Αρχική Blog Σελίδα 1662

Μάικλ Ρούμπιν: Τα χειρότερα δεν έχουν έλθει ακόμη στην Τουρκία

0

Τα Wikileaks ανέφεραν ότι ο Ερντογάν είχε οκτώ τραπεζικούς λογαριασμούς στην Ελβετία

Εν όψει της διαφαινόμενης επανεκλογής του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν στην προεδρία της Τουρκίας, ο Μάικλ Ρούμπιν, αναλυτής για τη Μέση Ανατολή του American Enterprise Institute (ΑΕΙ), αναφέρει ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Ευρώπη βρίσκονται ενώπιον ενός εξαιρετικά δύσκολου δρόμου απέναντι σε έναν διεφθαρμένο ηγέτη μίας χώρας σε δεινή οικονομική κατάσταση, ο οποίος καθίσταται όλο και πιο ακραίος σε ρητορική και πράξεις, και αμφισβητεί ανοιχτά τη Συνθήκη της Λωζάνης.

Σε ανάλυσή του που δημοσιεύεται στην πύλη 19FortyFive -υπό τον τίτλο «τα χειρότερα έρχονται στην Τουρκία», ο Αμερικανός αναλυτής αναφέρει ότι ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν θα κερδίσει μια νέα θητεία, εδραιώνοντας το ρόλο του στο τιμόνι της Τουρκίας για ένα τέταρτο του αιώνα, και οι ειδήμονες που βλέπουν κάποιο «πλεονέκτημα» σε έναν δεύτερο γύρο ξεχνούν το Ιράν, όπου οι δεύτεροι γύροι εκλογών είναι συνηθισμένοι χωρίς αυτό να σημαίνει ότι αποτελούν ένδειξη δημοκρατίας.

Επί μήνες, το Στέιτ Ντιπάρτμεντ συμβούλευε τόσο τον Λευκό Οίκο, όσο και το Κογκρέσο, να προχωρήσουν ήπια έναντι της Τουρκίας, με τη λογική του να έγκειται στο ότι η χώρα βρίσκεται ενώπιον εκλογών και οποιασδήποτε μορφής εξαναγκασμός ή τιμωρητική αντίδραση θα μπορούσε να αποβεί προς όφελος του Ερντογάν. Τώρα, εν όψει ενός δεύτερου με προκαθορισμένη έκβαση, είναι η στιγμή, κατά τον Μάικλ Ρούμπιν, να αναπροσαρμοστεί η τακτική αυτή στην πραγματικότητα: Οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Ευρώπη θα πρέπει να περιμένουν έναν δύσκολο δρόμο.

«Ο Ερντογάν δεν είναι μόνο ο πιο διεφθαρμένος ηγέτης της Τουρκίας· συναγωνίζεται με τους Βλαντιμίρ Πούτιν, Κιμ Γιουνγκ-ουν, Αλί Χαμενεΐ, Μασούντ Μπαρζανί και τον Ιλχάμ Αλίεφ ως ο πιο διεφθαρμένος άνθρωπος στον κόσμο. Ξεκίνησε ως πλανόδιος πωλητής. Διεξήγαγε τις αρχικές του εκστρατείες για τη δημαρχία με επίκεντρο την καθαριότητα. Έφυγε από αυτό το γραφείο με 13 υποθέσεις διαφθοράς να κρέμονται πάνω από το κεφάλι του», γράφει ο Αμερικανός αναλυτής.

Έγγραφα της αμερικανικής πρεσβείας που διέρρευσαν από τα Wikileaks ανέφεραν ότι ο Ερντογάν είχε οκτώ τραπεζικούς λογαριασμούς στην Ελβετία. Η βουλευτική ασυλία τού αγόρασε χρόνο και ο έλεγχος του δικαστικού σώματος του προσέφερε μόνιμη ατιμωρησία, λέει ο Μάικλ Ρούμπιν, και συμπληρώνει πως και με το ανανεωμένο τώρα αίσθημα ατιμωρησίας του, «τα φημισμένα ευρήματα υδρογονανθράκων της Μαύρης Θάλασσας και το αέριο που λεηλατήθηκε από τα κυπριακά ύδατα, ο Ερντογάν θα μπορούσε να γίνει ο πρώτος τρισεκατομμυριούχος στον κόσμο».

Το ζήτημα κατά τον ανώτερο συνεργάτη της «δεξαμενής σκέψης» της Ουάσινγκτον American Enterprise Institute (ΑΕΙ) δεν είναι όμως η διαφθορά του Ερντογάν, αλλά η δεινή οικονομική κατάσταση της ίδιας της Τουρκίας. Ο ίδιος «ισοπέδωσε» την άλλοτε πολλά υποσχόμενη οικονομία της Τουρκίας· ο πληθωρισμός είναι εκτός ελέγχου και το νόμισμα της Τουρκίας στο χείλος της αναξιότητας. Τίποτα στο ιστορικό του Ερντογάν δεν υποδηλώνει έναν άνθρωπο ικανό να αναγνωρίσει, πολλώ δε μάλλον να διορθώσει λάθη, κατά τον αναλυτή.

«Καθώς ο πόλεμος και ο τυχοδιωκτισμός οδήγησαν το Ιράκ σε χρέος που ακρωτηρίασε την οικονομία του, ο Σαντάμ Χουσεΐν κοίταξε δίπλα -στο πλούσιο Κουβέιτ– για να τον σώσει. Εκ των υστέρων, οι Αμερικανοί και οι Ευρωπαίοι διπλωμάτες που απέρριψαν τη ρητορική του Σαντάμ που αρνούνταν τη νομιμότητα του Κουβέιτ ή την ιερότητα των συνόρων του ως τυπικές αραβικές ‘κορόνες’ αποδείχθηκαν ανόητοι», επισημαίνει ο Μάικλ Ρούμπιν.

Το ερώτημα που τίθεται τώρα ενώπιον των Ηνωμένων Πολιτειών και της Ευρώπης είναι αν θα πράξουν το ίδιο λάθος δύο φορές: Ο Ερντογάν αμφισβητεί ανοιχτά τη νομιμότητα της Συνθήκης της Λωζάνης. Καθώς [η Τουρκική Δημοκρατία] πλησιάζει τα εκατό χρόνια της, όχι μόνο η ρητορική του, αλλά και οι πράξεις του θα γίνονται πιο ακραίες. Οι Τούρκοι έχουν τροφοδοτηθεί με μια σταθερή ροή εθνικισμού, αν όχι φασισμού και φυλετικής ανωτερότητας. Η ‘φούσκα’ των τουρκικών μέσων ενημέρωσης είναι εξίσου ακραία με της Ρωσίας. Το τουρκικό κοινό είναι προετοιμασμένο τόσο για επιθετικότητα, όσο και για αντιπερισπασμό. Το μόνο ερώτημα είναι εάν ο στόχος της Τουρκίας θα είναι η Ελλάδα, η Κύπρος, η Συρία, το Ιράκ ή η Αρμενία», αναφέρει.

Ο Ερντογάν περιφρονεί τις Ηνωμένες Πολιτείες, και η στάση αυτή αναμένεται να οξυνθεί, σύμφωνα με τον αναλυτή του American Enterprise Institute. «Όπως σημείωσε ο καθηγητής Χένρι Μπάρκλεϊ η αγαπημένη εφημερίδα του Ερντογάν είχε τίτλο: ‘Οι κάλπες θα έχουν απάντηση για τον Μπάιντεν’. Η ικεσία θα ήταν μια κακή στρατηγική, ενδυναμώνοντας περισσότερο τον Ερντογάν. Είναι καιρός ο Λευκός Οίκος και το Στέιτ Ντιπάρτμεντ να προετοιμαστούν για την κατασκευασμένη κρίση του Ερντογάν. Είναι πιθανό να κρατήσει ‘ομήρους’ τους Αμερικανούς για να ταπεινώσει την Αμερική ενώπιον των ψηφοφόρων της και να αποσπάσει παραχωρήσεις, όπως κάνουν η Ρωσία, η Κίνα, το Ιράν και η Βόρεια Κορέα», καταλήγει.

liberal.gr

Ρωσία: Η Κρατική Δούμα κατήγγειλε τη Συνθήκη για τις Συμβατικές Ένοπλες Δυνάμεις στην Ευρώπη -Τι σημαίνει η αποχώρηση της Ρωσίας από τη Συνθήκη για τα Συμβατικά Όπλα;

0

Οι βουλευτές της Κρατικής Δούμας στην ολομέλεια υποστήριξαν ομόφωνα την καταγγελία από τη Ρωσική Ομοσπονδία, της Συνθήκης για τις Συμβατικές Ένοπλες Δυνάμεις στην Ευρώπη.

Το έγγραφο  υποβλήθηκε στην Κρατική Δούμα από τον Πρόεδρο της Ρωσικής Ομοσπονδίας Βλαντίμιρ Πούτιν.

«Οι βουλευτές της Κρατικής Δούμας, καθοδηγούμενοι από τα συμφέροντα των πολιτών μας, προκειμένου να διασφαλίσουν την ασφάλεια της Ρωσικής Ομοσπονδίας, αποφάσισαν να καταγγείλουν τη Συνθήκη για τις Συμβατικές Ένοπλες Δυνάμεις στην Ευρώπη», δήλωσε ο πρόεδρος της Κρατικής Δούμας Βιατσεσλάβ Βολοντίν.

Όπως σημειώνεται στο επεξηγηματικό σημείωμα, η Συνθήκη υπογράφηκε στο Παρίσι στις 19 Νοεμβρίου 1990 και τέθηκε σε ισχύ στις 9 Νοεμβρίου 1992.

Καθιέρωσε την ισορροπία δυνάμεων μεταξύ κρατών που ήταν μέλη δύο στρατιωτικών-πολιτικών συμμαχιών —του Συμφώνου της Βαρσοβίας και του Οργανισμού Βορειοατλαντικής Συνθήκης (ΝΑΤΟ)— σε χαμηλότερα επίπεδα και περιόρισε τη δυνατότητα ανάπτυξης των συμβατικών όπλων τους κατά μήκος της γραμμής επαφής.

«Από τις αρχές της δεκαετίας του ’90, υπό την επίδραση μεγάλης κλίμακας στρατιωτικοπολιτικών αλλαγών, που σχετίζονται κυρίως με την επέκταση του ΝΑΤΟ, η Συνθήκη έχει σε μεγάλο βαθμό ξεπεραστεί και έχει χάσει την επαφή με την πραγματικότητα», αναφέρει το έγγραφο.

«Η Ουάσιγκτον και οι Βρυξέλλες, έμμονες με την ιδέα της οικοδόμησης ενός μονοπολικού κόσμου, προωθώντας το ΝΑΤΟ προς τα ανατολικά, κατέστρεψαν το παγκόσμιο σύστημα ασφαλείας», έγραψε ο πρόεδρος της Κρατικής Δούμας Βιατσελάβ Βολοντίν στο κανάλι του στο Telegram .

Τα μέλη της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας, όταν δημιούργησαν το ΝΑΤΟ το 1949, δήλωσαν ότι το έκαναν αποκλειστικά για αμυντικούς σκοπούς. Στην πραγματικότητα, το μπλοκ αποδείχθηκε ότι ήταν ένας λύκος με ρούχα προβάτου.

«Μόνο επιτέθηκε και προχώρησε, έφερε βάσανα στους ανθρώπους, κατέστρεψε κράτη: Γιουγκοσλαβία, Αφγανιστάν, Λιβύη, Ιράκ, Συρία», είπε.

«Η Ουάσιγκτον, χρησιμοποιώντας το ΝΑΤΟ, αντλώντας όπλα το τρομοκρατικό καθεστώς του Κιέβου, αποσταθεροποιεί την κατάσταση στον κόσμο για να διατηρήσει την ηγεμονία της. Προκαλεί μια παγκόσμια καταστροφή», τόνισε ο Βιατσελάβ Βολοντίν .

Το 2007, με απόφαση του αρχηγού του κράτους, η λειτουργία της Συνθήκης ανεστάλη.

«Από το 2007, η κατάσταση στην Ευρώπη στον τομέα των συμβατικών όπλων έχει επιδεινωθεί αισθητά. Οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι σύμμαχοί τους ακολουθούν μια γραμμή  στρατιωτικής αντιπαράθεσης με τη Ρωσία, γεμάτη με καταστροφικές συνέπειες», σημειώνει επίσης το επεξηγηματικό σημείωμα. Ως προς αυτό, ο Πρόεδρος της Ρωσικής Ομοσπονδίας αποφάσισε να το καταγγείλει.

Ταυτόχρονα, ορισμένες σχετικές διεθνείς συνθήκες τερματίζονται αυτόματα για τη Ρωσική Ομοσπονδία, σημειώνεται στη σελίδα της «Κρατικής Δούμα- Ομοσπονδιακή Συνέλευση της Ρωσικής Ομοσπονδίας».

—

The Hellenic Information Team

Τι σημαίνει η αποχώρηση της Ρωσίας από τη Συνθήκη για τα Συμβατικά Όπλα;

Οι πρόεδροι της Ρωσίας, του Καζακστάν και του Ουζμπεκιστάν συμμετέχουν σε «πρωινό εργασίας» στη Μόσχα στις 9 Μαΐου (Reuters) [φωτό από την Asharq Al-Awsat ]

Την Τετάρτη, ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν υπέγραψε διάταγμα που ορίζει την αποχώρηση της χώρας του από τη Συνθήκη για τα συμβατικά όπλα στην Ευρώπη, τερματίζοντας τη δέσμευση της Μόσχας στις τελευταίες συνθήκες ελέγχου των όπλων στην ευρωπαϊκή ήπειρο, γράφει σε ανάλυσή της η αραβική «Μέση Ανατολή».

Αν και το έργο αυτής της συμφωνίας έχει πρακτικά παγώσει, από το 2007, στο πλαίσιο της απόκλισης των θέσεων μεταξύ Μόσχας και ΝΑΤΟ, το ρωσικό διάταγμα αντικατόπτριζε μια επίσημη δήλωση του «θανάτου» του εγγράφου που τα μέρη καθυστέρησαν τη νομική επικύρωση για πολλά χρόνια.

Το ρωσικό προεδρικό διάταγμα περιελάμβανε την ανάθεση στον υφυπουργό Εξωτερικών Σεργκέι Ριαμπκόφ, ο οποίος είναι υπεύθυνος στο υπουργείο για το φάκελο εξοπλισμών και στρατηγικής ασφάλειας, να διαχειριστεί τον φάκελο αποχώρησης από τη συνθήκη κατά τη διάρκεια των συζητήσεων που αναμένεται να διεξαχθούν από το ρωσικό κοινοβούλιο προκειμένου να θεσπιστεί νόμο για αυτή την απόφαση.

Στιγμιότυπο από την στρατιωτική παρέλαση στη Μόσχα στις 9 Μαΐου 2023

Ιστορικές διαφορές

Η συνθήκη υπογράφηκε στο Παρίσι το 1990, αλλά οι διαφωνίες για αυτήν συνεχίστηκαν και μετά. Το 1999, τα μέρη υπέγραψαν μια ενημερωμένη έκδοση της συμφωνίας στη Σύνοδο Κορυφής του ΟΑΣΕ, που πραγματοποιήθηκε στην Κωνσταντινούπολη.

Παρά τη συμφωνία για την τελική διατύπωση του εγγράφου, τα σημεία αντιπαράθεσης παρέμειναν εκκρεμή και εμπόδισαν την ευρεία έγκρισή του.

Επικυρώθηκε από τα νομοθετικά σώματα μόνο 4 χωρών: Ρωσία, Λευκορωσία, Καζακστάν και Ουκρανία.

Καθώς οι συζητήσεις συνεχίστηκαν τα επόμενα χρόνια, η Μόσχα ανακοίνωσε, το 2007, την αναστολή της συμμετοχής της στη Συνθήκη σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τη μη επικύρωσή της στα κοινοβούλια των ευρωπαϊκών χωρών.

Η απόφαση να παγώσει το έργο του εγγράφου ανέφερε ότι η Μόσχα «είναι έτοιμη να συνεχίσει τον διάλογο, αλλά αναστέλλει τη συμμετοχή της εν αναμονή της επικύρωσης της συνθήκης στα κράτη μέλη και για τα μέρη να αρχίσουν να εφαρμόζουν αυτό το έγγραφο καλόπιστα».

Η ρωσική απόφαση ήρθε, την Τετάρτη, αφού πέρασαν χρόνια κατά τα οποία η συνθήκη δεν αναθεωρήθηκε και συζητήθηκαν μηχανισμοί πληρωμής και ενεργοποίησής της.

Ως εκ τούτου, ρωσικοί κύκλοι χαρακτήρισαν το προεδρικό διάταγμα ως «τίποτε άλλο παρά ένα βήμα προς την έκδοση πιστοποιητικού θανάτου για μια συμφωνία που ουσιαστικά έφυγε από τη ζωή πριν από πολλά χρόνια».

Τι προέβλεπε η Συνθήκη

Η συνθήκη προέβλεπε τη μείωση των συμβατικών δυνάμεων των δύο στρατιωτικών σχηματισμών (Βαρσοβία και ΝΑΤΟ) και την ανάπτυξη δυνάμεων στη γραμμή επαφής των δύο συμμάχων, με στόχο την αποτροπή αιφνιδιαστικής επίθεσης και επιθέσεων μεγάλης κλίμακας στην Ευρώπη.

Η «Σύνοδος Κορυφής της Κωνσταντινούπολης του Οργανισμού για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη» τον Νοέμβριο του 1999 υπήρξε μάρτυρας της υπογραφής συμφωνίας για την τροποποίηση της συνθήκης.

Αυτό οφείλεται στην αλλαγή της πολιτικοστρατιωτικής κατάστασης στην Ευρώπη μετά την κατάρρευση του «Συμφώνου της Βαρσοβίας» και τη διάλυση της «Σοβιετικής Ένωσης» το 1991.

Ωστόσο, η τροποποιημένη συνθήκη δεν τέθηκε ποτέ σε ισχύ, καθώς οι χώρες του ΝΑΤΟ δεν την επικύρωσαν και συνέχισαν να συμμορφώνονται με τις διατάξεις της έκδοσης του 1990, που έθεσε πρότυπα για τα συμβατικά όπλα με βάση τις προηγούμενες ισορροπίες μεταξύ του ΝΑΤΟ και του Συμφώνου της Βαρσοβίας.

Επιπλέον, το ΝΑΤΟ συνέχισε να επεκτείνεται προς τα ανατολικά και η Πολωνία, η Τσεχία και η Ουγγαρία εντάχθηκαν σε αυτό το 1999, ακολουθούμενη από τη Βουλγαρία, τη Ρουμανία, τη Λετονία, τη Λιθουανία, την Εσθονία, τη Σλοβακία και τη Σλοβενία ​​το 2004, προτού η Κροατία και η Αλβανία αποκτήσουν πλήρη ένταξη στο το 2009.

Ανισορροπία δυνάμεων

Υπό το πρίσμα της ανισορροπίας δυνάμεων λόγω της επέκτασης του ΝΑΤΟ και της πρόθεσης των Ηνωμένων Πολιτειών να αναπτύξουν στοιχεία του συστήματος πυραυλικής άμυνας τους σε ευρωπαϊκές χώρες, η ρωσική πλευρά υπέβαλε αίτημα τροποποίησης της Συνθήκης στη συνάντηση που ζήτησε η Μόσχα από τα υπογράφοντα μέρη στη συνθήκη της Βιέννης, τον Ιούλιο του 2007.

Αφού απορρίφθηκε το ρωσικό αίτημα, ο Πούτιν έκανε το πρώτο βήμα προς την αναστολή της συμμετοχής της Ρωσίας στη συνθήκη, από τις 12 Δεκεμβρίου 2007, και τα μέρη της συνθήκης δεν κατάφεραν να βρουν μια οριστική διευθέτηση για το ζήτημα.

Αργότερα το 2011, οι Ηνωμένες Πολιτείες ανακοίνωσαν την αναστολή της συμμετοχής τους σε ορισμένες διατάξεις της συμφωνίας στην προηγούμενη έκδοσή της, ανοίγοντας το δρόμο για την επιτάχυνση των εξοπλιστικών επιχειρήσεων στην Ευρώπη και την ανάπτυξη δυνάμεων σε περιοχές κοντά στα ρωσικά σύνορα.

Η κλιμάκωση της έντασης μεταξύ Ρωσίας και ΝΑΤΟ ήρθε το 2015, ένα χρόνο αφότου η Ρωσία ανακοίνωσε την προσάρτηση της Κριμαίας, ωθώντας τη Μόσχα να αναστείλει οριστικά τη συμμετοχή της στους γύρους διαπραγματεύσεων της συνθήκης.

Από την επίσκεψη του Πούτιν στη Σεβαστούπολη, στην Κριμαία, τον Αύγουστο του 2015

Ρώσοι διπλωμάτες επιβεβαίωσαν τότε ότι η Συνθήκη για τις Συμβατικές Ένοπλες Δυνάμεις στην Ευρώπη, η οποία συντάχθηκε κατά την ύπαρξη του «Συμφώνου της Βαρσοβίας», είναι ξεπερασμένη, δεν είναι πλέον συμβατή με την τρέχουσα πραγματικότητα και ότι δεν υπάρχει τρόπος να επιστρέψουμε σε αυτήν .

Πόλεμος της Δύσης κατά της Ρωσίας δια αντιπροσώπων στην Ουκρανία

Η Μόσχα έχει επιβεβαιώσει πολλές φορές ότι είναι έτοιμη να διεξάγει διαπραγματεύσεις για τη σύνταξη μιας νέας Σύμβασης για τον έλεγχο των συμβατικών όπλων στην Ευρώπη, αλλά είπε ότι δεν βλέπει πολιτικά βήματα από τη Δύση προς αυτή την κατεύθυνση.

Με τη συνεχιζόμενη επιδείνωση των σχέσεων μεταξύ Μόσχας και Δύσης και το ξέσπασμα της τρέχουσας αντιπαράθεσης στην Ουκρανία, η Μόσχα δήλωσε ότι βρίσκεται αντιμέτωπη με έναν «πόλεμο αντιπροσώπων που διεξήγαγε η Δύση εναντίον της Ρωσίας, ειδικά υπό το φως της ανάπτυξης πρόσθετων δυνάμεων του ΝΑΤΟ στην Ευρώπη , κοντά στα ρωσικά σύνορα, με τη μεταφορά τεράστιων ποσοτήτων όπλων στην Ουκρανία».

Αυτό ώθησε στην απόφαση της Ρωσίας για την τελική αποχώρηση από τη συμφωνία.

Εντείνεται η αντιπαράθεση…

Η τρέχουσα ρωσική αποχώρηση σημαίνει υπονόμευση των τελευταίων κοινών εγγράφων που, παρά τις διαφορές τους, έθεταν νομική βάση για τη συζήτηση των φακέλων ελέγχου των εξοπλισμών και της ανάπτυξης δυνάμεων και στις δύο πλευρές των γραμμών επαφής.

Επίσης, η αποχώρηση της Ρωσίας από αυτή τη συνθήκη ήρθε εβδομάδες αφότου ο Πούτιν ανακοίνωσε, κατά τη διάρκεια της ομιλίας του ενώπιον της Ομοσπονδιακής Συνέλευσης, τον περασμένο Φεβρουάριο, την αναστολή της συμμετοχής της Ρωσίας στη Συνθήκη Στρατηγικών Επιθετικών Όπλων (START).

Αυτό σημαίνει ότι όλα τα έγγραφα που ορίζουν τους μηχανισμούς διαχείρισης αρχείων συμβατικών όπλων ή πυρηνικών στρατηγικών όπλων έχουν καταστεί άκυρα.

Με την απουσία μηχανισμών διαλόγου μεταξύ Μόσχας και Δύσης επί του παρόντος, αυτή η κατάσταση λύνει τα χέρια και των δύο μερών για να ενισχύσουν την ανάπτυξη όπλων και των δύο ειδών.

Συμβατική και στρατηγική πυρηνική ενέργεια σε όλη την ευρωπαϊκή ήπειρο, η οποία αυξάνει τον κίνδυνο συγκρούσεων ή διολίσθησης της κατάστασης σε αντιπαραθέσεις, στο πλαίσιο του διευρυνόμενου χάσματος λόγω του ουκρανικού πολέμου και των φόβων για άμεση εμπλοκή άλλων μερών στην Ευρώπη στη συνεχιζόμενη στρατιωτική αντιμετώπιση.

 

«Η Μέση Ανατολή»

—

The Hellenic Information Team

Η Βρετανία σκοπεύει να δημιουργήσει διεθνή συνασπισμό για να παραδώσει στην Ουκρανία «F-16»

0

Ο Βρετανός πρωθυπουργός ανέφερε, ότι το Λονδίνο σκοπεύει να δημιουργήσει έναν «διεθνή συνασπισμό» για να βοηθήσει την Ουκρανία να αποκτήσει μαχητικά αεροσκάφη F-16, μετά από συνάντηση μεταξύ του πρωθυπουργού Ρίσι Σουνάκ και του Ολλανδού ομολόγου του Μαρκ Ρούτε.

Σε δήλωση της προεδρίας της βρετανικής κυβέρνησης ανέφερε ότι ο Σουνάκ και ο Ρούτε συμφώνησαν στη συνάντηση που πραγματοποιήθηκε με την ευκαιρία της συνόδου κορυφής του Συμβουλίου της Ευρώπης στην Ισλανδία «να εργαστούν από κοινού για να οικοδομηθεί ένας διεθνής συνασπισμός για να προσφέρει στην Ουκρανία δυνατότητες αεροπορικής μάχης, από εκπαίδευση έως παράδοση μαχητικών F-16», σύμφωνα με το «Agence France Presse».

 Η σύνοδος κορυφής είναι η τέταρτη του οργανισμού, ο οποίος ιδρύθηκε πριν από 75 χρόνια, και στοχεύει να «πολλαπλασιάσει τα μέσα για να λογοδοτήσει ποινικά η Ρωσία» για τις παραβιάσεις που διαπράχθηκαν στο πλαίσιο της στρατιωτικής επίθεσης που εξαπολύει κατά της Ουκρανίας .

Η ανακοίνωση της βρετανικής κυβέρνησης ανέφερε ότι ο Σουνάκ «επιβεβαίωσε ότι η θέση που δικαιούται η Ουκρανία είναι στο ΝΑΤΟ», προσθέτοντας ότι οι δύο πρωθυπουργοί «συμφώνησαν στη σημασία των συμμάχων να παρέχουν στην Ουκρανία μακροπρόθεσμη βοήθεια ασφαλείας, ώστε να διασφαλιστεί η ικανότητά της να αποτρέψει μελλοντικές επιθέσεις» .

Τη Δευτέρα, ο Σουνάκ δέχθηκε τον Ουκρανό Πρόεδρο Βολοντίμιρ Ζελένσκι και δεσμεύτηκε να προμηθεύσει σύντομα την Ουκρανία με πυραύλους αεράμυνας και επιθετικά μη επανδρωμένα αεροσκάφη.

