Τέρμα η εκεχειρία ΗΠΑ-Ιράν

Από

July 8, 2026

Ross Anderson • Surya Gowda • Evan Spear • James P. Sutton • Daniel Sipes / 8 Ιουλίου 2026

Διαβάζετε το The Morning Dispatch

Καλή Τετάρτη! Ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ δήλωσε ότι θέλει να διακόψει κάθε εμπορική σχέση με την Ισπανία, λόγω της περιορισμένης συνεισφοράς της στο ΝΑΤΟ. Κακά νέα για τη διατλαντική συμμαχία.

Μιλώντας για τον Steve: το επόμενο Founders Town Hall θα γίνει την Πέμπτη 9 Ιουλίου, στις 8:30 μ.μ. ώρα ανατολικών ΗΠΑ, μέσω Zoom. Τα μέλη Lifetime και Premium μπορούν να συμμετάσχουν μαζί με τους Steve Hayes, Jonah Goldberg και Sarah Isgur σε μια συζήτηση για τη θητεία του Ανώτατου Δικαστηρίου. Φροντίστε να έχετε ερωτήσεις — οι τρεις τους θα ανοίξουν τον εικονικό λόγο στο κοινό και θα απαντήσουν ζωντανά. Θέλετε να συμμετάσχετε; Αναβαθμίστε σήμερα τη συνδρομή σας σε Premium ή Lifetime.

Σύντομες ειδήσεις: Τα σημαντικότερα νέα της ημέρας

1. Ο Τραμπ κηρύσσει το τέλος της εκεχειρίας με το Ιράν

Ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ δήλωσε σήμερα το πρωί ότι η εκεχειρία μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν έχει «τελειώσει» και χαρακτήρισε τους ηγέτες της Τεχεράνης «καθάρματα» και «ψεύτες», μετά την ανταλλαγή σφοδρών πυρών μεταξύ των δύο χωρών κατά τη διάρκεια της νύχτας.

Μιλώντας στο περιθώριο συνόδου του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα της Τουρκίας, ο Τραμπ είπε ότι η συνεννόηση με το Ιράν ήταν «χάσιμο χρόνου», αν και πρόσθεσε ότι θα επιτρέψει στους διαπραγματευτές του να συνεχίσουν να επιδιώκουν μια ευρύτερη πυρηνική συμφωνία, εφόσον το επιθυμούν.

Οι δύο πλευρές είχαν υπογράψει στις 17 Ιουνίου ένα μνημόνιο κατανόησης για τον τερματισμό του πολέμου και το άνοιγμα των Στενών του Ορμούζ στη ναυσιπλοΐα. Παρότι αρχικά η θαλάσσια κίνηση στα στενά αυξήθηκε, στη συνέχεια μειώθηκε, καθώς το Ιράν συνέχισε να πλήττει πλοία —ανάμεσά τους και τρία χθες— ενώ ένας ναυτικός συνασπισμός υπό τις ΗΠΑ ανέβασε το επίπεδο απειλής για τα πλοία που περνούν από τα στενά σε «σοβαρό».

Οι αμερικανικές δυνάμεις απάντησαν κατά τη διάρκεια της νύχτας, πλήττοντας περισσότερους από 80 ιρανικούς στόχους. Η Κεντρική Διοίκηση των ΗΠΑ δήλωσε ότι χτύπησε ιρανικά συστήματα αεράμυνας, δίκτυα διοίκησης και ελέγχου, παράκτιους σταθμούς ραντάρ και περισσότερα από 60 μικρά σκάφη που συνδέονται με τους Φρουρούς της Ισλαμικής Επανάστασης. Οι Φρουροί της Επανάστασης απάντησαν με πυραύλους και drones εναντίον αμερικανικών βάσεων στο Μπαχρέιν και το Κουβέιτ.

Η κυβέρνηση ανακάλεσε επίσης άμεσα μια εξαίρεση που επέτρεπε στο Ιράν να πουλά πετρέλαιο στη διεθνή αγορά. Το ιρανικό υπουργείο Εξωτερικών δήλωσε ότι τα πλήγματα, οι νέες κυρώσεις και οι συνεχιζόμενες μάχες στον Λίβανο κατέστησαν βασικά σημεία της συμφωνίας «ανενεργά».

Ξεχωριστά, δικηγόροι της οργάνωσης Public Citizen Litigation Group κατέθεσαν την Τρίτη αγωγή, ισχυριζόμενοι ότι η κυβέρνηση παρέδωσε παράνομα στην Τεχεράνη εμπιστευτικές λεπτομέρειες από αιτήσεις ασύλου Ιρανών που σχεδίαζε να απελάσει. Το Υπουργείο Εσωτερικής Ασφάλειας χαρακτήρισε τους ισχυρισμούς ψευδείς.

2. Ο Νάιτζελ Φάρατζ παραιτείται από τη θέση του στο βρετανικό Κοινοβούλιο

Ο Νάιτζελ Φάρατζ, ηγέτης του λαϊκιστικού και αντιμεταναστευτικού κόμματος Reform UK, ανακοίνωσε την Τρίτη ότι θα παραιτηθεί από το Κοινοβούλιο, ώστε να μπορέσει να είναι ξανά υποψήφιος σε αναπληρωματική εκλογή για την έδρα του.

Η κίνηση αυτή έρχεται ενώ ο επίτροπος δεοντολογίας του Κοινοβουλίου ερευνά τον Φάρατζ για αδήλωτο δώρο ύψους 5 εκατομμυρίων λιρών, δηλαδή 6,67 εκατομμυρίων δολαρίων, που φέρεται να του δόθηκε από τον δισεκατομμυριούχο των κρυπτονομισμάτων Christopher Harborne, ο οποίος ζει στην Ταϊλάνδη.

Ο Φάρατζ έχει επίσης παραπεμφθεί σε δεύτερη έρευνα δεοντολογίας σχετικά με τη δωρεάν χρήση μιας κατοικίας στο Λονδίνο, την οποία νοίκιαζε ο Βρετανός χρηματοδότης George Cottrell, ο οποίος είχε καταδικαστεί για απάτη στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Ο Φάρατζ υποστηρίζει ότι η έρευνα καθοδηγείται από μεροληπτικά δημοσιεύματα, τα οποία έχουν οδηγήσει σε παρενόχληση της οικογένειάς του. Υποστηρίζει επίσης ότι δεν ήταν υποχρεωμένος να δηλώσει το χρηματικό δώρο, επειδή του δόθηκε πριν από την εκλογή του και ήταν άνευ όρων.

Στην ομιλία παραίτησής του, ο Φάρατζ είπε ότι θέλει οι πολίτες του Κλάκτον, της εκλογικής του περιφέρειας, να κρίνουν τις πράξεις του και ότι αυτή η αναπληρωματική εκλογή θα είναι «μια ευκαιρία να υψώσουμε δύο δάχτυλα σε ολόκληρο το κατεστημένο και, ειλικρινά, να τους πούμε πού να πάνε».

Οι κανόνες της Βουλής των Κοινοτήτων ορίζουν ότι οι νεοεκλεγμένοι βουλευτές πρέπει να δηλώνουν δώρα αξίας άνω των 300 λιρών, δηλαδή περίπου 400 δολαρίων, που έγιναν τους προηγούμενους 12 μήνες, εφόσον σχετίζονται με κάποιον τρόπο με πολιτική δραστηριότητα.

Αν διαπιστωνόταν ότι είχε παραβιάσει τους κανόνες, ο Φάρατζ θα μπορούσε να είχε τεθεί σε αναστολή και να υποχρεωθεί να δώσει μάχη για την έδρα του. Επομένως, η παραίτησή του αποτελεί προσπάθεια να προλάβει αυτό το ενδεχόμενο. Όμως η κίνηση αυτή θα ανέστειλε μόνο τις έρευνες του επιτρόπου, οι οποίες θα συνεχιστούν όταν πιθανότατα κερδίσει την αναπληρωματική εκλογή.

Αρκετά βρετανικά κόμματα έχουν δηλώσει ότι δεν θα κατεβάσουν υποψήφιους στην αναπληρωματική εκλογή, χαρακτηρίζοντας την αναμέτρηση τέχνασμα που επιτρέπει στον Φάρατζ να αποφύγει τον έλεγχο.

3. Η Μαρίν Λεπέν θα είναι υποψήφια για την προεδρία στη Γαλλία μετά την άρση της απαγόρευσης

Η Μαρίν Λεπέν, κοινοβουλευτική ηγέτιδα του εθνικιστικού και αντιμεταναστευτικού κόμματος Εθνικός Συναγερμός στη Γαλλία, ανακοίνωσε την υποψηφιότητά της για την προεδρία, λίγες ώρες αφότου εφετείο ουσιαστικά ήρε την απαγόρευση συμμετοχής της σε εκλογές.

Γαλλικό δικαστήριο την είχε προηγουμένως κρίνει ένοχη για υπεξαίρεση πόρων που προορίζονταν για τη στήριξη βοηθών του κόμματός της στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, αλλά χρησιμοποιήθηκαν για άλλους σκοπούς υπέρ του κόμματος.

Το εφετείο επικύρωσε την Τρίτη την καταδικαστική απόφαση, αλλά —επικαλούμενο την ανάγκη να διατηρηθεί η ελευθερία επιλογής των ψηφοφόρων— ανέστειλε τους 30 από τους 45 μήνες της απαγόρευσης εκλογιμότητάς της, καθιστώντας την αμέσως ξανά επιλέξιμη για υποψηφιότητα.

Η απόφαση περιλαμβάνει έναν χρόνο κατ’ οίκον περιορισμού με ηλεκτρονικό βραχιολάκι, ο οποίος θα τεθεί σε ισχύ μόνο αν αποτύχει η νέα έφεσή της.

Αν και στο παρελθόν είχε υποστηρίξει ότι το ηλεκτρονικό βραχιολάκι θα καθιστούσε αδύνατη την προεκλογική εκστρατεία, σε τηλεοπτική συνέντευξη δήλωσε ότι δεν θα χρειαστεί να το φορέσει.

Σχεδιάζει να προσφύγει στο Ακυρωτικό Δικαστήριο, το ανώτατο δικαστήριο της Γαλλίας. Όπως είπε, αυτή η προσφυγή θα αναστείλει την ποινή όσο διαρκεί η διαδικασία, επιτρέποντάς της να είναι υποψήφια χωρίς το βραχιολάκι.

4. Εκκενώθηκε ουρανοξύστης στο Μανχάταν λόγω κινδύνου κατάρρευσης

Ένας ουρανοξύστης στο κέντρο του Μανχάταν, ο οποίος κατασκευάστηκε τη δεκαετία του 1960, υπήρξε κάποτε έδρα της Pfizer και τώρα μετατρέπεται σε πολυτελές συγκρότημα διαμερισμάτων, εκκενώθηκε την Τρίτη, αφού οι αρχές προειδοποίησαν ότι υπήρχε κίνδυνος μερικής κατάρρευσης.

Σύμφωνα με την Πυροσβεστική Υπηρεσία της Νέας Υόρκης, το 37ώροφο κτίριο παρουσίαζε καθίζηση μεταξύ του 21ου και του 26ου ορόφου, ενώ οι πρώτοι διασώστες παρατήρησαν ότι δύο κολόνες είχαν λυγίσει μεταξύ του 21ου και του 22ου ορόφου.

Οι εργάτες στο εργοτάξιο, καθώς και άνθρωποι σε γειτονικά κτίρια —ανάμεσά τους ένα σχολείο, διπλωματικά γραφεία και μερικά ξενοδοχεία— απομακρύνθηκαν βιαστικά όταν έφτασαν οι πυροσβέστες.

Ο δήμαρχος της Νέας Υόρκης, Zohran Mamdani, επιβεβαίωσε ότι δεν υπήρξαν τραυματισμοί και ότι οι εργάτες που βρίσκονταν μέσα στο κτίριο βγήκαν με ασφάλεια όταν έγιναν γνωστές οι δομικές αδυναμίες.

Μέχρι το βράδυ της Τρίτης, ο επίτροπος κτιρίων της πόλης δήλωσε ότι το κτίριο είχε σταθεροποιηθεί και ορισμένοι από τους κατοίκους που είχαν απομακρυνθεί μπόρεσαν να επιστρέψουν.

5. Νεκρή η ύποπτη για τη βόμβα στο Μονακό με στόχο Ουκρανό επιχειρηματία

Το Γραφείο του Γενικού Εισαγγελέα της Ουκρανίας ανακοίνωσε την Τρίτη ότι η Ουκρανή που θεωρούνταν ύποπτη για την τοποθέτηση παγιδευμένου δέματος, το οποίο τραυμάτισε τρία άτομα στο Μονακό τον περασμένο μήνα, βρέθηκε νεκρή κοντά στο Κίεβο.

Η γυναίκα, η Anastasiia Berezovska, είχε τεθεί σε καθεστώς Red Notice από τη διεθνή αστυνομική οργάνωση Interpol μετά την επίθεση στο Μονακό στις 29 Ιουνίου, κατά την οποία τραυματίστηκε ο ουκρανικής καταγωγής μεγιστάνας Vadym Ermolaev.

Η Berezovska φέρεται να είχε μεταμφιεστεί σε άνδρα ενώ τοποθετούσε έναν παγιδευμένο εκρηκτικό μηχανισμό σε κτίριο κατοικιών και, σύμφωνα με τον αναπληρωτή εισαγγελέα του Μονακό, στη συνέχεια διέφυγε πεζή από το πριγκιπάτο προς τη Γαλλία, προτού οδηγήσει προς τη Γερμανία.

Επέστρεψε στην Ουκρανία την 1η Ιουλίου και βρέθηκε νεκρή έξω από την πρωτεύουσα στις 6 Ιουλίου. Οι Ουκρανοί εισαγγελείς δήλωσαν ότι ένας αξιωματικός της ουκρανικής στρατιωτικής υπηρεσίας πληροφοριών και ένας πρώην αστυνομικός συνελήφθησαν ως ύποπτοι για τη δολοφονία της Berezovska, σημειώνοντας ότι το σώμα της έφερε τραύματα από πυροβολισμούς στο κεφάλι. Οι εισαγγελείς υποστήριξαν επίσης ότι η Berezovska είχε λάβει πληρωμές σε κρυπτονομίσματα από τους δύο άνδρες που φέρονται να τη σκότωσαν.

Στο μεταξύ, ουκρανικά drones έπληξαν την Τρίτη 10 ρωσικά δεξαμενόπλοια που μετέφεραν καύσιμα στη ρωσοκρατούμενη χερσόνησο της Κριμαίας, καθώς και ένα φορτηγό πλοίο ξηρού φορτίου και ένα φέρι, σύμφωνα με τον ουκρανικό στρατό.

Η Ρωσία έπληξε σήμερα το πρωί το Κίεβο και το Χάρκοβο, σκοτώνοντας τουλάχιστον δύο ανθρώπους.

