Αρχική Blog Σελίδα 1661

Τα ελληνικά κόμματα στον καθρέφτη της Ουκρανίας

0

Στο σημερινό μας άρθρο θα παρουσιάσουμε τις θέσεις των ελληνικών πολιτικών δυνάμεων, τόσο των «μεγάλων», όσο και των «μικρών», στο κορυφαίο ζήτημα της παγκόσμιας κατάστασης.

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
18 Μαΐου 2023

«Όποιος υποστηρίζει την ολοκληρωτική νίκη οιασδήποτε των αντιμαχόμενων πλευρών (στην Ουκρανία) είτε ουρανοβατεί είτε υστερόβουλα ευνοεί την διαιώνιση της σύγκρουσης».
Κώστας Καραμανλής

«Οι επιτελείς του υπουργείου Εξωτερικών του Μπάιντεν, συμπεριλαμβανομένης της Βικτόρια Νούλαντ, εξακολουθούν να προκαλούν τη Ρωσία, και προφανώς δεν ακούν καν το Πεντάγωνο. Δυστυχώς, δεν λείπουν οι πολιτικοί στις ΗΠΑ που πιστεύουν ότι ένας πυρηνικός πόλεμος θα ήταν δικαιολογημένος, και επίσης ότι θα ήταν δυνατό να περιοριστεί στην Ευρώπη. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο είναι τόσο απαραίτητο για την Ευρώπη να απελευθερωθεί από τη μοιραία επιθετική πολιτική των ΗΠΑ. Οι Ευρωπαίοι πρέπει να υπενθυμίζουν καθημερινά ότι δεν υπάρχουν ρωσικά ή κινεζικά στρατεύματα στα σύνορα των ΗΠΑ, αλλά ότι αμερικανικά στρατεύματα βρίσκονται παντού στα ρωσικά και κινεζικά σύνορα».
Όσκαρ Λαφοντέν, πρώην πρόεδρος του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος Γερμανίας

Όπως υποσχεθήκαμε ήδη, στο σημερινό μας άρθρο θα παρουσιάσουμε και θα σχολιάσουμε τις θέσεις των ελληνικών πολιτικών δυνάμεων, τόσο των «μεγάλων», όσο και των «μικρών», στο κορυφαίο ζήτημα της παγκόσμιας κατάστασης, το θέμα δηλαδή του πολέμου στην Ουκρανία και της σύγκρουσης του ΝΑΤΟ με τη Ρωσία και περαιτέρω με δυνάμεις, όπως η Κίνα, το Ιράν κ.ά.

Υποστηρίξαμε σε δύο προηγούμενα άρθρα (εδώ και εδώ), ότι το ζήτημα της σύγκρουσης στην Ουκρανία είναι σήμερα το σπουδαιότερο ζήτημα του κόσμου μας, γιατί αυτό μπορεί να κρίνει αν θα επιβληθεί ή θα ηττηθεί το σχέδιο μιας παγκόσμιας δικτατορίας. Αυτό το σχέδιο αντιπροσωπεύουν ο αμερικανικός και εν γένει δυτικός «μονοπολισμός», που δεν είναι παρά ένας νέος Ολοκληρωτισμός πολύ πιο επικίνδυνος από αυτούς του μεσοπολέμου, η απαίτηση δηλαδή των κέντρων εξουσίας της «συλλογικής Δύσης» να επιβάλλουν τη θέλησή τους παντού – περιλαμβανομένων, όπως ξέρουμε από τη δική μας τραγική εμπειρία, και κρατών που είναι, υποτίθεται, στον στενό δυτικό πυρήνα. Θα κρίνει δηλαδή η έκβαση αυτής της σύγκρουσης το μέλλον του ανθρώπινου πολιτισμού, ίσως και την ίδια την επιβίωση της ανθρωπότητας. Για αυτό και η θέση που παίρνουν σήμερα στο ζήτημα αυτό πολιτικές δυνάμεις και πρόσωπα, έχουν κρίσιμη σημασία για να κρίνουμε τι αξίζουν, την ποιότητα και τον χαρακτήρα τους.

Θα κρίνει επίσης το μέλλον της Ευρώπης, ένα σχέδιο στο οποίο απέβλεψαν και αστικές και προοδευτικές δυνάμεις της Ελλάδας, ήδη από το 1960, για να βρουν στήριγμα απέναντι στην καταθλιπτική αμερικανική επιρροή στη χώρα και τις καταστροφικές της συνέπειες. Η ευρωπαϊκή ανεξαρτησία προϋπέθετε πάντα καλές σχέσεις συνεργασίας με τη Μόσχα, είναι αδιανόητη σε συνθήκες πολέμου της Ευρώπης με τη Ρωσία.

Στην πραγματικότητα, είτε θα οδηγηθούμε σταδιακά στην επικράτηση του νεοφασισμού σε μια Ευρώπη μαριονέττα και αποικία της Ουάσιγκτον (δεν είναι ασφαλώς τυχαία η επανεμφάνιση του ναζισμού στις ακροδεξιές πολιτοφυλακές του Κιέβου), είτε η ήπειρός μας, που υπήρξε στο παρελθόν η πατρίδα της Αναγέννησης, του Διαφωτισμού και του Σοσιαλισμού, θα ξαναβρεί τις μεγάλες δημοκρατικές και προοδευτικές παραδόσεις της, τις παραδόσεις της αντίστασης στους Ναζί, τις παραδόσεις του Ντε Γκωλ και του Μπραντ, του Πάλμε και του Ανδρέα Παπανδρέου, του Σιράκ και του Βιλπέν, ενός «σοσιαλδημοκρατικού» κοινωνικού κράτους. Γιατί μια Ευρώπη σε σύγκρουση με τη Ρωσία όχι μόνο δεν έχει κανένα μέλλον, αυξάνει και την πιθανότητα ενός «πρόωρου θανάτου» της ανθρωπότητας μέσω ενός πυρηνικού ή και οικολογικού ολοκαυτώματος.

Σε ό,τι αφορά τα πιο στενά ελληνικά ζητήματα υποστηρίξαμε σε αυτά τα δύο άρθρα μας ότι, υιοθετώντας μια αντιρωσική στάση στο ζήτημα της Ουκρανίας, η Αθήνα εκμηδενίζει σχεδόν κάθε περιθώριο να αντισταθεί σε οποιαδήποτε δυτική πίεση (οικονομική ή γεωπολιτική) και σε οποιαδήποτε τουρκική απειλή. Όχι σε «ρήξη» με το ΝΑΤΟ και την Ε.Ε. δεν θα μπορεί να πάει σε τέτοιες συνθήκες (κάθε σχετική συζήτηση είναι απλώς «ανέκδοτο»), ούτε να «φταρνιστεί» δεν θα μπορεί από τη στιγμή που καταστρέφει κάθε σχέση με τη Ρωσία, όπως και με όλους τους άλλους εναλλακτικούς πόλους του διεθνούς συστήματος. Δεν δεσμεύει μόνο την εξωτερική, δεσμεύει και την οικονομική και κοινωνική της πολιτική. Και μάλιστα, σε μια περίοδο που κρίνεται η ίδια η ύπαρξη και το μέλλον του ελληνικού λαού.

Σε όλη τη νεοελληνική ιστορία, από τον υπαγορευμένο από τους Άγγλους εμφύλιο εντός του ’21, έως τα Μνημόνια και τις Δανειακές κατά Ελλάδας και Κύπρου, μετά το 2010, οι πάσης φύσεως επιθέσεις κατά του ελληνικού χώρου προήλθαν από τη Δύση και από την Τουρκία με την παρότρυνση της Δύσης. Παραδιδόμενη στη «συλλογική Δύση» και παραιτούμενη από εναλλακτικές σχέσεις, η Ελλάδα στερείται κάθε δυνατότητας άμυνας (1). Όλες οι μεγάλες καταστροφές της νεώτερης ιστορίας μας (Μικρασιατική Εκστρατεία, Εμφύλιος, Κυπριακό, Μνημόνια-Δανειακές) συμπίπτουν με περιόδους ασφυκτικής εξάρτησης της χώρας από τη Δύση.

Σε ό,τι αφορά τα ηθικά κριτήρια, με τα οποία οι εγχώριοι οπαδοί του αντιρωσισμού και της υποτέλειας δικαιολογούν την πολιτική τους, έχουμε αναφερθεί σε πληθώρα άρθρων μας και πριν και μετά τη ρωσική επέμβαση στην Ουκρανία και δεν θα επανέλθουμε εδώ. Η ρωσική επέμβαση δεν θα είχε γίνει ποτέ, αν οι ΗΠΑ τηρούσαν τις υποσχέσεις μη επέκτασης του ΝΑΤΟ, δεν αποκήρυσσαν όλες σχεδόν τις συμφωνίες ελέγχου των εξοπλισμών, δεν πραγματοποιούσαν πραξικόπημα στο Κίεβο το 2014 και αν η Γαλλία, η Γερμανία και η Ουκρανία τηρούσαν τις Συμφωνίες του Μινσκ. Συνιστά μνημείο θράσους να επικαλούνται το διεθνές δίκαιο δυνάμεις που το παραβίασαν συστηματικά επί τριάντα χρόνια, γκρεμίζοντας κυριολεκτικά ένα σωρό χώρες, από τη Λιβύη στην Υεμένη και από τη Γιουγκοσλαβία στο Αφγανιστάν.

