First there was the Chinese spy balloon. Now it’s a secret Chinese police station with “sinister” intentions. On Monday, the FBI unveiled three cases targeting alleged Chinese spy and intimidation efforts in the United States. The first involves the arrest of two men accused of operating an “illegal overseas police station” in Manhattan’s Chinatown on behalf of the Chinese government. Lu Jianwang and Chen Jinping, both U.S. citizens, were charged with using the facility to track and intimidate Chinese dissidents and pro-democracy activists in the United States. (The station itself, part of the Chinese Ministry of Public Security, closed last fall after individuals working there learned of the FBI’s investigation of the premises.)
The second case accuses 34 Chinese national police officers of working to silence dissidents in the United States. All 34 individuals are believed to be currently living in China, and none of them have been apprehended yet. According to the U.S. Justice Department, the accused are part of the 912 Special Project Working Group, which aims to positively influence public perception of China by having members pose as Americans on social media and post pro-Chinese Communist Party information. A few of the individuals were also accused of issuing death threats against Chinese dissidents and pro-democracy activists in the United States.
Finally, the third case builds on a December 2020 criminal complaint alleging that a China-based Zoom employee worked with the Ministry of Public Security to spy on Zoom meetings on topics China considers sensitive, including meetings commemorating the 1989 Tiananmen Square massacre.
Beijing has rejected the Justice Department’s claims, calling the FBI’s investigation “political manipulation” and a “slander and smear campaign.” These arrests and unsealed cases are just the latest in a series of federal prosecutions focused on stopping Chinese intimidation tactics in recent years. “This is a blatant violation of our national sovereignty,” said Michael Driscoll, who leads the FBI’s New York field office.
However, China has been waging a spy war for decades, one Washington failed to recognize before it was too late, historian Calder Walton argues in Foreign Policy. And arrests like these may not be enough to stem the tide. “Relax,” Walton writes, “it’s much worse than you think.”
Μέσα στο πλαίσιο της διαχρονικής πολιτικής αρπακτικού που ακολουθεί η σύγχρονη Τουρκία και ανεξάρτητα από ποια απόχρωση νεότουρκων, ισλαμιστών ή παντουρκιστών βρίσκεται κάθε φορά στην εξουσία, ο προσανατολισμός και οι στόχοι απέναντι στον Ελληνισμό δεν μεταβάλλονται.
Μπορεί έκτακτες ανάγκες να αναγκάζουν σε μερικά «βήματα πίσω» και σε άνετη αντικατάσταση καθημερινών ύβρεων και προκλήσεων με γλυκόλογα (δήθεν) φιλίας και συνεργασίας – όπως ακριβώς συμβαίνει μετά τους καταστροφικούς σεισμούς της 6ης Φεβρουαρίου 2023 και την εντεινόμενη κατάρρευση της τουρκικής οικονομίας.
Έτσι, και μετά τις επερχόμενες Εκλογές… αλατούρκα που έχουν εξαγγελθεί για τις 14 Μαΐου 2023, η μακροπρόθεσμη στρατηγική της Τουρκίας απέναντι στον Ελληνισμό ουδόλως θα μεταβληθεί.
Εάν, όπως είναι και το πιθανότερο, ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν ηττηθεί στις εκλογές, αλλά αρνηθεί να παραδώσει την εξουσία και αυτό-ανακηρυχθεί νικητής μέσω των διορισμένων και ελεγχόμενων μελών του Ανώτατου Εκλογικού Συμβουλίου (Yüksek Seçim Kurulu – YSK) το οποίο θα «νομιμοποιήσει» αναγκαστικά το νοθευμένο αποτέλεσμα που θα παρουσιάσει το παλάτι της Άγκυρας, μια περίοδος μεγάλης εσωτερικής αναστάτωσης μέσα στην Τουρκία είναι αναπόφευκτη.
Σε μια τέτοια περίπτωση, οι όποιες αντιδράσεις θα αντιμετωπιστούν με εντεινόμενη καταστολή και ακόμα μεγαλύτερο αυταρχισμό. Το καθεστώς ισλαμιστών, φασιστών και μαφίας, θα περιμένει υπομονετικά να κοπάσει η κρίση, πριν επανέλθει πλήρως στις γνωστές πολιτικές, αμέσως μόλις θεωρήσει ότι σταθεροποιήθηκε η εσωτερική κατάσταση.
Αλλά και στην πολύ λιγότερο πιθανή περίπτωση που το καθεστώς ισλαμιστών, φασιστών και τουρκικής μαφίας καταρρεύσει και την εξουσία καταλάβει η ενωμένη (στα λόγια) αντιπολίτευση, ο τουρκικός προσανατολισμός και οι στόχοι απέναντι στον Ελληνισμό δεν πρόκειται να αλλάξουν.
Ο Κύριος Κεμάλ που ηγείται των κομμάτων της αντιπολίτευσης, έχει δώσει τα διαπιστευτήρια του στο θέμα αυτό, πολλάκις κατά το παρελθόν:
Τον Δεκέμβριο του 2017 ισχυρίστηκε πως «18 νησιά είναι υπό κατάληψη από τους Έλληνες στρατιώτες» στο Haberturk (Ομίλου Ciner). Όταν μάλιστα ο τότε Έλληνας ΥΠΕΘΑ απάντησε «Μολών Λαβέ» επανήλθε με προκλητικότητα λέγοντας πως «Το 2019 θα έρθω στην εξουσία και θα τα πάρω, όπως πήρε ο Ετζεβίτ την Κύπρο», λες και κλέβει κότες από ανυποψίαστους αγρότες!
Τον Μάρτιο του 2018 η Εφημερίδα Sozcu (το δημοσιογραφικό όργανο του CHP) πολλαπλασίασε αυθαίρετα και κατά το δοκούν τον αριθμό των νησιών που δήθεν αμφισβητούνται, γράφοντας με πηχαίους τίτλους: «156 νησιά και βραχονησίδες που ανήκουν στην Τουρκία και η στρατιωτικοποίηση τους δεν είναι σωστή».
Τον Ιούνιο του 2018, σε ομιλία του προς την κοινοβουλευτική ομάδα του κόμματός του (CHP) ο Κύριος Κεμάλ αναρωτήθηκε δεικτικά: «Γιατί η κυβέρνηση δεν βγάζει άχνα για τα 16 κατεχόμενα νησιά του Αιγαίου;», αλλάζοντας σκοπίμως και συνεχώς τον αριθμό των ελληνικών νησιών και βραχονησίδων του Αιγαίου που δήθεν «βρίσκονται υπό κατάληψη», προκειμένου να διατηρείται μια νεφελώδης αοριστία.
Τον Ιανουάριο του 2020, σε συνέντευξη του στον τηλεοπτικό σταθμό Haber Global (Όμιλος Global Media), ο Κύριος Κεμάλ κατηγόρησε τον Ερντογάν για την απόφαση του να στείλει στρατό στην Λιβύη και προχώρησε σε ένα παραλήρημα ασυναρτησίας εναντίον της Ελλάδος, λέγοντας χαρακτηριστικά: «Υπάρχουν νησιά στο Αιγαίο, σωστά; Σύμφωνα με τη Συνθήκη της Λωζάνης, αυτά τα νησιά πρέπει να εκκαθαριστούν από όπλα. Καμία χώρα δεν έχει το δικαίωμα να διαθέτει ένοπλες δυνάμεις σε αυτά τα νησιά. Υπάρχουν Έλληνες στρατιώτες στα ελληνικά νησιά; Ναι. Τα νησιά, που μας ανήκουν, είναι υπό κατοχή; Ναι, είναι. Πού είναι ο εθνικός ήρωας; Πού είναι ο παγκόσμιος ηγέτης; Πού είναι αυτός ο άνθρωπος; Είναι ο μόνος άνθρωπος εξαιτίας του οποίου η Τουρκία θα απωλέσει τη Γαλάζια Πατρίδα».
Τον Ιούνιο του 2022 σχολιάζοντας το «θα ρθούμε μια νύχτα ξαφνικά» του Ερντογάν, ο Κύριος Κεμάλ κατηγόρησε τον Τούρκο πρόεδρο για ενδοτικότητα απέναντι στην Ελλάδα, υποστηρίζοντας πως «κάνει νταϊλίκια στην Ελλάδα», αλλά «για τα νησιά υπό κατοχή και δεν κάνει τίποτα».
Τον Σεπτέμβριο του 2022 ο Κύριος Κεμάλ απαξίωσε τις απειλές θα έρθουμε μια νύχτα ξαφνικά του Ρ. Τ. Ερντογάν προς την Ελλάδα λέγοντας: «Δεν είμαστε σαν κι αυτούς που λένε ότι θα έρθουν ξημερώματα. Τι έκανε όμως ο Ετζεβίτ; Ο στρατός έκανε την απόβαση κι εκείνος πήγε στο γραφείο του και ανακοίνωσε ότι βρισκόμαστε στην Κύπρο. Και τελείωσε. Τα νησιά είναι υπό κατοχή. Τώρα που η οικονομία είναι χάλια και ο κόσμος εξαθλιωμένος λένε συνέχεια ότι θα έρθουν μια νύχτα. Τι περιμένουν; Πρόσκληση; Αν έχουν το θάρρος και τη δύναμη ας πάνε!».
Βέβαια βολεύει τον Κύριο Κεμάλ να κοκορεύεται κάλπικα για δήθεν κατόρθωμα της απόβασης στην Κύπρο, αφού είναι βέβαιο πως ο ίδιος γνωρίζει πολύ καλά πως χωρίς την μεγάλη και καταλυτική υποστήριξη των Βρετανών, των Αμερικανών και κάποιων ακόμα, δεν μπορούσαν όχι απόβαση στην Κύπρο να κάνουν, αλλά ούτε μέχρι την τουαλέτα του σπιτιού τους να πάνε!
Είτε λοιπόν παραμείνει με το έτσι θέλω στην τουρκική εξουσία ο Ρ. Τ. Ερντογάν, είτε ο Κύριος Κεμάλ καταφέρει το εξαιρετικά απίθανο γκρέμισμα του καθεστώτος ισλαμιστών, φασιστών και μαφίας που ελέγχει την τουρκική εξουσία, οι ελληνοτουρκικές σχέσεις αργά ή γρήγορα θα επανέλθουν στα επίπεδα όξυνσης της περιόδου Μαρτίου 2020 – Ιανουαρίου 2023.
Τούτο διότι προκειμένου οι σχέσεις Ελλάδος και Κύπρου με την Τουρκία να έχουν πραγματική και ουσιαστική βάση μακροπρόθεσμης βελτίωσης, θα πρέπει να γίνουν κάποια βήματα τα οποία, με δεδομένη την διαχρονική πολιτική αρπακτικού που εφαρμόζει η Τουρκική Δημοκρατία από την ίδρυση της μέχρι σήμερα, δεν θέλουν ή δεν μπορούν να εφαρμόσουν ούτε ο Ρ. Τ. Ερντογάν, ούτε ο Κύριος Κεμάλ. Μερικά μόνο από τα απαραίτητα αυτά πρέπει έχουν ως εξής:
Η Τουρκία να προσυπογράψει την Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας την οποία έχουν υπογράψει οι περισσότερες χώρες του κόσμου και την οποία η Τουρκία ήδη εφαρμόζει στα θαλάσσια σύνορα της τόσο στην Μαύρη θάλασσα όσο και στην Μεσόγειο.
Η Τουρκία να άρει το casus belli εναντίον της Ελλάδος, το οποίο συντηρεί από το έτος 1995 σαν ένας διεθνής προαγωγός, εναντίον του καταστατικού χάρτη των Ηνωμένων Εθνών και κάθε νομικής έννοιας καλής γειτονίας.
Η Τουρκία να διακηρύξει πανηγυρικά τον πλήρη σεβασμό της στα άρθρα 6, 12 και 16 της Συνθήκης της Λωζάνης, σύμφωνα με τα οποία επιδικάστηκαν στην Τουρκία νησιά, νησίδες, βραχονησίδες που βρίσκονται εντός3 μιλίων από τα τουρκικά παράλια καθώς και τα νησιά Ίμβρος και Τένεδος. Ότι απέχει πέραν της απόστασης αυτής, ρητά δεν ανήκει στην Τουρκία ούτε δικαιούται να έχει οποιοδήποτε λόγο.
Η Τουρκία να αναγνωρίσει την Κυπριακή Δημοκρατία, όπως υποχρεούται κατά τα συμφωνηθέντα στο Πρόσθετο Πρωτόκολλο της Συμφωνίας Σύνδεσης μεταξύ της Ευρωπαϊκής Κοινότητας και των κρατών μελών της, τερματίζοντας την αδιέξοδη πολιτική της Τουρκικής Δημοκρατίας να μην αναγνωρίζει μια χώρα που αναγνωρίζουν όλες σχεδόν οι χώρες του κόσμου και να αναγνωρίζει μόνη αυτή, ένα μόρφωμα αχυράνθρωπων που δεν αναγνωρίζεται από καμιά άλλη χώρα του κόσμου.
Η Τουρκία να αποσύρει τον στρατό κατοχής και τους εποίκους που εγκατέστησε στα εδάφη της Κυπριακής Δημοκρατίας, να τιμήσει την υπογραφή της σαν εγγυητής και όχι σαν κατακτητής του μαρτυρικού νησιού και να μην παρεμβάλλεται με φτηνά νταηλίκια στην αξιοποίηση των ενεργειακών πόρων της Κύπρου, υπέρ όλων ανεξαιρέτως των κατοίκων της, χριστιανών ή μουσουλμάνων και με πλήρη εφαρμογή του κοινοτικού κεκτημένου.
Η Τουρκία να πάψει επιτέλους να απαιτεί από άλλους, όσα η ίδια περιφρονεί. Να πάψει να επικαλείται επιλεκτικά ότι νομίζει πως την βολεύει από την Συνθήκη της Λωζάνης ή άλλες Διεθνής Συνθήκες ενώ η ίδια τις κατά-εξευτελίζει διαχρονικά – ακόμα και σήμερα!
Σ Υ Μ Π Ε Ρ Α Σ Μ Α Τ Α: Κάποτε οι ηγέτες της σύγχρονης Τουρκίας θα πρέπει να αντιληφθούν ότι ο κόσμος έχει αλλάξει και πως οι φαντασιώσεις ανασύστασης νέο-οθωμανικής αυτοκρατορίας μέσα στον 21ο αιώνα θυμίζουν την παροιμία «Ότι είχε η γριά στο νου της, το έβλεπε και στο όνειρό της». Ταυτόχρονα, κατατάσσουν την Τουρκία μεταξύ των πλέον αναξιόπιστων χωρών του κόσμου, παρά την πολύ σημαντική γεωστρατηγική της θέση.
Αντίθετα, η σημερινή Τουρκία κάλλιστα θα μπορούσε να έχει μια περίοπτη θέση στις σύγχρονες δημοκρατίες σαν μια ειρηνική χώρα, εφ΄ όσον λειτουργήσει με σεβασμό απέναντι στο Διεθνές Δίκαιο, στα ατομικά δικαιώματα, στον διαχωρισμό των εξουσιών και κυρίως την ανεξαρτησία της δικαιοσύνης, την χρηστή διαχείριση και την λαϊκή κυριαρχία.
Καλό θα είναι οι πολιτικοί της Τουρκίας –και ιδιαίτερα ο Κύριος Κεμάλ– όλα αυτά να τα θυμούνται, αντιλαμβανόμενοι ότι οι εποχές που ο Ετσεβίτ έκανε «κατορθώματα» με τις πλάτες αυτών που σήμερα η Τουρκία θεωρεί «εχθρούς», πέρασαν ανεπιστρεπτί.
Καλό θα είναι, εάν και εφ΄ όσον ο Κύριος Κεμάλ καταφέρει το εξαιρετικά απίθανο γκρέμισμα του καθεστώτος ισλαμιστών, φασιστών και μαφίας που ελέγχει την τουρκική εξουσία, να ασχοληθεί με τα προβλήματα μιας Τουρκίας που, όπως ο ίδιος είπε, (12 Δεκεμβρίου 2022) έχει μετατραπεί σε ένα πλατό μαφιόζικης ταινίας.
