frustration with the regional order. Consequently, an East Asian identity emerged, and as scholar Alice Ba contends, the post-AFC East Asian regionalism does not include the United States, or at least seeks to see the U.S. play a more minimal role. On the contrary, China came out of the AFC relatively unscathed and have instead increased its reputation within the region. Its refusal to devalue the Chinese Yuan and its contribution to bailout its struggling neighbours were well received by regional stakeholders. To reinforce this perception, the World Bank published a report in the same year stating that “continued growth in China has been an important source of stability for the region and for the world.”

The AFC represented the first major challenge to the Asia-Pacific, especially the centrality of the U.S. within it. Other developments in the world like the September 11 attack and the subsequent quagmire in the Middle East further affected the U.S. position in the Asia-Pacific. An increasingly powerful (but not yet assertive) China wanted to play a greater role in regional order building. Chinese participation in regional multilateral institutions grew. For instance, the ASEAN Plus Three (APT) arrangement demonstrated the growing weight of China but more importantly, excluded the U.S. It was within this context – the disillusionment with hegemonic order and the AFC – that set the stage for the Indo-Pacific construct to emerge in the 2010s.

The India Factor

The “Indo-Pacificization” of Asia is manifested in two ways – first, the recognition that India may no longer be excluded from the Asian strategic system; second, the emergence of contending visions for regional order building. The India factor is the most intuitive, representing the “Indo” in “Indo-Pacific,” but its meaning is two-fold – a more proactive India, as well as the merger of the Indian and Pacific Oceans into one strategic system.

India is a rising power, which apart from growing internally, also has a proactive foreign policy culture. India’s Act East Policy, the successor to the Look East Policy, is an effort by New Delhi to cultivate extensive economic and strategic ties with nations in the Indo-Pacific. For instance, the India-Japan strategic partnership saw both nations engage in regular naval exercises, political exchanges, and military-to-military contact. Accordingly, scholar Dhruva Jaishankar stated that “Tokyo has become an indispensable partner in the region’s security architecture as per New Delhi’s calculations.”

Furthermore, India also expanded diplomatic, economic and security ties with South China Sea countries like Vietnam, and demonstrated a general willingness to strengthen its ties with ASEAN. With that, India increased its presence in the South China Sea when its navy conducted bilateral exercises with various ASEAN member states, signalling to the world its stake in the region. The implication of which is that India’s engagement in the Indo-Pacific is partially driven by its concerns regarding China’s newfound status.

Given the current state of U.S.-China relations, it would seem logical that the U.S. would welcome the inclusion of India to contain China, manifested in the minilateral arrangements such as the Quadrilateral Security Dialogue (QUAD). Yet, scholar Rory Medcalf rebuffs claims of containment and exclusion. Rather than excluding China, the Indo-Pacific recognizes that China, like India, would play a major role in the region and instead legitimizes their security roles. However, there is no doubt that including India would dilute China’s influence and relative weight in the region.

Indeed, the inclusion of India does not translate into the enlargement of the U.S. containment camp. For one, India lies outside of the U.S. alliance structure, and its non-alignment tradition means that India has maintained extensive ties with different countries and has avoided picking sides in the region. In fact, Professor Rajesh Rajagopalan argues that India pursues an evasive balancing Indo-Pacific strategy, which is a combined effort to balance and reassure Beijing. Rather than seeing the Indo-Pacific through the lens of containing China, Modi’s speech in the 2018 Shangri-La Dialogue claims that India does not wish to see the Indo-Pacific as directed against anyone, and should not be a space for domination by vying powers.

India’s proactive Act East Policy is also reflective of the confluence of the Indian and Pacific Oceans. The global trade that passes through the Malacca Straits also passes through the vast Indian Ocean. From the Chinese and Japanese perspectives, their overwhelming dependence on the sea lines of communication (SLOC) for energy imports means that their economic security rests on the Indian Ocean as well, alongside their trade and naval access. China’s interest in the Indian Ocean is demonstrated by its String of Pearls strategy, a term that was never used in official Chinese lexicon, but is widely believed in American and Indian circles. The enlargement of the People’s Liberation Army Navy (PLAN) means that its presence in the Indian Ocean will continue to become more frequent, including counter-piracy missions in the Gulf of Aden and port visits to surrounding countries. More recently, China has been accused of using infrastructure investments to acquire port facilities in countries surrounding India, with the Pakistani Gwadar Port and the Sri Lankan Hambantota Port being the more controversial and high-profile examples.

As evident, the confluence of the Indian and Pacific Oceans is a result of a growing and increasingly proactive India, but also a result of China looking westward to the Indian Ocean. In that sense, as scholar Priya Chacko argues, China and India are the most important drivers of the emergent Indo-Pacific. The region also highlights the economic-security nexus, as maritime trade routes become interlinked with energy security and naval access.