Πώς γίνεται και τι σηματοδοτεί το να δέχονται Ελλάδα και Κύπρος να θέτουν (παράνομες από την άποψη του διεθνούς και του ελληνικού δικαίου) κυρώσεις κατά της Ρωσίας (που μάλιστα βλάπτουν τις ίδιες και όχι τη Ρωσία), όταν δεν έχουν θέσει κυρώσεις κατά της Τουρκίας που εισέβαλε και κατέχει τη μισή σχεδόν Κύπρο; Και μάλιστα όταν έχουν συνδράμει οι ίδιες, μέσω των βάσεων που παρέχουν, κατά παράβαση και του διεθνούς και του ελληνικού δικαίου, σε επιθέσεις κατά ανεξαρτήτων κρατών, όπως το Ιράκ ή η Συρία; Συνηθισμένοι βέβαια στην καθημερινή παραβίαση της νομιμότητας σε κάθε θέμα, οι Έλληνες πολιτικοί είναι φυσικό να μη δίνουν μεγάλη σημασία σε «λεπτομέρειες», όπως το σύνταγμα και η έννομη τάξη της χώρας. Όσο για το διεθνές δίκαιο, το θυμούνται μόνο όταν η Ουάσιγκτον τους ζητάει να το θυμηθούνε και ποτέ για τα ελληνικού ενδιαφέροντος θέματα. Ενώ ένα τεράστιο σκάνδαλο είναι η εγκατάλειψη στην τύχη τους των 120.000 ομογενών του Ντονμπάς, μερικοί από τους οποίους πλήττονται τώρα και πιθανώς χάνουν τη ζωή τους βομβαρδιζόμενοι από ελληνικά όπλα που παρέδωσε στην Ουκρανία η παρούσα κυβέρνηση της Αθήνας! (2)

Η τοποθέτηση Καραμανλή

Ο πρώην πρωθυπουργός έχει κάνει δύο σημαντικές παρεμβάσεις για το ζήτημα της Ουκρανίας που οπωσδήποτε ξεχωρίζουν από τις τοποθετήσεις όλου του υπόλοιπου πολιτικού κόσμου και της «νατοϊκής ορθοδοξίας», που επιδιώκει νίκη της Ουκρανίας πάση θυσία, και για αυτό τις προτάσσουμε. Πέρυσι τον Ιούνιο ο κ. Καραμανλής είχε ζητήσει ήδη την ανάληψη ειρηνευτικής πρωτοβουλίας από την Ε.Ε. και είχε, εμμέσως πλην σαφώς, κατηγορήσει τις ΗΠΑ ότι δεν ενδιαφέρονται για την ειρήνευση.

Μιλώντας προ ημερών στο Ζάππειο επανήλθε στο θέμα, λέγοντας ότι προέχει η κατάπαυση του πυρός και η επάνοδος στο τραπέζι την διαπραγματεύσεων και προσθέτοντας: «Όποιος υποστηρίζει την ολοκληρωτική νίκη οιασδήποτε των αντιμαχόμενων πλευρών, είτε ουρανοβατεί είτε υστερόβουλα ευνοεί την διαιώνιση της σύγκρουσης. Και πάντως πρωτίστως η Ευρώπη βλάπτεται από την παράταση του πολέμου και τις συνέπειές του. Αντί όμως να αναλάβει πρωταγωνιστικό ρόλο στην αναζήτηση διεξόδου, άγεται και φέρεται αμήχανη και συρόμενη από επιλογές τρίτων. Ακόμα χειρότερα, εμφανίζεται συχνά διαιρεμένη σε σχέση με τις πολιτικές της προτεραιότητες στην κρίση αυτή. Αν όμως η Ευρώπη η ίδια δεν βγει μπροστά για να τερματιστεί ο πόλεμος, που διεξάγεται στο δικό της έδαφος, ο ορίζοντας μόνο ζοφερός μπορεί να χαρακτηριστεί». (3)

Είναι ενδιαφέρον, για να δούμε πόσο προχωρημένος είναι ο ολοκληρωτισμός, ότι το σύστημα των μέσων ενημέρωσης, που ελέγχεται σε τελική ανάλυση από υπερατλαντικά κέντρα και όχι κατ’ ανάγκην από την κυβέρνηση, «έθαψε» αυτές τις δηλώσεις.

Όλο ανεξαιρέτως το υπόλοιπο πολιτικό προσωπικό της χώρας κινείται σε διάφορες παραλλαγές είτε βαρέος φιλοπόλεμου φιλοαμερικανισμού (ναι στον εξοπλισμό της Ουκρανίας, εγκληματίας ο Πούτιν και να δικαστεί) ή ελαφρύτερου αλλά πάντα. Για να βρούμε κάποια εξαίρεση μεταξύ Ελλήνων πολιτικών πρέπει να πάμε εκτός Ελλάδας, στην Κύπρο, όπου ο πρόεδρος του Σοσιαλιστικού Κόμματος ΕΔΕΚ Μαρίνος Σιζόπουλος και ο πρώην γενικός γραμματέας του ΑΚΕΛ Άντρος Κυπριανού έχουν υπογράψει, ήδη από πέρυσι, διεθνή έκκληση με την οποία τάσσονται υπέρ της διακοπής των εχθροπραξιών και του εξοπλισμού της Ουκρανίας, της άρσης των κυρώσεων και της έναρξης διαπραγματεύσεων.

Σε ανάλογο πνεύμα θα ήταν ασφαλώς σήμερα οι τοποθετήσεις της ελληνικής Αριστεράς, αν μιλούσαμε για την Αριστερά του Μίκη και του Γλέζου, του Λαμπράκη και του Ηλιού, και όχι για τα μεγάλα και μικρά κόμματα της σημερινής Αριστεράς, που, είτε ανοιχτά και άμεσα, είτε έμμεσα, δίνουν, εφευρίσκοντας διάφορες δικαιολογίες, διαπιστευτήρια στους Ανθύπατους και τον παγκόσμιο Ολοκληρωτισμό που εκπροσωπούν αυτοί οι Ανθύπατοι. Και μετά διερωτώνται γιατί η βάση της αριστεράς αποστρέφεται σε τέτοιο βαθμό τις ηγεσίες της που συχνά δεν θέλει καν να πάει να τις ψηφίσει. Σε ανάλογο πνεύμα θα ήταν ασφαλώς και οι αντιδράσεις του ΠΑΣΟΚ αν είχε οποιαδήποτε σχέση με τον ιδρυτή του.

ΝΔ: Είμαστε σε πόλεμο με τη Ρωσία, σιχαμένοι όσοι διαφωνούν

Αν ο Κώστας Καραμανλής, με τη δήλωσή του, μοιάζει να εκφράζει μια «εθνική» ΝΔ, όπως αυτή που υπήρχε στο παρελθόν παρά τον γενικό φιλοδυτικό προσανατολισμό της, ιδίως έως την προσχώρηση του κόμματος αυτού στα εθνοκτόνα Μνημόνια και το PSI, τον Νοέμβριο του 2011, το κόμμα του έχει όμως εξελιχθεί πάρα πολύ. Δεν αντιπροσωπεύει μόνο τη χειρότερη δεξιά από τη μεταπολίτευση και δώθε, μοιάζει να έχει κυριολεκτικά εξαφανίσει οποιοδήποτε εθνικό στοιχείο υπήρχε στο παρελθόν στην παράταξη αυτή (και δεν εννοούμε ασφαλώς την ακροδεξιά δήθεν «εθνικοφροσύνη» που υπήρξε το ισχυρότερο και πιο ύπουλο όπλο κατά των εθνικών συμφερόντων του ελληνικού λαού). Αντιπροσωπεύει μια μεγάλη ιδεολογική προσαρμογή της ελληνικής ολιγαρχίας και των πολιτικών εκπροσώπων της στην «παγκοσμιοποίηση», το καθεστώς παγκόσμιας κυριαρχίας των «αγορών» και του χρηματιστικού Κεφαλαίου. Αντιπροσωπεύει σήμερα ένα ποιοτικό άλμα προς τον νέο Ολοκληρωτισμό. Κι αυτό αν κάπου εκφράζεται με μεγαλύτερη σαφήνεια είναι στο ζήτημα της φιλοπόλεμης στάσης που έχει υιοθετήσει η ΝΔ στο Ουκρανικό, αλλά και του προκλητικού τρόπου με τον οποίο οι Έλληνες αρμόδιοι αδιαφορούν επιδεικτικά για οποιοδήποτε εθνικό συμφέρον – λες και δίνουν εξετάσεις στην Ουάσιγκτον και όχι στους ψηφοφόρους τους.

Η κυβέρνηση δεν περιορίστηκε στην καταδίκη της ρωσικής εισβολής, αλλά έπαθε κυριολεκτικά ένα είδος «ατλαντικού αμόκ» παίρνοντας πρωτοβουλίες για να ερευνήσει η διεθνής δικαιοσύνη τα «εγκλήματα της Ρωσίας», κάτι που η Αθήνα, σημειωτέον, ουδέποτε έπραξε για τα εγκλήματα της Τουρκίας, των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ και του Κίσινγκερ εις βάρος των Ελλήνων της Μικρασίας, της Πόλης και της Κύπρου. Μάλιστα ο Νίκος Δένδιας έφτασε στο σημείο να πει: «Στηρίζουμε πλήρως την δίωξη κατά του Βλαντίμιρ Πούτιν». Τι να πρωτοθαυμάσει κανείς εδώ; Την έλλειψη σοβαρότητας και στοιχειώδους μέτρου ή την παντελή αδιαφορία για τα συμφέροντα της χώρας;

Βασιλικότερη του Βασιλέως, η Νέα Δημοκρατία εξέδωσε ανακοίνωση κατά του ΣΥΡΙΖΑ γιατί δεν ψήφισε στην Ευρωβουλή υπέρ της παραπομπής του Πούτιν και του προέδρου της Λευκορωσίας σε δίκη και κάλεσε τον Τσίπρα να ξεκαθαρίσει αν θεωρεί τον Πούτιν εγκληματία πολέμου ή όχι! Έχει πάντως κανείς και σε αυτό το ζήτημα την εντύπωση ότι οι Έλληνες πολιτικοί ζουν πραγματικά στον ιδιαίτερο κόσμο τους, δεν έχουν ιδέα δηλαδή του πως σκέφτεται ο μέσος Έλληνας. (Κατά τρόπο εντελώς παράδοξο και αρκετά δυσερμήνευτο, το μένος της κυβέρνησης κατά του «βάρβαρου εγκληματία», όπως τον αποκαλεί, Βλαντίμιρ Πούτιν, συμμερίζεται και ο… γραμματέας του ΜέΡΑ25!).