—

The Hellenic Information Team

Καταδίκη Σαρκοζί

0

Μετάφραση και επεξεργασία : Αλκης Καλλιαντζίδης

Δίκη υποκλοπών : Ο Νικολά Σαρκοζί καταδικάστηκε μετά από έφεση σε τρία χρόνια φυλάκιση, ένα εκ των οποίων είναι χωρίς αναστολή.

(Procès des écoutes : Nicolas Sarkozy condamné en appel à trois ans de prison dont un an ferme).

Του ηλεκτρονικού Le Monde, με το Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων (AFP) και με το Reuters

Με τη μορφή ηλεκτρονικού βραχιολιού θα αντιμετωπιστεί η ποινή του πρώην Προέδρου της γαλλικής Δημοκρατίας. Το Εφετείο του επέβαλε επίσης τριετή στέρηση πολιτικών δικαιωμάτων, γεγονός που τον καθιστά μη εκλόγιμο.

Κείμενο που δημοσιεύθηκε σήμερα 17-5-2023 στις 09.28, τροποποιήθηκε στις 09.30

Ο Νικολά Σαρκοζί κατά τη διάρκεια του αγώνα της Ligue 1 μεταξύ Παρί Σεν Ζερμέν και Αζαξιό στο Parc des Princes, στο Παρίσι, στις 13 Μαΐου 2023. FRANCK FIFE / AFP

Δύο χρόνια μετά από μια πρωτοφανή καταδίκη σε 1ο βαθμό, το Εφετείο του Παρισιού καταδίκασε, την Τετάρτη 17 Μαΐου, σε 3 χρόνια φυλάκιση, συμπεριλαμβανομένου ενός χρόνου χωρίς αναστολή, τον πρώην Πρόεδρο της γαλλικής Δημοκρατίας Νικολά Σαρκοζί στο πλαίσιο της γνωστής υπόθεσης που αποκλήθηκε «υποκλοπές» (écoutes), που συνδέεται με τη χρηματοδότηση της νικηφόρας προεκλογικής εκστρατείας του για τις προεδρικές εκλογές του 2007.

Με τις ίδιες ποινές καταδικάστηκαν ο ιστορικός δικηγόρος του Thierry Herzog και ο πρώην ανώτερος δικαστής Gilbert Azibert. Το Εφετείο επέβαλε επίσης τριετή στέρηση των πολιτικών δικαιωμάτων στον κ. Σαρκοζί, γεγονός που τον καθιστά μη εκλόγιμο, καθώς και τριετή απαγόρευση άσκησης του επαγγέλματος στον κ. Eρζόγκ.

Την 1η Μαρτίου 2021, ο κ. Σαρκοζί καταδικάστηκε σε 3 χρόνια φυλάκιση, εκ των οποίων το ένα χωρίς αναστολή, για διαφθορά και κατάχρηση πολιτικής επιρροής. Αυτή η άνευ προηγουμένου καταδίκη προκάλεσε την οργή του στρατοπέδου του, που είχε κράξει την Εθνική Οικονομική Εισαγγελία (PNF), η οποία αρνήθηκε ότι «κάνει πολιτική». Ο Νικολά Σαρκοζί, ο οποίος δεν έπαψε ποτέ να διακηρύσσει την αθωότητά του, άσκησε αμέσως έφεση : την πρώτη μέρα αυτής της νέας δίκης, στις 5 Δεκεμβρίου 2022, ισχυρίστηκε ότι είχε έρθει «για να υπερασπιστεί την καταπατημένη τιμή του», διαβεβαιώνοντας ότι «δεν είχε διαφθείρει ποτέ κανέναν».

Στο τέλος της δικαστικής διαδικασίας, σε αντίθεση με την πρωτόδικη ετυμηγορία, η εισαγγελία δεν είχε ζητήσει ποινή φυσικής φυλάκισης σε βάρος του. Μιλώντας για υπόθεση «πρωτοφανούς βαρύτητας κατά τη διάρκεια της 5ης Δημοκρατίας», η γενική εισαγγελία ζήτησε τριετή φυλάκιση με πλήρη αναστολή για τους τρεις κατηγορούμενους. Ο εισαγγελέας ζήτησε επίσης πενταετή στέρηση πολιτικών δικαιωμάτων για τον κ. Sarkozy και τον κ. Azibert, 76 ετών, καθώς και απαγόρευση άσκησης του επαγγέλματος του δικηγόρου κατά την ίδια περίοδο για τον κ. Herzog, 67 ετών.

Άλλες δικαστικές υποθέσεις του Σαρκοζύ

Η απόφαση η τωρινή δεν είναι η μόνη. Ο πρώην ισχυρός άνδρας της γαλλικής Δεξιάς θα δικαστεί εκ νέου σε έφεση στην υπόθεση Bygmalion και απειλείται με 3η ηχηρή καταδίκη : η Εθνική Οικονομική Εισαγγελία (PNF) ζήτησε την Πέμπτη την παραπομπή του και για την περίπτωση υποψιών ότι η Λιβύη χρηματοδότησε την προεδρική προεκλογική του εκστρατεία το 2007.

Αυτός ο πολύπλοκος φάκελος δεν περιλαμβάνει αδιαμφισβήτητες αποδείξεις κρυφής χρηματοδότησης, αλλά μια δέσμη «σοβαρών ενδείξεων» (έγγραφα, μαρτυρίες, οικονομικά στοιχεία) που οδήγησαν τη δικαιοσύνη να εξετάσει τον Νικολά Σαρκοζί για «παθητική δωροδοκία», «παράνομη χρηματοδότηση προεκλογικής εκστρατείας», «αποδοχή δημοσίων πόρων της Λιβύης» και «εγκληματικές πράξεις». Αρκετοί από τους πρώην στενούς του συνεργάτες, όπως ο Claude Guéant και ο Brice Hortefeux, εμπλέκονται επίσης στην ίδια υπόθεση. Αυτός ο δικαστικός φάκελος, στον οποίο εμπλέκονται και τρεις πρώην υπουργοί του Νικολά Σαρκοζί, έχει έμμεσα σχέση με την παραπάνω υπόθεση των υποκλοπών.

 

Κ. Λαμπρόπουλος: Ο νικητής των τουρκικών εκλογών

0

Ο αντιδυτικισμός συνυφασμένος με την αυτονομία της Τουρκίας στο νέο διεθνές γίγνεσθαι επεκράτησε κατά κράτος
MURAD SEZER VIA REUTERS

Η αρχική νίκη και η διαφαινόμενη επικράτηση Ερντογάν στον δεύτερο γύρο των τουρκικών εκλογών, δύναται να αποδοθεί σε τρεις δομικούς εσωτερικούς παράγοντες:

Α) Στον μετασχηματισμό της τουρκικής κοινωνίας που έχει συντελεστεί τις τελευταίες δεκαετίες, γεγονός που επιτρέπει στον Τούρκο Πρόεδρο να απευθύνεται προνομιακά σε ένα διευρυμένο ακροατήριο έχοντας ως προμετωπίδα τις συνιστώσες της τουρκοισλαμικής σύνθεσης: τον εθνικισμό και τον νεο-οθωμανισμό-ήτοι την τουρκική εκδοχή του πολιτικού Ισλάμ.

Β) Στα ιδιαίτερα γεωπολιτικά χαρακτηριστικά της τουρκικής πολιτικής αντιπαράθεσης, όπου το πρόταγμα της αυτονομίας της Τουρκίας στον νέο πολυπολικό κόσμο, συνυφασμένο με τον αντιδυτικισμό, έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην έκβαση του πρώτου γύρου.

Γ) Στην πολιτική κουλτούρα της τουρκικής κοινής γνώμης η οποία προκρίνει το μοντέλο του χαρισματικού ηγέτη στο πρόσωπο του Ερντογάν έναντι ενός άχρωμου γραφειοκράτη όπως ο Κιλιτσντάρογλου.

Σ΄ ότι αφορά τον κοινωνικό μετασχηματισμό, αναντίρρητα επικρατεί πλέον μια διαρκώς αυξανόμενη τάση εθνικιστικού παροξυσμού στο εκλογικό σώμα, που έχει σφυρηλατηθεί απ το όραμα του Τουρκικού 21ου αιώνα και την αναβίωση των γεωπολιτικών συνδρόμων Λωζάννης και Σεβρών.

Η επιρροή αυτών δεν δύναται να αμφισβητηθεί, καθώς, αφενός τα υπερεθνικιστικά κόμματα συγκεντρώνουν ποσοστά που υπερβαίνουν το 25%, αφετέρου στον προεκλογικό αγώνα, το δόγμα της Γαλάζιας Πατρίδας αποτέλεσε ισχυρό χαρτί του Τούρκου Προέδρου εν αντιθέσει με το αντίστοιχο του Κιλιτσντάρογλου που είχε θολό μήνυμα επ΄ αυτού προσπαθώντας να δώσει μηνύματα προσεταιρισμού σε Αίγυπτο και Συρία.

Το γεωπολιτικό πρόταγμα Κιλιτσντάρογλου με σημαντικά ανοίγματα στον ευρωατλαντικό χώρο προσέκρουσε στην πεποίθηση και επιθυμία μεγάλης μερίδας των τουρκικών ελίτ και της κοινής γνώμης περί μιας Τουρκίας λογιζόμενης ως κέντρου βάρους της Ευρασίας και απηλλαγμένης από δυτικές δεσμεύσεις.

Εν κατακλείδι, ο Ερντογάν αφουγκράστηκε καλύτερα τα δομικά χαρακτηριστικά της κουλτούρας της τουρκικής κοινής γνώμης ιδίως της ενδοχώρας, η οποία κινητοποιείται απ τα μεγάλα οράματα και ιδεολογικοποιεί την αντιπαράθεση εν αντιθέσει με την ιεράρχηση της καθημερινότητας και της οικονομίας που διέπουν τη πολιτική των δυτικών κοινωνιών.

Ο Κιλιτσντάρογλου επηρεάστηκε υπέρμετρα από τη στήριξη των Δυτικών ΜΜΕ και προσανατόλισε τη προεκλογική του στρατηγική στην οικονομία και τη καθημερινότητα αγνοώντας ένα δομικό στοιχείο της κεμαλικής ιδεολογίας και κληρονομιάς: Τον επαναστατισμό των ιδεών. Στη σημερινή τουρκική κοινωνία μετά από δυο δεκαετίες διακυβέρνησης του AKP ο επαναστατισμός που κινεί το συλλογικό υποκείμενο, συνίσταται στην ωρίμανση της τουρκοισλαμικής σύνθεσης. Ως εκ τούτου ο Ερντογάν απολαμβάνει την πρωτοβουλία των κινήσεων στο κατεξοχήν πεδίο της πολιτικής: στο πεδίο των ιδεών.

Ο νικητής των τουρκικών εκλογών συνεπώς είναι ο τουρκικός αναθεωρητισμός και εθνικισμός. Και αυτό γιατί η διαφαινόμενη ήττα της Αντιπολίτευσης θα την αναγκάσει να στραφεί δυνητικά σε πιο ακραίες θέσεις ξεπερνώντας τον Ερντογάν για να προσεγγίσει μεγαλύτερα ακροατήρια. Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα αυτού είναι η περίπτωση της απώλειας των ψήφων του Σινάν Ογάν στον πρώτο γύρο, ο οποίος είχε δηλώσει ότι θα στήριζε Κιλιτσντάρογλου εφόσον όμως έκοβε κάθε επαφή με το κουρδικό κόμμα HDP.

Εκ των πραγμάτων η Αντιπολίτευση θα ετεροπροσδιοριστεί εκ νέου. Είναι θέμα χρόνου να προκύψει νέο πολιτικό σχήμα μετά τις εκλογές που θα φέρει τον Κεμαλισμό 2.0 στο προσκήνιο ως εθνικιστικότερη απάντηση στον Ερντογάν. Και αυτό εγκυμονεί κινδύνους για τη περιφερειακή σταθερότητα.

Huffington Post

“Ούριακος”: Πέμπτη 25 Μαίου 7μμ Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού

0

Μια απρόσμενη ταινία για το προϊστορικό Αιγαίο και τους ανθρώπους του, όταν η
θάλασσα ήταν παγωμένη κι αφιλόξενη και πολλά από τα νησιά του δεν ήταν ακόμη νησιά!
Στο πλαίσιο των εκδηλώσεων “Πράσινες πολιτιστικές διαδρομές” προβάλλεται την
Πέμπτη 25 Μαΐου στις 7.00 το απόγευμα στο Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού η
αρχαιολογική ταινία με τίτλο “Ούριακος”, σε σενάριο και σκηνοθεσία Ελένης
Στούμπου-Κατσαμούρη και επιστημονική επιμέλεια του Καθηγητή Προϊστορικής
Αρχαιολογίας του Α.Π.Θ., Νίκου Ευστρατίου.

Η ταινία περιγράφει την προϊστορική
έρευνα που διεξάγει το Α.Π.Θ. στη Λήμνο, στη θέση “Ούριακος” (ρυάκι). Πρόκειται για
μια σπάνια προϊστορική εγκατάσταση κυνηγών στα ΝΑ του νησιού, που χρονολογείται
γύρω στο 10.500 π.Χ, από την οποία έμειναν σήμερα χιλιάδες λίθινα εργαλεία,
διασκορπισμένα στο έδαφος.
Στην ταινία εμφανίζεται ο ανασκαφέας, Καθηγητής Νίκος Ευστρατίου που μας οδηγεί
στα μονοπάτια της εκπληκτικής αυτής έρευνας, ενώ το μεγαλύτερο μέρος της καταγράφει
την εξέλιξη της ανασκαφής μέρα με τη μέρα, την ανασκαφική περίοδο 2018. Εμφανίζεται
επίσης ο διακεκριμένος Καθηγητής Προϊστορικής Αρχαιολογίας στο Πανεπιστήμιο της
Νεβάδα, Αlan Simmons.
Η πιο ενδιαφέρουσα ίσως πτυχή της προϊστορικής θέσης του Ούριακου είναι ότι μας δίνει
πληροφορίες για το Βόρειο Αιγαίο, όταν πολλά από τα σημερινά νησιά δεν είχαν ακόμη
αποκοπεί από τις μικρασιατικές ακτές και μόλις άρχιζε η ναυσιπλοϊα και οι μετακινήσεις
των ανθρώπων από τη θάλασσα. Επίσης, μας μεταφέρει σε μια εποχή κλιματικής αλλαγής,
με απότομη μείωση της θερμοκρασίας, που ωθούσε τους ανθρώπους να μετακινηθούν,
ακολουθώντας τα θηράματα για να μπορέσουν να επιβιώσουν, και που η θάλασσα ήταν
παγωμένη και αφιλόξενη.


Η ταινία προκρίθηκε ως finalist στο Φεστιβάλ Ελληνικών Ταινιών του Λονδίνου (LGFF
2022 winter edition) και συμμετείχε επίσης στο διαγωνιστικό τμήμα των παρακάτω
φεστιβάλ:
– Firenze Αrcheofilm (Iταλία), 11-15 Μαρτίου 2020
– 15eme Festival du film d’ Archeologie Amiens (Γαλλία), 21-26 Σεπτεμβρίου 2020
– Φεστιβάλ Ελληνικού Ντοκιμαντέρ Χαλκίδας, 25- 29 Νοεμβρίου 2020.
– 7ο Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Πελοποννήσου, 18 Ιουνίου-23 Ιουλίου 2021
– Φεστιβάλ Αρχαιολογικών Ταινιών Βελιγραδίου, 20-26 Μαΐου 2022
– Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Iεράπετρας, 6-13 Αυγούστου 2022.
– Μανάκια Film Festival, Γρεβενά 1-11 Σεπτεμβρίου 2022.
Περισσότερες πληροφορίες:
Eλένη Στούμπου-Κατσαμούρη, τηλ. 6936-130.520

Ανδρέας Θεοφάνους: Υπάρχει στρατηγική για το Κυπριακό;

6

Ανδρέας Θεοφάνους*

14/5/2023

Παρακολουθώντας τις εξελίξεις, τις ανακοινώσεις και τις επιμέρους δηλώσεις για το Κυπριακό σε Λευκωσία και Αθήνα, είναι εύλογο να διερωτώνται οι πολίτες κατά πόσον υπάρχει ολοκληρωμένη στρατηγική για το μείζον αυτό ζήτημα. Και τούτο ενώ το Κυπριακό είναι εδώ και αρκετό καιρό σε τέλμα.

Αρχίζοντας από την Αθήνα σημειώνω ότι σε πρόσφατες δηλώσεις του ο Υπουργός Εξωτερικών Νίκος Δένδιας επανάλαβε την πάγια θέση της Ελλάδας ότι η μόνη ελληνοτουρκική διαφορά είναι η οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας μεταξύ των δύο χωρών – και ότι αυτό πρέπει να γίνει με βάση το διεθνές δίκαιο. Με αυτήν τη δήλωση εν πολλοίς αποσυνδέεται το Κυπριακό από τις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Αυτό δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει. Οι δηλώσεις αυτές αντικατοπτρίζουν την πάγια πολιτική των Αθηνών τα τελευταία χρόνια.

Είναι αυτό που επιθυμεί η Αθήνα αλλά και η Λευκωσία; Στο παρελθόν, ιδίως πριν το 1974, υπήρξαν πολλές φορές κινήσεις των Αθηνών οι οποίες προκάλεσαν την αντίδραση της Λευκωσίας. Επιπρόσθετα, για την τραγωδία που έπληξε την Κύπρο όλοι γνωρίζουν ότι η Ελλάδα έχει σοβαρές ευθύνες. Όμως η ιστορική πραγματικότητα δεν αποτελεί λόγο για να μην αναλαμβάνει η Ελλάδα τις συμβατικές αλλά και τις εθνικές της υποχρεώσεις έναντι της Κύπρου.

Το Κυπριακό είναι ένα σύνθετο ζήτημα. Και αναπόφευκτα υφίσταται η ελληνοτουρκική διάσταση. Άλλωστε κατ΄ επανάληψιν Έλληνες και Τούρκοι αξιωματούχοι δήλωσαν ότι ένα καλό κλίμα μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας είναι δυνατό να συμβάλει σε ουσιαστική πρόοδο στο Κυπριακό.

Η Ελλάδα θα έπρεπε να ζητά από την Τουρκία να τερματίσει τη στρατιωτική κατοχή του βόρειου τμήματος της Κύπρου και να συμβάλει στην αποκατάσταση της ομαλότητας. Υπενθυμίζεται ότι όταν η Τουρκία εισέβαλε στην Κύπρο το 1974 διακήρυξε ότι στόχος της ήταν «η αποκατάσταση της συνταγματικής τάξης και η προστασία της τουρκοκυπριακής κοινότητας». Στα πλαίσια αυτά θα ήταν όχι μόνο λογική αλλά και επιβαλλόμενη η απαίτηση για την αποχώρηση των στρατευμάτων κατοχής και η επίλυση του Κυπριακού με τρόπο που να διασφαλίζετο η ανεξαρτησία, η κυριαρχία και η εδαφική ακεραιότητα της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Όμως υπάρχει άλλοθι για την Αθήνα καθώς ούτε στην Λευκωσία υπάρχει ολοκληρωμένη πολιτική για το Κυπριακό. Στην παρούσα συγκυρία ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης επιδιώκει την εμπλοκή της ΕΕ για την επανέναρξη των συνομιλιών και την συμμετοχή σε αυτές υψηλού Ευρωπαίου αξιωματούχου. Συμφώνα με αυτή τη θεώρηση, η βάση των συνομιλιών θα παραμείνει η ίδια και ο στόχος είναι να ξεκινήσουν οι συνομιλίες από εκεί που έμειναν. Επιπρόσθετα, ο Προέδρος Χριστοδουλίδης πιστεύει ότι η διασύνδεση του Κυπριακού με τις ευρωτουρκικές σχέσεις μπορεί να αποτελέσει κίνητρο για την Τουρκία για να επανέλθει στις συνομιλίες. Ας υποθέσουμε ότι οι στόχοι του Κυπρίου Προέδρου υλοποιούνται. Λαμβάνοντας όμως υπ’ όψιν τις θέσεις της Τουρκίας για δυο κράτη στην καλύτερη περίπτωση θα οδηγηθούμε σε προτάσεις για μια λύση χαλαρής ομοσπονδίας ή/και συνομοσπονδίας. Βελτιώνει την υφιστάμενη κατάσταση για την ελληνοκυπριακή πλευρά μια τέτοια έκβαση; Αλλά και η Αθήνα πιστεύει ότι μια τέτοια εξέλιξη θα εξυπηρετεί τους δικούς της εθνικούς στόχους;

Ο ΔΗΣΥ έχει εκφράσει επιφυλάξεις για μια τέτοια πολιτική καθώς θεωρεί ότι αυτή αποτελεί συνταγή για απραξία και διαιώνισης του status quo. Εκτός από την κριτική, τι προτείνει όμως ο ΔΗΣΥ; Άλλωστε η πολιτική του Προέδρου Χριστοδουλίδη δεν διαφέρει από αυτήν του Αναστασιάδη. Για το ΑΚΕΛ ο πραγματικός καταλύτης για θετικές εξελίξεις είναι το ενεργειακό. Και ενώ η επιστράτευση του ενεργειακού μπορεί όντως να αποτελέσει την απαρχή εξελίξεων το βασικό ερώτημα είναι οι συγκεκριμένες διαστάσεις και το περιεχόμενο μιας τέτοιας προσέγγισης και πρωτοβουλίας. Τα κόμματα του ενδιάμεσου χώρου που στήριξαν την υποψηφιότητα Χριστοδουλίδη έχουν διαφορετικές προσεγγίσεις για το Κυπριακό. Ούτως η άλλως όμως δεν υπήρξαν συγκεκριμένες τοποθετήσεις με ξεκάθαρη πυξίδα. Ενδεχομένως για το ΔΗΚΟ και την ΕΔΕΚ να είναι πιο δύσκολα τα δεδομένα καθώς ελλοχεύει ο κίνδυνος να περιπέσουν σε αντιφάσεις με τις ίδιες τις θέσεις τους.

Η πραγματικότητα είναι ότι τόσο στη Λευκωσία όσο και στην Αθήνα δεν υπάρχει ολοκληρωμένη πειστική στρατηγική για το Κυπριακό. Είναι καθοριστικής σημασίας να διαγνωστεί και να αξιολογηθεί το ευρύτερο περιβάλλον καθώς και τα υφιστάμενα δεδομένα για το εθνικό μας ζήτημα. Μεταξύ άλλων, υπογραμμίζεται ότι δεν υπάρχουν σήμερα οι προϋποθέσεις για μια ομοσπονδιακή λύση στο Κυπριακό. Εάν πραγματικά η πλευρά μας θεωρεί καθοριστικής σημασίας την υλοποίηση αυτού του στόχου για την αποκατάσταση της ενότητας της Κύπρου τότε πρέπει να κατανοηθεί ότι μια ενδεχόμενη επιτυχία περνά μέσα από μια εξελικτική διαδικασία. Αλλά και αυτό υπό προϋποθέσεις. Παράλληλα στα πλαίσια του νέου αναδυόμενου διεθνούς περιβάλλοντος τόσο η Λευκωσία όσο και η Αθήνα νομιμοποιούνται να προτάξουν την κατοχική διάσταση του Κυπριακού. Θα πρέπει ταυτόχρονα να τονιστεί προς πάσα κατεύθυνση ότι η αντιμετώπιση της παραβίασης του διεθνούς δικαίου δεν μπορεί να γίνεται κατά το δοκούν.

Τέλος, υπογραμμίζεται ότι ενώ η εικόνα και η πολιτική ορθότητα έχουν τη δική τους σημασία, ο πατριωτικός πραγματισμός υπαγορεύει την επικέντρωση στην ουσία. Ενώ ο μέγιστος στόχος πρέπει να παραμείνει η αποκατάσταση της ενότητας, εδαφικής ακεραιότητας και της κυριαρχίας της Κυπριακής Δημοκρατίας στα πλαίσια ενός λειτουργικού ομοσπονδιακού πολιτεύματος, παράλληλα είναι σημαντικό να προσδιορίσουμε ως ελάχιστο στόχο τη μη επιδείνωση του status quo για την πλευρά μας. Για την επίτευξη των στόχων αυτών απαιτείται ο συντονισμός των ενεργειών Αθήνας και Λευκωσίας, ο καταρτισμός ολοκληρωμένης στρατηγικής καθώς και η ουσιαστική αναβάθμιση όλων των συντελεστών ισχύος.

* Ο Καθηγητής Ανδρέας Θεοφάνους είναι Πρόεδρος του Κυπριακού Κέντρου Ευρωπαϊκών και Διεθνών Υποθέσεων καθώς και του Τμήματος Πολιτικών Επιστημών και Διακυβέρνησης του Πανεπιστημίου Λευκωσίας.

Η μεγαλύτερη μεταρρύθμιση του ΝΑΤΟ μετά τον Ψυχρό Πόλεμο

0

της Maria Sahuquillo*

Το NATO ολοκληρώνει τη μεγαλύτερη μεταρρύθμιση της κοινής του στρατηγικής εδώ και πάνω από τρεις δεκαετίες προκειμένου να αντιμετωπίσει τις κυριότερες απειλές της εποχής: τη Ρωσία και την τρομοκρατία.

Σε 4.000 σελίδες, τα λεγόμενα Περιφερειακά Πλάνα αναπτύσσουν την αρχιτεκτονική της νέας γεωπολιτικής πραγματικότητας μετά τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία. Η Συμμαχία θα επανεξετάσει ορισμένες από τις στρατιωτικές της μεθόδους: αντί για μεγάλες επεμβάσεις, θα προτιμά στο εξής την αποστολή μικρότερων ταγμάτων των 5.000 ανδρών. Κι αυτό, προκειμένου να αντιμετωπιστούν οι κυριότερες απειλές που προέρχονται από τη Μόσχα: στρατιωτικές, υβριδικές, σαμποτάζ ή απειλές για την κυβερνοασφάλεια.

Οι ηγέτες των 31 συμμαχικών χωρών θα εγκρίνουν τη νέα στρατηγική τον Ιούλιο στο Βίλνιους. «Οι σύμμαχοι θα γνωρίζουν ακριβώς τι δυνάμεις χρειάζονται, όπως και πού, πώς και πότε θα τις αναπτύσσουν», δήλωσε ο ΓΓ του ΝΑΤΟ Γενς Στόλτενμπεργκ πριν από μια σύνοδο του ΝΑΤΟ στις Βρυξέλλες όπου συζητήθηκε η νέα στρατηγική.

Η Ατλαντική Συμμαχία είχε ήδη από την ίδρυσή της εκπονήσει σχέδια για την αντιμετώπιση των απειλών που προέρχονται από τη Ρωσία. Στην πραγματικότητα, το ΝΑΤΟ ιδρύθηκε ως ένας οργανισμός απέναντι στην ΕΣΣΔ. Η νέα πραγματικότητα όμως που προκάλεσε η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία κατέστησε αναγκαία την αναθεώρηση της στρατηγικής του.

Η στρατηγική αυτή αναπτύσσεται σε διάφορα επίπεδα: τα εθνικά, το λεγόμενο «στρατηγικό καπέλο» που καλύπτει τρεις μεγάλες ζώνες (Βόρειος Ατλαντικός, Κεντρική Ευρώπη και Νότος, από την Ισπανία ως την Τουρκία) και τη λεπτομερή ανάλυση των απειλών και αντιδράσεων ανά τομέα: ξηρά, θάλασσα, αέρας, διάστημα και κυβερνοχώρος.