Τα νταηλίκια τύπου «Καθίστε φρόνιμα και δεν θα σας χτυπήσουμε με πυραύλους» (Ρ.Τ. Ερντογάν, Ιανουάριος 2023) ή «Δεν επιτρέπουμε επέκταση χωρικών υδάτων της Ελλάδας ούτε μίλι» (Τσαβούσογλου, Δεκέμβριος 2022) αντί να προκαλούν «φόβο», θυμίζουν έντονα κάποιον που χτυπάει με μανία το κεφάλι του στον τοίχο ελπίζοντας να σπάσει ο τοίχος και όχι το κεφάλι του…
* Λεωνίδας Κουμάκης: Νομικός, Συγγραφέας, Αρθρογράφος-Αναλυτής, μέλος του International Hellenic Association. Το αυτοβιογραφικό, διαχρονικό βιβλίο του «Το Θαύμα-Μια πραγματική ιστορία», το οποίο αναφέρεται στην μεθοδική εξολόθρευση του Ελληνισμού της Κωνσταντινούπολης από το τουρκικό κράτος, υπάρχει εντελώς δωρεάν στην ηλεκτρονική βιβλιοθήκη του ΙΗΑ, τόσο στην Ελληνική όσο και στην Αγγλική γλώσσα.
Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα του ΙΗΑ εκφράζουν αποκλειστικά τους συγγραφείς – μέλη του ΙΗΑ. Η ιστοσελίδα του ΙΗΑ δεν λογοκρίνει, ούτε επεμβαίνει σε άρθρα – κείμενα των μελών του ΙΗΑ.
Sudan experts have long feared the eruption of violence between troops loyal to Sudan’s de facto military ruler Gen. Abdel Fattah al-Burhan and his deputy Gen. Mohamed Hamdan Dagalo, better known as Hemeti, a former warlord who governs the powerful paramilitary Rapid Support Forces (RSF), which grew from deadly militia operating in Darfur and were responsible for the rape and massacre of pro-democracy protesters.
As of Tuesday, the violence had killed at least 185 people. Three people in the capital Khartoum told Foreign Policy that they had been sheltering over the weekend during a blackout while sounds of gunfire and airstrikes continued in some parts of the city, including direct hits on civilian planes at the capital’s international airport. Local reports suggest clashes have spread to the nation’s borders with Eritrea and Ethiopia.
The personal rivalry hinges on a framework agreement signed Dec. 5, which called for the RSF’s absorption into the army. The Sudanese Armed Forces want the process to take two years, while the RSF wants it to take 10 years. A finalized agreement was originally scheduled to be reached by April 1, with a target of having a new civilian government in place by April 11, yet the leaders repeatedly clashed over the terms.
There were arguments over elevating Hemeti to Burhan’s equal within the army, which unnerved Islamists in Sudan, whom Burhan had begun to tactically reincorporate into the Sudanese government.
Both generals are fighting to stay in power, hiding behind a facade of pro-democracy statements, after partnering to lead Sudan’s October 2021 coup. “Hemeti believes that he can bribe the [Transitional Sovereignty Council] and buy his way into power if he supports the transition,” said Ahmed T. el-Gaili, a Sudanese lawyer. “Even in this crisis, he has been presenting himself as a victim because of his support for the transition.”
The RSF has said it was “forced to make an adequate response” after “the Sudanese Armed Forces’ unprovoked attack on our camp in Soba.” Incendiary language from both camps suggests the violence won’t end soon despite the Sudanese army’s 120,000 to 200,000 fighters vastly outnumbering the RSF’s estimated 30,000 to 100,000. Hemeti told Al Jazeera that Burhan will either be brought to justice or “die like a dog.” In turn, Burhan ordered the RSF, which he calls a “rebellious group,” to be dissolved.
Placing a unified army under civilian authority is a key demand of pro-democracy groups. But many Sudanese political observers say the process was rushed by international mediators eager to see a signed agreement, which only heightened tensions. For Sudanese pro-democracy groups, the U.S. and U.N. mediators legitimized army rule and allowed “men with guns” to negotiate the country’s democratic future. “In a post-war scenario, both of these individuals have no place in Sudan’s political or military future,” said el-Gaili.
As Colum Lynch and FP’s Robbie Gramer reported in 2021, Sudan’s generals have in the past shown little deference to the United States’ envoys, launching their military coup within hours of then-regional envoy Jeffrey Feltman’s meeting with Burhan.
Many analysts argue that the Biden administration needs a radical rethink on how to broker peace in Sudan. “These generals are not reformists who can be relied upon to usher in a civilian democratic transition,” said Kholood Khair, managing partner at Insight Strategy Partners, a Khartoum-based think tank. “They are nakedly ambitious generals who behave in bad faith, and therefore the types of approaches that are required are going to be vastly different than the ones that have been employed so far.”
Building on Ethiopia’s African Union-brokered peace deal, a breakthrough in Sudan will require the involvement of regional powers. Most Sudanese analysts agree it would mean the United States working with like-minded allies as well as Gulf powers, such as the United Arab Emirates and Saudi Arabia, which hold greater sway. Hemeti is perceived to be aligned with Saudi Arabia and the United Arab Emirates, while Burhan is seen as an ally of Egypt.
There are signs that this is happening. U.S. Secretary of State Antony Blinken said on Saturday that he had consulted the Emirati and Saudi foreign ministers, who forged a consensus that both generals should “immediately end hostilities without pre-condition,” Blinken said in a statement. The Intergovernmental Authority on Development, an eight-nation regional bloc of which Sudan is a member, announced it would send the presidents of Kenya, Djibouti, and South Sudan to mediate.
“I was informed that Russia had tried to convince the Sudan armed forces to come to the negotiating table, but the Sudan armed forces had refused and so this is quite clearly a fight to the death between Burhan and Hemeti, which is quite dangerous to all,” said Khair, noting that Egypt could be drawn into the conflict, which would destabilize the region. Inflaming tensions further, the RSF released a video of captured Egyptian forces carrying out exercises in Sudan. Political observers suspect they were targeted by the RSF over Egypt’s support of Burhan and the Sudanese military.
Ultimately, it is the Sudanese public who are suffering from heavily armed political deadlock. The RSF are reportedly looting buildings. The Sudanese army continues to kill pro-democracy protesters with impunity. Prices for bread and fuel have skyrocketed. Chad—whose military government is itself hanging by a thread—has closed its border with Sudan.
International mediators need “to work firmly on making sure that the security discussions and ending the conflict does not result in compromising the aspirations of democracy of the Sudanese people,” said Hamid Khalafallah, a policy analyst with the Tahrir Institute for Middle East Policy in Khartoum. “We will never have security without democracy and we have seen that over and over again.”
Sudanese analysts warn that the country is now heading toward an all-out civil war. Burhan’s army controls around 250 vital companies in the Sudanese economy. Meanwhile, Hemeti’s wealth stems from the country’s gold mines, and he is perceived to be backed by Russia. He returned from a Moscow trip last February raising support for a Russian naval base on Sudan’s Red Sea coast. As the situation escalates, high-level diplomacy involving key Arab states may be the only way out.
Παρακολουθώ, ακροθιγώς, την εξέλιξη της υπόθεσης του ευρωβουλευτή του Συριζα και παρά το γεγονός ότι μέχρι την εκδίκαση της υπόθεσης υπάρχει το τεκμήριο της αθωότητας, σε προσωπικό επίπεδο ο καθένας έχει σχηματίσει εικόνα.
Η καταγγέλουσα, ως νομικός, φρόντισε να στοιχειοθετήσει επιστημονικά την καταγγελία της.
Για την υπόθεση αυτήν καθαυτήν δεν θα σχολιάσω περισσότερα, λόγω του τεκμηρίου που προανέφερα.
Θα σχολιάσω, όμως, την υποκρισία του Συριζα. Ενός κόμματος που έχει εξευτελίσει- και συνεχίζει να το κάνει- όλες τις φερόμενες αξίες της αριστεράς.
Ο Συριζα γνώριζε την υπόθεση, λένε διασταυρωμένες πληροφορίες, εδώ και αρκετόν καιρό αλλά ποιούσε την νήσσαν. Δεν τον ενόχλησαν, τότε, οι αρχές που υποτίθεται ότι πρέσβευε. Μετρούσε ψήφους και οι ψήφοι υπερισχύουν των αρχών.
Έθεσε εκτός κοινοβουλευτικής ομάδας τον ευρωβουλευτή του όταν η υπόθεση δεν μπορούσε να κρατηθεί μυστική λόγω της παρέμβασης των βελγικών αρχών.
Αυτή είναι η πρώτη υποκρισία.
Η δεύτερη υποκρισία του κόμματος που φέρεται να εκπροσωπεί την αριστερα είναι ότι προσπαθεί να συνδέσει την αποκάλυψη της υπόθεσης με προεκλογικές σκοπιμότητες. Η καταγγέλουσα ενημέρωσε τεκμηριωμένα τις βελγικές αρχές απο τις αρχές του 2020. Απο τότε οι αρχές ερευνούσαν, όπως λένε, την υπόθεση.
Υπάρχει νοήμων άνθρωπος που μπορεί να υποθέσει ότι οι βελγικές δικαστικές αρχές περίμεναν τις ελληνικές εκλογές για να εκθέσουν τον Συριζα;
Η τρίτη και σπουδαιότερη υποκρισία είναι το φερόμενο Γυναικείο Τμήμα του Συριζα, διάδοχο του αντίστοιχου Τμήματος του ΚΚΕ εσ, ή γενικώς της ανανεωτικής αριστεράς, το οποίο δεν σήκωνε μύγα στο σπαθί του όταν επρόκειτο για ανάλογα φαινόμενα τα οποία υφίσταντο γυναίκες συντρόφισσες. Φαίνεται ότι η ευαισθησία τους είναι επιλεκτική. Όχι, μόνο δεν είδα, μέχρι τώρα, καμιά αντίδραση του Τμήματος Γυναικών του Συριζα αλλά διάβασα μεμονωμένες προσπάθειες γυναικών του κόμματος να δικαιολογήσουν όσα έρχονται στο φως της δημοσιότητας επικαλούμενες κομματικές σκοπιμότητες.
Κρίμα για έναν φορέα που μας δημιούργησε την ψευδαίσηση ευαισθησίας σε γυναικεία θέματα και σε θέματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Η εικόνα δείχνει μια τέτοια συμπεριφορά γυναίκας, στελέχους του Συριζα. Τέτοια κομματική τύφλωση;
Οι εμπειρίες δύο γυναικών που επέλεξαν τη ζωή στην ελληνική ύπαιθρο έναντι των μεγάλων αστικών κέντρων αποτυπώνουν βιωματικά τα αίτια του δημογραφικού χάσματος που ολοένα και διευρύνεται
«Γιατί γυρνάμε πίσω; Δεν μένουμε στο χωριό μας να ζήσουμε ωραία τη ζωή μας;». Η ερώτηση κλισέ των εκδρομέων του Πάσχα γρήγορα ξεχνιέται μετά την επιστροφή στα μεγάλα αστικά κέντρα όπου πλέον διαμένουν οι 76 στους 100 Έλληνες. Φωτ: Shutterstock
Έχει καταντήσει κλισέ. Σε κάθε δρομολόγιο επιστροφής, από το χωριό στην πόλη μετά το τέλος των διακοπών του Πάσχα, θα υπάρξει έστω και ένας που θα πει μετ’ αναστεναγμού: «Aπορώ γιατί γυρνάμε πίσω. Δεν μέναμε στο χωριό μας να ζήσουμε ωραία τη ζωή μας;». Η ρομαντική αυτή θέαση, βεβαίως, της ζωής στην ύπαιθρο απέχει κατά πολύ από την πραγματικότητα, γι αυτό και συνήθως αυτοί που διατυπώνουν παρόμοια ερωτήματα τα ξεχνούν το επόμενο μισάωρο και επιστρέφουν στην καθημερινότητά τους, η οποία κατά συντριπτική πλειοψηφία θα είναι είτε στην Αθήνα, είτε τη Θεσσαλονίκη. Και αυτό δεν το λέει η γράφουσα, αλλά τα δεδομένα που αποκαλύπτουν το μεγάλο δημογραφικό χάσμα μεταξύ αστικών κέντρων και υπαίθρου στη χώρα μας.
50% του πληθυσμού στο 2,9% της ελληνικής επικράτειας
Σύμφωνα με τα δεδομένα της ΕΛΣΤΑΤ που ανέλυσε ο Βύρων Κοτζαμάνης, καθηγητής Δημογραφίας στην Πολυτεχνική Σχολή του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας και διατελέσας διευθυντής του Εργαστηρίου Δημογραφικών και Κοινωνικών Αναλύσεων (ΕΔΚΑ), το 50% του πληθυσμού της χώρας μας είναι συγκεντρωμένο στο 2,9% της επιφάνειάς της, και 76 στους 100 κατοίκους διαμένουν πλέον στα αστικά κέντρα. Για να αντιληφθεί κανείς τη διαφορά με το παρελθόν, αρκεί να σημειωθεί ότι το 1951 ο αριθμός αυτός ήταν μόλις 36. Τα ηλικιακά δεδομένα είναι ακόμα πιο ανησυχητικά για το μέλλον της Περιφέρειας. «Στο 1/3 των δήμων έχουμε παραπάνω από δύο θανάτους ανα γέννηση. Οι δήμοι αυτοί είναι κυρίως στην ύπαιθρο, είναι ηπειρωτικοί, και ορεινοί ή ημι-ορεινοί. Στην Άρτα ή στην Ευρυτανία που είναι ο πιο γηρασμένος νομός της Ευρώπης, 4 στους 10 είναι πάνω από 65 ετών», δηλώνει ο κ. Κοτζαμάνης.
Όπως υπογραμμίζει, η κατάσταση σε κάποια μέρη είναι μη αναστρέψιμη. «Έχουμε δημοτικές ενότητες που μια γέννηση αντιστοιχεί σε 20 θανάτους. Τι περιμένετε να γίνει εκεί;», αναφέρει ο καθηγητής λέγοντας πως η κατάσταση που σκιαγραφεί οφείλεται στο μοντέλο περιφερειακής ανάπτυξης που ακολουθήθηκε μετά τον πόλεμο.
Αγροτικές εργασίες στο ημιορεινό χωριό Παλαιοβράχα της δυτικής Φθιώτιδας. Η τοπική κοινωνική συνεταιριστική επιχείρηση ιδρύθηκε με στόχο την πώληση τοπικών προϊόντων που καλλιεργούνται βιολογικά, αλλά και την ενδυνάμωση του χωριού.
Γιατί εγκαταλείπουμε την επαρχία;
Στο πλαίσιο της ενασχόλησης του με το ζήτημα αυτό, το Ίδρυμα Χαίνριχ Μπελ στην Ελλάδα δημοσίευσε πρόσφατα τα αποτελέσματα μιας πανελλαδικής ποσοτικής δημοσκόπησης σχετικά με το δημογραφικό πρόβλημα στην Ελλάδα, που διεξήγαγε τον περσινό Νοέμβριο σε συνεργασία με την εταιρεία ερευνών Kapa Research.
Σύμφωνα με τα ευρήματα, το 32% των ερωτηθέντων απάντησε πως ο τομέας που επιδρά περισσότερο αρνητικά στο δημογραφικό πρόβλημα της περιοχής τους είναι η τοπική οικονομία και η ανάπτυξη ενώ το 29% το μέλλον της περιοχής. Συγκεκριμένα στην ερώτηση ποιος είναι ο σημαντικότερος λόγος που ο πληθυσμός στην περιοχή τους μειώνεται, το 29% απάντησε ότι δεν υπάρχουν δουλειές που να προσφέρουν αξιοπρεπή διαβίωση, το 26% ότι δεν υπάρχουν προοπτικές οικονομικής ανάπτυξης, ενώ ένα 6% πως δεν υπάρχουν κατάλληλες υποδομές, όπως υγεία, παιδεία και δρόμοι. Για τους ερωτηθέντες που ζουν σε αγροτική περιοχή, το δημογραφικό θεωρείται μακράν το σημαντικότερο πρόβλημα, και έπειτα ακολουθεί η ακρίβεια, η ανεργία και οικονομικές δυσκολίες.