Αλλά δεν είναι μόνο ο υπουργός Εξωτερικών που, έχοντας εντελώς χάσει την αίσθηση της σοβαρότητας και του ποιο είναι το εθνικό συμφέρον της χώρας του, θέλει να προσαγάγει τον Πούτιν σε δίκη. «Διεξάγουμε πόλεμο κατά της Ρωσίας» διακήρυξαν από την πλευρά τους και ο πρωθυπουργός Κώστας Μητσοτάκης και η αδελφή του, πρώην υπουργός Εξωτερικών της ΝΔ Ντόρα Μπακογιάννη. Βέβαια πόλεμο κατά της Ρωσίας δεν έχουν τη δυνατότητα να διεξάγουν ούτε ο κ. Μητσοτάκης, ούτε η κ. Μπακογιάννη. Τον μόνο πόλεμο που μπορούν να διεξάγουν και τον διεξάγουν πολύ αποτελεσματικά, είναι εναντίον του ελληνικού λαού…

Όσο για την κυρία Μπακογιάννη, υποστήριξε (δικαιολογώντας τόσο τη συνεργασία του Ζελένσκι με νέο-ναζί, όσο και την ομιλία εκπροσώπου των Αζοφιστών στη Βουλή) ότι «όταν έχεις πόλεμο δεν ζητάς πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων από αυτούς που πολεμάνε». Προφανώς για την κυρία Μπακογιάννη «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα». Δεν της περνάει προφανώς από το μυαλό ότι όλα τα μέσα δεν είναι κατάλληλα για όλους τους σκοπούς και ότι, επομένως, η χρήση των α’ ή β’ μέσων αποκαλύπτει και τους πραγματικούς σκοπούς! Τι είδους «δημοκρατία» μπορείς να υπερασπιστείς με τους θαυμαστές των δολοφόνων των Καλαβρύτων και του Διστόμου; Ντρέπεται και η ντροπή μερικές φορές στη σημερινή Ελλάδα.

Μιλώντας στην ελληνική Βουλή τον Μάρτιο του 2022 ο «εθνικόφρων» αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Άδωνις Γεωργιάδης χαρακτήρισε «σιχαμένη» την άποψη ότι κακώς η Ελλάδα στέλνει όπλα στην Ουκρανία, μια άποψη που, σημειωτέον, συμμερίζεται, σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις η συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού.

Η κυβέρνηση έχει στείλει πάρα πολλά όπλα στην Ουκρανία και, εφόσον επανεκλεγεί, θα στείλει, σύμφωνα με πληροφορίες από άριστα πληροφορημένους στρατιωτικούς κύκλους, και τους ρωσικούς πυραύλους S300 που είναι εγκατεστημένοι σήμερα στην Κρήτη, αφήνοντας χωρίς αντιαεροπορική άμυνα το νησί, αλλά και δημιουργώντας νέους σοβαρούς λόγους εχθρότητας από την πλευρά της Ρωσίας. Η Ελλάδα δεν επιτρέπεται, από τα συμβόλαια που έχει υπογράψει, να επανεξάγει τα συστήματα χωρίς την άδεια της Μόσχας.

Η Αθήνα δεν θα μπορούσε, ούτε και θα έπρεπε φυσικά να μην καταδικάσει τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία. Όμως από αυτό το σημείο μέχρι να διακρίνεται σε αυτού του είδους τον αντιρωσικό «πρωταθλητισμό», που δεν έκανε ούτε ως προτεκτοράτο στη διάρκεια του πρώτου Ψυχρού Πολέμου, ακολουθώντας μια πολιτική που καμμία άλλη δεξιά ή ευρύτερα αστική κυβέρνηση στη χώρα δεν ακολούθησε επί ένα αιώνα, υπάρχει ασφαλώς μεγάλη απόσταση.

Και προσωπικά, ότι κι αν του προσάψει κανείς κατά τα άλλα, αμφιβάλλω εντελώς ότι ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης θα μπορούσε ποτέ να εφαρμόσει τέτοια πολιτική. Αν μη τι άλλο θα καταλάβαινε ότι είναι ανόητο ένας πολιτικός ή μια χώρα να ανοίγουν, άνευ αποχρώντος λόγου, τέτοιου είδους μέτωπα με την ηγεσία μιας υπερδύναμης και μάλιστα για θέματα που δεν είναι καν ζωτικά για τους ίδιους ή για τη χώρα τους.

ΣΥΡΙΖΑ: Με τον αστυφύλαξ μάλλον, ολίγον και με τον χωροφύλαξ

Η Κουμουνδούρου από την πλευρά της έκανε μια μάλλον άτεχνη προσπάθεια να ακροβατήσει ανάμεσα στα ένστικτα της πλειοψηφίας των στελεχών του κόμματος και του μεγάλου όγκου των οπαδών του, που καταλαβαίνουν βέβαια, όπως και η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων πολιτών, ότι το ΝΑΤΟ δεν είναι κάτι σαν τον Ερυθρό Σταυρό, ούτε η τοποθέτηση πυρηνικών γύρω από τη Ρωσία είδος χαρούμενης διακόσμησης του «ευρωπαϊκού σπιτιού». Παρά την απίστευτη προθυμία των «διανοουμένων», των εχόντων δημόσιο λόγο, των πανεπιστημιακών και των πολιτικών να πούνε ό,τι επιβάλλει το «σύστημα», παρά την εμμονή της μεγαλοαστικής και μεσοαστικής τάξης να ζει στον κόσμο της, ο ελληνικός λαός δεν έχει ακόμα αποβλακωθεί στον βαθμό που θα ήθελαν, παρά τον πρωτοφανή βομβαρδισμό που δέχεται από τα ΜΜΕ. Οι λαϊκές τάξεις ιδίως θυμούνται τι έχουν κάνει οι Αμερικανοί στην Ελλάδα και την Κύπρο, και καταλαβαίνουν και τι κουμάσια είναι και πόσο βαρύ παιχνίδι παίζεται τώρα στον πλανήτη.

Είναι γεγονός βέβαια ότι, και ο ΣΥΡΙΖΑ, και όλα τα άλλα κόμματα της αντιπολίτευσης, εκτός του ΠΑΣΟΚ, τάχθηκαν με σαφήνεια κατά της αποστολής ελληνικών όπλων στην Ουκρανία. Ταυτόχρονα όμως, όπως και άλλα κόμματα στην Ευρώπη (π.χ. ο Μελανσόν) ο ΣΥΡΙΖΑ κατέφυγε σε ένα είδος «διπλής τακτικής». Από τη μια ψήφισε κάμποσες εξωφρενικές, εντελώς απαράδεκτες αποφάσεις του Ευρωκοινοβουλίου, αν και λιγότερες από αυτές που ψήφισαν οι της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ (με αποτέλεσμα οι νεομακαρθιστές των Βρυξελλών να τον έχουν βάλει στους υπόπτους φιλο-πουτινισμού!). Τις αποφάσεις αυτές, μεταξύ των οποίων και αποφάσεις που ζητάνε τον εξοπλισμό της Ουκρανίας, συνήθως κανένας δεν τις μαθαίνει στην Ελλάδα. Στο εσωτερικό όμως ο ΣΥΡΙΖΑ επέκρινε την κυβέρνηση Μητσοτάκη γιατί έστειλε όπλα στην Ουκρανία. Μπορείτε να διαβάσετε την εξήγηση του κ. Κατρούγκαλου για αυτή τη διπλή στάση εδώ.

Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει τεράστιο πρόβλημα με την εξωτερική του πολιτική, αν υποθέσουμε ότι διαθέτει συνεκτική και επεξεργασμένη εξωτερική πολιτική. Από τη μια αναπτύσσει «ανάρμοστες» – για κόμμα της αριστεράς – σχέσεις με τις ΗΠΑ και το Ισραήλ, στους οποίους παρέδωσε άλλωστε βαθύ κράτος, αμυντική και εξωτερική πολιτική όταν είχε την κυβέρνηση. Από την άλλη είναι υπό τη διαρκή πίεση του αμερικανικού παράγοντα και της ΝΔ να αποδεικνύει διαρκώς τον φιλοατλαντικό του χαρακτήρα, θεωρούμενο εξ υπαρχής ύποπτος κάποιου είδους φιλορωσισμού. Ταυτόχρονα, ο όγκος των στελεχών του και η μάζα των ψηφοφόρων του δεν διακρίνεται για φιλοαμερικανικές και φιλοΝΑΤΟϊκές διαθέσεις. Ενώ δεν λείπουν και ορισμένα στελέχη που θέλουν να συναγωνισθούν τη δεξιά στο έδαφος του αντιρωσισμού και «αντιπουτινισμού», συντασσόμενα με τους οπαδούς της παραπομπής Πούτιν.

Βλέπουμε εδώ μια χαρακτηριστική περίπτωση του Χάους, της αστάθειας που χαρακτηρίζει το «πολιτικό σήμα» του ΣΥΡΙΖΑ, κόμματος με ηγεσία προσανατολισμένη στη μανούβρα και όχι στην ουσία, που της διαφεύγει άλλωστε συχνά εντελώς, και είναι και ένας από τους λόγους που μοιάζουν να έχουν «καθηλώσει» αυτό το κόμμα, παρόλο που, απέναντί του, έχει τη χειρότερη κυβέρνηση τουλάχιστο μετά τη μεταπολίτευση.

Οι πολίτες δεν προσλαμβάνουν την αίσθηση ενός ολοκληρωμένου σχεδίου, μιας σαφούς και σταθερής γραμμής. Αυτό ο ΣΥΡΙΖΑ το χρειάζεται πολύ περισσότερο από την κυβέρνηση, γιατί η κυβέρνηση εκφράζει τα «αφεντικά», αυτούς που κάνουν «κουμάντο» από αιώνων στη χώρα, και το ασυνείδητο πολλών ψηφοφόρων (εξαπατώμενο βέβαια) νομίζει ότι θα είναι πιο ασφαλείς μαζί τους.