 Contending world views – FOIP and the BRI

The second way the “Indo-Pacificization” of Asia is manifested is seen in the emergence of contending visions for regional order building. The Indo-Pacific construct forms the basis for the continued relevance of the U.S. in the regional order. The Cold War and the unipolar moment that entrenched the Asian security architecture still exist today, however, the challenges that emerged in US-China strategic competition mean that the U.S. would have to offer more to legitimize its interests in the Indo-Pacific. That came in the form of the Free and Open Indo-Pacific (FOIP), which is a strategy derived from Japan’s 2016 FOIP concept. At its core, FOIP is a status-quo-oriented strategy that promotes the rule of law, economic prosperity, connectivity in sea lanes, and peace and stability. However, many regional actors have published their own interpretation of FOIP with small though important nuances that reveal the different ways the Indo-Pacific is conceptualized.

For example, Japan’s FOIP strategy has a greater emphasis on connectivity in the form of quality infrastructure investments, such as the economic corridors that would connect the Indian and Pacific Oceans through mainland Southeast Asia. Japan’s FOIP also places significant attention on the growth potential of East Africa, again through nation-building assistance and infrastructure investments. Investment and development have strategic undertones as well, as China invests in the same regions for geopolitical influence.

In contrast, the U.S. FOIP has a greater emphasis on its security alliances and partnerships, with a greater strategic weight given to its traditional allies like Japan and Australia, as well as fostering closer relationships with India and ASEAN. Furthermore, the 2022 U.S. report explicitly calls out China for its coercive behavior and accuses it of possessing hegemonic ambitions. Medcalf argues that the U.S. Indo-Pacific strategy sets the stage for a more fully fledged strategic competition with China. However, this is also a contestation of visions for regional order building, which is evident when considering China’s vision – the BRI.

China has refrained from using the term “Indo-Pacific” as they believe it is a ploy by the U.S. to contain its rise. This may create the impression that China does not have an Indo-Pacific strategy, yet it does exist – the BRI is China’s Indo-Pacific strategy. The global infrastructure development strategy, enshrined in China’s constitution, became the centrepiece of Chinese foreign policy. Although economic in nature, the project does have geopolitical implications. Professor Li Mingjiang posits that the BRI would transform China’s security policy to protect its overseas investments. While scholar Wei Ling, taking a more constructivist international relations approach, argues that the BRI would advance Chinese norms and values like non-interference. This suggests that the BRI is a means for Chinese power projection, both materially and normatively.

Furthermore, China’s investments are present from the Solomon Islands to Pakistan, which strongly indicates its Indo-Pacific geographic scope. In fact, scholars have pointed out that the BRI is just the “Indo-Pacific with Chinese characteristics.” Economics and security are intertwined in the Indo-Pacific which has significant diplomatic and normative repercussions. Given its comprehensive nature, the BRI may be more accurately labelled as a vision for regional order building. Together with FOIP, these regional orders go beyond traditional security and into prosperity and values of social progression. The Indo-Pacific construct plays a critical role in these visions, in the sense that it interlinks the fates of the two oceans and provides the framework for countries to understand the economic-security-diplomatic connection.

Summary

The Indo-Pacific as we know it today inherited many attributes from the preceding Asia-Pacific. It remains a fact that the region is one of economic growth and cooperation, however, with greater strategic elements infused into it. Perhaps the biggest and most significant difference between the two regional constructs is the latter’s inclusion of India and the Indian Ocean. The country has demonstrated a willingness and capacity to engage in the region, both economically and strategically, and both bilaterally and multilaterally. The Indo-Pacific is not only India looking eastward, but also China looking westward, as it realizes that its fate and fortunes extend beyond the Malacca Straits and into the Indian Ocean. The result of which is the emergence of regional ordering visions like FOIP and BRI to make sense of this super-region.

geopoliticalmonitor.com

Η Τουρκία είναι ο πονοκέφαλος που το ΝΑΤΟ χρειάζεται.

2

 

Παρά τις διαφωνίες, η Άγκυρα και η Δύση είναι δεσμευμένες σε έναν γάμο αμοιβαίου συμφέροντος.

Ο ηγέτης της Τουρκίας, Ρετζεπ Ταγιπ Ερντογαν, ακόμη συνομιλεί τακτικά με τον Βλαντίμιρ Πούτιν | Adem Altan/AFP via Getty Images

Της Lili Bayer στο POLITICO

3 Απριλίου, 2023 5:01 π.μ.

Η Τουρκία μπορεί να επέτρεψε τελικά στη Φινλανδία να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ, αλλά παραμένει αμετακίνητη – ακόμη – για τη Σουηδία. Και το ΝΑΤΟ πρέπει απλά να το ανεχτεί.

