Αρχική Blog Σελίδα 1681

The Beijing-Brasília Bond

0
BEIJING, CHINA - APRIL 14: Brazil's Finance Minister Fernando Haddad speaks during a news conference, at the Brazilian Embassy on April 14, 2023 in Beijing, China. (Photo by Tingshu Wang-Pool/Getty Images)

 

The Brazilian megadelegation that traveled to China last week included a slew of businesspeople, seven ministers, five state governors, 27 lawmakers, and, of course, President Luiz Inácio Lula da Silva. While Lula’s comments about the war in Ukraine perhaps received the most coverage in the Western press (we’ll discuss those below in “In Focus”), the trip also reset his government’s relationship with its largest trade partner. In Beijing, Brazil and China signed a series of memorandums and deals that officials said are worth some $10 billion.

Lula has plenty of experience dealing with China and drew closer to the country during his two previous presidential administrations, from 2003 to 2010. In that time, the two countries signed an agreement to be strategic partners, saw soaring bilateral trade and investment, and co-founded the BRICS grouping along with Russia, India, and South Africa.

At the time, Lula and his advisors celebrated Brazil and China’s growing ties. But some in Brazil’s foreign- and economic-policy communities also started to question whether Brazil was being careful enough in its bilateral trade with China. The fine print of the various agreements signed last week suggests their concerns have shaped the new Lula government’s approach to Beijing.

During Lula’s first period in office, China had an overwhelming appetite for Brazilian raw materials such as soybeans, iron ore, and oil. But some makers of Brazilian manufactured goods reported difficulty selling on the Chinese market. Meanwhile, manufacturing’s share of Brazil’s GDP was shrinking fast. When Brazil’s foreign ministry published a collection of essays on Brazil-China relations in 2011, many debated whether economic relations with China were contributing to deindustrialization in Brazil.

Scholars have warned that premature deindustrialization is risky for developing countries. Many countries that have gone from poor to rich first built up their manufacturing sectors and only began to leave them behind when people migrated to high-skilled, high-wage jobs in other sectors. (Brazil moved along the first part of this path from the 1950s through the 1980s, when sectors such as metalworking, car manufacturing, textile production, and heavy machinery manufacturing grew.)

But in parts of the developing world seeing premature deindustrialization, such as Brazil, people often leave industrial sectors for low-paid, low-productivity work rather than higher-wage jobs. For example, a former factory worker might now work as a cashier, Uber driver, or street vendor. A whopping 39 percent of Brazil’s workers today toil in the informal sector.

A 2022 paper by economist and China expert Tatiana Rosito and Kings College London’s Vinicius Mariano de Carvalho—both of whom are Brazilian—argues that while Brazil and China have maintained “a successful complementary agenda,” trade data from the past two decades shows that Brazil “has not been able to significantly diversify its exports” to China.

Rosito now has a front-seat chance to change course: She and others who have called to refine Brazil’s strategy toward Beijing were named to senior positions in the new Lula administration.

Among the new faces in Brasília is Tatiana Prazeres, the foreign trade secretary of Brazil’s Ministry of Development, Industry, Trade, and Services. Prazeres told Foreign Policy that the new administration is seeking Chinese expertise and investment in Brazil that can promote “a neo-industrialization of the country” focused on green technologies and other high-tech sectors. She called these the “industries of the future.”

Brazil was the largest recipient of Chinese foreign direct investment in 2021, according to a China-Brazil Business Council report. Between 2007 and 2021, the group calculated that Chinese investment in Brazil went mostly to the electricity and oil sectors, and the two countries are reportedly planning a joint investment fund in green energy.

One of the memorandums signed last week committed to facilitating projects that include technology transfers; separately, deals were announced that include a green hydrogen plant, offshore wind projects, and the latest phase of a jointly produced satellite program, as well as a pledge to facilitate Brazilian start-ups commercializing their products in China and a plan to create a binational agricultural logistics company.

Many of the ideas that were announced “are still intentions” rather than concrete plans, as the economist Paulo Morceiro of the University of Johannesburg told Foreign Policy, “but it’s generally positive.” He said that Brazil should take advantage of the fact that it has many of the critical minerals needed for the energy transition, “and China has the technology.”

Yet the Lula administration’s frequent talk of new industrial policies—in partnership with China or not—has some economists nervous. Such policies are highly difficult to calibrate successfully, economist Emanuel Ornelas of the Getúlio Vargas Foundation told Foreign Policy. He said the current talk of industrial policy gives him “a little bit of goosebumps” and added that Brazil’s history is littered with failed industrial policies that led to industries that were “protected for decades and survived without becoming competitive internationally.”

Regardless of how Lula designs his latest industrial policies, the government does not have the money to launch the multibillion-dollar green stimulus packages that are all the rage in the United States and Europe. What it does have are raw materials, an internal market of 215 million people, and—if careful—the ability to bargain internationally.

foreignpolicy.com

Turkey: The Abandoned Iraqi and Syrian Christian Asylum Seekers

0

Δ. Τσαϊλάς: Η μόνη λογική στρατηγική είναι η Θαλάσσια Κυριαρχία

0

του Δημήτρη Τσαϊλά, Υποναυάρχου ε.α.

Έχουμε σχεδόν επικεντρωθεί στην κοινωνική και οικονομική εξέλιξη των Ελληνοτουρκικών σχέσεων και υπνωτιστεί από την ιδέα ύπαρξης αποκλιμάκωσης της έντασης ξεχνώντας τη συνέχεια στην εθνική πολιτική ασφαλείας που απαιτεί συνεπή ναυτική στρατηγική. Αυτή είναι μια ισχυρή σκέψη που βρίσκεται στα θεμέλια των γραπτών του Ηροδότου «Έχουμε γη και πατρίδα, όταν έχουμε πλοία στη θάλασσα» και της ανάλυσης του Θουκυδίδη «μέγα το της θαλάσσης κράτος». Ωστόσο, δεν είναι μονοδιάστατο το θέμα της θαλάσσιας ασφάλειας και αποτροπής. Προφανώς, πρέπει να συζητήσουμε την εθνική στρατηγική της Ελλάδας, ενώ η εσωτερική πολιτική τείνει να είναι πιο δυναμική από την εθνική στρατηγική, η οποία προκύπτει από πιο επίμονα ζητήματα όπως οι επικείμενες εκλογές. Η εθνική στρατηγική χρειάζεται ορθολογισμό και ρεαλισμό, ωστόσο υποκείμεθα σε κυκλική λογική της εσωτερικής πολιτικής καθώς διαμορφώνεται αυτή από τις παρουσιαζόμενες ευκαιριακές αναγκαιότητες που επιβάλλουν ο τόπος και οι απειλές.

Ο Θουκυδίδης, με το έργο του «Πελοποννησιακός Πόλεμος» έτυχε ευρείας παγκόσμιας αναγνώρισης. Οι συνεισφορά του διατηρεί τη σύγχρονη συνάφεια, όπως φαίνεται από τη ροή των σημερινών σχολίων που αναφέρονται στη θεωρία του ρεαλισμού. Ο Θουκυδίδης επικεντρώθηκε στη στρατηγική και όχι στην τακτική, καθιστώντας την συνεισφορά του σχετική στο σήμερα παρά τις τεχνολογικές εξελίξεις που αλλάζουν τη φύση των ναυτικών εμπλοκών σε τακτικό επίπεδο. Η κυρίαρχη φιλοσοφία του είναι η αλληλεξάρτηση του στρατιωτικού και εμπορικού ελέγχου των θαλάσσιων οδών και πώς αυτός ο έλεγχος μπορεί να καθορίσει τις συγκρούσεις. Για να διασφαλιστεί ο έλεγχος των θαλάσσιων οδών που βρίσκονται μακριά από την πόλη κράτος των Αθηνών, ο Θουκυδίδης υποστηρίζει ένα δίκτυο συμμαχιών που συνδέει την Αθήνα με περιοχές στρατηγικής σημασίας, είτε για εμπορικούς, πολιτικούς ή στρατιωτικούς λόγους. Αυτό σήμερα μπορούμε να το θεωρήσουμε ως δημιουργία βάσεων στις ελεγχόμενες θαλάσσιες ζώνες, ή ακόμα και αμυντικών συνεργασιών με ένοπλες δυνάμεις άλλων κρατών.

Η θεωρία του Θουκυδίδη έχει επηρεάσει την ανάπτυξη του Ναυτικού της Τουρκίας.

Είναι εύκολο να υπερεκτιμηθεί ο βαθμός στον οποίο οι τουρκικές αποφάσεις δίνουν προτεραιότητα στη στρατηγική και τη ναυτική ανάπτυξη. Εκτιμώ ότι η τουρκική ναυτική θεωρία υβριδοποιεί το δόγμα του Θουκυδίδη. Υποθέτει ότι η επιχειρησιακή σχεδίαση προσεγγίζει κάθε εμπλοκή ως ασθενέστερη δύναμη, απαιτώντας έτσι έμφαση σε επιλεκτικές τακτικές εμπλοκές και υποστήριξη από χερσαίες και αεροπορικές δυνάμεις για να επικρατήσουν σε μια ναυτική σύγκρουση, με αποκορύφωμα δημιουργίας μιας ζώνης «απαγόρευσης πρόσβασης» που θα προστατεύει τις τουρκικές παραθαλάσσιες περιοχές. Υποστηρίζω ότι οι Τούρκοι διατηρούν μια ναυτική φιλοσοφία του Θουκυδίδη, όπου η θαλάσσια ισχύς έχει τρεις σκοπούς κατά σειρά προτεραιότητας: τη διασφάλιση της, στρατιωτικής, πολιτικής και εμπορικής πρόσβασης σε περιοχές ενδιαφέροντος.

Ο χαρακτήρας της κυβέρνησης ως παράγοντας ναυτικής στρατηγικής

Ιστορικά έχουμε δει ότι ορισμένες μορφές κυβέρνησης και ηγετικές προσωπικότητες να έχουν καλλιεργήσει τη θαλάσσια ισχύ -όπως ο Βενιζέλος με τον Κουντουριώτη. Βέβαια δεν υποστηρίζω ότι οι δημοκρατικές μορφές διακυβέρνησης είναι πιο ευνοϊκές για τη θαλάσσια ισχύ, αλλά μια κυβέρνηση σε πλήρη συμφωνία με τη φυσική προκατάληψη του λαού της θα προωθούσε με μεγαλύτερη επιτυχία την ανάπτυξή της σε θέματα της θαλάσσιας ισχύος. Οι κυβερνήσεις που ενσωματώνουν λαϊκή συμβολή είναι πιο πιθανό να ευθυγραμμιστούν με τη φυσική προκατάληψη του λαού τους. Ωστόσο, μια αυταρχική κυβέρνηση όπως της Τουρκίας κατευθύνει περιοδικά τη χώρα προς το καθεστώς της μεγάλης δύναμης στη θάλασσα πιο γρήγορα από τις δημοκρατικές κυβερνήσεις επιδεικνύοντας κρίση και συνέπεια προς τη θαλάσσια ισχύ. Πρέπει να σημειώσουμε ότι η Τουρκία θα αγωνιστεί για να διατηρήσουν τη θαλάσσια ισχύ για την επιτυχία των αναθεωρητικών της πολιτικών.

Από αυτή την άποψη, δεν αποκλείεται η Τουρκία, εάν εμείς παραβλέψουμε τη ναυτική στρατηγική ως προμετωπίδα της εθνικής μας στρατηγικής, από το καθεστώς της μεγάλης δύναμης στη θάλασσα λόγω της αυταρχικής κυβέρνησής της. Η τουρκική ηγεσία έχει συντονίσει την ανάπτυξη της θαλάσσιας ισχύος τα τελευταία χρόνια. Αν και μπορεί να μην είναι πρακτικό να έχουμε μια αντικειμενική ανάλυση της απόδοσης του Ερντογάν σε αυτό το σημείο, είναι προφανές ότι έχει δώσει προτεραιότητα στην ανάπτυξη της ναυτικής ισχύος. Ο Τούρκος πρόεδρος έχει τοποθετήσει τη ναυτική δύναμη στο επίκεντρο της κρατικής ρητορικής σχετικά με την τουρκική αναζωπύρωση, δηλώνοντας ότι η Τουρκία πρέπει να επιδιώξει τον έλεγχο της «Γαλάζιας Πατρίδας» για να εξασφαλίσει μια ειρηνική άνοδο στην επιδίωξη του τουρκικού ονείρου. Αυτό δείχνει ότι η ναυτική ανάπτυξη δεν είναι το σχέδιο ενός ζήλου και χαρισματικού ηγέτη αλλά ένα κοινό όραμα ενσωματωμένο σε όλη την άρχουσα ελίτ της Τουρκίας.

Αντιμετώπιση της τουρκικής στρατηγικής

Ως εκ τούτου, η ναυτική στρατηγική των ελληνικών αεροναυτικών δυνάμεων έχει σχεδιαστεί κυρίως για να ελέγξει τις πλωτές οδούς που θα μπορούσαν να διευκολύνουν την τουρκική κίνηση, συγκεκριμένα στο Αιγαίο και τη Μεσόγειο Θάλασσα. Για την επιτυχία αυτής της στρατηγικής πρέπει να ασκηθούν ποικίλες πιέσεις στην Τουρκία, ώστε να αναγκαστεί να ισορροπήσει και να εξισορροπήσει εκ νέου τις δυνάμεις της. Για παράδειγμα, μια κατάληψη νήσου από την Τουρκία δεν φαίνεται δυνατή δεδομένης της προϋπόθεσης του σημερινού επιχειρησιακού σχεδιασμού αντιπρόσβασης και θαλασσίων περιοχών απαγόρευσης των νήσων. Ο αεροναυτικός πόλεμος, όπως είναι φυσιολογικό χρειάζεται να συνδυάζει δύο στρατηγικές, η μία να περιορίζει την τουρκική κίνηση στη θάλασσα (με ελληνική κυριαρχία) και η άλλη να ανοίγει την πιθανότητα να απειληθεί η τουρκική επικράτεια. Υπάρχει μια λογική γεωγραφίας, τεχνολογίας και φόβου που με τον τρόπο της είναι συνεπής και μας δένει σε έναν εσωτερικό κύκλο που δημιουργεί ο ναυτικός πόλεμος.

Όπως αναφέρει ο Θουκυδίδης για αυτή τη στρατηγική πριν από περισσότερο από είκοσι δύο αιώνες. Είναι μια στρατηγική που είναι ακόμα σε ισχύ, γεμάτη από ανεπαίσθητη αλληλεπίδραση με την Θαλάσσια Ισχύ. Η οξυδέρκεια του Θεμιστοκλή και του Περικλή, δύο κορυφαίων φυσιογνωμιών της ελληνικής ιστορίας, κατόρθωσαν να μετατρέψουν την Αθήνα σε ένα απόρθητο νησί την εποχή του Πελοποννησιακού Πολέμου. «Σκεφθείτε» έλεγε «Αν ήμαστε νησί, ποιοι θα ήταν πιο απρόσβλητοι από εμάς; Από αυτό θα πρέπει να εμπνευστούμε και να αποφασίζουμε σαν να ήμαστε νησιώτες». Θουκυδίδου Ιστορία, Α 143

Όταν η ελληνική στρατιωτική δράση ήταν ανεπιτυχής, όπως στη μικρασιατική εκστρατεία, απέτυχε είτε επειδή το έδαφος δεν ήταν επιρρεπές στη ναυτική δύναμη είτε επειδή δεν χρησιμοποιήθηκε η ναυτική ισχύς. Πρέπει να πείσουμε τους εαυτούς μας, ότι η πολεμική στρατηγική του Ελληνισμού, ιδιαίτερα σε στρατηγικό επίπεδο, δεν άλλαξε ποτέ. Η Τουρκία περιορίζεται μόνο από την ελληνική κυριαρχία των θαλασσών, εμποδίζεται από την αποτελεσματική χρήση των θαλασσίων ζωνών στην περιφέρειά της ενώ ο Ελληνισμός αναπτύσσει την αεροναυτική ισχύ σε συνεργασία με τις χερσαίες δυνάμεις των νησιών.

Η ιδέα ενός συνεπούς στρατηγικού μοντέλου είναι πιο δύσκολο να κατανοηθεί από αυτή μιας συνεπούς στρατιωτικής στρατηγικής. Αλλά το τελευταίο έχει μια επίμονη ελληνική πραγματικότητα και μια επίμονη λύση αεροναυτικής ισχύος που ευθυγραμμίζεται με την τεχνολογία και τη στρατηγική. Είναι ζωτικής σημασίας να κατανοήσουμε τη ναυτική διάσταση όλων των ελληνικών πολέμων.