«Στην Ελλάδα, όλοι γνωρίζουμε ότι υπάρχει πολύ μεγάλη υπερσυγκέντρωση, κυρίως στην Αθήνα, αλλά και στα μεγάλα αστικά κέντρα, υπερσυγκέντρωση πληθυσμού, ευκαιριών, οικονομικής και πολιτική δύναμης. Το θεωρούμε δεδομένο, εμείς σκεφτήκαμε να δούμε πίσω από αυτό. Αυτή η έντονη ανισότητα και η ανισορροπία είναι ένα οριζόντιο θέμα που μας αφορά. Θεωρούμε, ωστόσο, ότι είναι πάρα πολύ υποφωτισμένο στον δημόσιο διάλογο, ειδικά σε μία χρονιά που έχουμε εκλογές σε όλα τα επίπεδα», τονίζει μιλώντας στην «Κ» ο Μιχάλης Γουδής, διευθυντής του Ιδρύματος. Όπως αναφέρει, στην Ελλάδα το δημογραφικό συνδέεται σχεδόν αποκλειστικά με το διακύβευμα της αύξησης του πληθυσμού με απόλυτους αριθμούς, την ίδια στιγμή που σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, όπως η Γερμανία, τίθεται σαφώς στο πλαίσιο των εκλογών και της πράσινης ανάπτυξης το ζήτημα του πώς θα δημιουργηθούν προϋποθέσεις ισότητας μεταξύ των μεγάλων αστικών κέντρων και της περιφέρειας.
Στη χώρα μας, η «επιστροφή στο χωριό» έγινε πράξη σε κάποιες περιπτώσει στη δεκαετία της κρίσης. Την περίοδο αυτή, είτε από τον αυτόχθονα πληθυσμό είτε από νέους που αποφάσισαν να επιστρέψουν στους τόπους καταγωγής τους δημιουργήθηκαν ενδιαφέρουσας ιδέες και καινοτόμα πρότζεκτ που -μεταξύ άλλων- είχαν στόχο τη συγκράτηση του τοπικού πληθυσμού μέσω της δημιουργίας εισοδήματος. Ούτε αυτά όμως, από μόνα τους φαίνεται να δίνουν λύσεις.
«Η κάθε διαδρομή ξεπερνάει τη μία ώρα»
Η Άσπα Τάγια εργαζεται σε ένα από αυτά τα εγχειρήματα, στο ημιορεινό χωριό Παλαιοβράχα της δυτικής Φθιώτιδας, στην πλαγιά του όρους Γουλινάς. Η 42χρονη γυναίκα απασχολείται στην κοινωνική συνεταιριστική επιχείρηση Παλιοβράχα που ίδρυσε με κάποιους ακόμα η οικογένειά της, με στόχο την πώληση τοπικών προϊόντων που καλλιεργούνται βιολογικά, αλλά και την ενδυνάμωση του χωριού. Παρά την καλή εξέλιξη της επιχείρησης, η οποία πριν από λίγες ημέρες έστειλε δείγματα προϊόντων για πρώτη φορά και στο εξωτερικό, η Άσπα είναι η μόνη από τα τρία της αδέλφια που ζει στο χωριό και ασχολείται με το πρότζεκτ αυτό. «Ο ένας γιος μου είναι τοπογράφος και ο άλλος είναι στρατιωτικός. Τι να κάτσουν να κάνουν εδώ;», λέει η μητέρα της, Πόπη Τάγια. Ακόμα και η Άσπα όμως, επέστρεψε μετά τις σπουδές της στο χωριό γιατί έτυχε να γνωρίσει εκεί τον τότε σύντροφο και νυν σύζυγό της. «Για έναν νέο άνθρωπο, το να μένει στην ύπαιθρο, από θέμα ψυχολογίας και υγείας, ειναι μια χαρά. Η ζωή και οι ρυθμοί είναι πιο ήρεμοι. Από θέμα δουλειάς και οικονομικού όμως είναι ζόρικα», παραδέχεται. Η ίδια είναι η μοναδική από τους συμμαθητές της στο σχολείο που παρέμεινε στην Παλαιοβράχα. Όπως περιγράφει, το 75% κατοικεί πλέον στην Αθήνα, ενώ οι δύο συμμαθητές της που γύρισαν στην ευρύτερη περιοχή εργάζονται στο δημόσιο.
Τα προβλήματα, ωστόσο, δεν σταματούν εκεί. Για να πάνε τα παιδιά του χωριού στο σχολείο αναγκάζονται να κάνουν 6 ή 8 χιλιόμετρα, τα οποία διανύουν με τη βοήθεια ενός σχολικού που μισθώνει ο δήμος. Αν θέλουν όμως να έχουν κάποια εξωσχολική δραστηριότητα, όπως φροντιστήρια ή άθληση, τα πράγματα δυσκολεύουν, καθώς η μόνη λύση είναι η Λαμία. «Μια φορά την ημέρα, το μεσημέρι, περνάει το λεωφορείο που σε κατεβάζει Λαμία. Περνάει από όλα τα χωριά και στον γυρισμό, το βράδυ, σε αφήνει Σπερχιάδα και από εκεί πρέπει να πάρεις ταξί για να έρθεις στο χωριό. Η κάθε διαδρομή ξεπερνάει τη μία ώρα», αναφέρει η κ. Τάγια, προσθέτοντας πως όταν μια περίοδο εργαζόταν στη Λαμία, έπρεπε να ξυπνάει καθημερινά στις 3.00 για να φτάνει στην εργασία της στις 6.00. Στην ερώτηση αν έχει βιώσει κάπως την υποστήριξη του κράτους, σχεδόν γελάει. «Μην μου μιλάς για κράτος. Δεν υπάρχει».
Η Άσπα Τάγια είναι η μοναδική από τους συμμαθητές της στο σχολείο που παρέμεινε στην Παλαιοβράχα, απασχολούμενη στην κοινωνική συνεταιριστική επιχείρηση που ίδρυσε -με κάποιους ακόμα- η οικογένειά της.
Καινοτομώντας στα Ζαγοροχώρια
Παρόμοια αλλά και άλλης φύσης προβλήματα αντιμετώπισε μια γυναίκα που αποφάσισε να αφήσει την Αθήνα για να μετακομίσει στην Ήπειρο. Για περίπου επτά χρόνια που δήλωνε κάτοικος Ελαφότοπου, στα Ζαγοροχώρια, η Στέλλα Πράσινου τελείωνε την εργασία της περίπου στις 4.00 το μεσημέρι, απολάμβανε έπειτα μια βόλτα με τον σκύλο της στη φύση και αργότερα καλούνταν να βρει δημιουργικούς τρόπους για να περάσει ευχάριστα το υπόλοιπο της ημέρας.
Η νεαρή γυναίκα είναι ιδρυτικό μέλος του Ποκάρι πρότζεκτ, μιας βραβευμένης πρωτοβουλίας, η οποία ξεκίνησε να εκμεταλλεύεται το μαλλί των αυτόχθονων φυλών προβάτων στα Ζαγοροχώρια -που μέχρι τότε, παρά τη μεγάλη του αξία, πετιόταν στα σκουπίδια- και να το μεταποιεί σε μάλλινα προϊόντα με τη βοήθεια βιοτεχνιών. Το Ποκάρι ήρθε να εκμεταλλευτεί το πρόβειο μαλλί με σκοπό να δημιουργήσει θέσεις εργασίας για τους κατοίκους, ένα επιπλέον εισόδημα για τους κτηνοτρόφους που θα προσφέρουν το μαλλί και ένα προϊόν που σέβεται το περιβάλλον και την κυκλική οικονομία. Η πρώτη συλλογή με προϊόντα, όπως χαλιά, έχει ήδη δημιουργηθεί και όλα τα μέλη της πρωτοβουλίας ελπίζουν σύντομα η καινοτόμα αυτή προσπάθεια να αποδώσει καρπούς.
Μέχρι να γίνει, ωστόσο, αυτό και η κοινωνική συνεταιριστικη επιχείρηση που ιδρύθηκε να αποφέρει έσοδα, η κ Πρασίνου ανάγκαστηκε να επιστρέψει στην Αθήνα. Ο βασικός λόγος ήταν το οικονομικό.
Η νεαρή γυναίκα μετακόμισε στην ύπαιθρο για να φοιτήσει στη Ριζάρειο Χειροτεχνική Σχολή στο Μονοδένδρι Ιωαννίνων. Όταν της προτάθηκε δουλειά στη Σχολή, τη δέχθηκε και ξεκίνησε να ζει κανονικά στην περιοχή. Οι προκλήσεις ήταν πολλές, όπως περιγράφει στην «Κ»: Τα σπίτια σε καλή κατάσταση ήταν δυσεύρετα και τα λίγα που υπήρχαν ήταν αρκετά ακριβά, ενώ ο χειμώνας βαρύς, με αποτέλεσμα να γίενται πιο δύσκολο για κάποιον να μετακινηθεί ή να ζεστάνει τον χώρο του. Η μεγαλύτερη πρόκληση ωστόσο ήταν η έλλειψη εργασιακών ευκαιριών. «Παίρνοντας τον βασικό μισθό, δεν μπορείς να καλύψεις τις ανάγκες σου. Σε μια μεγάλη πόλη όμως, μπορείς να ελιχθείς στο θέμα της εργασίας και να απασχοληθείς σε περισσότερες από μία δουλειές. Στην επαρχία υπάρχουν από σχεδόν καθόλου έως λίγες ευκαιρίες απασχόλησης», υπογραμμίζει. Παρότι η νεαρή γυναίκα παραδέχεται πως της αρέσει πολύ το είδος ζωής που ακολουθούσε στην επαρχία και θα το έκανε ευχαρίστως, αναγνωρίζει πως είναι περιορισμένες οι δυνατότητες που μπορεί να έχει κάποιος σαν εξέλιξη όντας τόσο αποκομμένος από ένα αστικό κέντρο.
Η βραβευμένη πρωτοβουλία Ποκάρι πρότζεκτ, εκμεταλλεύεται το μαλλί των αυτόχθονων φυλών προβάτων στα Ζαγοροχώρια -που μέχρι πρότινος, παρά τη μεγάλη του αξία, πετιόταν στα σκουπίδια. Φωτ: Penelope Thomaidi/ Hans Lucas
Ζήτημα δεκαετιών η αναστροφή της κατάστασης
Οι βιωματικές εμπειρίες των δύο γυναικών μεταφράζουν σε βιώματα αυτά που αποτύπωσε η έρευνα σε ποσοστά και στοιχεία.
Όσο τα προβλήματα διασυνδεσιμότητας επιμένουν, τα σχολεία κλείνουν και οι δομές λιγοστεύουν, το χάσμα μεταξύ υπαίθρου και αστικών κέντρων εκτιμάται ότι θα διερύνεται με καταστροφικές επιπτώσεις για τη χώρα και τον πληθυσμό της.
«Αυτή η κατάσταση δεν αναστρέφεται εύκολα, δεν αναστρέφεται σε μια δεκαετία», σχολιάζει ο κ. Κοτζαμάνης. «Δεν εφαρμόσαμε πολιτικές περιφερειακής ανάπτυξης τόσα χρόνια και αυτό λειτούργησε συσωρευτικά. Όσο το αφήνεις και επιδεινώνεται, τόσο πιο δύσκολο αναστρέφεται».
Δεν είναι λίγοι όσοι εκτιμούν ότι το πολιτικό τέλος του Ουκρανού προέδρου Βολοντίμιρ Ζελένσκι δεν θα είναι καλό. Το Politico με άρθρο του Τζέιμι Ντέτμερ, ενισχύει αυτές τις απόψεις.
Στο άρθρο του ο Ντέτμερ δεν αποκλείει ο Ζελένσκι να βρεθεί αντιμέτωπος με μια νέα «Πορτοκαλί Επανάσταση» όπως εκείνη που στήριξαν οι δυτικοί το 2014.
Φαίνεται ότι ο κ.Ζελένσκι και ο τρόπος που έχει αρχίσει να διαπραγματεύεται έχουν προκαλέσει αντιδράσεις στη Δύση. Στο άρθρο του Politico ο Ζελένσκι χαρακτηρίζεται «ηγέτης με αυτοκρατορικές τάσεις».
Σύμφωνα με τον αρθρογράφο ο Ζελένσκι είδε τα ποσοστά αποδοχής του να εκτοξεύονται ,αλλά τίποτα δεν θα είναι ίδιο όταν ο πόλεμος τελειώσει.
Δεν θα ξεχαστεί το γεγονός ότι δεν είχε κάνει τίποτα απ ΄όσα είχε υποσχεθεί . Τοποθέτησε φίλοθυς και πρώην επιχειρηματικούς εταίρους σε καίριες θέσεις καικατηγορείται για αυταρχισμό και παραβίαση των νόμων.
Ο Τζέιμι Ντέτμερ τονίζει πως όταν λήξει ο πόλεμος θα ξεκινήσει η συζήτηση για το πως ξεκίνησε η ρωσική εισβολή και το γεγονός ότι ο Ουκρανός πρόεδρος απέρριψε τις προειδοποιήσεις της Δύσης.
«Πιστεύει ότι είναι ο νούμερο ένα πολιτικός στον κόσμο και ότι ο Τζο Μπάιντεν είναι πολύ πιο κάτω από αυτόν και ακόμη πιο κάτω είναι ηγέτες όπως ο Μακρόν και ο Σολτς», ανέφερε στο άρθρο βουλευτής της αντιπολίτευσης, ενώ ένας πρώην αξιοματούχος διπλωμάτης των ΗΠΑ που γνωρίζει τα όσα συμβαίνουν τα τελευταία χρόνια στην Ουκρανία, ανέφερε: «Στο μυαλό τους (σ.σ. των πολιτών), θα υπάρξει ένας απολογισμός μόλις τελειώσει ο πόλεμος. Και νομίζω ότι αυτό μάλλον θα είναι αλήθεια».
Selim Yenel, né en 1956 à Istanbul, est président du Forum des relations mondiales (Global Relation Forum) depuis janvier 2020. Il est entré au ministère turc des affaires étrangères en 1979. Il a été sous-secrétaire au ministère des affaires européennes (2017-18), ambassadeur et délégué permanent de la Turquie auprès de l’Union européenne (2011-17), sous-secrétaire adjoint aux affaires politiques bilatérales et de la diplomatie publique (2009-11), et ambassadeur à Vienne (2005-09). Il a également travaillé sur les affaires de l’UE à Ankara jusqu’à l’ouverture des négociations d’adhésion (1999-2005) et a été membre de la délégation turque auprès de l’Union européenne à Bruxelles (1994-99), de l’ONU à New York (1988-92), à l’ambassade de Turquie à Kaboul (1984-86) et à l’OCDE (1981-84). Il a publié “The European Union’s Turkey Challenge” en turc.
Le 14 mai 2023, il s’agit de savoir si la Turquie poursuit la tendance autoritaire dont nous avons été témoins ces dernières années ou si la Turquie revient à l’État de droit. Voici une présentation du contexte et des enjeux d’une élection décisive dans un pays à la fois membre de l’OTAN et candidat à l’UE. La Turquie est aussi un acteur ambitieux dans son environnement régional.
Quelle est la situation générale ?
LES élections présidentielles et législatives du 14 mai 2023 en Turquie seront, sans aucun doute, déterminantes. Il s’agit de savoir si nous poursuivrons la tendance autoritaire dont nous avons été témoins ces dernières années ou si nous reviendrons à l’État de droit.
La Turquie traverse une période difficile sur le plan politique depuis une dizaine d’années, mais aussi, plus récemment, sur le plan économique. Les réformes entamées au cours des premières années du gouvernement AKP ont été érodées, voire inversées, en particulier après la tentative de coup d’État du 15 juillet 2016. Nous avons assisté à un éloignement constant de l’Occident. Les élections seront donc un test décisif pour l’avenir du pays.
Avant les terribles tremblements de terre qui ont dévasté le pays en février 2023, les élections semblaient trop serrées. Il n’est pas certain que la catastrophe affecte les intentions de vote des citoyens. Toutefois, l’image de l’AKP au pouvoir a été ternie. Pour la première fois en 20 ans, un changement d’administration est envisageable.
Pour les élections législatives, 36 partis politiques se présenteront les uns contre les autres, et plusieurs d’entre eux ont conclu des alliances en vue de la course à la présidence. Selon la Constitution, les partis politiques représentés au Parlement peuvent présenter des candidats ou, si un individu souhaite se présenter aux élections, il doit obtenir 100 000 signatures. Il y aura 4 candidats à la présidence.