Οι απειλές και τα σενάρια είναι διαφόρων ειδών, όπως λένε στην El Pais πηγές του ΝΑΤΟ: από την πιθανότητα να αναπτύξει η Ρωσία χιλιάδες στρατιώτες στα ανατολικά σύνορα της Συμμαχίας μέχρι τις αδυναμίες των υποδομών των νατοϊκών χωρών, που ήρθαν στην επιφάνεια με τις επιθέσεις κατά των αγωγών Nord Stream. Το επεισόδιο εκείνο οδήγησε τη Συμμαχία να αυξήσει την προστασία των υποθαλασσίων καλωδίων των επικοινωνιών, των αγωγών αερίου και άλλων κρίσιμων στοιχείων.

Στη σύνοδο της Μαδρίτης, που πραγματοποιήθηκε τον Ιούνιο του 2022, είχε ήδη χαρακτηριστεί η Ρωσία «πιο σημαντική και άμεση απειλή» και είχε αποφασιστεί να ενισχυθεί «σημαντικά» η άμυνα της Συμμαχίας.

Η νέα στρατηγική του ΝΑΤΟ δεν ικανοποιεί τους εταίρους της ανατολικής Ευρώπης, που φοβούνται ότι τα σχέδια είναι υπερβολικά θεωρητικά και ζητούν πιο συγκεκριμένες δεσμεύσεις. Πηγές της Συμμαχίας αναγνωρίζουν ότι κάτι τέτοιο θα χρειαστεί περισσότερους πόρους, όπως και το να αυξηθούν οι αμυντικές δαπάνες των κρατών-μελών. Οι τελευταίες έχουν συμφωνήσει να αυξήσουν τις δαπάνες στο 2% του ΑΕΠ, πολλές από αυτές όμως υπολείπονται κατά πολύ αυτού του στόχου (η Ισπανία βρίσκεται στο 1,09%, το Βέλγιο στο 1,18%) χωρίς να υφίστανται καμιά συνέπεια

(*) H Μαρία Σαουκίγιο είναι αρθρογράφος της El Pais

(Πηγή: El Pais)

Οι φιλάνθρωποι χρηματοδότες της Greenpeace

0

Independent Researchers

https://theindependentresearchers.wordpress.com

 

23 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2022

https://theindependentresearchers.wordpress.com/2022/09/23/greenpeace/#more-2466

Η Greenpeace Ιinternational είναι μία ιεραρχικά δομημένη οργάνωση–επιχείρηση, η οποία αυτοαποκαλείται «περιβαλλοντική». Έχει έδρα το Άμστερνταμ της Ολλανδίας και αποτελείται από τις επιμέρους οργανώσεις διαφόρων χωρών, γεωγραφικών περιοχών και ηπείρων, οι οποίες έχουν την επωνυμία Greenpeace και είναι κάτι σαν παραρτήματα ή θυγατρικές της.

Σε αυτήν την ανάρτηση θα ασχοληθούμε με το θέμα της χρηματοδότησης από το αμερικανικό και υπερεθνικό κεφάλαιο κυρίως της από αυτές, της Greenpeace των ΗΠΑ (Greenpeace USA). Με ελάχιστες εξαιρέσεις, η έρευνα της δεν περιλαμβάνει την αντίστοιχη χρηματοδότηση των οργανώσεων της Greenpeace στις υπόλοιπες χώρες που δραστηριοποιείται η επιχείρηση. Ο λόγος είναι ότι η νομοθεσία των κρατών στα οποία ανήκουν δεν της υποχρεώνει να δημοσιεύουν τους χρηματοδότες τους, ούτε και τα ποσά που έχουν λάβει από κάθε έναν από της. Συνεπώς, τα σχετικά στοιχεία που είναι διαθέσιμα και που δημοσιεύουμε εδώ είναι ελάχιστα. Αντίθετα, στις ΗΠΑ η νομοθεσία επιβάλλει τη δημοσιοποίηση αυτών των οικονομικών στοιχείων κάθε χρόνο, με την υποβολή της φορολογικής δήλωσης.

Επίσης, σε αυτήν την ανάρτηση δεν θα ασχοληθούμε με την περιβαλλοντική ή και γενικότερη πολιτική της Greenpeace. Θα εστιάσουμε στους κυριότερους χρηματοδότες της, δηλαδή σε αυτούς για τους οποίους από τα ως τώρα δημοσιευμένα στοιχεία προκύπτει ότι έχουν δώσει τα περισσότερα χρήματα (κυρίως) στη Greenpeace των ΗΠΑ[1].

Δεν θα επεκταθούμε στη γενικότερη λειτουργία τους στα πλαίσια του κεφαλαιοκρατικού συστήματος. Θα περιοριστούμε στα στοιχεία τα οποία αναδεικνύουν μερικές πτυχές των σχέσεων του κεφαλαίου και των δήθεν «φιλανθρωπικών» του ιδρυμάτων με τις επονομαζόμενες «περιβαλλοντικές» και «μη-κυβερνητικές» οργανώσεις, και που αποτελούν τροφή για σκέψη για τον ρόλο αυτών των οργανώσεων και τη διαπλοκή τους με τους κρατικούς και υπερκρατικούς μηχανισμούς και τις παγκόσμιες οικονομικές ελίτ.

Η περηφάνια για τις χρηματοδοτήσεις–δωρεές από «φιλανθρωπικά ιδρύματα»

Στο καταστατικό της Greenpeace αναφέρεται σχετικά με την πολιτική χρηματοδότησης της ότι η επιχείρηση  «βασίζεται στις εθελοντικές δωρεές μεμονωμένων πολιτών και σε οικονομική υποστήριξη από επιχορηγήσεις που κάνουν ιδρύματα για να χρηματοδοτήσουν το έργο της» και ότι «η Greenpeace δεν ζητά και δεν δέχεται χρηματοδότηση ή δωρεές σε μετρητά από κυβερνήσεις, εταιρείες (επιχειρήσεις), πολιτικά κόμματα και πολυεθνικούς κυβερνητικούς φορείς».

Στο έντυπο οικονομικών στοιχείων του 2020, η Greenpeace υπερηφανεύεται για τα οικονομικά της και για την προέλευση των εσόδων της: «είμαστε άκρως περήφανοι για το ότι όλα μας τα έσοδα προέρχονται από εκατομμύρια μεμονωμένους ανθρώπους και από έναν μικρό αριθμό φιλανθρωπικών ιδρυμάτων».

Η Greenpeace μάς λέει ότι δεν δέχεται χρηματοδοτήσεις από εταιρείες (επιχειρήσεις) και ότι δέχεται επιχορηγήσεις από ιδρύματα. Δεν μπορούμε να πάρουμε στα σοβαρά αυτήν τη δήλωση. Όλοι οι επιχειρηματικοί όμιλοι και οι εταιρείες που ελέγχονται από το αμερικανικό και υπερεθνικό κεφάλαιο έχουν στήσει «ιδρύματα», μέσω των οποίων χρηματοδοτούν τις όποιες «περιβαλλοντικές» ή άλλες οργανώσεις έχουν υπό την επιρροή τους. Είναι τουλάχιστον φαιδρό να ισχυρίζεται κανείς ότι δεν παίρνει χρήματα από το δεξί χέρι μίας εταιρείας, αλλά δέχεται να τα πάρει από το αριστερό της χέρι.

Στη συνέχεια θα δούμε μερικά στοιχεία για μερικά από τα «ιδρύματα» που χρηματοδοτούν τη Greenpeace (στις ΗΠΑ), τα οποία η ίδια ονομάζει  «φιλανθρωπικά», δεχόμενη τον αυτοπροσδιορισμό τους ως τέτοια. Ο αριθμός τους δεν είναι καθόλου μικρός. Σύμφωνα με τα δημοσιευμένα στοιχεία, από το 1989 ως σήμερα, μόνο η Greenpeace των ΗΠΑ έχει λάβει δωρεές από εκατοντάδες τέτοια «ιδρύματα». Επίσης, όπως θα διαπιστώσετε, δεν είναι μικρά τα ποσά που λαμβάνει η Greenpeace από αυτά τα ιδρύματα.

Επίσης, θα δούμε πόσο «φιλανθρωπικά» είναι αυτά τα ιδρύματα και τι σχέσεις διαπλοκής και συγκοινωνούντων δοχείων έχουν οικοδομηθεί μεταξύ αυτών και της Greenpeace. Τα ίδια ισχύουν βέβαια και για τις υπόλοιπες «περιβαλλοντικές» και «μη-κυβερνητικές» οργανώσεις, που είτε τις έχουν ιδρύσει τα αφεντικά αυτών των «ιδρυμάτων» για να χρηματοδοτούν τα προγράμματα τους χωρίς να πληρώνουν φόρους, είτε ελέγχονται απόλυτα από αυτά, μέσω των χρηματοδοτήσεων–δωρεών που τους γίνονται αλλά και μέσω έμπιστων ανθρώπων τους που δουλεύουν σε αυτές τις οργανώσεις–επιχειρήσεις. Αυτοί συνήθως είναι πρώην ανώτεροι υπάλληλοι των διαφόρων εταιρειών έχουν στήσει αυτά τα «ιδρύματα».

Τα φιλανθρωπικά ιδρύματα της δυναστείας Rockefeller

Όταν αναφερόμαστε στη δυναστεία Rockefeller, μιλάμε για έναν από τους ισχυρότερους πόλους εξουσίας, όχι μόνο στις ΗΠΑ αλλά σε παγκόσμιο επίπεδο. Η δράση της απλώνεται σε όλους σχεδόν τους τομείς της καπιταλιστικής οικονομικής δραστηριότητας. Οι δωρεές της γίνονται μέσω των τριών ιδρυμάτων που έχει ιδρύσει (κυρίως) γι’ αυτόν τον σκοπό: Rockefeller Brothers Fund, Rockefeller Family Fund και Rockefeller Foundation.

Ο ιδρυτής της δυναστείας, John Rockefeller, είναι γνωστός για το μεγάλο πετρελαϊκό τραστ-καρτέλ που είχε δημιουργήσει τον 19ο αιώνα, ελέγχοντας για πολλά χρόνια την διανομή πετρελαίου στις ΗΠΑ. Τη δεύτερη δεκαετία του 20ου αιώνα η δυναστεία επέκτεινε τις δραστηριότητες της στον πολιτικό, επιχειρηματικό, κατασκευαστικό, φαρμακευτικό, εκπαιδευτικό, ιατρικό και επιστημονικό-ερευνητικό, και κυρίως στον τραπεζικό και τον ευρύτερο οικονομικό τομέα.

Σήμερα είναι μία από τις πλουσιότερες και ισχυρότερες οικογένειες στον κόσμο, έχοντας στην κατοχή της ή υπό τον έλεγχο της μία πλειάδα τραπεζών, χρηματοπιστωτικών οργανισμών, πετρελαϊκών, φαρμακευτικών, επενδυτικών και άλλων εταιρειών, καθώς και μέσων μαζικής παραπληροφόρησης, κολεγίων, πανεπιστημίων και ερευνητικών και άλλων ιδρυμάτων, κυρίως στις ΗΠΑ, αλλά και στον υπόλοιπο κόσμο. Ουσιαστικά στις ΗΠΑ λειτουργεί ως ένα νομιμοποιημένο υπερκράτος–παρακράτος, έχοντας στα χέρια της τον έλεγχο ενός μεγάλου μέρους των δραστηριοτήτων του αμερικανικού και παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος.

Θα περίμενε κανείς ότι οι επιχειρήσεις μιάς τόσο εύρωστης οικονομικά δυναστείας θα ήταν αυτοχρηματοδοτούμενες. Από την άλλη, θα ήταν περίεργο το κεφάλαιο να μη χρησιμοποιούσε τον υπηρέτη του, το κράτος, για να το απομυζήσει. Ως γνήσιοι εκφραστές του καπιταλισμού, οι Rockefellers το κάνουν συστηματικά. Για παράδειγμα, το Πανεπιστήμιο Rockefeller (Rockefeller University) χρηματοδοτείται σε ποσοστό 36% από κονδύλια της ομοσπονδιακής κυβέρνησης των ΗΠΑ, όπως αναφέρεται στην ιστοσελίδα του. Από το 2008 ως το 2022 έχει λάβει από το κράτος των ΗΠΑ πάνω από 1,2 δισεκατομμύρια δολάρια. Το ίδιο χρονικό διάστημα, η εταιρεία Rockefeller Phinanthropy Advisors έλαβε από το κράτος των ΗΠΑ 21,9 εκατομμύρια δολάρια.

Είναι πρακτικά αδύνατο να επεκταθούμε εδώ σε όλο το φάσμα των δραστηριοτήτων της δυναστείας. Στη συνέχεια θα αναφέρουμε επιγραμματικά το ρόλο της σε κάποιες από αυτές, οι οποίες είναι κοντά στο αντικείμενο μιάς (αυτο)αποκαλούμενης) «περιβαλλοντικής» οργάνωσης. Επίσης, θα παραθέσουμε μερικά στοιχεία και πληροφορίες που αναδεικνύουν τη διαπλοκή της δυναστείας με αυτού του είδους τις οργανώσεις.

Τo 1863 ο John Rockefeller ίδρυσε το πρώτο διυλιστήριο πετρελαίου στις ΗΠΑ. Μερικά χρόνια μετά, το 1870, ίδρυσε την εταιρεία παραγωγής, διύλισης και μεταφοράς πετρελαίου Standard Oil. Περίπου μία δεκαετία αργότερα είχε δημιουργήσει ένα από τα ισχυρότερα καρτέλ (τραστ) στον κόσμο.

Το 1911 το ανώτατο δικαστήριο των ΗΠΑ καταδίκασε τον John Rockefeller για τρία κακουργήματα και διέταξε τον κατακερματισμό του καρτέλ (τραστ) του. Ωστόσο, οι εταιρείες του συνέχισαν να λειτουργούν (θεωρητικά) αυτόνομα.

Το 1913, η δυναστεία αποφάσισε να επεκταθεί στον φαρμακευτικό τομέα. Ανακάλυψε ότι μέσω της «φιλανθρωπίας» μπορεί να ξεπλένει χρήμα, να φοροδιαφεύγει, να προωθεί μαζικά τα προϊόντα της φαρμακοβιομηχανίας και εν τέλει να την ελέγξει, βγάζοντας προς τα έξω το προσωπείο του «καλού φιλάνθρωπου επιχειρηματία». Σε αυτά τα πλαίσια, το 1913 ιδρύεται το Ίδρυμα Rockefeller (Rockefeller Foundation), ως βιτρίνα και πολυεργαλείο των επιχειρήσεων της δυναστείας.

Στις αρχές του 20ου αιώνα, η έρευνα της (χειραγωγούμενης από το κεφάλαιο) επιστήμης στράφηκε στις χρήσεις που θα μπορούσαν να έχουν τα προϊόντα της πετρελαϊκής βιομηχανίας στην παραγωγή μη-φυσικών (συνθετικών) φαρμάκων, προς όφελος της πετρελαϊκής και φαρμακευτικής βιομηχανίας και σε βάρος των φυσικών φαρμάκων και ιαμάτων. Η συνεισφορά της δυναστείας Rockefeller σε αυτό το εγχείρημα, καθώς και στην αλλαγή του προσανατολισμού των ιατρικών σχολών και νοσοκομείων στις ΗΠΑ, ήταν καθοριστική.[2]

Την ίδια περίπου εποχή, η δυναστεία Rockefeller υποστήριξε την έρευνα πάνω στην ευγονική, τόσο στη ναζιστική Γερμανία όσο και στις ΗΠΑ. Μέχρι τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο χρηματοδοτούσε συστηματικά τις φυλετικές έρευνες του ναζιστικού καθεστώτος. Μία από αυτές ήταν η έρευνα του γνωστού εγκληματία γιατρού Josef Mengele. Απλόχερες ήταν οι χρηματοδοτήσεις των Rockefellers στο Ινστιτούτο Kaiser Wilhelm ήδη πριν από τη δεκαετία του 1920. Αυτό το Ινστιτούτο διεξήγαγε εντατικά πειράματα ευγονικής και συνεισέφερε στη δημιουργία και παραγωγή των δηλητηριωδών αερίων που χρησιμοποίησαν οι Γερμανοί στον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο. Μετέπειτα το Ινστιτούτο αποτέλεσε για πολλά χρόνια το «επιστημονικό» όργανο του ναζιστικού καθεστώτος.

Οι εταιρείες της δυναστείας είχαν στενές σχέσεις με την κοινοπραξία IG Farben, η οποία προέκυψε από την συνένωση των εταιρειών AGFA, BASF, Bayer και Hoechst, και αποτέλεσε τη βασική οικονομική δομή του ναζιστικού καθεστώτος.

Το 1929 η κοινοπραξία IG Farben πούλησε τα δικαιώματα υγροποίησης πετρελαίου εκτός Γερμανίας στην Standard Oil των Rockefellers και στη συνέχεια οι δύο εταιρείες ίδρυσαν την Standard Farben, στην οποία η IG Farben είχε το 20% των μετοχών. Το 1933 η IF Farben ήταν η μεγαλύτερη χημική και φαρμακευτική εταιρεία στον κόσμο. Μέσω της Standard Farben η δυναστεία Rockefeller προμήθευε καύσιμα στο ναζιστικό καθεστώς, τόσο πριν από τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο όσο και κατά τη διάρκεια του.

Η IG Farben ήταν αυτή που έχτισε το μεγάλο βιομηχανικό συγκρότημα του Auschwitz, μέσα στο οποίο βρισκόταν το γνωστό στρατόπεδο συγκέντρωσης. Στα εργαστήρια της παραγόταν το αέριο Zyklon B που χρησιμοποίησαν οι ναζί για να εξοντώσουν εκατομμύρια ανθρώπους στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Τόσο αυτό το συγκρότημα όσο και οι εγκαταστάσεις της στην Φρανκφούρτη έμειναν άθικτες στον Β’ παγκόσμιο πόλεμο. Δεν βομβαρδίστηκαν ποτέ από τους «συμμάχους», παρότι τόσο η Φρανκφούρτη όσο και άλλα μεγάλα βιομηχανικά συγκροτήματα της Γερμανίας ισοπεδώθηκαν. Ο Rockefeller χρησιμοποίησε την επιρροή του στον John  McCloy, τότε υφυπουργό πολέμου των ΗΠΑ (και πρώην σύμβουλο της IG Farben…) και κατάφερε να μην πέσει ούτε μία βόμβα σε αυτά τα συγκροτήματα. Μετά τον πόλεμο όλες οι μετοχές της εταιρείας που ανήκαν στους Γερμανούς πέρασαν στα χέρια των Rockefellers και της J.P. Morgan.

Στη Δίκη της Νυρεμβέργης 24 υψηλόβαθμα στελέχη της IG Farben καταδικάστηκαν για εγκλήματα πολέμου. Ωστόσο, έπεσαν στα μαλακά. Η ανώτερη ποινή που εξέτισαν κάποιοι από αυτούς ήταν τέσσερα χρόνια. Αυτό συνέβη εν μέρει λόγω της μεσολάβησης του Nelson Rockefeller, ο οποίος τότε ήταν κυβερνήτης της πολιτείας της Νέας Υόρκης και μετέπειτα έγινε υφυπουργός εξωτερικών και ειδικός σύμβουλος της κυβέρνησης των ΗΠΑ. Κατόπιν, πολλοί από εκείνους τους ναζί εγκληματίες προσλήφθηκαν ως ανώτερα στελέχη από υπερεθνικούς εξουσιαστικούς οργανισμούς και από μεγάλες χημικές και φαρμακευτικές εταιρείες των ΗΠΑ και της Ευρώπης, κάποιες εκ των οποίων ελέγχονται μέχρι σήμερα από τη δυναστεία.

Το Ίδρυμα Rockefeller έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο στη διαστροφή της ιατρικής και την επιβολή των συνθετικών φαρμάκων–υποπροϊόντων της πετροχημικής βιομηχανίας, σε βάρος των φυσικών θεραπειών. Έχει επενδύσει τεράστια ποσά στους τομείς της γεωργίας, της μοριακής βιολογίας και της βιοτεχνολογίας (1, 2, 3). Ήταν αυτό που συνέδεσε με άμεσο τρόπο τα συμφέροντα της αγροτικής και της βιοτεχνολογικής βιομηχανίας, επιταχύνοντας τη μεταβολή της γεωργίας σε αγρομπίζνες («agribusiness»). Μερικές από τις βασικές του προτεραιότητες στους προαναφερθέντες τομείς ήταν να μονοπωλήσει τους σπόρους που θα επιβάλλονταν στους αγρότες, να προωθήσει-επιβάλλει τις γενετικώς τροποποιημένες καλλιέργειες (1, 2) και τη χρήση των προϊόντων της χημικής βιομηχανίας που συνδέονται με αυτές (π.χ. φυτοφάρμακα) και τελικώς να ελέγξει την αλυσίδα της παγκόσμιας παραγωγής τροφής.

Το 2001 η Greenpeace δημοσίευσε ένα άρθρο με τίτλο «Η ψευδής υπόσχεση για το γενετικώς τροποποιημένο ρύζι».  Σε αυτό αντιτίθεται στην επιχείρηση δημιουργίας γενετικά τροποποιημένων καλλιεργειών ρυζιού σε διάφορες χώρες της Ασίας. Όπως είναι ευρέως γνωστό (και όπως αναφέρεται και στο άρθρο), ο κύριος χρηματοδότης αυτής της επιχείρησης ήταν το Ίδρυμα Rockefeller, που είναι ένας από τους κύριους χρηματοδότες της Greenpeace.

Τo 1960 η κυβέρνηση των Φιλιππίνων, το Ίδρυμα Rockefeller και το Ίδρυμα Ford, ίδρυσαν το Διεθνές Ινστιτούτο Έρευνας για το Ρύζι (International Rice Research Institute, IRRI), με σκοπό τη δημιουργία γενετικά τροποποιημένων ποικιλιών ρυζιού.

Το 2003 διορίστηκε διευθυντής του Ινστιτούτου αυτού ο Gerard Barry, ο οποίος είχε διατελέσει διευθυντής στη Monsanto για είκοσι χρόνια. Το 2016, η Jackie Hughes, αναπληρώτρια διευθύντρια του Ινστιτούτου, δήλωσε ότι «παρότι κατά καιρούς υπήρχαν αντεγκλήσεις με την Greenpeace γι’ αυτό το θέμα, η Greenpeace ποτέ δεν παρεμπόδισε στην πράξη το έργο του Ινστιτούτου».

Το 2002 ιδρύθηκε στην Κένυα το Ίδρυμα Αφρικανικής Γεωργικής Τεχνολογίας (African Agricultural Technology Foundation, AATF) από το Ίδρυμα Rockefeller και άλλα ιδιωτικά ιδρύματα και κρατικούς φορείς της Μεγάλης Βρετανίας και των ΗΠΑ, με στόχο την εξάπλωση των γενετικά τροποποιημένων καλλιεργειών στην Αφρική και την αποδοχή τους από τους αγρότες (ή καλύτερα την επιβολή τους σε αυτούς). Ένας από τους εταίρους του, η (στρατιωτική) Υπηρεσία για τη Διεθνή Ανάπτυξη των ΗΠΑ (U.S. Agency for International Development, USAID) το περιέγραψε ως «μία σύμπραξη μεταξύ των USAID, Rockefeller Foundation, Monsanto, Dupont/Pioneer, Dow Agrosciences, Syngenta, and Aventis». Στην ιστοσελίδα του, από τη λίστα των συνεργατών απουσιάζουν οι ιδιωτικές εταιρείες της σύμπραξης. Αυτές αναφέρονται μόνο στις περιγραφές των επιμέρους προγραμμάτων του. Ωστόσο, η πολλαπλή υποστήριξη που παρείχε η Monsanto (αλλά και οι υπόλοιπες εταιρείες) στο Ίδρυμα αναφέρεται σε διάφορες ιστοσελίδες κρατικών και ιδιωτικών οργανισμών που στηρίζουν το ΑΑΤF (1, 2, 3, 4), αλλά και διαφόρων πρωτοβουλιών που αντιτίθενται στα σχέδια του (1, 2, 3, 4).

Το 2006 τα Ιδρύματα Rockefeller και Bill and Melinda Gates ίδρυσαν από κοινού τη λεγόμενη «Συμμαχία για την Πράσινη Επανάσταση στην Αφρική» (AGRA, the Alliance for a Green Revolution in Africa) με σκοπό την προώθηση των γενετικά τροποποιημένων καλλιεργειών και την εξάρτηση των αγροτών της Αφρικής από τα χημικά και βιοτεχνολογικά προϊόντα της αμερικανικής και της παγκόσμιας βιομηχανίας. Θέσεις κλειδιά στην ιεραρχία της AGRA κατείχαν πρώην διευθυντικά στελέχη της Monsanto και μεγάλων εταιρειών βιοτεχνολογίας. Υποσχέθηκαν στους Αφρικανούς αγρότες ότι θα έβλεπαν τις σοδειές τους και τα εισοδήματα τους να διπλασιάζονται και τη φτώχεια και την πείνα να μειώνονται. Φυσικά τίποτα από αυτά δεν έγινε. Η πραγματικότητα που προέκυψε είναι πολύ πιο ζοφερή από αυτήν που βίωναν οι αγρότες πριν από τη συγκεκριμένη επέμβαση του κεφαλαίου των ΗΠΑ στην Αφρική.

Η AGRA έχει δεχτεί δριμεία κριτική από εκατοντάδες περιβαλλοντικές και πολιτικές συλλογικότητες, καθώς και από ανεξάρτητους επιστήμονες και σκεπτόμενους ανθρώπους. Οι πρώτες αντιδράσεις της Greenpeace ήρθαν πολύ όψιμα (περίπου 12 χρόνια μετά την έναρξη των προγραμμάτων) και ήταν αρκετά «χλιαρές».

Το 2021 διακόσιες οργανώσεις, συλλογικότητες και πρωτοβουλίες, έστειλαν μία ανοιχτή επιστολή στους χορηγούς της AGRA και στις κυβερνήσεις των ΗΠΑ, της Μεγάλης Βρετανίας, του Καναδά, της Νορβηγίας και της Γερμανίας, ζητώντας τους να διακόψουν τη χρηματοδότηση της «Συμμαχίας». Μία από αυτές ήταν η Greenpeace της Αφρικής. Ίσως η Greenpeace θα έπρεπε να στείλει και μία άλλη επιστολή στην Greenpeace International, στην Greenpeace των HΠΑ και σε όσες οργανώσεις της Greenpeace λαμβάνουν χρηματοδοτήσεις από τους ιδρυτές της AGRA και έχουν στενές σχέσεις με αυτούς, ζητώντας τους να σταματήσουν να λαμβάνουν δωρεές και κάθε είδους χρηματοδοτήσεις από το υπερεθνικό κεφάλαιο. 