Συμπέρασμα

Οι καθοριστικοί παράγοντες υποδηλώνουν ότι η Τουρκία προσπαθεί να αναδειχθεί ως σημαντική θαλάσσια δύναμη τον 21ο αιώνα, κάτι που δεν είναι πλέον αμφιλεγόμενος ισχυρισμός. Ωστόσο, η μακροπρόθεσμη, στρατηγική και βασισμένη σε μελέτη περίπτωσης προοπτική του Ελληνισμού για τη ναυτική ισχύ εκθέτει ορισμένες περιοριστικές μεταβλητές, όπως η θαλάσσια κυριαρχία, που περιορίζουν την τουρκική θαλάσσια ισχύ.

Παρά την ανερχόμενη θέση της ως θαλάσσιας δύναμης, η ισχύς της Τουρκίας είναι εγγενώς ηπειρωτική. Τα χερσαία σύνορα θα αποσπάσουν την προσοχή της Τουρκίας από ένα ολόψυχο ναυτικό όραμα. Παρά τον εντυπωσιακό αριθμό πλοίων, την ανάπτυξη του προϋπολογισμού και τη δημιουργία ικανοτήτων, οι θάλασσες του τουρκικού ναυτικού είναι περιφραγμένες από τις αλυσίδες ελληνικών νησιών.

Επιπλέον, τα τουρκικά ναυτικά συμφέροντα στη Μεσόγειο Θάλασσα και προς τα δυτικά θα είναι περιορισμένα, καθώς τα πλοία θα είναι ευάλωτα διασχίζοντας θαλάσσιες περιοχές ελεγχόμενες από τις ελληνικές και συμμαχικές αεροναυτικές δυνάμεις.

Η άνοδος της Τουρκίας είναι αναμφισβήτητη. Αλλά εφόσον εστιάσουμε την προσοχή μας στη “Θαλάσσια Κυριαρχία” υπάρχει σημαντικός λόγος, να συμπεράνουμε ότι η τουρκική θαλάσσια δύναμη δεν θα είναι μια ηγεμονική δύναμη εφάμιλλη με τις εποχές της ναυτικής ηγεμονίας της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

geopolitics.iisca.eu

Δ. Μάρδας: Τα οικονομικά πεπραγμένα της κυβέρνησης και το χαρτί του φόβου

1

Η επιστροφή του «μπαμπούλα» ενός νέου μνημονίου και η άλλη όψη της οικονομικής διαχείρισης την τελευταία τετραετία. Κρίσιμη η συνετή διαχείριση. Γράφει ο Δημ. Μάρδας.

  • του Δημήτρη Μάρδα *
Τόσο ο πρωθυπουργός της χώρας όσο και κυβερνητικοί αξιωματούχοι ανακάλυψαν το σύνδρομο της πρόκλησης φόβου παραμονές εκλογών προτάσσοντας το ακόλουθο σλόγκαν: «H έλευση του ΣΥΡΙΖΑ θα οδηγήσει τη χώρα σε νέα Μνημόνια». Υπονοούν βέβαια ότι η πολιτική της ΝΔ είναι η καταλληλότερη!

Ας δούμε τα αποτελέσματα των επιλογών και του διαχειριστικού οίστρου της κυβέρνησης που θεωρούνται κατ’ αυτούς εγγύηση επιτυχίας!

Το δημόσιο χρέος έχει ξεπεράσει τα 400,3 δισ. ευρώ, δηλαδή αντιπροσωπεύει το 200% περίπου του ΑΕΠ (ο στόχος της ΕΕ είναι το 60% μέγιστο). Το 2019 ανερχόταν στα 331 δισ. ευρώ. Δανειστήκαμε λοιπόν μέσα σε τέσσερα χρόνια περίπου 70 δισ. ευρώ!

Ως προς τον κρατικό προϋπολογισμό, το πρωτογενές πλεόνασμα το 2024 θα πρέπει να κυμανθεί στο 2,2% του ΑΕΠ και το συνολικό έλλειμμα στο 3% του ΑΕΠ, αν ισχύσουν τα συμφωνηθέντα και τα όσα είναι υπό διαπραγμάτευση στην ΕΕ μετά από εισήγηση της Επιτροπής. Για τον σκοπό αυτό χρειάζεται μια πολιτική σύνεσης αναφορικά με τη διαχείριση των πόρων του κρατικού προϋπολογισμού.

Η σπατάλη όμως που βιώνουμε του δημοσίου χρήματος στην Ελλάδα έχει ξεπεράσει κάθε όριο λογικής από το 2020 και μετά. Ενδεικτικά, ένα πρώτο παράδειγμα δίνεται από τις κρατικές προμήθειες: Μελέτη της Επιτροπής της ΕΕ δείχνει ότι εκεί όπου δεν υπάρχει ανταγωνισμός οι τιμές αγοράς είναι ακριβότερες κατά 20%. Οπότε στα 10 δισ. ευρώ απευθείας αναθέσεων, τα 2 δισ. ευρώ είναι ένα άγνωστο νέφος απώλειας πόρων του δημοσίου… Δεύτερο παράδειγμα: Δήμος Αθηναίων, ο μεγάλος περίπατος χωρίς περαιτέρω σχόλια. Σημειώνεται ότι οι Δήμοι επιχορηγούνται από τον κρατικό προϋπολογισμό με γενναία ποσά.

Το ιδιωτικό χρέος έχει φτάσει τα 256 δισ. ευρώ σύμφωνα με την κυβέρνηση άλλα κατ’ άλλους οικονομικούς αναλυτές έχει προσεγγίσει τα 340 δισ. ευρώ. Το 2014 το ιδιωτικό χρέος ανερχόταν σε 147 δισ. ευρώ ενώ το 2020 σε 242 δισ. ευρώ. Μια αποφασιστική ρύθμισή του θα οδηγήσει τόσο στην αύξηση των εσόδων του κράτους, όσο και στην κίνηση της αγοράς.

Το ΑΕΠ για το 2023 θα αυξηθεί μόνο κατά 1,8%, εξέλιξη που θεωρείται ανεπαρκέστατη! Η άνοδος του ΑΕΠ το 2022 ήταν 6% περίπου. Κύριοι λόγοι που την προκάλεσαν είναι οι εξής: Αρχικά ο εκτροχιασμός των δημοσιών δαπανών (αύξηση της δημόσιας ζήτησης εκτός προβλέψεων) και κατά δεύτερο λόγο η αύξηση της ιδιωτικής κατανάλωσης (διπλασιασμός σε σχέση με τις προβλέψεις). Και τα δυο αυτά μεγέθη ενισχύουν και τις εισαγωγές. Οι επενδύσεις δεν γνώρισαν την άνοδο που προβλεπόταν (Βλ. και φούσκα «Ελληνικού») στην Εισήγηση του Κρατικού Προϋπολογισμού για το 2022.

Ο Δείκτης της Φτώχειας στην Ελλάδα γνωρίζει νέα άνοδο. Το 2021 ανερχόταν στο 28,3% κατά την ΕΛΣΤΑΤ . Είχε προηγηθεί μείωση από το 2015 (32,4%) ως το 2020 (27,4%)

Το ισοζύγιο των τρεχουσών συναλλαγών (εξαγωγές μείον τις εισαγωγές αγαθών και υπηρεσιών) παραμένει ελλειμματικό με ισχυρούς αύξοντες ρυθμούς: Το 2019 ανερχόταν σε -2,7 δις ευρώ, το 2020 σε -10,9 δις ευρώ, το 2021= σε -12,2 δις ευρώ και το 2022 ξεπέρασε κάθε όριο αγγίζοντας τα -20,7 δις ευρώ.

Οι Ξένες Επενδύσεις αυξήθηκαν κατά 11,6% το 2022, αλλά δεν έδωσαν νέο παραγωγικό δυναμισμό στην οικονομία, σύμφωνα με την Έκθεση του Διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι επικεντρώνονται στην αγορά δημοσίων υποδομών, στο πλαίσιο του προγράμματος ιδιωτικοποιήσεων, στην αγορά σπιτιών (με μηδενικό πολλαπλασιαστικό αποτέλεσμα), στις χρηματοοικονομικές υπηρεσίες, στη λιανική πώληση (νέες αλυσίδες ξένων καταστημάτων), και στον Τουρισμό. Η βιομηχανία εξακολουθεί να είναι ο φτωχός συγγενής.

Οι δαπάνες για την Άμυνα είναι μια διαρκής αιμορραγία, η οποία όμως θα μπορούσε να ενισχύσει την εγχώρια βιομηχανία και ιδιαίτερα την ηλεκτρομηχανική και τα προϊόντα υψηλής τεχνολογίας. Από τις πρόσφατες παραγγελίες 15 δισ. ευρώ, ο κύριος κορμός τους είναι πανάκριβες εισαγωγές χωρίς υψηλή εγχώρια προστιθέμενη αξία.

Ως προς τα χρήματα του «Ταμείου Ανάκαμψης» και του νέου «Δημοσιονομικού Πλαισίου» (2021-27) αυτά κινούνται στην πεπατημένη λογική της ενίσχυσης των εισαγωγών και όχι της ισχυρής μείωσης των αδυναμιών της εγχώριας βιομηχανίας.

Υποθέτουμε ότι από τα όσα έχει δηλώσει ο Υπουργός Οικονομικών, δεν θα παραδοθεί κρατικό ταμείο με 1,6 δισ. ευρώ, όπως το 2015 και τα 37 δισ. που παρέλαβε η ΝΔ το 2019 είναι άθικτα.

Τα ανωτέρω οδηγούν στο ακόλουθο συμπέρασμα: Η κυβέρνηση είναι αυτή που μπορεί να προκαλέσει την έλευση νέου Μνημονίου εξαιτίας της δικής της πολιτικής, αν συνεχιστεί η λάθος πορεία που επέλεξε.

Μια άμεση και συνετή διαχείριση των πόρων του κρατικού προϋπολογίσου μέσω του περιορισμού της σπατάλης και της αναδιάρθρωσης των δημοσίων δαπανών μαζί με τολμηρά μέτρα που θα αυξήσουν τα έσοδα και θα διορθώσουν τις στρεβλώσεις της οικονομίας γρήγορα οδηγούν σε λύσεις έκτος Μνημονίων.

Η αύξηση των φόρων δεν εντάσσεται σε αυτό το σύνολο των μέτρων. Μια τέτοια μορφή διαχείρισης επί διακυβέρνησης της ΝΔ δεν έγινε, κρίνοντας εκ του αποτελέσματος. Η διαχείριση όμως είναι τέχνη και όσοι δεν την κατέχουν γεννούν με τη φαντασία τους απειλές νέων Μνημονίων!

* Δημήτρης Μάρδας είναι υπ/φιος Βουλευτής Α΄ Θεσσαλονίκης ΣΥΡΙΖΑ/ΠΣ, Καθηγητής ΑΠΘ, π. Αν. Υπουργός Οικονομικών και υφ/γός Εξωτερικών. 

Euro2day.gr.

Η έκρηξη βίας στο Σουδάν απειλεί με ανάφλεξη Αφρική και Μέση Ανατολή

0

Οι κόντρες μεταξύ των στρατιωτικών στο εσωτερικό του Σουδάν, οι ανταγωνιστικές επιρροές των «έξω» που ρίχνουν λάδι στη φωτιά, και ο κίνδυνος να αποκτήσουν οι μάχες χαρακτήρα περιφερειακής σύγκρουσης

Εμφύλιος ή μήπως, ορθότερα, πόλεμος δια αντιπροσώπων; Όπως και να τον προσεγγίσει κανείς, ο εν εξελίξει σουδανικός αλληλοσπαραγμός αναδύεται μέσα από ένα πλέγμα σχέσεων εξουσίας αλλά και εξάρτησης που διαπερνούν τα εσωτερικά και εξωτερικά σύνορα της αφρικανικής ηπείρου, αποτυπώνοντας οξυνόμενους πολυπολικούς ανταγωνισμούς, κυρίως μεταξύ μεσαίων/περιφερειακών δυνάμεων.

Επισήμως, στο Σουδάν τα τελευταία 24ωρα συγκρούονται δύο πλευρές, σουδανικές αμφότερες.

Από τη μια μεριά, η πλευρά του 62χρονου Αμπντέλ Φατάχ αλ Μπουρχάν, ο οποίος ηγείται των επίσημων ένοπλων δυνάμεων της χώρας (Sudanese Armed Forces – SAF), δυνάμεων που αριθμούν περίπου 120.000 με 220.000 άνδρες.

Και, από την άλλη, η πλευρά του – περίπου 50χρονου – Μοχάμεντ Χαμντάν Νταγκαλό, γνωστού και ως Χεμέτι, ηγέτη των παραστρατιωτικών Δυνάμεων Ταχείας Υποστήριξης ή Επέμβασης (Rapid Support Forces – RSF) που εκτιμάται ότι αριθμούν περίπου 30.000 με 100.000 άνδρες.

Ως έχουν επί του παρόντος τα πράγματα εντός των σουδανικών συνόρων, ο Μπουρχάν παρουσιάζεται ως ο de-facto ηγέτης της χώρας και ο Χεμέτι ως ο… διεκδικητής της εξουσίας, ένας διεκδικητής ο οποίος είναι ωστόσο εντυπωσιακά δικτυωμένος όχι μόνο στο εσωτερικό αλλά και στο εξωτερικό, ενώ πολλοί υπογραμμίζουν ότι εκείνος έχει φτάσει πια στο σημείο να είναι και ζάπλουτος από τις εξαγωγές σουδανικού χρυσού κ.ά.

Οι τελευταίες εκλογές και τα πραξικοπήματα

Μπουρχάν και Χεμέτι διεκδικούν την εξουσία όχι μέσω εκλογών ή δημοκρατικών διαδικασιών αλλά με τη δύναμη των όπλων, σε μια χώρα που έχει να πάει σε εκλογές από τον Απρίλιο του 2015.

Το μόνο που δεν έχουν καταφέρει οι Σουδανοί τα τελευταία οκτώ χρόνια είναι να πάνε στις κάλπες. Μέσα στο ίδιο διάστημα ωστόσο, έχουν ζήσει πραξικοπήματα (το 2019 και το 2021) και πολιτικές ανατροπές, πολυπληθείς διαδηλώσεις διαμαρτυρίας (το 2019, με εκατοντάδες νεκρούς διαδηλωτές στο Χαρτούμ) και πολύνεκρες συγκρούσεις (τις τελευταίες ημέρες, με τους νεκρούς να ανέρχονται σε εκατοντάδες και τους τραυματίες σε χιλιάδες).

Ο ισόβιος πρόεδρος της χώρας, Ομάρ αλ Μπασίρ, ανετράπη το 2019, έπειτα από τρεις δεκαετίες στην εξουσία (1989 – 2019), με πραξικόπημα στο οποίο είχαν μάλιστα πρωταγωνιστήσει οι άλλοτε υφιστάμενοί του, Αμπντέλ Φατάχ αλ Μπουρχάν και Μοχάμεντ Χαμντάν Νταγκαλό, οι στρατιωτικοί δηλαδή οι οποίοι πια ανταλλάσσουν πυρά.

Από την ανατροπή του Μπασίρ και έπειτα, το Σουδάν αναζητά θεωρητικώς τον δρόμο προς μια νέα εποχή δημοκρατικής διακυβέρνησης, με τον στρατό σε ρόλο εγγυητή της ασφαλούς και εύρυθμης μετάβασης προς αυτήν την επόμενη ημέρα. Βάσει του αρχικού προγραμματισμού, οι στρατιωτικοί θα έπρεπε να έχουν παραδώσει την εξουσία στους πολίτες μέσα σε ένα διάστημα 39 μηνών.
Η έκρηξη βίας στο Σουδάν απειλεί με ανάφλεξη Αφρική και Μέση Ανατολή-1
Ο Αμπντέλ Φατάχ αλ Μπουρχάν (AP Photo/Marwan Ali, File)

Σε αυτό το πλαίσιο, λοιπόν, της επιχειρούμενης μετάβασης προς ένα νέο πολιτικό/πολυκομματικό – και όχι στρατοκρατούμενο – σύστημα εξουσίας, συγκροτήθηκαν τα περασμένα χρόνια στο Σουδάν μεταβατικά συμβούλια διακυβέρνησης, άλλα από τα οποία ήταν στρατιωτικά (Transitional Military Council – TMC) και αλλά πολιτικο/στρατιωτικά (Sovereignty Council – Transitional Sovereignty Council).

Οι στρατιωτικοί, ωστόσο, δεν ήταν έτοιμοι να παραδώσουν την εξουσία, και έτσι τον Οκτώβριο του 2021 είχαμε ένα νέο πραξικόπημα, στο οποίο – και πάλι – πρωταγωνίστησαν οι Αμπντέλ Φατάχ αλ Μπουρχάν και Μοχάμεντ Χαμντάν Νταγκαλό.