Οι «μικροί» της αντιπολίτευσης

Το ΠΑΣΟΚ ήταν το μόνο κοινοβουλευτικό κόμμα που συμφώνησε ευθύς εξ αρχής με τη ΝΔ για την αποστολή όπλων στην Ουκρανία, ενώ ο κ. Ανδρουλάκης επέκρινε τον Μπορέλ και την Ε.Ε. γιατί δεν ήταν πιο αποφασιστικοί εναντίον της Μόσχας και δεν επέβαλαν ισχυρότερες κυρώσεις, κάτι που ίσως θα απέτρεπε, κατά τον αρχηγό του ΠΑΣΟΚ τη δράση δεσποτικών πολιτικών (Λέγε με Πούτιν)! Επέκρινε μάλιστα την Αθήνα γιατί δεν περιόρισε την εξάρτηση από το ρωσικό φυσικό αέριο.

Μάλιστα έσπευσε να κατηγορήσει τον ΣΥΡΙΖΑ ως κάπως φιλοπουτινικό, αφού δείχνει «απροθυμία» σε αρκετές περιπτώσεις να καταδικάσει τις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στη Ρωσία και τη Λευκορωσία.

Πήρε κάποιο χρόνο στον κ. Ανδρουλάκη να συνειδητοποιήσει ότι αυτή η πολιτική δεν έχει μεγάλη πέραση στην ελληνική κοινή γνώμη και πάντως καμία σε όσους θυμούνται τον Ανδρέα Παπανδρέου και την πολιτική του απέναντι στη Ρωσία. Το κομβικό σημείο ήταν ο Απρίλιος του 2022, όταν η κυβέρνηση έφερε (ή δέχτηκε να φέρει ο Ζελένσκι, δεν έχει διαφορά) ένα νεοναζί να απευθυνθεί στη Βουλή των Ελλήνων προκαλώντας γενική αγανάκτηση. Ο Ανδρουλάκης αναγκάστηκε να διαφοροποιηθεί και να επικρίνει την κυβέρνηση, ενώ, κατά ένα τρόπο μάλλον ακατανόητο, κατηγόρησε τον ΣΥΡΙΖΑ και τη ΝΔ ότι συνεργάστηκαν στους Αγανακτισμένους της πλατείας Συντάγματος, κάτι που φυσικά ούτε συνέβη, ούτε μπορούσε να συμβεί! Τον Μάιο του 2022 άρχισε να ζητάει από την κυβέρνηση πληροφορίες για το τι έχει συμφωνήσει να στείλει στην Ουκρανία.

Ταυτόχρονα βέβαια το ΠΑΣΟΚ ζητάει έρευνα των ρωσικών (σιγά μη ζήταγε και έρευνα για τα ουκρανικά) εγκλημάτων πολέμου και ψηφίζει υπέρ της ενίσχυσης με όπλα του Ζελένσκι στην Ευρωβουλή.

Με την ευκαιρία να πούμε κάτι. Αν είναι λογικό να ερευνηθούν τυχόν διαπραχθέντα ρωσικά εγκλήματα πολέμου, γιατί να μην ερευνηθούν και αυτά που καταγγέλλουν οι Ρώσοι ως ουκρανικά; Γιατί κανένας δεν ζητάει ανεξάρτητη έρευνα για το ποιος ανατίναξε τους αγωγούς Nord Stream (όπως πράττουν στη Γερμανία οι … κανονικοί, όχι fake αριστεροί), γιατί δεν γίνεται έρευνα για το ποιος βομβαρδίζει το μεγαλύτερο πυρηνικό εργοστάσιο της Ευρώπης στο Ζαπορίζιε, εκθέτοντας όλη την ήπειρο σε κίνδυνο μείζονος πυρηνικής καταστροφής ή για το πως φτάσαμε έως εδώ (πραξικόπημα Μαϊντάν, συμφωνίες Μινσκ).

Αντιφατική είναι η στάση του Γιάνη Βαρουφάκη και του ΜέΡΑ25. Από τη μια τάσσεται εναντίον της αποστολής όπλων, θέλει εκεχειρία και νέο Κίνημα Αδεσμεύτων, από την άλλη λεχει ξεπεράσει τους πάντες σε υβρεολόγιο κατά του προέδρου της Ρωσίας, καθιστάμενος ένας από τους πρώτους πολιτικούς όχι της Ελλάδας, αλλά της Ευρώπης, που εισήγαγε εδώ και αρκετά χρόνια (4) τη φρασεολογία περί «βάρβαρου εγκληματία Πούτιν» και «εγκληματικού ρωσικού καθεστώτος» που μάλιστα «απειλούν», αν είναι δυνατό, την αμερικανική και ευρωπαϊκή δημοκρατία! Τέτοια φρασεολογία και μάλιστα προ της ρωσικής επέμβασης στην Ουκρανία, χρησιμοποίησαν μόνο πολύ εξτρεμιστές Αμερικανοί όπως οι Μπρεζίνσκι, Χίλαρι Κλίντον, Νούλαντ, Μπρένερ, Πάιατ και επίσης ο κερδοσκόπος χρηματιστής Τζορτζ Σόρος. Από μόνη της, τέτοια φρασεολογία, δεν επιτρέπει κανένα συμβιβασμό και σπρώχνει σε παγκόσμια πυρηνική αναμέτρηση. Όταν έγινε η ρωσική επέμβαση στην Ουκρανία, ο αρχηγός του ΜέΡΑ25 πήγε στη Βουλή και είπε ότι ο Πούτιν είναι ένας βάρβαρος ηγέτης, είναι εγκληματίας εδώ και δεκαετίες, που ξανακάνει τώρα εγκλήματα με μια επέμβαση για την οποία φέρει την αποκλειστική ευθύνη, ενώ δεν έκανε καμία αναφορά είτε στη διαρκή επέκταση του ΝΑΤΟ είτε στο πραξικόπημα που οργάνωσαν οι Αμερικανοί στην Ουκρανία το 2014.

Αν βέβαια κάποιος αποκαλέσει βάρβαρο εγκληματία τον Πούτιν, τίθεται ένα ερώτημα γιατί δεν αποκαλεί έτσι τον Κλίντον, τους δύο Μπους, τον Τσένι (που άφησε να συμβούν οι Δίδυμοι), τους Μπλερ, Ομπάμα, Σαρκοζί, Κάμερον ή τον Χένρι Κίσινγκερ; Τι είναι αυτοί; Πολιτισμένοι (δυτικοί δηλαδή) εγκληματίες;

Ταυτόχρονα βέβαια ο κ. Βαρουφάκης, και αυτό είναι πολύ θετικό, τάσσεται υπέρ της άμεσης ειρήνευσης και της ουδετερότητας της Ουκρανίας, όπως και ενός νέου Κινήματος Αδεσμεύτων (που πάντως αν φτιαχτεί το μόνο που δεν θα χρειαστεί είναι δυτικούς «προοδευτικούς» πάτρωνες. Νομίζω ότι μάλλον αυτοί έχουν ανάγκη από τριτοκοσμικούς δασκάλους). Αλλά βέβαια μετά έρχεται πάλι ο ίδιος και το υπονομεύει με το «ειρηνευτικό σχέδιο» που (με ελάχιστη ταπεινότητα και μετριοπάθεια) προτείνει το ΜέΡΑ25. Πόσο ρεαλιστικό είναι να ζητήσει κανείς τώρα από τα ρωσικά στρατεύματα να αποχωρήσουν από το Ντονμπάς, που, ας μην το ξεχνάμε, η συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού του είναι Ρώσοι και θα ήταν παραλογισμός να απαιτήσει κανείς την επιστροφή τους υπό την κυριαρχία του Κιέβου, για την ακρίβεια θα ήταν πρόσκληση σε σφαγή.

Το δεύτερο σημείο της «ειρηνευτικής πρότασης» του ΜέΡΑ25 για την Ουκρανία είναι ακόμα πιο «σουρεαλιστικό», ζητάει, ούτε λίγο, ούτε πολύ, την αποχώρηση των ρωσικών στρατευμάτων από το Ντονμπάς, αλλά και την απόσυρσή τους 200 χιλιόμετρα πιο μέσα, περίπου στα περίχωρα της Μόσχας, κάτι που δεν σκέφτηκε να ζητήσει ούτε ο ίδιος ο Ζελένσκι! Κρίμα για ένα νέο κόμμα να εμφανίζεται με τόσο πρόχειρα επεξεργασμένες ιδέες (5).

Η θεωρία των αντιμαχόμενων ιμπεριαλισμών

Το ΚΚΕ και διάφορες άλλες μικρότερες οργανώσεις της «ριζοσπαστικής», «άκρας» ή «επαναστατικής» αριστεράς (ό,τι μπορούν να σημαίνουν αυτοί οι όροι στην εποχή της Μεγάλης Παρακμής που ζούμε, ναι μεν επικρίνουν τον δυτικό ιμπεριαλισμό και το ΝΑΤΟ, λένε (συνήθως, αλλά όχι πάντα) όχι στις κυρώσεις και τον εξοπλισμό της Ουκρανίας, ταυτόχρονα όμως επιτίθενται και στον «ρωσικό ιμπεριαλισμό». Πρακτικώς αυτή η πολιτική εξουδετερώνει οποιαδήποτε εμβέλεια στην κριτική τους προς το ΝΑΤΟ, δημιουργεί μεγάλη σύγχυση στην κοινή γνώμη και ιδίως στους οπαδούς τους, που δυσκολεύονται πολύ να καταλάβουν και να συμμεριστούν τις θέσεις τους. Εμφανίζουν την όλη σύγκρουση ως ένα «καυγά ιμπεριαλιστών», όχι σαν ένα καβγά, όπως όντως είναι, μεταξύ του Ιμπεριαλισμού και μιας δύναμης που, με τον τρόπο της, όχι αναγκαστικά και πάντα σωστό ή υπεράνω κριτικής, αλλά πάντως επιχειρεί να αμυνθεί απέναντι σε μια διαρκή στρατιωτική περικύκλωση που δέχεται εδώ και τριάντα χρόνια.