Το ανυποχώρητο μπλοκάρισμα είναι η τελευταία από μια σειρά τουρκικές ενέργειες που έχουν προκαλέσει δυσφορία και εκνευρισμό στη στρατιωτική συμμαχία. Το 2017, η Τουρκία κατά τρόπο αμφιλεγόμενο αποφάσισε να αγοράσει ένα ρωσικό πυραυλικό σύστημα. Έχει επανειλημμένα επιτεθεί εναντίον των κουρδικών πολιτοφυλακών στη Συρία, ακριβώς αυτών που υποστηρίζουν οι ΗΠΑ. Έως και σήμερα, ο Τούρκος ηγέτης, Ρετζεπ Ταγιπ Ερντογαν, συνομιλεί τακτικά με τον Βλαντίμιρ Πούτιν. Και, ως αργά την περασμένη Πέμπτη, η Τουρκία επίσης μπλοκάριζε την ένταξη της Φινλανδίας στο ΝΑΤΟ επί μήνες, και ενώ πόλεμος μαινόταν παραδίπλα.

Ιδιωτικώς, ορισμένοι αξιωματούχοι θυμώνουν με την παρελκυστική προσέγγιση της Τουρκίας, με τις διεθνείς πολιτικές της που εμπλέκουν τη Ρωσία και με τη δημοκρατική της διολίσθηση. Σε μια συμβολική κίνηση, ο Λευκός Οίκος δεν προσκάλεσε Τούρκους επίσημους στη Διάσκεψη για τη Δημοκρατία (Summit for Democracy) που διοργάνωσε. Και μερικοί παρατηρητές ανοιχτά αναρωτιούνται πώς μπορεί η Τουρκία, μέλος του ΝΑΤΟ από το 1952, ακόμη να χωρά στο δυτικό αμυντικό κλαμπ.

Ωστόσο, οι αξιωματούχοι του ΝΑΤΟ και οι σύμμαχοι δεν έχουν φανερώσει την παραμικρή διάθεση να εμπλακούν στο θέμα. Επιμένουν ότι το ΝΑΤΟ και η Τουρκία δεσμεύονται σε μια σχέση που εξυπηρετεί και τους δυο – και οι σύμμαχοι, όπως έχουν κάνει επί πολλά έτη, απλά πρέπει να βρουν έναν τρόπο να την κάνουν να λειτουργεί. Η Τουρκία, σημειώνουν, φέρνει στο τραπέζι τον δεύτερο μεγαλύτερο στρατό του ΝΑΤΟ. Συνεισφέρει ενεργά σε αποστολές και επιχειρήσεις του ΝΑΤΟ – κάτι όχι δεδομένο για όλα τα μέλη. Και κυρίως, κάθεται σε ένα εξαίρετο γεωπολιτικό οικόπεδο ανάμεσα στον Εύξεινο Πόντο και τη Μεσόγειο, ελέγχοντας το πέρασμα ανάμεσά τους. Οι διασυνδέσεις της Τουρκίας με τη Ρωσία θα μπορούσαν ακόμα και να την κάνουν έναν χρήσιμο συνομιλητή σε πιθανές ειρηνευτικές συνομιλίες με την Ουκρανία.

«Η Τουρκία είναι ένας σημαντικός σύμμαχος στο ΝΑΤΟ – και για πολλούς λόγους» δήλωσε ο Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ, Γενς Στόλτενμπεργκ σε μια συνέντευξη στο POLITICO, τσεκάροντας τους λόγους στη λίστα του: γεωγραφική θέση, καταπολέμηση του Ισλαμικού Κράτους, υποστήριξη της Ουκρανίας, ροή σιτηρών στον κόσμο. «Έκλεισαν τα στενά του Βοσπόρου στα πολεμικά πλοία», προσέθεσε, «κάτι που περιόρισε τις δυνατότητες της Ρωσίας να ενισχύσει την παρουσία της στον Εύξεινο Πόντο και γύρω από την Κριμαία».

Το ΝΑΤΟ, με άλλα λόγια, χρειάζεται την Τουρκία, ακόμη και αν είναι ένας πονοκέφαλος ή οτιδήποτε άλλο. Και είναι πρόθυμο να κάνει συμβιβασμούς και να υποβαθμίσει διαφωνίες για να την κρατήσει εντός, κάτι που αποτυπώνει την αξία που προσδίδει η συμμαχία στην αρμονία εν μέσω αποσταθεροποίησης του πλανήτη. Και η Τουρκία, από το μέρος της, επίσης επιθυμεί να παραμείνει εντός, ακόμη και αν τακτικά συμπεριφέρεται ασυνεπώς ή αλλοπρόσαλλα. Χρειάζεται τις διαβεβαιώσεις ασφαλείας του ΝΑΤΟ, καθώς διαβλέπει απειλές από χώρες όπως το Ιράν, ακόμη και η Ρωσία.

¨Η Τουρκία παρέχει ένα μαξιλάρι ασφαλείας στο ΝΑΤΟ», λέει ο Σιναν Ουλγκεν, σημαντικός συνεργάτης του Carnegie Europe. «Και σίγουρα, το ΝΑΤΟ παρέχει μια ομπρέλα ασφαλείας στην Τουρκία». Ένας ευρωπαίος διπλωμάτης ήταν ακόμη πιο ευθύς: «Φυσικά η Τουρκία χρειάζεται το ΝΑΤΟ», είπε. Αλλά πρόσθεσε ότι επίσης είναι «ο ελέφαντας στο δωμάτιο».