Τον Μάιο του 2009 ο David Rockefeller ήταν ένας από τους οργανωτές μίας συνάντησης μεταξύ μερικών από τους μεγαλύτερους καπιταλιστές–ολιγάρχες στον πλανήτη (1, 2, 3). Το κύριο θέμα της ήταν η δραστική μείωση του πληθυσμού του πλανήτη. ‘Όπως θα δούμε πιο κάτω, όλοι αυτοί οι τύποι ασχολούνται εντατικά με αυτό το θέμα τα τελευταία χρόνια. Η συνάντηση πραγματοποιήθηκε στην έδρα του Πανεπιστημίου Rockefeller στη Νέα Υόρκη και σε αυτή συμμετείχαν οι μεγιστάνες David Rockefeller, Bill Gates,  Warren Buffett,  Eli Broad,  George Soros,  Ted Turner,  Oprah Winfrey και  Michael Bloomberg.

Το 2010 το Ίδρυμα Rockefeller δημοσίευσε μία έκθεση πάνω σε 4 σενάρια για το μέλλον της τεχνολογίας και της ανθρωπότητας. Ένα από αυτά τα σενάρια (“lock step”) περιέγραφε έναν δυστοπικό κόσμο που θα προέκυπτε μετά από μία πανδημία: «ένας κόσμος με στενό κυβερνητικό έλεγχο από τα πάνω προς τα κάτω, με πιο αυταρχικές ηγεσίες, με περιορισμένο πεδίο πρωτοβουλιών και με αυξανόμενες αντιδράσεις των πολιτών».

Το 2014 το Ίδρυμα Bill and Melinda Gates ίδρυσε την πλατφόρμα «The Cornell Alliance for Science», με αρχικό κεφάλαιο 5,6 εκατομμυρίων δολαρίων, με σκοπό την ενίσχυση της προπαγάνδας υπέρ των μεταλλαγμένων φυτών και των προϊόντων της αγροχημικής και βιοτεχνολογικής βιομηχανίας.

Το 2016, το Rockefeller University φιλοξένησε ένα εργαστήριο της Sense About Science. Τo 2018, o Ron Steiner, ένας από τους αντιπροέδρους του Ιδρύματος Rockefeller, ήταν ο κύριος ομιλητής σε μία εκδήλωση που διοργάνωσε η οργάνωση Cornell Alliance for Science. Σε ένα άρθρο που δημοσιεύτηκε πρόσφατα στην ιστοσελίδα της, εκθειάζεται το Ίδρυμα Rockefeller για τη δημιουργία και τη γενικευμένη καλλιέργεια γενετικώς τροποποιημένων ειδών σιταριού στο Μεξικό το 1944.

Η Greenpeace έχει καταγγείλει τον ρόλο οργανώσεων όπως η Sense About Science USA, και κάποιων μέσων προπαγάνδας όπως η The Cornell Alliance for Science. Αλλά ποτέ δεν μίλησε για το ποιοι βρίσκονται πίσω από αυτές. Επίσης, θεωρητικά η Greenpeace είναι αντίθετη στις γενετικά τροποποιημένες καλλιέργειες, τις οποίες προωθούν με θέρμη οι Rockefellers. Ωστόσο, αυτή της η εναντίωση δεν είναι ικανή για να την αποτρέψει να δεχτεί τις χρηματοδοτήσεις του Ιδρύματος Rockefeller ή έστω για να το καταγγείλει.

Τον Ιανουάριο του 2016, το Ίδρυμα Rockefeller Family Fund οργάνωσε με μεγάλη μυστικότητα  μία συνάντηση στην έδρα του Ιδρύματος στη Νέα Υόρκη. Τo θέμα της μυστικής συνάντησης ήταν η ενορχήστρωση μίας συντονισμένης επίθεσης (από αυτές τις οργανώσεις, από τα antisocial media και τα μέσα μαζικής προπαγάνδας, καθώς και από πανεπιστημιακούς καθηγητές) στον πετρελαϊκό κολοσσό Exxon Mobil, ο οποίος δήλωνε προς τα έξω ότι η χρήση ορυκτών καυσίμων δεν έχει επιπτώσεις στην κλιματική αλλαγή, ενώ είχε στα χέρια του μία μελέτη που έδειχνε το αντίθετο. Στη συνάντηση συμμετείχαν ο πρόεδρος και ανώτερα στελέχη του Ιδρύματος, καθώς και μέλη διάφορων «περιβαλλοντικών» οργανώσεων, μεταξύ των οποίων τρία υψηλόβαθμα στελέχη της Greenpeace: ο John Passacantando, ο Kert Davies και η Naomi Ages. Η πραγματοποίηση της συνάντησης και η ατζέντα της αποκαλύφτηκαν τρεις μήνες αργότερα. Ας δούμε μερικά ενδιαφέροντα στοιχεία για τα τότε στελέχη της Greenpeace που πήραν μέρος σε αυτήν τη συνάντηση.

Ο John Passacantando είναι πρώην διευθυντικό στέλεχος της Greenpeace. Όπως αναφέρεται στην ιστοσελίδα της οργάνωσης, είναι ο μακροβιότερος εκτελεστικός διευθυντής στην ιστορία της, με θητεία στη θέση αυτή από το 2000 ως το 2008. Το 1992 ίδρυσε την Ozone Action μαζί με τον Kert Davies και άλλα πρώην μέλη της Greenpeace. Όταν το 2000 μεταπήδησε στη Greenpeace, οι δύο εταιρείες συγχωνεύτηκαν. Θα συναντήσουμε το όνομα του και στη συνέχεια, μαζί με αυτό του Davies. Σημειώστε τα εγκωμιαστικά σχόλια γι αυτόν από Donald Ross, πρώην διευθυντή του Rockefeller Family Fund και ανώτερου στελέχους της Greenpeace. (βλ. αμέσως πιο κάτω για την εμπλοκή του Ross στην ιστορία διαπλοκής μεταξύ «περιβαλλοντικών» οργανώσεων και αμερικανικού κεφαλαίου). Επίσης, σημειώστε ότι είναι παντρεμένος με τη Lisa Guide, πρώην ανώτερο στέλεχος του Υπουργείου Εσωτερικών των ΗΠΑ, υπεύθυνη της προεκλογικής εκστρατείας του Clinton και από το 2003 ως σήμερα διευθύντρια στο Rockefeller Family Fund.

Το 2016, προϊστάμενος της Lisa Guide το 2016 ήταν ο Lee Wasserman, ένας από τους συμμετέχοντες στη μυστική συνάντηση. Από το 2008 η Guide είναι διευθύντρια του δικτύου Public Interest Projects που έστησε ο Donald Ross. Επίσης, από το 2003 ως το 2006 ήταν ανώτερο στέλεχος της εταιρείας NEO Philanthropy. Όπως θα δούμε πιο κάτω και οι δύο αυτές επιχειρήσεις έχουν άμεση εμπλοκή στη διαπλοκή που εξετάζουμε.

Το 2017 τα ιδρύματα Oak και Marisla εμφανίστηκαν οι ιδρυτές του προγράμματος Plastic Solutions Fund. Στην ιστοσελίδα του Rockefeller Philanthropy Advisors, ενός από τα πολλά ιδρύματα της δυναστείας Rockefeller, αναφέρεται ότι το Plastic Solutions Fund είναι  «ένα πρόγραμμα χρηματοδοτούμενο από το Rockefeller Philanthropy Advisors». Η εκτελεστική διευθύντρια του Plastics Solutions Fund είναι η Nicky Davies, πρώην υψηλόβαθμο στέλεχος της Greenpeace International και της Greenpeace των ΗΠΑ.

Το 2021 πραγματοποιήθηκε η Διάσκεψη των Ηνωμένων Εθνών για τα Διατροφικά Συστήματα. Το ίδιο έτος η Greenpeace δημοσίευσε στην ιστοσελίδα της ένα άρθρο του Davin Hutchins, υψηλόβαθμου στελέχους της οργάνωσης στις ΗΠΑ, στο οποίο επέκρινε την κατεύθυνση που είχε πάρει η Διάσκεψη. Το ίδιο επικριτικό ήταν ένα άρθρο που δημοσίευσε η Greenpeace του Καναδά. Ένας από τους συνδιοργανωτές της Διάσκεψης ήταν το Ίδρυμα Rockefeller, από τους βασικούς χρηματοδότες της Greenpeace…

Όπως αναλύουμε διεξοδικά σε πρόσφατη ανάρτηση μας, το Ίδρυμα Rockefeller είναι ένας από τους πρωτεργάτες της επιχείρησης εμπορευματοποίησης–χρηματιστικοποίησης όλων των φυσικών πόρων του πλανήτη, η οποία μπήκε στην τελική της φάση τον Σεπτέμβριο του 2021 με τη δημιουργία του επενδυτικού προϊόντος των «φυσικών περιουσιακών στοιχείων» (natural assets) από το Χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης (New York Stock Exchange, NYSE).

Η σχέση διαπλοκή μεταξύ της Greenpeace και των επιχειρήσεων και ιδρυμάτων της δυναστείας Rockefeller δεν περιορίζεται μόνο στις χρηματοδοτήσεις–δωρεές που λαμβάνει η Greenpeace από αυτά κατά καιρούς και στις σχέσεις εξάρτησης που δημιουργούν αυτές οι χρηματοδοτήσεις μεταξύ δωρητή και δωρολήπτη. Επεκτείνεται και στα πρόσωπα που στελεχώνουν τους δύο αυτούς επιχειρηματικούς ομίλους. 

Ένα παράδειγμα, ο Donald Ross, επικεφαλής του Rockefeller Family Fund από το 1985 ως το 1999, ήταν μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Greenpeace και πρόεδρος της οργάνωσης από το 2002 ως το 2010. Επίσης, ήταν μέλος του διοικητικού συμβουλίου της εταιρείας Techrocks, μαζί με τους Richard & Stuart Rockefeller. H Techrocks ιδρύθηκε το 1999 από το  Rockefeller Family Fund. Σημειώστε την ονομασία της. Θα τη συναντήσουμε λίγο πιο κάτω.

Συγκρατείστε ότι μαζί με ένα άλλο μέλος της Greenpeace, τον Ralph Nader, ο Ross έστησε το δίκτυο υποστήριξης «περιβαλλοντικών» οργανώσεων Public Interest Network, το οποίο αποτελείται τόσο από μη-κερδοσκοπικές όσο και από κερδοσκοπικές οργανώσεις. Κατά καιρούς έχει κατηγορηθεί για παραβιάσεις των στοιχειωδών δικαιωμάτων των μισθωτών σκλάβων που έχουν δουλέψει για αυτές τις οργανώσεις. 

Συγκρατείστε επίσης ότι είναι ο ιδρυτής και δηλωμένος ιδιοκτήτης της εταιρείας M+R Strategic Services, της οποίας βασικοί πελάτες είναι η 350.org, το Ίδρυμα Ρackard και κυρίως η εταιρεία-μεσάζων NEO Philanthropy, μέσω της οποίας, μόνο το 2013 και το 2014, η M+R Strategic Services έλαβε δωρεές συνολικού ύψους 9,1 εκατομμυρίων δολαρίων. Εκτός από αυτές τις δωρεές, σύμφωνα με στοιχεία του 2017, από το 2005 ως το 2008 και από το 2011 ως το 2015, η M+R Strategic Services έλαβε από τη NEO Philanthropy συνολικά 24,4 εκατομμύρια δολάρια για αμοιβές για “υπηρεσίες διαχείρισης προγραμμάτων”. Τι είδους προγράμματα υλοποιεί μία εταιρεία–μεσάζοντας; Το ποσό των 24,4 εκατομμυρίων δολαρίων αντιστοιχεί περίπου στο 60% του συνολικού ποσού που έλαβε αυτή η εταιρεία από 36 εταιρείες που τη μίσθωσαν για αντίστοιχες υπηρεσίες από το 2002 ως το 2017. Απορούμε πώς είναι δυνατόν μία εταιρεία– εσάζων να είχε τόσες πολλές ανάγκες για τέτοιου είδους υπηρεσίες…

Σημειώνουμε ότι την NEO Philanthropy χρησιμοποιούν κατά κόρον ως μεσάζοντα για να κάνουν μεγάλες δωρεές πολλοί οικονομικοί κολοσσοί, όπως η Open Society Foundations (του George Soros), το Ίδρυμα Ford , το ‘Ιδρυμα ΜacArthur, το Rockefeller Brothers Fund Inc, το Ίδρυμα Bill and Melinda Gates και το Carnegie Corporation of New York, και για μικρότερες δωρεές διάφορες εταιρείες, μεταξύ των οποίων η Greenpeace και η Sustainable Markets Foundation (βλ. πιο κάτω περισσότερα γι’ αυτήν την εταιρεία). Επίσης, η NEO Philanthropy έχει χρησιμοποιηθεί ως μεσάζοντας για την πραγματοποίηση δωρεών προς το Rockefeller Family Fund…

Ένα άλλο παράδειγμα της εν λόγω διαπλοκής είναι ο John Hepburn, υπεύθυνος των διαφημιστικών εκστρατειών της Greenpeace της Αυστραλίας για περίπου μία δεκαετία. Τον Μάρτιο του 2012, ύστερα από διαρροές στο διαδίκτυο, ο Hepburn αναγκάστηκε να παραδεχτεί ότι το 2011 η Greenpeace της Αυστραλίας είχε λάβει 70.000 δολάρια από το Rockefeller Family Fund για μία έρευνα χρονικής διάρκειας έξι μηνών πάνω στις περιβαλλοντικές επιπτώσεις της βιομηχανίας άνθρακα της Αυστραλίας. « Είναι ένα μικρό χρηματικό ποσό», δήλωσε ο Hepburn μετά τις αποκαλύψεις. Τον πιστεύουμε. Σίγουρα θα έχουν περάσει άλλα, πολύ μεγαλύτερα από τα χέρια του.

Όλα τα παραπάνω δεν είναι ικανά για να αποτρέψουν την Greenpeace από το να δεχτεί τις συστηματικές χρηματοδοτήσεις – δωρεές της δυναστείας Rockefeller και τις όποιες σχέσεις μεταξύ χρηματοδότη και χρηματοδοτούμενου δημιουργούνται με την αποδοχή τους από τον τελευταίο. 

Από το 2000 μέχρι το 2008, το (αυτοαποκαλούμενο) φιλανθρωπικό ίδρυμα Rockefeller Brothers Fund  έδωσε στην Greenpeace των ΗΠΑ συνολικά 1.180.000 δολάρια. Συγκεκριμένα: το 2000 της παραχώρησε μια χρηματοδότηση ύψους 100.000 δολαρίων για δύο χρόνια. Το 2001 της έδωσε 375.000 δολάρια, το 2002 75.000 δολάρια, το 2003, 125.000 δολάρια, το 2004 125.000 δολάρια, το 2005 100.000 δολάρια, το 2006 75.000 δολάρια, το 2007 75.000 δολάρια και το 2008 150.000 δολάρια. Toν Μάρτιο 2018 της έδωσε 70.000 δολάρια  και τον Αύγουστο 2019 άλλα 325.000 δολάρια. Επίσης, τον Αύγουστο 2018 η Greenpeace της Πολωνίας έλαβε 38.000 δολάρια από το ίδιο ίδρυμα.

Το 2001 το Ίδρυμα Rockefeller (Rockefeller Foundation) έδωσε 20.285 δολάρια στην Greenpeace των ΗΠΑ.

Μέχρι το 2005 η Greenpeace των ΗΠΑ είχε λάβει 115.000 δολάρια από το ίδρυμα Rockefeller Family Fund.

Το 2011 η Greenpeace της Αυστραλίας έλαβε 70.000 δολάρια από το Rockefeller Family Fund για τη διενέργεια μίας περιβαλλοντικής μελέτης (βλ. λεπτομέρειες πιο κάτω). 

Oι «φιλάνθρωποι» μεσάζοντες της Sustainable Markets Foundation

H Sustainable Markets Foundation (SMF), παρότι αυτοχαρακτηρίζεται ίδρυμα (Foundation) είναι εταιρεία και όχι ίδρυμα. Είναι μία από τις εταιρείες–μεσάζοντες οι οποίες στις ΗΠΑ ονομάζονται  «fiscal sponsors». Τo φορολογικό καθεστώς αυτών των εταιρειών τούς επιτρέπει να διοχετεύουν χρηματικά ποσά σε φυσικά ή νομικά πρόσωπα, χωρίς να πληρώνουν φόρο στο κράτος. Επίσης, για δωρεές κάτω των 5.000 δολαρίων δεν είναι υποχρεωμένες να δηλώνουν ούτε τα ποσά των μεταβιβάσεων ούτε και τους παραλήπτες τους. Δηλαδή για ποσά μικρότερα των 5.000 δολαρίων η αδιαφάνεια είναι πλήρης και θεσμοθετημένη. Για μεγαλύτερα ποσά η αδιαφάνεια επιτυγχάνεται μέσω της διαδικασίας που περιγράφουμε αμέσως μετά.

Στις ΗΠΑ, εάν κάποιο φυσικό ή νομικό πρόσωπο (ιδιώτης ή εταιρεία) θέλει να μεταβιβάσει ένα ποσό σε ένα άλλο ως δωρεά, έχει δύο επιλογές για να μην πληρώσει φόρο στο κράτος.

Η πρώτη είναι να στήσει μία εταιρεία αντίστοιχη με τη Sustainable Markets Foundation. Αυτή η λύση όμως για πολλούς είναι ασύμφορη, επειδή προϋποθέτει αρκετά έξοδα τόσο για το στήσιμο όσο και για τη λειτουργία της εταιρείας.

Η δεύτερη επιλογή είναι να το κάνει μέσω μίας εταιρείας–μεσάζοντα, όπως η Sustainable Markets Foundation, πληρώνοντας της μία (διαπραγματεύσιμη) προμήθεια. Έτσι λοιπόν, παρότι διάφορες μεγάλες επιχειρήσεις ή ιδρύματα έχουν τέτοιες δικές τους εταιρείες, σε πολλές περιπτώσεις προτιμούν να κάνουν τις δωρεές τους μέσω τρίτων, αφενός για να μειώσουν τα έξοδα και αφετέρου για να μπει στη διαδικασία και ένας ενδιάμεσος (μεσάζοντας) και να μεγιστοποιηθεί ο βαθμός αδιαφάνειας της δωρεάς. 

Αν, για παράδειγμα, κάποιο μεγάλο ίδρυμα θέλει να δώσει ένα μεγάλο ποσό σε μία «περιβαλλοντική» οργάνωση, σπάει το ποσό αυτό σε δύο ή περισσότερα μικρότερα ποσά και τα στέλνει στην εταιρεία–μεσάζοντα. Αυτή μετά σπάει το ίδιο ποσό σε περισσότερα και το στέλνει στην οργάνωση σε δόσεις. Επειδή τα χρηματικά ποσά που λαμβάνει και αποστέλλει ο μεσάζοντας είναι πολλά και προέρχονται από πολλούς διαφορετικούς αποστολείς, δεν είναι δυνατόν να γνωρίζει κανείς ποιος (από τους αρχικούς αποστολείς) έχει στείλει τι και σε ποιον (από τους τελικούς αποδέκτες).

Αν, π.χ. το παραπάνω ποσό για το οποίο μιλάμε είναι ένα εκατομμύριο δολάρια, το καλό φιλανθρωπικό ίδρυμα το σπάει σε δύο ποσά των 300.000 και σε άλλα δύο των 200.000 δολαρίων, τα οποία αποστέλλει σε 4 δόσεις το πρώτο εξάμηνο του έτους. Το ίδιο ίδρυμα έχει δώσει και άλλα ποσά στον ίδιο μεσάζοντα, προκειμένου αυτός να τα στείλει σε άλλες οργανώσεις. Στη συνέχεια, το δεύτερο εξάμηνο του ίδιου έτους ο μεσάζοντας στέλνει στην «μη-κυβερνητική» ή «περιβαλλοντική» οργάνωση π.χ. 500.000 σε μία δόση ή σε δύο δόσεις των 250.000 δολαρίων και τα υπόλοιπα τα στέλνει στις αρχές του επόμενου έτους σε μία ή περισσότερες δόσεις.

Στην καλύτερη των περιπτώσεων (χειρότερη γι’ αυτούς), αυτό που μπορούμε να μάθουμε για ένα οικονομικό έτος είναι το συνολικό χρηματικό ποσό που έδωσε ο μεσάζοντας στην οργάνωση κατά το έτος αυτό. Ας πούμε ότι αυτό είναι τρία εκατομμύρια δολάρια. Όμως, αυτό το ποσό μπορεί να προέρχεται από διάφορα «ιδρύματα». Με το νομικό καθεστώς που διέπει τη λειτουργία αυτών των μεσαζόντων στις ΗΠΑ, είναι αδύνατο να μάθουμε ποιος έδωσε τι από αυτά τα τρία εκατομμύρια. Δηλαδή δεν μπορούμε να ξέρουμε πόσα από αυτά τα τρία εκατομμύρια προέρχονται π.χ. από το ίδρυμα που έκανε τη δωρεά του ενός εκατομμυρίου δολαρίων του παραδείγματος μας.

Ουσιαστικά λοιπόν αυτές οι εταιρείες λειτουργούν ως μεσάζοντες μεταξύ μεγάλων ιδρυμάτων ή επιχειρήσεων και των αποδεκτών των δωρεών τους, με ό,τι αυτό μπορεί να σημαίνει για το ρόλο τους. Έχουν κατηγορηθεί πολλές φορές ότι είναι εταιρείες–βιτρίνες και συνεργοί σε ξέπλυμα βρώμικου χρήματος. Είναι αυτό το χρήμα που αποκαλείται συχνά «dark money». Αυτά τα ωραία συμβαίνουν στις «δημοκρατίες» του «πολιτισμένου» κόσμου…

Η Sustainable Markets Foundation δεν έχει ιστοσελίδα, ούτε λογαριασμό σε κανένα από τα antisocial media. Η διεύθυνση που έχει δηλώσει είναι μία ταχυδρομική θυρίδα. Δηλώνει ότι είναι «μη-κερδοσκοπική», ωστόσο στις φορολογικές της δηλώσεις δεν είναι δηλωμένη ως τέτοια. Χρηματοδοτείται από δεκάδες εταιρείες και ιδρύματα, μεταξύ αυτών το Ίδρυμα Park και τα Ιδρύματα της δυναστείας Rockefeller. Συγκεκριμένα, από το Rockefeller Brothers Fund, από το 2008 ως το 2010 έλαβε 603.000 δολάρια και από το 2018 ως το 2021 έλαβε κάτι παραπάνω από 1 εκατομμύριο δολάρια. Από το Rockefeller Brothers Fund και το Rockefeller Family Fund, το 2012 έλαβε 500.000 δολάρια. Από το Rockefeller Foundation το 2013 έλαβε 400.000 δολάρια.

Τα 3 από τα 4 μέλη του διοικητικού συμβουλίου της  είναι πρώην ή νυν υψηλόβαθμα στελέχη του δικτύου PIRG, το οποίο, όπως είδαμε πιο πριν, είχε ιδρύσει ο Donald Ross, πρώην επικεφαλής του Rockefeller Family Fund και μέλος του Δ.Σ. της Greenpeace.  Αυτά είναι η Elizabeth Hitchcock, πρόεδρος της Sustainable Markets Foundation, ο Geoff Boehm,  πρόεδρος και σύμβουλος, και ο Jay Halfon, γραμματέας και ταμίας της εταιρείας, και πρόσωπο κλειδί στη διαπλοκή που μόλις αρχίσαμε να εξετάζουμε. Επίσης, Τo δίκτυο PIRG έχει δεχτεί σημαντικές δωρεές μέσω της SMF. Το ποιος έχει κάνει αυτές τις δωρεές, δηλαδή το ποιος είναι από πίσω του, δεν μπορούμε να το ξέρουμε, με βάση όσα εξηγήσαμε λίγο πιο πάνω.

Ο Jay Halfon είναι επίσης διευθυντικό στέλεχος στην πολυπλόκαμη εταιρεία Earthworks, μέλος του Δ.Σ. του Ιδρύματος Park,[3] ταμίας και πρώην μέλος του διοικητικού συμβουλίου της άκρως συστημικής και διαπλεκόμενης «περιβαλλοντικής» οργάνωσης 350.org (η οποία έχει πολύ στενές σχέσεις με τα ιδρύματα της οικογένειας Rockefeller και έχει «αδελφοποιηθεί» με την Greenpeace), της Confluence Philanthropy (η οποία ιδρύθηκε το 2009 από την Rockefeller Philanthropy Advisors), καθώς και της Techrocks (μαζί με τον Donald Ross, πρώην διευθυντή της Rockefeller Family Fund και της Greenpeace), η οποία ιδρύθηκε το 1999 από το Rockefeller Family Fund.

Το ίδρυμα Park, στο οποίο δουλεύει ο Halfon, είναι ένας από τους βασικούς χρηματοδότες δεκάδων εταιρειών και οργανώσεων, όπως η Earthworks, το New York Public Interest Research Group Fund (το οποίο ανήκει στην Public Interest Research Group και στο οποίο δουλεύουν ή έχουν δουλέψει όλα τα καλά παιδιά αυτής της ωραίας ιστορίας διαπλοκής), η 350.org και φυσικά η SMF. Η SMF τελευταία χρησιμοποιείται κατά κόρον από την 350.org ως μεσάζων για δωρεές. Η 350.org χρηματοδοτείται απλόχερα και έχει στενούς δεσμούς με ιδρύματα που ανήκουν σε επιχειρηματικούς κολοσσούς (1, 2), όπως το Foundation for the Carolinas, το Ίδρυμα Τides, τα Ιδρύματα του George Soros και φυσικά τα Ιδρύματα της δυναστείας Rockefeller (1, 2). Τo 2011 συγχωνεύτηκε με μία «αδελφή» εταιρεία, την 1Sky. Αυτές οι δύο εταιρείες στήθηκαν και λειτουργούν με απλόχερες δωρεές–χρηματοδοτήσεις των ιδρυμάτων της δυναστείας Rockefeller (1, 2, 3) και άλλων ισχυρών καπιταλιστικών κολοσσών των ΗΠΑ (1, 2, 3). Η συγχώνευση τους ανακοινώθηκε από το Rockefeller Family Fund με σωρεία εγκωμιαστικών σχολίων.

Ο ιδρυτής και πρόεδρος της 350.org είναι ο Bill McKibben, ο οποίος ήταν μέλος του Δ.Σ. της 1Sky, πριν από τη συγχώνευση. Ο McKibben είναι ένας από πιο βαθιά διαπλεκόμενους ηγέτες καθεστωτικών «περιβαλλοντικών» οργανώσεων στις ΗΠΑ και κατά τη γνώμη μας σε παγκόσμιο επίπεδο. Συμμετείχε (μαζί με τρία στελέχη της Greenpeace και άλλους αγνούς οικολόγους) στη μυστική συνάντηση που είχε οργανώσει το 2016 στη Νέα Υόρκη το Rockefeller Family Fund προκειμένου να στηθεί μία επίθεση στην ExxonMobile. Ένα από τα τρία στελέχη της Greenpeace που συμμετείχαν -μαζί με τον McKibben- σε εκείνην τη συνάντηση, ήταν ο Jay Halfon, ο οποίος μερικά χρόνια πιο πριν ήταν ο ταμίας της οργάνωσης 350.org που είχε στήσει ο McKibben. Θυμίζουμε ότι η 350.org είναι «αδελφοποιημένη» με την Greenpeace. H Kumi Naidoo, εκτελεστική διευθύντρια της Greenpeace International, είναι μέλος του γνωμοδοτικού συμβουλίου της 350.org.