Selim Yenel, président du Forum des relations mondiales (Global Relation Forum)
Crédit : Global Relations Forum (GRF)
GRF
L’opposition, “Alliance de la nation” est composée de 6 partis [1]. Il s’agit d’un mélange de partis libéraux, de centre-droit et conservateurs. Ils ont choisi comme candidat le principal leader de l’opposition, Kemal Kılıçdaroğlu, du CHP. Il est possible que quelques autres partis, notamment de gauche, le soutiennent. Le principal parti kurde [2] ne présentera pas de candidat et pourrait également le soutenir. Il convient de noter que si l’opposition l’emporte, les maires d’Istanbul et d’Ankara, Ekrem İmamoğlu et Mansur Yavaş respectivement, seront vice-présidents. En outre, les cinq autres présidents de parti seront également vice-présidents.
L’”Alliance populaire”, centrée sur le gouvernement, présente un mélange intéressant. Outre le parti nationaliste [3] qui soutient l’AKP, des partis [4] extrêmement conservateurs ont rejoint cette alliance qui soutient bien sûr le président Recep Tayyip Erdoğan. L’un [5] d’entre eux est également orienté vers les Kurdes.
Il y a aussi Muharrem İnce, qui était candidat du CHP en 2018 et n’avait obtenu que 30 % des voix à l’époque, et qui se présente à nouveau cette fois-ci sous l’étiquette de son parti de la patrie. Un autre groupe de petits partis a également formé l’”Alliance d’Ata” (qui signifie “ancêtre” et qui est un mot utilisé pour désigner Atatürk) et a annoncé son propre candidat, Sinan Oğan. Ces deux candidats ont réussi à réunir les 100 000 signatures nécessaires pour figurer sur le bulletin de vote. Bien que la véritable compétition soit probablement entre l’Alliance de la Nation et l’Alliance de la République, ces deux-là pourraient siphonner suffisamment de voix des deux côtés et provoquer un second tour.
L’élection présidentielle exige qu’un candidat obtienne 50% des voix pour éviter un second tour. Si aucun candidat n’atteint ce seuil, les deux candidats ayant obtenu le plus grand nombre de suffrage participeront à un second tour qui aura lieu le 28 mai.
Le vote des 550 membres de la Grande Assemblée nationale est moins important que par le passé, car c’est le président qui prend les décisions les plus importantes. Néanmoins, si le président et la majorité du Parlement sont issus de partis ou d’alliances différents, il sera plus difficile de gouverner.
Malgré les nombreuses restrictions à la liberté d’expression et les pressions exercées sur les médias, l’opposition parvient à faire passer ses messages en utilisant principalement les médias sociaux. Les élections municipales de 2019 ont montré qu’en dépit des pressions exercées par le gouvernement, celui-ci n’exerce pas un contrôle total et qu’il existe une véritable concurrence.
Quel est le rôle de la politique étrangère dans les élections ?
Le rôle des affaires étrangères dans la politique turque a toujours été minime. Le conflit ukrainien n’est pas un enjeu majeur des élections turques. Toutefois, le fait de s’opposer aux puissants pays occidentaux est généralement bien perçu en Turquie. La situation dans le nord de la Syrie n’est pertinente qu’en ce qui concerne les réfugiés disséminés en Turquie, ce qui a récemment suscité un certain malaise au sein de la population turque. Les tensions avec les voisins ont récemment diminué et, à moins d’un événement inattendu, cette situation devrait perdurer.
Les demandes de la Turquie pour que la Finlande et la Suède coopèrent selon les termes turcs dans la lutte contre le PKK et ses affiliés ne sont pas une raison inventée pour empêcher ces deux pays d’adhérer à l’OTAN. La Finlande a reçu le feu vert, mais il semble peu probable que le Parlement turc ratifie l’adhésion de la Suède avant les élections. Cependant, cela ne joue aucun rôle dans le choix des électeurs.
Si l’opposition gagne
L’Alliance nationale prétend revenir à un système parlementaire renforcé dans deux ans si elle gagne. En effet, si l’Alliance nationale l’emporte, il y aura des changements partout, tant sur le plan interne qu’en matière de politique étrangère.
L’une des évolutions les plus attendues sera le retour à l’État de droit, aux droits fondamentaux, à la liberté d’expression, à l’indépendance du pouvoir judiciaire et à la mise en œuvre des arrêts de la Cour européenne des droits de l’homme. En bref, la fin du recul de la démocratie.
Les changements en matière de politique étrangère mettraient fin à la prise de décision personnelle et idéologique pour revenir à l’institutionnalisation. Il y aura donc des modifications. Nous devrions nous attendre à ce que la rhétorique dure à l’encontre de nombreux pays soit atténuée. Les relations avec la Russie pourraient ne plus être aussi chaleureuses qu’auparavant. Le discours hostile à l’Occident cessera, même si les ajustements ne se traduiront peut-être pas par un virage fondamental dans cette direction. En ce qui concerne la situation en Ukraine, étant donné que le lien russe spécial qui existe entre le président Erdoğan et le président Poutine prendra fin, la Turquie essaiera probablement de poursuivre son délicat exercice d’équilibre et pourrait entamer un processus d’alignement de plus en plus marqué sur l’Occident. La Turquie peut continuer à se soustraire aux sanctions de l’Union européenne contre la Russie, mais cette fois-ci, Ankara peut prendre des mesures pour éviter que les sanctions ne soient contournées. L’administration actuelle a déjà commencé à mettre en œuvre cette stratégie.
Les relations avec la Russie devront également être soigneusement calibrées, car la Turquie est dépendante de l’énergie russe.
Les relations avec l’UE devraient s’améliorer, notamment grâce à l’évolution des normes démocratiques. Il y aura cependant une limite à ce que le nouveau gouvernement pourra faire. La question chypriote étant une affaire nationale, il ne faut pas s’attendre à des changements majeurs dans ce domaine. Cela signifie que la reprise des négociations d’adhésion avec l’UE ne se matérialisera pas. Tout au plus peut-on espérer une amélioration des relations commerciales sous la forme d’une modernisation de l’Union douanière et d’une éventuelle libéralisation des visas. Si l’UE continue de faire preuve de retenue dans ces domaines qui sont importants pour la Turquie, la relation transactionnelle qui englobe les priorités de l’UE telles que la migration, le climat, la santé et la sécurité pourrait en souffrir. L’UE a mentionné de revoir la déclaration du 18 mars 2016 sur les migrations. La Turquie avait accepté cette déclaration à condition qu’elle entraîne une reprise des relations.
Les relations avec les États-Unis devraient également s’améliorer, car l’un des principaux points de friction, le système de défense S-400 acheté à la Russie, sera soit désaffecté, soit envoyé ailleurs. Toutefois, la situation dans le nord de la Syrie, où la Turquie a une présence militaire contre les ramifications du PKK que les États-Unis soutiennent, pourrait continuer à poser des problèmes. L’opposition a toujours souligné qu’elle était prête à négocier avec le président syrien Assad. La question de savoir si Assad l’acceptera est une autre question, car il exige le retrait des troupes turques de Syrie.
Les relations avec la Grèce s’améliorent déjà en raison des catastrophes qui ont frappé les deux pays, rappelant l’année 1999 où les deux parties avaient également souffert de tremblements de terre. La Grèce organisera également des élections à peu près au même moment (21 mai 2023). Des questions litigieuses subsisteront et aucune solution rapide ne peut être attendue. Néanmoins, une meilleure atmosphère est attendue.
Dans l’ensemble, les affaires étrangères devraient être davantage alignées sur l’intérêt national que sur l’idéologie, à mesure que des institutions telles que le ministère des affaires étrangères se rétablissent.
On s’attend à une phase de lune de miel à la suite de ces changements, qui devrait se traduire par un afflux d’investissements étrangers.
Si le président Erdoğan reste au pouvoir
Si le président Erdoğan gagne, sa position dépendra de la majorité que son parti obtiendra au Parlement. Bien qu’il ait perdu une grande partie de son autorité, le Parlement a toujours la capacité de bloquer la législation et de créer des problèmes. Cependant, le président exerce une influence considérable et, si l’administration actuelle reste en place, la démocratie risque de régresser. La situation économique du pays aura une incidence sur la politique étrangère. Le gouvernement continuera à dépendre de la Russie et de plusieurs pays du Moyen-Orient, car l’AKP se heurtera à l’Occident.
Après la résolution de l’impasse de janvier 2021 entre le Qatar, un important soutien économique de la Turquie, d’une part, et l’Arabie saoudite et les Émirats arabes unis, d’autre part, le président Erdoğan s’est réconcilié avec les pays arabes dans l’espoir que l’amélioration des relations apportera à la Turquie les investissements dont elle a tant besoin. Les tremblements de terre ont créé un environnement propice à l’accélération du rapprochement avec les pays arabes. Bien que les relations avec l’Égypte se soient améliorées au niveau du ministre des affaires étrangères, l’hostilité mutuelle d’Erdoğan à l’égard d’Abdel Fattah el-Sisi et de Bachar al-Assad pourrait entraver les progrès avec l’Égypte et la Syrie.
L’économie
L’économie est le talon d’Achille du gouvernement. Nous comprenons chaque jour un peu plus l’ampleur du désastre que nous vivons. Le montant nécessaire à la réhabilitation et à la reconstruction de la zone dévastée par le tremblement de terre se chiffre en milliards de dollars.
L’économie était déjà sous pression avec une forte inflation par suite des mesures peu orthodoxes prises depuis plus d’un an. La dette actuelle de la Turquie s’élève à environ 450 milliards de dollars. L’inflation se situe officiellement entre 50 et 60%, bien qu’officieusement elle soit deux fois plus élevée. Le taux de chômage se situe officiellement autour de 11%, alors qu’il est en réalité de l’ordre de 23%.
Le seul moyen de redresser la situation est un mélange de politiques : tout d’abord, établir l’État de droit et gagner la confiance ; augmenter les taux d’intérêt, qui sont actuellement de 8,5%, mais pas trop vite pour éviter de créer un choc ; augmenter les impôts. Certains économistes estiment que le vainqueur devra demander l’aide du FMI, mais d’autres considèrent que cela n’est pas nécessaire.
L’une des raisons pour lesquelles le président Erdoğan s’est efforcé de rétablir les liens avec les pays qu’il s’était aliénés est le mauvais état de l’économie. Ankara a rétabli ses relations avec d’anciens adversaires tels que les Émirats arabes unis et l’Arabie saoudite.
Malgré sa générosité dans le sauvetage et l’aide aux victimes du tremblement de terre, l’Occident semble peu enclin à venir en aide à la Turquie sur le plan économique avant les élections. La conférence des donateurs qui s’est tenue le 20 mars 2023 était destinée à la réhabilitation et à la reconstruction après les tremblements de terre en Turquie et en Syrie sous la forme de subventions et de prêts à taux réduit, mais ces fonds seront sans doute disponibles après les élections puisqu’ils seront alloués à des projets. Avant de décider d’investir, la plupart des entreprises européennes attendent de voir ce qui se passera lors des élections. L’inflation élevée, la politique ad hoc et le système judiciaire peu fiable de la Turquie ont tous freiné les investissements étrangers.
Les relations de la Turquie avec la Russie, en revanche, profitent à l’économie turque. La Turquie affirme qu’elle n’est obligée de se conformer qu’aux sanctions imposées par les Nations unies, ce qui permet de poursuivre les échanges commerciaux avec la Russie. Des millions de touristes russes soutiennent l’économie des services en Méditerranée. Les milliers d’entrepreneurs et de professionnels russes qui ont fui en Turquie pour éviter la mobilisation se traduiront presque certainement par un gain économique net. Si l’opposition gagne, comme indiqué ci-dessus, un afflux d’investissements étrangers est attendu. L’élément le plus important sera de renforcer la confiance dans le système judiciaire.
Et après ? De nouvelles élections prévues en mars 2024
La campagne électorale se poursuivra néanmoins, car des élections municipales auront lieu en mars 2024. En fonction des vainqueurs et des vaincus de 2023, le prochain champ de bataille sera la conquête des grandes villes, à commencer par Istanbul et Ankara.
Manuscrit clos le 31 mars 2023 Copyright Avril 2023- Yenel/Diploweb.com
Prior to the September 11, 2001 terror attacks in New York and Washington, DC, Saudi Arabia was Teflon. Saudi leaders charmed their American counterparts. Both Democratic and Republican administrations waved off concerns about let alone consequences for Saudi support for radical Islamism by citing Washington’s security partnership with Riyadh. Much of the blindness, however, was willful. Generations of US diplomats and other senior officials saw Saudi Arabia as their golden parachute. To raise difficult questions was to walk away from a secure retirement.
While the 9/11 Commission exposed warning signs the American intelligence community should have seen coming, it appears a generation later, American policymakers have not learned the lesson.
Turkey has become in the 21st century what Saudi Arabia was in the 20th: A petri dish for extremism and an engine of support for global militancy.
While Turkish leader Recep Tayyip Erdogan embraced moderation in his first years in power, it was an illusion. Consider this video of a young Erdogan listening to anti-American bile, or seeking advice at the foot of Afghan terrorist Gulbuddin Hekmatyar. Erdogan’s own statements prior to his rise to the premiership were a clear reflection of his true agenda. Erdogan’s pro-Western, moderate phrase was the exception, not the rule.
While presidents from George W. Bush to Donald Trump saw in Erdogan a partner, Erdogan’s actions suggest a different agenda.
Secret phone taps suggested that Erdogan’s office helped arm Islamist militants in Nigeria. Many would argue that the linkages between Erdogan’s administration and the Islamic State are as great if not greater than those between Saudi officials and Al Qaeda prior to the attacks on the World Trade Center. When Turkish proxies took over northern Syrian districts like Afrin from local Kurdish authorities, they transformed them into the country’s most radical recruiting grounds. This should not surprise: Erdogan and his followers framed the Turkish invasion of northern Syria in religious context.
Press coverage of recent leaks of classified documents focus on Ukraine, but as important are revelations the Wagner Group sought weaponry from Turkey. Whether Turkey obliged remains classified, but is likely; Turkey certainly did not blow the whistle on the Kremlin.
During the last decades of the 20th century, Saudi charities supported a global network of mosques and madrasas [religious seminaries]. Turkey today does likewise. While Erdogan promotes his efforts to dismantle the educational and institutional network of ally-turned-adversary Fethullah Gülen, whom he accused of being a terrorist, he omits that he has simply replaced the promotion of Gülen’s Anatolian-colored Sufism with his own Muslim Brotherhood-inspired extremism in the same institutions, especially in Africa.
Turkey continues to get a free pass at the highest level of government. Former US ambassadors and defense attaches to Turkey often do business inside Turkey, or for energy firms that seek to transport oil in pipelines across Turkey. Whereas once they denied Erdogan’s ties to militancy, the sheer quantity of evidence makes this impossible; instead, they point to Turkey’s NATO membership and supposed military importance. Many argue that to hold Turkey to account would be to drive it into the Russian or Chinese camps. That this is even a concern, however, exposes the rot at the root of the relationship.
Nor does ignoring behavior make it go away. That Turkey last week deliberately and knowingly launched a missile at a convoy carrying U.S. personnel and Syrian and Iraqi Kurdish allies involved in the Global Coalition against the Islamic State is a warning sign as great as Saudis seeking lessons on how to fly a plane but not land one.
To be clear, Erdogan himself may not directly plot against the United States. He may believe—like Saudi Arabia’s King Fahd—that he could control and channel the forces of extremism to his benefit. He is wrong. Once unleashed, such radicalism and extremism is not easily contained. The question American policymakers must now consider is whether they are today in with Turkey repeating the mistakes of U.S.-Saudi relations in the late 20th century, and whether those providing cover to Turkey’s malfeasance within the White House, State Department, Pentagon and think tank community are preserving a relationship crucial to U.S. national security or inadvertently enabling the same impunity Saudi Arabia enjoyed prior to 9/11.
This article was first published in the 19fortyfive.com on April 14, 2023.
Το κείμενο που ακολουθεί είναι ομιλία του Παντελή Σαββίδη στο Κολλέγιο Ανατόλια μετά απο πρόσκληση του Συλλόγου Αποφοίτων του Κολλεγίου, στις 8 Μαρτίου 2015
Κυρίες και κύριοι καλημέρα σας.