Από τη μια μεριά π.χ. το ΚΚΕ χαρακτηρίζει ως προγεφύρωμα του ΝΑΤΟ το Κίεβο, από την άλλη όμως μιλάει και για «δίκαιο αγώνα» του ουκρανικού λαού. Δεν συμβιβάζονται όλα αυτά μαζί.

Η χρήση όρων όπως «ρωσικός» (όπως και «κινεζικός») ιμπεριαλισμός συσκοτίζει και τις αιτίες και τη σημασία της σύγκρουσης στην Ουκρανία (και στην Ταϊβάν αντίστοιχα), δηλαδή της σύγκρουσης μεταξύ ενός μονοπολικού, αυτοκρατορικού και κατά συνέπεια ολοκληρωτικού σχεδίου και ενός πολυπολικού, που επιτρέπει τέλος πάντων στην ανθρωπότητα να αναπνεύσει. Δεν ήταν ασφαλώς «πουτινιστής» ο «τελευταίος των γκωλικών» Γάλλος πρόεδρος Ζακ Σιράκ όταν ζητούσε κι αυτός «πολυπολισμό».

Ούτε μπορούμε να ερμηνεύσουμε τη ρωσική επέμβαση στην Ουκρανία αγνοώντας το ότι εξελίσσεται σε ένα περιβάλλον διαρκούς και ιδιαίτερα απειλητικής δυτικής, όχι ρωσικής επέκτασης και μη τήρησης των συμφωνιών του Μινσκ και μετά από ένα πραξικόπημα της CIA στο Κίεβο. Ούτε είναι δυνατό να αγνοήσουμε το δικαίωμα των εθνών στην αυτοδιάθεση, μια από τις μεγάλες κατακτήσεις της Ρωσικής Επανάστασης, αλλά και μια θεμελιώδη αρχή του διεθνούς δικαίου και της χάρτας του ΟΗΕ, αναφορικά με το δικαίωμα των κατοίκων του Ντονμπάς και της Κριμαίας (Ρώσων στη συντριπτική τους πλειοψηφία) να το διεκδικήσουν.

Όσο άλλωστε κι αν ψάξει κανείς δύσκολα θα βρει ρωσικά, κινέζικα και ιρανικά στρατεύματα, τανκς, πολεμικά πλοία και αεροπλάνα, να πολιορκούν τις δυτικές μητροπόλεις. Οι Αμερικανοί και το ΝΑΤΟ βρίσκονται τώρα βαθιά στο έδαφος της πρώην ΕΣΣΔ, περιπολούν στα στενά της Ταϊβάν και απειλούν από καιρού εις καιρόν με πυρηνική εξαφάνιση την Περσία και τη Βόρειο Κορέα. Δεν πήγε το ρώσικο και το κινέζικο ναυτικό στον κόλπο του Μεξικού, ούτε στηρίζει διεκδικήσεις απόσχισης ισπανόφωνων στο Τέξας.

Υιοθετώντας πολλά κόμματα και οργανώσεις της αριστεράς παρόμοιες θέσεις πρακτικά αφήνουν το πεδίο ελεύθερο στο ΝΑΤΟ να οδηγήσει την Ευρώπη στον Φασισμό και τον κόσμο στον Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο γαλλικός λαός θα πληρώσει πολύ ακριβά τον οπορτουνισμό των ηγετών της ενωμένης αριστεράς, που, μη θέλοντας να συγκρουσθεί με το ΝΑΤΟ, αδυνατεί να διαμορφώσει εναλλακτικό εθνικό όραμα με τη Γαλλία και επιτρέπει επομένως στη Λεπέν να καρπωθεί την εκρηκτική κοινωνική και πολιτική δυσαρέσκεια των Γάλλων.

Ούτε βέβαια η ύπαρξη δισεκατομμυριούχων στη Ρωσία (ή και στην Κίνα) την καθιστά ιμπεριαλιστική δύναμη. Ο Πούτιν κάνει τον πόλεμο παρά τις διαθέσεις της καπιταλιστικής ολιγαρχίας της που δεν ήθελε καμιά σύγκρουση με τη Δύση. Στην εποχή του Υπεριμπεριαλισμού, η αντίσταση του (βοναπαρτιστικού) καθεστώτος ης Ρωσίας στο γεωπολιτικό μονοπώλιο της Αμερικής και της Κίνας (που κατά τη γνώμη μας δεν πρέπει να οριστεί ως καπιταλιστική γιατί δεν κυβερνάται από την αστική της τάξη, αλλά από τη γραφειοκρατία του ΚΚ) στη «χρηματοπιστωτική παγκοσμιοποίηση» συνιστούν τους βασικότερους παράγοντες ανάσχεσης του σχεδίου παγκόσμιας δικτατορίας του Χρηματιστικού Κεφαλαίου, δηλαδή του παγκόσμιου Ολοκληρωτισμού. Η Ρωσία δεν εκστράτευσε στην Ουκρανία γιατί οι αγορές της είναι απαραίτητες στον καπιταλισμό της, αλλά γιατί εκτίμησε ότι αν δεν αντιδράσει στο ΝΑΤΟ θα διαλυθεί ως κράτος. Μπορεί να έκανε καλά ή όχι, θέμα εκτίμησης είναι αυτό, αλλά αυτό έκανε. Μια ήττα της, που δεν θεωρώ πιθανή ή δυνατή, θα σήμαινε μια παγκόσμια δικτατορία ή έναν πυρηνικό πόλεμο και είναι για αυτό τον λόγο που έχει τη συμπάθεια της Αφρικής, της Ασίας και της Λατινικής Αμερικής.

Επειδή όμως η θεωρία των αντιμαχόμενων ιμπεριαλισμών είναι ένα σπουδαίο θέμα, αξίζει μια αναλυτική συζήτηση σε μια επόμενη ευκαιρία.

Σημειώσεις

(1) Η παρατήρηση αυτή, όπως και οτιδήποτε άλλο σε αυτό το άρθρο αφορά και την Κύπρο, τμήμα μαζί με την Ελλάδα ενός ενιαίου εθνικού χώρου, αλλά και άρρηκτα συνδεδεμένη γεωπολιτικά με την μητροπολιτική Ελλάδα.

(2) Το ζήτημα αυτό θίγει σε ένα πολύ σημαντικό και πολύ συγκινητικό άρθρο του ο Χαρίλαος Δαμιανάκος. Κρίμα βέβαια που, προς το τέλος, το αδικεί ο ίδιος ο συγγραφέας κατάφωρα με τις διάφορες πολύ συζητήσιμες «αποκαλυπτικές» προφητείες του για πυρηνικές συγκρούσεις μεταξύ του ελληνικού χώρου και του Ισλάμ, που καλό θα ήταν τέλος πάντων, αφού το θέλει, να τις αναπτύξει ξεχωριστά, ώστε να μην περιορίσουν άνευ λόγου την εμβέλεια του κειμένου του.

(3) Από τον χώρο της ΝΔ ενδιαφέρον έχει και η διαφοροποίηση του πρώην πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά στο θέμα της παροχής ελληνικών όπλων στην Ουκρανία. Να προσθέσουμε ότι και ο πρώην πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς έχει διαφωνήσει, έστω και σε χαμηλούς τόνους, με την αποστολή όπλων στην Ουκρανία. Ο κ. Σαμαράς επέκρινε επίσης την ομιλία του μαχητή της νεοναζιστικής πολιτοφυλακής του Αζόφ στην ελληνική Βουλή.

(4) Προ τεσσάρων ετών είχα την «επιθυμία-ελπίδα» να περιλαμβάνω τον κ. Βαρουφάκη και το ΜέΡΑ25, παρά τις όποιες επιφυλάξεις και διαφορές μου στις «αντιμνημονιακές δυνάμεις», και γι’ αυτό έγραψα ένα άρθρο αυστηρής μεν αλλά φιλικής κριτικής στον αντιρωσισμό του. Βέβαια με τον καιρό διαπιστώνω ότι το στοιχείο του «αντιρωσισμού» είναι εντελώς «δομικό» στην προσέγγισή του και κατά τη γνώμη μου και μόνο αυτό ακυρώνει οποιαδήποτε φιλοδοξία «ρήξης» με το κυρίαρχο σύστημα.

(5) Οι απόψεις αυτές του κ. Βαρουφάκη πρέπει να ειδωθούν ευρύτερα, γιατί αποτελούν τμήμα της φιλοατλαντικής κατεύθυνσης που προσέλαβε ολόκληρο το υπό τον ΣΥΡΙΖΑ (και τους ΑΝΕΛ) «αντιμνημονιακό ρεύμα» και η οποία το οδήγησε στο τραγικό για την Ελλάδα, την Ευρώπη και την παγκόσμια αριστερά Βατερλώ του 2015. Αυτό αφορά και τον Αλέξη Τσίπρα, ολόκληρο τον ντε φάκτο ηγετικό πυρήνα του ΣΥΡΙΖΑ, τον Γιάννη Δραγασάκη (που ευχαρίστησε μάλιστα τους Αμερικανούς, γιατί τον βοήθησαν να συνθηκολογήσει το καλοκαίρι του ’15), τον Νίκο Κοτζιά κλπ. Για παράδειγμα, ο ίδιος ο Βαρουφάκης αναφέρει ότι απευθύνθηκε σε διάφορους Αμερικανούς, μεταξύ αυτών σε δύο κεντρικά πρόσωπα του αμερικανικού καπιταλισμού, τον Λάρι Σάμερς και τον Τζέφρι Σακς, όπως και στην επενδυτική τράπεζα Lazard (υπεύθυνη για το 1ο και 2ο Μνημόνιο που μας επιβλήθηκε!) για «βοήθεια» προς την Ελλάδα. Να σημειώσουμε ότι ο Σάμερς και ο Σακς, ως οικονομικοί σύμβουλοι του Γέλτσιν, είναι υπεύθυνοι για τη μεγαλύτερη οικονομική και κοινωνική καταστροφή που σημειώθηκε στην ιστορία του βιομηχανικού κόσμου σε ειρηνική περίοδο, στην πρώην ΕΣΣΔ, με παράλληλη λεηλασία της κολοσσιαίας περιουσίας της, ενώ το όνομα του Σάμερς ανεμείχθη και σε σκάνδαλα. Βάρβαρος εγκληματίας ή όχι, ο Πούτιν εμφανίστηκε στο προσκήνιο της Ρωσίας ως αντίδραση των ρωσικών υπηρεσιών και ενόπλων δυνάμεων στην πρωτοφανή διάλυση της χώρας που παρολίγον να απειλήσει την ίδια την ύπαρξη ενιαίου ρωσικού κράτους και γι’ αυτό υποστηρίχτηκε και υποστηρίζεται από τη μεγάλη πλειοψηφία του ρωσικού πληθυσμού.