Η έκρηξη βίας στο Σουδάν απειλεί με ανάφλεξη Αφρική και Μέση Ανατολή-2
Ο Μοχάμεντ Χαμντάν Νταγκαλό (AP Photo/File)

Στη συνέχεια έγινε, όμως, αυτό το οποίο σειρά αναλυτών είχε προβλέψει ως ενδεχόμενο: οι Μπουρχάν και Νταγκάλο συγκρούστηκαν μεταξύ τους. Οι αιτίες, ή μάλλον οι αφορμές, που οδήγησαν σε αυτήν τη σύγκρουση, πολλές: Οι επίσημες σουδανικές ένοπλες δυνάμεις του Μπουρχάν (SAF) θα ήθελαν να απορροφήσουν/ενσωματώσουν τις παραστρατιωτικές δυνάμεις ταχείας υποστήριξης/επέμβασης (RSF) του Νταγκαλό ή Χεμέτι μέσα σε ένα διάστημα δύο ετών, πλην όμως οι παραστρατιωτικοί δεν θέλουν να ενσωματωθούν πριν από την παρέλευση δεκαετίας, ενώ και ο Χεμέτι (που κατάγεται από το Νταρφούρ και αντιμετωπίζεται με καχυποψία από μέλη της παλαιάς φρουράς των σουδανικών ενόπλων δυνάμεων) ζητά «προαγωγή» επιχειρώντας να ανέβει στο ίδιο επίπεδο με τον Μπουρχάν.

Η διάλυση των παραστρατιωτικών ομάδων και η συγκρότηση ενός ενιαίου στρατού υπό πολιτικό/λαϊκό έλεγχο, αποτελεί βασικό αίτημα όσων τολμούν να μιλούν για δημοκρατία και δημοκρατική μετάβαση στο Σουδάν. Ωστόσο, οι στρατιωτικοί προφανώς δεν είναι διατεθειμένοι να παραχωρήσουν την εξουσία, ούτε βέβαια να υπαχθούν στον οιονδήποτε… πολιτικό έλεγχο.

Με βάση τα προαναφερθέντα, θα μπορούσε κανείς να μιλήσει για εμφύλιο μεταξύ διαφορετικών στρατιωτικών πόλων.

Ο ρόλος των «έξω»

Όπως έχει συμβεί ωστόσο και σε άλλα εμπόλεμα εμφυλιοπολεμικού τύπου μέτωπα τα τελευταία χρόνια (σε Λιβύη, Συρία, Υεμένη κ.ά.), έτσι και στο Σουδάν… κανείς δεν πολεμά μόνος, χωρίς βοήθεια από το εξωτερικό.

Ο Jean-Baptiste Gallopin έγραφε προ ετών, ως ερευνητής τότε στο ECFR (European Council on Foreign Relations), ότι ο Ομάρ αλ Μπασίρ ανετράπη με πραξικόπημα το 2019 επειδή έτσι θέλησαν η Σαουδική Αραβία, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και η Αίγυπτος (η καλούμενη και Αραβική Τρόικα – Arab Troika) που στήριξαν τους Σουδανούς στρατιωτικούς που τον ανέτρεψαν. Κι αυτό, με απώτερο στόχο τότε να αποσπάσουν το Σουδάν από τη σφαίρα επιρροής του Κατάρ, της Τουρκίας και της Μουσουλμανικής Αδελφότητας (αλλά και του Ιράν, από το οποίο ωστόσο το Χαρτούμ είχε ήδη αρχίσει να απομακρύνεται χρόνια νωρίτερα). Ο Μπασίρ είχε καταλήξει να θεωρείται αναξιόπιστος στα μάτια τους, σε μια περίοδο κατά την οποία η κόντρα τους με το Κατάρ και όσους υποστηρίζονταν από το Κατάρ (βλ. Τουρκία/Ερντογάν, Μουσουλμανική Αδελφότητα) κορυφωνόταν.

Η αξία του Σουδάν

Το Σουδάν, η τρίτη μεγαλύτερη σε έκταση χώρα της Αφρικής, μια χώρα που έχει κοινά σύνορα με την Αίγυπτο αλλά και με την Λιβύη, μεταξύ άλλων, από μόνο του δεν είναι «αμελητέα ποσότητα». Έχει κοιτάσματα χρυσού που εξάγονται κυρίως πια προς τα Εμιράτα (στα οποία κοιτάσματα έχει «επενδύσει», μεταξύ άλλων, και η ρωσική Meroe Gold, θυγατρική της M-Invest του – διαβόητου πια διεθνώς λόγω της μισθοφόρων της ομάδας Wagner – Γεβγκένι Πριγκόζιν). Έχει πετρέλαιο και καλλιεργήσιμες εκτάσεις στις οποίες έχουν επενδύσει Σαουδάραβες και Εμιρατινοί για να μπορούν να θρέφονται. Έχει, επίσης, κόντρες με γειτονικά κράτη (με την Αιθιοπία για το φράγμα του Νείλου και τη διαφιλονικούμενη έκταση al-Fashaga στα σύνορα) αλλά και ακτές στην κομβική για το διεθνές εμπόριο Ερυθρά Θάλασσα.

Διόλου τυχαία, όταν ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ επισκέφθηκε το Σουδάν τον περασμένο Φεβρουάριο (συναντώντας τότε από κοντά τόσο τον Αμπντέλ Φατάχ αλ Μπουρχάν όσο και τον Μοχάμεντ Χαμντάν Νταγκαλό ή Χεμέτι) υπενθύμισε την πρόθεση της Ρωσίας να αποκτήσει ναυτική βάση στις σουδανικές ακτές της Ερυθράς Θάλασσας, μια βάση που θα της επιτρέπει να αποκτά διέξοδο προς τον Ινδικό Ωκεανό.

Το διεθνές «ενδιαφέρον» λοιπόν για το Σουδάν είναι όχι μόνο υπαρκτό αλλά και ισχυρό, και αυτό το ενδιαφέρον έχουν επιχειρήσει να εκμεταλλευτούν προς ίδιον όφελος τα τελευταία χρόνια οι στρατιωτικοί του Σουδάν, τόσο ο Μπουρχάν όσο και ο Νταγκαλό ή Χεμέτι, προκειμένου να ενισχυθούν.

Οι σουδανικές στρατιωτικές και παραστρατιωτικές δυνάμεις έχουν ενισχυθεί σημαντικά τα τελευταία χρόνια, οικονομικά αλλά και στρατιωτικά, από την Αίγυπτο, τη Σαουδική Αραβία, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα καθώς και τη Ρωσία.

Σημειώνεται ότι αυτές οι στρατιωτικές και παραστρατιωτικές δυνάμεις ελέγχουν παράλληλα και το μεγαλύτερο μέρος των πλουτοπαραγωγικών πόρων της χώρας, αποκομίζοντας αφορολόγητα υπερκέρδη στις πλάτες ενός – σε μεγάλο βαθμό «φτωχοποιημένου» λαού – τον οποίο ελέγχουν δια της βίας ή μοιράζοντας ελεημοσύνη.

Επαφές στο εξωτερικό

Εάν επισκεφθεί κανείς τον προσωπικό λογαριασμό του Χεμέτι στο Twitter, θα τον δει να συναντάται στο εξωτερικό με τον Ρώσο ΥΠΕΞ Σεργκέι Λαβρόφ και τον Εμιρατινό σεΐχη Μοχάμεντ Μπιν Ζαγέντ, μεταξύ άλλων. Ο Χεμέτι ήταν μάλιστα, κατά σύμπτωση, στη Μόσχα στις 24 Φεβρουαρίου του 2022, την ημέρα δηλαδή που οι ρωσικές δυνάμεις εισέβαλαν στην Ουκρανία. Παράλληλα, οι παραστρατιωτικές δυνάμεις RSF, των οποίων εκείνος ηγείται, φέρονται να έχουν αναπτύξει δεσμούς και με τους μισθοφόρους της ρωσικής Wagner του Πριγκόζιν, µε τους οποίους όμως συνομιλεί και η πλευρά του Μπουρχάν.

Η έκρηξη βίας στο Σουδάν απειλεί με ανάφλεξη Αφρική και Μέση Ανατολή-3
Νταγκαλό και Μοχάμεντ μπιν Ζαγέντ στο Αμπού Ντάμπι το 2022 (Abdulla Al Neyadi/Ministry of Presidential Affairs via AP)

Εάν, από την άλλη πλευρά, ανατρέξει κανείς στο πρόγραμμα των συναντήσεων που είχε τα τελευταία χρόνια ο Αμπντέλ Φατάχ αλ Μπουρχάν, θα δει μια σειρά από τετ-α-τετ με τον πρόεδρο της Αιγύπτου Αμπντέλ Φατάχ αλ Σίσι.

Πλέον, εν έτει 2023, η Αίγυπτος του Σίσι παρουσιάζεται να στηρίξει τον Μπουρχάν και η πλευρά του Εμιρατινού Μοχάμεντ μπιν Ζαγέντ τον Νταγκαλό. Υπενθυμίζεται ότι οι στρατιωτικές/παραστρατιωτικές δυνάμεις των εν λόγω Σουδανών είχαν βρεθεί προ ετών να πολεμούν και στο μέτωπο της Υεμένης με την πλευρά της Σαουδικής Αραβίας, ενάντια στους υποστηριζόμενους από το Ιράν αντάρτες Χούθι, ενώ Σουδανοί μισθοφόροι λέγεται ότι έχουν πολεμήσει και στη Λιβύη με την πλευρά του υποστηριζόμενου από τα Εμιράτα Χαλίφα Χαφτάρ. Υπό το πρίσμα ωστόσο πια της σύγκρουσης του Μπουρχάν με τον Νταγκαλό, διερωτάται κανείς εάν υπάρχει κίνδυνος να μετατραπεί το Σουδάν σε ένα πεδίο proxy ενδοαραβικής αντιπαράθεσης και σύγκρουσης μεταξύ εξωτερικών μεσαίων/περιφερειακών δυνάμεων.

«Ένα από τα χειρότερα πράγματα που μπορεί να συμβεί είναι αυτό που ζούμε τα τελευταία 24ωρα να μετατραπεί σε περιφερειακή σύγκρουση», προειδοποιεί από την πλευρά του μιλώντας στους FT, ο πρέσβης της Νορβηγίας στο Σουδάν, Endre Stiansen, του οποίου η κατοικία στο Χαρτούμ επλήγη από πύραυλο την περασμένη Κυριακή.

Η έκρηξη βίας στο Σουδάν απειλεί με ανάφλεξη Αφρική και Μέση Ανατολή-4
Σίσι και Μπουρχάν το 2021 στο Χαρτούμ (Presidency of Sudan via AP)

Σύμφωνα με την ανάλυση των FT, Σαουδική Αραβία και ΗΑΕ (που μαζί με τις ΗΠΑ και το Ηνωμένο Βασίλειο συμμετέχουν και στην ομάδα Quad) επιχειρούν πλέον να κρατήσουν τις ισορροπίες μεταξύ Μπουρχάν και Νταγκαλό, προωθώντας την εκτόνωση της κρίσης. Από την άλλη πλευρά ωστόσο, η Αίγυπτος του Σίσι λέγεται πως εξακολουθεί να βλέπει με εντονότατη καχυποψία, εάν όχι έκδηλη εχθρότητα, τον επικεφαλής των σουδανικών παραστρατιωτικών RSF.

Το γαλλικό AFP υπογραμμίζει, σε δική του ανάλυση, ότι ο Μπουρχάν είναι πιο κοντά στο Ισραήλ, ενώ ο Νταγκαλό, από την άλλη πλευρά, διατηρεί σημαντικά ερείσματα σε γειτονικές προς το Σουδάν χώρες όπως είναι για παράδειγμα το Τσαντ. Οι άνδρες του Μπουρχάν είναι περισσότεροι αριθμητικά, ενώ εκείνοι του Νταγκαλό θεωρούνται πιο «μάχιμοι». Πώς θα εξελιχθεί η μεταξύ τους κόντρα… μένει να φανεί, ωστόσο οι αναφορές περί εκεχειρίας προς το παρόν δεν πείθουν ενώ και οι δύο αντιμετωπίζουν την ενδεχόμενη ήττα τους ως υπαρξιακή απειλή για τους ιδίους όπερ σημαίνει ότι πολύ δύσκολα θα συμβιβαστούν ή θα εφησυχάσουν.

«Μπορεί η διεθνής κοινότητα να σταματήσει τις μάχες στο Σουδάν;», διερωτάται σε ανάλυσή του το Al Jazeera, υπογραμμίζοντας ωστόσο ότι η ανησυχία πια εντείνεται διεθνώς «για τις συνέπειες που μπορεί να έχει αυτή η σύγκρουση» στο Κέρας της Αφρικής αλλά και ευρύτερα.

«Αυτή η σύγκρουση δεν αφορά μόνο το Σουδάν», σημειώνουν από την πλευρά τους οι αναλυτές του Eurasia Network, υπογραμμίζοντας ότι περιφερειακοί παίκτες ρίχνουν λάδι στη φωτιά της εν λόγω σύρραξης προκειμένου να εξυπηρετήσουν δικά τους συμφέροντα, σε μια περιοχή που ξεχωρίζει ήδη ως μια από τις πιο ασταθείς στον κόσμο. «Η αναταραχή στο Σουδάν θα μπορούσε να εξαπλωθεί σε γειτονικές χώρες, όπως είναι το Τσαντ και η Ερυθραία, προκαλώντας μια δυνητικά ανεξέλεγκτη περιφερειακή κρίση», προειδοποιούν.

Καθημερινή

Απο το αρχείο των “Ανιχνεύσεων”: Στη δεξίωση Γκλιγκόροφ  

1

 

Εφημερίδα «Θεσσαλονίκη» 12 Απριλίου 1993

Φωτογραφία: Ο δημοσιογράφος Παντελής Σαββίδης με τον Κύρο Γκλιγκόρωφ στη δεξίωση που παρέθεσε ο σκοπιανός πρόεδρος με αφορμή την είσοδο της χώρας του στον ΟΗΕ.

Η Θεσσαλονίκη ήταν εκεί και συνομίλησε με τη σκοπιανή ηγεσία.

Κύρο: “θα χρειαζόταν δεκαετίες για να μάθει ο κόσμος τόσα πολλά για τη χώρα μας”.-

 “Επίθεση ” φιλίας με… διπλωματικούς ελιγμούς.- Τι θα ζητήσουν τα Σκόπια.

[ Στις 8 Απριλίου 1993, τα Σκόπια εντάχθηκαν στον ΟΗΕ ως FYROM. Το γειτονικό κράτος που πριν ανήκε στην ενιαία Γιουγκοσλαβία αναγνωρίζεται από τα Ηνωμένα Έθνη. Του δίνεται η προσωρινή ονομασία «πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας» (πΓΔΜ), χωρίς δικαίωμα ανάρτησης σημαίας. Η πΓΔΜ είχε επισήμως αποδεχθεί ότι το όνομα του κράτους αποτελεί αντικείμενο διαπραγματεύσεων.

«Με αιφνίδια επιτάχυνση της διαδικασίας, τα Σκόπια είναι από χθες μέλη του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών με την προσωρινή ονομασία “πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας”. Τη σχετική απόφαση για την ένταξη έλαβε το Συμβούλιο Ασφαλείας, σήμερα δε ολοκληρώνεται η διαδικασία εντάξεως με την ψηφοφορία στη Γενική Συνέλευση του Οργανισμού. […] Σημειώνεται ότι η ελληνική πλευρά θεωρεί τη συμφωνία για την εξεύρεση κοινώς αποδεκτού ονόματος και τα μέτρα οικοδομήσεως εμπιστοσύνης (που περιλαμβάνουν αλλαγή του Συντάγματος των Σκοπίων, αποχή από εχθρική προπαγάνδα, συμφωνία για το απαραβίαστο των συνόρων, τα σύμβολα, κ.λπ.) ως ενιαίο πακέτο. […] Η Ελλάς αναμένεται ότι θα ψηφίσει υπέρ της εντάξεως των Σκοπίων.»]

Στις 12 Απριλίου 1993 η εφημερίδα “Θεσσαλονίκη” δημοσιεύει ρεπορτάζ του απεσταλμένου της στα Σκόπια Παντελή Σαββίδη απο την δεξίωση που παρέθεσε την προηγουμένη ο Κίρο Γκλιγκόρωφ με αφορμή την ένταξη της χώρας του στον ΟΗΕ.

ΤΟ ΡΕΠΟΡΤΑΖ

Με το divertimento Κ 136 του Μότσαρτ άρχισε η δεξίωση που παρέθεσε ο πρόεδρος των Σκοπίων Κίρο Γκλιγκόροφ για να τιμήσει την είσοδο της χώρας του στον ΟΗΕ. Οι ειδικοί περί την κλασική μουσική λένε πως τα divertimenti είναι μουσική χαράς και ακούγονται σε κλειστούς χώρους. Και ο κύριος Γκλιγκόρωφ και η λοιπή σκοπιανή ηγεσία είχαν κάθε λόγο να θέλουν να δώσουν και να δίνουν την εντύπωση πως τους χαροποίησε η είσοδος στον ΟΗΕ.