Μόλις παρακολουθήσαμε ένα βίντεο και πήραμε μια εικόνα από την περιοχή που ήταν εγκατεστημένο το Αμερικανικό Κολλέγιο «Ανατόλια» στη Μερζιφούντα, το Κολλέγιο στο οποίο βρισκόμαστε σήμερα για να τιμήσουμε τους καθηγητές και μαθητές του που το 1921 σκότωσαν οι Τούρκοι στο απόγειο της γενοκτόνας προσπάθειάς τους κατά των Αρμενίων, των Ελλήνων και των Ασσυρίων.
Ο Ποντιακός ελληνισμός κυρίες και κύριοι από την πτώση της Αυτοκρατορίας της Τραπεζούντας, το 1461, οκτώ χρόνια μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης, γνώρισε συνεχείς διωγμούς και προσπάθειες για τον βίαιο εξισλαμισμό του με αποκορύφωμα την προσχεδιασμένη, προγραμματισμένη, συστηματική και μεθοδευμένη δίωξη των Ελλήνων στις αρχές του προηγούμενου αιώνα.
Η απόφαση για τον αποδεκατισμό του Ποντιακού Ελληνισμού ελήφθη από τους Νεότουρκους το 1911, εφαρμόστηκε κατά τη διάρκεια του Α! Π.Π. και ολοκληρώθηκε από το Μουσταφά Κεμάλ την περίοδο 1919-1923.
Ο Πόντος πριν καταστραφεί από το χάρτη, υπήρξε αστείρευτη πηγή πνεύματος και πολιτισμού.
Οι μαρτυρίες περί αυτού είναι πολλές, από την αρχαία εποχή μέχρι την αναγκαστική εγκατάλειψη των πατρογονικών εδαφών.
Οι δραστηριότητες των Ποντίων και των Αρμενίων στη Μερζιφούντα και συγκεκριμένα οι δραστηριότητές τους μέσω του Συλλόγου «Πόντος» του Κολλεγίου Ανατόλια, αποτελούν μια πτυχή αυτού του πνευματικού πλούτου και της αγάπης για τη ζωή.
Είναι τιμή για το Σύλλογο Αποφοίτων του Κολλεγίου σας, η σημερινή σημερινή απόδοση τιμής στους καθηγητές και τους μαθητές του Κολλεγίου στη Μερζιφούντα, που σφαγιάστηγκαν από τους τούρκους.
Δείχνει ότι το Κολέγιο διατηρεί τη μνήμη του και τιμά την ιστορία του.
Διότι ας μην ξεχνάμε πως το Κολλέγιο ήταν το αποτέλεσμα ενός ιδεαλιστικού κινήματος που ξεκίνησε στην Αμερική με ιεραποστολές ανά τον κόσμο, στη συγκεκριμένη περίπτωση στη Μικρά Ασία, για τον εκχριστιανισμό της Ανατολής και τη διάδοση των αμερικανικών ιδεωδών.
Οι ιδέες αυτές μετουσιώθηκαν σε πολιτικές προτάσεις από τον πρόεδρο Γούντρου Ουίλσον ο οποίος πίστευε ότι η Αμερική όφειλε να παίξει έναν αποφασιστικό ρόλο στις παγκόσμιες υποθέσεις, να διαδώσει τις αρχές της σε όλον τον κόσμο. Τα κράτη, πίστευε ο Ουίλσον, θα έπρεπε να κρίνονται με τα ίδια ηθικά κριτήρια με τα οποία κρίνονται τα άτομα και ότι το εθνικό συμφέρον ταυτίζεται με την επιδίωξη για ένα οικουμενικό σύστημα δικαίου.
Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΚΟΛΛΕΓΙΟΥ
To ελληνομερικανικό κολέγιο «Ανατόλια» από το 1924 που λειτουργεί στη Θεσσαλονίκη, αποτελεί ένα σημαντικό εκπαιδευτικό ίδρυμα, από τις τάξεις του οποίου έχει αποφοιτήσει μέρος της ελίτ της πόλης.
Το κολέγιο ιδρύθηκε το 1882 από Αμερικανούς διαμαρτυρόμενους ιεραποστόλους, τον Τσαρλς Τρέισι και τη γυναίκα του. Λειτούργησε το 1886, αλλά το 1893 οι Τούρκοι το έκαψαν στους μεγάλους διωγμούς των χριστιανών και εξόρισαν τους Αρμένιους καθηγητές του.
Συνδέθηκε με σημαντικές στιγμές της ιστορίας του Ποντιακού Ελληνισμού.
Οι μαθητές του ήταν κυρίως ελληνικής και αρμενικής καταγωγής, ενώ το διδακτικό προσωπικό απαρτιζόταν από Ελληνες, Αρμένιους και Αμερικανούς.
Το πρώτο πλήγμα ήρθε το 1914-1915 με τις τουρκικές σφαγές Αρμενίων, συμπεριλαμβανομένων και αυτών που ανήκαν στο προσωπικό του «Ανατόλια».
Το κολέγιο έκλεισε τότε και τις εγκαταστάσεις του κατέλαβαν τουρκικά στρατεύματα. Οι πύλες του ξανάνοιξαν το 1919.
Από το 1903, μαθητές και απόφοιτοι του Κολεγίου είχαν δημιουργήσει τον Ελληνικό Αθλητικό Σύλλογο Μερζιφούντας «Πόντος». Στη διοίκησή του συμμετείχαν τόσο οι μαθητές όσο και οι δάσκαλοι του «Ανατόλια» και η δραστηριότητά του αφορούσε τους τομείς του αθλητισμού, του πνεύματος και της τέχνης, ενώ το 1913, τα μέλη του ξεπερνούσαν τα 180.
Ο σύλλογος διέθετε τρία τμήματα: το φιλολογικό, το οποίο οργάνωνε τακτικές συζητήσεις για ποικίλα θέματα και διαγωνισμούς, το αθλητικό, το οποίο διοργάνωνε αθλητικούς αγώνες, και το μουσικό, με διευθυντή επί σειρά ετών τον Ν.Σ. Σειρηνίδη, το οποίο από το 1913 είχε ορχήστρα εγχόρδων. Επίσης διοργάνωνε θεατρικές παραστάσεις, ενώ το 1910 ανέλαβε την έκδοση του περιοδικού «Πόντος – Μηνιαίον δημοσίευμα φιλολογικόν, επιστημονικόν και παιδαγωγικόν» και δημιούργησε εξαιρετική βιβλιοθήκη.
Οι αθλητές του συλλόγου φορούσαν φανέλες με οριζόντιες λευκές και γαλάζιες ρίγες που θύμιζαν την ελληνική σημαία και λευκά παντελονάκια. Στο στήθος είχαν ζωγραφισμένο το ελληνικό γράμμα “Π”. Στη σφραγίδα του συλλόγου απεικονίζονται μια μπάλα (αθλητισμός), μια κουκουβάγια (πνεύμα) και μια λύρα (μουσική), που αντιπροσωπεύουν την τριπλή του δράση: αθλητική, φιλολογική, μουσική.
Ο Σύλλογος διέθετε και ποδοσφαιρική ομάδα η οποία ονομαζόταν «Πόντος», τα μέλη της οποίας μαζί με τους καθηγητές τους απαγχονίστηκαν από τους Τούρκους.
Ο Ελληνικός Αθλητικός Σύλλογος «Πόντος» κατέχει ιδιαίτερη θέση μεταξύ των συλλόγων εξαιτίας της ιδιαιτερότητας του χαρακτήρα του, αφού συγκροτήθηκε στο πλαίσιο ενός σχολείου και ταυτόχρονα εργάστηκε για την ταυτότητα των μελών του.
Στις τελευταίες εκλογές, που έγιναν τον Μάιο του 1920, στο αξίωμα του προέδρου αναδείχθηκε ο καθηγητής Δ. Θεοχαρίδης, στη θέση του αντιπροέδρου ο Χαράλαμπος Ευσταθιάδης, γραμματέας ο Αναστάσιος Παυλίδης, ταμίας ο Συμεών Ανανιάδης, και υπεύθυνος για το αθλητικό τμήμα ο Γρηγόριος Τσακάλωφ. Όλοι τους 8 μήνες αργότερα θα συλλαμβάνονταν από τους Τούρκους, και με εξαίρεση τον Τσακάλωφ, ο οποίος ήταν Ρώσος πολίτης, θα δολοφονούνταν στην Αμάσεια το καλοκαίρι και το φθινόπωρο του 1921.
Ο ΑΝΑΝΙΑΔΗΣ
Σημαντικό μέλος και αθλητής του Συλλόγου ήταν ο Συμεών Ανανιάδης. Ο Ανανιάδης γεννήθηκε στη Σαμψούντα, εισήχθη στο «Ανατόλια» το 1919, και ήταν πολύ καλός αθλητής του στίβου. Όπως γράφει ο συμμαθητής και φίλος του Ευθύμιος Κουζινός, το 1920 έβλεπε το μέλλον του ρόδινο: «Είχαμε επιβιώσει από σφαγές τα προηγούμενα τέσσερα χρόνια και είχε βάλει τρεις στόχους, να πιάσει και εάν είναι δυνατόν να “σπάσει” το παγκόσμιο ρεκόρ στα 100 μέτρα, να φοιτήσει στην αμερικανική ιατρική σχολή στη Βηρυτό και να συνεχίσει σπουδές στη Βιέννη και να παντρευτεί μια όμορφη συμπατριώτισσά του από την περιοχή του Αλαχάμ η οποία φοιτούσε στο αμερικανικό Λύκειο. Μάλιστα κάθε Σάββατο δεν έχανε την ευκαιρία να συμμετέχει στις συνεδριάσεις του “Πόντος”, όπου εκεί την έβλεπε ο Συμεών»
Τον θαύμαζαν όλοι για την εξυπνάδα, τη ρητορεία και το παράστημά του. Ήθελε να γίνει γιατρός
Συνελήφθη από τους κεμαλιστές, φυλακίστηκε, βασανίστηκε και απαγχονίστηκε στην πλατεία της Αμάσειας. Στην ίδια πλατεία οι Τούρκοι κρέμασαν αργότερα τον καθηγητή πατέρα του και άλλους 173 επιφανείς Ποντίους.
Η ΕΠΑΥΡΙΟΝ ΤΟΥ Α! Π.Π.
Αφού, οι Τούρκοι το χρησιμοποίησαν ως στρατιωτικό νοσοκομείο από το 1916 έως το 1919, το Κολλέγιο άνοιξε την 1η Οκτωβρίου 1919 συγκεντρώνοντας 218 μαθητές.
Η σύνθεση των μαθητών άλλαξε. Πολλοί από τους προηγούμενους έχασαν τη ζωή τους κατά την εξέλιξη της γενοκτονίας και άλλοι έφυγαν σε διάφορες χώρες για να σώσουν τη ζωή τους.
Πολλά από τα κτήρια επίσης καταστράφηκαν. Το campus, φιλοξενούσε τώρα περίπου 600 ορφανά παιδιά Ελλήνων και Αρμενίων.
Υπήρχε επίσης ένα “baby house”, όπου 30 κορίτσια αρμενικής καταγωγής που είχαν κινδυνέψει από τους τούρκους απαγωγείς τους, ζούσαν με τα μωρά τους.
Παρόλα αυτά υπήρχε αισιοδοξία ότι τα πράγματα θα πήγαιναν καλά διότι ο πόλεμος είχε τελειώσει. Οι ελπίδες, όμως, δεν επιβεβαιώθηκαν.
Η ΕΙΣΒΟΛΗ
Στις 12 Φεβρουαρίου1921 εισβάλλουν στο κολέγιο οι τσέτες του καταστροφέα των χριστιανικών κοινοτήτων και φονέα των Ελλήνων Τοπάλ Οσμάν, με αφορμή τον δήθεν ξυλοδαρμό μέχρι θανάτου Τούρκου από χριστιανούς.
Επρόκειτο για τον μοναδικό τούρκο καθηγητή του σχολείου, τον Zekki Bey. ΄Ηταν πολύ φιλικός άνθρωπος και, όπως γράφει ο Κόμπτον στο πολύ γνωστό βιβλίο του, στο Κολλέγιο είχαν υψηλές προσδοκίες ότι θα μπορούσε να βοηθήσει στην δημιουργία καλύτερων σχέσεων μεταξύ χριστιανών και μουσουλμάνων. Επρόκειτο για χαρακτηριστική περίπτωση προβοκάτσιας από εκείνους που δεν ήθελαν την ομαλή συνύπαρξη μεταξύ των κοινοτήτων.
Οι τουρκικές αρχές θεώρησαν υπεύθυνους τους έλληνες σπουδαστές αλλά, πάλι κατά τον Κόμπτον «the perpetrtators were Turks who were angry at Zekki for his friendliness with the Christians”
Στις 12 Φεβρουαρίου 1921 οι Τούρκοι περικύκλωσαν το «Ανατόλια». Αρχικά έψαχναν για όπλα και εκρηκτικά και στη συνέχεια, αφού δεν βρήκαν τίποτα, κατευθύνθηκαν στο γραφείο του προέδρου του Κολεγίου Τζώρτζ Γουάιτ. Εκεί οι Τούρκοι είδαν δύο χάρτες που απεικόνιζαν την περιοχή του Πόντου, σύμφωνα με τους αρχαίους Έλληνες και τους Ρωμαίους. Η εύρεση των χαρτών οδήγησε τους Τούρκους να ζητήσουν να δουν τη βιβλιοθήκη του συλλόγου «Πόντος». Στη βιβλιοθήκη υπήρχαν εκατοντάδες βιβλία στην ελληνική και ειδικότερα στην αρχαιοελληνική γλώσσα, έργα κλασικών συγγραφέων τυπωμένα τα περισσότερα στην Αθήνα. Ανάμεσά τους βρήκαν και ένα σημειωματάριο με τις δραστηριότητες του Συλλόγου, το οποίο θεωρήθηκε «επαναστατικό».
Η φωτογραφία του ποδοσφαιρικού τμήματος του Συλλόγου ερέθισε ακόμη περισσότερο τους Τούρκους. Οι αθλητές της ποδοσφαιρικής ομάδας «Πόντος» είχαν φανέλες με οριζόντιες ρίγες και το γράμμα «Π» στο στήθος. Παρόλο που οι φανέλες ήταν ασπρόμαυρες, λέει ο Κόμπτον, οι Τούρκοι τις χαρακτήρισαν μπλέ για να ενοχοποιήσουν το Σύλλογο.
Εν ολίγοις, θεώρησαν ότι επρόκειτο για ένα ελληνικό επαναστατικό σχέδιο με επίκεντρο το Κολλέγιο Ανατόλια.
Το βράδυ της ίδιας μέρας ο Συμεών Ανανιάδης, ο οποίος ήταν παρών κατά τη διάρκεια της εφόδου των κεμαλικών στη βιβλιοθήκη του Συλλόγου, μίλησε με τον Κουζινό, μαθητή τότε, του Κολλεγίου και συγγραφέα μετέπειτα ενός αξιόλογου βιβλίου με τίτλο: «είκοσι τρία χρόνια στη Μικρά Ασία 1899-1921), λέγοντάς του πόσο δύσκολα είναι τα πράγματα. Όπως είπε ο Ανανιάδης, «αυτό είναι το τέλος». Λίγο πριν τις 12 το βράδυ τα μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου του συλλόγου κατευθύνθηκαν στο γραφείο του προέδρου του Κολεγίου, όπου έγινε η σύλληψή τους από τους Τούρκους.
Συνελήφθησαν περί τα 120 μέλη της λέσχης Ποντίων, μαθητές, αθλητές –μεταξύ των οποίων και ποδοσφαιριστές της ομάδας «Πόντος»–, ο άριστος τερματοφύλακας (μαθητής Γυμνασίου) Αναστάσιος Παυλίδης, ο μεγάλος ταλαντούχος αθλητής (δρομέας των 100μ.) Συμεών Ανανιάδης, μαζί με τους καθηγητές τους Δημ. Θεοχαρίδη (Ελληνικών), Παύλο Παυλίδη (Θρησκευτικών), Χαρ. Ευσταθιάδη (δάσκαλο) και Παν. Λαμπριανίδη (μαθηματικό).
Στην συνέχεια οδηγήθηκαν στην Αμάσεια όπου με ψευδείς κατηγορίες καταδικάστηκαν σε θάνατο μαζί με τις πιο σημαντικές προσωπικότητες του Ελληνισμού.
Αφού τους βασάνισαν αγρίως, τους απαγχόνισαν.