Δεν έχει τέλος η διαπλοκή.

Το 2009 ο πρώην διευθυντής της Greenpeace και γνωστός μας από προηγούμενο κεφάλαιο, John Passacantando, ίδρυσε μία εταιρεία με την επωνυμία Our Next Economy. Λίγες εβδομάδες πιο πριν είχε αποχωρήσει από τη Greenpeace χωρίς να αιτιολογήσει αυτήν του την κίνηση. Η εταιρεία που ίδρυσε δεν έχει ιστοσελίδα, ούτε λογαριασμό σε κανένα antisocial media, ούτε κάποια δημοσιευμένη δραστηριότητα. Ακόμα και ο ίδιος της ο ιδρυτής, στον λογαριασμό του στο Twitter δεν αναφέρει τίποτα γι’ αυτήν. Επειδή δεν έχει δηλωθεί ως μη κερδοσκοπική ή φιλανθρωπική, δεν είναι υποχρεωμένη να δημοσιεύει τις φορολογικές της δηλώσεις, στις οποίες θα βλέπαμε, μεταξύ άλλων, τους αποδέκτες των όποιων δωρεών της και τα αντίστοιχα ποσά τους. Η δηλωμένη έδρα της εταιρείας (1, 2) είναι μία έπαυλη 3.000 τ.μ. στην πιο ακριβή περιοχή της Virginia, πολύ κοντά στη Washington. Η έπαυλη ανήκει στη Lisa Guide, σύζυγο του Passacantando (1, 2, 3). Θυμίζουμε ότι η Guide είναι – εκτός των άλλων- διευθυντικό στέλεχος στο Rockefeller Family Fund και πρώην διευθύντρια σε δύο εταιρείες που έστησε ο Donald Ross: σε μία εταιρεία του δίκτυου Public Interest Projects και στην εταιρεία NEO Philanthropy.

Τα μοναδικά γνωστά έσοδα αυτής της εταιρείας είναι τα χρήματα που έφτασαν σε αυτήν με δωρεές που έγιναν μέσω της Sustainable Markets Foundation (SMF). Επειδή όμως αυτή η τελευταία είναι ένας μεσάζοντας, δε γνωρίζουμε ποιος ή ποιοι ήταν οι δωρητές (είπαμε πιο πριν ότι αυτό το χρήμα ονομάζεται “dark money”). Σίγουρα είναι κάποιοι από τη λίστα αυτών που έχουν κάνει δωρεές μέσω της SMF, με μεγαλύτερη πιθανότητα να είναι εταιρείες ή ιδρύματα που έχουν κάποια σύνδεση με τα φυσικά ή νομικά πρόσωπα που σχετίζονται με την Our Next Economy. Ας δούμε λοιπόν μερικά ακόμη από αυτά.

Από το 2010 μέχρι το 2013, τα ποσά των δωρεών που έγιναν στην Our Next Economy (μέσω της SMF) ήταν από 180.000 ως 321.200 δολάρια. Συγκεκριμένα, το 2010 έλαβε 180.000 δολάρια. Το 2011 επίσης 180.000 δολάρια. Το 2012 έλαβε 195.000 δολάρια. Το 2013 έλαβε 321.200 δολάρια. Ξαφνικά, το 2014 οι δωρεές αρχίζουν να απογειώνονται. Το 2014 έλαβε 1.085.000 δολάρια. Το 2015 έλαβε 1.310.000 δολάρια. Το 2016 έλαβε επίσης 1.310.000 δολάρια. Το 2017 έλαβε 2.051.000. Το 2018 έλαβε 2.245.000 δολάρια. Το 2019 έλαβε 3.055.000 δολάρια. Από τότε που ιδρύθηκε μέχρι το 2019 αυτή η εταιρεία – φάντασμα έλαβε συνολικά 12 εκατομμύρια δολάρια! Η επίσημη αιτιολογία που αναγράφεται στις φορολογικές δηλώσεις της SMF είναι “συντονισμός προγραμμάτων”. Προγράμματα; Ποια είναι αυτά τα προγράμματα για τα οποία έλαβε τόσα χρήματα;

Το πιο κρίσιμο ερώτημα όμως είναι τι συνέβη το 2014 και εκτοξεύθηκαν οι χρηματοδοτήσεις–δωρεές προς την Our Next Economy. Τo 2014, Kert Davies, πρώην διευθυντικό στέλεχος της Greenpeace και παλιός συνεταίρος του Passacantando, ίδρυσε την εταιρεία Climate Investigations Center (CIC). Λίγους μήνες πιο πριν, τον Σεπτέμβριο του 2013, είχε φύγει (κι αυτός…) από τη Greenpeace χωρίς να αιτιολογήσει την αποχώρησή του. Στην ιστοσελίδα της CIC εμφανίζονται μόνο δύο άτομα ως μέλη: ο Davies και ένας δημοσιογράφος. Η δηλωμένη έδρα της είναι μία ταχυδρομική θυρίδα στη Virginia, στο ίδιο προάστιο που βρίσκεται η έπαυλη της Lisa Guide, την οποία έχει δηλώσει ως έδρα της εταιρείας του ο Passacantando.

Και η Climate Investigations Center (CIC) (όπως ακριβώς η Our Next Economy) δεν είναι δηλωμένη ως μη-κερδοσκοπική, ούτε ως φιλανθρωπική οργάνωση. Επομένως, και αυτή δεν είναι υποχρεωμένη να δημοσιεύει τις φορολογικές της δηλώσεις, στις οποίες θα βλέπαμε, μεταξύ άλλων, τους αποδέκτες των όποιων δωρεών της και τα αντίστοιχα ποσά τους. Ενώ ο Davies κατακρίνει την αδιαφάνεια άλλων οργανώσεων, ο ίδιος αρνείται να δημοσιοποιήσει τη λίστα των δωρητών–χρηματοδοτών της εταιρείας του, καθώς και ποσά των μισθών που εισπράττουν όσοι εργάζονται σε αυτήν.

Το γεγονός ότι οι χρηματοδοτήσεις–δωρεές προς την Our Next Economy εκτοξεύθηκαν στα ύψη την ίδια χρονιά που ιδρύθηκε η Climate Investigations Center κίνησε την περιέργεια πολλών. Μερικοί αναρωτήθηκαν γιατί ο Davies δεν έδωσε σε αυτήν την τελευταία το καθεστώς της μη-κερδοσκοπικής. Υποστηρίζουν πως αν το είχε κάνει, θα δεχόταν απ’ ευθείας δωρεές από τα μεγάλα ιδρύματα ή έστω μέσω της SMF). Τώρα όμως δέχεται δωρεές μέσω και ενός δεύτερου ενδιάμεσου–μεσάζοντα, αυτού της «αδελφής»  εταιρείας Our Next Economy. Έτσι, η ροή του χρήματος από τους δωρητές σε αυτήν καλύπτεται από πλήρη αδιαφάνεια: Δωρητές -> Sustainable Markets Foundation -> Our Next Economy -> Climate Investigations Center. Δεν το λένε άδικα «dark money».

Από το 2009 ως το 2020 η Greenpeace Fund έλαβε από την (ή καλύτερα μέσω της) Sustainable Markets Foundation συνολικά 1.391.500 δολάρια (1, 2).

Tα εχέμυθα φιλανθρωπικά ιδρύματα Tides

Μία ακόμη περίπτωση μεσάζοντα που ειδικεύεται σε ανώνυμες και αφορολόγητες δωρεές είναι τα ιδρύματα Tides. Το Ίδρυμα Tides (Tides Foundation) και το παρακλάδι του, Tides Center, είναι οι δύο από τις βασικές εταιρείες ενός ομίλου 9 εταιρειών–οργανώσεων (Tides Nexus), μέσω των οποίων το αμερικανικό και υπερεθνικό κεφάλαιο διοχετεύει τεράστια ποσά σε «μη-κυβερνητικές» οργανώσεις, ανώνυμα και αφορολόγητα. Το Ίδρυμα Tides είναι ένα «donor advised fund» (DAF), ένα είδος επενδυτικού λογαριασμού, στον οποίο οι φιλάνθρωποι χρηματοδότες «παρκάρουν» τις δωρεές τους (τίτλους, μετρητά ή άλλα περιουσιακά στοιχεία) αφορολόγητα, και κατόπιν, μέσω αυτού του νόμιμου μεσάζοντα, τις διανέμουν όποτε θέλουν στους παραλήπτες τους ανώνυμα και αφορολόγητα. Για τις υπηρεσίες του το Tides χρεώνει μία προμήθεια που κυμαίνεται από 9% ως 15%.

Το Tides Nexus ιδρύθηκε το 1976 από τον Drummond Pike, έναν τύπο που το έπαιζε επιχειρηματίας και ακτιβιστής με τα λεφτά του τραπεζίτη πατέρα του, και από την Jane Lehman, κληρονόμο του R. J. Reynolds, ιδιοκτήτη της δεύτερης μεγαλύτερης καπνοβιομηχανίας στις ΗΠΑ. Το 1996 ιδρύθηκε το μεγαλύτερο παρακλάδι του, δηλαδή το Tides Center.

Τα τελευταία χρόνια ο μεγαλύτερος χρηματοδότης του Ιδρύματος είναι μακράν το Ίδρυμα NoVo του Peter Buffett, γιου του γνωστού μεγιστάνα Warren Buffett[4] (1, 2, 3, 4). Άλλοι γνωστοί χρηματοδότες του είναι το Pew Charitable Trusts, το ίδρυμα Hewlett – Packard, το Ίδρυμα Ford, το Ίδρυμα Gates, το Ίδρυμα Soros και φυσικά τα ιδρύματα της δυναστείας Rockefeller.

Τα τελευταία χρόνια οι δοσοληψίες μεταξύ των ιδρυμάτων Tides και Rockefeller είναι πολύ συχνές. Από το 2014 μέχρι το 2021 το Rockefeller Brothers Fund έχει δώσει στο Ίδρυμα Τides 4.950.000 δολάρια (1, 2, 3). Την ίδια χρονική περίοδο οι Rockefellers έδωσαν στο Tides Center 2.337.000 δολάρια (1, 2, 3). Όμως και τα παρακλάδια του Tides χρηματοδοτούν τους οικονομικά πολύ πιο εύρωστους Rockefellers. Όπως προκύπτει από τις φορολογικές τους δηλώσεις, από το 2018 μέχρι και το 2021 έχουν δώσει στα διάφορα υποκαταστήματα των Rockefellers κάτι λιγότερο από 1,4 εκατομμύρια δολάρια (1, 2).

Ένας από τους μεγαλύτερους χρηματοδότες τόσο του Tides Center όσο και του Tides Foundation είναι το Wallace Global Fund, ένα μεγάλο ιδιωτικό ίδρυμα, το οποίο ιδρύθηκε από τον Henry Wallace, αντιπρόεδρο των ΗΠΑ επί προεδρίας Roosevelt. Το Wallace Global Fund τα έχει χρησιμοποιήσει για να κάνει δωρεές ύψους 9 εκατομμυρίων δολαρίων (1, 2, 3, 4). Μόνο το 2019 έδωσε 2,7 εκατομμύρια δολάρια μέσω του Τides Center και του Tides Foundation. Τρίτη στην ιεραρχία του Wallace Glogal Fund, εκτελεστική διευθύντρια και «βιτρίνα» του Ιδρύματος από το 2008, είναι η Ellen Dorsey. Το 2021 οι ετήσιες αμοιβές της ήταν 353.909 δολάρια. Παράλληλα η Dorsey είναι 1 από τα 4 μέλη του Δ.Σ. του Greenpeace Fund.

Σε κομματικό – πολιτικό επίπεδο, το Tides Nexus υποστηρίζει και υποστηρίζεται από το κατεστημένο που κινείται μέσα και γύρω από το λεγόμενο Δημοκρατικό Κόμμα των ΗΠΑ. Σε οικονομικό επίπεδο, τα εργαλεία του είναι τόσο τα διάφορα παραρτήματα του, όσο και οι οργανώσεις–εταιρείες που χρηματοδοτεί. Μερικοί από τους αποδέκτες των μεγαλύτερων δωρεών της NoVo, μέσω του Tides Foundation, είναι οι οργανώσεις–εταιρείες Ceres και 350.org, στις οποίες είχαμε κάνει μία μικρή αναφορά στην ανάρτηση μας για τα σχέδια του υπερεθνικού κεφαλαίου να χρηματιστικοποιήσει τους φυσικούς πόρους του πλανήτη.

Και το κράτος των ΗΠΑ χρησιμοποιεί τον εχέμυθο μεσάζοντα Τides για τις χρηματοδοτήσεις του. Σύμφωνα με τα στοιχεία που προκύπτουν από τις φορολογικές δηλώσεις του Tides Center, από το 2001 ως το 2020, από τα χέρια του πέρασαν κρατικές χρηματοδοτήσεις ύψους 170 εκατομμυρίων δολαρίων. Ωστόσο, στην επίσημη κρατική ιστοσελίδα των ΗΠΑ για τις κρατικές χρηματοδοτήσεις αναφέρεται ότι από το 2008 ως το 2022 το κράτος των ΗΠΑ έδωσε στο Tides Center μόνο 34 εκατομμύρια δολάρια. Στην περίπτωση αυτών των κρατικών χρηματοδοτήσεων το Τides Center λειτούργησε ως μεσάζοντας. Ποιοι ήταν όμως οι τελικοί αποδέκτες τους;

Είναι ενδιαφέρον το γεγονός ότι το μεγαλύτερο μέρος αυτού του ποσού το έδωσε το προκάλυμμα της CIA, η (στρατιωτική) Υπηρεσία για τη Διεθνή Ανάπτυξη των ΗΠΑ (United States Agency for International Development, USAID), ένας από τους μεγαλύτερος χρηματοδοτικούς οργανισμούς στον κόσμο, ο οποίος έχει χρηματοδοτήσει όλες τις στρατιωτικές επιχειρήσεις των ΗΠΑ στην υφήλιο. Επίσης, χρηματοδοτεί συστηματικά πειράματα κατασκευής χιμαιρικών ιών (1, 2, 3), καθώς και «περιβαλλοντικές» οργανώσεις όπως η WWF.

Από το 1991 ως το 2003 κάποιοι επωφελήθηκαν από το φορολογικό καθεστώς των Donor Advised Fund (DAFs) των Tides Center και Tides Foundation για να δώσουν στη Greenpeace των ΗΠΑ 351.994 δολάρια.

Το 2015 μέσω του Tides Foundation δόθηκαν στη Greenpeace των ΗΠΑ 137.013 δολάρια.

Από το 2009 ως το 2016 κάποιοι βασίστηκαν στην εχεμύθεια των Tides Foundation των ΗΠΑ και του Καναδά για να χρηματοδοτήσουν τη Greenpeace του Καναδά με συνολικά 1.326.000 δολάρια. Το 2020 μέσω του Τides Center η Greenpeace έλαβε 10.000 δολάρια.

Οι φιλανθρωπικές ρατσιστικές χρηματοδοτήσεις του Foundation for the Carolinas και ο «απάνθρωπος περιβαλλοντισμός» του Fred Stanback

Το Foundation for the Carolinas (FFTC) είναι ένα ακόμα “donor advised fund” (DAF), με μεγάλο παρελθόν, ακόμα πιο μεγάλο πελατολόγιο και με κάποια πολύ ιδιαίτερα χαρακτηριστικά. Ιδρύθηκε το 1958 και διαχειρίζεται κονδύλια 2.700 ιδρυμάτων, εταιρειών και ιδιωτών, τα οποία διοχετεύονται σε εκατοντάδες «μη κυβερνητικές» και άλλες οργανώσεις. Από το 1999 ως το 2017 το συνολικό ποσό των δωρεών που έγιναν μέσω του FFTC έφτασε τα 2,1 δισεκατομμύρια δολάρια.

Ο άνθρωπος που βρίσκεται πίσω από το FFTC είναι ο δισεκατομμυριούχος Fred Stanback, πρώην συμφοιτητής στο Harvard, συνέταιρος και γαμπρός του Warren Buffett, του γνωστού μεγιστάνα και φανατικού υπέρμαχου της δραστικής μείωσης του παγκόσμιου πληθυσμού, τον οποίον συναντήσαμε και πιο πριν. Τις ίδιες εμμονές με τον Buffett έχει και ο Stanback και φροντίζει να τις προωθεί μέσω του FTTC, με τη χρηματοδότηση συγκεκριμένων οργανώσεων –εταιρειών. Μάλιστα, αυτοαποκαλείται «περιβαλλοντιστής», υποστηρίζοντας ότι προστατεύει το περιβάλλον προωθώντας δραστική μείωση του παγκόσμιου πληθυσμού. Όλη αυτή η καπιταλιστική συμμορία που εξυφαίνει σχέδια εξόντωσης ενός μεγάλου μέρους του παγκόσμιου πληθυσμού, έτσι ώστε να δοθεί μία μικρή παράταση ζωής στον καπιταλισμό και στην ανθρώπινη ύπαρξη στον πλανήτη, κρύβεται πίσω από δήθεν «περιβαλλοντισμούς» και ψεύτικες μεγαλοστομίες περί «βιωσιμότητας» και «βιώσιμης ανάπτυξης». Στις ΗΠΑ αυτή η ιδεολογία, την οποία ο Stanback στηρίζει δημόσια, αποκαλείται (επιεικώς) “απάνθρωπος περιβαλλοντισμός” (1, 2, 3).

Ο Stanback και το Foundation for the Carolinas χρηματοδοτούν απλόχερα κάποιες συγκεκριμένες οργανώσεις, κυρίως των ΗΠΑ και της Μεγάλης Βρετανίας, οι οποίες προωθούν αυτού του είδους τον «περιβαλλοντισμό» αλλά και διάφορους ρατσιστικούς σχεδιασμούς. Μία από αυτές είναι η Federation for American Immigration Reform, μία ακροδεξιά ρατσιστική οργάνωση των ΗΠΑ, με δεσμούς με γνωστούς φασίστες και υπέρμαχους της ευγονικής (1, 2, 3). Κάποιες άλλες είναι οι γνωστές στις ΗΠΑ για τις ακραίες ρατσιστικές τους θέσεις NumbersUSA, Progressives for Immigration Reform και Center for Immigration Studies.

To 1995 το Foundation for the Carolinas ξεκίνησε τη χρηματοδότηση ενός προγράμματος του Πανεπιστημίου του Duke για τη στελέχωση διαφόρων «περιβαλλοντικών» οργανώσεων με φοιτητές του πανεπιστημίου. Μία από αυτές τις οργανώσεις ήταν η Greenpeace. Από το 1998 ως το 2010 το Foundation for the Carolinas ενέταξε στο πρόγραμμα τις τέσσερις προαναφερθείσες ρατσιστικές οργανώσεις. Το 2013 το Πανεπιστήμιο αναγκάστηκε να τις αφαιρέσει από το πρόγραμμα ύστερα από την έρευνα που δημοσίευσε η ιστοσελίδα Indyweek και το σκάνδαλο που ξέσπασε στις ΗΠΑ.

Το όνομα του Stanback εμφανίζεται στην ετήσια αναφορά της Greenpeace των ΗΠΑ το 2009, ως δωρητής ενός ποσού, το οποίο σύμφωνα με τα στοιχεία της Greenpeace ήταν από 10.000 ως 24.999 δολάρια. Από το 2014 ως το 2020 το Foundation for the Carolinas διοχέτευσε στη Greenpeace των ΗΠΑ συνολικά 10 εκατομμύρια δολάρια. Συγκεκριμένα, από το 2014 ως και το 2017 η Greenpeace των HΠΑ έλαβε από το (ή καλύτερα μέσω του) Foundation for the Carolinas συνολικά 9 εκατομμύρια δολάρια (1, 2). Το 2019 έλαβε 500.000 δολάρια και το 2020 άλλα 500.000 δολάρια.

Ο φιλάνθρωπος μεγιστάνας Turner

Τo Ίδρυμα Turner (Turner Foundation) ιδρύθηκε το 1990 από τον μεγιστάνα Ted Turner, έναν από τους ισχυρότερους ολιγάρχες-  εξουσιαστές στον πλανήτη. Είναι ο ιδρυτής του CNN και ο ιδιοκτήτης διαφόρων μέσων μαζικής προπαγάνδας και εταιρειών παραγωγής ταινιών. Είναι ο δεύτερος μεγαλύτερος γαιοκτήμονας στις ΗΠΑ και ο μεγαλύτερος ιδιοκτήτης κοπαδιών βουβάλων στον κόσμο. Η αυτοκρατορία του Turner συμμετέχει στις συνεδριάσεις της Λέσχης Bilderberg.

Από τους παγκόσμιους εξουσιαστές ο Turner είναι από τους πιο εμμονικούς με το θέμα της δραστικής μείωσης του παγκόσμιου πληθυσμού (με βάση τις δημόσιες δηλώσεις του). Το 1996 δήλωσε[5] ότι θα πρέπει να αφανιστεί το 95% του παγκόσμιου πληθυσμού προκειμένου να μπορέσει να επιβιώσει ο καπιταλισμός: “θα ήταν ιδανικός ένας συνολικός παγκόσμιος πληθυσμός 250-300 εκατομμυρίων ανθρώπων, δηλαδή μία μείωση της τάξης του 95% σε σχέση με τα σημερινά δεδομένα”.

Το 1998 έστησε το Ίδρυμα Ηνωμένων Εθνών (United Nations Foundation[6]) προκειμένου να προωθήσει την πολιτική του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών[7] κυρίως στον τομέα της μείωσης του παγκόσμιου πληθυσμού, δωρίζοντας του αρχικά ένα δισεκατομμύριο δολάρια. Μέχρι σήμερα έχει δώσει άλλα 500 εκατομμύρια δολάρια στον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών. Τo Ίδρυμα Turner έχει διαθέσει κεφάλαια ύψους 125 εκατομμυρίων δολαρίων για τη μελέτη των μεθόδων μέσω των οποίων θα επιχειρηθεί η μείωση του παγκόσμιου πληθυσμού στο άμεσο μέλλον. Το 2009 συμμετείχε στη συνάντηση των μεγιστάνων στην έδρα των Rockefeller στη Νέα Υόρκη, με κύριο θέμα τη μείωση του παγκόσμιου πληθυσμού.

Μπορεί η αυτοκρατορία του να αποτελείται από ιδιωτικές επιχειρήσεις, ωστόσο ως γνήσιος κεφαλαιοκράτης δεν παραλείπει να «αρμέγει» το κράτος. Για παράδειγμα, στο διάστημα 2010-2021 το Ίδρυμα Τurner Endangered Species Fund έλαβε από το κράτος των ΗΠΑ συνολικά 555.200 δολάρια.

Και στην περίπτωση του Turner δεν λείπουν τα παραδείγματα ανθρώπων που έχουν διατελέσει στελέχη και στις επιχειρήσεις του ομίλου Turner και στην Greenpeace. Το πιο γνωστό είναι αυτό του Peter Bahouth, εκτελεστικού διευθυντή του Ιδρύματος Turner για εννέα χρόνια (1993-­2001). Ο Bahouth ήταν η μεγαλύτερη μεταγραφή στελέχους της Greenpeace σε μία εταιρεία του ομίλου Turner. Προηγουμένως ήταν εκτελεστικός διευθυντής της Greenpeace των ΗΠΑ και διαχειριστής της Greenpeace International από το 1988 ως το 1992. Ένα άλλο παράδειγμα είναι αυτό του Stuart Clarke, πρώην ανώτερο στέλεχος του Ιδρύματος Turner και νυν μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Greenpeace των ΗΠΑ.

Από το 1996 ως το 2001 το Ίδρυμα Turner έδωσε στη Greenpeace των ΗΠΑ 1,4 εκατομμύρια δολάρια.

Το 2001 το ίδρυμα Turner χρηματοδότησε ένα πρόγραμμα της Greenpeace της Ρωσίας, μαζί με το Ίδρυμα MacArthur, το ΙΚΕΑ και το Παγκόσμιο Ινστιτούτο Πόρων (World Resources Institute, WRI), ένα από τα πολλά παραρτήματα της Παγκόσμιας Τράπεζας. Τα ποσά που έλαβε τότε η Greenpeace της Ρωσίας δεν έχουν ανακοινωθεί.

Το φιλανθρωπικό ίδρυμα MacArthur

Τo Ίδρυμα MacArthur ιδρύθηκε το 1975 από τον τραπεζίτη, μεσίτη και ιδιοκτήτη ασφαλιστικών εταιρειών John MacArthur, με στόχο τη φοροδιαφυγή (1, 2). Το 1978 ο MacArthur ήταν ο ένας από τους δύο δισεκατομμυριούχους που υπήρχαν στις ΗΠΑ. Το 2020 το Ίδρυμα MacArthur ήταν το 28ο πιο ισχυρό ιδιωτικό ίδρυμα στον κόσμο, με βάση τα ποσά που δόθηκαν για δωρεές.

Και το Ίδρυμα ΜacArthur εμπλέκεται στην υπόθεση εμπορευματοποίησης – χρηματιστικοποίησης της φύσης. Όπως αναφέρουμε σε πρόσφατη ανάρτηση μας, είναι ένας από τους δύο βασικούς οικονομικούς εταίρους της «μη κερδοσκοπικής» οργάνωσης Forest Trends, η οποία ιδρύθηκε με σκοπό την προώθηση του σχεδίου της εμπορευματοποίησης των δασικών και ημιδασικών εκτάσεων του πλανήτη. Ένα από τα μέλη του διοικητικού συμβουλίου της οργάνωσης είναι ο Sergey Tsiplenkov, επικεφαλής της Greenpeace της Ρωσίας από το 1998. Στην ίδια ανάρτηση αναφέρουμε ότι το Ίδρυμα MacArthur είναι ένας από τους βασικούς χρηματοδότες της Conservation international και της BirdLife International, δύο εκ των «εταίρων» της εταιρείας – βιτρίνας (Intrinsic Exchange Group, IEG) μέσω της οποίας προωθείται το δυστοπικό σχέδιο χρηματιστικοποίησης των φυσικών πόρων του πλανήτη από τα αδίστακτα καπιταλιστικά αρπακτικά.

Τις τελευταίες δεκαετίες το Ίδρυμα MacArthur έχει εστιάσει (όπως άλλωστε οι περισσότεροι οικονομικοί ολιγάρχες) στο θέμα της δραστικής μείωσης του παγκόσμιου πληθυσμού. Αυτό το κάνει με άμεσο αλλά κυρίως με έμμεσο τρόπο. Σύμφωνα με στοιχεία που έχει δημοσιεύσει η ιστοσελίδα του, από το 1989 ως το 2017 έχει δώσει 18.272.000 δολάρια στην οργάνωση Population Council της δυναστείας Rockefeller. Αυτή η οργάνωση είναι το βασικό εργαλείο που χρησιμοποιεί η δυναστεία για την προώθηση της δραστικής μείωσης του παγκόσμιου πληθυσμού.