Οι ασκήσεις ισορροπίας της Άγκυρας

Η εξωτερική πολιτική της Τουρκίας τη διαχωρίζει από τους περισσότερους συμμάχους του ΝΑΤΟ. Η χώρα έχει καταδικάσει τη ρωσική εισβολή και παρείχε βοήθεια στην Ουκρανία, αλλά επίσης αρνείται τις κυρώσεις στις επιχειρήσεις που κάνουν εφικτό τον πόλεμο της Μόσχας. Και από την έναρξη του πολέμου, ο Ερντογαν έχει συναντηθεί με τον Πούτιν πολλές φορές – επιπλέον των τακτικών τηλεφωνικών επικοινωνιών τους. Ακόμη και κατηγόρησε τη Δύση ότι προκαλεί τη Ρωσία.

Οι διασυνδέσεις της Τουρκίας με τη Ρωσία θα μπορούσαν ακόμη και να την κάνουν έναν χρήσιμο συνομιλητή σε πιθανές ειρηνευτικές συνομιλίες με την Ουκρανία | Anastasia Vlasova/Getty Images

Η χώρα «έχει υιοθετήσει μια προσέγγιση που εξισορροπεί τα πάντα με τόσο πραγματισμό, για να μεγιστοποιήσει τα δικά της συμφέροντα», λέει ένας άλλος υψηλόβαθμος ευρωπαίος διπλωμάτης, ο οποίος, όπως και άλλοι διπλωμάτες, μίλησε υπό τον όρο την ανωνυμίας, συζητώντας την εσωτερική δυναμική της συμμαχίας.

Οι Τούρκοι επίσημοι, όμως βλέπουν τη χώρα τους ως παράγοντα διευκόλυνσης. Στα μάτια τους, η Τουρκία είναι ένας σύμμαχος στο ΝΑΤΟ που μπορεί να αναλάβει γεφυροποιητικούς ρόλους που οι δυτικές πρωτεύουσες δυσκολεύονται να παίξουν. «Παρά τις ισχυρές διαφωνίες μας σε συγκεκριμένα θέματα, όντως έχουμε ένα λειτουργικό κανάλι επικοινωνίας με τη Ρωσία» είπε ένας Τούρκος επίσημος, υπό τον όρο ανωνυμίας, καθώς δεν ήταν εξουσιοδοτημένος να μιλήσει δημοσίως. Η Τουρκία, σημείωσε ο επίσημος, βοήθησε να υπογραφεί η εύθραυστη συμφωνία μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας, που επιτρέπει στους αποκλεισμένους σωρούς αγροτικών προϊόντων να βρουν διέξοδο μέσω του Ευξείνου Πόντου. Η συμφωνία «απέτρεψε μια νέα επισιτιστική κρίση» τόνισε ο επίσημος, προσθέτοντας ότι η Τουρκία επίσης παίζει ενεργό ρόλο στις ανταλλαγές αιχμαλώτων μεταξύ των εμπόλεμων χωρών.

Ένας δεύτερος Τούρκος αξιωματούχος επέμεινε ότι «κανείς δεν μπορεί λογικά να ισχυριστεί ότι είμαστε ξεκομμένοι από τη συμμαχία, με οποιονδήποτε τρόπο» αλλά είπε ότι «υπάρχουν ορισμένοι σύμμαχοι που δεν αναγνωρίζουν  τις ευαισθησίες μας για ζωτικές και υπαρξιακές ανησυχίες ασφαλείας». Είτε κάποιος τη βλέπει ως παράγοντα παρεμπόδισης είτε ως παράγοντα διευκόλυνσης, η Τουρκία έχει καταφέρει να πετύχει στον ρόλο του ταραξία εντός του ΝΑΤΟ, έναν οργανισμό βασισμένο στην ομοφωνία, ακόμη και να κερδίσει παραχωρήσεις και επιρροή.

Το 2010, η συμμαχία ανέδειξε έναν Τούρκο κρατικό λειτουργό ως βοηθό του Γενικού Γραμματέα για θέματα αμυντικής πολιτικής και σχεδιασμού. Τα έγγραφα του ΝΑΤΟ επανειλημμένα υπογραμμίζουν την τρομοκρατική απειλή για τη συμμαχία – ένα νεύμα στις ανησυχίες της Άγκυρας. Οι περισσότεροι άλλοι σύμμαχοι «δεν θα ήθελαν να είναι απομονωμένοι, δεν θα ήθελαν να είναι τα κακά παιδιά», λέει ο Τζαίημι Ση, έναν πρώην υψηλόβαθμος αξιωματούχος του ΝΑΤΟ. Την Τουρκία όμως «δεν τη νοιάζει», πρόσθεσε – «δίνει στην Τουρκία τεράστιο πλεονέκτημα και τεράστια δύναμη».