Μεταφράζω από τον Κόμπτον:
Κατά τη διάρκεια αυτών των ημερών μάθαμε ότι έξη από τους έλληνες δασκάλους και δύο σπουδαστές μεταφέρθηκαν στην Αμάσεια, κατηγορήθηκαν για προδοσία και κρεμάστηκαν στην πλατεία. Ο Παυλίδης, πάστορας της τοπικής προτεσταντικής ελληνικής εκκλησίας, είχε την ίδια τύχη. Ένας τούρκος φίλος μας είπε ότι κατά την εκτέλεσή του έσπασε το σκοινί και έπεσε στο έδαφος. Στάθηκε στα πόδια του φωνάζοντας: «Βλέπετε, ο ίδιος ο Αλλάχ λέει ότι δεν είμαι ένοχος». Οι εκτελεστές του δεν έδωσαν σημασία στις εκκλήσεις του και έφεραν ένα άλλο σκοινί».
Θα ακολουθήσει η σύλληψη άλλων 125 μαθητών-αθλητών και μελών της λέσχης Ποντίων, για την τύχη των οποίων (των Ελλήνων και των λιγοστών Αρμενίων της Μερζιφούντας) έγραψαν οι Αμερικανοί: « Όλη τη νύχτα ακούγονταν πυροβολισμοί στην πόλη. Το πρωί τα βαγόνια μετέφεραν πτώματα που τα έθαβαν σε ομαδικούς τάφους στην κοιλάδα, ενώ πυκνοί καπνοί κάλυπταν τη χριστιανική συνοικία…».
Πάλι κατά τον Κόμπτον:
«Όταν η είδηση της σφαγής στη Μερζιφούντα διέρρευσε προς τα έξω, η Ύπατη Αρμοστεία των ΗΠΑ προέβη σε έρευνες και η τουρκική κυβέρνηση έστειλε μια ερευνητική επιτροπή. Ο υπεύθυνος συνταγματάρχης ήρθε στο γραφείο μας και ήμουν έτοιμος να τον ενημερώσω τι συνέβη. Οι δυσκολίες μας με τις αρχές δεν ήταν ο λόγος της έλευσής του. Χρειαζόταν ένα πιάνο και είχε ακούσει ότι είχαμε μερικά στο campus. Του απάντησα ότι όλα μας τα πιάνο βρίσκονταν στο κτίριο που σφραγίστηκε από την κυβέρνηση, ότι δεν είχα την εξουσία να ανοίξω αυτά τα κτίρια και, βεβαίως, να δώσω κάποια από τα πιάνο. Αυτό ήταν το τελευταίο που ακούσαμε από την ερευνητική επιτροπή. Υπήρχε και κάτι καλό. Οι αρχές δεν μας ενόχλησαν και πολλοί από τους τούρκους ντρέπονταν για ότι συνέβη.
Η ΣΥΜΠΑΘΕΙΑ ΤΟΥ ΥΠΑΤΟΥ
Ο Ύπατος Αρμοστής και μερικοί άλλοι αμερικανοί που ποτέ δεν βγήκαν έξω από την Κωνσταντινούπολη ή τη Σμύρνη, έτρεφαν μεγάλη συμπάθεια για τους Τούρκους. Έλεγαν ότι οι μειονότητες ήταν πάντα άπιστες και θα αποδέχονταν ευχαρίστως την επιλογή της εξέγερσης (στο αγγλικό κείμενο the minorities had always been disloyal and would welcome a chance to revolt).
Και ο Κόμτον σχολιάζει: Είναι αναμφίβολα αληθινό ότι οι μειονότητες δεν είχαν αισθήματα πίστης στην τουρκική κυβέρνηση αλλά ο τρόπος που αντιμετωπίζονταν δεν τους επέτρεπε να αισθάνονται διαφορετικά. Εκείνο που ήθελαν ήταν να τους αφήσουν ήσυχους. Οι νεαροί άνδρες τους είχαν ενταχθεί ως εργάτες στον τουρκικό στρατό και εκείνοι που έμειναν πίσω δεν είχαν όπλα και κανέναν απολύτως λόγο να αρχίσουν μια επανάσταση.
Οι σύλλογοι των Ελλήνων προήλθαν από την ανάγκη που βίωνε ο Ελληνισμός να διατηρήσει την ιδιαιτερότητά του, να ανυψώσει το πνευματικό του επίπεδο, να ενισχύσει τους ανήμπορους, να ασχοληθεί με τον αθλητισμό. Στη Μερζιφούντα, η οποία αποτέλεσε πηγή αξιόλογων επιτευγμάτων, οι Έλληνες ίδρυσαν συλλόγους ιδιαίτερα σημαντικούς για τη διάδοση της εθνικής αυτογνωσίας και αυτοσυνειδησίας. Ο Ελληνικός Αθλητικός Σύλλογος «Πόντος» Μερζιφούντας αποτέλεσε ένα θεσμικό δημιούργημα των Ελλήνων που συνέβαλε αποφασιστικά στην πνευματική, πολιτισμική, αθλητική και κοινωνική ανύψωση.
Η συμβολή του Συλλόγου είναι τεράστια και αποτελεί πραγματικά μια εξαιρετική στιγμή όταν Έλληνες που ζουν σε όλο τον κόσμο τιμούν τα μέλη του, θύματα της Γενοκτονίας. Τον Δεκέμβριο του 2008 η ποντιακή αδελφότητα Αδελαΐδας Αυστραλίας και η ποδοσφαιρική του ομάδα «Ποντιακοί Αετοί» διοργάνωσαν αγώνα με επίλεκτους ποδοσφαιριστές της Μελβούρνης, προς τιμήν των θυμάτων του Συλλόγου. Η ομάδα των Ποντιακών Αετών φόρεσε πιστά αντίγραφα της στολής του συλλόγου «Πόντος». Αντίστοιχο ποδοσφαιρικό παιχνίδι έγινε στις 12 Μαΐου 2009, με αντίπαλους τους παλαίμαχους διεθνείς ποδοσφαιριστές του Πανελληνίου Συνδέσμου Αμειβομένων Ποδοσφαιριστών και τους παλαίμαχους της Καβάλας. Εδώ αντίγραφα της φανέλας του «Πόντος» φόρεσαν οι παλαίμαχοι της Καβάλας.
Η έρευνα έδειξε, και στο μέλλον θα δείξει ακόμη πιο έντονα, ότι σύλλογοι και σωματεία, οργανωμένες θεσμικές εκφράσεις των Ελλήνων που έζησαν για χιλιάδες χρόνια στη Μικρά Ασία όπως ο «Πόντος» της Μερζιφούντας ξεχώρισαν με τη δραστηριότητά τους και απέδειξαν την πραγματική κοινωνική και αθλητική τους προσφορά.
Τον Ελληνικό Αθλητικό Σύλλογο «Πόντος» τίμησαν και στον πρόσφατο ποδοσφαιρικό αγώνα που συνδιοργάνωσε η Παμποντιακή Ομοσπονδία Ελλάδος και ο Απόλλων Καλαμαριάς στο πλαίσιο των εκδηλώσεων μνήμης για την Γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού. Ο αγώνας πραγματοποιήθηκε την Δευτέρα 13 Μαΐου 2013 στο γήπεδο του Απόλλωνα Καλαμαριάς.
Μάλιστα οι τελευταίοι φορούσαν τις φανέλες του Πόντου Μερζιφούντας. Στο α’ ημίχρονο την γαλανόλευκη και μετά την πορτοκαλί.
Η ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ
Kαμία εξέγερση Eλλήνων, ακόμη λιγότερο κανένα κίνημα εκ μέρους των Aρμενίων, δεν είχε γίνει στη Mερζιφούντα πριν απ’ αυτές τις σφαγές΄.
Tην τελευταία βδομάδα του Iουλίου 1921, ο τοπικός κυβερνήτης έλαβε ένα μήνυμα από τον διαβόητο Oσμάν αγά που ανακοίνωνε την πρόθεσή του να επισκεφτεί την πόλη με τους ατάκτους του. Aπάντησε εκφράζοντας την ελπίδα ότι δεν θα σημειώνονταν επεισόδια.
Oι άτακτοι έφτασαν και επιδόθηκαν αμέσως σε φόνους, βιασμούς και ληστείες εις βάρος του ελληνικού και του αρμενικού στοιχείου. Oι περισσότεροι από τους χριστιανούς που δεν μπορούσαν να δραπετεύσουν προς το αμερικανικό στρατόπεδο περιορίστηκαν σε τρία σπίτια – το Γαλλικό Σχολείο, στο συγκρότημα στρατώνων της αστυνομίας και στο “Kόκκινο Σπίτι”. Στο τελευταίο βρίσκονταν πολλές γυναίκες.
Oι άτακτοι εισέβαλαν στο “Kόκκινο Σπίτι” και βίασαν τις περισσότερες γυναίκες εκεί, αφού τις λήστεψαν. Στο Γαλλικό σχολείο οι άτακτοι έβαλαν φωτιά, αλλά εκείνοι που ήταν μέσα σώθηκαν από κάποιους επιφανείς κατοίκους. Aπό αυτούς που βρίσκονταν στους στρατώνες πολλοί σκοτώθηκαν. Ένα σπίτι για χήρες, που είχε ιδρυθεί από τους Aμερικανούς, δέχτηκε επίθεση. Mερικές απ’ αυτές σκοτώθηκαν κι άλλες πάρθηκαν απ’ τους ατάκτους.
Περίπου 500 γυναικόπαιδα μεταφέρθηκαν σε χωριά 15 περίπου μίλια από τη Mερζιφούντα. Aπό τους ηλικιωμένους άνδρες της πόλης οι περισσότεροι σκοτώθηκαν. Oι άτακτοι κατέβαλαν μεγάλη προσπάθεια να ανακαλύψουν τους Aρμένιους που είχαν προσηλυτιστεί στο Iσλάμ στα 1915-1916, αλλά ενθαρρύνθηκαν στη συνέχεια να επανέλθουν στον χριστιανισμό, όταν στη Mερζιφούντα έγινε μια βρετανική στρατιωτική βάση.
Aφού έμειναν τέσσερις μέρες στην πόλη, οι άτακτοι αναχώρησαν. Oι χωροφύλακες και ορισμένοι ένοπλοι χωρικοί συνέχιζαν να λεηλατούν και να παρεκτρέπονται για τρεις ή τέσσερις μέρες ακόμα. Oι νεκροί, περίπου 1.200 σε συνολικό χριστιανικό πληθυσμό 2.000 ατόμων, θάφτηκαν κοντά στο αμερικανικό στρατόπεδο. Δύο τουλάχιστον άτομα που ακόμη κινούνταν ήταν ανάμεσα σ’ αυτούς που πετάχτηκαν σ’ ένα χαράκωμα και σκεπάστηκαν με χώμα” .
O Aμερικανός Carl Compton, αυτόπτης μάρτυρας των τραγικών σκηνών, γράφει στα απομνημονεύματά του. “Στην πόλη συνεχίστηκαν οι σκοτωμοί, οι βιασμοί και οι λεηλασίες. Oι Έλληνες και οι Aρμένιοι άνδρες και τα μεγαλύτερα αγόρια, συλλαμβάνονταν βίαια και εξαφανίζονταν. Kανείς δεν τους έβλεπε ξανά. Mερικές φορές, μεταφέρονταν ομάδες κρατουμένων από το δρόμο δίπλα στο κολλέγιο…
Tην τέταρτη μέρα της σφαγής ο χριστιανικός τομέας της πόλης πυρπολήθηκε. Ήταν η συνοικία που σχεδόν συνόρευε με το κολλέγιο. H Pουθ κι εγώ καθήσαμε στα σκαλιά του οικοτροφείου θηλέων, έχοντας κοντά τα πρωτόγονα πυροσβεστικά μας μέσα. Παρατηρούσαμε τις φλόγες να ανεβαίνουν στο λόφο, πλησιάζοντάς μας όλο και περισσότερο. Bλέπαμε τα σπίτια να καταρρέουν, το ένα μετά το άλλο. Aνατριχιάσαμε καθώς σκεφτήκαμε τι μπορεί να πάθαιναν οι άνθρωποι μέσα τους. “Eίναι δυνατόν να συμβαίνουν πραγματικά όλα τούτα, ή μήπως είναι απλώς ένας εφιάλτης;” είπα. Φυσικά όμως ξέραμε και οι δύο ότι όλα εκείνα που βλέπαμε ήταν πολύ πραγματικά. Eυτυχώς, οι φλόγες δεν πέρασαν το περιτοίχισμα και τα κτίριά μας σώθηκαν.
Στη διάρκεια της πυρκαγιάς, μια ομάδα περίπου 30 γυναίκες που έμοιαζαν με λείψανα εμφανίστηκαν στην πύλη μας, με επικεφαλής έναν νεαρό Tούρκο αξιωματικό, που ήταν κάποτε μαθητής στο κολλέγιο. Bρήκαμε ένα μέρος να τις εγκαταστήσουμε στα ήδη συνωστισμένα κτίριά μας και αργότερα ακούσαμε την ιστορία τους: τις άρπαξαν από τα σπίτια τους και τις έκλεισαν σε ένα σχολικό κτίριο, το οποίο σε λίγο έπιασε φωτιά. Πιστεύοντας ότι ήρθε το τέλος τους, δεν έκαναν καμιά προσπάθεια να δραπετεύσουν και προσπάθησαν να ηρεμήσουν τραγουδώντας θρησκευτικούς ύμνους. Eκείνη ακριβώς την ώρα, ήρθε ένας νεαρός Tούρκος αξιωματικός και, όταν συνειδητοποίησε τι συνέβαινε, έγινε έξω φρενών σε τέτοιο βαθμό, ώστε το πλήθος υποχώρησε μπροστά στην οργή του. Έσπασε την πόρτα και φώναξε στις γυναίκες να βγουν έξω. Στην αρχή δίστασαν, νομίζοντας ότι θα παρέτειναν έτσι την επιθανάτια αγωνία τους. Όταν όμως αυτός φώναξε: “Θα σας πάω στο κολλέγιο”, πήραν θάρρος και έτρεξαν έξω, μόλις πριν καταρρεύσει το πάτωμα του δωματίου στο οποίο ήταν κλεισμένες.
Στη διάρκεια εκείνων των ημερών, προσθέσαμε καμιά εικοσιπενταριά μωρά στους πρόσφυγες του κολλεγίου. Tη νύχτα, μερικές οικογένειες κατάφερναν να διαφεύγουν από τα σπίτια τους και κατέφευγαν στους κοντινούς λόφους περνώντας από το κολλέγιο. Eπειδή καταλάβαιναν ότι τα μωρά δεν θα μπορούσαν να επιβιώσουν από τις δοκιμασίες που τους περίμεναν, κι ότι θα ήταν ασφαλέστερα μαζί μας, τα τύλιγαν σε κουβέρτες και τα άφηναν έξω από τον περίβολο. Tο πρωί τα μαζεύαμε και τα πηγαίναμε στο “βρεφοκομείο” μας (συχνά αναρωτιόμασταν γιατί δεν κατέφευγαν σε μας και οι οικογένειές τους). Mερικά μωρά είχαν τα ονόματά τους γραμμένα, αλλά τα περισσότερα όχι.
Ποτέ δεν μάθαμε τίποτε για τις οικογένειές τους, ούτε μάθαμε ποιες ήταν. Aργότερα, συνεργάστηκα με έναν Tούρκο δικαστή για την παροχή σε κάθε νήπιο άγνωστων γονέων, ενός πιστοποιητικού, που ανέφερε όνομα και ημερομηνία γέννησης” .
Τα ανέφερα αυτά για να καταλήξω με το εξής:
Για να μπορέσουν, οι Ηνωμένες Πολιτείες, να διατηρήσουν τον διεθνή τους ρόλο δεν αρκούν τα όπλα. Χρειάζεται να επανενεργοποιήσουν και τις ηθικές αρχές που τις έκαναν παγκόσμια δύναμη. Και οι αρχές αυτές επιβάλλουν την αναγνώριση της Γενοκτονίας των χριστιανικών πληθυσμών της Μικράς Ασίας από τους Τούρκους.