Όχι μόνο ο Βαρουφάκης πήγε στην Αμερική και τη Lazard για να τον βοηθήσουν να σώσει την Ελλάδα από τα μνημόνια, αλλά και μόλις έγινε υπουργός φρόντισε να καθησυχάσει τη Γερμανία (εμμέσως και τις ΗΠΑ) λέγοντας: «Αυτό (ρωσική οικονομική βοήθεια) δεν είναι υπό συζήτηση. Δεν θα ζητήσουμε ποτέ οικονομική βοήθεια από την Μόσχα». Δεκαπέντε μέρες αργότερα υπέγραφε εκ μέρους της κυβέρνησης μια συμφωνία με την οποία αναγνώριζε τη νομιμότητα και του ελληνικού χρέους και των μνημονίων και δανειακών.

Τα Μνημόνια και οι Δανειακές που επιβλήθηκαν στην Ελλάδα δεν ήταν ούτε ένα «λάθος», ούτε ένα «τυχαίο γεγονός». Δεν ήταν καν προγράμματα νεοφιλελεύθερης διόρθωσης. Ήταν (και συνεχίζουν να είναι) πειραματικά προγράμματα καταστροφής έθνους-κράτους (η πτώση του ΑΕΠ που προκάλεσαν π.χ. ήταν μεγαλύτερη από την σχετική πτώση του γαλλικού και του γερμανικού ΑΕΠ που προκάλεσε ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος ή του αμερικανικού κατά το κραχ του 1929). Αποφασίσθηκαν από το «βαθύ κράτος» του παγκόσμιου Χρήματος και εφαρμόστηκαν δια μέσου της Γερμανίας, της Ε.Ε., αλλά και του ΔΝΤ στο οποίο έχουν βέτο οι ΗΠΑ, που υποστήριξαν άλλωστε πολιτικά τα Μνημόνια και τις Δανειακές.

Το να στηριχθείς λοιπόν στην Αμερική για να αντιμετωπίσεις τη Γερμανία και τα Μνημόνια, όπως έκαναν ο Τσίπρας, ο Βαρουφάκης και όλοι οι υπόλοιποι, σημαίνει να μπλέξεις τους φίλους και τους εχθρούς, δηλαδή να κάνεις το πιο σοβαρό στρατηγικό λάθος που μπορεί να κάνει κάποιος.

Αντίστοιχο λάθος, ειρήσθω εν παρόδω, έκανε και ο Γκορμπατσόφ, νομίζοντας, χάρη και στον εκφυλισμό και τη διαφθορά του σοβιετικού πολιτικού προσωπικού, χάρη και στην επί δεκαετίες εργασία των δυτικών υπηρεσιών, ότι η Δύση είναι σύμμαχός του για τη μεταρρύθμιση του σοβιετικού «σοσιαλισμού».

Πηγή: kosmodromio.gr

Κλεάνθης Γρίβας: ΠΡΟΤΑΣΗ ΓΙΑ ΣΥΖΗΤΗΣΗ   ΚΑΠΟΙΟΙ ΕΦΙΚΤΟΙ ΣΤΟΧΟΙ – ΘΕΛΕΤΕ, ΝΑΙ ή ΟΧΙ;

2

 

Κλεάνθης Γρίβας*

15 Μάϊου 2023

Κάθε γνήσια αυθόρμητο και αχειραγώγητο κοινωνικό κίνημα, μετά από μια πρώτη περίοδο «δημιουργικού χάους», αρχίζει να εφευρίσκει δικές του μορφές αυτο-οργάνωσης και να συγκροτεί σταδιακά μια πλατφόρμα πολιτικών διεκδικήσεων, διαμέσου της οποίας περνάει από τη φάση του «τί δεν θέλω» στη φάση του «τι θέλω».

Επιθυμώντας να συμβάλλω σ’ αυτή τη διεργασία, θέτω για συζήτηση και κριτική μια ενότητα προτάσεων, οι οποίες είναι διαρκώς ανοικτές για διόρθωση, συμπλήρωση ή απόρριψη. Αυτές οι διεκδικήσεις βρίσκονται εντός του πλαισίου της κυριαρχίας μας, και δεν συγκρούονται με τις υπερεθνικές αποικιοκρατικές δεσμεύσεις που ανέλαβαν οι εγχώριες πολιτικές και οικονομικές κλεπτοκρατικές μαφίες, ερήμην και εναντίον μας.

Νομίζω ότι εάν τεθούν αυτά τα ερωτήματα, η συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού θα απαντούσε μόνο καταφατικά,  ανεξάρτητα από τις όποιες κομματικές προτιμήσεις, επιλογές ή αγκυλώσεις της.

ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ

▪ ΘΕΛΕΤΕ να περιοριστεί ο αριθμός των βουλευτών (π.χ. σε 100 ή σε 150)

▪ ΘΕΛΕΤΕ να προσδιοριστεί ανώτατο όριο στις θητείες των βουλευτών (μέχρι δύο).

▪ ΘΕΛΕΤΕ να συνδεθεί ο μισθός των βουλευτών με τον κατώτερο μισθό των πολιτών (π.χ. σε αναλογία 4 ή 5 προς 1), πράγμα που θα λειτουργεί ως κίνητρο για να επιδιώκουν αύξηση του κατώτερου μισθού προς όφελος των εργαζομένων 

▪ ΘΕΛΕΤΕ να καταργηθούν όλα τα προνόμια και οι ασυλίες των βουλευτών και των κυβερνητικών και κρατικών αξιωματούχων.

▪ ΘΕΛΕΤΕ να καταργηθεί η βουλευτική σύνταξη, δεδομένου ότι οι βουλευτές δεν μπορεί να είναι άεργοι και, συνεπώς, καλύπτονται από το επαγγελματικό ασφαλιστικό τους ταμείο,

▪ ΘΕΛΕΤΕ να καταργηθούν όλες οι αποζημιώσεις των βουλευτών για τη συμμετοχή τους στις συνεδριάσεις των διάφορων επιτροπών της βουλής, δεδομένου ότι αυτή είναι η δουλειά για την οποία εκλέγονται και πληρώνονται,

▪ ΘΕΛΕΤΕ να καταργηθούν όλες οι παροχές σε χρήμα, «είδος» και υπηρεσίες (όπως ατέλειες σε μετακινήσεις και επικοινωνίες, αυτοκίνητα, οδηγούς, υπαλλήλους των πολιτικών τους γραφείων, απασχόληση αστυνομικών για τη φύλαξή τους – από ποιους;), κ.α.

▪ ΘΕΛΕΤΕ να  υπάρχει δυνατότητα άμεσης παραπομπής στη δικαιοσύνη και ανάκληση της βουλευτικής ιδιότητας εκείνων που παραβιάζουν τις συνταγματικές τους υποχρεώσεις.

ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑΤΑ

▪ ΘΕΛΕΤΕ να καθιερωθούν υποχρεωτικά Δημοψηφίσματα (κατά το Ελβετικό πρότυπο):

▪ Με τη συγκέντρωση υπογραφών (π.χ. 100 έως 200 χιλιάδων), να τίθεται σε δημοψήφισμα κάποιο άρθρο του Συντάγματος, πλην των Θεμελιωδών.

▪ Με τη συγκέντρωση υπογραφών (π.χ. 30 έως 50 χιλιάδων), να τίθεται σε δημοψήφισμα οποιοσδήποτε νόμος για τον οποίο υπάρχει ευρύτατη διαφωνία.

▪ Με τη συγκέντρωση υπογραφών (π.χ. 100 χιλιάδων) να τίθεται σε δημοψήφισμα κάθε μείζων θέμα που αφορά θέματα Εθνικής Κυριαρχίας.

ΕΛΕΓΧΟΣ ΤΩΝ ΝΟΜΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΚΑΤΑΣΤΑΛΤΙΚΩΝ ΜΗΧΑΝΙΣΜΩΝ

▪ ΘΕΛΕΤΕ να δημιουργηθεί Συνταγματικό Δικαστηρίου (π.χ. με 11 έως 15 μέλη με διετή θητεία) που θα εκλέγονται με κλήρωση από τους εν ενεργεία καθηγητές του Συνταγματικού Δικαίου των Ανωτάτων Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων, και ένα σύνολο διακεκριμένων πολιτών που θα προτείνονται από τους ίδιους τους πολίτες.

▪ ΘΕΛΕΤΕ να δημιουργηθεί μια Μόνιμη Επιτροπή Εποπτεία και Ελέγχου των Κατασταλτικών Δυνάμεων και των Μυστικών Υπηρεσιών που θα έχει διευρυμένες αρμοδιότητες ελέγχου και επιβολής κυρώσεων, ώστε να λειτουργούν ως όργανα της κοινωνίας και όχι ως πραιτωριανοί του εκάστοτε κυβερνώντος κόμματος ή ως εργαλεία του Βαθέως Κράτους. Η συγκρότηση της επιτροπής μπορεί να γίνεται με τρόπο ανάλογο αυτής του Συνταγματικού Δικαστηρίου.