Στην πολιτική ένα συν ένα δεν κάνουν πάντα δύο. Η πολιτική δηλαδή δεν είναι μαθηματικά. Γι αυτό θα ήταν παρακινδυνευμένο να υποστηρίξει κανείς με μαθηματικούς, άρα λογικούς, συνειρμούς πως αφού τα Σκόπια κέρδισαν, η Ελλάδα έχασε. Αν κάποιος αρρωστημένος νους θέλει να εξηγήσει μαθηματικά τις βαλκανικές σχέσεις μόνο στα μαθηματικά του Χάους μπορεί να καταφύγει.

Ο Κίρο Γκλιγκόροφ, ο Στόγιαν Άντοφ Πρόεδρος της Βουλής και ο Μπράνκο Τσερβένκοφσκι πρωθυπουργός, στάθηκαν, ως είθισται, στην είσοδο της αίθουσας που εδίδετο η δεξίωση και δέχτηκαν τα συγχαρητήρια και τα all the best κάθε καλό των πολλών προσκεκλημένων τους στο προεδρικό μέγαρο.

Αγκαλιές, φιλιά, συγκίνηση, εκδηλώσεις ικανοποίησης ήταν τα κυρίαρχα στοιχεία.

Ο Κίρο Γκλιγκόροφ είχε με όλους τους επικεφαλής των ξένων αντιπροσωπειών σύντομους διαλόγους, κατά την είσοδο τους στην αίθουσα δεξιώσεων.

Αξίζει να σημειωθεί πως στη δεξίωση παραβρέθηκε και ο Έλληνας Πρόξενος στα Σκόπια κ. Δ. Καραϊτίδης, ο οποίος, όσο διάστημα ακούσαμε, είπε στα αγγλικά στον κ. Γκλιγκόρωφ: “Κύριε πρόεδρε τις ειλικρινείς ευχές μας για ένα καλό μέλλον και για την πρόοδο της δημοκρατίας σας “.

Και ο σκοπιανός πρόεδρος του απάντησε: ” Ευχαριστώ, χαίρομαι που σας βλέπω πάλι σήμερα “.

Υπουργοί, υφυπουργοί, κρατικοί υπάλληλοι, εκκλησιαστική αντιπροσωπεία, ηγεσία του στρατού με επικεφαλής τον ναύαρχο Βότση, ξένοι διπλωμάτες, ήταν όλοι παρόντες στη δεξίωση.

Από τις πλέον ένθερμες αγκαλιές του προέδρου Γκλιγκόρωφ ήταν εκείνη με τον πρώην υπουργό εξωτερικών Ντένγκο Μάλεσκι. Ο κύριος Μάλεσκι απέφευγε επιμελώς, μετά την είσοδο του στην αίθουσα δεξίωσης, να πάει στην πρώτη σειρά των επισήμων. Ο υπουργός άμυνας Πόποφσκι, ο υπουργός Εσωτερικών Φρσκόφτσι, και ο Υφυπουργός εξωτερικών Ρίστο Νίκοφσκι ήταν από τους πλέον κινητικούς επισήμους.

Τα ποτά και τα εδέσματα ανταποκρίνονταν πλήρως στην οικονομική κατάσταση της χώρας.

Σε σύντομες συνομιλίες που είχαμε με τους σκοπιανούς επίσημους μας είπαν:

– Ο πρωθυπουργός Μπράνκο Τσερβένκοφσκι είπε πως αισθάνεται πολύ καλά και πως δεν θα ήθελε να πει τίποτε περισσότερο εκείνη τη στιγμή.

– Ο πρόεδρος της βουλής Στόγιαν Άντωφ είπε πως θα πρέπει η Ελλάδα και η” Μακεδονία ” να γίνουν οι ισχυρότεροι φίλοι στα Βαλκάνια.

– ο Υφυπουργός εξωτερικών Ρίστο Νίκοφσκι πώς θα πρέπει τώρα να στραφούμε σε θετικές ενέργειες και να ψάξουμε για λύσεις.

– Και ο πρώην Υπουργός Εξωτερικών Ντένγκο Μάλεσκι αφού τόνισε πως αισθάνεται εξαιρετικά γιατί η χώρα του αναγνωρίστηκε από τον ΟΗΕ και την παγκόσμια κοινότητα πρόσθεσε πως “τώρα θα μπορέσουμε να δημιουργήσουμε καλύτερες συνθήκες διαβίωσης στο εσωτερικό της χώρας “.

Ο κύριος Μάλεσκι είπε ακόμη πως” αν μπορέσουμε να ζήσουμε σε αρμονία με τους γείτονές μας και κυρίως με την Ελλάδα αυτό θα είναι μία συνεισφορά για μία καλύτερη κατάσταση στα Βαλκάνια. Όταν υπάρχει ένας πόλεμος 150 km από δω, είναι επικίνδυνο και για μας αλλά και για σας κατέληξε ο κ. Μάλεσκι.

Ο Έλληνας Πρόξενος, τότε, στα Σκόπια Δημήτρης Καραϊτίδης, συγχαίρει τον κ. Γκλγκόρωφ για την είσοδο της χώρας του στον ΟΗΕ.

Πέραν, όμως, των πολιτικών που παντού φαίνεται να είναι ίδιοι, υπάρχουν και οι υπάλληλοι των υπουργείων, όπως ότι ο διπλωμάτης του σκοπιανού Υπουργείου Εξωτερικών Ν’ικολα Τοντορτσέφσκι, υπεύθυνος για τις βαλκανικές υποθέσεις που σε τόνο νηφάλιο και διάθεση αναλυτική μας είπε:” Ήταν μία καλή αρχή. Και το ευτύχημα είναι πως οι εξελίξεις βρίσκονται κάτω από έλεγχο “. Στη δεξίωση ήταν παρών και ο ειδικός απεσταλμένος του κ. Γκλιγκόρωφ στον ΟΗΕ Ντίμιταρ Μίρτσεφ ο οποίος φέρεται ως ο πιθανότερος επικεφαλής της διαπραγματευτικής ομάδας των Σκοπίων.

Ο κύριος Μίρτσεφ ήταν ο άνθρωπος που έδωσε τη διπλωματική μάχη των Σκοπίων στον ΟΗΕ και θα είναι πιθανώς και ο νέος Υπουργός Εξωτερικών των Σκοπίων.

Ο κύριος Γκλιγκόρωφ

Στη σύντομη ομιλία του στην αίθουσα της δεξίωσης ο πρόεδρος Γκλιγκόρωφ τόνισε μεταξύ άλλων πως μετά από 15 μήνες σκληρών αγώνων το κράτος του εισήλθε στον ΟΗΕ.

Ο δρόμος για την αναγνώριση, είπε ο σκοπιανός Πρόεδρος, ήταν πολύ μακρύς. Και ανέφερε χαρακτηριστικά: «Εξεγέρσεις, αντιπαραθέσεις, πολύ συχνά άνισες, διαμοιρασμοί, γενοκτονίες. Αλλά και σφυρηλάτηση της ενότητας και του πνεύματος του λαού μας “.

Ο σκοπιανός Πρόεδρος είπε ακόμη πώς ” η αδικία να περιμένουμε 15 μήνες για την αναγνώρισή μας είχε και την καλή πλευρά: Ποτέ δεν έγινε τόσος λόγος για την «Μακεδονία». Θα χρειαζόταν δεκαετίες για να μάθει ο κόσμος τόσα πολλά για τη χώρα μας”.

Αναφερόμενος στις διαπραγματεύσεις που αρχίζουν σήμερα στον ΟΗΕ, ο Πρόεδρος Γκλιγκόρωφ προέβλεψε ότι θα είναι σκληρές και πως η χώρα του είναι έτοιμη για ” ανοιχτές και τίμιες διαπραγματεύσεις για όλα τα εκκρεμή ζητήματα που θα τεθούν και από τις δύο πλευρές. Έχει τεράστια σημασία για μας η επιτυχής λήξη των διαπραγματεύσεων αυτών” πρόσθεσε ο σκοπιανός Πρόεδρος και συνέχισε:” Με τις καλές γειτονικές σχέσεις με την Ελλάδα, με την παραπέρα αύξηση και διεύρυνση των καλών σχέσεων με τη Βουλγαρία και την Αλβανία και με την επιθυμία μας για καλές σχέσεις με την Γιουγκοσλαβία, στα Βαλκάνια δημιουργείται η πρώτη προϋπόθεση για την ειρήνη και τη σταθερότητα “.

Τόνισε δε, ακόμη, πώς ” ένα από τα τρία ζητήματα στα Βαλκάνια που θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε πόλεμο, η αναγνώριση δηλαδή της «Δημοκρατίας της Μακεδονίας ” έχει βγει από τη λίστα “. Για τον κ. Γκλιγκόροφ τα άλλα δύο ζητήματα είναι το πρόβλημα της ειρήνης στη Γιουγκοσλαβία και το πρόβλημα του Κοσόβου.

Ωστόσο ο κ. Γκλιγκόροφ λίγο αργότερα σε συνέντευξη του κάλυψε πλήρως τον υφυπουργό Εξωτερικών Ρίστο Νίκοφσκι, σε όσα ο τελευταίος είχε πει πριν τρεις ημέρες για την ονομασία και τη λεγόμενη” μακεδονική μειονότητα”

Ο κ. Γκλιγκόρωφ επανέλαβε πώς ” όνομα έχουμε, έχουμε Σύνταγμα στο οποίο είναι γραμμένο το όνομα” Δημοκρατία της Μακεδονίας “. Φρονώ, πρόσθεσε, ότι γύρω από το ζήτημα αυτό πρέπει να κατεβάσουμε τα πάθη. Τίποτε δεν πήραμε τώρα σαν όνομα. Το όνομα αυτό υπάρχει στο κράτος σχεδόν μισό αιώνα. Τα άλλα θέματα πρέπει να εξετάσουμε καλά και να ανταποκριθούμε ο ένας στον άλλον”.

Και σε ερώτηση σχετική με την διαφαινόμενη πρόθεση των Σκοπίων να θέσουν θέμα μειονότητα, ο κ. Γκλιγκόροφ είπε προσεκτικά και διπλωματικά: ” το έχω πει πολλές φορές, αυτό είναι ζήτημα της Ελλάδας και της συμπεριφοράς της έναντι της ΕΟΚ. Από την άποψη αυτή, κάθε κράτος είναι κυρίαρχο, λύνει τα προβλήματά του στο έδαφός του και εννοείται ότι από μόνο του σέβεται τα ντοκουμέντα του Ελσίνκι, του Παρισιού, της ΔΑΣΕ κ.κ.κ. Έτσι βλέπουμε εμείς το ζήτημα “.

Πολιτικοί και διπλωματικοί παρατηρητές εκτιμούν πως τόσο από όσα υποστήριξε ο κ.Νίκοφσκι, όσο και από τις παραπάνω δηλώσεις του κ. Γκλιγκόρωφ, εξάγεται ότι τα Σκόπια:

– Για λόγους διαπραγματευτικής τακτικής εμφανίζονται εξαρχής με σκληρές θέσεις στο θέμα της ονομασίας όπου δεν πρέπει να αποκλείεται κάποιας μορφής συμβιβασμός.

-Εμφανίζονται εξαιρετικά αδύναμα στο θέμα της σημαίας με το αστέρι της Βεργίνας.

Εφημερίδα «Θεσσαλονίκη» 12 Απριλίου 1993

En Inde, l’industrie du diamant, mise à terre par la guerre en Ukraine, cherche à s’adapter

0
A trader inspects diamonds at a diamond market in Surat, Gujarat, India, on Tuesday, April 12, 2022. Russias invasion of Ukraine is fracturing a billion-dollar trade that spans the permafrost-laden diamond mines of Siberia, secretive trade houses in Antwerp, dusty polishing powerhouses in India and New Yorks glittering designer jewelry stores. Photographer: Dhiraj Singh/Bloomberg via Getty Images

 

Par  (Surate (Inde), envoyée spéciale)

Seuls les vélos et les deux-roues parviennent agilement à se frayer un chemin dans la fourmilière humaine de Mahidharpura Road, cœur battant du commerce de diamant à Surate (Gujarat), dans l’ouest de l’Inde. Chaque jour, des milliers d’hommes en chemisette affluent sur cette artère pour y vendre et y acheter des pierres précieuses. La foule déborde jusque dans les rues adjacentes.

Les tradeurs, installés pieds nus sur des coussins le long du trottoir, examinent, à l’œil nu ou à la loupe, les diamants bruts et les joyaux finement taillés. Dans leur poche de pantalon, des dizaines de pierres précieuses scintillantes sont emballées dans de simples feuilles de papier. Quelque 90 % des diamants dans le monde sont taillés en Inde, ce qui vaut à Surate le titre de capitale du diamant.

En dépit de ce bouillonnement apparent, l’industrie indienne traverse une passe difficile. Faute d’activité, Mahidharpura Road, qui grouillait d’ordinaire de monde jusqu’à 21 h 30, se vide désormais dès 18 h 30. Les tailleurs et les tradeurs sont contraints de rentrer chez eux plus tôt. « Nous sommes confrontés à une pénurie de pierres brutes à laquelle s’ajoute une faible demande », résume Amar Singh Rathore, qui négocie les prix des gemmes le long du trottoir. En cause : les sanctions imposées par les Etats-Unis et d’autres pays occidentaux contre le plus gros extracteur de diamants au monde, le groupe étatique russe Alrosa.

Chute des importations de pierres brutes

New Delhi, allié historique de la Russie et partenaire de l’Occident, n’impose aucune sanction à Moscou. Mais la suspension des banques russes du réseau interbancaire Swift complique l’achat de pierres. Avant la guerre en Ukraine, on estime que 95 % des diamants russes étaient polis en Inde. Désormais, ils arrivent au compte-gouttes. « Au début de la guerre, certains paiements passaient encore, mais cela est de moins en moins le cas », déclare Vipul Shah, le président du Gem & Jewellery Export Promotion Council (GJEPC).

Les banques des commerçants soit ne peuvent pas, soit sont réticentes à financer les paiements de diamants russes, en raison des sanctions occidentales visant Moscou. Les importations de pierres brutes ont ainsi baissé de plus de 7 % entre avril 2022 et février 2023, en dollars. En volume (carats), elles ont dégringolé de plus de 21 %. Les exportations indiennes de diamants ont baissé de près de 30 %, en dollars, en janvier dernier, par rapport à janvier 2022.

Au moins 15 000 tailleurs et polisseurs de pierres ont déjà perdu leur emploi depuis le mois de février 2022 dans le Gujarat. Dans cet Etat, fief politique du premier ministre indien, Narendra Modi, et plaque tournante du diamant, cette industrie emploie entre 500 000 et 1 million de personnes. La plupart des licenciements sont consignés à la main dans des carnets entreposés dans le bureau de Bhavesh Tank, vice-président du syndicat des travailleurs du diamant dans le Gujarat.

« Les tailleurs sous contrat se font mettre à la porte et ceux payés à la pièce constatent une sévère baisse de leurs revenus », affirme le syndicaliste. Les petits revendeurs indépendants ont, eux aussi, vu leurs rentrées d’argent divisées par trois. « Nous prions tous pour que cette guerre se termine et que les affaires reprennent », déclare B. A. Patel, un tradeur qui gagne encore de 25 000 à 30 000 roupies (de 281 à 337 euros) par mois, contre 100 000 roupies auparavant.

« Main-d’œuvre ultraqualifiée »

Les zones rurales sont particulièrement affectées par cette pénurie de minéraux bruts. « La Russie fournit essentiellement les petits diamants, qui sont polis directement dans les campagnes, par des artisans à domicile. Si la situation n’évolue pas, nous allons au-devant de gros problèmes, car, en sanctionnant les pierres russes, l’Occident détruit les emplois de petites gens », s’indigne Dinesh Navadia, à la tête de l’Indian Diamond Institute, un centre de formation et de promotion soutenu par le gouvernement et l’industrie.

Pour le moment, les grands diamantaires ont simplement ralenti leur production, réduisant le temps de travail quotidien de huit à six heures et le nombre de jours hebdomadaires travaillés de six à cinq. « Ceux qui peuvent se le permettre ne licencient pas, de peur de perdre leur précieuse main-d’œuvre ultraqualifiée », explique Dinesh Navadia. La région de Surat est réputée pour son savoir-faire hors pair en matière de taille et de polissage de diamants, un art perfectionné sur plusieurs générations et qui se transmet encore largement oralement.