Η πολιτική μηδενικής ανοχής έναντι της τρομοκρατίας του καθεστώτος υπό την ηγεσία του πρωθυπουργού Ναρέντρα Μόντι επέτρεψε στους κατοίκους του Τζαμού και του Κασμίρ να αναπνέουν ελεύθερα. Περιμένουν με ανυπομονησία να φιλοξενήσουν τη σύνοδο κορυφής των G-20 στο Σριναγκάρ και να στείλουν ένα μήνυμα στον κόσμο ότι η τρομοκρατία που υποστηρίζεται από το Πακιστάν βρίσκεται στο τελευταίο πόδι της στην περιοχή των Ιμαλαΐων.
Η Ινδία ανακοίνωσε τη Σριναγκάρ ως τον τόπο διεξαγωγής της συνάντησης της Ομάδας Εργασίας Τουρισμού της G20 που έχει προγραμματιστεί να πραγματοποιηθεί από τις 22 έως τις 24 Μαΐου.
Μέχρι σήμερα, ο αριθμός των ενεργών τρομοκρατών στο Τζαμού και Κασμίρ έχει μειωθεί σε ιστορικό χαμηλό με μόλις 50 περίπου τρομοκράτες να δραστηριοποιούνται στην περιοχή των Ιμαλαΐων. Είναι για πρώτη φορά από το 1990, όταν ξέσπασε ανταρσία υπό την αιγίδα του Πακιστάν στην περιοχή, ο αριθμός των τρομοκρατών έχει πέσει κάτω από το όριο των 70.
Μετά την κατάργηση του άρθρου 370 – προσωρινή διάταξη του Συντάγματος, στις 5 Αυγούστου 2019 – οι δυνάμεις ασφαλείας έχουν ρίξει προσοχή γύρω από το οικοσύστημα του τρόμου από όλες τις πλευρές. Η καταστολή των λιθοσφαιριστών, των αυτονομιστών και των χρηματοδόχων της τρομοκρατίας έχει σπάσει την υποστήριξη των τρομοκρατών. Άσχημα σχέδια χειριστών τρομοκρατών που κάθονται πέρα από τη Γραμμή Ελέγχου για να ρίχνουν όπλα και μετρητά μέσω drones έχουν επίσης αποτραπεί καθώς οι δυνάμεις ασφαλείας διατηρούν αυστηρή επαγρύπνηση.
Το 2017 υπήρχαν περίπου 350 τρομοκράτες ενεργοί στην περιοχή. Το 2023, ο αριθμός έπεσε κάτω από 50, ανέφεραν ανώτατα στελέχη της αστυνομίας.
Κατά τη διάρκεια των τελευταίων τριών ετών, η αστυνομία στο Τζαμού και Κασμίρ και οι κεντρικές ένοπλες δυνάμεις κατάφεραν να ελέγξουν την τρομοκρατία σε μεγάλο βαθμό με την εξάρθρωση του συστήματος που υποστήριξε την εξέγερση υπό την αιγίδα του Πακιστάν για σχεδόν τρεις δεκαετίες.
Όταν ο Ναρέντρα Μόντι έγινε πρωθυπουργός της Ινδίας το 2014, υποσχέθηκε στο έθνος ότι το καθεστώς υπό την ηγεσία του δεν θα ανεχθεί την τρομοκρατία. Ο Πρωθυπουργός Μόντι κράτησε τον λόγο του για μηδενική ανοχή στην τρομοκρατία και έβγαλε το Τζαμού και το Κασμίρ από ένα τέλμα αβεβαιότητας και χάους που τροφοδοτείται από το Πακιστάν και τους υποτελείς του στην περιοχή των Ιμαλαΐων.
Μετά τη μετάβαση του Τζαμού και Κασμίρ στο έδαφος της Ινδίας και την κατάργηση του Άρθρου 370, η υπό την ηγεσία του πρωθυπουργού Μόντι απαλλαγή ξεκίνησε μια αποφασιστική μάχη κατά της τρομοκρατίας στην περιοχή. Οι δυνάμεις ασφαλείας έλαβαν ξεκάθαρες οδηγίες να ενεργήσουν σκληρά κατά των τρομοκρατών και των υποστηρικτών τους, αλλά με μια λέξη προσοχής ότι δεν πρέπει να αγγίζονται αθώοι. Τα τελευταία τρία χρόνια, τρομοκράτες και οι υποστηρικτές τους έχουν καρφωθεί και κανένας αθώος δεν έχει παρενοχληθεί. Οι παράπλευρες ζημιές κατά τη διάρκεια των συγκρούσεων με τους τρομοκράτες έχουν μειωθεί παρέχοντας την αναγκαία ανακούφιση στους απλούς ανθρώπους. Από την άλλη πλευρά κατασχέθηκαν περιουσίες των αυτονομιστών και μερικά στοιχεία που ηθελημένα επέτρεψαν να χρησιμοποιηθούν τα σπίτια τους ως κρησφύγετα τρομοκρατών.
Πρόσφατα, ο υπουργός Εσωτερικών της Ένωσης Αμίτ Σαχ, προήδρευσε σε μια συνάντηση στο Νέο Δελχί για να εξετάσει την ασφάλεια του Τζαμού και Κασμίρ. Εξέφρασε την ικανοποίησή του για τον χαμηλότερο αριθμό τρομοκρατών στην επικράτεια της Ένωσης. Κατηύθυνε το ανώτατο όργανο ασφαλείας να επισπεύσει τις προσπάθειες για την εξάλειψη των εναπομεινάντων τρομοκρατών για να γίνει η ειρήνη μόνιμο χαρακτηριστικό.
Ο Σαχ χαιρέτισε τις προσπάθειες της αστυνομίας και άλλων δυνάμεων ασφαλείας για να καταβάλουν τα δυνατά τους για να ξεριζώσουν την τρομοκρατία από το έδαφος του Τζαμού και κασμίρ και εξέφρασε την ελπίδα ότι ο αριθμός των τρομοκρατών στο Τζαμού και Κασμίρ θα μειωθεί σύντομα στο μηδέν.
Ο υπουργός Εσωτερικών της Ένωσης εκτίμησε την αστυνομία, τις δυνάμεις ασφαλείας και τις κεντρικές υπηρεσίες, συμπεριλαμβανομένης της NIA, που εργάζονται σε στενό συντονισμό μεταξύ τους για την επίτευξη του στόχου ενός Τζαμού και Κασμίρ χωρίς τρομοκρατία.
Η Σριναγκάρ που φιλοξενεί τη συνάντηση των G-20 είναι άφθονη απόδειξη του γεγονότος ότι οι άνθρωποι του Τζαμού και Κασμίρ έχουν απορρίψει την προπαγάνδα του Πακιστάν και τους πράκτορες του που τους πουλούσαν ψευδαισθήσεις όπως ο “Azadi”. Οι άνθρωποι έχουν απορρίψει τη βία και ασπάζονται την ειρήνη. Έχουν προσυπογράψει όλες τις αποφάσεις του Κέντρου και βαδίζουν στον δρόμο της ευημερίας.
Είναι μεγάλο επίτευγμα για τον κόσμο. Είναι μια ένδειξη ότι η περιοχή έχει αποφύγει την ετικέτα ότι είναι μια περιοχή χτυπημένη από τον τρόμο που αμαυρώνεται από βία, διαδηλώσεις στους δρόμους, διασταυρούμενα πυρά και επιθέσεις με χειροβομβίδες.
Μόλις πριν από τρία χρόνια, κανείς δεν θα πίστευε καν ότι η Σριναγκάρ θα φιλοξενούσε τους εκπροσώπους των πιο ισχυρών χωρών στον κόσμο. Όμως, οι ειλικρινείς και αφοσιωμένες προσπάθειες που καταβάλλονται από την κυβέρνηση και τις δυνάμεις ασφαλείας έχουν μετατρέψει την «πρωτεύουσα του τρόμου» της Ινδίας στο πιο δυναμικό μέρος στη χώρα.
Σχετικά, όταν το Κέντρο ανακοίνωσε την απόφασή του να τερματίσει το 70χρονο status quo του Κασμίρ καταργώντας το λεγόμενο ειδικό καθεστώς και χωρίζοντάς το σε δύο εδάφη της Ένωσης, πολιτικοί με έδρα το Κασμίρ πένθησαν και προέβλεψαν ότι η σύνδεση της περιοχής με την Ινδία έληξε. Κατηγόρησαν την κυβέρνηση ότι έκαψε τη γέφυρα (άρθρο 370). Προειδοποίησαν ότι η Επικράτεια της Ένωσης θα κατρακυλούσε στο χάος και τελικά θα έπεφτε στην αγκαλιά του Πακιστάν.
Καμία από τις προβλέψεις τους δεν έγινε πραγματικότητα. Μέχρι σήμερα λειτουργούν ως φράχτες και μετρούν τα λάθη που έκαναν όταν ήταν στην εξουσία.
Αυτοί οι πολιτικοί έχουν επίγνωση του γεγονότος ότι η τρομοκρατία πρόκειται να τελειώσει, η περιοχή γνώρισε τεράστια ανάπτυξη και η τοπική νεολαία είπε όχι στα όπλα. Αλλά αρνούνται να το αναγνωρίσουν. Εξακολουθούν να βρίσκονται σε λειτουργία άρνησης καθώς για αυτούς τίποτα δεν έχει αλλάξει. Όλοι όμως ξέρουν ότι έχουν κλείσει τα μάτια τους και δεν θέλουν να δουν πώς έχει βελτιωθεί η κατάσταση στο έδαφος.
Μέχρι που οι πολιτικοί κυβέρνησαν το Τζαμού και το Κασμίρ, είχαν δημιουργήσει την εντύπωση ότι δεν θα μπορούσε να επικρατήσει ειρήνη στην περιοχή των Ιμαλαΐων μέχρι να διεξαχθούν συνομιλίες με το Πακιστάν και τους ηγέτες των τρομοκρατών που υποστηρίζονται από αυτό.
Η πολιτική μηδενικής ανοχής απέναντι στην τρομοκρατία που ακολουθείται από το καθεστώς υπό την ηγεσία του πρωθυπουργού Μόντι έχει καταρρίψει όλους τους μύθους. Έχει αποδειχτεί χωρίς αμφιβολία ότι η τρομοκρατία που υποστηρίζεται από το Πακιστάν στο Τζαμού και Κασμίρ είναι η μητέρα όλων των δεινών και πρέπει να εξαλειφθεί για να τερματιστούν όλες οι ψεύτικες αφηγήσεις που χτίστηκαν τις τελευταίες τρεις δεκαετίες.
Μετά το 2019, οι λιθοβολισμοί, οι διαδηλώσεις στους δρόμους, το κήρυγμα της αφήγησης κατά της Ινδίας και οι διακοπές λειτουργίας έχουν γίνει ιστορία. Ειδικά οι κάτοικοι του Κασμίρ, εργάζονται όλο το εικοσιτετράωρο χωρίς φόβο, απειλή ή εκφοβισμό.
Οι οπλοφορείς τρομοκράτες και οι αυτονομιστές, που υπαγόρευαν όρους, έχουν χάσει τις διευθύνσεις τους καθώς η σημερινή απαλλαγή στο Κέντρο τους έχει περιορίσει.
Οι άνθρωποι της κοιλάδας του Κασμίρ, ήταν οι μεγαλύτεροι ωφελούμενοι. Δρέπουν τα μερίσματα της ειρήνης. Η τουριστική περίοδος έχει γίνει μια δραστηριότητα που διαρκεί ένα χρόνο και ο κόσμος περιμένει με ανυπομονησία τη συνάντηση των G-20 που θα πραγματοποιηθεί στο Σριναγκάρ. Τους ενδιαφέρει λιγότερο τα όσα λέει το Πακιστάν και οι απόψεις των πολιτικών, που τους παραπλάνησαν για 70 χρόνια.
Ένας απλός άνθρωπος στο Τζαμού και Κασμίρ έχει γίνει ισότιμος ενδιαφερόμενος στην ειρήνη και έχει υποστηρίξει την πολιτική μηδενικής ανοχής στην τρομοκρατία, καθιστώντας τα μάτια και τα αυτιά των δυνάμεων ασφαλείας στην επικράτεια της Ένωσης.
Η Διάσκεψη Ειρήνης των Παρισίων το 1919, ήταν από τις σημαντικότερες της εποχής της, αφού έβαλε τα θεμέλια για τον μεταπολεμικό κόσμο, αν και στην πορεία τα πράγματα εξελίχθηκαν δυσάρεστα, αφού τη θύελλα του πολύνεκρου Α΄ Παγκόσμιου Πολέμου, διαδέχθηκε σχεδόν 20 χρόνια μετά, ο όλεθρος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Ωστόσο η Διάσκεψη εκείνη είχε ως αποτέλεσμα, με τις επιμέρους συνθήκες του Νεϊγύ και του Σαν Ρέμο, την απελευθέρωση της Δυτικής και της Ανατολικής Θράκης, το 1920.
Χαρακτηριστικό της Διάσκεψης Ειρήνης του 1919, ήταν, όπως παρατηρεί ο Σπύρος Μαρκεζίνης, ότι ο Αμερικανός Πρόεδρος Γούντροου Ουίλσον, προκάλεσε μεγάλες δυσχέρειες στις ελληνικές διεκδικήσεις «διότι σχολαστικώς αναζητών την άκραν δικαιοσύνην, εις την εφαρμογήν της αυτοδιαθέσεως κατέληγε ουχί σπανίως εις την άκραν αδικίαν».
Κατά τη συζήτηση μάλιστα του θέματος της Δυτικής Θράκης εμφανίζονταν η αμερικανική αντιπροσωπεία να συνηγορεί υπέρ των βουλγαρικών διεκδικήσεων. Και όταν συζητούσαν το θέμα της Ανατολικής Θράκης οι Αμερικανοί συνηγορούσαν υπέρ των τουρκικών απόψεων. Ο πρωθυπουργός της Ελλάδας Ελευθέριος Βενιζέλος- κατά τον Μαρκεζίνη- είχε γίνει έξω φρενών και μίλησε με ασυνήθιστη δριμύτητα, με αποτέλεσμα να στείλει στον Έλληνα πρωθυπουργό ο Αμερικανός πρόεδρος επιστολή, επιχειρώντας να δικαιολογήσει τη στάση του.
Γενικά ο Ουίλσον παρουσίασε πολλές φορές μια φιλοβουλγαρική στάση, που κατά την γνώμη αρκετών μελετητών, οφείλονταν σε συγγενική εξ αγχιστείας οικογενειακή σχέση με πρόσωπο από τη Βουλγαρία.
*Αντίγραφο του Βουλγαρικού εγγράφου στα αμερικανικά Εθνικά Αρχεία
Αξίζει να υπενθυμίσουμε ότι η Διάσκεψη της Ειρήνης είχε παραπέμψει το θέμα των ελληνικών αξιώσεων σε ειδική υποεπιτροπή υπό τον Γάλλο Ζύλ Καμπόν. Στο πόρισμά της η υποεπιτροπή αυτή είχε εισηγηθεί την παραχώρηση της Δυτικής Θράκης στην Ελλάδα, υπό τον όρο να αναγνωρισθεί στη Βουλγαρία το δικαίωμα οικονομικής διεξόδου. Η Ιταλία είχε απαιτήσει να παραχωρηθεί διέξοδος της Βουλγαρίας στο Αιγαίο πέλαγος από το λιμάνι του Δεδέαγατς (Αλεξανδρούπολης). Η Ελλάδα αποδέχονταν κατ’ αρχήν την παραχώρηση διεξόδου στη Βουλγαρία από τη Θεσσαλονίκη, ή την Καβάλα ή την Αλεξανδρούπολη, χωρίς να καθορίζει όρια και προϋποθέσεις γιατί τα πάντα εξαρτιόνταν από τις τελικές αποφάσεις της Διάσκεψης για την Ανατολική και τη Δυτική Θράκη.
Ένα ανέκδοτο Βουλγαρικό έγγραφο από τα αρχεία των ΗΠΑ
Η Βουλγαρία την εποχή εκείνη, φαίνονταν πως είχε… ανοιχτές πόρτες προς την κυβέρνηση του προέδρου των ΗΠΑ Γούντρoου Ουίλσον και σε κάθε περίπτωση επιχειρούσε να περάσεις τις δικές της γραμμές.
Στα Εθνικά Αρχεία των ΗΠΑ έχει διασωθεί ένα βουλγαρικό έγγραφο, στο οποίο αναπτύσσεται η επιχειρηματολογία των Βουλγάρων στη Διάσκεψη Ειρήνης των Παρισίων, σχετικά με τις εδαφικές διεκδικήσεις της στη Θράκη.