Ο ελιγμός με τη Σουηδία

Η διάθεση της Άγκυρας να βαδίσει μόνη της είναι τώρα πλήρως ορατή καθώς κατακρατεί το αίτημα της Σουηδίας. Η οποία μαζί με τη Φινλανδία υπέβαλλαν αίτημα ένταξης στο ΝΑΤΟ τον Μάιο του 2022. Αλλά η Άγκυρα προβάλλει ανησυχίες για την υποστήριξη που οι δυο χώρες παρέχουν σε κουρδικές ομάδες και ζητά να αρθούν οι περιορισμοί εξαγωγής όπλων που της έχουν επιβάλλει.

Η Σουηδία και η Φινλανδία υπέβαλλαν αίτημα ένταξης στο ΝΑΤΟ τον Μάιο του 2022 | Johanna Geron/AFP via Getty Images

Τον Ιούνιο, οι τρεις χώρες υπέγραψαν μια συμφωνία που δέσμευε τη Φινλανδία και τη Σουηδία να αυστηροποιήσουν τους αντιτρομοκρατικούς τους νόμους, να διευθετήσουν τα τουρκικά αιτήματα έκδοσης κατηγορούμενων για τρομοκρατία και να λάβουν μέτρα εναντίον του Κουρδικού Εργατικού Κόμματος (ΡΚΚ), που πολεμά τις τουρκικές αρχές. Αλλά καθώς οι μήνες περνούσαν και οι επίσημοι του ΝΑΤΟ άρχισαν να επιμένουν ότι οι δυο χώρες υλοποίησαν το κομμάτι της συμφωνίας που τις αφορά, η Τουρκία δεν ενέδωσε, επιμένοντας ότι η πρόοδος ήταν ανεπαρκής.

Ειδικοί λένε ότι η καθυστέρηση συνδέεται εν μέρει με την εσωτερική πολιτική – η Τουρκία διεξάγει εκλογές τον Μάιο και οι εντάσεις με τη Στοκχόλμη κλιμακώθηκαν μετά το κάψιμο του Κορανίου σε μια διαδήλωση το περασμένο έτος. Η Τουρκία, προσέθεσαν, επίσης πιθανότατα προσπαθεί να πιέσει τις ΗΠΑ σε θέματα όπως το μπλοκάρισμα της αγοράς μαχητικών αεροπλάνων F-16. Νωρίτερα αυτόν τον μήνα, ο Ερντογαν επιτέλους είπε ότι η χώρα του θα προχωρούσε στην επικύρωση του αιτήματος της Φινλανδίας – αφήνοντας πίσω τη Σουηδία, τουλάχιστον προς το παρόν.

«Η τουρκική ιδέα διαχωρισμού των υποψηφιοτήτων και έγκρισης της φινλανδικής ήταν πολύ ευφυής» λέει η Ασλι Αϊντιντασμπας, επισκέπτρια στο Ινστιτούτο Μπρούκινγκς, που εξειδικεύεται στην τουρκική εσωτερική και εξωτερική πολιτική. «Θεωρώ ότι βοήθησε τρομερά την Τουρκία να πείσει ότι η αντίθεσή της στη Σουηδία δεν οφείλεται σε επιθυμία της Ρωσίας, αλλά έχει να κάνει με τα δικά της, τουρκικά συμφέροντα και επιδιώξεις.» Είναι διάχυτη η αντίληψη εντός του ΝΑΤΟ ότι το τουρκικό κοινοβούλιο θα μπορούσε να επικυρώσει την ένταξη της Σουηδίας μετά τις τουρκικές εκλογές. Η Άγκυρα, λένε δυτικοί αξιωματούχοι και ειδικοί, δεν έχει συμφέρον να σέρνει τα πόδια της για πάντα. Και η Ουγγαρία – που επίσης ακόμη δεν την έχει επικυρώσει– δεν μοιάζει πιθανό να τη μπλοκάρει μόνη της.

Δημοσίως, αξιωματούχοι του ΝΑΤΟ επέμειναν επί μήνες ότι η Τουρκία έχει νόμιμες ανησυχίες αλλά ότι η Σουηδία και η Φινλανδία έχουν ολοκληρώσει όσα τους αναλογούσαν και δικαιούνται αποδοχή. Ιδιωτικώς, όμως, ορισμένοι έχουν εκφράσει δυσφορία – και όχι μόνο εναντίον της τουρκικής ηγεσίας. «Η πολιτική κατευνασμού (του Στόλτενμπεργκ) έχει αποτύχει», λέει ένας ευρωπαίος διπλωμάτης. Αλλά ο ηγέτης του ΝΑΤΟ επιμένει ότι η συμμαχία πρέπει να λάβει τις τουρκικές ανησυχίες σοβαρά και ακόμη ελπίζει ότι η Σουηδία θα μπορούσε να γίνει μέλος μετά τις προγραμματισμένες τουρκικές εκλογές του Μαΐου και πριν την ετήσια σύνοδο της συμμαχίας την 11η Ιουλίου.