Si l’approvisionnement global en pierres brutes demeure un défi, certaines entreprises parviennent malgré tout à acheter discrètement aux mineurs russes. « Dans les quarante-cinq jours après le début de la guerre, nous avons pu recommencer à nous procurer des pierres russes et nous payons en roupies. Aujourd’hui, l’argent n’est plus un problème », affirme Nilesh Bodki, spécialisé dans l’import-export.

« Manque de liquidités »

Afin de faciliter le commerce en roupies avec la Russie, la banque centrale indienne a même donné son feu vert, en novembre 2022, à neuf banques indiennes pour ouvrir des comptes Vostro. Ces comptes bancaires, détenus par des établissements indiens pour le compte de banques étrangères, permettent de réaliser des échanges internationaux en roupies.

Aucun diamantaire indien n’a pour le moment eu recours à cette facilité. « Les Russes ne sont pas à l’aise à l’idée de facturer en roupies dans le secteur des pierres et des bijoux, notamment en raison du manque de liquidités », regrette Vipul Shah, qui souligne les risques liés à la volatilité du taux de change. Parmi les diamants russes qui arrivent en Inde, seuls 10 % sont encore importés directement. Les autres sont envoyés par l’intermédiaire des Emirats arabes unis ou de la Belgique, affirme le président du GJEPC.

Les grands noms indiens du diamant préfèrent éviter d’avoir directement recours aux importations russes. « Pour nos clients en Europe et aux Etats-Unis, il ne serait pas acceptable d’acheter des diamants russes, mais nous ne voulons pas froisser nos partenaires russes, car, lorsque cette guerre se terminera, nous voulons pouvoir nous réapprovisionner auprès de ces derniers », explique, non sans cynisme, un cadre d’un grand manufacturier de Surate, sous le couvert de l’anonymat.

La demande étant en baisse, il est aisé de se passer d’une partie de l’approvisionnement russe. Pour autant, son entreprise continue de se procurer des diamants russes en passant par de plus petits revendeurs et exporte les pierres taillées au Moyen-Orient ou en Chine, mais pas en Occident.

« Des diamants russes se retrouvent mélangés avec les autres »

Les Etats-Unis ont effectivement interdit l’importation de diamants russes sur leur territoire, alors que le pays représente le plus grand marché à l’export pour l’Inde. L’Union européenne et le G7 ne sont, pour leur part, pas encore parvenus à se mettre d’accord sur une interdiction d’importation des diamants russes, de peur que cela n’affecte la place d’Anvers, en Belgique.

« Les Etats-Unis refusent d’acheter des diamants russes, donc nous y exportons des joyaux du Canada, d’Afrique, mais, dans les lots de petites pierres, des diamants russes se retrouvent mélangés avec les autres, sans que cela soit volontaire », assure Nilesh Bodki. L’origine d’un diamant brut est, au départ, claire, grâce au système de certification Kimberley, créé pour mettre un terme aux « diamants de sang », qui financent des guerres. Mais, une fois taillé, il devient plus difficile de le traquer. Les petits diamants sont souvent mélangés dans des lots, et leur certificat d’origine se retrouve alors remplacé par un document les libellant comme provenant d’origine mixte.

La pénurie de petits diamants russes, qui a entraîné une hausse des prix, a néanmoins été en partie compensée par des pierres de laboratoire. Dans le budget 2023, le gouvernement indien a d’ailleurs proposé de réduire les taxes d’importation sur certains matériaux nécessaires à leur fabrication. L’Indian Institute of Technology de Madras, l’un des établissements universitaires d’élite du pays, s’est également vu accorder une bourse de recherche en la matière de plus de 27 millions d’euros.

Rien que dans la région de Surat, plus de 4 000 réacteurs nécessaires à la fabrication des diamants fonctionneraient déjà. Ces machines reproduisent le processus de création d’un diamant, en recréant les conditions présentes sous terre. Des pastilles de carbone sont introduites dans les réacteurs et soumises à des températures de 1 500 °C. « A l’œil nu, il est impossible de faire la différence entre un diamant synthétique et une pierre naturelle », souligne Smit Patel, héritier de la société familiale Greenlab Diamonds.

Après avoir travaillé un demi-siècle durant avec des pierres naturelles, cette entreprise s’est lancée dans les diamants de laboratoire à partir de 2019. Greenlab Diamonds affirme aujourd’hui être le plus gros cultivateur de diamants de synthèse au monde. La famille a d’ailleurs usé de son influence auprès de Narendra Modi, auquel tous les diamantaires de Surate semblent vouer un culte, pour le convaincre d’aider le secteur.

Une Bourse du diamant

Dans les locaux dernier cri de Greenlab, des artisans taillent et polissent toutes formes de diamants : des « diamants princesses », à 51 facettes, des diamants rectangulaires « émeraudes », à 57 côtés, ou des « diamants marquises », à 58 pans. « Un diamant est un caillou, c’est le savoir-faire des tailleurs qui révèle sa beauté », explique Smit Patel, qui se réjouit de l’acceptation grandissante du marché vis-à-vis des gemmes de synthèse.

L’Inde possède un immense avantage en la matière. « Avec le développement des diamants cultivés en laboratoire, nous cherchons une intégration en amont de l’industrie et, à terme, nous aurons tout ce dont nous avons besoin ici : car vous pouvez faire “pousser” des diamants partout, mais personne ne peut les polir comme les artisans indiens », se vante un employé du gouvernement, sous le couvert de l’anonymat, n’étant pas habilité à parler aux médias.

Les fabricants de diamants de synthèse produisent d’ailleurs plus qu’ils ne peuvent tailler. « Face aux pénuries liées à la guerre en Ukraine, les diamantaires traditionnels nous ont acheté nos bruts pour les polir. Les diamants de synthèse ont permis de soutenir l’industrie dans un moment difficile », conclut, enthousiaste, Smit Patel.

Et preuve que l’industrie a confiance en l’avenir : une Bourse du diamant ouvrira ses portes cette année à Surate. Les huit tours modernes, qui trônent dans la banlieue de Surate, au milieu d’un paysage désertique, font la fierté des acteurs du secteur. Avec quinze étages, 4 700 bureaux, 131 ascenseurs, des sols en marbre et des lustres en forme de diamants, il s’agit « du plus grand espace consacré aux affaires dans le monde », répètent à l’envi les diamantaires.

Cette place de marché du diamant entrera officiellement en fonction, après son inauguration par le premier ministre lui-même, affirme-t-on. Initialement, l’industrie rêvait d’une cérémonie réunissant Narendra Modi et Vladimir Poutine. Mais, après l’agression de l’Ukraine par la Russie, un tel événement serait mal venu.

https://www.lemonde.fr/economie/article/2023/04/19/en-inde-l-industrie-du-diamant-mise-a-terre-par-la-guerre-en-ukraine-cherche-a-s-adapter_6170213_3234.html

Ρωσικός ιστότοπος: Η Άγκυρα επιδιώκει να σχηματίσει ένα μπλοκ τουρκικών δημοκρατιών παρόμοιο με την Ευρωπαϊκή Ένωση

2

 

«Η Τουρκία επιδιώκει να δημιουργήσει ένα μπλοκ που θα περιλαμβάνει τις τουρκικές δημοκρατίες, παρόμοιο με την Ευρωπαϊκή Ένωση», γράφει ο ρωσικός ιστότοπος Ritm Eurasia.

Στο δημοσίευμά του, αναφέρει ότι η Τουρκία προσπαθεί με κάθε δυνατότητα να σχηματίσει μια Ένωση Τουρκόφωνων Χωρών παρόμοια με την Ευρωπαϊκή Ένωση, με μια ευέλικτη πολιτική μέσω της οποίας προσφέρει τεχνογνωσία και στρατιωτική υποστήριξη σε αυτές τις χώρες.

Ο ιστότοπος ανέφερε ότι η Τουρκία προμήθευσε στρατιωτικά μη επανδρωμένα αεροσκάφη στο Κιργιστάν μετά το ξέσπασμα της συνοριακής πολεμικής σύγκρουσης με το Τατζικιστάν και το Καζακστάν, αφού ανακοίνωσε την εισαγωγή τουρκικών drones.

Επίσης, σύμφωνα με όσα αναφέρει ο ιστότοπος «Arabi 21», οι στρατοί της Κεντρικής Ασίας εκπαιδεύτηκαν από Τούρκους και η Άγκυρα τους υποστήριξε με τη μορφή προμηθειών πυρομαχικών και όπλων».

Η ανθρωπιστική Βοήθεια

Κατά την περίοδο εξάπλωσης του κορωνοϊού, ο Οργανισμός Τουρκικών Κρατών έλαβε ανθρωπιστική βοήθεια από την Άγκυρα.

Κατά τη διάρκεια του σεισμού που έπληξε την Τουρκία τον Φεβρουάριο του τρέχοντος έτους, οι χώρες της Κεντρικής Ασίας στάθηκαν στο πλευρό της Τουρκίας και της έδωσαν χείρα βοηθείας.

Κατά τη διάρκεια της έκτακτης Συνόδου Κορυφής που πραγματοποιήθηκε στην Άγκυρα στις 16 Μαρτίου, υπογράφηκε δήλωση σχετικά με τη σύσταση κέντρου πολιτικής άμυνας για την αντιμετώπιση των επιπτώσεων έκτακτης ανάγκης.

Ο ιστότοπος ανέφερε ότι η ενίσχυση της συμμαχίας μεταξύ Ρωσίας, Κίνας και Ιράν, που στοχεύει κυρίως στην αντιμετώπιση της επέκτασης των Ηνωμένων Πολιτειών, αναστατώνει την Κεντρική Ασία.

Όντας στο γεωγραφικό κέντρο αυτής της τριάδας. Σε αντάλλαγμα, η τουρκική παρουσία εκεί, που εξυπηρετεί την Ουάσινγκτον, θα μπορούσε να μειώσει τη στρατιωτική και πολιτική επιρροή της Ρωσίας και τη χρηματοπιστωτική και οικονομική ηγεμονία της Κίνας.

Υπό το πρίσμα αυτής της κατάστασης, η τουρκική πολιτική προσέγγισης με τον Οργανισμό Τουρκικών Κρατών γεννήθηκε στη βάση της οικονομικής και πολιτιστικής συνεργασίας με ταχύτητα που ξεπέρασε τη φαντασία της ίδιας της Άγκυρας.

Ανάπτυξη οικονομικών και πολιτικών σχέσεων

Το ρωσικό δημοσίευμα παρουσιάζει ένα απόσπασμα από διάλογο με τον Κιργίζιο πολιτικό επιστήμονα Άρσεν Ουσίνοφ, ο οποίος σημείωσε τις ιδιαιτερότητες των σχέσεων μεταξύ της Τουρκίας και των χωρών της Κεντρικής Ασίας.

Όσον αφορά το μέλλον των σχέσεων μεταξύ της Τουρκίας και των χωρών της Κεντρικής Ασίας, ο Ουσίνοφ λέει: Οι χώρες της Κεντρικής Ασίας ενδιαφέρονται να αναπτύξουν σχέσεις με την Τουρκία, η οποία έχει ενισχύσει τη διεθνή της επιρροή τα τελευταία χρόνια, γνωρίζοντας ότι οι πολιτιστικοί και ιστορικοί δεσμοί αποτελούν τον ακρογωνιαίο λίθο της συνεργασίας της Τουρκίας με τις τουρκόφωνες χώρες.

Ο Ουσίνοφ προσθέτει ότι τα τελευταία χρόνια παρουσιάζεται μια σημαντική διεύρυνση της συνεργασίας στο πλαίσιο του Οργανισμού Τουρκικών Κρατών.

Ως μέρος του εγγράφου που υπογράφηκε μετά τη σύνοδο κορυφής στη Σαμαρκάνδη τον Σεπτέμβριο του περασμένου έτους, ο Οργανισμός Τουρκικών Κρατών σκοπεύει να καθιερώσει συνεργασία σε διάφορους τομείς, όπως το εμπόριο, η οικονομία, οι μεταφορές, η επιμελητεία, ο πολιτισμός και σε άλλους τομείς.

Η απόδοση του ονόματος του Οργανισμού Τουρκικών Κρατών στο Συμβούλιο Συνεργασίας Τουρκόφωνων Χωρών αποκάλυψε μια αλλαγή στη μορφή συνεργασίας μεταξύ Τουρκίας και Κεντρικής Ασίας.

Αντίστοιχα, η μορφή του Οργανισμού Τουρκικών Κρατών θεωρείται εναλλακτική στη στρατηγική εταιρική σχέση της Κεντρικής Ασίας με τη Ρωσία και την Κίνα.

Όσον αφορά τις ευκαιρίες για την εφαρμογή των εγγράφων που υπογράφηκαν στην πρόσφατη σύνοδο κορυφής OTS, ο Ουσίνοφ δήλωσε ότι η έκτακτη σύνοδος κορυφής OTS απέδειξε την αλληλεγγύη των συμμετεχόντων χωρών με την Τουρκία, αφού ο Πρόεδρος του Καζακστάν, Κασίμ Τζομάρτ Τοκάγιεφ, πρότεινε τη δημιουργία κέντρου πολιτικής άμυνας. Τα δύο μέρη υπέγραψαν συμφωνία για την ίδρυση του Τουρκικού Ταμείου Επενδύσεων, με κεφάλαιο 500 εκατομμυρίων δολαρίων, που θα συμβάλει στην υλοποίηση οικονομικών έργων στον Οργανισμό Τουρκικών Κρατών.

Σχετικά με το αν ο Οργανισμός Τουρκικών Κρατών μετατράπηκε σε μια μη πολιτική ανθρωπιστική οργάνωση, αφού οι χώρες του OIC έστειλαν διασώστες και ανθρωπιστική βοήθεια στην Τουρκία, ο Ουσίνοφ εξήγησε ότι ο σεισμός που έπληξε την Τουρκία και η βοήθεια που παρείχαν οι χώρες του OIC δείχνουν τις ανθρωπιστικές δυνατότητες της οργάνωσης σε επίπεδο κρατικών ηγετών, καθώς και σε επίπεδο λαών.

Σχολιάζοντας τον τρόπο με τον οποίο οι σεισμοί επηρέασαν τις τουρκικές κατασκευαστικές εταιρείες που δραστηριοποιούνται στην Κεντρική Ασία αφού διαπιστώθηκε ότι πολλές εγκαταστάσεις κατασκευάστηκαν κατά παράβαση των ισχυόντων προτύπων, ο Ουσίνοφ είπε:  «Τουρκικές εταιρείες συμμετέχουν στην κατασκευή μεγάλων εγκαταστάσεων όπως αεροδρόμια στο Τουρκεστάν και Ασγκαμπάτ, έναν ουρανοξύστη στην Τασκένδη και ένα ξενοδοχείο πέντε αστέρων στη Ντουσάνμπε, και δεν υπήρξε σημαντική μείωση στη ζήτηση για ακίνητα των εταιρειών αυτών.

Η Εκπαίδευση ως συνδετικός κρίκος

Απαντώντας στην ερώτηση του ιστότοπου εάν τα υπάρχοντα τουρκικά εκπαιδευτικά ιδρύματα έχουν επιρροή στην πολιτική της Κιργιζίας, ο Ουσίνοφ ανέφερε την ύπαρξη εκπαιδευτικών ιδρυμάτων που συνδέονται με την Άγκυρα στο Κιργιστάν, ως στοιχείο πολιτιστικής και ανθρωπιστικής συνεργασίας μεταξύ των δημοκρατιών, και αρνείται ότι αυτά τα ιδρύματα ασκούν οποιαδήποτε πολιτική επιρροή.

Ο Ουσίνοφ είπε· Η Τουρκία είναι θεωρητικά κοντά στην Κεντρική Ασία από την άποψη της εθνότητας των τουρκικών λαών.

Αλλά στην πράξη, η Τουρκία προσπαθεί να επιτύχει οικονομικά οφέλη και να κερδίσει πολιτικούς πόντους, όπως να λάβει υποστήριξη από την Κεντρική Ασία στο ζήτημα του Καραμπάχ.

Οργάνωση Τουρκικών Κρατών

Οι πρώτες προσπάθειες για την ίδρυση του Τουρκικού Συμβουλίου, το οποίο αργότερα μετατράπηκε σε Οργάνωση, χρονολογούνται από το 1992, όταν ο πρώην πρόεδρος της Τουρκίας Τουργκούτ Οζάλ κάλεσε τους τότε αρχηγούς κρατών του Αζερμπαϊτζάν, του Καζακστάν, της Κιργιζίας, του Ουζμπεκιστάν και του Τουρκμενιστάν στην Άγκυρα και αποφάσισαν να αναπτύξουν κοινή συνεργασία με τη διεξαγωγή περιοδικών συνόδων κορυφής μεταξύ τους.