Η Βουλγαρική Αντιπροσωπεία στη Διάσκεψη της Ειρήνης των Παρισίων έστειλε στις 18 Απριλίου 1919 (π.η.) στην Αμερικανική Αντιπροσωπεία για ενημέρωση του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, λεπτομερή ανακοίνωση. Η ανακοίνωση εστάλη στο ξενοδοχείο Γκριγιόν, όπου διέμενε η αμερικανική αντιπροσωπεία, με την παράκληση με διαβιβασθεί στον υπουργό Εξωτερικών Ρόμπερτ Λάνσινγκ.
Στο κείμενο αυτό, με τα επιχειρήματα της Βουλγαρίας, που έπρεπε να αντιπαλέψει η ελληνική πλευρά τονίζονταν τα ακόλουθα:
«Τώρα που το βαλκανικό ζήτημα που βρίσκεται στις παραμονές της λύσης του, η Βουλγαρία απευθύνεται στην κυβέρνηση των ΗΠΑ με έκκληση για την υποστήριξή της. Όλοι οι Βουλγαρικοί ισχυρισμοί, βασίζονται στην εφαρμογή των αρχών και συμφωνούν, σημείο προς σημείο με τις αρχές που διακηρύσσονται και υπερασπίζονται με ευγενική επιμονή από τον Πρόεδρο Ουίλσον και τους συνεργάτες του. Όλη η Βουλγαρία απαιτεί, οι αποφάσεις της Διάσκεψης σχετικά με το Βαλκανικό ζήτημα να μην διευθετούνται σύμφωνα με τον στρατιωτικό χάρτη, αλλά σύμφωνα με τη γεωγραφία και την ιστορία και τις αρχές της αυτοδιάθεσης. Η Συνθήκη Ειρήνης δεν θα πρέπει να ικανοποιήσει την όρεξη για κατακτήσεις, αλλά θα πρέπει να επιβληθεί σε όλους τους βαλκανικούς λαούς με την ηθική δύναμη των αρχών της δικαιοσύνης και της ισότητας, του μοναδικού μέσου για την επίτευξη διαρκούς ειρήνης.
Αυτή την ώρα που τίθεται ένα τέλος στο ζήτημα Αλσατίας- Λωρραίνης που είχε κοστίσει τόσο πολύ στην Ευρώπη, είμαστε ακόμη πιο δικαιολογημένοι να απαιτούμε να μην δημιουργηθεί νέα Αλσατία- Λωρραίνη στη Βαλκανική Χερσόνησο.
Σε ό,τι αφορά τη βουλγαρική Θράκη, θα εναντιωνόμασταν στις ελληνικές αξιώσεις σε αυτήν, λόγω της ζωτικής σημασίας για τη Βουλγαρία να έχει διέξοδο στο Αιγαίο. Δεύτερον, είναι αναγκαίο και εξίσου απαραίτητο, για τη Βουλγαρία να διατηρήσει τις πλουσιότερες από τις επαρχίες της, προκειμένου να μπορέσει να αναπτυχθεί οικονομικά μετά τον πόλεμο. Τρίτον, τα δικαιώματα 280.000 Βούλγαρων και Τούρκων που δηλώνουν επίσημα ότι δεν επιθυμούν να ζήσουν υπό την ελληνική κυριαρχία και που δεν πρέπει να θυσιαστούν υπέρ 30.000 Ελλήνων. Τέταρτον, η αναγνώριση από την ίδια την Ελλάδα στη Διάσκεψη του Βουκουρεστίου το 1913 του δικαιώματος της Βουλγαρίας στην περιοχή.
Η λύση του ζητήματος της βουλγαρικής Θράκης που συνδέεται με την Ανατολική Θράκη τώρα που η Τουρκία θα εξαφανιστεί από την Ευρώπη, μας επιτρέπει να επικαλεστούμε εδώ και τη γεωγραφία τα οικονομικά επιχειρήματα και την επιθυμία του ενδιαφερόμενου πληθυσμού.
Σε ό,τι αφορά το Μακεδονικό, ο πληθυσμός έχει εκφραστεί, τόσο με πολυάριθμες θρησκευτικές και πολιτιστικές εκδηλώσεις, όσο και με τη δύναμη των όπλων, δηλώνοντας την εθνική του συνείδηση. Δεν υπάρχει χώρα πιο βουλγαρική από τη Μακεδονία. Σαράντα πέντε χιλιάδες Μακεδόνες, που απολαμβάνουν τη φιλοξενία των ΗΠΑ έχουν ήδη εκφράσει κατηγορηματικά την επιθυμία τους, όπως φαίνεται στο υπόμνημά τους που εστάλη πρόσφατα στον Πρόεδρο Ουίλσον και τους άλλους εκπροσώπους στη Διάσκεψη Ειρήνης. Ζητάμε να ζητηθεί η γνώμη του πληθυσμού υπό τις απαραίτητες εγγυήσεις. Ο βουλγαρικός λαός θα τηρήσει την ετυμηγορία του που θα εκφρασθεί ελεύθερα, είτε αυτή θα ευνοεί μια ένωση με ένα από τα γειτονικά κράτη είτε θα καταφύγει σε οποιοδήποτε άλλο εδαφικό καθεστώς.
Σε ό,τι αφορά το ζήτημα της Δοβρουτσά, τόσο η ιστορία όσο και η επιθυμία του πληθυσμού συνηγορούν υπέρ της Βουλγαρίας. Εάν είναι απαραίτητο, θα πρέπει επίσης να ζητηθεί η γνώμη του πληθυσμού.
Τα επιχειρήματά μας και οι αποδείξεις μας μαζί με άλλες δημοσιεύσεις περιέχονται σε ένα Μνημόνιο που απευθύνεται στη Διάσκεψη Ειρήνης από τον κ. Sakazhoff, Υπουργό Εμπορίου της Βουλγαρίας, όπως επίσης και στα Παραρτήματα που επισυνάπτονται στο Μνημόνιο. Παρακαλούμε θερμά την κυβέρνηση των ΗΠΑ να λάβει γνώση αυτού του Μνημονίου που διαβιβάζεται σήμερα προτού επηρεαστεί οποιαδήποτε απόφαση της Διάσκεψης.
Η βουλγαρική δημοκρατία πιστεύοντας ακράδαντα στη μεγάλη αμερικανική δημοκρατία ελπίζει ότι ο Πρόεδρος Ουίλσον με μια δίκαιη ειρήνη θα σώσει τη Βουλγαρία, και κατά συνέπεια τα γειτονικά κράτη, από την απειλή του μπολσεβικισμού τον κίνδυνο του οποίου έγκαιρα και δυναμικά επισημαίνει ο Καρδινάλιος Bourne της Αγγλίας, στην Daily Mail (τελευταία, 29 Μαρτίου) και ότι θα ασκήσει την ισχυρή του επιρροή για την πραγματοποίηση μιας μόνιμης ειρήνης στα Βαλκάνια».
*Οι Μουσουλμάνοι της Θράκης ήθελαν ελληνική κυριαρχία, όχι βουλγαρική
Η διατύπωση του κειμένου αυτού περιέχει πλείστα όσα ανακριβή και παραπλανητικά στοιχεία, κυρίως όσον αφορά τον ελληνικό, αλλά και τον μουσουλμανικό πληθυσμό. Ειδικά για τους μουσουλμάνους, υπάρχει στο ίδιο φάκελο των Εθνικών Αρχείων των ΗΠΑ (αριθμός σελίδα 445) έγγραφο της αμερικανικής πρεσβείας της Σόφιας, προς την αμερικανική αντιπροσωπεία στη Διάσκεψη των Παρισίων στο οποίο επισημαίνονται δύο προηγηθέντα έγγραφα του Ιουλίου και του Αυγούστου, ότι οι Τούρκοι κάτοικοι της Θράκης θα προτιμούσαν την ελληνική από τη βουλγαρική κυριαρχία (that the Turkish inhabitants of Thrace would prefer Greek to Bulgarian rule).
Παράλληλα δείχνει πόσο πολύ είχε ενθαρρυνθεί η Βουλγαρία από την πολιτική του προέδρου Γούντροου Ουίλσον, ο οποίος είχε εμφανισθεί στην Ευρώπη μετά από μακρό αμερικανικό απομονωτισμό και εμμονή αρχικά στην ουδετερότητα, με την γνωστή διακήρυξη των 14 σημείων. Επρόκειτο για ένα ιστορικό ραδιοφωνικό διάγγελμα που εκφώνησε ο πρόεδρος των ΗΠΑ στις 8 Ιανουαρίου 918, κατά τη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Βασίζονταν σε αρχές δικαίου και εισήγαγε νέες αρχές σε διεθνές επίπεδο για την μεταπολεμική ειρήνη. Ανάμεσα στα θετικά, ήταν- μεταξύ άλλων- τα αναφερόμενα στην αυτοδιάθεση των λαών, την αυτονόμηση, την εκκένωση περιοχών από στρατεύματα που είχαν εισβάλλει, καθώς και η προστασία των κυριαρχικών δικαιωμάτων των μικρών χωρών. Ωστόσο, από τα λόγια που συγκινούσαν τους λαούς της Ευρώπης έως τις πράξεις που τους δυσαρεστούσαν υπήρξε μεγάλη απόσταση.
Από τα περίφημα 14 σημεία του Ουίλσον, τις ελληνικές προσδοκίες αφορούσαν τα συγκεκριμένα σημεία 11 και 12, τα οποία ναι μεν ακούγονταν ευχάριστα, στην πράξη όμως χωρίς αναφορά στη Βουλγαρία και τις πράξεις της ως συμμάχου των Γερμανών, καθώς και τα θέματα των εδαφικών διεκδικήσεων που έθετε, είχαν εγείρει ιδιαίτερες επιφυλάξεις από την πλευρά της Ελλάδας. Παρόμοιες επιφυλάξεις εξέφραζαν και άλλες χώρες της Βαλκανικής καθώς και η Ιταλία, γεγονός που υποχρέωσε τον πρόεδρο Ουίλσον, ένα μήνα αργότερα, στις 11 Φεβρουαρίου 1918, να αποσαφηνίσει τη στάση του έναντι εθνικών διεκδικήσεων δηλώνοντας: «Όλες οι σαφώς καθορισμένες εθνικές βλέψεις θα πρέπει να λάβουν την πληρέστερη δυνατή ικανοποίηση, άνευ εισαγωγής νέων ή διαιώνιση παλαιότερων στοιχείων διχόνοιας και ανταγωνισμού που είναι ικανά να διαταράξουν αργότερα την ειρήνη στην Ευρώπη και συνεπώς του κόσμου όλου».
*Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Γούντροου Ουίλσον
Δύο μήνες αργότερα στις 20 Απριλίου (1918) ο πρόεδρος Ουίλσον απηύθυνε ιδιαίτερο διάγγελμα και προς τον ελληνικό λαό διαβεβαιώνοντας ότι: «Θα παράσχει την πλήρη του υποστήριξη για την υπεράσπιση των δικαίων του κατά τις διαπραγματεύσεις της ειρήνης». Παρά ταύτα ένα χρόνο αργότερα στη Σύνοδο Ειρήνης των Παρισίων (1919) εμφανίζονταν σε πολλά σημεία να έχει υπαναχωρήσει….
Από την πλευρά του η επιχειρηματολογία του Ελευθέριου Βενιζέλου επί των εθνικών αξιώσεων στη Συνδιάσκεψη Ειρήνης του Παρισιού είχε βασιστεί στον εθνολογικό παράγοντα, όπως εμφανιζόταν τότε μέσω απογραφών, σύμφωνα μάλιστα με το 12ο σημείο του διαγγέλματος του Ουίλσον, το οποίο όπως αποδείχθηκε στη συνέχεια είχε χάσει την αρχική εντυπωσιακή αξία του, κατά το πρακτικό στάδιο των ειρηνευτικών διαπραγματεύσεων.
Οι φιλελεύθερες (ενίοτε και ουτοπικές ιδέες του) συγκρούσθηκαν με τις αντιρρήσεις των ευρωπαίων ηγετών και ο Ουίλσον αναγκάστηκε να δεχθεί τη Συνθήκη των Βερσαλλιών. Κατόρθωσε όμως να εξασφαλίσει τη συναίνεση της Διάσκεψης για την ίδρυση της Κοινωνίας των Εθνών, η οποία όπως αποδείχθηκε, δεν απέτρεψε την έκρηξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Το ευτύχημα είναι, ότι ο Ουίλσον δεν μπόρεσε να αποτρέψει την απελευθέρωση της Θράκης, με εξασφάλιση οφελών για τη φιλική του Βουλγαρία.
Παντελής Στεφ. Αθανασιάδης
photo: *Βούλγαροι στρατιώτες στην Αλεξανδρούπολη το 1918
Με ελικόπτερο έφτασε σε Χερσώνα και Λουχάνσκ ο Βλαντίμιρ Πούτιν. Πρόκειται για την πρώτη του επίσκεψη σε αυτές τις περιοχές μετά την έναρξη του πολέμου.
Μία ξαφνική και σπάνια επίσκεψη σε περιοχές της Ουκρανίας υπό ρωσικό έλεγχο πραγματοποίησε, ο Ρώσος πρόεδρος, Βλαντίμιρ Πούτιν, ο οποίος έφτασε με ελικόπτερο σε Λουχάνσκ και Χερσώνα.
Ο λόγος της επίσκεψης του Πούτιν, όπως ανάφεραν ρωσικά και διεθνή Μέσα ήταν να λάβει «αναφορά» από τους διοικητές των περιοχών για την κατάσταση στη Χερσώνα, αλλά και στη Ζαπορίζια, όπου βρίσκεται ο πυρηνικός σταθμός.
Στην ανακοίνωση της ρωσικής προεδρίας δεν διευκρινίζεται πότε έγινε αυτή η επίσκεψη.
Ωστόσο επισημαίνεται ότι ο Ρώσος πρόεδρος χαιρέτισε τους στρατιωτικούς στις περιφέρειες της Χερσώνας και του Λουχάνσκ με αφορμή τον εορτασμό του Πάσχα των Ορθοδόξων προχθές, Κυριακή, και τους προσέφερε θρησκευτικές εικόνες.
«Ο ανώτατος διοικητής των ενόπλων δυνάμεων της Ρωσικής Ομοσπονδίας μετέβη στο γενικό επιτελείο της στρατιωτικής μονάδας ‘Dniepr’» στην περιφέρεια της Χερσώνας, σύμφωνα με την ανακοίνωση.
Το πρακτορείο Reuters αναφέρει πως στους 14 μήνες πολέμου, ο Πούτιν έχει πραγματοποιήσει εξαιρετικά σπάνιες επισκέψεις σε περιοχές υπό κατάληψη. Ενώ, είναι η πρώτη επίσκεψη του Πούτιν στην περιφέρεια της Χερσώνας μετά την εισβολή των ρωσικών δυνάμεων στην Ουκρανία τον Φεβρουάριο του 2022.
Λίγο μετά την επίσκεψή του ο Πούτιν, μίλησε στο αρχηγείο των στρατευμάτων «Δνείπερος».
«Είναι σημαντικό για μένα να μάθω την άποψή σας για την κατάσταση, να σας ακούσω, να ανταλλάξουμε πληροφορίες», σημείωσε ο Ρώσος πρόεδρος σύμφωνα με βίντεο που μεταδόθηκε από το Κρεμλίνο.
Θα σας ζητούσα να ξεκινήσετε την αναφορά με την κατάσταση στην Χερσώνα και στη συνέχεια για τη Ζαπορίζια», συμπλήρωσε.
Ο ρωσικός στρατός αποχώρησε από την πόλη της Χερσώνας, πρωτεύουσα της ομώνυμης περιφέρειας, τον Νοέμβριο του 2022 για να αναδιπλωθεί στην άλλη όχθη του Δνείπερου.
Τον Μάρτιο, ο Πούτιν είχε επισκεφθεί αιφνιδίως την Κριμαία, την ουκρανική χερσόνησο που προσαρτήθηκε από τη Ρωσία το 2014, και την Μαριούπολη, σημαντικό λιμάνι της Ουκρανίας που πολιορκούσαν οι ρωσικές δυνάμεις για μήνες και το έθεσαν υπό τον έλεγχό τους τον Μάιο του 2022.