Παντ. Οικονόμου: Μητσοτάκης, Κυρανάκης, Μπακέλας και εμείς

Από

anixneuseis

July 8, 2026

του Παντελή Οικονόμου

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης επέλεξε για την θέση του γραμματέα της Πολιτικής Επιτροπής της Νέας Δημοκρατίας τον Κωνσταντίνο Κυρανάκη. Αυταπόδεικτα εξαιρετέο από την άκυρη ρητορεία του περί εμφυλίου και την φτηνή ψηφοθηρική σκοπιμότητα της. Αλλά ο «άριστος» αυτός ήταν γνωστός πολύ πριν επιλεγεί. Το 2018, ως εκπρόσωπος Τύπου της Ν.Δ., είχε δηλώσει ψευδώς ότι η Ομάδα Αλήθειας δεν έχει σχέση με την Νέα Δημοκρατία. Το 2022 οι κύριοι Κίμων Μπένος και Κώστας Δογάνης, αποκαλύπτοντας την ταυτότητά τους σε ένα επετειακό video για τα 10 χρόνια της Ομάδας Αλήθειας, δήλωσαν εκ μέρους της «ανεπίσημος μηχανισμός της Ν.Δ.».
Σκοτεινοί μηχανισμοί…

Το 2021 οι ίδιοι κύριοι συνέστησαν την ADJUSTMENT ΙΚΕ στην οποία ανήκει η φιλοκυβερνητική ενημερωτική ιστοσελίδα ellada24.gr ενώ τον Μάιο του 2026, στο 16ο Συνέδριο της Ν.Δ., εκλέχτηκαν 13ος και 14ος στην Πολιτική της Επιτροπή. Πάμε τώρα στην εταιρία Blue Skies η οποία ιδρύθηκε το 2003 με ανώτατα στελέχη δύο διευθυντές της V+O (άλλης εταιρείας επικοινωνίας) τον Γιάννη Ολύμπιο (ξεκίνησε την σταδιοδρομία του ως εκπρόσωπος τύπου του Υπουργείου Εξωτερικών στην κυβέρνηση Κωνσταντίνου Μητσοτάκη) και τον Θωμά Βαρβιτσιώτη (γιο του ιστορικού στελέχους της Ν.Δ. Ιωάννη Βαρβιτσιώτη και αδερφό του επίσης πολιτικού της Ν.Δ. Μιλτιάδη Βαρβιτσιώτη, υπεύθυνου των προεκλογικών εκστρατειών του κόμματος για τις εκλογές του 2019 και του 2023).

Το 2018 και 2019 η Blue Skies προσέλαβε είτε πολιτικά στελέχη της Νέας Δημοκρατίας, είτε φίλους της με γνώσεις επικοινωνίας και social media. Πέρα από τους Κίμωνα Μπένο και Κώστα Δογάνη, προσλήφθηκαν η Ορσάκη Ρουσσέτου (πρώην συνεργάτης του Γιώργου Γεραπετρίτη, εργάστηκε για την επικοινωνία της Ν.Δ. από το 2018 και έπειτα της κυβέρνησης Μητσοτάκη), ο Γιώργος Τζανουδάκης (συντονιστής των social media της Ν.Δ. το 2010-2014 και επιστημονικός συνεργάτης βουλευτή από το 2013), ο Χρήστος Τζέλης (υπεύθυνος στη Γραμματεία Ψηφιακής Επικοινωνίας, Μηχανοργάνωσης και Εθνικού Μητρώου Μελών της Ν.Δ.) και η Έλια Ζερβού (αναπαράγει στο διαδίκτυο περιεχόμενο της Ομάδας Αλήθειας και του ellada24.gr).

Περισσότεροι από τους μισούς από όσους έχουν εργαστεί για τη Blue Skies υπήρξαν μισθοδοτούμενοι από την Νέα Δημοκρατία. Μεταξύ αυτών ο Θανάσης Μπακόλας (από τον Μάρτιο του 2016 ως το Δεκέμβριο του 2019 σύμβουλος του Κυριάκου Μητσοτάκη), η Δόμνα Μιχαηλίδου (από το 2018 ως τον Ιούλιο του 2019, ενόσω εργαζόταν στον ΟΟΣΑ και ως λέκτορας στο πανεπιστήμιο του Cambridge) και, ποιος άλλος;… ο Κωνσταντίνος Κυρανάκης (από το Μάρτιο του 2016 ως και τον Ιούλιο του 2019, ενώ, την ίδια στιγμή, ήταν αναπληρωτής εκπρόσωπος Τύπου και μέλος της Πολιτικής Επιτροπής της Ν.Δ.).
Με σκαστές παρανομίες…

Ο ετήσιος κύκλος εργασιών της Blue Skies το 2024 ήταν περίπου 600 χιλιάδες ευρώ με κύριες πηγές εσόδων της τους ομίλους ΑΚΤΩΡ και METLEN. Με τα χρήματα αυτά πληρώθηκαν κυρίως αμοιβές προσωπικού ώστε, υποτίθεται, με αυτό το outsourcing να μειώνονταν οι δαπάνες μισθοδοσίας και επικοινωνίας (sic) της Ν.Δ.. Ίσως μάλιστα να περίσσευαν και κάποια ποσά για μείωση των χρεών της προς τις τράπεζες, εμάς τους φορολογούμενους δηλαδή. Μέχρι που ακούσαμε πρόσφατα τον Αντιπρόεδρο της Ν.Δ. Άδωνη Γεωργιάδη να δηλώνει ότι τα χρέη αυτά της Ν.Δ. δεν θα εξυπηρετηθούν ποτέ. Μας είπε δηλαδή ο κύριος Αντιπρόεδρος ότι «τα χρήματα που μας υπεξαίρεσαν δεν θα επιστραφούν»!

Όποτε οι V+O, Ομάδα Αλήθειας, ellada24.gr, Blue Skies και άλλοι του πρωϊνού καφέ στο Μαξίμου αποδεικνύονται ανεπαρκείς, αρχίζουν τα ανείπωτα, όπως η πρόσφατη εξαγορά της εταιρίας MRB (εταιρία δημοσκοπήσεων) του Δημήτρη Μαύρου από την CHOOSE MEDIA του Γιάννη Δέτση, με αυτή την τελευταία να έχει εισπράξει σε λίγα χρόνια 255.000.000 ΕΥΡΩ από 143 συμβάσεις με δημόσιους φορείς. Αλλά τέτοιες διαβιβάσεις δημόσιων και κοινοτικών πόρων σε μηχανισμούς φιλοκυβερνητικής προπαγάνδας δεν είναι παρά η συνταγή του «τζάμπα που δεν πέθανε», αλλά σκαρφίζεται προχωρημένες μεθόδους παραβατικότητας και ζει από αυτές: έμμισθα κομματικά στελέχη γίνονται υπάλληλοι ιδιωτικών εταιριών οι οποίες διενεργούν προπαγάνδα υπέρ Κυριάκου με μαύρο πολιτικό χρήμα. Είναι φανερό ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης τοποθέτησε τον Κώστα Κυρανάκη ως Γραμματέα της Πολιτικής Επιτροπής της Νέας Δημοκρατίας επειδή είναι βασικό στέλεχος του παρακρατικού μηχανισμού προπαγάνδας και μ’ αυτόν σκοπεύει να πάει στις εθνικές εκλογές.
Έγκλημα και τιμωρία

Αυτή η, κατά συρροή, παραβατικότητα έχει σκοπό την χειραγώγηση της κοινής γνώμης, την εξαπάτηση τελικά των εκλογέων. Μια ωμή παραβίαση του άρθρου 52 του Συντάγματος η οποία επιβάλλει την άμεση δικαστική διερεύνηση της. Έχουμε δικαίωμα να μάθουμε ποιες ακριβώς αξιόποινες πράξεις (παράβαση καθήκοντος, κακουργηματική απιστία, κακουργηματική απάτη σε βάρος του Δημοσίου με στημένους διαγωνισμούς ή απ’ ευθείας αναθέσεις, αν οι φυσικοί και ηθικοί αυτουργοί του έχουν συστήσει εγκληματική οργάνωση) έχουν συντελεστεί και από ποιους.

Εδώ οι δρόμοι μας διασταυρώνονται με έναν ακόμα, άρτι διορισθέντα από τον κύριο Μητσοτάκη: τον κύριο Μπακέλα στην θέση του εισαγγελέα του Αρείου Πάγου. Ο οποίος, ως εκ του διορισμού του αυτού ακριβώς, έχει την αρμοδιότητα και ευθύνη να διαλευκάνει την υπόθεση αυτή. Αντιλαμβάνεται, δίχως άλλο, ο κύριος εισαγγελέας ότι πολυάριθμες και αλληλένδετες διαπιστωμένες παρανομίες από εξουσιαστικούς μηχανισμούς υπονομεύουν σοβαρά τη Δημοκρατία μας και επιβάλλουν την προσωπική του προσοχή. Πριν η εμπιστοσύνη στην Δικαιοσύνη κλονιστεί ανεπανόρθωτα και πριν υποχρεωθούμε σε μια ακόμα, εντελώς αντιπαραγωγική, αντιπαράθεση με την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία. Ασφαλώς ο κύριος εισαγγελέας του Αρείου Πάγου ξέρει ότι «δυσί κυρίοις δουλεύειν» δεν θα είχε την ανοχή μας!
Η απραξία των κομμάτων μας

Πέρα όμως από την ποινική αντιμετώπιση αυτών των εγκλημάτων, παραμένει η, εκ των ων ουκ άνευ, ανάγκη πολιτικής τους αποδοκιμασίας. Και καλά εμείς να πάμε στις κάλπες και να μαυρίσουμε (όπως το αισθάνεται ο καθείς) όσους μας «έχουν βάλει στο γύψο» με τα καμώματά τους. Και καλά ο κύριος Μπακέλας και ο κύριος Κυρανάκης. Οι αντιπρόσωποι μας, τα κόμματα και οι αρχηγοί τους, τι θα κάνουν για όσα εμείς έχουμε τούμπανο; Ζητούν την εμπιστοσύνη και την ψήφο μας για να τα έχουν κρυφό καμάρι;

Η πρώτη ευθύνη βαρύνει το πρώτο κόμμα με βάση τα αποτελέσματα των τελευταίων εκλογών, την Νέα Δημοκρατία. Για πόσο ακόμα θα βιώνει την κατάληψή της από παρακρατικούς μηχανισμούς; Θα καλύπτει με ενοικιοστάσιο τους ίδιους, στυγνούς εξουσιαστές/χρήστες του Μεγάρου Μαξίμου; Είναι αυτά ανεκτά από ψηφοφόρους της Ν.Δ. και τους όσους και όποιους εκπρόσωπους τους στην Βουλή, μετά τις εκλογές; Αυτοί οι τελευταίοι θα έμεναν κολλημένοι ή θα στήριζαν μια κυβέρνηση αποκατάστασης;

Σε απαντήσεις όμως είναι υποχρεωμένα και τα αντιπολιτευόμενα κόμματα, παλιά και νέα. Η υποτονική αντίδραση έως απραξία τους απέναντι στην μαύρη κυβερνητική προπαγάνδα (ξεκάθαρη, τρέχουσα εκτροπή που φορτώνει οικονομικά και άλλα βάρη στις δικές μας καμπούρες) επιτρέπει εύλογα ερωτήματα. Φιλοδοξούν να είναι συμπαίκτες με τους ισχυρούς, παλιούς και νέους, ντόπιους διαπλεκόμενους και ξένους προστάτες ή θα αποδίδουν λογαριασμό σε μας τους εντολοδότες τους; Φαντασιώνονται οφίτσια μετά από νίκη σε παιχνίδι με σημαδεμένη τράπουλα; Υπόσχονται ανατροπή άνευ λόγου γνώσεως; Επιδεικνύουν ταυτότητες τους, πέρα και έξω από το αίτημα μας για αλλαγή, εδώ και τώρα;

Χρόνος υπάρχει για να δοθούν οι απαντήσεις αυτές και να αξιολογηθούν ως αξιόπιστες ή όχι. Τον χρόνο αυτό καλούνται να αξιοποιήσουν τα κόμματα ώστε να κερδίσουν την εμπιστοσύνη και την ψήφο μας. Εμείς για να τα κρίνουμε. Και να αποτρέψουμε μια εκλογική αναμέτρηση από την οποία θα χάσουν και αυτά, αλλά, πριν απ’ όλα, εμείς!

Η Βρετανία ετοιμάζεται για τον πόλεμο του αύριο με £298 δισ., τεχνητή νοημοσύνη, drones και πυρηνική αποτροπή

Από

anixneuseis

July 8, 2026

Στιγμιότυπο οθόνης 2026-07-08 145530 — Η Βρετανία επενδύει σε μια νέα πολεμική αρχιτεκτονική, όπου μαχητικά, drones, τεχνητή νοημοσύνη και δικτυωμένα όπλα λειτουργούν ως ενιαίο σύστημα ισχύος.

Εισαγωγή:
Το νέο βρετανικό Defence Investment Plan 2026 δεν είναι απλώς ένα πρόγραμμα εξοπλισμών. Είναι ένα σχέδιο συνολικής πολεμικής ανασυγκρότησης του Ηνωμένου Βασιλείου. Με επενδύσεις σχεδόν £298 δισ. σε τέσσερα χρόνια, το Λονδίνο δηλώνει ότι περνά σε μια νέα εποχή άμυνας, όπου ο στρατός, η βιομηχανία, η τεχνητή νοημοσύνη, τα drones, το διάστημα, ο κυβερνοχώρος και η πυρηνική αποτροπή λειτουργούν ως ένα ενιαίο σύστημα ισχύος. Το μήνυμα είναι καθαρό: η Βρετανία θεωρεί ότι ο επόμενος πόλεμος δεν θα κερδηθεί μόνο με πλοία, άρματα και αεροσκάφη, αλλά με ταχύτητα, δικτύωση, αυτονομία, βιομηχανική αντοχή και απόλυτη ετοιμότητα απέναντι στη Ρωσία και στις νέες απειλές του 21ου αιώνα.

Γενική εικόνα

Το έγγραφο είναι το νέο αμυντικό επενδυτικό σχέδιο του Ηνωμένου Βασιλείου για το 2026, με κεντρικό σύνθημα ότι πρέπει να «εξοπλιστούν οι δυνάμεις» και να «υπερασπιστεί το μέλλον» της χώρας. Δεν είναι απλώς κατάλογος εξοπλισμών· είναι πολιτικό, στρατηγικό και βιομηχανικό σχέδιο ανασυγκρότησης της βρετανικής άμυνας. Το Υπουργείο Άμυνας το παρουσιάζει ως εφαρμογή του Strategic Defence Review 2025, με στόχο τη μετάβαση των βρετανικών Ενόπλων Δυνάμεων σε κατάσταση πραγματικής πολεμικής ετοιμότητας. Το σχέδιο στηρίζεται σε £298 δισ. επενδύσεων για τέσσερα χρόνια και δηλώνει ότι θέλει ταυτόχρονα να ενισχύσει τον στρατό, τη βρετανική βιομηχανία και τον ρόλο του Ηνωμένου Βασιλείου στην ευρωπαϊκή ασφάλεια.

Η βασική παραδοχή του κειμένου είναι ότι ο κόσμος έχει γίνει πολύ πιο επικίνδυνος: η Ρωσία εμφανίζεται ως άμεση και αυξανόμενη απειλή, ο πόλεμος στην Ουκρανία έχει αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνονται οι Βρετανοί τον σύγχρονο πόλεμο, η Μέση Ανατολή αναδεικνύει τη σημασία της αεράμυνας και αντιπυραυλικής άμυνας, ενώ οι ΗΠΑ πιέζουν την Ευρώπη να αναλάβει μεγαλύτερο βάρος για την ασφάλειά της.

Οικονομικό μέγεθος του σχεδίου

Το βρετανικό Υπουργείο Άμυνας προβλέπει συνολικές αμυντικές δαπάνες περίπου £297,7 δισ. για την περίοδο FY26/27–FY29/30. Συγκεκριμένα, οι συνολικές δαπάνες αυξάνονται από £68,3 δισ. το 2026/27 σε £79,1 δισ. το 2029/30.

Το σχέδιο συνδέεται και με τις δεσμεύσεις του Ηνωμένου Βασιλείου στο ΝΑΤΟ. Η κυβέρνηση δηλώνει ότι οι αμυντικές δαπάνες θα φτάσουν το 2,7% του ΑΕΠ και ότι η χώρα παραμένει δεσμευμένη στον στόχο του 3,5% του ΑΕΠ έως το 2035 μαζί με τους συμμάχους της.

Η κατανομή δείχνει πού δίνει το Λονδίνο τη μεγαλύτερη βαρύτητα. Οι μεγαλύτερες κατηγορίες είναι: People and Veterans £78,5 δισ., Defence Nuclear Enterprise £63,6 δισ., Air £27,8 δισ., Defence Infrastructure and Estate £22,7 δισ., Land £19,2 δισ., Maritime £18 δισ., Weapons and Munitions £11,1 δισ., και Digital Backbone and Targeting Web £7,5 δισ.