Οι σύνοδοι κορυφής συνέχισαν να διεξάγονται ανά εξάμηνο, έως ότου οι χώρες υπέγραψαν τη «Συμφωνία Ναχτσιβάν» στις 3 Οκτωβρίου 2009, στην ένατη σύνοδο κορυφής που φιλοξένησε η αζερική πόλη Ναχτσιβάν, πριν ανακοινωθεί επίσημα η ίδρυση του συμβουλίου αργότερα το 2010, σε σύνοδο κορυφής που έλαβε χώρα στην Κωνσταντινούπολη.

Ο «Οργανισμός των Τουρκικών Κρατών» αποτελείται από συμβούλια ηγετών κρατών μελών, υπουργούς Εξωτερικών, της κοινωνίας των πολιτών των κρατών μελών με μια επιτροπή ανώτερου προσωπικού και τη γενική γραμματεία, με έδρα την Κωνσταντινούπολη.

https://www.echedoros-a.gr

Ο ανταγωνισμός Δύσης-Ευρασίας ..ωριμάζει-Γιάννης Χουβαρδάς

0

ΓΙΑΝΝΗΣ ΧΟΥΒΑΡΔΑΣ

PhD© Διεθνολόγος-Πολιτικός Επιστήμονας

Σήμερα ο ανταγωνισμός Ρωσίας-ΗΠΑ αφορά τέσσερα κύρια μέτωπα. Το πιο καυτό είναι η χάραξη σφαιρών επιρροής σε Ουκρανία-Αν. Ευρώπη, καθώς αφορά την ισορροπία ισχύος σε όλη την ήπειρο και άρα το διεθνή συσχετισμό. Ωστόσο στο φόντο της συνέχισης του πόλεμου εκεί και των κυρώσεων, θερμαίνεται η κόντρα και για τη μονοκρατορία του δολαρίου ως αποθεματικό νόμισμα, η οποία συμβάλλει ιδιαίτερα στην πλανητική πρωτοκαθεδρία της ισχύος των ΗΠΑ, αλλά και για τη κυριαρχία των ορυκτών καυσίμων στη διεθνή ενεργειακή κατανάλωση, η οποία στηρίζει τη Ρωσία ως μεγάλη δύναμη. Επακόλουθα θερμαίνεται και η Μέση Ανατολή, η μεγαλύτερη πηγή υδρογονανθράκων, ενώ η εμπορία τους παραμένει βασικό στήριγμα του δολαρίου. Έτσι τα τέσσερα μέτωπα τείνουν να συγχωνευτούν σε ένα, καθιστώντας τη διαχείριση του πιο δύσκολη υπόθεση.

Την ίδια ώρα τρεις νέοι παράγοντες  εντείνουν την ανασφάλεια των δύο δυνάμεων σχετικά με τη θέση τους στο διεθνές ιμπεριαλιστικό σύστημα -πρωτοκαθεδρία για τις ΗΠΑ, μεγάλη δύναμη για τη Ρωσία. Δύση και Ρωσία φθείρονται στη μεταξύ τους διαμάχη, αυξάνοντας τις δυνατότητες της Κίνας στην άσκηση διεθνούς πολιτικής, αλλά και την ελευθερία των περιφερειακών δυνάμεων. Πρόσθετα μεγαλώνει η κόπωση της διεθνούς καπιταλιστικής οικονομίας. Οι ρυθμοί ανάπτυξης εξασθενούν, ενώ ο στασιμοπληθωρισμός πλήττει τη Δύση και οι κυρώσεις σταδιακά μειώνουν τα Ρωσικά έσοδα. Τέλος η Σαουδική Αραβία αποκτά ρόλο κλειδί στις εξελίξεις. Ως ηγέτης του ΟΠΕΚ και βασικό στήριγμα του «πετροδολαρίου», μπορεί να συμβάλλει σημαντικά υπέρ της μίας ή την άλλης πλευράς. Συνεπώς η υπάρχουσα κατάσταση είναι προβληματική για Μόσχα και Ουάσιγκτον.

Γι’ αυτό το λόγο οι δύο δυνάμεις εντείνουν τις προσπάθειες επίτευξης των στόχων τους στη μεταξύ τους αντιπαράθεση. Μέχρι σήμερα όμως οι διεθνοπολιτικές προτεραιότητες τους είναι άλλες. Για τις ΗΠΑ είναι η Κίνα, για τη Ρωσία είναι η ανάδειξη της σε ρυθμιστή της ισορροπίας ισχύος των μεγάλων δυνάμεων, ενώ και οι δύο φοβούνται την κατάρρευση της «διεθνούς τάξης». Έτσι για την ώρα οι ενέργειες τους αποσκοπούν στην επιβολή η μία στην άλλη των όρων διαπραγμάτευσης μίας εκεχειρίας. Ωστόσο η αντοχή που επιδεικνύουν στις εκατέρωθεν ενέργειες, έχει προκαλέσει ένα σπιράλ κλιμάκωσης του οποίου ο έλεγχος είναι αδύνατος από ένα σημείο και έπειτα.

Οι παραπάνω εκτιμήσεις εκτέθηκαν σε προηγούμενα άρθρα με τελευταίο το Φεβρουάριο (https://www.militaire.gr/kindynos-ekdilosis-megalis-kataigidas-stis-scheseis-rosias-ipa/). Έκτοτε μία σειρά από γεγονότα επιβεβαίωσαν εκ νέου την ορθότητα τους. Παράλληλα όμως δημιούργησαν δύο νέα δεδομένα. Το πρώτο αφορά τη μεγαλύτερη σύμφυση του ανταγωνισμού ΗΠΑ-Ρωσίας με τον ανταγωνισμό ΗΠΑ-Κίνας, αλλά και με τις φιλοδοξίες περιφερειακών των δυνάμεων να εδραιωθούν ως διακριτοί πόλοι διεθνοπολιτικής επιρροής. Το δεύτερο είναι η κατακόρυφη αύξηση του άμεσου διακυβεύματος για Ουάσιγκτον και Μόσχα. Σε αυτό το σημείο κυοφορούνται αλλαγές ως προς τις άμεσες επιδιώξεις των δύο δυνάμεων, αλλά και το βαθμό ελέγχου της διαμάχης τους.

Η στασιμότητα στο Ουκρανικό μέτωπο δείχνει να υποχωρεί. Η Ρωσία αργά αλλά σταθερά προωθείται στο Μπαχμούτ, το οποίο θεωρείται το κλειδί του Ντομπάς. Ως απάντηση το ΝΑΤΟ ετοιμάζει μία μεγάλη Ουκρανική αντεπίθεση. Τυχόν επιτυχία της θα σπρώξει τη Μόσχα σε μεγαλύτερη δέσμευση στον πόλεμο για την αποφυγή μίας στρατηγικής ήττας. Υφίστανται ήδη ετοιμασίες στη Λευκορωσία και άλλου. Αντίστοιχα θα είναι τα αποτελέσματα για το ΝΑΤΟ αν η επιχείρηση αποτύχει. Υπάρχουν σχέδια εισδοχής της Πολωνίας στον πόλεμο ή/και διάνοιξης δεύτερου μετώπου στην Υπερδνειστερία με δάχτυλο της Ρουμανίας. Τέλος μία νέα στρατιωτική «ισοπαλία» θα ενισχύσει το έδαφος για την αναζήτηση εκεχειρίας. Σε κάθε περίπτωση το ισχύον πλαίσιο σύγκρουσης ΗΠΑ-Ρωσίας στην Ουκρανία φαίνεται να φτάνει και πάλι στα όρια του.

Παράλληλα οι BRICS επιταχύνουν την αποδολαριοποίηση των διεθνών συναλλαγών. Μάλιστα τον Αύγουστο φέρονται να ανακοινώνουν σχέδιο νέου διεθνούς αποθεματικού, αρχικά μέσω της μετάβασης των συναλλαγών σε εθνικά νομίσματα και έπειτα σε ένα νέο νόμισμα, στηριζόμενο στο χρυσό και εμπράγματες αξίες. Την ίδια στιγμή διάφορες εξελίξεις ευνοούν αυτή την προοπτική. Η Νέα Αναπτυξιακή Τράπεζα ενισχύεται από την εισδοχή της Αιγύπτου και τη σύμπλευση Κίνας-Βραζιλίας. Η Σαουδική Αραβία επενδύει στη διύλιση πετρελαίου στην Κίνα και συνδέεται με τον Οργανισμό Συνεργασίας της Σαγκάης. Η επίσκεψη Σι στη Μόσχα σφραγίζει νέες σινορωσικές συνεργασίες. Όλα αυτά σε μία περίοδο υψηλού πληθωρισμού στη Δύση, και ενώ οι απόπειρες μείωσης του μέσω της ανόδου των επιτοκίων προκαλούν τραπεζικούς κραδασμούς. Συνεπώς μία απότομη πτώση στη διεθνή ζήτηση δολαρίων θα αυξήσει τις οικονομικές δυσκολίες για τις ΗΠΑ.

Αντίστοιχα οι οικονομικές δυσκολίες της Δύσης αυξάνουν από την πετρελαϊκή σύμπραξη Ρωσίας-Σαουδικής Αραβίας. Μόνο η ανακοίνωση του ΟΠΕΚ+ για αύξηση της περικοπής στην παραγωγή από το Μάη κατά 1,15 εκβ/η επανάφερε την ανοδική τάση στις τιμές. Ωστόσο αυτή η εξέλιξη, στο φόντο της προσέγγισης των BRICS με Ινδονησία, Αίγυπτο, Σαουδική Αραβία και Τουρκία, έχει βαθύτερες προεκτάσεις. Υποδεικνύει ότι το κεφάλαιο των πετρελαιοπαραγωγών κρατών και αυτό των νέων βιομηχανικών κέντρων θα (αν) κινηθεί προς την «πράσινη» μετάβαση με τους δικούς του όρους. Πρόκειται για εξέλιξη που καθιστά πιο ακριβή την «πράσινη» μετάβαση για τη Δύση, ενώ την υπονομεύει ως εργαλείο για την παράταση της Δυτικής οικονομικής ηγεμονίας στον πλανήτη.

Τέλος η Σαουδική Αραβία διευκολύνει τη διεύρυνση του αποτυπώματος της Κίνας και της Ρωσίας στη Μέση Ανατολή.  Η πρόσφατη ελλιμένιση Ρωσικού στρατιωτικού πλοίου σε Σαουδαραβικό λιμάνι για πρώτη φορά στην ιστορία, συμπληρώνει τη στρατιωτική συνεργασία που εγκαινίασαν οι δύο χώρες το 2021 όταν οι ΗΠΑ εγκατέλειπαν το Αφγανιστάν. Αντίστοιχα το Ριάντ προχωρά στην εξομάλυνση των σχέσεων του με το Ιράν με παρότρυνση της Κίνας, αλλά και με τη Συρία σε συνεργασία με τη Ρωσία, ενώ η στάση του βοηθά την απόπειρα της Μόσχας να εξομαλύνει τις σχέσεις Συρίας-ΗΑΕ, να επιτύχει την επάνοδο της Δαμασκού στον Αραβικό Σύνδεσμο και από κοινού με το Πεκίνο να διασφαλίσουν μία νέα συμφωνία μεταξύ της κυβέρνησης του Ιράκ και της αυτόνομης Κουρδικής διοίκησης. Την ίδια ώρα το Αμερικανικό σχέδιο αναγωγής του Ισραήλ σε τοπικό τοποτηρητή δέχεται σοβαρό πλήγμα, καθώς η τακτική του «διαίρει και βασίλευε» έναντι των Αράβων, η οποία ευνόησε την προώθηση των Συμφωνιών του Αβραάμ και την κατοχή Αραβικών εδαφών γίνεται πιο δύσκολο να υλοποιηθεί στο νέο φόντο. Αντίθετα οξύνονται οι αντιθέσεις εντός Ισραήλ, καθώς ο «εγκλωβισμός» του στη Μέση Ανατολή δυσχεραίνει την εσωτερική συνύπαρξη του καθεστώς απαρτχάιντ για τους Άραβες με τις συνθήκες τυπικής αστικής δημοκρατίας για τους Εβραίους. Αντίστοιχα οι ΗΠΑ χάνουν διπλωματικά-οικονομικά μέσα πίεσης προς Συρία-Ιράν, οι οποίοι παύουν να είναι παρίες στην περιοχή. Τέλος στερούνται και ορισμένη δυνατότητα συσπείρωσης των φίλων τους, καθώς η ύφεση στους ένδο-Αραβικούς/ένδο-Ισλαμικούς ανταγωνισμούς τις καθιστά λιγότερο χρήσιμο εταίρο. Συνολικά η Αμερικανική επιρροή στην περιοχή εξασθενεί.

Οι παραπάνω εξελίξεις θέτουν ΗΠΑ και Ρωσία μπροστά σε νέα δεδομένα. Η Ουάσιγκτον αντιμετωπίζει μία πιο συμπαγή Ευρασιατική συσπείρωση -Κίνα, Ρωσία, Ιράν, η οποία διευρύνει τους δεσμούς με άλλα ανερχόμενα κέντρα και απειλεί το δολάριο, το Δυτικό ζητούμενο στην «πράσινη» μετάβαση, την Αμερικανική επιρροή στη Μέση Ανατολή, ενώ αρνείται να αφήσει τη Μόσχα να ηττηθεί στην Ουκρανία. Σε αυτό το φόντο και η συγκράτηση της ΕΕ στο «άρμα» των ΗΠΑ γίνεται αμφίβολη υπόθεση, γεγονός που εξανεμίζει τα όποια κέρδη συνεχίζουν να αποσπούν από τη φθορά της Ρωσίας στον πόλεμο. Αντίστοιχα η Μόσχα κινδυνεύει να υποστεί μία στρατηγική ήττα από το ΝΑΤΟ, καθώς δείχνει να έχει κολλήσει στις λάσπες της Ουκρανίας. Επακόλουθα μεγαλώνει και η εξάρτηση της από τις δυνάμεις που ωφελούνται περισσότερο από τις πλανητικές ζημιές των ΗΠΑ -Κίνα, Σαουδική Αραβία, Ινδία κα. Έτσι ο ρωσοαμερικανικός ανταγωνισμός φαίνεται να έχει εγκολπωθεί (ως κεντρικός) στον ανταγωνισμό Δύσης-Ευρασίας, του οποίου την ωρίμανση προκαλεί και του οποίου η εξέλιξη ρυθμίζεται σε μεγάλο βαθμό από τρίτες δυνάμεις, ενώ η επικράτηση της πλευράς που οδηγούν (ΗΠΑ) ή αποτελούν μέρος (Ρωσία) σχετίζεται άμεσα με τη διατήρηση ή όχι της θέσης τους στο ιμπεριαλιστικό σύστημα και άρα ανάγεται σε προτεραιότητα για Ουάσιγκτον και Μόσχα.