Σύμφωνα με στοιχεία που έχουν δημοσιευτεί στην ιστοσελίδα Activist Facts, μέχρι το 2002 η Greenpeace των ΗΠΑ είχε λάβει από το Ίδρυμα MacArthur χρηματοδοτήσεις ύψους 841.365 δολαρίων. Στην ιστοσελίδα του ιδρύματος αναφέρεται ότι από το 2000 ως το 2016 το Ίδρυμα έδωσε 470.000 στη Greenpeace. Συγκεκριμένα, το 2000 της έδωσε 70.000 και το 2016 άλλα 400.000. 

Τα τελευταία χρόνια τα ποσά των δωρεών του ιδρύματος προς τη Greenpeace αυξήθηκαν κατακόρυφα. Σύμφωνα πάντα με τα στοιχεία του ιδρύματος το 2017 η Greenpeace της Ιαπωνίας έλαβε δύο δωρεές συνολικού ύψους 806.000 δολαρίων (456.000 και 350.000 δολάρια). Το 2021 η Greenpeace Nordic (Σκανδιναβίας) έλαβε μία δωρεά 545.000 δολάρια. Δωρεές έχει λάβει και το ίδρυμα Greenpeace Fund. Συγκεκριμένα, το 2017 έλαβε 700.000 δολάρια, το 2018 έλαβε συνολικά 850.000 δολάρια (δύο δωρεές των 500.000 και 350.000 δολαρίων), το 2019 έλαβε 1.350.00.000 δολάρια, το 2020 έλαβε 1.694.785 δολάρια (1, 2, 3), και το 2022 έλαβε 600.000 δολάρια.

Το 2001 το ίδρυμα ΜacArthur χρηματοδότησε ένα πρόγραμμα της Greenpeace της Ρωσίας, μαζί με το Ίδρυμα Turner, το ΙΚΕΑ και το Παγκόσμιο Ινστιτούτο Πόρων (World Resources Institute, WRI), ένα από τα πολλά παραρτήματα της Παγκόσμιας Τράπεζας. Τα ποσό της χρηματοδότησης που έλαβε τότε η Greenpeace της Ρωσίας δεν έχει δημοσιοποιηθεί.

Με άλλα λόγια, σύμφωνα μόνο με τα δημοσιευμένα στοιχεία, τα τελευταία 22 χρόνια το Ίδρυμα ΜacArthur έδωσε μόνο σε τρία παραρτήματα της Greenpeace περίπου 7 εκατομμύρια δολάρια.

To φιλανθρωπικό ίδρυμα Packard

Το Ίδρυμα David and Lucile Packard ιδρύθηκε το 1964 από τον David Packard, συνιδρυτή της γνωστής εταιρείας Hewlett-Packard. Είναι ένα από τα μεγαλύτερα ιδρύματα στον κόσμο. Ο Packard ήταν στρατευμένος ρεπουμπλικάνος. Ήταν υφυπουργός άμυνας των ΗΠΑ για δύο χρόνια, εκλέκτορας και σύμβουλος του Richard Nixon, και ανώτερο στέλεχος της προεκλογικής εκστρατείας του Gerald Ford και μετέπειτα σύμβουλος του. Επίσης, σε αντίθεση με τη Greenpeace, ο Packard (αλλά και οι κληρονόμοι του) ήταν φανατικός υπέρμαχος της χρήσης πυρηνικής ενέργειας.

Με βάση τα περιουσιακά στοιχεία του ιδρύματος, το 2022 ήταν το 12ο μεγαλύτερο ίδρυμα στον κόσμο και το 10ο στις ΗΠΑ. Η δράση του εντατικοποιήθηκε από το 1988, όταν ο Packard το χρηματοδότησε με 2 δισεκατομμύρια δολάρια. Ένας από τους βασικούς του στόχους είναι η δραστική μείωση του πληθυσμού του πλανήτη. Είναι χαρακτηριστικό το ότι από το 1988 και μετά ο ετήσιος προϋπολογισμός του για το σκοπό αυτό δεκαπλασιάστηκε: από 1 εκατομμύριο δολάρια πριν από το 1988, μετά το έτος αυτό ξεπέρασε τα 10 εκατομμύρια δολάρια.

Το Ίδρυμα Packard συνεργάζεται στενά με τα ιδρύματα της οικογένειας Rockefeller (αλλά και των υπόλοιπων μεγαλοκαπιταλιστών των ΗΠΑ). Το 2001 ήταν ένας από τους συνιδρυτές του Center for Effective Philanthropy. Δύο από τους βασικούς χρηματοδότες του είναι το Ίδρυμα Rockefeller και το Rockefeller Brothers Fund. Το 2008 ίδρυσε το Ίδρυμα ClimateWorks μαζί με τα ιδρύματα Hewlett, McKnight, Ford, Kresge, Moore και Rockefeller. Στην ιστοσελίδα του Rockefeller Philanthropy Advisors, Inc αναφέρεται το ίδρυμα Packard (Hewlett) ως μία από τις οργανώσεις που συνεισέφεραν στη δημιουργία του.

Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός της απλόχερης χρηματοδότησης της οργάνωσης Rockefeller Philanthropy Advisors από το ίδρυμα Packard. Από το 2017 ως σήμερα το ίδρυμα Packard έχει κάνει αρκετές δωρεές σε αυτήν την οργάνωση-εταιρεία της δυναστείας Rockefeller, το συνολικό ύψος των οποίων ξεπερνά τα 60 εκατομμύρια δολάρια… Σε μία μόνο από αυτές, το 2017, το Ίδρυμα Packard έδωσε 30 εκατομμύρια δολάρια στους (οικονομικά ευρωστότερους) Rockefellers…

Το 2006 η Greenpeace εξέδωσε έναν οδηγό για πιο πράσινες ηλεκτρονικές συσκευές (“Guide to greener electronics”). Σε αυτόν η Hewlett-Packard ήταν στην 8η θέση μεταξύ 14 εταιρειών παραγωγής ηλεκτρονικών προϊόντων. Στον αντίστοιχο οδηγό του 2011 βρέθηκε στην πρώτη θέση μεταξύ 15 εταιρειών. Σε αυτόν που εκδόθηκε το 2017 ήταν στην 3η θέση μεταξύ 18 εταιρειών. Στην αντίστοιχη έκθεση εγκωμιάζεται η διαφάνεια της εταιρείας και ο «οικολογικός» σχεδιασμός των προϊόντων της. Μάλιστα γίνεται σύγκριση των προϊόντων της, τα οποία, σύμφωνα με τη Greenpeace,  «μπορούν εύκολα να επισκευαστούν και να αναβαθμιστούν», με τα προϊόντα των ανταγωνιστριών εταιρειών Apple και Samsung, τα οποία, σύμφωνα πάντα με τη Greenpeace, «είναι δύσκολο αλλά όχι αδύνατο να επισκευαστούν και να αναβαθμιστούν».

Μέχρι το 2012 η «ταρίφα» των δωρεών του Ιδρύματος Packard προς τη Greenpeace ήταν σχεδόν σταθερή (1, 2). Συγκεκριμένα το 2007 η Greenpeace έλαβε 250.000 δολάρια, το 2008 έλαβε 246.690 δολάρια, το 2009, το 2010 και το 2011 έλαβε από 300.000 δολάρια, και το 2012 έλαβε 350.000 δολάρια.

Το 2013 η «ταρίφα» υπερδιπλασιάστηκε και τα επόμενα χρόνια αυξήθηκε ακόμα περισσότερο (1, 2). Συγκεκριμένα, το 2013 το Ίδρυμα Packard έδωσε συνολικά 715.000 δολάρια στη Greenpeace: 65.000 δολάρια στη Greenpeace της Αυστραλίας, 250.000 δολάρια στη Greenpeace της Ιαπωνίας, 350.000 στο Greenpeace Fund και 50.000 δολάρια στο Stichting Greenpeace Council, δηλαδή στην κεντρική οργάνωση της Greenpeace που έχει έδρα την Ολλανδία. Το 2014 έδωσε συνολικά 935.000 δολάρια στην οργάνωση: 35.000 δολάρια στη Greenpeace της Αυστραλίας, 400.000 δολάρια στη Greenpeace της Ιαπωνίας, 150.000 δολάρια στη Greenpeace της ΝΑ Ασίας, και 350.000 δολάρια στο Greenpeace Fund.

Το 2015 οι δωρεές απογειώθηκαν. Συγκεκριμένα, το 2015 έδωσε στη Greenpeace συνολικά 1.750.000 δολάρια: 900.000 δολάρια στο Greenpeace Fund, 250.000 δολάρια στη Greenpeace της Ιαπωνίας και 150.000 δολάρια στη Greenpeace της ΝΑ Ασίας.

Το 2016 της έδωσε συνολικά 1.906.000 δολάρια: 850.000 δολάρια στο Greenpeace Fund, 456.000 δολάρια στη Greenpeace της Ιαπωνίας και 250.000 δολάρια στη Greenpeace της ΝΑ Ασίας.

Το 2017 της έδωσε συνολικά 1.656.000 δολάρια: 850.000 δολάρια στο Greenpeace Fund και 806.000 δολάρια Greenpeace της Ιαπωνίας.

Το 2018 η «ταρίφα» αυξήθηκε ακόμα περισσότερο. Οι δωρεές έφτασαν στο 1.800.000 δολάρια. Συγκεκριμένα, το Greenpeace Fund έλαβε 1.450.000 δολάρια και η Greenpeace της Ιαπωνίας 350.000 δολάρια.

Το 2019 το Greenpeace Fund έλαβε 1.350.000 δολάρια από το Ίδρυμα Packard.

To 2020 το συνολικό ποσό των δωρεών του ιδρύματος προς τη Greenpeace εκτοξεύθηκε στα 3.314.785 δολάρια… (1, 2, 3).

Για τα έτη 2021 και 2022 δεν έχουμε ακόμα τα ακριβή στοιχεία των δωρεών από τις δηλώσεις που έκανε το Ίδρυμα Packard στην εφορία των ΗΠΑ. Γνωρίζουμε όμως ότι

το 2021 δώρισε 545.000 δολάρια στη Greenpeace Nordic και

το 2022 έδωσε 600.000 δολάρια στο Greenpeace Fund.

Το πολυεταιρικό φιλανθρωπικό ίδρυμα Blue Moon Fund

Το Ίδρυμα Blue Moon (Blue Moon Fund) είναι ένα από τα τρία ιδρύματα  που προέκυψαν το 2001 από τη διάλυση του Ιδρύματος W. Alton Jones, το οποίο είχε ιδρυθεί το 1944 από τον ιδιοκτήτη της πετρελαϊκής εταιρείας Citgo Petroleum Corporation (Citgo). Ανήκει στην εγγονή του, Diane Edgerton Miller. Το 2016 μετονομάστηκε Cassiopeia Foundation.

Μέχρι το 2014 είχε κάνει δωρεές ύψους 130 εκατομμυρίων δολαρίων.

Στις φορολογικές δηλώσεις του η Diane Edgerton Miller εμφανίζεται ως πρόεδρος, διευθύνουσα σύμβουλος και ταμίας του ιδρύματος. Άλλα δύο μέλη της οικογένειας εμφανίζονται ως στελέχη του ιδρύματος: ο Ethan Miller (γραμματέας και ταμίας) και ο Zachary Miller (ταμίας). Σε αντίθεση με τον αρκετά υψηλό μισθό της Diane Edgerton Miller, αυτοί οι δύο εμφανίζονται να προσφέρουν αφιλοκερδώς τις υπηρεσίες τους στο Ίδρυμα από το 2001… Στις ίδιες δηλώσεις, ο αριθμός των εργαζομένων στο Ίδρυμα κυμαίνεται από έναν έως πέντε. Σε κάποιες περιπτώσεις οι δηλωμένες αμοιβές κάποιων από αυτών είναι υψηλότερες από εκείνες της ιδιοκτήτριας και προέδρου του ιδρύματος…

Από το 2017 η διεύθυνση της έδρας του ιδρύματος στις φορολογικές του δηλώσεις είναι μία ταχυδρομική θυρίδα… Η ίδια θυρίδα έχει δηλωθεί ως διεύθυνση τόσο των τριών αφεντικών του όσο και των εργαζομένων σε αυτό. Πριν από το 2017 η διεύθυνση που δηλωνόταν στις φορολογικές του δηλώσεις ήταν μία οικία. Η ίδια διεύθυνση κατοικίας δηλωνόταν στις φορολογικές δηλώσεις του ιδρύματος τόσο για τα αφεντικά όσο και για τους εργαζομένους σε αυτό…

Ωστόσο, σε ανοιχτές βάσεις δεδομένων για επιχειρήσεις των ΗΠΑ, η διεύθυνση της έδρας του Blue Moon Fund (ή Cassiopeia Foundation) είναι μία έπαυλη σε μία δασική έκταση στη Virginia. Στην ίδια έκταση λειτουργεί μία φάρμα, η οποία ανήκει σε μέλη της οικογένειας Miller (1, 2). Στο διπλανό οικόπεδο, έκτασης 21 στρεμμάτων, υπάρχει άλλη μία έπαυλη. Τις δύο αυτές επαύλεις έχουν δηλώσει στο παρελθόν και στο παρόν ως τόπο κατοικίας διάφορα μέλη της οικογένειας Miller, μεταξύ των οποίων τα τρία αφεντικά του Blue Moon Fund (1, 2).

Οι δύο αυτοί χώροι έχουν δηλωθεί ως έδρα συνολικά 23 εταιρειών! Συγκεκριμένα, το οικόπεδο στο οποίο βρίσκεται η φάρμα έχει δηλωθεί ως έδρα 16 (!) εταιρειών, οι οποίες ανήκουν στα τρία αφεντικά του Blue Moon Fund. Το διπλανό οικόπεδο έχει δηλωθεί ως έδρα επτά εταιρειών, οι οποίες έχουν τους ίδιους ιδιοκτήτες με τις προηγούμενες. Οι περισσότερες είναι εταιρείες περιορισμένης ευθύνης. Εκτός από τη φάρμα, καμία από αυτές δεν έχει ιστοσελίδα ή κάποια δημοσιευμένη δραστηριότητα στο διαδίκτυο. Κάποιες από αυτές έχουν στον τίτλο τους τη λέξη “Oil”, από την οποία συμπεραίνεται ότι το δηλωμένο τους αντικείμενο είναι ο πετρελαϊκός τομέας. Κάποιες άλλες έχουν στον τίτλο τους τον όρο “επενδυτική”. Δεν είναι όμως αυτές οι μόνες εταιρείες – φάντασμα οι μόνες που ανήκουν στην ιδιοκτήτρια και τα ανώτερα στελέχη του Blue Moon Fund. H Diane Edgerton Miller εμφανίζεται ως ιδιοκτήτρια 6 τέτοιων εταιρειών, ο Ethan A. Miller εμφανίζεται ως ιδιοκτήτης 40 (!) εταιρειών, και ο Zachary Miller εμφανίζεται ως ιδιοκτήτης 11 τέτοιων εταιρειών. Από όλες αυτές, η δηλωμένη έδρα των 23 από αυτών είναι οι δύο εκτάσεις που αναφέραμε πιο πάνω. Η δηλωμένη έδρα άλλων 21 είναι το συγκρότημα κτιρίων στο οποίο είναι δηλωμένες οι έδρες των άλλων δύο ιδρυμάτων (Oak Hill Fund και Edgerton Fund) που προέκυψαν μαζί με το Blue Mon Fun μετά τη διάλυση του Ιδρύματος W. Alton Jones. Ένα εύλογο ερώτημα που προκύπτει από τα παραπάνω είναι σε τι ακριβώς χρησιμεύουν τόσες «εταιρείες» στα αφεντικά του Blue Moon Fund.

Το Blue Moon Fund εμπλέκεται άμεσα στη λειτουργία του Global Environmental Institute (GEI). Στις ΗΠΑ ιδρύθηκε το 2003. Ένα χρόνο αργότερα, το 2004, ιδρύθηκε το παράρτημα του στην Κίνα. Το 2011 για άγνωστους λόγους σταμάτησε η λειτουργία του GEI των ΗΠΑ, αλλά συνέχισε να λειτουργεί το GEI της Κίνας. Στην ιστοσελίδα του διαβάζουμε ότι “χρησιμοποιεί μηχανισμούς της αγοράς για την επίλυση περιβαλλοντικών ζητημάτων” και ότι εστιάζει “στην έρευνα εξεύρεσης λύσεων που είναι προσανατολισμένες στις αγορές, προκειμένου να καταπολεμηθεί η κλιματική αλλαγή και να διευκολυνθούν οικολογικά υπεύθυνες ενεργειακές επενδύσεις”. Οι αναφορές στην αναγκαιότητα της προσαρμογής των περιβαλλοντικών ζητημάτων στους μηχανισμούς της καπιταλιστικής αγοράς είναι πολλές στην ιστοσελίδα του GEI. Το τι ακριβώς εννοούν και ποια είναι η στόχευση τους είναι δύο ερωτήματα τα οποία έχουμε έχουμε αναλύσει σε προηγούμενη ανάρτηση μας σχετική με τα σχέδια χρηματιστικοποίησης όλων των φυσικών πόρων του πλανήτη από την Παγκόσμια Τράπεζα, τη δυναστεία Rockefeller και τους συνεργάτες τους. Είναι ενδιαφέρον το γεγονός ότι τρία από τα έξι μέλη του διοικητικού συμβουλίου του GEI της Κίνας είναι μέλη του Blue Moon Found και ότι οι κύριοι χρηματοδότες του (όπως αναφέρεται στην ιστοσελίδα του) είναι τα Ιδρύματα Rockefeller και Blue Moon.

Επίσης, ενδιαφέρον είναι το γεγονός ότι το Blue Moon Fund έχει δεχτεί αρκετές δωρεές από το Rockefeller Family Fund και κυρίως το ότι έχει κάνει δωρεές σε αυτό και το ότι το έχει προσλάβει για κάποιες υπηρεσίες management με αρκετά υψηλό τίμημα. Οι στενές σχέσεις των δύο ιδρυμάτων δεν περιορίζονται σε ανταλλαγές δωρεών και γενικά στην… κυκλοφορία του χρήματος μεταξύ τους. Επεκτείνονται σε μορφώματα που έχει ιδρύσει το υπερεθνικό κεφάλαιο τις τελευταίες δεκαετίες προκειμένου να αποκομίσει οικονομικά οφέλη από την απάτη της «πράσινης ενέργειας». Τα δύο αυτά ιδρύματα είναι δύο από τους συνιδρυτές της οικονομικά ισχυρής σύμπραξης Just Transition Fund (1, 2). Επίσης, είναι δύο από τους χορηγούς του Innovation Center for Energy and Transportation, τόσο των ΗΠΑ όσο και της Κίνας, και οι δύο συνιδρυτές και βασικοί χορηγοί του προγράμματος China Environment Forum.

Από το 1998 ως το 2002 το Blue Moon Fund έκανε διάφορες δωρεές στη Greenpeace, συνολικού ύψους 370.000 δολαρίων (1, 2). Το 2014 έκανε μία ακόμα δωρεά 75.000 δολαρίων.

Tα φιλανθρωπικά πετροδολάρια του Marisla Foundation

Το Ίδρυμα Marisla (Marisla Foundation) ιδρύθηκε το 1986 από την Anne Earhart, μέλος της οικογένειας Getty, όταν η Texaco εξαγόρασε την πετρελαϊκή εταιρεία της οικογένειας, Getty Oil. Το μερίδιο της από την εξαγορά ήταν 400 εκατομμύρια δολάρια, τα οποία επένδυσε στο Ίδρυμα Marisla. Από τότε έχει υποστηρίξει ανοιχτά το λεγόμενο Δημοκρατικό Κόμμα των ΗΠΑ, τόσο με χρηματοδοτήσεις του ίδιου και των παραρτημάτων του, όσο και με οικονομική στήριξη των προεκλογικών εκστρατειών διαφόρων ηγετών και ανώτερων στελεχών του (Obama, Hillary Clinton, Kerry, Edwards, Biden). Η Eahert χρησιμοποιεί το επώνυμο του πρώην συζύγου της (και ανώτερου στελέχους της WWF) και όχι το πατρικό της.

Το Ίδρυμα Marisla έχει στενές σχέσεις με τον όμιλο Rockefeller. Το 2001 μαζί με το Rockefeller Brothers Fund και άλλους τρεις κολοσσούς συμμετείχε στην ίδρυση της «μη κυβερνητικής» – «περιβαλλοντικής» οργάνωσης Oceana, η οποία έχει συνεργαστεί αρκετές φορές με τη Greenpeace (1, 2, 3, 4, 5). Σύμφωνα με στοιχεία των δημοσιοποιημένων φορολογικών του δηλώσεων, από το 2001 ως το 2019 χρηματοδότησε τα (πολύ πιο εύρωστα οικονομικά) ιδρύματα της οικογένειας Rockefeller με περίπου 9,5 εκατομμύρια δολάρια…

Η Greenpeace δεν αρνήθηκε ποτέ να πάρει τα βουτηγμένα στο πετρέλαιο δολάρια του Marisla Foundation. Από το 2001 ως το 2020 το Ίδρυμα έχει δώσει στη Greenpeace των ΗΠΑ 990.000 δολάρια (1, 2).

Οι αφορολόγητες δωρεές του φιλανθρωπικού ιδρύματος Oak

Το Ίδρυμα Oak (Oak Foundation) ιδρύθηκε το 1983 από τον Alan Parker, έναν λογιστή της εταιρείας Duty Free Shoppers, ο οποίος έφτασε να γίνει οικονομικός διευθυντής και τρίτος μεγαλύτερος μέτοχος της εταιρείας (1, 2). Καθώς η εταιρεία είχε έδρα τον φορολογικό παράδεισο του Hong Kong, o Parker γνώριζε καλά τα πλεονεκτήματα που έχει μία τέτοια έδρα και τοποθέτησε τα κεντρικά γραφεία του Ιδρύματος στην Ελβετία, μία χώρα της οποίας το τραπεζικό και φορολογικό καθεστώς είναι φιλικότατο (μέχρι παρεξήγησης) για το υπερεθνικό κεφάλαιο. Βέβαια, το Ίδρυμα έχει παραρτήματα σε άλλες επτά χώρες, μεταξύ των οποίων οι ΗΠΑ. Το παράρτημα του στη Μεγάλη Βρετανία είναι η υπεράκτια (off – shore) εταιρεία Oak Philanthropy Limited, με έδρα το νησί Jersey, έναν φορολογικό παράδεισο στα στενά της Μάγχης.

Ο Charles “Chuck” Feeney, πρώην αφεντικό του Parker και εμφανιζόμενος ως συνιδρυτής της Duty Free Shoppers, χρηματοδοτούσε τον Obama μέσω μιας υπεράκτιας (off – shore) εταιρείας που είχε στήσει στις Βερμούδες. Ο Douglas Griffiths, πρόεδρος του Ιδρύματος Oak από το 2019, είχε καίρια πόστα στην κυβέρνηση Obama. Ο Νathan Agent, ένα από τα στελέχη του Ιδρύματος Οak που στην ιεραρχία του βρίσκονται κάτω από τον πρόεδρο του, ήταν για πολλά χρόνια υψηλόβαθμο στέλεχος της Greenpeace.

Όπως είδαμε πιο πριν, το 2001 το Ίδρυμα Oak, μαζί με το Rockefeller Brothers Fund και άλλους τρεις κολοσσούς, συμμετείχε στην ίδρυση της «μη κυβερνητικής» – «περιβαλλοντικής» οργάνωσης Oceana, την οποία χρηματοδοτεί απλόχερα. Οι σχέσεις μεταξύ των Ιδρυμάτων Oak και Rockefeller επεκτείνονται και σε χρηματικές δοσοληψίες. Στην ιστοσελίδα του Rockefeller Philanthropy Advisors, Inc αναφέρεται το ίδρυμα Oak ως μία από τις οργανώσεις που συνεισέφεραν στη δημιουργία του. Στην ιστοσελίδα του Ιδρύματος Oak υπάρχουν στοιχεία για τις χρηματοδοτήσεις του Ιδρύματος προς το (οικονομικά πολύ πιο εύρωστο) Rockefeller Philanthropy Advisors, Inc, μόνο για τα έτη 2019-2021. Σε αυτήν την τριετία το Ίδρυμα Oak έδωσε σε αυτό το παράρτημα της αυτοκρατορίας Rockefeller 24,5 εκατομμύρια δολάρια. Στην ιστοσελίδα του Oak αναφέρεται ότι το 2016 το Ίδρυμα είχε δώσει στο Rockefeller Philanthropy Advisors, Inc. 3 εκατομμύρια δολάρια, το 2017 1,95 εκατομμύρια δολάρια και το 2018 3 εκατομμύρια δολάρια

Από το 2017 ως σήμερα το Ίδρυμα Oak έχει χρηματοδοτήσει τη Greenpeace των ΗΠΑ με 3,3 εκατομμύρια δολάρια. Το 2017 της έδωσε 900.000 δολάρια. Το 2019 της έδωσε 600.000 δολάρια και το 2020 της έδωσε 900.000 δολάρια. Τo 2021 της έδωσε άλλα 900.000 δολάρια για ένα τριετές πρόγραμμα.

Από το 2010 ως το 2017 έδωσε στη Greenpeace του Καναδά συνολικά 861.048 δολάρια. Το 2016 χρηματοδότησε τη Greenpeace της ΝΑ Ασίας με 615.957 δολάρια. Το 2017 έδωσε στη Greenpeace της αποικίας που ονομάζεται Ελλάδα 21.000 ευρώ. Το 2018 χρηματοδότησε τη Greenpeace International με 400.000 δολάρια.

Greenpeace ή κάτι παραπάνω;

Η λίστα των «φιλάνθρωπων» χρηματοδοτών της (κάθε) Greenpeace είναι πολύ μεγάλη. Τα ποσά των χρηματοδοτήσεων – δωρεών που παραθέτουμε εδώ είναι πολλά και ζαλίζουν. Φανταστείτε να μπορούσαμε να συμπεριλάβουμε και τις δωρεές που έχουν δεχτεί τα παραρτήματα της Greenpeace στις υπόλοιπες χώρες που δραστηριοποιείται η οργάνωση – επιχείρηση, εκτός των ΗΠΑ…

Η επιλογή που κάναμε περιλαμβάνει μερικούς από τους πιο γνωστούς παγκόσμιους εξουσιαστές, μεγαλοκαπιταλιστές, μεγαλογαιοκτήμονες, τραπεζίτες, μεσάζοντες, ολιγάρχες και μεγιστάνες του πλούτου και γενικά αδίστακτα αρπακτικά, που έχουν στα χέρια τους ή ελέγχουν -μεταξύ άλλων- πετρελαϊκά και άλλα καρτέλ, μεγάλες φαρμακοβιομηχανίες, εταιρείες βιοτεχνολογίας, μέσα μαζικής προπαγάνδας, υπεράκτιες εταιρείες και εταιρείες – φαντάσματα. Όπως είδαμε πιο πριν, σχεδόν όλοι τους είναι φανατικοί υπέρμαχοι της δραστικής μείωσης του παγκόσμιου πληθυσμού, προκειμένου να δοθεί μία μικρή παράταση ζωής στο σάπιο οικονομικό και κοινωνικό σύστημα που υπηρετούν. Επίσης, κάποιοι από αυτούς είναι δηλωμένοι ρατσιστές και υπέρμαχοι της ευγονικής. Στο παρελθόν κάποιοι χρηματοδότησαν και συνεργάστηκαν ανοιχτά με το ναζιστικό καθεστώς. Φυσικά δεν λείπουν ανάμεσα τους και μέλη της λέσχης Bilderberg. Τονίζουμε ότι μερικοί από αυτούς έπαιξαν και παίζουν ενεργό ρόλο στη δυστοπική επιχείρηση χρηματιστικοποίησης των φυσικών πόρων του πλανήτη και όλων των εκφάνσεων της ανθρώπινης ζωής, και τελικά στην επιβολή ενός παγκοσμιοποιημένου ολοκληρωτισμού.