Κεντρική στρατηγική ιδέα: από τον «παλιό στρατό» στον ολοκληρωμένο, ψηφιακό πόλεμο

Το πιο σημαντικό μήνυμα του εγγράφου είναι ότι το Ηνωμένο Βασίλειο θεωρεί πως ο πόλεμος άλλαξε. Δεν αρκούν πλέον μεμονωμένες πλατφόρμες, όπως άρματα, πλοία ή αεροσκάφη. Το σχέδιο επιμένει ότι η επιτυχία στον σύγχρονο πόλεμο εξαρτάται από το πώς συνδέονται όλα αυτά σε ένα ενιαίο δίκτυο: αισθητήρες, διοικητές, τεχνητή νοημοσύνη, δορυφόροι, drones, πύραυλοι, κυβερνοχώρος και ηλεκτρομαγνητικό φάσμα.

Γι’ αυτό το κείμενο μιλά για μετάβαση από τις «joint» επιχειρήσεις σε μια πλήρως Integrated Force. Δηλαδή, οι κλάδοι των Ενόπλων Δυνάμεων δεν θα λειτουργούν απλώς παράλληλα, αλλά ως ένα ενιαίο σύστημα μάχης, βασισμένο σε κοινά δεδομένα, κοινή εικόνα πεδίου μάχης και ταχύτατη λήψη αποφάσεων.

Drones, αυτονομία και τα μαθήματα της Ουκρανίας

Ένα από τα πιο έντονα συμπεράσματα του σχεδίου είναι ότι ο πόλεμος στην Ουκρανία απέδειξε την αξία των φθηνών, μαζικών, ακριβών και γρήγορων συστημάτων. Το Ηνωμένο Βασίλειο σχεδιάζει να δαπανήσει πάνω από £5 δισ. σε αυτόνομα συστήματα μέχρι το 2030. Αυτά περιλαμβάνουν υβριδικό ναυτικό με μη επανδρωμένα σκάφη, υποβρύχια drones, οπλισμένα αυτόνομα drones για τον στρατό ξηράς, μη επανδρωμένα χερσαία οχήματα, σμήνη drones και αυτόνομα μαχητικά αεροσκάφη.

Ιδιαίτερη σημασία έχει η δημιουργία του Uncrewed Systems Centre, το οποίο θα λειτουργεί ως κέντρο συντονισμού για τα μη επανδρωμένα συστήματα. Ο στόχος είναι να συνδέσει βιομηχανία, στρατό, συμμάχους και τεχνολογία, ώστε οι δυνατότητες αυτές να μπαίνουν σε χρήση «σε εβδομάδες, όχι σε χρόνια».

Πυρηνική αποτροπή: ο μεγαλύτερος σκληρός πυλώνας του σχεδίου

Το σχέδιο δίνει τεράστια σημασία στην πυρηνική αποτροπή. Το Ηνωμένο Βασίλειο θεωρεί ότι βρίσκεται σε «νέα πυρηνική εποχή», λόγω Ρωσίας, Κίνας και Βόρειας Κορέας. Η Βρετανία τονίζει επίσης ότι είναι μία από τις τρεις πυρηνικές δυνάμεις του ΝΑΤΟ και η μόνη ευρωπαϊκή χώρα που δηλώνει την πυρηνική της αποτροπή στη Συμμαχία.

Για την περίοδο 2026/27–2029/30 προβλέπονται £63,6 δισ. για το Defence Nuclear Enterprise. Από αυτά, περίπου £47 δισ. αφορούν υποβρύχια, συντήρηση και υποδομές, £13 δισ. πυρηνικές κεφαλές, £1,7 δισ. πυρηνικά καύσιμα και £290 εκατ. δεξιότητες και ανθρώπινο δυναμικό.

Το πρόγραμμα περιλαμβάνει τη συνέχιση των υποβρυχίων Dreadnought, την ολοκλήρωση των Astute, την κατασκευή έως και 12 SSN-AUKUS πυρηνοκίνητων επιθετικών υποβρυχίων, νέο πρόγραμμα πυρηνικών καυσίμων, εκσυγχρονισμό υποδομών σε Clyde και Devonport, και σχεδιασμό της νέας πυρηνικής κεφαλής Astraea.

Ψηφιακός κορμός, targeting web και τεχνητή νοημοσύνη

Το έγγραφο αντιμετωπίζει τον ψηφιακό πόλεμο ως θεμέλιο της μελλοντικής ισχύος. Το Digital Targeting Web θα συνδέει αισθητήρες, αποφασίζοντες και μέσα πλήγματος, ώστε η Βρετανία να μπορεί να εντοπίζει, να αποφασίζει και να χτυπά γρηγορότερα. Για την πρώτη τετραετία προβλέπονται £5,5 δισ. για τον ψηφιακό κορμό και £1,8 δισ. για το targeting web.

Η τεχνητή νοημοσύνη παρουσιάζεται ως βασικό όπλο. Το σχέδιο προβλέπει Taskforce RAID με £100 εκατ., Project FRONTIER με £100 εκατ., AI για διοίκηση στον στρατό ξηράς, AI για υποβρύχια κυριαρχία και ενσωμάτωση AI σε προγράμματα όπως το ASGARD, το Hybrid Navy και τα αυτόνομα αεροσκάφη.

Με απλά λόγια: οι Βρετανοί δεν βλέπουν την AI ως βοηθητικό εργαλείο γραφείου, αλλά ως μηχανισμό αύξησης της ταχύτητας, της φονικότητας και της ακρίβειας στον πόλεμο.

Ναυτικό: Hybrid Navy, Βόρειος Ατλαντικός και υποθαλάσσιες υποδομές

Το ναυτικό κομμάτι είναι από τα πιο σημαντικά. Η Βρετανία, ως νησιωτική δύναμη, βλέπει τη θαλάσσια ασφάλεια ως ζήτημα επιβίωσης. Το κείμενο αναφέρει ότι σχεδόν το 90% του βρετανικού εμπορίου μεταφέρεται διά θαλάσσης και ότι η Ρωσία δραστηριοποιείται γύρω από κρίσιμες υποθαλάσσιες υποδομές.

Η απάντηση είναι η δημιουργία ενός Hybrid Navy: συνδυασμός επανδρωμένων πολεμικών πλοίων με μη επανδρωμένες επιφανειακές και υποβρύχιες πλατφόρμες. Προβλέπονται επενδύσεις σε Type 26, Type 31, αυτόνομα ναρκοθηρευτικά, προστασία υποθαλάσσιων καλωδίων και αγωγών, νέα αμφίβια μέσα, και συνεργασία με Νορβηγία και Ολλανδία.

Το σχέδιο Atlantic Bastion είναι κομβικό: στοχεύει στην άμυνα του Βόρειου Ατλαντικού έναντι της ρωσικής υποβρύχιας απειλής, με Type 26 φρεγάτες, μη επανδρωμένα σκάφη, AI και ενσωμάτωση στο ψηφιακό targeting web.

Στρατός ξηράς: δεκαπλάσια φονικότητα και recce-strike

Ο βρετανικός στρατός ξηράς μετασχηματίζεται από δύναμη μεταψυχροπολεμικών εκστρατευτικών επιχειρήσεων σε δύναμη ΝΑΤΟϊκού πολέμου υψηλής έντασης. Η βασική ιδέα είναι το recce-strike: πρώτα εντοπίζεις γρήγορα με αισθητήρες, drones, κυβερνοχώρο και διαστημικά μέσα, και μετά πλήττεις με πυροβολικό, πυραύλους, drones ή αεροπορία.

Το σχέδιο μιλά για στρατό «δέκα φορές πιο φονικό». Προβλέπει Project ASGARD, Project NYX, Project CORVUS, μη επανδρωμένα χερσαία οχήματα, anti-drone συστήματα, βαλλιστικούς πυραύλους μικρού βεληνεκούς, Challenger 3, Boxer, Ajax, RCH-155 και νέες δυνατότητες πυροβολικού.

Το Project ASGARD είναι το κέντρο αυτής της φιλοσοφίας: συνδέει αισθητήρες, AI και όπλα για να μειώσει δραματικά τον χρόνο από τον εντοπισμό μέχρι το πλήγμα.

Αεροπορία: Typhoon, F-35A, GCAP και αυτόνομα μαχητικά

Η RAF μετατρέπεται σε «Next Generation Royal Air Force», με μείγμα 4ης, 5ης και 6ης γενιάς, επανδρωμένων και μη επανδρωμένων αεροσκαφών. Το σχέδιο προβλέπει διατήρηση και αναβάθμιση των Typhoon μέχρι τη δεκαετία του 2040, αγορά επιπλέον F-35, εισαγωγή F-35A για συμμετοχή στην πυρηνική αποστολή Dual Capable Aircraft του ΝΑΤΟ, και ανάπτυξη Collaborative Combat Aircraft.

Το GCAP, σε συνεργασία με Ιαπωνία και Ιταλία, λαμβάνει £8,6 δισ. για ανάπτυξη μαχητικού 6ης γενιάς. Το πρόγραμμα παρουσιάζεται όχι μόνο ως στρατιωτικό, αλλά και ως βιομηχανικό και τεχνολογικό άλμα για την αεροδιαστημική βιομηχανία της Βρετανίας.

Διάστημα, κυβερνοχώρος και ηλεκτρομαγνητικό πεδίο

Το διάστημα παρουσιάζεται ως «κεντρικό νευρικό σύστημα» του σύγχρονου πολέμου. Το Ηνωμένο Βασίλειο επενδύει σε δορυφορικές επικοινωνίες, διαστημικό ISR, space control, ραντάρ βαθιού διαστήματος με ΗΠΑ και Αυστραλία, και σε ένα νέο Integrated Air, Space and Missile Defence Operations Centre.

Στον κυβερνοχώρο, το σχέδιο αναφέρει ότι η Βρετανία δέχεται πάνω από 90.000 κυβερνοεπιθέσεις ετησίως σε αμυντικά συστήματα. Προβλέπονται £2,5 δισ. για τη νέα Defence Cyber and Electromagnetic Force, με στόχο την άμυνα, την ηλεκτρομαγνητική υπεροχή και την προστασία των δικτύων που στηρίζουν τις επιχειρήσεις.

Όπλα, πυρομαχικά και βιομηχανική αντοχή

Το σχέδιο δίνει μεγάλη σημασία στα αποθέματα πυρομαχικών. Το μάθημα της Ουκρανίας είναι ότι δεν αρκούν λίγα ακριβά όπλα· χρειάζονται μεγάλες ποσότητες, γρήγορη παραγωγή, συνεχή αναπλήρωση και σωστό μείγμα ακριβών και φθηνών μέσων.

Η Βρετανία σχεδιάζει τουλάχιστον έξι νέα εργοστάσια πυρομαχικών και εκρηκτικών, επενδύσεις σε Deep Precision Strike με τη Γερμανία για όπλα άνω των 2.000 χλμ., το πρόγραμμα Stratus με Γαλλία και Ιταλία, όπλα κατευθυνόμενης ενέργειας όπως το DragonFire, one-way attack drones και φθηνότερους πυραύλους cruise.

Άνθρωποι, βετεράνοι και στρατιωτική κοινωνία

Παρά την τεχνολογική έμφαση, το μεγαλύτερο κονδύλι του σχεδίου είναι οι άνθρωποι και οι βετεράνοι: £78,5 δισ.. Το κείμενο αναγνωρίζει ότι η Βρετανία είχε κρίση στρατολόγησης, στέγασης και ηθικού. Προβλέπει αυξήσεις μισθών, βελτιώσεις στη στέγαση, νέα υπηρεσία στέγασης, στήριξη οικογενειών, επένδυση στους εφέδρους και νέα προσέγγιση «One Defence», όπου τακτικοί, έφεδροι, δημόσιοι υπάλληλοι, βιομηχανία και βετεράνοι εντάσσονται σε ενιαίο μοντέλο.

Για τους βετεράνους προβλέπονται £70 εκατ., με προγράμματα όπως το VALOUR, Op COURAGE, Op RESTORE και Op FORTITUDE, ώστε να υπάρχει ενιαία υποστήριξη για υγεία, στέγαση, εργασία και κοινωνική επανένταξη.

Βιομηχανία: «Backing British»

Το σχέδιο δεν είναι μόνο στρατιωτικό αλλά και βιομηχανικό. Η κυβέρνηση θέλει η άμυνα να γίνει «μηχανή ανάπτυξης». Προβλέπονται περίπου 60.000 επιπλέον άμεσες και έμμεσες θέσεις εργασίας μέχρι το 2029/30, νέα τεχνικά κολέγια, επενδύσεις σε δεξιότητες, ενίσχυση ΜΜΕ και πολιτική «buy British by default» σε κρίσιμους τομείς.

Η προμήθεια αλλάζει επίσης. Το MOD θέλει γρηγορότερα συμβόλαια, λιγότερη γραφειοκρατία, καθαρά σήματα ζήτησης προς τη βιομηχανία και στενότερη σύνδεση με επενδυτές, πανεπιστήμια, startups και συμμάχους.

Καινοτομία, UKDI και νέες τεχνολογίες

Η Βρετανία θέτει στόχο τουλάχιστον 10% του ετήσιου Equipment Programme να πηγαίνει σε νέες τεχνολογίες όπως AI, αυτονομία, quantum και directed energy weapons. Το σχέδιο δείχνει ότι το ποσοστό αυτό ανεβαίνει από 12% σε 16% μέσα στην τετραετία.

Η νέα υπηρεσία UK Defence Innovation έχει ετήσιο προϋπολογισμό £400 εκατ., δηλαδή £1,6 δισ. έως το 2030, και στόχο να φέρνει γρήγορα τεχνολογίες από startups, πανεπιστήμια και βιομηχανία στο πεδίο. Το έγγραφο μιλά για «wartime pace», δηλαδή ρυθμό πολέμου στην καινοτομία.

Υποδομές και στέγαση

Η κατάσταση των υποδομών αναγνωρίζεται ως σοβαρό πρόβλημα. Το σχέδιο προβλέπει £22,7 δισ. για αμυντικές υποδομές και ακίνητη περιουσία στην τετραετία. Περιλαμβάνει πρόγραμμα στέγασης £9 δισ. σε ορίζοντα δεκαετίας, αναβάθμιση ή εκσυγχρονισμό 40.000 κατοικιών, νέα bedspaces για προσωπικό, ασφάλεια βάσεων, αναβάθμιση ναυτικών βάσεων, στρατοπέδων και αεροδρομίων.

Μεγάλα υποπρογράμματα είναι το Project Royal Oak για ναυτικές βάσεις, το Project Castra για τον στρατό ξηράς και το Project Trenchard για την RAF.

Μεταρρυθμίσεις και εξοικονομήσεις

Το τελευταίο μέρος του εγγράφου αφορά τη μεταρρύθμιση του ίδιου του Υπουργείου Άμυνας. Προβλέπονται εξοικονομήσεις £10,7 δισ. στην τετραετία, μέσα από αναδιοργάνωση, ανθρώπινο δυναμικό, υποδομές, ψηφιακό μετασχηματισμό, προμήθειες και εφοδιαστικές αλυσίδες.

Το MOD θέλει να μειώσει το κόστος της πολιτικής του υπηρεσίας κατά τουλάχιστον 10% έως το 2030, να μετακινήσει προσωπικό από διοικητικές σε μάχιμες θέσεις, να αυτοματοποιήσει τουλάχιστον 20% των HR, finance και commercial functions έως τον Ιούλιο 2028 και να κόψει σχεδόν £1 δισ. από εξωτερική βοήθεια και συμβουλευτικές υπηρεσίες.

Το σημαντικό σημείο προσοχής

Το έγγραφο ξεκαθαρίζει ότι οι αριθμοί είναι ενδεικτικοί και όχι απόλυτα δεσμευτικές υποχρεώσεις. Τα προγράμματα μπορεί να αλλάξουν, να καθυστερήσουν, να επανασχεδιαστούν ή να ακυρωθούν ανάλογα με τεχνολογικές, στρατηγικές και δημοσιονομικές εξελίξεις.