Οι Τούρκοι αξιωματούχοι, στο μεταξύ, λένε ότι η ιστορία δείχνει πως πάντα υποστήριζαν τη διεύρυνση του ΝΑΤΟ. «Τη στιγμή που θα δούμε ότι η Σουηδία έχει εκπληρώσει τις δεσμεύσεις της» είπε ένας εξ αυτών, «θα ξεκινήσουμε τη διαδικασία επικύρωσης όπως κάναμε με τη Φινλανδία». Και υπάρχει η αίσθηση ότι παρά τις τύψεις για τη συμπεριφορά της Άγκυρας, η αντικομφορμιστική εξωτερική της πολιτική μπορεί να φανεί χρήσιμη στην πορεία. Ειρηνευτικές συνομιλίες στην Ουκρανία «δεν είναι στο τραπέζι αυτή τη στιγμή», λέει ο Ση, ο πρώην νατοϊκός αξιωματούχος. «Αλλά ξέρετε, όταν έρθουν, ποιος θα παίξει τον μεσολαβητή; Θα είναι η Κίνα ή η Τουρκία; Στοιχηματίζω στην Τουρκία».

Πηγή: https://www.politico.eu/article/turkey-nato-sweden-finland-is-the-headache-nato-needs/

Επιμέλεια: Παναγιώτης Τσαλουχίδης

 

 

 

Η συνάντηση Ζαχαριάδη-Στάλιν στην Κριμαία τον Απρίλιο του 1946

3

του Βασίλειου Κόντη, Ομότιμου Καθηγητή Ιστορίας ΑΠΘ

Φωτογραφία: Ζαχαριάδης-Στάλιν

Το τελευταίο βιβλίο του καθηγητή κ. Μαραντζίδη “Στη Σκιά του Στάλιν” επανάφερε στο προσκήνιο ένα επίμαχο ερώτημα των μελετητών που ασχολούνται με την ιστορία του Ελληνικού Εμφυλίου: Εάν η έναρξη του ένοπλου αγώνα από το ΚΚΕ που οδήγησε στο ξέσπασμα του εμφυλίου πολέμου υπαγορεύτηκε από την ΕΣΣΔ ή αποτέλεσε προσωπική επιλογή του Ζαχαριάδη. Το ερώτημα συνδέεται άμεσα με το τι ειπώθηκε στην συνάντηση Ζαχαριάδη-Στάλιν στην Κριμαία τον Απρίλιο του 1946.

Ο Ζαχαριάδης, στις 5 Φεβρουαρίου του 1946, μία εβδομάδα πριν συγκαλέσει τη 2η ολομέλεια της Κ.Ε. του ΚΚΕ, θεώρησε απαραίτητο να ρωτήσει τη Μόσχα εάν θα έπρεπε να αρχίσει έναν ένοπλο αγώνα ή να πάρει μέρος στις εκλογές. Η απάντηση ήρθε στις 8 Φεβρουαρίου με την Μόσχα να  συμβουλεύει να μην ακολουθήσουν τον δρόμο που θα οδηγούσε στην ένοπλη εξέγερση, αλλά να συμμετάσχουν στις εκλογές.

Βέβαια, ο Ζαχαριάδης δεν έκανε ούτε το ένα ούτε το άλλο, αλλά ακολούθησε τον τρίτο δρόμο, όπως εξήγησε στις 6 Μαΐου 1946 στον Rodionov, Σοβιετικό πρέσβη στην Αθήνα, δηλαδή το μποϊκοτάζ των εκλογών και το σταδιακό πέρασμα στον ένοπλο αγώνα.

Οι εκτιμήσεις του Ζαχαριάδη για την ύπαρξη επαναστατικών συνθηκών επικράτησαν στη 2η Ολομέλεια, σε βάρος των απόψεων για μια ειρηνική δημοκρατική πορεία προς την εξουσία. Έτσι, η αποχή από τις εκλογές, παρά την αντίθετη συμβουλή της Σοβιετικής Ένωσης, ήταν φυσική συνέπεια των γεγονότων, επιτάχυνε την πορεία προς την ένοπλη σύγκρουση και την έκανε αναπόφευκτη.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το ΚΚΕ θα προτιμούσε να πάρει την εξουσία με μια ομαλή εσωτερική δημοκρατική εξέλιξη. Με την τρομοκρατία όμως που επικρατούσε είναι αμφίβολο αν μια τέτοια εξέλιξη ήταν εφικτή.

Το ΚΚΕ δεν είχε άλλη δυνατότητα επιλογής, έπρεπε ή να συμβιβαστεί, όπως το ιταλικό και το γαλλικό Κ.Κ., ή να προχωρήσει στον ένοπλο αγώνα.