▪ ΘΕΛΕΤΕ να ασκούνται διώξεις και να επιβάλλονται κυρώσεις (ποινικές και αστικές) σε όλους του κυβερνητικούς, κομματικούς και κρατικούς κλεπτοκράτες που ενήργησαν και ενεργούν προς ίδιον όφελος και σε βάρος της ελληνικής κοινωνίας, στο αδιαφανές πορνείο της μεταπολιτευτικής κυνοβουλευτικής “δημοκρατίας” και οδήγησαν ένα ολόκληρο λαό σε αδυναμία να αντιμετωπίζει τις καθημερινές του ανάγκες.

ΜΝΗΜΟΝΙΑ

▪ ΘΕΛΕΤΕ να  τεθεί άμεσα -κατ’ αρχάς- υπό αμφισβήτηση η νομιμότητα των Μνημονίων, τα οποία στραγγαλίζουν στο διηνεκές την ελληνική οικονομία προς όφελος της Διεθνούς Χρηματοπιστωτικής Μαφίας (πρωτίστως, των γερμανικών τραπεζών και δευτερευόντως των γαλλικών τραπεζών, των τραπεζών της Ευρωζώνης και των κάθε είδους κερδοσκοπικών ιδρυμάτων που δρουν διεθνώς).

▪ ΘΕΛΕΤΕ να επιδιωχθεί ένας Διεθνής Λογιστικός Έλεγχος του ελληνικού χρέους για να διαπιστωθεί ποιο μέρος είναι «επαχθές» και πρέπει να διαγραφεί αμέσως.

Αυτό σημαίνει άνοιγμα όλων των φακέλων της Κλεπτοκρατίας της Μεταπολίτευσης (της Siemens, του C4I, των υποβρυχίων που γέρνουν, των αξονικών τομογράφων στα νοσοκομεία, των δημοσίων έργων που πήραν χαριστικά γερμανικές εταιρείες, του ΟΤΕ, των Λέοπαρντ, κ.α.)

ΤΡΑΠΕΖΕΣ

▪ ΘΕΛΕΤΕ να πληρώσουν οι τράπεζες το μέρους του χρέους που οι ίδιες δημιούργησαν με τις τοκογλυφικές τους δραστηριότητες. Αυτό συνεπάγεται διαγραφή σημαντικού μέρους του χρέους.

▪ ΘΕΛΕΤΕ να απαγορευτεί στις τράπεζες να εκχωρούν τα κόκκινα δάνειά τους στα αρπακτικά funds έναντι πινακίου φακής, και αντ’ αυτού να τα διαθέτουν στους δανειολήπτες στην ίδια τιμή.

▪ ΘΕΛΕΤΕ να καταργηθεί το άθλιο Τραπεζικό και Εταιρικό Απόρρητο, το οποίο προστατεύει μόνο τους διαχειριστές του «νόμιμου» και του παράνομου οργανωμένου πολιτικο-οικονομικού εγκλήματος

▪ ΘΕΛΕΤΕ να απαγορευτεί στις Τράπεζες να είναι συγχρόνως Εμπορικές (δηλαδή κανονικές) και Επενδυτικές (δηλαδή τράπεζες-Καζίνο που τζογάρουν τις καταθέσεις των πελατών τους).

▪ ΘΕΛΕΤΕ να απαγορευτεί στις Τράπεζες να εκδίδουν κερδοσκοπικά χρηματοοικονομικά εργαλεία.

ΓΕΡΜΑΝΙΚΕΣ ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΕΙΣ

▪ ΘΕΛΕΤΕ να διεκδικηθούν οι οφειλές της Γερμανίας προς την Ελλάδα στις οποίες περιλαμβάνονται:

Η αποζημίωση της Ελλάδας που επιδικάστηκε στη Διάσκεψη Ειρήνης των Παρισίων (1946) για την αποκατάσταση των ζημιών που προκάλεσαν τα γερμανικά στρατεύματα κατοχής στην οικονομική υποδομή της Ελλάδας (7,1 δις δολάρια αγοραστικής αξίας 1938) ▪ Το «κατοχικό δάνειο» (3,5 δις δολάρια αγοραστικής αξίας 1938). ▪ Οι αποζημιώσεις των θυμάτων της γερμανικής κατοχής στην Ελλάδα. ▪ Η επιστροφή των αρχαιολογικών θησαυρών που λεηλάτησαν Γερμανοί αξιωματικοί από τα μουσεία και τους αρχαιολογικούς χώρους της Ελλάδας.

Για τα οποία ορισμένοι ανιστόρητοι (όπως ο κ. Σκέρτσος, προσφάτως) μας είπανε ότι «πρόκειται για παλιά υπόθεση (!!!) και εμείς κοιτάζουμε στο μέλλον», θυμίζοντας εκείνο τον αλήστου μνήμης της κ. Ρεπούση χαρακτήριζε τη σφαγή και την πυρπόληση της Σμύρνης το 1922 ως απλώς “συνωστισμό που σημειώθηκε στην παραλία της Σμύρνης”. (!)

ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ

▪ ΘΕΛΕΤΕ να δημιουργηθεί Ευρωπαϊκό Ομόλογο από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) ώστε όλα τα κράτη-μέλη να δανείζονται με ίσους όρους, προκειμένου να αντιμετωπισθεί ο άμεσος κίνδυνος εκτόξευσης των επιτοκίων δανεισμού των πιο αδύνατων χωρών.

▪ ΘΕΛΕΤΕ να θεσπιστεί η επιβολή προστίμου σε όλες τις χώρες που συσσωρεύουν πλεονάσματα άνω του 4% του κρατικού προϋπολογισμού τους, για να υποχρεωθούν να τα ανακυκλώνουν είτε στο εσωτερικό τους (ενισχύοντας την εσωτερική αγορά τους και ων ίδιων των χωρών), είτε σε άλλες χώρες της Ε.Ε., με επενδύσεις για δημιουργία θέσεων εργασίας, αντί να ληστεύουν τους εταίρους τους.

Υ Γ Ε Ι Α

▪ ΘΕΛΕΤΕ να θεσπιστεί νομοθετικά η απαγόρευση κάθε ιατρικής πράξης χωρίς την εν επιγνώσει γραπτή συναίνεση των πολιτών, με αυστηρή τήρηση του Κώδικα της Νυρεμβέργης (σ’ αυτές υπάγονται μεταξύ άλλων τόσο τα θανατηφόρα φρανκενσταϊνικά «εμβόλια»-mRNA, όσο και τα συμβατικά εμβόλια που έχουν πλείστες όσες αποκρυπτόμενες παρενέργειες).

*Ο Κλεάνθης Γρίβας είναι υποψήφιος Βουλευτής Α! Περιφέρειας Αθήνας του ΕΚΑΜ

 

 

 

ΤΟΥΡΚΙΑ: πως και γιατί κέρδισε ο Ερντογάν. Τα λάθη των “ειδικών”.

1

Η καλύτερη από την αναμενόμενη εμφάνιση του Ερντογάν είναι μια υπενθύμιση ότι η ελπίδα δεν είναι ανάλυση.

Sinan Ciddi | Μη μόνιμος Ανώτερος Συνεργάτης
Steven Cook | Συμβούλιο Εξωτερικών Σχέσεων

17 Μαίου

Μετά από μια κουραστική μέρα, νύχτα και νωρίς το πρωί την περασμένη Κυριακή και Δευτέρα, το Ανώτατο Εκλογικό Συμβούλιο της Τουρκίας δήλωσε ότι οι σκληρές και πολυαναμενόμενες προεδρικές εκλογές θα περάσουν σε δεύτερο γύρο στις 28 Μαΐου. Ούτε ο νυν Πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν ούτε ο κύριος αντίπαλος του , ο Κεμάλ Κιλιντσάρογλου, συγκέντρωσε πάνω από το 50 τοις εκατό των ψήφων, οπότε οι εκλογές θα επαναληφθούν. Οι πιθανότητες είναι ότι ο Ερντογάν έχει το πλεονέκτημα και θα παρατείνει την ηγεσία του για άλλα πέντε χρόνια.

Δεν θα έπρεπε να συμβεί αυτό, τουλάχιστον σύμφωνα με αρκετούς επαγγελματίες Τούρκους παρατηρητές. Αυτή ήταν η στιγμή που ο άνθρωπος που ορισμένοι αναφέρουν ως «ο Γκάντι της Τουρκίας» -που ηγείται ενός ετερόκλητου συνασπισμού υποτιθέμενων σοσιαλδημοκρατών, εθνικιστών, τεχνοκρατών και ισλαμιστών- υποτίθεται ότι θα σταματούσε τον Ερντογάν, τον άνθρωπο που βύθισε την οικονομία της Τουρκίας και τη δημοκρατία της. Υπήρχαν μερικές μοναχικές φωνές στη σφαίρα του Twitter που προειδοποιούσαν ενάντια σ αυτήν την παράλογη πληθωρικότητα, αλλά η προειδοποίηση έπεσε στο κενό ακόμα και όταν ένα ηγετικό μέλος του συνασπισμού του Κιλιτσντάρογλου, η Μεράλ Ακσενέρ του Κόμματος Iyi, αντέδρασε για λίγο τον Μάρτιο επειδή δεν πίστευε ότι ο Κιλιντσάρογλου θα μπορούσε να κερδίσει. (Περισσότεροι άνθρωποι θα πρέπει να της δώσουν προσοχή.)

Όσον αφορά τα λάθη, η διάψευση των εκλογικών προβλέψεων δεν είχε τραγικές συνέπειες. Κανείς δεν πεθαίνει απο αυτό, αλλά πολλοί από τους ανθρώπους που υποτίθεται ότι έχουν διορατικότητα για την Τουρκία δημιούργησαν την προσδοκία ότι ο Κιλιτσντάρογλου θα μπορούσε να νικήσει τον Ερντογάν. Δεν χρειάζεται να επιμείνουμε σε αυτό το λάθος, αλλά θα επιδεινωνόταν εάν κανείς δεν άρπαζε την ευκαιρία να κάνει απολογισμό. Μόνο εάν οι αναλυτές θεωρούν τους εαυτούς τους υπεύθυνους για τα λάθη τους, αναμένεται να ερμηνεύσουν καλύτερα τον κόσμο για τους υπεύθυνους χάραξης πολιτικής, τους δημοσιογράφους και το ευρύ κοινό.