Συμπέρασμα

Η ουσία του κειμένου είναι ότι το Ηνωμένο Βασίλειο ετοιμάζεται για έναν πόλεμο πολύ διαφορετικό από τον παλιό: πιο γρήγορο, πιο τεχνολογικό, πιο δικτυωμένο, πιο βιομηχανικό και πιο εξαρτημένο από drones, AI, πυραύλους, κυβερνοχώρο, διάστημα και μαζική παραγωγή πυρομαχικών.

Το σχέδιο δεν λέει απλώς «αγοράζουμε περισσότερα όπλα». Λέει: ξαναχτίζουμε την άμυνα ως εθνικό σύστημα — στρατός, βιομηχανία, τεχνολογία, υποδομές, ανθρώπινο δυναμικό, ΝΑΤΟ και οικονομία μαζί.

The_Defence_Investment_Plan

Δ. Μακροδημόπουλος: Η βία του νεοφιλελευθερισμού, του πελατειακού κράτους και η τρομοκρατία

Από

anixneuseis

July 8, 2026

του Δημήτρη Μακροδημόπουλου

Η κυβέρνηση εργαλειοποίησε στο έπακρο τη δολοφονία της κυρίας Νέστορα, θύμα της πρόσφατης τρομοκρατικής επίθεσης, κατά τρόπο μάλιστα διχαστικό από ανώριμα στελέχη της αλλά προφανώς με υποβολέα το Μαξίμου. Γιατί σε αυτό τον βαθμό; Μας το αναλύει ο Ζίγκμουντ Μπάουμαν στις “Παράπλευρες απώλειες”: «Το σύγχρονο (νεοφιλελεύθερο) κράτος, γράφει, έχοντας αναιρέσει την προηγούμενη προγραμματική του δέσμευση να πατάξει την υπαρξιακή αβεβαιότητα κι ανασφάλεια που παράγεται από την αγορά… πρέπει να αναζητήσει άλλες, μη οικονομικές εκδοχές αβεβαιότητας πάνω στις οποίες θα στηρίξει την νομιμότητά του. Αυτή η εναλλακτική λύση φαίνεται να έχει εντοπιστεί στο θέμα της προσωπικής ασφάλειας: Πραγματικοί ή υποτιθέμενοι φόβοι για απειλές ενάντια στην ανθρώπινη ζωή, τις περιουσίες ή τις κατοικίες». Πώς θα το επιτύχει αυτό; «(Θα) πρέπει να δραματοποιηθεί τεχνητά (το θέμα της προσωπικής ασφάλειας) σε τέτοιο βαθμό, ώστε να εμπνεύσει ένα επαρκές επίπεδο φόβου και την ίδια στιγμή να υπερβεί σε βαρύτητα, να επισκιάσει και να υποβιβάσει σε δευτερεύουσα θέση την οικονομικά παραγόμενη ανασφάλεια, για την οποία η κυβέρνηση του κράτους δεν μπορεί να κάνει σχεδόν τίποτα, με το τίποτα να είναι αυτό που πρόθυμα θέλει τελικά να κάνει….(Γιαυτό) η βαρύτητα και το μέγεθος των κινδύνων κατά της προσωπικής ασφάλειας πρέπει να παρουσιαστούν με τα πιο ζοφερά χρώματα»

Ο Μαξ Βέμπερ αναφέρεται στη βία ως το νόμιμο μονοπώλιο του κράτους, ότι το κράτος μόνον μπορεί να ασκεί νόμιμα βία κατά των πολιτών. Βέβαια το κράτος μας είχε επεκτείνει κατά το παρελθόν το “δικαίωμα” αυτό για την επιβολή επιθυμητών ταξικών συμφερόντων: Ξερονήσια, εκτελέσεις, κοινωνικός αποκλεισμός με πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων, απροσχημάτιστη ευνοιοκρατία. Όμως η βία δεν έχει μία μόνον μορφή, αυτή της φυσικής βίας που δεν είναι ορατή όσο στο παρελθόν. Έχει μεταλλαχθεί και συνεχίζει και με άλλες μορφές: Από τον Χομπς και τον Βέμπερ που θεωρούσαν το κυρίαρχο κράτος εξουσία ικανή ν’ αποφασίζει για τη ζωή και το θάνατο και πολιτών του, περάσαμε σήμερα στη “βιοεξουσία” του Μισέλ Φουκώ. Η βιοεξουσία δεν είναι εξαναγκαστικό σύστημα αλλά διάχυτος μηχανισμός διαχείρισης της ζωής από απρόσωπα μέσα, διοικητικές πρακτικές και άγραφους νόμους: Όπως η αναξιοκρατία μέσω πελατειακών σχέσεων που σου δημιουργεί αίσθημα αποκλεισμού και σε καλεί να απεμπολήσεις τις ιδέες και τις αρχές σου και να ενταχθείς και εσύ στο κυρίαρχο αφήγημα, διαφορετικά πρέπει να πάρεις το δρόμο της μετανάστευσης. Μπορεί η κυβέρνηση να προβάλλει τα πρότυπα και πειραματικά σχολεία, αλλά προς τί όλη αυτή η διαδικασία εισαγωγής και πίεσης στο παιδί όταν αργότερα θα αναγκασθεί να προστρέξει στα κομματικά γραφεία ή σε κάποιους που ενδύονται τον μανδύα του “συνδικαλιστή” για να εργασθεί με μπλοκάκι στον σιδηρόδρομο; Γιαυτό η βία της αναξιοκρατίας είναι πολλές φορές χειρότερη από τη φυσική βία: Σου αλλάζει αρνητικά ολόκληρη τη ζωή. Προβάλλει επίσης η κυβέρνηση την αριστεία ενώ αποκαθηλώνει βαθμιαία την μοναδική αξιοκρατική διαδικασία που απέμεινε στη χώρα, τις πανελλαδικές εξετάσεις, και προωθεί τα ιδιωτικά ΑΕΙ με κριτήριο εισαγωγής τα δίδακτρα που αφενός διαχωρίζουν τους νέους σε έχοντες και μη έχοντες, αφετέρου όμως λόγω της αναξιοκρατίας δημιουργούν επισφάλειες στην κοινωνία. Θα εμπιστευθούν τα στελέχη της κυβέρνησης την υγεία τους σε απόφοιτο κρατικού ΑΕΙ που εισήχθη με 19.000 μονάδες ή ιδιωτικού; Διατυμπανίζει η κυβέρνηση το ενδιαφέρον της για τη συνταγματική αναθεώρηση, όταν έχει καταλύσει το άρθρο 16 του Συντάγματος για την Ανώτατη Παιδεία. Η εργαλειοποίηση του “Νόμου και της Τάξης” έρχεται να αποπροσανατολίσει από την κυβερνητική πολιτική συσσώρευσης του κεφαλαίου μέσω της υπεξαίρεσης των κοινωνικών κατακτήσεων στην υγεία στην παιδεία, με την αφαίμαξη των μισθών μέσω του “πληθωρισμού της απληστίας” που υφαρπάσει εισοδήματα και δημιουργεί τεράστια κέρδη. Αλλά και όταν το κεφάλαιο εμφανίζεται να δίνει με το ένα χέρι συμβολικές αυξήσεις, τις ανακτά με το άλλο στο χώρο της ζωής των εργαζομένων: Απρόσιτα ενοίκια και κόστη για απόκτηση κατοικίας, ιδιωτικά θεραπευτήρια με την απαξίωση του ΕΣΥ, τράπεζες, ευέλικτες μορφές εργασίας αλλά και ανεργία ως αντίβαρο εργασιακών διεκδικήσεων. Σε αυτές τις συνθήκες εξάρτησης και αποκλεισμού δεν είναι αναμενόμενο να επωάζονται μορφές βίας, από την οπαδική βία έως την τρομοκρατία ως εκδηλώσεις μίσους για μια πολιτική που τους αποκλείει ή ψαλιδίζει τα όνειρά τους;

Μακροδημόπουλος Δημήτρης

Αλεξ/πολη – κιν. 6947-771412

5/7/2026

Μία πρώτη αποτίμηση της Συνόδου Κορυφής του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα: Η διαφαινόμενη αναβάθμιση της Τουρκίας στη Στρατηγική του Donald Trump και οι Επιπτώσεις για την Περιφερειακή Ασφάλεια

Από

anixneuseis

July 8, 2026

του Θεόδωρου Ατματζίδη, Υποστρατήγου ε.α.

Εισαγωγή

Η Σύνοδος Κορυφής του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα (7–8 Ιουλίου 2026) σηματοδοτεί μία σημαντική καμπή στις σχέσεις Ηνωμένων Πολιτειών–Τουρκίας. Παρότι η επίσημη ατζέντα της Συνόδου επικεντρώνεται στην ενίσχυση της συλλογικής άμυνας της Συμμαχίας, στις αμυντικές δαπάνες και στη συνεχιζόμενη υποστήριξη προς την Ουκρανία, η πολιτική διάσταση των επαφών μεταξύ του Προέδρου των ΗΠΑ Donald Trump και του Προέδρου της Τουρκίας Recep Tayyip Erdoğan έχει προκαλέσει ιδιαίτερο ενδιαφέρον.¹

Ο Erdoğan ως βασικός στρατηγικός συνομιλητής

Το σημαντικότερο ίσως, μέχρι τώρα, πολιτικό συμπέρασμα της Συνόδου δεν είναι κάποια συγκεκριμένη συμφωνία, αλλά η σαφής αναβάθμιση της Τουρκίας στη στρατηγική σκέψη της Ουάσιγκτον.

Η κυβέρνηση Trump φαίνεται να αντιμετωπίζει πλέον την Τουρκία ως απαραίτητο γεωπολιτικό εταίρο για τη διαχείριση της Μέσης Ανατολής, της Μαύρης Θάλασσας και της Ανατολικής Μεσογείου.²

Σε αντίθεση με την περίοδο 2019–2024, όπου κυριαρχούσαν οι διαφωνίες για τους πυραύλους S-400 και τις κυρώσεις CAATSA, σήμερα παρατηρείται μία περισσότερο πραγματιστική προσέγγιση, στην οποία υπερισχύουν οι γεωπολιτικές ανάγκες έναντι των προηγούμενων πολιτικών αντιπαραθέσεων.³

Η Συρία ως κεντρικός άξονας της νέας σχέσης

Η Συρία αποτελεί τον σημαντικότερο λόγο αυτής της επαναπροσέγγισης.

Σύμφωνα με αναλύσεις των Brookings Institution και Chatham House, η Ουάσιγκτον φαίνεται να επιδιώκει τη μεταφορά μεγαλύτερου μέρους της ευθύνης ασφαλείας προς την Άγκυρα, περιορίζοντας την ανάγκη διατήρησης σημαντικών αμερικανικών στρατιωτικών δυνάμεων στη βόρεια Συρία.⁴

Η Τουρκία εμφανίζεται πλέον ως ο βασικός περιφερειακός παράγοντας που μπορεί να:

διατηρήσει σχετική σταθερότητα,
περιορίσει την ιρανική επιρροή,
ελέγξει την αναβίωση του ISIS,
λειτουργήσει ως αντίβαρο στη ρωσική παρουσία.

Το Κουρδικό

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η μεταβολή της αμερικανικής στάσης απέναντι στις κουρδικές οργανώσεις.

Οι περισσότερες αναλύσεις συγκλίνουν ότι οι ΗΠΑ δεν εγκαταλείπουν πλήρως τους Κούρδους συμμάχους τους, ωστόσο η διατήρηση της στρατηγικής συνεργασίας με την Τουρκία φαίνεται πλέον να αποτελεί υψηλότερη προτεραιότητα.⁵

Η εξέλιξη αυτή συνιστά μία από τις σημαντικότερες ανακατατάξεις της αμερικανικής πολιτικής στη Μέση Ανατολή κατά την τελευταία δεκαετία.

Η Τουρκία ως περιφερειακή δύναμη

Ο Erdoğan δεν αντιμετωπίζεται πλέον μόνο ως ηγέτης ενός κράτους-μέλους του ΝΑΤΟ.

Η Ουάσιγκτον φαίνεται να του αναγνωρίζει ρόλο περιφερειακού διαχειριστή ασφαλείας (regional security manager), με δυνατότητα παρέμβασης:

στη Συρία,
στον Νότιο Καύκασο,
στη Μαύρη Θάλασσα,
στην Ανατολική Μεσόγειο,
αλλά και στις ισορροπίες μεταξύ αραβικών κρατών και Ιράν.⁶

Τα F-35 και η αποκατάσταση των σχέσεων

Η πρόθεση της κυβέρνησης Trump να επανεξετάσει το ζήτημα της συμμετοχής της Τουρκίας στο πρόγραμμα των F-35 αποτελεί σαφή ένδειξη βελτίωσης των διμερών σχέσεων.

Παρά τα σημαντικά πολιτικά και θεσμικά εμπόδια που εξακολουθούν να υφίστανται στο αμερικανικό Κογκρέσο, η ίδια η έναρξη αυτής της συζήτησης θεωρείται από αρκετούς αναλυτές ως ένδειξη σημαντικής στρατηγικής μεταβολής.⁷

6. Ο παράγοντας Ισραήλ και τα όρια της αμερικανοτουρκικής προσέγγισης

Ένας από τους σημαντικότερους περιοριστικούς παράγοντες στην περαιτέρω εμβάθυνση των σχέσεων ΗΠΑ–Τουρκίας είναι το Ισραήλ. Παρά τη στενή προσωπική σχέση που φαίνεται να διατηρεί ο Donald Trump με τον Recep Tayyip Erdoğan, η στρατηγική σχέση ΗΠΑ–Ισραήλ εξακολουθεί να αποτελεί θεμελιώδη πυλώνα της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής. 9

Η κυβέρνηση του Ισραήλ αντιμετωπίζει με εμφανή επιφυλακτικότητα κάθε ενδεχόμενο σημαντικής στρατηγικής αναβάθμισης της Τουρκίας. Οι βασικές ανησυχίες σχετίζονται με τη ρητορική του Erdoğan απέναντι στο Ισραήλ μετά τον πόλεμο στη Γάζα, τις σχέσεις της Άγκυρας με τη Hamas και τον φόβο ότι μια ισχυρότερη τουρκική παρουσία στη Συρία θα μπορούσε να περιορίσει την επιχειρησιακή ελευθερία δράσης των ισραηλινών ενόπλων δυνάμεων εναντίον ιρανικών και φιλοϊρανικών στόχων. 10

Ταυτόχρονα, αρκετά αμερικανικά think tanks επισημαίνουν ότι η Ουάσιγκτον επιχειρεί να ισορροπήσει ανάμεσα σε δύο στρατηγικούς εταίρους, αποφεύγοντας να μετατρέψει την αναβάθμιση της Τουρκίας σε εξέλιξη που θα υπονόμευε τις σχέσεις ασφαλείας με το Ισραήλ. Ως εκ τούτου, η αμερικανική πολιτική φαίνεται να επιδιώκει μια δύσκολη ισορροπία, στην οποία τόσο η Άγκυρα όσο και η Ιερουσαλήμ θεωρούνται απαραίτητοι αλλά όχι ταυτόσημοι εταίροι. 11

7. Επιπτώσεις για την Ελλάδα

Η αναβάθμιση της Τουρκίας δεν συνεπάγεται κατ’ ανάγκην άμεση στρατηγική υποβάθμιση της Ελλάδας αλλά είναι κάτι που πρέπει να παρακολουθούμε με ιδιαίτερη προσοχή και επαγρύπνηση. Η Ελλάδα εξακολουθεί να θεωρείται από τις ΗΠΑ αξιόπιστος σύμμαχος (και για αρκετούς δεδομένος), κυρίως λόγω της σταθερότητας της εξωτερικής της πολιτικής, των στρατιωτικών υποδομών που διαθέτει και της γεωγραφικής της θέσης στην Ανατολική Μεσόγειο.⁴

Ωστόσο, από την ανάγνωση των μέχρι σήμερα εξελίξεων, προκύπτει ότι οι ελληνοτουρκικές διαφορές και ειδικότερα τα ζητήματα του Αιγαίου δεν φαίνεται να αποτελούν κορυφαία προτεραιότητα της κυβέρνησης Trump. Η αμερικανική προσοχή εστιάζεται πρωτίστως στη Συρία, στο Ιράν, στη συνοχή του ΝΑΤΟ, στη Μαύρη Θάλασσα και στη γενικότερη αρχιτεκτονική ασφαλείας της Μέσης Ανατολής.⁵

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, αρκετοί αναλυτές υποστηρίζουν ότι η Ελλάδα κινδυνεύει να θεωρηθεί από την Ουάσιγκτον ως ένας σταθερός και προβλέψιμος σύμμαχος, του οποίου η στρατηγική κατεύθυνση θεωρείται δεδομένη. Η αντίληψη αυτή ενδέχεται να μειώνει την πολιτική πίεση που αισθάνεται η αμερικανική πλευρά να ανταποκριθεί άμεσα στις ελληνικές ανησυχίες, ιδιαίτερα όταν αυτές συγκρούονται με την επιδίωξη διατήρησης μιας λειτουργικής σχέσης με την Τουρκία.⁶

Αυτό δεν σημαίνει ότι οι ΗΠΑ υιοθετούν απόλυτα τις τουρκικές θέσεις ούτε ότι εκαταλείπουν τις σχέσεις τους με την Ελλάδα. Υποδηλώνει όμως μια ιεράρχηση προτεραιοτήτων, στην οποία η διαχείριση των ευρύτερων περιφερειακών κρίσεων φαίνεται, τουλάχιστον στην παρούσα συγκυρία, να υπερισχύει της ενεργού ενασχόλησης με τις ελληνοτουρκικές διαφορές.⁷ Για αυτό η χώρα μας και ιδιαίτερα η στρατηγική της εξωτερικής μας πολιτικής πρέπει να είναι ξεκάθαρη με σαφή σχεδιασμό και προσανατολισμό και επιβάλλεται να είναι στην μέγιστη εγρήγορση και ετοιμότητα.