Τίτο-Στάλιν

Παρόλο που, με την απόφαση της 2nς Ολομέλειας, το ΚΚΕ προσανατολιζόταν προς την ένοπλη αναμέτρηση, η ηγεσία του δεν ήθελε να προχωρήσει σε συγκεκριμένο σχέδιο προετοιμασίας, προτού εξασφαλίσει τη συμπαράσταση κυρίως της ΕΣΣΔ και των γειτονικών κομμουνιστικών κρατών. Ο Ζαχαριάδης δεν ήθελε να επαναληφθεί το λάθος του Δεκεμβρίου του 1944, γιατί πίστευε ότι χωρίς εξωτερική βοήθεια κάθε ένοπλη αναμέτρηση θα κατέληγε σε αποτυχία. Έτσι, την άνοιξη του 1946, ο Ζαχαριάδης, επιστρέφοντας από το συνέδριο του τσεχικού κόμματος στην Πράγα, συναντήθηκε με τον Τίτο στο Βελιγράδι και με τον Στάλιν στην Κριμαία, ακριβώς για να ζητήσει υλική και ηθική υποστήριξη.

Σχετικά με το πρώτο ταξίδι του Ζαχαριάδη στο εξωτερικό με αφορμή το συνέδριο του Κ.Κ. Τσεχοσλοβακίας στα τέλη Μαρτίου 1946 πρέπει να ειπωθεί ότι ο ηγέτης του ΚΚΕ από τη Θεσσαλονίκη πέρασε στη Γιουγκοσλαβία, στις 25 Μαρτίου έφτασε στο Βελιγράδι και δύο μέρες αργότερα φθάνει στην Πράγα όπου και συναντά τον Κλέμεντ Γκόντβαλντ, τον ηγέτη του κομμουνιστικού κόμματος της Τσεχοσλοβακίας, στον οποίο δηλώνει ότι όπως εξελίσσεται η κατάσταση στην Ελλάδα, γίνεται αναπόφευκτη η ένοπλη αναμέτρηση. Το ΚΚΕ έχει τις δυνατότητες να λύσει υπέρ αυτού μια τέτοια αναμέτρηση, υπολογίζοντας και στην αναγκαία βοήθεια των φίλων του εξωτερικού. Ο Γκόντβαλντ δεν έδειξε ιδιαίτερη χαρά, αλλά συμφώνησε μ’ αυτά και είπε ότι σε μια τέτοια περίπτωση το ΚΚΕ μπορεί να είναι βέβαιο για τη συνδρομή της Τσεχοσλοβακίας, κυρίως με βαρύ οπλισμό και οικονομική βοήθεια.

Ακολούθησε συνάντηση του Ζαχαριάδη με τον Τίτο στο Βελιγράδι. Ο Ζαχαριάδης είπε το ίδιο που είπε και στον Γκόντβαλντ. Ο Τίτο το δέχθηκε αυτό με μεγάλο ενθουσιασμό και είπε: «Τραβάτε και εμείς είμαστε κοντά σε σας με ό,τι χρειαστεί». Όμως, συμβούλευσε ο Τίτο, ότι «για τέτοια ζητήματα έπρεπε απαραίτητα να συζητήσετε και με τον Στάλιν προτού καταλήξετε οριστικά».

Αμέσως μετά έγινε η σχετική συνεννόηση και ο Ζαχαριάδης με αεροπλάνο πήγε στην Κριμαία όπου συναντήθηκε με τον Στάλιν. Ο Ζαχαριάδης εξέθεσε την άποψη του ΚΚΕ και τα των συζητήσεών του με τον Γκόντβαλντ και τον Τίτο.

Ο Στάλιν έδωσε τη συγκατάθεσή του και είπε: «Τώρα πήγαινε πάλι στον Τίτο και τακτοποιήστε μαζί του όλα τα σχετικά». Ο Ζαχαριάδης επέστρεψε στο Βελιγράδι και αυτή τη φορά είχαν αλλεπάλληλες συναντήσεις και πολύωρες συζητήσεις.

Μάρκος Βαφειάδης

Η παραπάνω εκδοχή όλων των συναντήσεων αυτών προέρχεται από το προσωπικό αρχείο του Αλέκου Παπαπαναγιώτου, όπου περιέχεται μια συνομιλία του ιδίου με τον Μάρκο Βαφειάδη τον Σεπτέμβρη 1978. Ο Θόδωρος (Αλέκος) Παπαπαναγιώτου ήταν στο επάγγελμα δάσκαλος, αγωνιστής της Εθνικής Αντίστασης και του ΔΣE. Υπήρξε ο άνθρωπος ο οποίος περισσότερο από κάθε άλλον συντέλεσε, από το 1959, μέσα από πολλές αντιξοότητες και δυσκολίες, στην οργάνωση του αρχείου του ενιαίου ΚΚΕ που βρισκόταν στην Ρουμανία μαζί με τον Νίκο Κέντρο.