Σε (μικρο)πολιτικό – κομματικό επίπεδο ο κοινός παρανομαστής της πλειοψηφίας των διαπλεκομένων εταιρειών, «ιδρυμάτων» και οργανώσεων, στις οποίες αναφερθήκαμε σε αυτήν την ανάρτηση, είναι το αποκαλούμενο Δημοκρατικό Κόμμα των ΗΠΑ και τα διάφορα παρακλάδια του. Ο άλλος πόλος διαχείρισης της πολιτικής εξουσίας στις ΗΠΑ είναι oι ρεπουμπλικάνοι, οι οποίοι ουσιαστικά είναι η άλλη όψη του ίδιου νομίσματος, για να μην πούμε ότι είναι τα ίδια σκατά με τους δημοκρατικούς. Σε αρκετές δε περιπτώσεις και παρά τις όποιες ενδοκαπιταλιστικές διαμάχες προκύπτουν κατά καιρούς μέσα στις οικονομικές ελίτ, τα όρια μεταξύ των πολιτικών κομμάτων και των ολιγαρχών που τους στηρίζουν είναι δυσδιάκριτα, όσο και αν πασχίζουν να μας πείσουν για το αντίθετο τα φερέφωνα τους. Σε οικονομικό επίπεδο ο κοινός παρανομαστής όλων αυτών των επιχειρήσεων, «ιδρυμάτων» και οργανώσεων είναι φυσικά η προώθηση των συμφερόντων του αμερικανικού και υπερεθνικού κεφαλαίου. Το πόσα ψίχουλα θα μοιράσει αυτό στους κάθε λογής υπηρέτες, λακέδες και παρατρεχάμενους του δεν αλλάζει την ουσία του ζητήματος.

Το κείμενο που διαβάζετε δεν έχει σκοπό να καταδείξει ή να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι μία «κακή» περιβαλλοντική οργάνωση έχει αλωθεί σε κάποιο βαθμό από τους «διεφθαρμένους» καπιταλιστές. Ένα τέτοιο συμπέρασμα θα ήταν επιδερμικό και δεν θα έθιγε την ουσία του ζητήματος.

Η διαπλοκή του υπερεθνικού κεφαλαίου με τις αποκαλούμενες «περιβαλλοντικές» και «μη κυβερνητικές» οργανώσεις είναι βαθιά και πολυεπίπεδη και δεν εξαντλείται στη χρηματοδότηση αυτών των τελευταίων από τα «φιλανθρωπικά» ιδρύματα του, απ’ ευθείας ή μέσω κάποιων ενδιάμεσων. Οι επιχειρήσεις που ανήκουν στους ομίλους του υπερεθνικού κεφαλαίου και οι εν λόγω οργανώσεις λειτουργούν ως συγκοινωνούντα δοχεία. Σε κάποιες περιπτώσεις το ίδιο το κεφάλαιο στήνει τις δικές του «περιβαλλοντικές» ή «οικολογικές» οργανώσεις, πρωτοβουλίες ή πλατφόρμες, προκειμένου να εξυπηρετήσει τους σκοπούς του με αμεσότητα. Σε περιπτώσεις οργανώσεων – εταιρειών όπως η Greenpeace, φροντίζει να τις προσεταιρίζεται και να τις ελέγχει, μέσω των χρηματοδοτήσεων – δωρεών που κάνει σε αυτές, καθώς και μέσω των ανθρώπων που τις στελεχώνουν. Αναφέραμε παραδείγματα υψηλόβαθμων στελεχών ιδρυμάτων και επιχειρηματικών ομίλων των χρηματοδοτών της οργάνωσης, τα οποία στο παρελθόν ήταν ανώτερα στελέχη στην ιεραρχία της Greenpeace, και αντιστρόφως. Επίσης, αναφέραμε περιπτώσεις στις οποίες κάποια στελέχη της Greenpeace συμμετείχαν ενεργά στις ενδοκαπιταλιστικές διαμάχες, παίρνοντας θέση υπέρ των χρηματοδοτών – χορηγών και άτυπων αφεντικών τους, συνεργαζόμενα μαζί τους ενάντια σε κάποιους άλλους ολιγάρχες.

Φυσικά, όλη αυτή η ψευδο-περιβαλλοντική δραστηριότητα των οικονομικών ελίτ δεν παραβλέπει καθόλου την κερδοφορία. Εκτιμούμε όμως ότι ειδικά στη σημερινή συγκυρία έχει και κάποιους άλλους στόχους, εξίσου σημαντικούς για τη διαιώνιση της κυριαρχίας τους. Από τη μία, μέσω αυτής επιχειρούν να αποκρύψουν τις ευθύνες τους για την καταστροφή του περιβάλλοντος και τον επικείμενο όλεθρο που αυτή θα επιφέρει στον πλανήτη και στα έμβια όντα του, βγάζοντας προς τα έξω ένα «οικολογικό» και «φιλάνθρωπο» προσωπείο. Από την άλλη, επιχειρούν να παρουσιάσουν τα χρηματοδοτούμενα ανδρείκελα – υποχείρια τους ως τους μοναδικούς εκφραστές του «οικολογικού κινήματος», και την απάτη του «πράσινου καπιταλισμού» και της «βιώσιμης ανάπτυξης» του ως το μοναδικό εφικτό οικολογικό πρόταγμα. Το κεφάλαιο χρειάζεται την (κάθε) Greenpeace και τον ανώδυνο ακτιβισμό της ως άλλοθι και παράδειγμα υγιούς και πολιτικά ορθής οικολογικής δραστηριότητας, όπως ακριβώς χρειάζεται τον κοινοβουλευτισμό και όλους τους μηχανισμούς εκπροσώπησης, διαχείρισης και ανάθεσης εξουσίας. Όπως οι χειραγωγημένες μάζες νιώθουν την ψευδαίσθηση ότι θα λύσουν τα προβλήματα τους αναθέτοντας τη ζωή τους σε κάποιους «καλούς» εκπροσώπους, έτσι ακριβώς αυθυποβάλλονται ότι εκπληρώνουν το οικολογικό τους καθήκον αναθέτοντας τη διαχείριση των περιβαλλοντικών ζητημάτων και εν τέλει τη σωτηρία του πλανήτη σε κάποιους «ευαισθητοποιημένους οικολόγους» που αγωνίζονται για τις φάλαινες και τις φώκιες και έχουν και ένα αναγνωρίσιμο brand name.

Η (κάθε) Greenpeace είναι ένα από τα κομμάτια αυτού του εξουσιαστικού συμπλέγματος που περιγράψαμε πιο πάνω. Τα συστατικά στοιχεία που το απαρτίζουν φαντάζουν ετερόκλητα, ωστόσο είναι απολύτως συμβατά μεταξύ τους, ως προς τις μεταξύ τους σχέσεις και τον ρόλο τους στα πλαίσια της λειτουργίας αυτού του συμπλέγματος. Το κοινό πεδίο δράσης τους είναι η γκρίζα ζώνη όπου η καπιταλιστική «φιλανθρωπία» συναντιέται και συγχωνεύεται με την καθεστωτική «οικολογία». Άλλωστε το γκρίζο και το πράσινο είναι τα δύο βασικά χρώματα του χρήματος στο οποίο γίνονται οι περισσότερες δοσοληψίες τους.

[1] Στη μακρά λίστα των ιδρυμάτων – χρηματοδοτών της Greenpeace, καθώς και στην επιλογή που κάναμε σε αυτήν την ανάρτηση, δεν περιλαμβάνονται διάφοροι ιδιώτες, όπως, για παράδειγμα, ο Leonardo di Caprio, ο οποίος το 2014 δώρισε στην Greenpeace 2 εκατομμύρια δολάρια.

[2] Θα ήταν ενδιαφέρουσα μία έρευνα πάνω στο θέμα αυτό και ειδικότερα στο πώς έφτασε να συνταχθεί η λεγόμενη «έκθεση Flexner», η οποία πήρε το όνομα του ανθρώπου στον οποίον ανατέθηκε η θεωρητική οικοδόμηση της μετάβασης

[3] Με ετήσιες απολαβές 60.000 δολαρίων.

[4] Το 2011, σε μία συνέντευξη του είχε δηλώσει: “υπάρχει πάλη των τάξεων (πόλεμος μεταξύ των τάξεων), όμως είναι η δική μου η τάξη αυτή που κάνει αυτόν τον πόλεμο, και είμαστε εμείς αυτοί που κερδίζουμε. Στην πραγματικότητα όχι μόνο τον κερδίζουμε, αλλά τους έχουμε τσακίσει”.

[5] Στο βίντεο, όταν ο δημοσιογράφος του θύμισε τη δήλωση του, απάντησε με κυνικό τρόπο: “μπορεί και να το έχω πει, έχουν περάσει πολλά χρόνια από το 1996”…

[6] Mερικοί από τους εκατοντάδες χρηματοδότες του, εκτός από το Ίδρυμα Turner, είναι η Παγκόσμια Τράπεζα, έξι κράτη, μεταξύ των οποίων αυτά της Μεγάλης Βρετανίας και των ΗΠΑ, μία πληθώρα μεγάλων πολυεθνικών εταιρειών και μερικοί από τους φιλάνθρωπους χρηματοδότες της Greenpeace, όπως τα Ιδρύματα Rockefeller, Packard, Tides και Wallace Global Fund.

[7] Θυμίζουμε ότι αυτός ο οργανισμός δημιουργήθηκε με χρήματα των Rockefellers.

Γενετικά δεδομένα διαψεύδουν τους ισχυρισμούς ΠΟΥ και Κίνας για την αρχή της πανδημίας

26 ΙΟΥΛΙΟΥ 2022

Τον Ιούλιο του 2021 ο Jesse Bloom, ένας Αμερικανός ιολόγος, κατάφερε να ανακτήσει ένα μέρος των γενετικών δεδομένων που προέρχονταν από πρώιμα δείγματα του SARS-CoV-2 στην Κίνα. Τα σημαντικά αυτά γενετικά δεδομένα είχαν αναρτήσει τον Μάρτιο του 2021 Κινέζοι επιστήμονες του Πανεπιστημίου της Wuhan σε μία κρατική βάση δεδομένων των ΗΠΑ, στα πλαίσια μίας μελέτης τους. Ο Βloom τα ανέλυσε και με βάση αυτήν την ανάλυση πραγματοποίησε μία μελέτη, τα συμπεράσματα της οποίας έρχονται σε αντίθεση με τους ισχυρισμούς του επιστημονικού κατεστημένου και με τα συμπεράσματα της κοινής έκθεσης του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (ΠΟΥ) και της Κίνας για την προέλευση της πανδημίας, δηλαδή για τον χρόνο και τον τόπο που εμφανίστηκε για πρώτη φορά ο SARS-CoV-2. Η έκθεση είχε δημοσιευτεί λίγους μήνες πιο πριν, τον Φεβρουάριο του 2021.

Συνέχεια ανάγνωσης «Γενετικά δεδομένα διαψεύδουν τους ισχυρισμούς ΠΟΥ και Κίνας για την αρχή της πανδημίας»→

Το τέλος της ζωής όπως τη γνωρίζαμε

27 ΜΑΪΟΥ 2022

Τον Σεπτέμβριο του 2021 το Χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης (New York Stock Exchange, NYSE) ανακοίνωσε τη δημιουργία ενός νέου επενδυτικού προϊόντος, το οποίο εδώ και χρόνια αποκαλείται κυνικά “φυσικά περιουσιακά στοιχεία (natural assets)” από τους παγκόσμιους εξουσιαστές και τα φερέφωνα τους. Ουσιαστικά σε αυτό περιλαμβάνονται όλα τα χερσαία και θαλάσσια οικοσυστήματα του πλανήτη (είτε αυτά είναι παρθένα, είτε έχουν δεχτεί ανθρώπινη επέμβαση), οι φυσικοί τους πόροι, καθώς και όλες οι ανθρώπινες δραστηριότητες που σχετίζονται με αυτά. Συνέχεια ανάγνωσης «Το τέλος της ζωής όπως τη γνωρίζαμε»→

Η μεγαλύτερη υπόθεση συγκάλυψης στην ιστορία της σύγχρονης επιστήμης

3 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2022

Πρόσφατα δημοσιοποιήθηκε ένα μέρος των ιδιωτικών-απόρρητων συνομιλιών που είχαν τον Φεβρουάριο και τον Απρίλιο του 2020 μερικοί πολύ γνωστοί επιστήμονες στον τομέα της ιολογίας και υψηλόβαθμα στελέχη κρατικών υπηρεσιών αμερικανικών και διεθνών χρηματοδοτικών οργανισμών. Σε αυτές περιέχονται αποκαλυπτικά στοιχεία για το πώς «στήθηκε» η μεγαλύτερη επιχείρηση συγκάλυψης στην ιστορία της σύγχρονης επιστήμης: το αφήγημα της φυσικής προέλευσης του SARS-CoV-2.  Συνέχεια ανάγνωσης «Η μεγαλύτερη υπόθεση συγκάλυψης στην ιστορία της σύγχρονης επιστήμης»→

RaTG13: Ένας ιός-φάντασμα με πολύ σκοτεινό παρελθόν

13 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2022

Σε αυτήν την ανάρτηση θα ασχοληθούμε με τον RaTG13, μία οντότητα με πολύ σκοτεινό παρελθόν, η οποία στην αρχή της πανδημίας παρουσιάστηκε από το Ινστιτούτο Ιολογίας της Wuhan ως o πλησιέστερος ιός στον SARS-CoV-2. Πρόκειται κυριολεκτικά για έναν «ιό»-φάντασμα, αφού δεν υπάρχει κάποιο ζωντανό δείγμα του έτσι ώστε να είναι επαληθεύσιμη η ύπαρξη του, ενώ υπάρχουν σοβαρές ενδείξεις που θέτουν σε αμφισβήτηση την αυθεντικότητα του γονιδιώματος του. Το δε παρελθόν του είναι ακόμα πιο σκοτεινό από την αβέβαιη ύπαρξη του. Εκτυλίσσεται μέσα σε ένα χρονικό συγκαλύψεων, αποκρύψεων στοιχείων και ψεμάτων με επιστημονικό μανδύα.

Συνέχεια ανάγνωσης «RaTG13: Ένας ιός-φάντασμα με πολύ σκοτεινό παρελθόν»→

Ερωτήματα προς επιστήμονες και τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας σχετικά με την προέλευση του SARS–COV-2, μέρος Α’

30 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2021 

Σε αυτήν την δημοσίευση μπορείτε να διαβάσετε μεταφρασμένα στα ελληνικά τα πρώτα 85 από τα συνολικά 260 ερωτήματα που έχουν θέσει μέλη της ομάδας ανεξάρτητων ερευνητών DRASTIC Research (Decentralized Radical Autonomous Search Team Investigating COVID-19) και σκεπτόμενοι άνθρωποι σχετικά με την προέλευση του SARS-COV-2 (1, 2, 3). Μερικά από τα ερωτήματα έχουν γίνει δημόσια από ανθρώπους που δεν ανήκουν σε αυτήν την ομάδα και μεταφέρθηκαν στη λίστα από τα μέλη της. Τα ερωτήματα δημοσιεύτηκαν στις 21 Σεπτεμβρίου 2020 στην ιστοσελίδα και στον λογαριασμό στο Twitter του μέλους της ομάδας Billy Bostickson. 

Συνέχεια ανάγνωσης «Ερωτήματα προς επιστήμονες και τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας σχετικά με την προέλευση του SARS-COV-2, μέρος Α’»→

Ερωτήματα προς επιστήμονες και τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας σχετικά με την προέλευση του SARS–COV-2, μέρος B’

9 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2022

Σε αυτήν την δημοσίευση μπορείτε να διαβάσετε μεταφρασμένα στα ελληνικά το δεύτερο μέρος (86-176) των συνολικά 260 ερωτημάτων που έχουν θέσει μέλη της ομάδας ανεξάρτητων ερευνητών DRASTIC Research (Decentralized Radical Autonomous Search Team Investigating COVID-19) και σκεπτόμενοι άνθρωποι σχετικά με την προέλευση του SARS-COV-2 (1, 2, 3). Μερικά από τα ερωτήματα έχουν γίνει δημόσια από ανθρώπους που δεν ανήκουν σε αυτήν την ομάδα και μεταφέρθηκαν στη λίστα από τα μέλη της. Τα ερωτήματα δημοσιεύτηκαν στις 21 Σεπτεμβρίου 2020 στην ιστοσελίδα και στον λογαριασμό στο Twitter του μέλους της ομάδας Billy Bostickson.

Συνέχεια ανάγνωσης «Ερωτήματα προς επιστήμονες και τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας σχετικά με την προέλευση του SARS-COV-2, μέρος B’»→

H κατασκευή και η κατάρρευση του (καθόλου αθώου) αφηγήματος της φυσικής προέλευσης του SARS–CoV-2, μέρος Γ΄

1 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2021

Μέρος Γ΄: Ο ρόλος της προπαγάνδας στη διάδοση του αφηγήματος

Όπως είδαμε στο δεύτερο μέρος του αφιερώματος, ένας από τους πυλώνες της κατασκευής του αφηγήματος της φυσικής προέλευσης SARS-CoV-2 βασίστηκε στο άρθρο πέντε επιστημόνων με τίτλο “The proximal origin of SARS-CoV-2”.

Αμέσως μετά τη δεύτερη δημοσίευση του στο επιστημονικό περιοδικό Nature, στις 17 Μαρτίου 2020, εντάθηκε στα media η προπαγάνδα υπέρ της φυσικής προέλευσης του ιού. Επειδή εκείνη την εποχή τα σχετικά δημοσιεύματα ήταν πάρα πολλά, θα περιοριστούμε στην εξέταση μερικών από αυτά, αυτών που θεωρούμε ότι είναι αντιπροσωπευτικά και ενδεικτικά του ρόλου που έπαιξαν τα μέσα μαζικής προπαγάνδας σε αυτήν την ιστορία.

Συνέχεια ανάγνωσης «H κατασκευή και η κατάρρευση του (καθόλου αθώου) αφηγήματος της φυσικής προέλευσης του SARS-CoV-2, μέρος Γ΄»→

Προστατεύουν οι μάσκες από τον κορωνοϊό;

7 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2021

Δημοσιεύουμε εδώ μεταφρασμένη στα ελληνικά τη μελέτη της ανεξάρτητης ερευνητικής ομάδας “Swiss Policy Research” πάνω στην αποτελεσματικότητα της χρήσης μάσκας ενάντια στον κορωνοϊό  SARS-CoV-2. Η μελέτη δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα της ομάδας τον Ιούλιο του 2020 με τίτλο “Are Face Masks Effective? The Evidence” και ανανεώθηκε με επιπλέον στοιχεία τον Οκτώβριο του 2021. Συνέχεια ανάγνωσης «Προστατεύουν οι μάσκες από τον κορωνοϊό;»→

Επιστημονικές μελέτες, άρθρα και βιβλία σχετικά με την προέλευση του SARS–CoV-2

3 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2021

Στην ανάρτηση αυτή θα βρείτε μερικές λίστες με επιστημονικές μελέτες και άρθρα επιστημονικού περιεχομένου σχετικά με την προέλευση του SARS-CoV-2 και τις επιπτώσεις των πειραμάτων κατασκευής χιμαιρικών ιών. Με την δημιουργία αυτών των λιστών επιθυμούμε να αναδείξουμε το έργο που έχει παραχθεί σε αυτούς τους τομείς – ατομικά και συλλογικά- από ανεξάρτητους επιστήμονες, ερευνητές και σκεπτόμενους ανθρώπους, και να υποβοηθήσουμε τη μελέτη των θεμάτων αυτών, με την συγκέντρωση αυτού του υλικού σε ένα χώρο.

Συνέχεια ανάγνωσης «Επιστημονικές μελέτες, άρθρα και βιβλία σχετικά με την προέλευση του SARS-CoV-2»→

 

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΓΝΩΜΗΣ: Η Δύση  θέλει να φιμώσει το Διαδίκτυο!

0

 

Eίναι αδύνατο να μην επανέλθουμε στο φλέγον ζήτημα της ελευθερίας της έκφρασης και στις αυξανόμενες προσπάθειες λογοκρισίας που σαρώνουν αυτή τη στιγμή τη Δύση.

Πράγματι, το ζήτημα επανήλθε πρόσφατα στο προσκήνιο στην Ιρλανδία, καθώς ένας Noμοσχέδιο για την Ποινική Δικαιοσύνη (“Criminal Justice Bill”) συνεχίζει τη νομοθετική του πορεία και σκοπεύει να τιμωρήσει την απλή κατοχή περιεχομένου ή υλικού που περιέχει μίσος ή ακόμη και δυνητικά μίσος . Αυτός ο νόμος, που δικαίως περιγράφεται ως μαζική επίθεση στην ελευθερία της έκφρασης από διάφορες προσωπικότητες, ανάμεσά τους και από τον Έλον Μασκ, δεν είναι, ωστόσο, ο μόνος που εφαρμόζεται αυτή τη στιγμή στις δυτικές χώρες.

Ακόμη πιο ανησυχητικό είναι ότι βρίσκουμε τον ίδιο τύπο νόμων να κάνουν ανεμπόδιστα το μοναχικό νομοθετικό τους ταξίδι μέσα από παρεμβάσεις, ο,τι καλούμε δημοκρατικές διαδικασίες: ενώ οι άνθρωποι άλλα έχουν στο μυαλό τους και τα ΜΜΕ, εξαιρετικά φιλόφρονα, τους γεμίζουν το κεφάλι με περισσότερο ή λιγότερο χονδροειδείς και δευτερεύουσες ανοησίες, όλα μπαίνουν σιγά σιγά στη θέση τους σε διάφορες χώρες για να φιμωθεί ξεκάθαρα οποιαδήποτε διαφωνία.

Έτσι, ενώ η Ιρλανδία βυθίζεται στη λάθος πλευρά της δυστοπίας, το Ηνωμένο Βασίλειο κάνει το ίδιο με την πρόταση νόμου για την ασφάλεια στο Διαδίκτυο, (“Online Safety Bill”) που θα είναι δύσκολο να μην συγκρίνει κανείς την ουσία αυτού που συζητείται λίγο πιο δυτικά.

Στον Καναδά, με το Νόμο για τη διαδικτυακή ροή («Online Streaming Act»), η πορεία που ακολουθήθηκε είναι η ίδια και οι μικρές έκπληκτες κραυγές ορισμένων μέσων δεν αλλάζουν απολύτως τίποτα.

Στη Γερμανία, η υπόθεση έκλεισε το 2022. Είναι συνήθεια των Τεύτονων να μην χάνουν χρόνο όταν πρόκειται να κόψουν το βήχα στους αντιπάλους.

Επικριτικός για το νομοσχέδιο της Ιρλανδίας ήταν και ο Ελον Μασκ σε ανάρτησή του.

Επιπλέον, οι Γερμανοί δεν έχουν δυσκολία να προωθήσουν τον Νόμο για τις  Ψηφιακές Υπηρεσίες (Digital Service Act), το ισοδύναμο αυτών των άδικων νόμων, σε ευρωπαϊκό επίπεδο που προσθέτουν μια ευρωπαϊκή χροιά στις τοπικές νομοθεσίες, σε περίπτωση που ένα κράτος μέλος έχασε το τραίνο ή δείχνει λίγο υπερβάλλοντα ζήλο στην προστασία των θεμελιωδών ελευθεριών του, αναμφίβολα στο επίπεδό του.

Το αμερικανικό Σύνταγμα μπορεί να επέτρεψε στις Ηνωμένες Πολιτείες να δημιουργήσουν μια διέξοδο μέχρι στιγμής αφού το Συμβούλιο Παραπληροφόρησης, που είχε προσπαθήσει να δημιουργήσει η κυβέρνηση Μπάιντεν το 2021, διαλύθηκε θλιβερά το 2022. Ωστόσο, μην ανησυχείτε: η επιθυμία να το βουλώσουν οι αντίπαλοι, συγγνώμη, να καταπολεμήσουν το μίσος και την παραπληροφόρηση στο διαδίκτυο είναι επίσης πολύ παρούσα πέραν του Ατλαντικού και οι επιθέσεις στην πρώτη τροπολογία (η οποία παρέχει συνταγματική εγγύηση για την ελευθερία της έκφρασης) είναι συχνές.

Μην αυταπατάσθε: αυτό που συμβαίνει σε αυτές τις χώρες δεν είναι τυχαίο και, επομένως, συμβαίνει και στη Γαλλία, για τους ίδιους ακριβώς λόγους. Σήμερα είναι ο Υπουργίσκος [Ψηφιακής Μετάβασης και Τηλεπικοινωνιών]  Barrot που ωθεί την υπόθεση μέσα από τους γαλβανισμένους διαύλους της Δημοκρατίας του Παραλογιστάν, αλλά τα αίτια και οι συνέπειες είναι ακριβώς τα ίδιες, όπως αλλού*.

Ναι, είναι πράγματι ένα συντονισμένο κίνημα διαφόρων δυτικών χωρών, πρώην δημοκρατικών, να λογοκρίνουν τους πολίτες τους, να σβήσουν μια για πάντα την ελευθερία της έκφρασης. Αυτό σε καμία περίπτωση δεν είναι σύμπτωση, πολύ περισσότερο δεν είναι συμπτώσεις οι προσπάθειες προπαγάνδας που έγιναν, τα ξεδιάντροπα ψέματα και η μόνιμη προσπάθεια «επηρεασμού» των πολιτικών αντιπάλων και των επικριτών των εξουσιών τα τελευταία χρόνια.

Όπως εξηγεί πολύ καλά ο Jacob Siegel σε ένα μακροσκελές αλλά καλά τεκμηριωμένο άρθρο** που αναρτήθηκε πρόσφατα, τίποτα από αυτά που παρατηρείτε σήμερα δεν έχει αφεθεί στην τύχη ή δεν είναι αποτέλεσμα μιας μυστηριώδους σειράς συμπτώσεων.

Το αποτέλεσμα είναι προφανές και είναι γραμμένο αυτή τη στιγμή σε όλους τους τοίχους, σε όλα τα περίπτερα, σε όλες τις τηλεοπτικές συσκευές και στις ραδιοφωνικές εκπομπές που ακούμε από παντού: εκείνοι θεωρούνται ελίτ στη Δύση αποφάσισαν ακράδαντα ότι η ελευθερία του λαού προχώρησε πολύ μακριά, ότι αυτή η ελευθερία στο Διαδίκτυο δεν ήταν πλέον ευνοϊκή για αυτές.