Βιβλιογραφία

¹ Reuters, NATO leaders meet in Ankara as US ceasefire with Iran teeters, 8 Ιουλίου 2026· NATO, Overview – 2026 NATO Summit in Ankara, 7–8 Ιουλίου 2026.

² Reuters, NATO Ankara summit: who’s going and what to expect, 6 Ιουλίου 2026.

³ Reuters, Gray & Bayer, NATO leaders including Trump to affirm “ironclad commitment”…, 3 Ιουλίου 2026.

⁴ Brookings Institution, A Rebalancing NATO Gathers in Ankara, Ιούλιος 2026· Chatham House, The Security and Defence Implications of the NATO Summit, 8 Ιουλίου 2026.

⁵ Associated Press, The Latest: US strikes Iran as Trump meets with NATO leaders in Turkey, 8 Ιουλίου 2026.

⁶ Financial Times, Trump signals reversal of Turkey F-35 ban, 8 Ιουλίου 2026.

⁷ Reuters, NATO to unveil big arms deals in Ankara before summit with Trump, 7 Ιουλίου 2026.

⁸ Reuters, Kremlin says Russia will follow NATO summit closely, 7 Ιουλίου 2026· NATO, Overview – 2026 NATO Summit in Ankara.

9 The Washington Institute for Near East Policy. Turkey, Israel and the Changing Balance in the Middle East. 2025–2026.

10 Foundation for Defense of Democracies. Israel’s Security Concerns Regarding U.S.–Turkey Rapprochement. 2026.

11 Center for Strategic and International Studies. Balancing Turkey and Israel in U.S. Strategy. 2026.

Θεόδωρος Ατματζίδης

Ο Υποστράτηγος ε.α. Θεόδωρος Ατματζίδης, έχει υπηρετήσει σε ανώτατες θέσεις στρατηγικής ασφάλειας, πληροφοριών, διοίκησης και διεθνών σχέσεων, με πολυετή υπηρεσία στο ΝΑΤΟ, στο ΓΕΣ και στο Γενικό Επιτελείο Εθνικής Άμυνας. Υπηρέτησε ως Director – Assistant Chief of Staff (ACOS) (2019–2021), καθώς και ως Executive Officer στο Public Affairs Office (2006–2009) στο NATO SHAPE Mons- Βέλγιο , με ευθύνη στη στρατηγική επικοινωνία και διεθνή εκπροσώπηση. Διετέλεσε επίσης ως Τμηματάρχης στην Διεύθυνση Εξοπλισμών του ΓΕΣ , ως Διευθυντής Πληροφοριών και Ασφάλειας και Διευθυντής Αντικατασκοπείας στο ΓΕΕΘΑ, ενώ έχει διατελέσει και καθηγητής στη Ανώτατη Διακλαδική Σχολή Πολέμου. Διαθέτει μεταπτυχιακούς τίτλους στις Στρατηγικές Σπουδές και στη Διοίκηση .

Τουρκικό σχέδιο Νόμου περί θαλάσσιων Δικαιοδοτικών ζωνών

Από

pcuser

July 8, 2026

Άρθρο του Ελευθέριου Καραγιάννη, πρέσβη ε.τ.

Η Τουρκία επιδιώκει εδώ και πολλές δεκαετίες να εμφανίσει τον θαλάσσιο και εναέριο χώρο του Αιγαίου αλλά και το νομικό καθεστώς των Νήσων ως περιοχή ειδικών συνθηκών που πρέπει να αντιμετωπιστεί με συμπεφωνημένες ρυθμίσεις μεταξύ των δύο «ενδιαφερομένων» κρατών κατά παρέκκλιση των ισχυουσών διεθνών νομικών ρυθμίσεων.

Το πρόβλημα με την Τουρκία δεν είναι νομικό αλλά πολιτικό. Θεωρεί ότι το ευρύτερο πλαίσιο γειτονίας με την χώρα μας είναι δυσμενές για αυτήν και προς ικανοποίηση των νέων στόχων της διαμόρφωσε πολιτική αφενός αμφισβητήσεων διεθνών ρυθμίσεων που εκχωρήθηκαν στην χώρα μας αφετέρου διεκδικήσεων εις βάρος Ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων. Στόχος της Τουρκίας είναι να αναγκάσει την χώρα μας να αποδεχθεί τροποποίηση του υφιστάμενου και κατοχυρωμένου με διεθνείς συνθήκες και ρυθμίσεις καθεστώτος του Αιγαίου υπέρ των εκτός διεθνούς συμβατικού πλαισίου στόχων της.

Η Τουρκία, εφαρμόζοντας μία παραδοσιακή τακτική της, άφησε να διαρρεύσει, μέσω προσκείμενων Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης ,την πρόθεση της να καταθέσει στην τουρκική εθνοσυνέλευση σχέδιο Νόμου που παραχωρούσε στον Πρόεδρο Ερντογάν την αρμοδιότητα να ρυθμίζει θέματα που αφορούν τις Τουρκικές θαλάσσιες ζώνες.

Νόμος για τα χωρικά τουρκικά ύδατα και τις θαλάσσιες ζώνες υπήρχε από το 1964 ο οποίος αντικαταστάθηκε από τον ισχύοντα νόμο του 1982 που αποτελείται από οκτώ άρθρα .Στο πρώτο του άρθρο αναφέρει ότι «τα τουρκικά χωρικά ύδατα αποτελούν μέρος της τουρκικής επικράτειας και το εύρος τους ορίζεται στα έξη ναυτικά μίλια και δίνεται εξουσιοδότηση στον Πρόεδρο να τα επεκτείνει πέραν των έξη ναυτικών μιλίων σε συγκεκριμένες θάλασσες λαμβάνοντας υπόψη ειδικές συνθήκες και την αρχή της ευθυδικίας. Στο δεύτερο άρθρο ορίζεται ότι η οριοθέτηση χωρικών υδάτων με γειτονικά ή αντικείμενα κράτη γίνεται με συμφωνία, βάσει των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών της περιοχής και της αρχής της ευθυδικίας.

Από τις διαρροές των ΜΜΕ το κείμενο του νέου σχεδίου Νόμου που αποτελείται από δέκα τέσσερα άρθρα πέραν των δύο ανωτέρω ρυθμίσεων, κωδικοποιεί τις νεότερες τουρκικές θέσεις που αφορούν την ανακήρυξη και άσκηση δικαιωμάτων στην υφαλοκρηπίδα και στην αποκλειστική οικονομική ζώνη και προβλέπει ότι οι οικονομικές ,επιστημονικές και περιβαλλοντικές δραστηριότητες στις περιοχές που η Τουρκία θεωρεί ότι υπάγονται στην δικαιοδοσία της θα απαιτούν τουρκική άδεια ή συναίνεση. Τουτέστιν, εντάσσει στο τουρκικό δίκαιο τις βασικές διεκδικήσεις της αποκαλούμενης «Γαλάζιας πατρίδας» που, κατά την τουρκική επιχειρηματολογία, τα Ελληνικά νησιά στερούνται υφαλοκρηπίδας και Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης και επί πλέον θα μπορεί να επιβάλλει απαγορεύσεις στην Ελληνική πλευρά, στα θέματα όπως αλιείας, ενεργειακών δραστηριοτήτων ,περιβαλλοντικών ζωνών και επιστημονικών ερευνών, στοχεύοντας στην συνδιαχείριση του Αιγαίου και τον εγκλωβισμό των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου στον έλεγχο της Τουρκίας.

Ο Νόμος αυτός, ως έχει σήμερα, αποτελεί μεν μέρος του εσωτερικού τουρκικού δικαίου αλλά έχει βαρύτατη επίδραση στο διεθνές καθεστώς που διέπει το Αιγαίο και συνακόλουθα επηρεάζει τις διεθνείς και διμερείς σχέσεις των δύο κρατών.

Η χώρα μας, πριν επισημοποιηθεί το σχέδιο αυτό του τουρκικού νόμου, θα πρέπει άμεσα να καθορίσει γραμμές βάσης για την χάραξη θαλασσίων ζωνών. Να ενημερώσει εγγράφως την τουρκική κυβέρνηση ότι σε περίπτωση ψήφισης του σχεδίου αυτού, ως έχει σήμερον, διακόπτεται ο πολιτικός ,οικονομικός και στρατιωτικός διάλογος με την Τουρκία. Να ασκήσει άμεσα, ενεργητική πολιτική στα πλαίσια της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στους αρμόδιους διεθνείς οργανισμούς όπως του Διεθνούς Ναυτιλιακού Οργανισμού (IMO ), του Διεθνούς Οργανισμού Πολιτικής Αεροπορίας ( ICAO ), στον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών ( OHE ) ,στην Ατλαντική Συμμαχία (NATO ) και, να κηρύξει, ως έχει διεθνές δικαίωμα ,αποκλειστική οικονομική ζώνη στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο , η οριοθέτηση της οποίας θα καθοριστεί βάσει του Δικαίου της Θάλασσας.

https://nonpapers.gr/tourkiko-schedio-nomou-peri-thalassion-dikaiodotikon-zonon/

NATO 1η ημέρα: ποιός θα κρατάει τα ηνία;

Από

anixneuseis

July 8, 2026

Η πρώτη ημέρα της Συνόδου του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα, Τρίτη 7 Ιουλίου 2026, δεν ήταν μια κανονική «τελετουργική» σύνοδος ενότητας. Ήταν περισσότερο μια σύνοδος διαχείρισης κρίσης μέσα στη Δύση.

Η Σύνοδος άνοιξε στην Άγκυρα με οικοδεσπότη τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, στο προεδρικό συγκρότημα Μπέστεπε. Η πρώτη ημέρα είχε κυρίως αφίξεις, διπλωματικές επαφές, αμυντικό φόρουμ και δείπνο ηγετών, ενώ η κύρια συνεδρίαση των 32 ηγετών είναι προγραμματισμένη για σήμερα Τετάρτη 8 Ιουλίου.

Το επίσημο αφήγημα της Συνόδου ήταν «ισχυρότερη Ευρώπη μέσα σε ισχυρότερο ΝΑΤΟ». Πρακτικά, αυτό σημαίνει: περισσότερες ευρωπαϊκές αμυντικές δαπάνες, περισσότερη παραγωγή όπλων, περισσότερη ευθύνη της Ευρώπης για την άμυνά της και λιγότερη μονομερής εξάρτηση από τις ΗΠΑ. Το Reuters είχε προαναγγείλει ότι οι ηγέτες θα συζητούσαν την εφαρμογή της λεγόμενης μετατόπισης βαρών από τις ΗΠΑ προς την Ευρώπη, την αύξηση αμυντικών επενδύσεων και την ενίσχυση της αμυντικής βιομηχανίας.

Η πρώτη μεγάλη κίνηση της ημέρας ήταν η προσπάθεια των Ευρωπαίων να δείξουν στον Τραμπ ότι «πληρώνουν». Το ΝΑΤΟ και οι ευρωπαϊκές χώρες παρουσίασαν συμφωνίες εξοπλισμών αξίας τουλάχιστον 50 δισ. δολαρίων, ώστε να φανεί ότι η Ευρώπη ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις των ΗΠΑ για μεγαλύτερη αμυντική συμβολή.

Όμως η ατζέντα δεν έμεινε εκεί. Ο Τραμπ, από την πρώτη ημέρα, μετέτρεψε τη Σύνοδο σε πεδίο πίεσης προς τους συμμάχους. Δήλωσε ότι είναι «πολύ απογοητευμένος» από το ΝΑΤΟ και κατηγόρησε ευρωπαϊκές χώρες ότι δεν στάθηκαν στο πλευρό των ΗΠΑ στον πόλεμο ΗΠΑ–Ισραήλ κατά του Ιράν, ιδίως σε ζητήματα χρήσης βάσεων και εναέριου χώρου.

Το ζήτημα του Ιράν, αν και δεν ήταν ο αρχικός πυρήνας της Συνόδου, μπήκε δυναμικά στο τραπέζι. Το AP σημειώνει ότι, πέρα από τις αμυντικές δαπάνες, η συζήτηση θα περιστρεφόταν γύρω από τα επίπεδα των αμερικανικών δυνάμεων στην Ευρώπη και τις επιπτώσεις του πολέμου με το Ιράν.

Παράλληλα, ο Τραμπ επανέφερε και το θέμα της Γροιλανδίας, λέγοντας ότι θα έπρεπε να βρίσκεται υπό αμερικανικό έλεγχο. Η πρωθυπουργός της Δανίας Μέτε Φρεντέρικσεν απάντησε από την Άγκυρα ότι οι σύμμαχοι πρέπει να σέβονται την κυριαρχία του Βασιλείου της Δανίας και ότι η Γροιλανδία δεν είναι προς πώληση.

Στο ουκρανικό, η Σύνοδος κινήθηκε στη γραμμή συνέχισης της στήριξης προς το Κίεβο, αλλά χωρίς να ανοίγει πραγματική προοπτική ένταξης της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ. Σύμφωνα με το Reuters, οι σύμμαχοι αναμενόταν να δεσμευθούν για 70 δισ. ευρώ σε στρατιωτικό εξοπλισμό, βοήθεια και εκπαίδευση για την Ουκρανία το 2026, με πρόθεση διατήρησης αντίστοιχου επιπέδου το 2027.

Η Μόσχα παρακολουθούσε στενά. Το Κρεμλίνο δήλωσε ότι θα παρακολουθήσει τη Σύνοδο, χαρακτηρίζοντας το κλίμα των δηλώσεων «συγκρουσιακό» και όχι εποικοδομητικό.

Το πολιτικό νόημα της πρώτης ημέρας

Η πρώτη ημέρα έδειξε ότι το ΝΑΤΟ δεν βρίσκεται απλώς σε φάση προσαρμογής. Βρίσκεται σε φάση εσωτερικής αναδιαπραγμάτευσης.