Ο Αλέκος προσπαθεί να εξηγήσει το κενό στις δημόσιες εμφανίσεις του Ζαχαριάδη από την 1 Απριλίου του 1946 και τις συνεντεύξεις που έδωσε σε δημοσιογράφους στο Βελιγράδι μέχρι και την επιστροφή του και την δημόσια εμφάνισή του στην συγκέντρωση στο Κρατικό Θέατρο στις 9 Απριλίου στην Θεσσαλονίκη. Στην συνομιλία του με τον Μάρκο, ο Αλέκος έθεσε την ρητορική ερώτηση τί έγινε σ’ αυτό το διάστημα από την πρώτη ως την 9 του Απρίλη.

«Φυσικά ξέρουμε τι έγινε, αλλά δυστυχώς τα σχετικά αυθεντικά κείμενα πέρασαν στα χέρια του άλλου ΚΚΕ [Εξωτερικού] και δεν πρόκειται βέβαια ποτέ να δουν το φως.»

Από την παραπάνω συνομιλία Αλέκου-Μάρκου προκύπτει πως ο Αλέκος γνώριζε για τα ταξίδια του Ζαχαριάδη σε Βελιγράδι και Κριμαία τον Απρίλιο του 1946 αλλά δεν ήταν σε θέση να γνωρίζει επακριβώς το περιεχόμενο της συνομιλίας Ζαχαριάδη-Στάλιν. Πρέπει επίσης να επισημανθεί πως ο Μάρκος παρέμεινε επιφυλακτικός στο αν η συνάντηση αυτή έγινε στην πραγματικότητα. Οι Γρηγόρης Φαράκος και Φίλιππος Ηλιού επίσης είχαν αναφερθεί στην συνάντηση αυτή, δίνοντας την δική τους εκδοχή για το τί ειπώθηκε χωρίς να έχουν χρησιμοποιήσει ή να έχουν βρει τα πρακτικά.

Ο μοναδικός τρόπος ώστε να λάμψει η αλήθεια θα ήταν να δημοσιοποιούνταν τα σχετικά έγγραφα που επικαλείται ο Αλέκος από τα αρχεία του ΚΚΕ ή όπως είχε προτείνει ο ίδιος να αναζητηθούν στα αρχεία του Κ.Κ. Γιουγκοσλαβίας.

Αυτό που είναι αδιαμφισβήτητο είναι η συνεργασία του ΚΚΕ με τα κομμουνιστικά κόμματα της Αλβανίας, Γιουγκοσλαβίας, Βουλγαρίας, Ρουμανίας, Πολωνίας και Τσεχοσλοβακίας. Επίσης γνωστή είναι και η βοήθεια σε πολεμικό υλικό που λάμβαναν οι Έλληνες κομμουνιστές μέσω των παραπάνω χωρών. Θα ήταν αφελές να πιστεύαμε πως η αποστολή πολεμικού υλικού στην έκταση που φανερώνει το δημοσιευμένο αρχειακό υλικό από τις ανωτέρω χώρες προς το ΚΚΕ θα μπορούσε να συμβαίνει χωρίς την γνώση και την ρητή εντολή του Στάλιν.

Αναπάντητο ερώτημα παραμένει μέχρι σήμερα γιατί ο Στάλιν άλλαξε την πολιτική του το 1946 αναφορικά με την θέση της ΕΣΣΔ έναντι του ΚΚΕ: Ενώ μέχρι και τον Φεβρουάριο του 1946 ο Στάλιν ήταν αρνητικός στον ένοπλο αγώνα, όπως φαίνεται καθαρά και από την μηδενική υποστήριξή της ΕΣΣΔ στο ΚΚΕ στην διάρκεια των Δεκεμβριανών και την ρητή οδηγία να συμμετάσχει στις εκλογές του Μαρτίου του 1946, τον Απρίλιο του 1946 καλεί τον Ζαχαριάδη για να του δώσει οδηγίες για το πως θα πορευτεί σε ένοπλο αγώνα.

Η ξαφνική αυτή μεταστροφή με τα δεδομένα που έχουμε σήμερα δεν μπορεί να εξηγηθεί. Ο Στάλιν χρησιμοποίησε τον Ελληνικό Εμφύλιο για προπαγανδιστικούς λόγους ως αντίμετρο στις κατηγορίες των ΗΠΑ και Μεγάλης Βρετανίας για την πολιτική της Μόσχας στην Ανατολική Ευρώπη.

*Ολόκληρη η συνομιλία Αλέκου-Μάρκου καθώς και τα έγγραφα με το πολεμικό υλικό που λάμβανε το ΚΚΕ υπάρχουν δημοσιευμένα στο βιβλίο του Βασίλη Κόντη, «Σοσιαλιστικά Κράτη και ΚΚΕ στον Εμφύλιο», εκδόσεις Επίκεντρο, 2012. Ο Βασίλης Κόντης είναι ομότιμος καθηγητής Ιστορίας του Α.Π.Θ. και πρώην πρόεδρος του ΙΜΧΑ.