Σε αυτά τα πλαίσια ΗΠΑ και Ρωσία έχουν δύο επιλογές. Να σύρουν τη σύγκρουση Δύσης-Ευρασίας στην επόμενη «πίστα» -μπορούν να το κάνουν, επιχειρώντας επίσης να αποσπάσουν τη στήριξη τρίτων περιφερειακών δυνάμεων. Να κινηθούν για μία πρόσκαιρη εκεχειρία πλέον Δύσης-Ευρασίας ώστε να διακόψουν τη φθορά τους, διασφαλίζοντας ότι τα άλλα μέρη και οι τρίτες δυνάμεις θα συμφωνήσουν να αγνοήσουν τις δυνατότητες τους και να μετριάσουν τις φιλοδοξίες τους για ένα διάστημα. Ωστόσο είναι αμφίβολο κατά πόσο ΗΠΑ και Ρωσία μπορούν να παγώσουν τον ανταγωνισμό τους, ιδίως στην Ουκρανία, ή να περιορίσουν τις ορέξεις δυνάμεων που διαθέτουν τα μέσα, έστω πρόσκαιρα. Ακόμη και σε αυτή την περίπτωση όμως το σπιράλ κλιμάκωσης βρίσκεται πιο κοντά στο σημείο όπου ο έλεγχος του γίνεται αδύνατος (αν δεν είναι ήδη εκεί).

https://www.militaire.gr/o-antagonismos-dysis-eyrasias-orimazei-giannis-choyvardas/

«Η μυστική, η οικογενειακή, η παρεϊστικη διπλωματία και η σιωπή της στρατιωτικής ηγεσίας στα ελληνοτουρκικά»

1
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΓΕΡΟΓΛΗΣ*
«…ΕΔΩ ΗΡΘΑΜΕ ΝΑ ΔΟΥΜΕ…ΚΑΙ ΝΑ ΜΑΣ ΔΟΥΝ..!!…»
…Γύρισε και τους είπε κοφτά…:
«…Σήμερα το πρωί, είδαμε εμείς…και είδαμε αρκετά…είδαμε οπλικά συστήματα, είδαμε αμυντικά έργα, είδαμε προσωπικό, ενημερωθήκαμε για τα σχέδια, για τις αποστολές των Μονάδων του νησιού…Οι στρατιώτες που είδατε σήμερα, αύριο, και κυριολεκτώ για αυτό, θα είναι οι δικοί σας στρατιώτες, τα αδέρφια σας και μεθαύριο που θα μεγαλώσετε, τα δικά σας παιδιά…Να τους προσέχετε.. να είστε απαιτητικοί, αλλά δίκαιοι..
Αλλά τώρα,,τώρα , ήρθε η ώρα να μας δουν …να μας δουν οι κάτοικοι και να νιώσουν εμπιστοσύνη, να νιώσουν ασφάλεια, να νιώσουν περήφανοι ,..περήφανοι που ζουν σε αυτόν τον ακριτικό τόπο του Αιγαίου , περήφανοι που υπάρχουν κάποιοι που νοιάζονται για αυτούς, για την ασφάλεια τους και τους το δείχνουν, ώστε να επιδίδονται απερίσπαστοι στα ειρηνικά τους έργα…
Και παράλληλα, ήρθε η ώρα να μας «δουν» και οι απέναντι και να πάρουν το κατάλληλο μήνυμα…και μη νομίζει κανείς, ότι δεν ξέρουν ήδη ότι είμαστε εδώ…να είστε σίγουροι, ότι έχουν τους πληροφοριοδότες τους…Το μήνυμα που στέλνουμε, παραμένει ίδιο και απαράλλαχτο και συνεχιστές του μηνύματος αυτού, είμαστε εμείς…Πέτρα, στην πέτρα να μη μείνει, θα είμαστε εδώ..
Η ώρα είναι 17:00, σε 45’ κάτω με στολές εξόδου…δεν έχω να προσθέσω κάτι…με ξέρετε.. εμφάνιση τίποτα λιγότερο από τέλεια…κατά την έξοδο, σας θέλω λεβέντες όπως είστε, και συμπεριφορά, τίποτα λιγότερο από άψογη…
Ερωτήσεις-απορίες..??…από ότι βλέπω , δεν υπάρχουν, ..καλώς.. ελεύθεροι. Σε 45΄ εδώ …»…
Είδε τους Ευέλπιδες να φεύγουν σφαίρα για τα δωμάτια τους με το χαμόγελο στα χείλη, για ένα γρήγορο μπάνιο, να βγάλουν τις φαιοπράσινες και να κατέβουν κάτω με τις φημισμένες και τιμημένες στολές του αρχαιοτέρου εκπαιδευτικού ιδρύματος της χώρας (έτος ίδρυσης το 1828), αυτού της Στρατιωτικής Σχολής Ευελπίδων, με πρωτοβουλία του Ι. Καποδίστρια…
Ένιωθε ιδιαίτερη χαρά και τιμή που είχε επιλεγεί να είναι ο μόνος συνοδός υπεύθυνος Αξιωματικός μιας διμοιρίας τεταρτοετών Ευελπίδων, η οποία επισκεπτόταν ακριτικό νησί του ανατολικού Αιγαίου, στο πλαίσιο ενημερωτικών επισκέψεων λίγο πριν την αποφοίτησή τους…
Τις σκέψεις του που ταξίδευαν στο παρελθόν, τις διέκοψε το «πασχαλινό» δελτίο ειδήσεων, που έδειχνε τον ΑΓΕΕΘΑ, να επισκέπτεται φυλάκια στον Έβρο για ανταλλαγή ευχών…ο ΑΓΕΣ αντίστοιχα στο ΓΣΣ και στην Ήπειρο, ο ΠΘ στην Τήνο, ο αρχηγός αξκης αντιπολίτευσης στην Κέρκυρα, και η ΠτΔ παρέμεινε στο «κλεινόν άστυ»…
Μα καλά, μονολόγησε φωναχτά…μα ούτε ένας!!…ούτε ένας δεν βρέθηκε να πάει στα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου για ευχές τις ημέρες του Αγίου Πάσχα !!…έστω ένας…έστω και σαν «εκπρόσωπος» του ΑΓΕΕΘΑ, μιας και οι Αρχηγοί των Κλάδων την τελευταία περίοδο έχουν μεταβληθεί σε εκπροσώπους του…
Και αν από «καμένα ποδάρια» και λόγια χορτάσαμε, σκέφτηκε την κατάντια που έχουμε φτάσει, η οποία έχει ξεκάθαρα ονοματεπώνυμα…το ίδιο και η παρακμή που μας έχει κυριεύσει…
Η σκέψη του ξαναπέταξε σε κάθε λεπτό, σε κάθε στιγμή στον Έβρο και στα νησιά μας, στις «μάχες» της αμυντικής διπλωματίας που δίνονταν στο εξωτερικό, σε τσαμπουκάδες σε ειρηνευτικές αποστολές και εκπαιδεύσεις, με Σκοπιανούς που εμφανίζονταν ως «Μακεδόνες» και με Τούρκους που δεν έχαναν ευκαιρία να εμφανίζουν και να σαπορτάρουν την ΤΔΒΚ («Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου»), εντός και εκτός ΝΑΤΟ..…
Και η θέση ήταν ξεκάθαρη : ΟΥΤΕ ΒΗΜΑ ΠΙΣΩ !!…και αναμφίβολα άξιζε, κάθε στιγμή, κάθε μέρα, κάθε υπεράσπιση, κάθε μάχη, κάθε τσαμπουκάς…και δεν χάσαμε καμία μάχη.. κανέναν τσαμπουκά…
Το γελοίο του πράγματος σήμερα , είναι ότι οι «νεοπασιφιστές», όπως έδωσαν αμαχητί τη Μακεδονία μας, με τη Συμφωνία των Πρεσπών, φαίνονται διατεθειμένοι να παραδώσουν και το Αιγαίο, απλά ψάχνοντας το κατάλληλο «περιτύλιγμα» για εύπεπτο σερβίρισμα…
Και αναφέρομαι σε γελοιότητα, καθόσον , το πολιτικό σκηνικό, μας καθοδηγεί σε έναν σκοπούμενο εθελοτυφλισμό, ο οποίος αποκρύπτει τεχνηέντως ότι τόσο η συμφωνία των Πρεσπών , όσο και η αντίστοιχη πιθανόν εξυφαινόμενη για το Αιγαίο, αναβαθμίζουν ξεκάθαρα πρωτίστως την εθνική ισχύ των αντιπάλων και ανταγωνιστών μας , εις βάρος της δικής μας εθνικής όμοιας…
Και ενώ το συνολικότερο αφήγημα, μας επιβάλλει να φύγουμε από εθνικά ιδεώδη και «προκαταλήψεις», να μην ξεχνάμε ότι από τους σημαντικότερους παράγοντες ισχύος, σε μια αναμέτρηση-αντιπαράθεση , πολύ πριν την αμυντική ισχύ, προσμετράται ο παράγοντας του έθνους και η ισχύς που προκύπτει από αυτό…
Παρότι η Συμφωνία των Πρεσπών, κρύβει πολλά αρνητικά, τα οποία παραμένουν φτιασιδωμένα, δίχως να έχουν καταστεί ακόμη πλήρως ορατές οι αρνητικές παρεπόμενες συνέπειες (μια μικρή μυρωδιά, πήραμε τελευταία με την ίδρυση ινστιτούτου «μακεδονικής γλώσσας» στη Φλώρινα, με άμεσες παραπομπές σε «μειονότητα», οσονούπω και αυτή, ενώ τα προβλήματα γεωγραφικού προσδιορισμού ετικέτας σε διάφορα προϊόντα παραμένουν ανεπίλυτα…μαζί με άλλα παρεπόμενα..) …
Ενώ λοιπόν συνέβησαν και συμβαίνουν αυτά με τη Συμφωνία των Πρεσπών, φαίνεται πως σειρά έχει πάρει «η διευθέτηση» στο Αιγαίο, αφού θα ήταν «εγκληματικό να αγνοήσουμε τη χείρα φιλίας που τείνει η Τουρκία», σύμφωνα με τα λεγόμενα του ΥΠΕΞ, ο οποίος με τις τελευταίες δηλώσεις του, φαίνεται πλέον να ασπάζεται πλήρως κα τις δηλώσεις του ΠΘ για «τις διαφορές» που έχουμε με την Τουρκία στο Αιγαίο και όχι για τη μία και μόνη διαφορά, αυτή της υφαλοκρηπίδας/ΑΟΖ…
Το χαλί φαίνεται να στρώθηκε για τα καλά, με την πρόσφατη απόσυρση οπλικών συστημάτων από τα νησιά, χωρίς αυτά να αντικατασταθούν…ενώ είχε προηγηθεί η υβριδική απειλή της λαθρομετανάστευσης και ισλαμοποίησής τους (αλήθεια, η Εκκλησία της Ελλάδος, τι κάνει για την αλλαγή του θρησκευτικού χάρτη της χώρας..;../ ρητορικό βεβαίως το ερώτημα..), η παραμένουσα απειλή εν είδει «πέμπτης φάλαγγας», η οξύτατη ρητορική και η ξεκάθαρη λεκτική και εθνικά προσβλητικά απειλή εκ μέρους Τούρκων Αξιωματούχων…
Και τώρα, να ακούγονται με τον πλέον επίσημο τρόπο, ότι θα είναι «εγκληματικό», αν δεν αξιοποιήσουμε τη χείρα φιλίας που τείνει η Τουρκία…για να λύσουμε τις «διαφορές μας»..!!…
Ζήτησε μήπως με κάποιο τρόπο συγνώμη η Τουρκία, για τη συμπεριφορά, τις απειλές, τις προσβολές, τα επεισόδια στον Έβρο, τις ζημιές στο «Γαύδος», τις 11,5 χιλ. παραβάσεις και παραβιάσεις του ΕΕΧ, άνω των χιλίων εμπλοκών, τις εκατοντάδες υπερπτήσεις άνωθεν των ελληνικών νησιών για τη διαρρεύσασα χρονιά…υπήρξε έστω και ένα έμμεσο ή έστω ένα άτυπο mea culpa…??…
Μήπως απέσυρε το τουρκολυβικό μνημόνιο το οποίο παραμένει σε πλήρη ισχύ..??..
Μήπως επέστρεψε την Αγιά Σοφιά στο πρότερο χαρακτήρα της ως μουσείο και όχι ως τζαμί..;…
Μήπως αποκήρυξε το αφήγημα της «γαλάζιας πατρίδας»..;…
Μήπως αναγνώρισε δικαιώματα ΑΟΖ στα ελληνικά νησιά του Αιγαίου, συμπεριλαμβανομένων των Δωδεκανήσων και της Κρήτης..;..
Μήπως σταμάτησε να απαιτεί την αποστρατικοποίηση των νησιών του Αιγαίου..;..
Μήπως σταμάτησε να αμφισβητεί το status κυριαρχίας ορισμένων νησιών του Ανατολικού Αιγαίου και τις γκρίζες ζώνες..; …
Μήπως σταμάτησε να διεκδικεί τα αυθαίρετα δικαιώματά της στο Αιγαίο με ζώνη μοιρασιάς τον 25ο μεσημβρινό..;..
Μήπως ζήτησε συγνώμη για τις πρόσφατες ενέργειές της στα Βαρόσια..;..
Ή μήπως αποχώρησε από την Κύπρο και απέδωσε τα κατεχόμενα εδάφη..;…
Και εσείς, όπως και εγώ, γνωρίζουμε πολύ καλά, ότι τίποτα από τα παραπάνω δεν έχει συμβεί…
Το μόνο που συνέβει, είναι η (προσωρινή..;.) παύση των εμπρηστικών ρητορικών, και των άμεσων προσβλητικών λεκτικών απειλών, οι οποίες να σημειωθεί ότι συνεχίζονται στο εσωτερικό της (πρόσφατες δηλώσεις Τούρκου ΥΠΑΜ Χ.Ακάρ..)..
Η οποία παύση, τυγχάνει της μέγιστης εκμετάλλευσης της, από την Τουρκική πλευρά, τόσο στα ελληνοτουρκικά, αφού μας καθοδηγεί και μας χειραγωγεί σε μια επίλυση «πακέτο των διαφορών» μας, ενώ από την άλλη δρέπει ήδη καρπούς από την αμερικανική πλευρά, η οποία προχώρησε στην απελευθέρωση ενός μικρού πακέτου αναβάθμισης των τουρκικών Α/Φ F-16 (προοιονίζοντας ίσως και κάτι μεγαλύτερο), παρά τις προβλέψεις του σχετικού νόμου CAATSA,παρά τις αντιδράσεις Μενέντεζ και παρά το ότι οι S-400 παραμένουν επιχειρησιακοί επί τουρκικού εδάφους…
Και οι εδώ «φωστήρες» του πολιτικού συστήματος, βλέπουν «χείρα φιλίας»…διεξάγοντας μια άνευ προηγουμένου «μυστική διπλωματία» , για τόσο σοβαρά εθνικά θέματα, που παραμένουν εξόχως σοβαρά από καταβολής και συστάσεως του ελληνικού κράτους .. ( το οποίο να μην ξεχνάμε ότι προέκυψε ξεκάθαρα ώς «έθνος-κράτος»)…
Και η αφωνία της αντιπολίτευσης (μείζονος και ελάσσονος) στα ανωτέρω , προκειμένου να απεμπολήσουμε έστω και μερικώς ότι μας ανήκει και αυτό να παρουσιαστεί ως “διπλωματική επιτυχία”…, μόνο ως θετικό σημάδι , δεν μπορεί να εκληφθεί και επιτείνει έτι περαιτέρω την ανησυχία…
Σε κάθε τυχόν προσπάθεια «σαλαμοποίησης» των διαφορών (κατά τους Τούρκους), και όχι της «διαφοράς» (όπως προτάσσουν τα εθνικά μας συμφέροντα), κανείς δεν θα πρέπει να σταθεί συμμέτοχος στην παράκρουση (αν πρόκειται για τέτοια), η πολύ χειρότερα συνένοχος, σε περίπτωση που κάτι τέτοιο εξυφαίνεται δολίως…
Και αν από το απογοητευτικό και αμφιβόλων προθέσεων πολιτικό σύστημα (πλην ορισμένων), δεν θα περίμενε κανείς κάτι διαφορετικό, εύλογα ερωτηματικά εγείρει και η στάση της στρατιωτικής ηγεσίας στο εν λόγω θέμα με την ηχηρή απουσία της από τις Μονάδες του Αιγαίου, σε αυτό το ιδιότυπο «πασχαλινό» μορατόριουμ…
Καλές οι φιέστες με τα Rafale ( με τη λογική ορισμένων, η Γαλλία που τα παράγει θα έπρεπε να ήταν… διαπλανητική δύναμη..), αλλά οι πανηγυρισμοί για οπλικά συστήματα που θα έρθουν σε διετία-τριετία και πλέον, και επί του παρόντος να φουσκώνουμε σαν διάνοι για ότι αποσυρόμενη σαβούρα χρυσοπληρώνουμε από την αντίπερα πλευρά του Ατλαντικού….όλα αυτά, παρασάγγας απέχουν από «χτίσιμο» αξιόπιστων και στοχευμένων αμυντικών δυνατοτήτων, ικανές να ανταποκριθούν αποτελεσματικά στις επερχόμενες διαφαινόμενες μεσο-μακροπρόθεσμες απειλές…
Όσο για τη «μυστική διπλωματία», – με συνευρέσεις ΠΘ και Ταταρ σε …κουζίνα ξενοδοχείου..!!..η με ιδιωτική συνάντηση ΠΘ με Ερντογάν εν μέσω χαλβά στραγάλι, και με μπόλικες μυστικές συναντήσεις κ.κ. Σουρανή και Μπούρα με Καλίν – , …Παρότι ο υπόψη όρος “μυστική διπλωματία”, εμπεριέχεται σε εγχειρίδια και εκπαιδευτικά βοηθήματα του χώρου, και υπό προϋποθέσεις μπορεί να καταστεί θεμιτή, εν τούτοις πουθενά δεν συμπεριλαμβάνεται ο όρος «οικογενειακή διπλωματία», η οποία μπορεί να οδηγήσει σε απρόβλεπτους κινδύνους και συνέπειες…πόσω δε μάλλον η «παρεϊστικη διπλωματία»…
Υ.Γ. 1: Για τους υπερασπιστές του Αιγαίου, πράσινους, μαύρους, μπλέ, ιπτάμενους, υποβρύχιους, έφεδρους, μόνιμους, εθνοφύλακες, αλλά και τους Ακρίτες των νησιών μας…τούτο έχω μονάχα να σας πω…
Η ευγνωμοσύνη μας, η αγάπη μας, η εκτίμησή μας που βρίσκεστε εκεί, είναι σταθερή, αταλάντευτη και πολύ μεγαλύτερη από κάθε τυπική ξύλινη επίσκεψη κάθε λογής αξιωματούχου… ΣΤΗΤΕ ΩΣ ΑΚΜΩΝ ΤΥΠΤΟΜΕΝΟΣ!!!…ΚΑΙ ΟΣΟ ΠΙΟ ΠΟΛΥ ΣΑΣ ΧΤΥΠΑΝΕ, ΤΟΣΟ ΠΙΟ ΒΑΘΙΑ ΝΑ ΜΠΗΓΕΣΤΕ..!!..
Υ.Γ. 2 : Ευγνώμων που πιτσιρικάς, Υπίλαρχος, βρέθηκα στον Έβρο, στην Καρωτή και στη 16η ΕΜΑ…Από όπου και η ρήση “ΣΤΗΤΕ ΩΣ ΑΚΜΩΝ ΤΥΠΤΟΜΕΝΟΣ”… Εποχές που οι Μονάδες “απαγορευόταν” να έχουν εμβλήματα και διακριτικά δικά τους, πέραν του Μεραρχιόσημου…Εποχές που “απαγορευόταν” να φοράμε μαύρο μπερέ..Εποχές που “απαγορευόταν” να κατεβαίνουμε στο Ποτάμι και να περπατάμε στο ανάχωμα…Και θα θυμάμαι πάντα το “καλωσόρισμα” του Δκτη, μαζί με τους υπόλοιπους Δκτες Ιλών, εν μέσω Απριλίου-Μαϊου, καθότι αιφνιδίως μετατεθέντες από τις προηγούμενες Μονάδες μας, ως “αντιδραστικοί”…. :
“…Λοιπόν μ@λ@κες, όπως εσείς, όπως και εγώ, για να βρεθούμε εδώ πάνω, κανείς μας δεν έχει μέσον..Η καρέκλα του Δκτη, έχει τέσσερα πόδια..όποιο πόδι και να σπάσει, η καρέκλα θα πέσει…Τα πόδια της καρέκλας είστε εσείς, οι 4 Ίλες… Διοικήστε το προσωπικό και τα άρματά σας, με γνώμονα την αποστολή, με τους κανονισμούς, με τις διαταγές, με ανθρωπιά, με σύνεση, με δικαιοσύνη…και θα είμαι δίπλα σας…” …Το Δκτη, τον βλέπαμε μια φορά τη βδομάδα…και δε χρειαζόταν παραπάνω..Περιττό να τονίσω ότι από τις “απαγορεύσεις” δεν ακολουθούσαμε καμμία…….”ΣΤΗΤΕ ΩΣ ΑΚΜΩΝ ΤΥΠΤΟΜΕΝΟΣ”…ΕΝ ΔΙΑΡΚΗ…
*Παναγιώτης Γερογλής
Ταξχος ε.α.
Diploma in Diplomatic & Strategic Studies