Το βασικό ερώτημα δεν είναι πια μόνο «πόσα θα δαπανήσει η Ευρώπη». Είναι βαθύτερο: ποιος θα εγγυάται την ασφάλεια της Ευρώπης τα επόμενα χρόνια;

Οι ΗΠΑ δεν αποχωρούν από το ΝΑΤΟ, αλλά ο Τραμπ πιέζει για ένα ΝΑΤΟ στο οποίο οι Ευρωπαίοι θα αναλαμβάνουν μεγαλύτερο μέρος της συμβατικής άμυνας της ηπείρου. Η κυβέρνηση Τραμπ πιέζει τους Ευρωπαίους να αναλάβουν πρωτεύουσα ευθύνη για τη συμβατική άμυνα της Ευρώπης, ενώ οι ΗΠΑ μετατοπίζουν στρατηγικό βάρος προς τον Ινδο-Ειρηνικό.

Η Ευρώπη, από την πλευρά της, προσπαθεί να κάνει δύο πράγματα ταυτόχρονα: να δείξει ότι αυξάνει τις δαπάνες και την παραγωγή όπλων, αλλά χωρίς να χάσει απότομα την αμερικανική ασπίδα. Οι Ευρωπαίοι θέλουν μια προβλέψιμη και οργανωμένη μετάβαση, ώστε να μη δημιουργηθούν κενά άμυνας που θα μπορούσε να εκμεταλλευθεί η Ρωσία.

Η τακτική του Μαρκ Ρούτε είναι να «κρατήσει» τον Τραμπ μέσα στο ΝΑΤΟ δείχνοντάς του αριθμούς, συμβόλαια, αυξήσεις δαπανών και πολιτική συμμόρφωση των Ευρωπαίων. Ο Guardian αναφέρει ότι ο Ρούτε ζήτησε από τους συμμάχους «σαφή, συγκεκριμένα και αξιόπιστα σχέδια» για να φτάσουν τους στόχους δαπανών, ενώ υπενθύμισε ότι ο Τραμπ περιμένει άμεση πορεία προς το 5%.

Η Τουρκία ως κερδισμένη της εικόνας

Η Τουρκία βγήκε κερδισμένη σε επίπεδο εικόνας από την πρώτη ημέρα. Όχι επειδή λύθηκε κάποιο συγκεκριμένο ζήτημα, αλλά επειδή εμφανίστηκε ως αναγκαίος οικοδεσπότης και κεντρικός μεσολαβητής ανάμεσα σε ΗΠΑ, Ευρώπη, Ρωσία, Ουκρανία και Μέση Ανατολή.

Ο Τραμπ είπε ότι ίσως να μην πήγαινε στη Σύνοδο αν δεν ήταν η φιλία του με τον Ερντογάν. Αυτό είναι πολύ σημαντικό πολιτικά: δίνει στον Ερντογάν την εικόνα ηγέτη που μπορεί να φέρνει στο τραπέζι έναν δύσκολο Αμερικανό πρόεδρο.

Η Άγκυρα θέλει επίσης να προβάλει την αμυντική της βιομηχανία, να πιέσει για άρση περιορισμών στο αμυντικό εμπόριο εντός ΝΑΤΟ και να προωθήσει συνεργασίες όπως τα συστήματα SAMP/T με Γαλλία και Ιταλία.

Οι Times μετέδωσαν επιπλέον ότι ο Τραμπ άφησε να εννοηθεί πως μπορεί να κινηθεί προς άρση του αμερικανικού μπλόκου για την πώληση F-35 στην Τουρκία, κάτι που αν επιβεβαιωθεί θα έχει σοβαρή σημασία για τις ισορροπίες Ελλάδας–Τουρκίας.

Η ουσία για την Ελλάδα

Για την Ελλάδα, το σημαντικό δεν είναι μόνο το γενικό «ΝΑΤΟ αυξάνει δαπάνες». Το κρίσιμο είναι ότι η Σύνοδος της Άγκυρας αναβαθμίζει πολιτικά την Τουρκία ως συνομιλητή των ΗΠΑ και ως κόμβο άμυνας, ενέργειας, Μέσης Ανατολής, Ουκρανίας και Μαύρης Θάλασσας.

Αν προχωρήσει αμερικανοτουρκική επαναπροσέγγιση σε εξοπλισμούς, ειδικά γύρω από F-35 ή άρση αμυντικών περιορισμών, η Αθήνα πρέπει να το διαβάσει όχι ως απλή διμερή τεχνική εξέλιξη, αλλά ως μέρος μιας μεγαλύτερης αμερικανικής λογικής: η Ουάσιγκτον θέλει λειτουργικούς συμμάχους που σηκώνουν βάρος, ανεξάρτητα από τις μεταξύ τους διαφορές.

Αυτό σημαίνει ότι η Ελλάδα πρέπει να κινηθεί με τρεις άξονες: να διατηρήσει την αξιοπιστία της ως σταθερός σύμμαχος, να μη μείνει πίσω στη νέα ευρωπαϊκή αμυντική βιομηχανική στροφή και να παρακολουθεί κάθε πιθανή αναβάθμιση της Τουρκίας μέσα από το ΝΑΤΟ.

Η πρώτη ημέρα της Συνόδου του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα είχε ένα καθαρό μήνυμα:

Το ΝΑΤΟ δεν συζητά απλώς περισσότερα όπλα. Συζητά ποιος θα κρατάει το τιμόνι της δυτικής ασφάλειας.

Ο Τραμπ πιέζει, η Ευρώπη προσπαθεί να αποδείξει ότι πληρώνει, η Ρωσία παρακολουθεί, η Ουκρανία ζητά συνέχιση στήριξης και η Τουρκία επιχειρεί να μετατρέψει τη γεωγραφική της θέση σε πολιτικό κεφάλαιο. Για την Ελλάδα, αυτή δεν είναι μια μακρινή σύνοδος. Είναι ένα επεισόδιο στη νέα ισορροπία δυνάμεων γύρω από το Αιγαίο, την Ανατολική Μεσόγειο και τη θέση της Τουρκίας στη Δύση.

Σύνοδος Κορυφής ΝΑΤΟ 2025 Σύνοδος ΝΑΤΟ: Ώρα να αντιμετωπιστεί κατά μέτωπο η διατλαντική κρίση

Από

anixneuseis

July 7, 2026

Το πρόβλημα δεν άρχισε με τον Τραμπ, αλλά δεν υπάρχει καλύτερη στιγμή από τώρα για να επιδιωχθεί πραγματική μετατόπιση των βαρών για το μέλλον της ευρωπαϊκής ασφάλειας.

Ανάλυση | Ευρώπη
Περιοχές: Ευρώπη, ΝΑΤΟ
Mark Episkopos
6 Ιουλίου 2026

Το κλίμα ενόψει της 34ης Συνόδου Κορυφής του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα, που αρχίζει την Τρίτη, δύσκολα μπορεί να χαρακτηριστεί πανηγυρικό — και υπάρχει σοβαρός λόγος γι’ αυτό: η Συμμαχία και η διατλαντική σχέση που τη στηρίζει αντιμετωπίζουν μια κρίση σκοπού χωρίς προηγούμενο στην ιστορία τους.

Σε αντίθεση με τις αλληλοκατηγορίες Ευρωπαίων και Αμερικανών ατλαντιστών, τα προβλήματα του ΝΑΤΟ δεν άρχισαν με την πολιτική άνοδο του προέδρου Ντόναλντ Τραμπ το 2016. Η πρόκληση είναι δομική: δηλαδή, τα αμερικανικά και ευρωπαϊκά συμφέροντα και οι προτεραιότητες αποκλίνουν όλο και περισσότερο μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου.

Το ΝΑΤΟ σχεδιάστηκε για έναν και μοναδικό σκοπό: να αποτρέψει έναν ισχυρό σοβιετικό αντίπαλο από το να εισβάλει στη Δυτική Ευρώπη. Δεν δημιουργήθηκε για έναν κόσμο μετά το 1991, στον οποίο η Ευρώπη είναι απολύτως ικανή να διαχειριστεί τη σχέση της με τη Ρωσία μέσω ενός συνετού συνδυασμού αποτροπής και διαλόγου. Δεν υπάρχει πλέον πειστικός λόγος οι ΗΠΑ να συνεχίσουν να λειτουργούν ως ο βασικός πάροχος ασφάλειας της περιοχής, ιδιαίτερα σε μια περίοδο κατά την οποία οι αμερικανικές προτεραιότητες μετατοπίζονται προς τον Ινδο-Ειρηνικό, το Δυτικό Ημισφαίριο και την εσωτερική αναζωογόνηση της χώρας.

Οι προσπάθειες προηγούμενων προέδρων να εξισορροπήσουν εκ νέου τη διατλαντική σχέση απέτυχαν, επειδή δεν συνέλαβαν πλήρως το πρόβλημα. Η ουσία του ζητήματος δεν είναι απλώς ότι τα ευρωπαϊκά κράτη πρέπει να δαπανούν περισσότερα για την άμυνα, αλλά ότι πρέπει να αναλάβουν συγκεκριμένες λειτουργίες και ικανότητες που είναι αναπόσπαστες για την ευρωπαϊκή ασφάλεια.

Η πρωτοβουλία της κυβέρνησης για το «ΝΑΤΟ 3.0», υπό την καθοδήγηση του υφυπουργού Πολέμου αρμόδιου για την Πολιτική, Έλμπριτζ Κόλμπι, αποτελεί την πρώτη πραγματική αμερικανική προσπάθεια να θεσμοθετηθεί ένα πλαίσιο όχι απλώς για κατανομή βαρών, αλλά για μετατόπιση βαρών. Όπως εξηγώ στη νέα μου σύντομη μελέτη για το Quincy Institute, οι συνεχιζόμενες μειώσεις της στρατιωτικής παρουσίας του Πενταγώνου αποτελούν σημαντικό βήμα προς την ευρωπαϊκοποίηση της ευρωπαϊκής άμυνας και θα πρέπει να ακολουθηθούν από βαθύτερες περικοπές τα επόμενα χρόνια, με στόχο τη μείωση της αμερικανικής στρατιωτικής παρουσίας σε περίπου 20.000 στρατιώτες, οι οποίοι θα είναι κυρίως υπεύθυνοι για την επιμελητεία, τη συντήρηση και άλλους υποστηρικτικούς ρόλους.

Η κυβέρνηση κατανοεί ότι η αναδίπλωση πρέπει να παρουσιαστεί στους Ευρωπαίους εταίρους μας ως τετελεσμένο γεγονός, αν πρόκειται να προχωρήσει. Διότι οποιαδήποτε προσπάθεια διαμόρφωσης συναίνεσης εντός του ΝΑΤΟ για τη διάταξη των δυνάμεων θα συναντήσει αδιάκοπα γραφειοκρατικά και πολιτικά εμπόδια από Ευρωπαίους ηγέτες, στόχος των οποίων είναι να κρατήσουν τις ΗΠΑ μέσα στην Ευρώπη ως εγγυητή της ασφάλειας της περιοχής.

Η αναδίπλωση πρέπει να συνοδευτεί από αυστηρό καταμερισμό εργασίας μέσα στη Συμμαχία. Το ΝΑΤΟ είναι Οργανισμός του Βορειοατλαντικού Συμφώνου, όχι του Βόρειου Ειρηνικού. Κάθε προσπάθεια διαμόρφωσης κοινής στάσης του ΝΑΤΟ απέναντι στην Κίνα είναι καταδικασμένη εκ των προτέρων, δεδομένου ότι οι ΗΠΑ και η Ευρώπη καθοδηγούνται από εντελώς διαφορετικά συμφέροντα έναντι του Πεκίνου. Μια τέτοια προσπάθεια θα αποσπούσε την ευρωπαϊκή πτέρυγα του ΝΑΤΟ από εκείνο που θα έπρεπε να είναι η απόλυτη προτεραιότητά της: η ανάληψη της κύριας ευθύνης για την άμυνά της.

Ωστόσο, η σωστή προσαρμογή των αμερικανικών δεσμεύσεων —αν και ζωτικής σημασίας και ήδη πολύ καθυστερημένη— είναι μόνο ένα μέρος όσων χρειάζονται για την αναζωογόνηση της διατλαντικής σχέσης. Η εμπειρία του πολέμου στην Ουκρανία έδειξε ότι οι ΗΠΑ δεν μπορούν να αποσυρθούν βιώσιμα από την Ευρώπη όσο οι εταίροι τους στο ΝΑΤΟ παραμένουν εγκλωβισμένοι σε μια σπειροειδή κλιμάκωση με τη Ρωσία. Οι ΗΠΑ θα βρίσκονται πάντα μία περιφερειακή ανάφλεξη μακριά από το να παρασυρθούν ξανά σε ζητήματα ευρωπαϊκής ασφάλειας, εκτός εάν και μέχρι να σπείρουν τους σπόρους μιας μακροπρόθεσμης σταθερότητας Ανατολής-Δύσης.

Οι ΗΠΑ, σύμφωνα με το όραμα του ΝΑΤΟ 3.0, θα πρέπει να λάβουν μέτρα ώστε να επαναδεσμεύσουν τη Συμμαχία στην αρχική της αποστολή: την εδαφική άμυνα εντός μόνιμα καθορισμένων συνόρων. Θα πρέπει να αποτυπώνεται στη στελέχωση της Συμμαχίας, στη δημόσια ρητορική της, στην πνευματική της παραγωγή και συνολικά στο οργανωτικό της ήθος ότι το ΝΑΤΟ υπάρχει για να καλύπτει τις σκληρές απαιτήσεις ασφάλειας των μελών του, όχι για να λειτουργεί ως αγωγός προώθησης της δημοκρατίας.

Είναι προς το συμφέρον των ΗΠΑ να τονίσουν ότι η ευρωπαϊκή αποτροπή, για να είναι αποτελεσματική, πρέπει να εξισορροπείται με σχήματα πραγματιστικής επαφής Ανατολής-Δύσης. Αν ο Λευκός Οίκος είναι αποφασισμένος —όπως θα έπρεπε— να προσαρμόσει στο σωστό μέγεθος το αμερικανικό στρατιωτικό αποτύπωμα στην Ευρώπη, θα ήταν χαμένη ευκαιρία να μη συνδέσει τις συνεχιζόμενες μειώσεις με έναν ευρύτερο διάλογο ασφαλείας με τη Μόσχα, με στόχο την απόσπαση ρωσικών παραχωρήσεων. Αυτές θα μπορούσαν να περιλαμβάνουν περιορισμούς στις αναπτύξεις δυνάμεων στην ανατολική πτέρυγα του ΝΑΤΟ, μια νομικά δεσμευτική δέσμευση της Ρωσίας ότι δεν θα προβεί σε επιθετικές ενέργειες εναντίον χωρών του ΝΑΤΟ, καθώς και διάλογο για τον έλεγχο των εξοπλισμών.

Αυτό είναι ταυτόχρονα έξυπνη πολιτική και ορθή στρατηγική. Είναι απολύτως προς το συμφέρον της Ευρώπης να στηρίξει διπλωματικές δικλίδες ασφαλείας και μηχανισμούς αποφυγής σύγκρουσης που θα μείωναν το συνολικό βάρος αποτροπής της Ευρώπης. Με τον ίδιο τρόπο, θα ήταν ευκολότερο να «πουληθεί» η αναδίπλωση στους σκεπτικιστές του Κογκρέσου και να θεσμοθετηθεί ως σταθερό στοιχείο της αμερικανικής πολιτικής τα επόμενα χρόνια, εάν παρουσιαστεί ως μέρος ενός πακέτου για μια πιο σταθερή ευρωπαϊκή τάξη, που θα περιλαμβάνει συγκεκριμένους συμβιβασμούς από τη Ρωσία.

Οι συμμαχίες είναι πάντα μέσο για έναν σκοπό, ποτέ αυτοσκοπός. Αν και οι ΗΠΑ αποκομίζουν ορισμένα γεωστρατηγικά οφέλη από το ΝΑΤΟ, ο οργανισμός έχει απομακρυνθεί από την κεντρική του αποστολή με τρόπους που έρχονται όλο και περισσότερο σε αντίθεση με τα βασικά αμερικανικά συμφέροντα. Για πρώτη φορά από το 1991, υπάρχει ένα παράθυρο για μια ελεγχόμενη επαναρρύθμιση του ΝΑΤΟ, η οποία δεν θα οδηγήσει απλώς σε μια πιο ισορροπημένη διατλαντική σχέση, αλλά θα δημιουργήσει και τις προϋποθέσεις για ειρήνη και σταθερότητα στην ανατολική πτέρυγα του ΝΑΤΟ.