Μπορεί να νομίζετε ότι είναι υπερβολή, αλλά πολλοί δημοσιογράφοι, πολλοί αρθρογράφοι αρχίζουν να συνειδητοποιούν ότι δεν υπάρχει τίποτε άλλο από μια πραγματική συμπαιγνία για την υποδούλωση των λαών.

Και, επιπλέον, είναι λογικό: με την ελευθερία της έκφρασης και τα σύγχρονα μέσα διάδοσης πληροφοριών στο Διαδίκτυο, καθίσταται περισσότερο από δύσκολο να διατηρηθούν τα άτομα σε συνήθη σχήματα σκέψης.

Παράδειγμα, λόγω αυτής της ελευθερίας της έκφρασης όλων μας, τα χοντροκομμένα ψέματα της περιόδου της πανδημίας αποκαλύφθηκαν σταδιακά. Αυτή η ελευθερία ανταλλαγής και ενημέρωσης απειλεί άμεσα να σπάσει την υπνωτική έκσταση, η οποία εξακολουθεί να κρατά σημαντικό αριθμό πολιτών στο θέμα των εμβολίων, της υπερθέρμανσης του πλανήτη, της ενεργειακής μετάβασης ή της τελευταίας τρέλας του συρμού, ότι επίκειται κατ’ ανάγκη καταστροφή και αναγκαστικά χρειάζονται δρακόντειες λύσεις…

Όσο προχωρούν, τόσο πιο δύσκολο γίνεται να κρύβεται η ανικανότητα των ηγετών μας, τόσο πιο γελοία και ορατή γίνεται η ανικανότητά τους.

Ωστόσο, οι δημόσιες πολιτικές τους μπορούν να εφαρμοστούν μόνο χάρη στο κλίμα φόβου που επιδίδονται, βοηθούμενοι από τα ανυπόληπτα ΜΜΕ. Το ότι μπορούμε να ανταλλάσσουμε σωστές πληροφορίες, αντίθετες με τις προβαλλόμενες της στιγμής, να διακωμωδούμε τους παραλογισμούς τους, να αντικρούουμε όλα τα ψεύτικα επιχειρήματά τους, εν ολίγοις, το ότι τους αντιμαχόμαστε έξυπνα στις προσπάθειές τους σημαίνει ότι η επιρροή τους στους λαούς δεν είναι πλήρης.

Έτσι, χρησιμοποιώντας τη συνηθισμένη, φθαρμένη δικαιολογία του μίσους, της παρενόχλησης, του εγκλήματος και σήμερα την εξίσου φθαρμένη δικαιολογία της παραπληροφόρησης, αυτοί οι ηγέτες, ως αληθινός εσμός λογοκριτών, τα παίζουν όλα για όλα: ψηφίζουν όλο και πιο περιοριστικούς νόμους, απολύτως αντισυνταγματικούς και αντιδημοκρατικούς, για να φιμώσουν τελικά και οριστικά τους αντιπάλους .

Μπροστά σε αυτές τις αφόρητες επιθέσεις, σε αυτήν την απειλή που, αν πετύχει, σημαίνει την ολοκληρωτική υποδούλωση των λαών, υπάρχει μόνο ένας τρόπος αντίδρασης: να μάθουν όλοι τι συμβαίνει και να ακουστεί η  φωνή τους.

*To νομοσχέδιο που κατέθεσε προβλέπει την απαγόρευση των κοινωνικών δικτύων για περίοδο έως και ενός έτους για άτομα που καταδικάζονται για «παρενόχληση στον κυβερνοχώρο, προσβολές της αξιοπρέπειας προσώπων και ανηλίκων, πρόκληση ή εξύμνηση τρομοκρατικών πράξεων και για τα πιο σοβαρά αδικήματα του Τύπου, όταν αυτός ο λογαριασμός έχει χρησιμοποιηθεί για τη διάπραξη αυτών των αδικημάτων»

**https://www.tabletmag.com/sections/news/articles/guide-understanding-hoax-century-thirteen-ways-looking-disinformation

Πηγή: https://www.contrepoints.org/2023/05/10/456355-censure-croissante-quand-les-dirigeants-occidentaux-sen-prennent-a-la-liberte-dexpression

 

Oταν η Ισλαμική Αδελφότητα φιμώνει τη Σορβόνη…

 

του Jean – Baptiste Roques

Η «προοδευτική» Γαλλία διεκδικεί πανευρωπαϊκή πρωτιά: Η ερευνήτρια Florence Bergeaud–Blackler για να κυκλοφορήσει στη χώρα της διαθέτει προσωπική φρουρά, επειδή απειλείται η ζωή της!!!

Η εικονιζόμενη κυρία Florence Bergeaud–Blackler είναι κοινωνιολόγος, ειδική στο Ισλάμ και εργάζεται στο Εθνικό Κέντρο Κοινωνικών Ερευνών (CNRS). Καρπός της εργασίας της υπήρξε η μελέτη με τίτλο Le Frérisme et ses réseaux, l’enquête (Η [Ισλαμική] Αδελφότητα και τα δίκτυά της, η έρευνα). Την περασμένη εβδομάδα – 12 του Μάη – είχε προγραμματιστεί από το Πανεπιστήμιο Σορβόνη η παρουσίαση της έρευνάς της. Αμ, δε!..

Παρακολουθείστε πως αντέδρασε η ίδια.

Πώς μάθατε για την ακύρωση της παρουσίασης;
Florence Bergeaud–Blackler.  Ήταν ο διοργανωτής της, ο φιλόσοφος Pierre-Henri Tavoillot, που με τηλεφώνησε τη Δευτέρα το βράδυ για να με ενημερώσει ότι ο κοσμήτορας της σχολής είχε πάρει την απόφαση να τη ματαιώσει.

Είχατε κάποιες εξηγήσεις;

Όχι, γιατί ο κοσμήτορας δεν είπε τίποτα στον κ. Tavoillot και δεν επικοινώνησε μαζί μου.

Είναι για λόγους ασφαλείας; Λένε ότι είστε υπό την προστασία της αστυνομίας.

Δεν μου είπαν κάτι τέτοιο. Διευκρινίζω ότι δεν είχε εκδοθεί καμία έκκληση για διαδήλωση, διαμαρτυρία ή αποτροπή αυτής της παρουσίασης. Μου είπαν μόνο ότι ο κοσμήτορας «δεν ήθελε να ρίξει λάδι στη φωτιά». Ως εκ τούτου, βρίσκομαι σε μια κατάσταση απόλυτης αβεβαιότητας. Δεν έχω πια εμπιστοσύνη σε κανέναν.

Ενημερώθηκε το υπουργείο;

Δεν είχα καμιά σχετική ένδειξη από την ιεραρχία μου. Πριν από δύο μήνες, όταν πρώην συνάδελφοί μου με χαρακτήρισαν δημόσια ρατσίστρια, χρειάστηκε μια έκκληση στο  Le Point , υπογεγραμμένη από πολλούς ερευνητές, διδάσκοντες και λογίους, ώστε το CNRS, στο οποίο ανήκω, να κάνει επιτέλους μια δήλωση υποστήριξης, αρκετά λακωνική άλλωστε. Βέβαια, όπως όλοι οι συνάδελφοί μου, απολαύω της λειτουργικής νομικής προστασίας. Αλλά σταματά εκεί. Η σωματική μου προστασία δεν αποτελεί αντικείμενο του ιδρύματος.

Πώς εξηγείτε τη ματαίωση;

Οι προϊστάμενοί μου αναμφίβολα πιστεύουν αυτό που λένε μερικοί από τους χειρότερους επικριτές μου, δηλαδή ότι το τελευταίο μου βιβλίο, το οποίο είναι ένα εξαιρετικά σοβαρό ερευνητικό έργο και του οποίου αναλαμβάνω κάθε φράση, είναι ένα νέου τύπου Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών, όπου αντικατέστησα τον  αντισημιτισμό με μίσος για τους μουσουλμάνους. Είναι ο εκβιασμός της ισλαμοφοβίας, ένα φαινόμενο που αναλύω με ακρίβεια στο βιβλίο μου. Όταν βλέπετε τις δυσκολίες που αντιμετωπίζω, δεν προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι τόσο λίγοι φοιτητές προτιμούν να αφοσιωθούν στη μελέτη του Ισλάμ και της σχέσης του με την κοινωνία. Eτσι όμως, διευρύνουμε τον νοητικό χώρο του ισλαμισμού.

Μετάφραση: Ευάγγελος Δ. Νιάνιος

Πηγή: https://artofuss.blog/2023/05/10/florence-bergeaud-blackler-ma-protection-physique-nest-pas-un-sujet-pour-mon-administration/

 

  

Δ. Μακροδημόπουλος: Γιατί πάλι, και ξανά πάλι, τον Ερντογάν;

1
Turkish President Tayyip Erdogan addresses his supporters during a rally ahead of the May 14 presidential and parliamentary elections, in Istanbul, Turkey May 13, 2023. REUTERS/Dylan Martinez

του Δημήτρη Μακροδημόπουλου

Η επικράτηση του Ερντογάν στον πρώτο γύρο των προεδρικών εκλογών, μία ανάσα μόλις από την τελική επικράτησή του, δημιουργεί σκέψεις για τις βαθύτερες αιτίες της συνεχούς επικράτησης του ΑΚΡ, που προσωποποιείται στον αρχηγό του, από το 2002 έως σήμερα. Γιατί παρά τις σοβαρές οικονομικές δυσχέρειες που αντιμετωπίζει ιδιαίτερα σήμερα η τουρκική κοινωνία, επιμένει να επικροτεί την πολυκύμαντη πολιτική του Τούρκου προέδρου;

Ο Michel Bozdemir μας εξηγεί: «Μετά τις μεταρρυθμίσεις του Τανζιμάτ (1839) σχηματίσθηκαν δύο ελίτ στην οθωμανική και στη συνέχεια στην τουρκική κοινωνία. Την πρώτη αποτελούσαν οι απόφοιτοι Idadi (κολεγίων)και των Sultani (λυκείων) που είχαν εκπαιδευτεί στη βάση δυτικών προτύπων και τη δεύτερη οι απόφοιτοι των medrese που είχαν εκπαιδευτεί στην παράδοση. Αυτή η νέα αντίληψη εφαρμόστηκε χωρίς ανταγωνισμό στις νέες γενιές, μέχρι το πέρασμα στη δημοκρατία». Όμως με το πέρασμα στη δημοκρατία (1923), όπως γράφει ο Hamit Bozarslan για τον κεμαλισμό «η δημοκρατική Τουρκία θεμελιώθηκε πάνω σε μια ακραία άρνηση του άμεσου –οθωμανικού- παρελθόντος της και κατά συνέπεια των ίδιων των αληθειών του», προσπαθώντας να διαμορφώσει ένα έθνος αποκομμένο από την κουλτούρα, τις παραδόσεις και τα ήθη των κατοίκων της. Το αποτέλεσμα ήταν, σύμφωνα με την  Ellen Kay Trimberg, να δημιουργηθούν «δύο εθνη» στη ίδια χώρα: «Ένα από τα αποτελέσματα του κεμαλικού προγράμματος, γράφει, ήταν η δημιουργία των δύο εθνών: το ένα αγροτικό, παραδοσιακό και υπανάπτυκτο και το άλλο αστικό, μοντέρνο και αναπτυγμένο». Η πολιτική ζωή της Τουρκίας διαμορφώθηκε στα όρια αυτών των δύο διαχωριστικών γραμμών μέχρι και σήμερα. Έτσι εμφανίζονται δύο κόσμοι εντελώς χωριστοί. Έρχονται στην επιφάνεια διαφοροποιημένες ταυτότητες: παρουσιάζονται χωριστές και σε σύγκρουση.

Ο Ερντογάν, εκφραστής των παραδόσεων και των αληθειών του ενός “έθνους”, κατόρθωσε με την πολιτική του να απενεργοποιήσει τα ταξικά αντανακλαστικά της τουρκικής κοινωνίας Η ισλαμοποίηση ενός καθεστώτος έστω και με πολύ μετριοπαθή χαρακτηριστικά, όπως στην Τουρκία, έρχεται ουσιαστικά να αναιρέσει ή να επικαλύψει, εκούσια είτε ακούσια, τον ταξικό χαρακτήρα της κοινωνίας. Η ανάδειξη της θρησκείας ως ενός από τα κυριότερα χαρακτηριστικά της πολιτικής κυβερνώντος κόμματος, όπως το ΑΚΡ, ομογενοποιεί ταξικά την κοινωνία προτάσσοντας τα θρησκευτικά χαρακτηριστικά έναντι των ταξικών διαφοροποιήσεων. Βέβαια επειδή η θρησκεία εγκλωβίζει την κοινωνική εξέλιξη και απορροφά τους κοινωνικούς κραδασμούς, το ζήτημα που θα αντιμετωπίσει ο Ερντογάν είναι οι αντοχές της κοινωνικής ανοχής, εκτός κι αν αξιοποιώντας για μια ακόμη φορά το γεωπολιτικό περιβάλλον της Τουρκίας, όπως διαμορφώθηκε μετά τη διάλυση της ΕΣΣΔ, οδηγήσει τη χώρα στην οικονομική ανάκαμψη.

Όμως υπάρχουν και στοιχεία που ένας λαός προτάσσει έναντι των οικονομικών δυσχερειών. Είναι ο περιφερειακός ρόλος που διαδραματίζει ή τουλάχιστον προσπαθεί να διαδραματίσει η Τουρκία αυτόνομα την τελευταία 20ετία, με επιτυχία πολλές φορές, με την αξιοποίηση του οθωμανικού παρελθόντος, της κοινής θρησκείας και της κοινής καταγωγής (Μέση και Εγγύς Ανατολή, Κεντρική Ασία, Καύκασος, Β. Αφρική) αλλά και πέραν αυτών (υποσαχάρια Αφρική) διεκδικώντας τα συμφέροντά της έναντι ισχυρών ευρωπαϊκών κρατών. Ασκεί ρητορικά, αλλά σε πολλές περιπτώσεις και στην πράξη, αδέσμευτη εξωτερική πολιτική  που δημιουργεί στον τουρκικό λαό αισθήματα εθνικής υπερηφάνειας.  Συγκριτικά με τη χώρα μας (Β. Ήπειρος, Μαριούπολη, κ.α.) δημιουργεί στις μειονότητές της και στους Τούρκους της διασποράς την αίσθηση ότι ανήκουν σε ένα ισχυρό έθνος που διαθέτει την ισχύ και τη βούληση να τις προστατεύσει. Μάλιστα στην περίπτωση του πολέμου στην Ουκρανία, διαδραματίζει ανάμεσα στους εμπόλεμους τον ρόλο που θα έπρεπε να διαδραματίσει η ΕΕ ή ισχυρές συνιστώσες της, εμπλεκόμενη αρχικά στις ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις, στην προώθηση των σιτηρών, προτάσσοντας μάλιστα στις περισσότερες των περιπτώσεων τα εθνικά της συμφέροντα έναντι των κυρώσεων, κάτι που καμιά ευρωπαϊκή χώρα δεν είχε το σθένος να κάνει έναντι των επιταγών της Ουάσινγκτον. Ο διακριτός ρόλος της γείτονος στον πόλεμο της Ουκρανίας, έχει αναβαθμίσει στο έπακρο την πολιτική της αξία στο διεθνές προσκήνιο και ο αντίκτυπός του στο εσωτερικό της χώρας έχει συμβάλλει τα μέγιστα στην επικράτηση του Ερντογάν.

Και στο θέμα της δημοκρατίας; Στο θέμα της δημοκρατίας που είναι προβληματική στη γείτονα, ο τούρκος πολίτης είναι αυτός που βιώνει διαχρονικά την κατάσταση στη χώρα του και μπορεί να συγκρίνει και να κρίνει. Οι κεμαλιστές που διεκδικούν την επάνοδό τους στην εξουσία πίστευαν στον εκσυγχρονισμό από τα πάνω: σκέπτονταν να πραγματοποιήσουν τον κοινωνικό μετασχηματισμό με νομοθετικά μέτρα και γενικότερα με μεθόδους «κοινωνικής μηχανικής». Όσες φορές η επαναστατική δυναμική ξεπρόβαλε τα ταξικά της χαρακτηριστικά, τα απανωτά στρατιωτικά πραξικοπήματα αποκατέστησαν την επιθυμητή τάξη.  Τρία στρατιωτικά πραξικοπήματα για την αντιμετώπιση ταξικών αντιδράσεων (1960,1971,1980) και ένα «μεταμοντέρνο» το 1997 για την αποκαθήλωση του ισλαμιστή Ερμπακάν έχει να θυμηθεί ο Τούρκος πολίτης από τους κεμαλιστές. Βέβαια, ο χαρακτήρας του πολιτικού καθεστώτος μιας χώρας και οι δυνατότητες περαιτέρω εκδημοκρατισμού της αξιολογούνται με κριτήρια που αναφέρονται στην ιστορική της διαδρομή και στο πολιτικό περιβάλλον της περιοχής όπου ανήκει γεωγραφικά, στο οποίο η Τουρκία υπερέχει εμφανώς πολιτικά παρά τις αδυναμίες της. Όμως, είναι δυνατόν να επικρατήσει αποσπασματικά εκεί ένα δημοκρατικό καθεστώς με ευρωπαϊκά χαρακτηριστικά;

Μακροδημόπουλος Δημήτρης

Αλεξ/πολη – κιν. 6947-771412

15/5/2023

 

 

Elections en Turquie : pourquoi Erdogan a déjoué les pronostics

0
A person walks past billboards of Turkish President and People's Alliance's presidential candidate Recep Tayyip Erdogan a day after the presidential election day, in Istanbul, Turkey, Monday, May 15, 2023. Turkey's presidential elections appeared to be heading toward a second-round runoff on Monday, with President Recep Tayyip Erdogan, who has ruled his country with a firm grip for 20 years, leading over his chief challenger, but falling short of the votes needed for an outright win. (AP Photo/Emrah Gurel)

 

Par et (Ankara, envoyée spéciale )

Si le président sortant n’a pas été élu au premier tour, il devance son principal adversaire, Kemal Kiliçdaroglu, de quatre points, de quoi aborder le second tour avec confiance. Loin du désaveu qu’annonçaient la plupart des instituts de sondage.

Lendemain d’élections morose dans le quartier central de Çankaya, à Ankara, lundi 15 mai. L’abattement pouvait se lire sur le visage des partisans de l’opposition. Bouillonnant de vie il y a encore quelques jours, le bureau de campagne du Parti républicain du peuple (CHP, opposition), installé sur la longue avenue Tunali-Hilmi, est désormais bien vide. Au-delà de la déception, une question revient en boucle dans les discussions : alors qu’une douzaine d’enquêtes d’opinion le donnaient perdant contre son principal adversaire, Kemal Kiliçdaroglu, comment le président Recep Tayyip Erdogan a-t-il pu arriver en tête de l’élection présidentielle ?

Environ 89 % des inscrits ont participé au double scrutin, présidentiel et législatif, qui s’est tenu dimanche. Lundi, le président du Haut Conseil électoral (YSK), Ahmet Yener, a annoncé les résultats officiels du premier tour de la présidentielle. Le dépouillement des 60,7 millions de bulletins dans le pays était achevé, la saisie des derniers résultats des urnes arrivées de l’étranger (1,4 million de votes exprimés) ayant permis d’arrêter les chiffres de façon définitive. Il y a donc eu 49,51 % des voix pour Recep Tayyip Erdogan, 44,88 % pour Kemal Kiliçdaroglu et 5,1 % en faveur de l’outsider Sinan Ogan.

Ce résultat n’est pas une franche victoire, mais pas non plus une défaite pour M. Erdogan, autocrate islamo-conservateur aux manettes du pays depuis vingt ans. S’il n’a pas été élu dès le premier tour, contrairement aux précédents scrutins présidentiels – en 2014 et en 2018 –, le chef de l’Etat sortant peut aborder en toute confiance le second tour, prévu le 28 mai. Non seulement il a plus de deux millions de voix d’avance sur son rival mais, à l’issue des législatives de dimanche, son Parti de la justice et du développement (AKP), que les sondages disaient à la peine, conserve son emprise sur le Parlement.

La coalition formée par l’AKP et ses alliés, notamment le Parti de l’action nationaliste (MHP, extrême droite), a obtenu 322 sièges sur 600, contre 213 pour l’opposition unie et 63 sièges pour la coalition de la gauche prokurde. Fait surprenant, la coalition au pouvoir caracole en tête dans les régions du Sud-Est, touchées par le double séisme du 6 février, qui a fait officiellement 50 000 morts, en dépit des critiques proférées à l’endroit du gouvernement, accusé d’avoir manqué de réactivité et de coordination dans la gestion des secours. Ces autorités ont également été critiquées pour leurs négligences envers les normes antisismiques, la corruption, sans parler des scandales comme celui de la vente à la sauvette de tentes par le Croissant-Rouge turc (Kizilay), censé les distribuer gratuitement aux sinistrés qui en manquaient.

Kiliçdaroglu, « candidat le plus fragile »

Malgré ces griefs, l’AKP affiche de beaux scores dans les zones sinistrées. Dans la région de Kahramanmaras, largement détruite, le président l’emporte largement avec 71,88 % des voix, tandis que l’AKP a obtenu 5 sièges sur 8 au Parlement. Dans la région du Hatay, elle aussi dévastée, il a reçu 50 % des votes et son parti n’a enregistré qu’une toute petite baisse, recueillant 45 000 votes de moins qu’aux législatives de 2018.

La piètre situation économique (inflation à 44 % en avril en moyenne annuelle) n’a pas non plus pénalisé M. Erdogan. « Les électeurs estiment que sa politique économique est un échec, mais ils ne voient pas non plus Kemal Kiliçdaroglu comme un homme politique capable de la résoudre », analyse Özer Sencar, directeur de l’institut de sondage MetroPOLL, le seul à avoir donné, entre le 4 et le 7 mai, des scores identiques aux résultats annoncés mardi.

Selon lui, l’endurance du numéro un s’explique surtout par la faiblesse de son rival. « Voici deux ans que je répète que Kemal Kiliçdaroglu est le candidat le plus fragile face à lui », rappelle le sondeur. Le président sortant, de confession sunnite, majoritaire en Turquie, s’est plus d’une fois gaussé de M. Kiliçdaroglu, soulignant son identité alévie, un courant minoritaire de l’islam. Et comme M. Kiliçdaroglu est aussi d’origine kurde, soutenu de surcroît par le parti HDP prokurde, M. Erdogan n’a eu de cesse de suggérer qu’il était de mèche avec les « déviants » LGBT, ou qu’il était à la botte du Parti des travailleurs du Kurdistan (PKK), un mensonge grossier, pris néanmoins pour argent comptant par de nombreux Turcs nationalistes.

Le nationalisme a le vent en poupe, à en juger par le bon score à la présidentielle de Sinan Ogan, un responsable politique jusqu’ici inconnu du grand public, qui a recueilli 5,1 % des voix. Cet ancien du MHP a un programme qui tient en deux lignes : renvoyer les réfugiés syriens (3,6 millions) chez eux et empêcher les Kurdes de Turquie (entre 15 et 18 millions de personnes) d’avoir la moindre représentation politique. Bien qu’il n’ait pas donné de consigne de vote pour le 28 mai, un report de ses voix en faveur du candidat de l’opposition semble peu probable.

Succès aussi pour les ultranationalistes du MHP, le partenaire de coalition de l’AKP, qui, aux législatives, améliore son score précédent, avec 11 % des suffrages. Grâce aux sièges obtenus par le MHP et les autres partenaires de la coalition présidentielle, les islamistes de Yeniden Refah et ceux du Hüda-Par, l’AKP obtient la majorité au Parlement. Sans cet apport, le parti dirigé par M. Erdogan est en léger recul, avec 267 sièges seulement.

La synthèse islamo-nationaliste semble avoir de beaux jours devant elle. Le système de coalition lui offre une certaine élasticité. « Il existe une forte porosité entre le vote AKP et le vote MHP, précise Özer Sencar. Les voix qui avaient été transférées à l’AKP lors du scrutin précédent [en 2018] sont tout simplement revenues au MHP. »

Le bon résultat du MHP est d’autant plus inattendu que le parti était décrit par les analystes comme affaibli et divisé, surtout après l’assassinat, en décembre 2022, de l’un de ses anciens cadres, Sinan Ates, tué par balle pour avoir dénoncé la collusion du parti avec des trafiquants de drogue.

L’autre clé susceptible d’expliquer le succès persistant de M. Erdogan dans les urnes tient au système clientéliste qu’il a mis en place, abreuvant son électorat de subventions, d’augmentations, de cadeaux en échange de sa loyauté lors du vote. On a ainsi vu le chef de l’Etat sortant distribuer en personne, dimanche, des billets de 200 livres turques (10 euros) à des enfants aux abords du bureau de vote d’Üsküdar, où il a l’habitude de mettre son bulletin dans l’urne.

« Erdogan a joué avec le feu sans se brûler »

Pour séduire les ménages appauvris par l’inflation, il a augmenté les salaires, abaissé l’âge de la retraite, subventionné les factures de gaz et d’électricité. Enfin, comme à chaque élection, il a pris soin de courtiser les confréries religieuses, qui sont de grands réservoirs de votes. Habilement, il a fait campagne, non pas sur l’économie en berne, mais sur l’exaltation de la fierté nationale.

Tout était axé sur les récentes réalisations militaires et technologiques, le nouveau porte-aéronefs Anadolu (construit selon des plans espagnols), le char Altay (doté d’un moteur sud-coréen), la nouvelle voiture électrique Togg (dessinée par le designer automobile turc Murat Günak et la firme italienne Pininfarina). Le palais présidentiel a d’ailleurs reçu livraison d’une Togg que la première dame, Emine Erdogan, a été invitée à tester sous l’objectif des caméras. « Tout le monde devrait l’acheter ! », s’est-elle exclamée, oubliant que son prix, 953 000 livres turques (soit plus de 46 000 euros), n’est pas à la portée de toutes les bourses en Turquie.

En réalité, l’économie s’annonce comme la rivale la plus sérieuse de M. Erdogan à l’avenir. « La Turquie est confrontée à un énorme déficit de la balance des paiements, avec des besoins bruts de financement extérieur de près de 220 milliards de dollars [202 milliards d’euros], un déficit du compte courant de 50 milliards de dollars et une dette à court terme de 180 milliards de dollars. Les réserves de la banque centrale avoisinent les 100 milliards de dollars, insuffisantes pour combler le vide », estime l’économiste Timothy Ash, spécialiste des marchés émergents, dans une note publiée par le Centre d’analyse des politiques européennes Jusqu’ici, écrit-il, « M. Erdogan a joué avec le feu sans se brûler », mais sa politique monétaire non orthodoxe, qui renforce l’inflation, est un jeu risqué pour lui et pour la Turquie.

https://www.lemonde.fr/international/article/2023/05/16/elections-en-turquie-pourquoi-erdogan-a-dejoue-les-pronostics_6173507_3210.html