MA in International Security and Applied Strategy
EU Pol Adv / EU/EAS/ESDC
ex Mil Adv of Greece to the UN
ex Mil Rep of Greece to the OSCE
ex NATO/PTEC/MPSOTC Commander
https://www.militaire.gr/ellinotourkika-geroglis/

Αποκάλυψη του Φιλελεύθερου: Στην Κύπρο κλείνουν 4 χιλιάδες λογαριασμοί Ρώσων πολιτών, δόθηκε διορία μόνο 2 μηνών

0

Η κλιμάκωση των κυρώσεων για την ρωσική εισβολή στην Ουκρανία και η εμφανής -πλέον- επέκτασή τους στην Κύπρο, φαίνεται να έδωσε το έναυσμα για επιβολή αυστηρότερων μέτρων από τις κυπριακές τράπεζες, αποκαλύπτει στον Φιλελεύθερο ο συνάδελφος Φάνης Μακρίδης.

Σύμφωνα με πληροφορίες που μεταδίδονται ευρέως τις τελευταίες 48 ώρες, Ρώσοι υπήκοοι έχουν λάβει προειδοποίηση για κλείσιμο των λογαριασμών τους στην Τράπεζα Κύπρου (και σε άλλες). Η τελευταία από την περασμένη εβδομάδα φέρεται να ενημερώνει Ρώσους πελάτες ότι μετά την πάροδο δυο μηνών θα διακοπεί η παροχή υπηρεσιών προς αυτούς.

Ασφαλής πληροφόρηση του «Φ», μάλιστα, αναφέρει ότι περί τις 4.000 Ρώσοι πελάτες που δεν διαμένουν μόνιμα στο νησί μας και διατηρούν λογαριασμούς στον εν λόγω κυπριακό χρηματοοικονομικό οργανισμό, έχουν ενημερωθεί σχετικά. Η εφημερίδα μας, αποτάθηκε σε αρμόδιο πρόσωπο της Τράπεζας Κύπρου για να ζητήσει σχετικό σχόλιο. Το ίδιο άτομο μας παρέπεμψε στην προχθεσινή δημόσια τοποθέτηση που έκανε ο Μάριος Σκανδάλης, επικεφαλής της Διεύθυνσης Συμμόρφωσης της Τράπεζας Κύπρου.

Ενδεικτικά, πάντως, της κατάστασης είναι τα ρεπορτάζ που δημοσιεύτηκαν προχθές στη ρωσική έκδοση του Forbes, αλλά και το ρωσικό ειδησεογραφικό πρακτορείο TASS. Στο τελευταίο δημοσιεύεται επιστολή που φέρεται να έλαβε Ρωσίδα πελάτισσα της Τράπεζας Κύπρου.

Στην επιστολή, υποστηρίζεται ότι, αναφέρονται τα ακόλουθα: «Θα θέλαμε να σας ευχαριστήσουμε για τη συνεργασία σας με την τράπεζά μας, για την αξιοποίηση των υπηρεσιών μας για να υποστηρίξετε τις επαγγελματικές δραστηριότητές σας.

Ωστόσο, λόγω τρεχουσών αλλαγών που σχετίζονται με μέτρα δέουσας επιμέλειας (due diligence) και διαδικασίες όπως το πρόγραμμα “Γνώριζε τον Πελάτη σου” (σημείωση: Know Your Customer), όπως και μετά από ανασκόπηση του λογαριασμού σας, έχει αποφασιστεί ότι η παροχή τραπεζικών υπηρεσιών είναι εκτός της πολιτικής Σας δίδουμε δυο μηνών προειδοποίηση από την ημερομηνία αποστολής της επιστολής για να κλείσετε τον τραπεζικό σας λογαριασμό».

Στην επιστολή γίνεται επίκληση σε νόμους και διεθνείς κανονισμούς που οδηγούν στη λήψη αυτού του μέτρου, ενώ δίδεται η διαβεβαίωση στους πελάτες ότι η τράπεζα θα συνεργαστεί για την ομαλή διευθέτηση του ζητήματος.

Στα ρεπορτάζ του Forbes και του πρακτορείου TASS, σημειώνεται πως έγινε μαζική επιστολή τέτοιων επιστολών και ότι το μέτρο αγγίζει «Ρώσους πολίτες που δεν διαμένουν μόνιμα στην Κύπρο και δεν έχουν διαβατήριο άλλων ευρωπαϊκών χωρών».

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΣΤΟΝ ΕΝΤΥΠΟ ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟ: Ρεπορτάζ Φάνης Μακρίδης

https://hellasjournal.com/2023/04/apokalipsi-tou-fileleftherou-stin-kipro-klinoun-4-chiliades-logariasmi-roson-politon-dothike-dioria-mono-2-minon/

Η σύγκρουση Δύσης -Ρωσίας μεταφέρθηκε στο Σουδάν: Η παντοκρατορία της Wagner και ο αμύθητος ορυκτός πλούτος της χώρας

0

Η Βάγκνερ, παρούσα στο Σουδάν επί χρόνια, έχει εξασφαλίσει προνομιακή πρόσβαση στα χρυσωρυχεία της χώρας, πάντως η ρωσική ιδιωτική στρατιωτική εταιρεία τηρεί διακριτική στάση αφότου ξέσπασε το Σάββατο σύγκρουση ανάμεσα στον τακτικό στρατό και τους παραστρατιωτικούς των Δυνάμεων Ταχείας Υποστήριξης (ΔΤΥ).

Σε ό,τι αφορά την Αφρική, οι φιλοδοξίες της εταιρίας μισθοφόρων που ίδρυσε ο Γεβγκένι Πριγκόζιν, πιστός του ρώσου προέδρου Βλαντίμιρ Πούτιν, είναι απεριόριστες. Και δεν υπάρχει αμφιβολία πως σκοπός της είναι να βγει αλώβητη από τη σύγκρουση που μαίνεται.

Ναυτική βάση

Επί του καθεστώτος του δικτάτορα Όμαρ ελ Μπασίρ, η Ρωσία ήταν ο μοναδικός προμηθευτής όπλων του Σουδάν, που αντιμετώπιζε διεθνές εμπάργκο. Το 2017, ο στρατηγός Μπασίρ υποσχέθηκε στους Ρώσους ναυτική βάση στην Ερυθρά Θάλασσα.

Όμως δεν είδε ποτέ το φως της μέρας.

Μετά την πτώση το 2019 του Όμαρ ελ Μπασίρ, το Χαρτούμ απομακρύνθηκε κάπως από τη Μόσχα.

Όμως τον Οκτώβριο του 2021 ο επικεφαλής του στρατού, ο στρατηγός Άμπντελ Φάταχ αλ Μπουρχάν, προχώρησε σε πραξικόπημα. Κι ο δεύτερος στην ιεραρχία Μοχάμεντ Χαμντάν Ντάγκλο, ή «Χαμέτι», διαβεβαίωσε πως θα μπορούσε τελικά να υπάρξει ρωσική βάση: «Αν κάποια χώρα θέλει βάση στις ακτές μας, κι αυτή η βάση εξυπηρετεί τα συμφέροντά μας και δεν απειλεί την ασφάλειά μας, είτε είναι ρωσική είτε κάποιας άλλης χώρας, θα συνεργαστούμε».

Χρυσός

Το υπέδαφος του Σουδάν είναι πλούσιο σε πολύτιμα μέταλλα, το μεγαλύτερο μέρος των οποίων εξάγεται παράνομα.

Πολλά χρυσωρυχεία ελέγχονται από τις ΔΤΥ του Χαμέτι.

Η Βάγκνερ φέρεται να δραστηριοποιείται μέσω της M Invest του Πριγκόζιν και της θυγατρικής της Meroe Gold, που εγκαταστάθηκε στο Σουδάν το 2017. Συνεργάζεται επίσης με την εταιρεία Aswar, που ελέγχεται από τις σουδανικές μυστικές υπηρεσίες.

Η ομάδα δημοσιογράφων Organized Crime and Corruption Reporting Project (OCCRP) λέει πως βρήκε αποδείξεις πως συνήφθη συμβόλαιο ανάμεσα στην Meroe Gold και την Aswar.

Η ρωσική εταιρεία εξάλλου εξαιρέθηκε το 2018 από το φόρο 30% που επιβάλλεται δυνάμει της νομοθεσίας του Σουδάν σε εταιρείες του τομέα της εξόρυξης χρυσού.

Αντίθετα με το πώς ενήργησε στο Μαλί και στην Κεντροαφρικανική Δημοκρατία, η εταιρεία «παράμεινε οπορτουνιστική στο Σουδάν μάλλον, παρά πιστή σε κάποια συγκεκριμένη φράξια», επισήμανε μιλώντας στο Γαλλικό Πρακτορείο η Κατρίνα Ντόξι του αμερικανικού κέντρου μελετών CSIS. Κάτι που της επέτρεψε να συνεχίσει να εξορύσσει χρυσό μετά την πτώση του Όμαρ ελ Μπασίρ και το πραξικόπημα του Οκτωβρίου του 2021.

Δυτικός αντίθετος άνεμος

Η κατάσταση ωστόσο την ώθησε περισσότερο προς τη σύναψη μυστικών συμφωνιών, καθώς στο Χαρτούμ επιβάλλονται κυρώσεις και εμπάργκο όπλων, που επιβλήθηκε το 2005 από τον ΟΗΕ κατά τη διάρκεια του πολέμου στην πολιτεία Νταρφούρ (δυτικά), κι η οικονομία του Σουδάν βιώνει μαρασμό.

Μετά την πτώση του Όμαρ ελ Μπασίρ, η Ουάσιγκτον απέσυρε το 2020 το Σουδάν από τον κατάλογο των κρατών που κατηγορεί πως υποστηρίζουν την τρομοκρατία. Η διεθνής βοήθεια ξανάρχισε να χορηγείται· αλλά σταμάτησε ξανά, μετά το πραξικόπημα του στρατηγού Μπουρχάν.

Το 2020, το αμερικανικό υπουργείο Οικονομικών επέβαλε κυρώσεις σε δυο εταιρείες του ομίλου Βάγκνερ και στελέχη τους.

Ο Γεβγκένι Πριγκόζιν «και το δίκτυό του εκμεταλλεύονται τους φυσικούς πόρους του Σουδάν για ίδιο όφελος και για να επεκτείνουν την επιρροή τους», επιχειρηματολογούσε την εποχή ο τότε υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ Στίβεν Μνούτσιν.

Επιρροή

Το ζήτημα δεν είναι απλά ο χρυσός. «Εκστρατείες παραπληροφόρησης που βάζουν στο στόχαστρο σουδανούς χρήστες ιστότοπων κοινωνικής δικτύωσης είναι από το 2017 αναπόσπαστο μέρος της τακτικής» της Βάγκνερ, ανέφερε πρόσφατη έκθεση της μη κυβερνητικής οργάνωσης Global Initiative Against Transnational Organized Crime.

Η Βάγκνερ λέγεται πως διαπρέπει στις εκστρατείες αποσταθεροποίησης και χειραγώγησης της κοινής γνώμης χάρη σε «φάρμες τρολ». Στις αρχές του 2022, μέλος των σουδανικών υπηρεσιών ασφαλείας δήλωνε στο Γαλλικό Πρακτορείο πως «ρώσοι ειδικοί εγγυώνται την ασφάλεια των επικοινωνιών και αναλύουν (το περιεχόμενο που αναρτάται σε) ιστότοπους κοινωνικής δικτύωσης για κρατικούς θεσμούς».

Η εταιρεία μισθοφόρων παρέχει επίσης υπηρεσίες ασφαλείας. Για «την παρουσία ρώσων παραστρατιωτικών στο Σουδάν δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία», έγραφε το 2020 σε έκθεση του Institut français des relations internationales (IFRI) ο ρώσος ερευνητής Σεργκέι Σουκάνκιν.

Επιλογή πλευράς;

Τον Φεβρουάριο, κατά τη διάρκεια επίσκεψής του στο Σουδάν, ο επικεφαλής της ρωσικής διπλωματίας Σεργκέι Λαβρόφ υπερασπίστηκε τη δράση της Βάγκνερ στην Αφρική, καθώς «αναπτύσσεται κατόπιν αιτημάτων κυβερνήσεων» και «συνεισφέρει στην εξομάλυνση της κατάστασης στην περιφέρεια».

Διαδραματίζει ρόλο η Βάγκνερ στις συγκρούσεις ανάμεσα στις δυνάμεις των στρατηγών Μπουρχάν και Χαμέτι; «Σήμερα, δεν υπάρχει ούτε ένα μέλος του προσωπικού της Βάγκνερ στο Σουδάν», διαβεβαίωνε προχθές Τρίτη ο Γεβγκένι Πριγκόζιν μέσω Telegram. Και αυτό είναι αλήθεια «εδώ και δυο χρόνια», πρόσθεσε.

Αναλυτές αναγνωρίζουν ότι ο οπορτουνισμός στη συγκεκριμένη περίπτωση έχει λογική. Οι Ρώσοι δρουν «σαν τα Εμιράτα και τους Κινέζους: από τη στιγμή που οι δουλειές τους συνεχίζονται και η επιρροή τους παραμένει, ας κερδίσει ο καλύτερος», σχολιάζει ο Ρολάντ Μαρσάλ του CERI στο Παρίσι.

Οι δεσμοί του στρατηγού Χαμέτι και της Βάγκνερ ίσως παίξουν ρόλο, εκτίμησε ο Κόλιν Κλαρκ, διευθυντής ερευνών του Soufan Center στη Νέα Υόρκη. «Όμως, όπως ισχύει για κάθε εταιρεία μισθοφόρων, πίστη προσφέρεται σε όποιον υπογράφει τις επιταγές».

Η Βάγκνερ ξεπέρασε πολλές αναταράξεις και «μάλλον ψάχνει τρόπο να βγει από αυτή την καταιγίδα με τα συμφέροντά της αλώβητα», τόνισε η Κατρίνα Ντόξι.

 AFP, ΑΠΕ-ΜΠΕ