Η αναζωογόνηση της Συμμαχίας θα απαιτήσει σταθερή αίσθηση στρατηγικής κατεύθυνσης και καθόλου μικρή πολιτική βούληση. Ο Λευκός Οίκος, κάνοντας το πρώτο βήμα, έχει θέσει ένα θεμέλιο που θα πρέπει να επιβεβαιωθεί χωρίς αμφισημίες στη Σύνοδο της Άγκυρας την επόμενη εβδομάδα και να παγιωθεί τα επόμενα χρόνια.

Mark Episkopos

Ο Mark Episkopos είναι ερευνητής για την Ευρασία στο Quincy Institute for Responsible Statecraft. Είναι επίσης έκτακτος καθηγητής Ιστορίας στο Marymount University. Ο Episkopos είναι διδάκτωρ Ιστορίας από το American University και κάτοχος μεταπτυχιακού τίτλου στις Διεθνείς Σχέσεις από το Boston University.

Οι απόψεις που εκφράζουν οι συγγραφείς στο Responsible Statecraft δεν αντανακλούν κατ’ ανάγκη τις απόψεις του Quincy Institute ή των συνεργατών του.

responsiblestatecraft.org

Η ΔΟΕ τερματίζει τον έλεγχο ουδέτερου καθεστώτος για τους Ρώσους αθλητές ενόψει των Ολυμπιακών Αγώνων του Λος Άντζελες το 2028

Από

anixneuseis

July 7, 2026

Η πρόεδρος της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής, Κίρστι Κόβεντρι, μιλά κατά τη διάρκεια της 146ης Συνόδου της ΔΟΕ στο SwissTech Convention Centre, στη Λωζάνη της Ελβετίας, την Τετάρτη 24 Ιουνίου 2026.
(Cyril Zingaro/Keystone μέσω AP)

Ενημερώθηκε: 7 Ιουλίου 2026, 18:04 ώρα Ελλάδας

ΛΩΖΑΝΗ, Ελβετία (AP) — Η ΔΟΕ συνέστησε την Τρίτη στις διεθνείς ομοσπονδίες των ολυμπιακών αθλημάτων να τερματίσουν ένα τριετές πρόγραμμα ελέγχου Ρώσων αθλητών για τη χορήγηση ουδέτερου καθεστώτος, ενόψει των προκριματικών διοργανώσεων για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λος Άντζελες το 2028.

Η κίνηση αυτή αναμενόταν, καθώς η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή είχε συστήσει πριν από δύο μήνες να επιτραπεί ξανά στους αθλητές από τη Λευκορωσία —στρατιωτικό σύμμαχο της Ρωσίας στην πλήρη στρατιωτική εισβολή στην Ουκρανία— να αγωνίζονται με την πλήρη εθνική τους ταυτότητα.

«Η ΔΟΕ στέκεται αλληλέγγυα στην ολυμπιακή κοινότητα της Ουκρανίας, την οποία το Ολυμπιακό Κίνημα στηρίζει από την αρχή του πολέμου και θα συνεχίσει να στηρίζει», ανέφερε η Ολυμπιακή Επιτροπή σε ανακοίνωσή της μετά τη συνεδρίαση της εκτελεστικής της επιτροπής.

Η ΔΟΕ χαλάρωσε τις προϋποθέσεις συμμετοχής Ρώσων αθλητών και ομάδων στις δικές της διοργανώσεις, ενώ παράλληλα ήρε προσωρινά την αναστολή που είχε επιβάλει από τον Οκτώβριο του 2023 στη Ρωσική Ολυμπιακή Επιτροπή.

Οι όροι εκείνης της αναστολής —η οποία είχε επιβληθεί όταν η Ρωσική Ολυμπιακή Επιτροπή ενσωμάτωσε περιφερειακά αθλητικά συμβούλια από κατεχόμενες περιοχές της Ουκρανίας— δεν ισχύουν πλέον, σύμφωνα με τη ΔΟΕ.

Μόλις 32 αθλητές από τη Ρωσία και τη Λευκορωσία αγωνίστηκαν στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Παρισιού το 2024 ως εγκεκριμένοι ουδέτεροι αθλητές και συνολικά κατέκτησαν πέντε μετάλλια. Η ρωσική ομάδα είχε περισσότερους από 300 αθλητές στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Τόκιο το 2021 και κατέκτησε 71 μετάλλια.

Η ΔΟΕ δεν ενέκρινε ακόμη τη συμμετοχή Ρώσων αθλητών και ομάδων με τη σημαία και τον εθνικό τους ύμνο. Η απόφαση αυτή θα ληφθεί «την κατάλληλη στιγμή», όπως ανέφερε.

Η επόμενη ολυμπιακή διοργάνωση είναι οι Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες Νέων του 2026 στο Ντακάρ της Σενεγάλης, που αρχίζουν στις 31 Οκτωβρίου.

Η ΔΟΕ δήλωσε ότι, προκειμένου να «αντιμετωπιστεί η έλλειψη εμπιστοσύνης στη διεθνή αθλητική κοινότητα σχετικά με την επιστροφή των Ρώσων αθλητών στις διεθνείς διοργανώσεις», οι αθλητές αυτοί θα πρέπει να υποβάλλονται σε πολλαπλούς ελέγχους ντόπινγκ και να εντάσσονται σε αναγνωρισμένο πρόγραμμα ελέγχων.

Η ΔΟΕ ανέφερε επίσης ότι θα συνεχίσει να «μη διοργανώνει εκδηλώσεις της ΔΟΕ στη Ρωσία ούτε να προσκαλεί Ρώσους κυβερνητικούς ή κρατικούς αξιωματούχους στις εκδηλώσεις της».

AP Olympics: https://apnews.com/hub/2024-paris-olympic-games

Ο Κατακερματισμός του Διεθνούς Συστήματος και οι Επιπτώσεις στην Παγκόσμια Ασφάλεια – Ημερήσια Γεωπολιτική Επισκόπηση (07/07/2026)

Από

anixneuseis

July 7, 2026

Σύνοψη

Το διεθνές σύστημα βρίσκεται σε φάση επιταχυνόμενου κατακερματισμού, που εκδηλώνεται με τη διάβρωση της παραδοσιακής συνοχής των συμμαχιών και την ανάδυση διαφοροποιημένων στρατηγικών εταιρικών σχέσεων. Οι Ηνωμένες Πολιτείες αντιμετωπίζουν σημαντικούς περιορισμούς στη διπλωματική τους επιρροή, καθώς οι εσωτερικές τριβές εντός του ΝΑΤΟ και οι εξωτερικές πιέσεις από αναθεωρητικές δυνάμεις επιβάλλουν επανεκτίμηση των παγκόσμιων δεσμεύσεών τους.

Στον Ινδο-Ειρηνικό, παράλληλα, καταγράφεται εντατικοποίηση της προβολής ισχύος. Οι δοκιμές πυραύλων μεγάλου βεληνεκούς της Κίνας πυροδοτούν αμυντικές αναπροσαρμογές μεταξύ περιφερειακών δρώντων και αυξάνουν τον κίνδυνο εσφαλμένων υπολογισμών. Η εξέλιξη αυτή, σε συνδυασμό με τις συνεχιζόμενες διαρθρωτικές προκλήσεις της κινεζικής οικονομίας, σκιαγραφούν ένα σύνθετο στρατηγικό περιβάλλον.

Στη Μέση Ανατολή, η κλιμάκωση στα Στενά του Ορμούζ, με τις πυραυλικές επιθέσεις του Ιράν σε εμπορικά πλοία να απειλούν εκ νέου τις παγκόσμιες ενεργειακές ροές και τη θαλάσσια ασφάλεια, αποτελούν μια καλά υπολογισμένη επιλογή από την Τεχεράνη για την άσκηση επιρροής και προβολή ισχύος, εκθέτοντας την εγγενή τρωτότητα των κρίσιμων εμπορικών οδών. Αυτή η περιφερειακή αστάθεια επιδεινώνεται έτι περαιτέρω από την απόφαση της Σαουδικής Αραβίας να μειώσει τις τιμές του πετρελαίου και να αυξήσει τους στόχους του ΟΠΕΚ+, γεγονός που εντείνει τις ανησυχίες για πλεόνασμα στην αγορά, ενώ υπογραμμίζει τη στρατηγική σημασία των ασφαλών θαλάσσιων οδών.

Η παρατεταμένη σύγκρουση στην Ουκρανία αποκαλύπτει τις εσωτερικές τρωτότητες της Ρωσίας, καθώς οι ουκρανικές επιθέσεις στις ενεργειακές της υποδομές και την αυξανόμενη πιθανότητα χρηματοπιστωτικής αστάθειας, θέτουν εν αμφιβόλω την ικανότητα της Μόσχας για παρατεταμένες επιχειρήσεις. Παρά τη διπλωματική και υλικοτεχνική υποστήριξη του ΝΑΤΟ προς το Κίεβο, η κρίσιμη έλλειψη αναχαιτιστικών μέσων υπογραμμίζει τις δομικές ευπάθειές του.

Γεωπολιτική Δυναμική

Διάβρωση της Συνοχής των Συμμαχιών και Στρατηγική Υπερεπέκταση των ΗΠΑ

Η διπλωματική επιρροή των Ηνωμένων Πολιτειών αντιμετωπίζει αυξανόμενη διάβρωση από εσωτερικές συμμαχικές τριβές και ένα πολυσύνθετο παγκόσμιο περιβάλλον. Η τεταμένη σχέση με τον Καναδά, παρά τη σημαντική αύξηση των αμυντικών δαπανών και των στρατιωτικών προμηθειών της Οτάβα, δείχνει μια βαθύτερη επανεκτίμηση των αρχιτεκτονικών ασφαλείας μεταξύ των παραδοσιακών εταίρων, υπερβαίνοντας ακόμη και τις απλές συζητήσεις για την κατανομή των βαρών. Ομοίως, η αμερικανική διπλωματική πίεση προς το Ηνωμένο Βασίλειο για τις αμυντικές δαπάνες, καθώς το Λονδίνο προσπαθεί να συσπειρώσει τους Ευρωπαίους συμμάχους στη σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ, αναδεικνύει μια αυξανόμενη απόκλιση στις στρατηγικές προτεραιότητες εντός της συμμαχίας.

Εν μέσω αυτών των διατλαντικών εντάσεων, η Γερμανία προληπτικά ενισχύει τη στρατηγική της αυτονομία, με ισχυρά μέτρα ενεργειακής ασφάλειας και νέες συμβάσεις για την αμυντική βιομηχανία. Αυτή η τάση προς διαφοροποιημένες ευρωπαϊκές αμυντικές βιομηχανικές βάσεις και ενισχυμένη εθνική αντοχή σηματοδοτεί μια αναπροσαρμογή των ενδο-ΝΑΤΟϊκών εξαρτήσεων, δυνητικά αναδιαμορφώνοντας τη λειτουργική δυναμική της συμμαχίας και μειώνοντας την εξάρτηση από μεμονωμένους εξωτερικούς προμηθευτές.

Προβολή Ισχύος και Περιφερειακή Αστάθεια στον Ινδο-Ειρηνικό

Ταυτόχρονα, η προβολή ισχύος της Κίνας στον Ινδο-Ειρηνικό (δοκιμή πυραύλου μεγάλου βεληνεκούς στον Ειρηνικό), αμφισβητεί ευθέως την περιφερειακή σταθερότητα και τους στρατηγικούς υπολογισμούς των συμμάχων των ΗΠΑ στην περιοχή. Αν και αποσκοπούσε ενδεχομένως στην προβολή αμυντικών συστημάτων, έχει πυροδοτήσει αμυντικές αναπροσαρμογές.

Στρατηγική Πρόγνωση & Αξιολόγηση Κινδύνου

Οι εξελίξεις των τελευταίων εβδομάδων επιβεβαιώνουν ότι ο κατακερματισμός του διεθνούς συστήματος εισέρχεται σε νέα φάση με τη διάβρωση των παραδοσιακών συμμαχιών και την άνοδο διαφοροποιημένων συναλλακτικών σχέσεων ασφαλείας. Οι Ηνωμένες Πολιτείες αντιμετωπίζουν ένα κρίσιμο σταυροδρόμι στην ισορροπία μεταξύ των παγκόσμιων δεσμεύσεων και της επιτακτικής ανάγκης να επαναθεμελιώσουν τις βασικές τους συμμαχίες, ιδιαίτερα καθώς βασικοί εταίροι όπως η Γερμανία και ο Καναδάς επιδιώκουν μεγαλύτερη στρατηγική αυτονομία, δυνητικά διαμορφώνοντας μια πιο πολυκεντρική αρχιτεκτονική ασφαλείας εντός του δυτικού μπλοκ.

Οι ταυτόχρονες κλιμακώσεις στον Ινδο-Ειρηνικό και τη Μέση Ανατολή προμηνύουν αυξημένο κίνδυνο εσφαλμένων υπολογισμών και διάχυσης της αντιπαράθεσης. Η προβολή ισχύος της Κίνας και η προθυμία του Ιράν να διαταράσσει κρίσιμα σημεία συμφόρησης, θα συνεχίσουν να δοκιμάζουν σκληρά το παγκόσμιο εμπόριο και τις ενεργειακές αγορές, με αλυσιδωτές οικονομικές και πολιτικές συνέπειες.

Η παρατεταμένη σύγκρουση στην Ουκρανία, σε συνδυασμό με τις εσωτερικές οικονομικές τρωτότητες της Ρωσίας, υπογραμμίζουν τις ιδιαιτερότητες των μακροχρόνιων πολέμων φθοράς. Αυτή η συνεχιζόμενη σύγκρουση, παράλληλα με τις εντάσεις στη Μέση Ανατολή, θα συνεχίσουν να εκτρέπουν παγκόσμιους πόρους και διπλωματικό κεφάλαιο, επιδεινώνοντας τις παγκόσμιες οικονομικές πιέσεις και παρεμποδίζοντας τις προσπάθειες αντιμετώπισης άλλων δομικών συστημικών προκλήσεων.

Το σύνολο των εν λόγω παραγόντων επιβεβαιώνουν ότι το διεθνές σύστημα διέρχεται μια περίοδο παρατεταμένης αστάθειας. Ενώ ορισμένα κράτη ενισχύουν τις αμυντικές τους θέσεις, το διεθνές σύστημα λόγω της παρατηρούμενης αβεβαιότητας και της μειωμένης ικανότητας συλλογικής δράσης στις παγκόσμιες προκλήσεις, διολισθαίνει σε πιο κατακερματισμένες και αμφισβητούμενες -επί του παρόντος- ακροσφαλείς ευκαιριακές και όχι σταθερές ισορροπίες.

Πηγή: i-epikaira.blogspot.com

Ο Κατακερματισμός του Διεθνούς Συστήματος και οι Επιπτώσεις στην Παγκόσμια Ασφάλεια – Ημερήσια Γεωπολιτική Επισκόπηση (07/07/2026)

Yourvibe

Edited by iEpikaira*

[Σημ.: Η ανάλυση παρατίθεται παρακάτω και στα ελληνικά.]

Executive Summary

The international system confronts accelerated fragmentation, characterized by weakening alliance cohesion and the emergence of increasingly flexible -or unstable- partnerships. The United States finds its diplomatic leverage increasingly constrained, as internal strains within NATO and external pressures from assertive powers necessitate a re-evaluation of its global commitments.

The Indo-Pacific region, concurrently, is a theater of intensified power projection. China’s long-range missile tests trigger defensive realignments among regional actors and elevate the risk of miscalculation. This assertive posture, coupled with China’s ongoing domestic economic challenges, reveals a complex strategic calculus.

In the Middle East, escalation in the Strait of Hormuz, fueled by Iran’s attacks on commercial shipping, imperils global energy security and maritime trade. This regional instability is exacerbated by Saudi Arabia’s oil policy, which amplifies market glut concerns, and Israel’s continued military engagements in the Levant, collectively increasing demands on diplomatic crisis management.

Finally, the protracted conflict in Ukraine lays bare Russia’s internal vulnerabilities, as Ukrainian strikes on energy infrastructure and the mounting financial-sector pressures challenge Moscow’s capacity for sustained operations. Despite sustained NATO military, financial and diplomatic support to Kyiv, the critical shortage of interceptor missiles underscores the attritional nature of the conflict and the enduring requirement for robust external support.

Geopolitical Dynamics & Strategic Theaters

Erosion of Alliance Cohesion and US Strategic Overextension

The United States’ diplomatic leverage faces increasing constraints from internal alliance strains and a multi-front external environment. The strained relationship with Canada, despite Ottawa’s significant increase in defense spending and military procurement, indicates a deeper re-evaluation of security architectures among traditional partners, transcending mere burden-sharing debates. Similarly, US diplomatic pressure on the United Kingdom regarding defense spending, even as London attempts to rally European allies at the NATO summit, highlights a growing divergence in strategic priorities and resource allocation within the alliance.

Amidst these transatlantic tensions, Germany proactively fortifies its strategic autonomy, manifested in robust energy security measures and a significant defense industry contract, notably Canada’s decision to procure German submarines. This trend towards diversified European defense industrial bases and enhanced national resilience signals a recalibration of intra-NATO dependencies, potentially reshaping the alliance’s operational dynamics and diminishing reliance on singular external providers.

Assertive Power Projection and Regional Instability in the Indo-Pacific

Simultaneously, China’s assertive power projection in the Indo-Pacific, underscored by a long-range missile test into the Pacific, directly contests regional stability and the strategic calculus of US allies. Though intended to project capability, this action has intensified international scrutiny and spurred defensive realignments, such as Australia’s new alliance with Fiji, underscoring a hardening of regional security postures and an accelerated tempo of counter-balancing efforts.

Strategic Outlook & Risk Assessment

The international system is entering a phase of progressive diffusion of power (which is well captured by the Global Power Shift Index widget HERE), marked by the erosion of established alliance structures and the rise of more diversified security partnerships. The United States faces growing pressure to reconcile expanding global commitments with the need to preserve alliance cohesion, particularly as key partners like Germany and Canada pursue greater strategic autonomy, potentially fostering a more polycentric security architecture within the Western bloc.

The concurrent escalations in the Indo-Pacific and the Middle East portend a heightened risk of miscalculation and direct confrontation. China’s continued military assertiveness and Iran’s willingness to disrupt critical chokepoints will severely test the limits of deterrence, potentially triggering significant disruptions in global trade and energy markets, with cascading economic and political consequences.

The protracted conflict in Ukraine, coupled with Russia’s internal economic vulnerabilities, signals a long-term attritional struggle with no clear immediate resolution. This ongoing conflict, alongside the Middle East tensions, will continue to divert global resources and attention, exacerbating economic strains and impeding efforts to address other systemic challenges such as climate change and global health security.

The confluence of these factors underscores a period of sustained geopolitical volatility. While certain states fortify their individual strategic positions, the overall system exhibits increased uncertainty and a diminished capacity for collective action on global challenges, necessitating adaptive and agile foreign policy responses from all major powers to navigate a more fragmented and contested international landscape.

Πηγή: i-epikaira.blogspot.com

«Ετοιμάζει βαλίτσες» η κυβέρνηση: Ο επικεφαλής της ελληνικής αντιπροσωπείας στην ΕΕ παραιτήθηκε!

Από

pcuser

July 7, 2026

«Καμία προετοιμασία» καταγγέλλει το ΥΠΕΞ

Την παραίτησή του υπέβαλε προ δέκα ημερών ο επικεφαλής του γραφείου της Ελληνικής Προεδρίας Στέλιος Χουρμουζιάδης, προς την πολιτική ηγεσία του υπουργείου Εξωτερικών.

Όπως αναφέρεται, η απόφαση αποχώρησής του συνδέεται με σημαντικές καθυστερήσεις που καταγράφονται στο στάδιο της προετοιμασίας και της οργανωτικής συγκρότησης της ελληνικής προεδρίας, με πηγές να κάνουν λόγο για ελλιπή συντονισμό και καθυστερημένες διαδικασίες από πλευράς του Μεγάρου Μαξίμου.

Από την πλευρά τους, κύκλοι του υπουργείου Εξωτερικών αφήνουν αιχμές για την πορεία της προετοιμασίας, κάνοντας λόγο για «ανεπαρκή οργάνωση» και καθυστερήσεις που δεν επιτρέπουν την ομαλή εξέλιξη των απαιτούμενων διαδικασιών.

Ο κ. Χουρμουζιάδης ανέλαβε επικεφαλής στα τέλη του 2025. Το Γραφείο συστάθηκε τον περασμένο Νοέμβριο και σε υπηρεσιακό επίπεδο λειτουργεί ως Διεύθυνση, με έδρα την Αθήνα, υπαγόμενη απευθείας στον υπουργό Εξωτερικών Γιώργο Γεραπετρίτη.

Βασική αρμοδιότητα του Γραφείου είναι η υποστήριξη της Ελληνικής Προεδρίας του Συμβουλίου της ΕΕ κατά το δεύτερο εξάμηνο του 2027, μέσω του προγραμματισμού, του συντονισμού και της προώθησης στοχευμένων δράσεων στο πλαίσιο της.

Ο κ. Χουρμουζιάδης, σύμφωνα με πηγές από το υπουργείο Εξωτερικών, υπέβαλε προ δέκα ημερών την παραίτησή του επικαλούμενος «προσωπικούς λόγους».

Ο Έλληνας διπλωμάτης συμφώνησε να παραμείνει στη θέση του μέχρι την εύρεση του αντικαταστάτη του.

Σύμφωνα με πληροφορίες, ο κ. Χουρμουζιάδης ήταν και επικεφαλής της Επιτροπής Αξιολόγησης των υποψηφίων που θα στελέχωναν την Μόνιμη Αντιπροσωπείας της Ελλάδος στις Βρυξέλλες, η οποία ήρθε στο επίκεντρο της δημοσιότητας τις τελευταίες ημέρες λόγω της υποθέσεως της συζύγου του ευρωβουλευτή του ΠΑΣΟΚ, Νίκου Φαραντούρη.

Πηγές του υπουργείου Εξωτερικών σημείωναν ότι η παραίτηση του κ. Χουρμουζιάδη δεν σχετίζεται με την υπόθεση Αϊβαζόγλου.

https://www.pronews.gr/elliniki-politiki/provocateur/etoimazei-valitses-i-kyvernisi-o-epikefalis-tis-ellinikis-antiprosopeias-stin-ee-paraitithike/

Οριστικό: Άκυρη η επίσκεψη Ν.Τραμπ-Π.Χέγκσεθ στην Αθήνα – Πάνε μόνο στην Τουρκία – Στεφάνι στο μαυσωλείο του Κεμάλ!

Από

pcuser

July 7, 2026

Turkish President Recep Tayyip Erdogan visits Washington — epa12405239 US President Donald Trump (L) welcomes Turkish President Recep Tayyip Erdogan (R) to the White House, in Washington, DC, USA, 25 September 2025. EPA/YURI GRIPAS / POOL

Τελικά το ειδικό βάρος της Ελλάδας είναι η… Μύκονος!

Ούτε ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ν.Τραμπ έρχεται στην Ελλάδα, ούτε ο υπουργός Άμυνας (ή Πολέμου, όπως μετονομάστηκε το υπουργείο) Π.Χέγκσεθ, ούτε κάποιος σημαντικός Αμερικανός αξιωματούχος, έστω και για μία απλή στάση!

Η Τουρκία θα είναι ο μοναδικός προορισμός του προέδρου Τραμπ, αντίθετα με ότι έλεγε η Αμερικανίδα πράσβης στην Αθήνα ΚίμπαρλιΓκιλφόιλ και μετέδιδε η κυβερνητική ΕΡΤ.

Δυστυχώς δεν μας υπολογίζουν και το ειδικό διπλωματικό βάρος της Ελλάδας, όπως το προσδιόρισε η νυν κυβέρνηση, είναι μηδενικό.

Όπως είχε περιφραστικά πει ο Αμερικανός πρέσβης στην Άγκυρα Τομ Μπάρακ: «Η Ελλάδα αξίζει μόνο για την Μύκονο».

Τουλάχιστον επί Κ.Καραμανλή (2004-2009) μπορεί να μην μας συμπαθούσαν αλλά δεν μας περιφρονούσαν και μας υπολόγιζαν: Μόνο τυχαία δεν ήταν η εξάρθρωση του δικτύου υποκλοπών της Vodafone που είχε στηθεί από στελέχη της αμερικανικής πρεσβείας.

Τι μετέδιδε η ΕΡΤ πριν δύο μήνες:

«Στις αρχές Ιουλίου αναμένεται να επισκεφθεί την Ελλάδα ο υπουργός Άμυνας των ΗΠΑ, Πιτ Χέγκσεθ, μάλλον μαζί με τον Αμερικανό πρόεδρο και τον υπουργό Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο, οι οποίοι θα βρεθούν στην Τουρκία για τη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ. Αυτά όπως ανέφερε η κα Γκίλφοϊλ μιλώντας με δημοσιογράφους της ΕΡΤ κατά την επίσκεψή της στο Ραδιομέγαρο της Μεσογείων».

Η επίσημη επίσκεψη του Αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ στην Άγκυρα, με αφορμή τη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ, είναι η πρώτη επίσκεψη προέδρου των ΗΠΑ στην Τουρκία έπειτα από 17 χρόνια.

Ο Ντόναλντ Τραμπ αναμένεται να φτάσει στην τουρκική πρωτεύουσα αύριο 7 Ιουλίου, ενώ πριν από την άφιξή του περίπου 1.000 μέλη του επιτελείου του μεταξύ των οποίων και δεκάδες επιχειρηματίες θα αφιχθούν.

Η πρώτη στάση του Αμερικανού προέδρου θα είναι στο Ανίτκαμπιρ, το μαυσωλείο του Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ, όπου θα καταθέσει στεφάνι.

Στη συνέχεια θα μεταβεί στο Προεδρικό Μέγαρο, όπου θα τον υποδεχθεί ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν! Δηλαδή ούτε καν στο αεροδρόμιο δεν θα πάει να τον υποδεχθεί!

Το τουρκικό δίκτυο αναφέρει ακόμη ότι κατά την άφιξη του Τραμπ στην Άγκυρα προγραμματίζεται επίδειξη της ομάδας επιδείξεων της τουρκικής Αεροπορίας, Türk Yıldızları.

Σύμφωνα με το A Haber, ο Ντόναλντ Τραμπ και ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν θα πραγματοποιήσουν κατ’ ιδίαν συνάντηση, η οποία θα ακολουθηθεί από διευρυμένες συνομιλίες μεταξύ των δύο αντιπροσωπειών.

Στη συνέχεια, οι δύο ηγέτες αναμένεται να παραχωρήσουν κοινή συνέντευξη Τύπου.

Στο επίκεντρο των συνομιλιών θα βρεθούν ζητήματα αμυντικής βιομηχανίας και ασφάλειας.

Μεταξύ των θεμάτων που θα συζητηθούν περιλαμβάνονται φυσικά τα F-35.

Ο Ν.Τραμπ θέλει να τα πουλήσει, οι Τούρκοι δεν θα έλεγαν όχι, αλλά δεν πρόκειται να υποχωρήσουν για τους S-400, ενώ υπάρχει και ένα ισχυρό λόμπι στην τουρκική αμυντική βιομηχανία που δεν θέλει τα F-35, θεωρώντας ότι η προμήθειά τους θα είναι εμπόδιο στην εξέλιξη της τουρκικού μαχητικού αεροσκάφους 5ης γενιάς ΚΑΑΝ!

Ο Ν.Τραμπ αναγνωρίζει τον κρίσιμο ρόλο της Τουρκίας στην Μέση Ανατολή (άλλωστε γι αυτό διόρισε τον πρέσβη στην Άγκυρα Τομ Μπάρακ υπεύθυνο για την αμερικανική πολιτική σε όλη την Μέση Ανατολή).

Δυστυχώς, ούτε καν το Ισραήλ έχει δυνατότητα ανάσχεσης της αμερικανο-τουρκικής σύμπλευσης, σε μια εποχή που η Τουρκία, ισχυρότερη από ποτέ (πληθυσμιακά, στρατιωτικά και οικονομικά) επιβάλλει τους όρους της…

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/diethnis-asfaleia/oristiko-akyri-i-episkepsi-n-tramp-p-xegkseth-stin-athina-pane-mono-stin-tourkia-stefani-sto-maysoleio-tou-kemal/

1...167168169...3,032 Σελίδα 168 από 3,032

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Σύντομες ειδήσεις: Τα σημαντικότερα νέα της ημέρας

1. Ο Τραμπ κηρύσσει το τέλος της εκεχειρίας με το Ιράν

2. Ο Νάιτζελ Φάρατζ παραιτείται από τη θέση του στο βρετανικό Κοινοβούλιο

3. Η Μαρίν Λεπέν θα είναι υποψήφια για την προεδρία στη Γαλλία μετά την άρση της απαγόρευσης

4. Εκκενώθηκε ουρανοξύστης στο Μανχάταν λόγω κινδύνου κατάρρευσης

5. Νεκρή η ύποπτη για τη βόμβα στο Μονακό με στόχο Ουκρανό επιχειρηματία

Γενική εικόνα

Οικονομικό μέγεθος του σχεδίου

Κεντρική στρατηγική ιδέα: από τον «παλιό στρατό» στον ολοκληρωμένο, ψηφιακό πόλεμο

Drones, αυτονομία και τα μαθήματα της Ουκρανίας

Πυρηνική αποτροπή: ο μεγαλύτερος σκληρός πυλώνας του σχεδίου

Ψηφιακός κορμός, targeting web και τεχνητή νοημοσύνη

Ναυτικό: Hybrid Navy, Βόρειος Ατλαντικός και υποθαλάσσιες υποδομές

Στρατός ξηράς: δεκαπλάσια φονικότητα και recce-strike

Αεροπορία: Typhoon, F-35A, GCAP και αυτόνομα μαχητικά

Διάστημα, κυβερνοχώρος και ηλεκτρομαγνητικό πεδίο

Όπλα, πυρομαχικά και βιομηχανική αντοχή

Άνθρωποι, βετεράνοι και στρατιωτική κοινωνία

Βιομηχανία: «Backing British»

Καινοτομία, UKDI και νέες τεχνολογίες

Υποδομές και στέγαση

Μεταρρυθμίσεις και εξοικονομήσεις

Το σημαντικό σημείο προσοχής

Συμπέρασμα

6. Ο παράγοντας Ισραήλ και τα όρια της αμερικανοτουρκικής προσέγγισης

7. Επιπτώσεις για την Ελλάδα

Άρθρο του Ελευθέριου Καραγιάννη, πρέσβη ε.τ.

Το πολιτικό νόημα της πρώτης ημέρας

Η Τουρκία ως κερδισμένη της εικόνας

Η ουσία για την Ελλάδα

Σύνοψη

Γεωπολιτική Δυναμική

Στρατηγική Πρόγνωση & Αξιολόγηση Κινδύνου

Ο Κατακερματισμός του Διεθνούς Συστήματος και οι Επιπτώσεις στην Παγκόσμια Ασφάλεια – Ημερήσια Γεωπολιτική Επισκόπηση (07/07/2026)

Executive Summary

Geopolitical Dynamics & Strategic Theaters

Strategic Outlook & Risk Assessment

«Καμία προετοιμασία» καταγγέλλει το ΥΠΕΞ

Τελικά το ειδικό βάρος της Ελλάδας είναι η… Μύκονος!