Λοιπόν τι έγινε; Υπήρχε συνολικά υπερβολική εστίαση στις δημοσκοπήσεις, υπερβολική ομφαλοσκοπία στο Twitter, πάρα πολλές μαζορέτες και πολύ λίγη προσοχή στα πλεονεκτήματα του Ερντογάν και στις αδυναμίες του Κιλιντσάρογλου. Μετά από δύο δεκαετίες στην εξουσία, ο πρόεδρος θα μπορούσε να εργαλειοποιήσει την εξουσία του κράτους, να αξιοποιήσει ένα φιλικό τοπίο των μέσων ενημέρωσης και να παίξει τους Τούρκους τον ένα εναντίον του άλλου με πολιτικά ισχυρά μηνύματα για την ταυτότητα. Στην πραγματικότητα, είναι τιμή για τον Κιλιτσντάρογλου που το έκανε το ίδιο καλά με τέτοιες πιθανότητες, αλλά το να κάνει μια καλή επίδειξη δεν ήταν η προτιμώμενη αφήγηση μεταξύ των ειδικών της Τουρκίας. Αντίθετα, σφυρηλάτησαν την ιδέα ότι ο Κιλιντσάρογλου ήταν σε καλή θέση για να κερδίσει.

Αυτό ήταν εμφανές στα πολυάριθμα op-ed, άρθρα, podcast και τηλεοπτικές εκπομπές μεταξύ έμπειρων αναλυτών πολιτικής που οδήγησαν στην εκτίμηση ότι η νίκη του Κιλιντσάρογλου δεν ήταν απλώς δυνατή, αλλά το πιθανό αποτέλεσμα της ψηφοφορίας της Κυριακής. Για παράδειγμα, το Medyascope είναι ένας τουρκικός τηλεοπτικός σταθμός που βασίζεται στο Διαδίκτυο που έχει τη φήμη της δημοσιογραφικής ανεξαρτησίας του, αλλά έχασε την κριτική του οπτική λίγο πριν τις εκλογές. Μια ποικιλία του προγράμματός του με καθιερωμένους Τούρκους αναλυτές βγήκε στα ερτζιανά εξηγώντας ότι ο Κιλιτσντάρογλου ήταν ο επόμενος πρόεδρος.

Όλοι προσλαμβάνουμε πράγματα λάθος, αλλά αυτό που ήταν τόσο ανησυχητικό όσο η εσφαλμένη ανάλυση υπέρ του Κιλιτσντάρογλου που πρόσφεραν οι ειδικοί ήταν ο τρόπος με τον οποίο απέρριψαν προσεκτικούς παρατηρητές ως απαισιόδοξους. Όσοι προσέγγισαν τις εκλογές της Κυριακής με προσοχή δεν το έκαναν από κακή πίστη, αλλά από την αναγνώριση ότι οι αυταρχικοί ηγέτες είναι συχνά ανθεκτικοί. Ο Ερντογάν έχει αποδείξει ότι μπορεί να κάνει σχεδόν τα πάντα για να παραμείνει στην εξουσία και η αντιπολίτευση αντιμετώπισε σημαντικά εμπόδια για τη νίκη.

Υπάρχουν ορισμένοι βασικοί κανόνες που θα πρέπει να εφαρμόσει ο κόσμος που παρακολουθεί την Τουρκία πηγαίνοντας στον δεύτερο γύρο και, γενικότερα, στη συνέχεια. Πρώτον, η ελπίδα δεν είναι ανάλυση. Όπως πολλοί σχολιαστές είπαν ότι ο Ντόναλντ Τραμπ δεν μπορούσε να κερδίσει, οι αναλυτές που πίστευαν ότι ο Κιλιτσντάρογλου θα κέρδιζε, επέτρεπαν στις δικές τους προκαταλήψεις και πεποιθήσεις να διαμορφώσουν τις αναλύσεις τους. Δεν πρέπει να διαβάζει κανείς αυτό που θέλει να διαβάσει στα γεγονότα, γι’ αυτό οι ειδικοί πρέπει να επεκτείνουν το σύμπαν τους πέρα από τις άμεσες σφαίρες των συναδέλφων, των φίλων και της οικογένειάς τους.

Δεύτερον, οι δημοσκοπήσεις γίνονται όλο και πιο αναξιόπιστες. Τις εβδομάδες πριν από την ψηφοφορία, οι περισσότερες δημοσκοπήσεις έδειξαν ότι ο Κιλιτσντάρογλου είχε σημαντικό προβάδισμα. Αυτό αποδείχθηκε λάθος, ακόμα κι αν η κυβέρνηση και ο Ερντογάν έπαιξαν βρώμικα.

Τρίτον, τα θέματα της οικονομίας είναι σημαντικά, αλλά η ταυτότητα μπορεί να είναι πιο σημαντική. Αυτό είναι αμφιλεγόμενο επειδή οι εκλογές συχνά πλαισιώνονται με βάση το αν οι άνθρωποι αισθάνονται ότι είναι καλύτερα τώρα, κάτι που υποδηλώνει ότι οι άνθρωποι ψηφίζουν με βάση τα οικονομικά τους συμφέροντα. Γνωρίζουμε ότι αυτό δεν είναι αλήθεια. Ίσως πρέπει να αλλάξουμε την ερώτηση ή να διευρύνουμε την κατανόησή μας για το πώς και γιατί οι άνθρωποι απαντούν στην ερώτηση. Είναι πιθανό ένας ψηφοφόρος ή ψηφοφόροι να έχουν λιγότερα στο πορτοφόλι τους αλλά να αισθάνονται πιο ασφαλείς ως ευσεβείς μουσουλμάνοι λόγω των πολιτικών του Ερντογάν. Υπό αυτή την έννοια, μπορεί κάλλιστα να είναι καλύτερα από πριν.

Τέλος, δεν υπάρχει σοφία του πλήθους στο Twitter, επειδή η πλατφόρμα —ή το χρονοδιάγραμμα οποιουδήποτε συγκεκριμένου ατόμου— δεν είναι τόσο ποικιλόμορφη ή ποικίλη όσο μπορεί να φαίνεται.

Παραμένουν σοβαρά ερωτήματα σχετικά με το αν καταμετρήθηκαν μεγάλοι αριθμοί ψηφοδελτίων και ο τρόπος με τον οποίο ο Ερντογάν χρησιμοποίησε το κράτος προς όφελός του. Ο Οργανισμός για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η διαχείριση της ψηφοφορίας «στερείται διαφάνειας» και επέκρινε τόσο την προκατάληψη των μέσων ενημέρωσης όσο και τους «περιορισμούς στην ελευθερία του λόγου» πριν από την ψηφοφορία. Όλα αυτά είναι αναμφίβολα αληθινά, αλλά δεν είναι επίσης ολόκληρη η ιστορία στην Τουρκία.

Ενάντια σε κακές οικονομικές συγκυρίες, έναν καταστροφικό σεισμό και μια αναζωογονημένη αντιπολίτευση, ο Ερντογάν παραμένει δημοφιλής και το μήνυμά του για την ευσέβεια, τη δύναμη και την ευημερία συνεχίζει να αντηχεί.

Αξίζει να κατανοήσουμε αυτούς τους παράγοντες και να τους ενσωματώσουμε στη συλλογική μας κατανόηση της πολιτικής δυναμικής που οδήγησε στο αποτέλεσμα της Κυριακής. Το να κάνουμε διαφορετικά θα ήταν κακό για την κοινότητά μας και για τους ανθρώπους που αναζητούν σοφία από εμάς για όλα τα πράγματα στην Τουρκία. Χωρίς να κάνουμε απολογισμό, δεν μπορούμε να μάθουμε τίποτα και αν δεν μάθουμε από αυτό το επεισόδιο, είμαστε απλώς άνθρωποι στο Twitter με απόψεις.

foreignpolicy.com

Μαρία Νεγρεπόντη Δελιβάνη: Άρθρο-κόλαφος της εφημερίδας Le Monde, για τη δήθεν οικονομική μας ανάπτυξη

0

18-05-2023 • 10:27
messenger sharing button

Το περί ού άρθρο είδε το φως της δημοσιότητας στις 12 τρέχ. και φέρει τον τίτλο: «Στην Ελλάδα, πίσω από την οικονομική επανεκκίνηση, η κοινωνική κρίση διαιωνίζεται». Επιλέγω μερικά από τα συντριπτικά στοιχεία και  διαπιστώσεις, με  ιδιαίτερη βαρύτητα και   τα συνοψίζω  ως εξής:

Σε πείσμα των αισιόδοξων οικονομικών δεικτών, το ποσοστό του φτωχότερου πληθυσμού δεν συμμετέχει στην επανεκκίνηση. Ωστόσο,  o πρωθυπουργός συνεχάρη τον εαυτό του  γι’ αυτήν, λίγες μόνον ημέρες πριν από τις εκλογές: «Η ανάκαμψη της οικονομίας ήταν ο πρωταρχικός στόχος της κυβέρνησής μας. Αυτή μας επέτρεψε να μειώσουμε τους φόρους και τις εισφορές, να προσελκύσουμε επενδύσεις, να αναδιαρθρώσουμε την οικονομία και να στηρίξουμε την κοινωνία στις κρίσεις που αντιμετωπίσαμε».

Ειδικότερα:

  • Ουδέποτε υπήρξαν  τόσοι πολίτες σε απόγνωση. Μετά την οικονομική κρίση ο πληθωρισμός  συνέτριψε μεγάλο τμήμα του πληθυσμού. Σχηματίζονται  ατέλειωτες ουρές για συσσίτιο. Ακόμη, ολοένα περισσότερα νοικοκυριά  αδυνατούν να πληρώσουν τους λογαριασμούς ενέργειας και  υποχρεούνται να επιλέξουν ανάμεσα στο να έχουν ηλεκτρικό ρεύμα ή να εξασφαλίσουν τη διατροφή τους. Σύμφωνα με το  οικονομικό και κοινωνικό Συμβούλιο της Ελλάδας, η χώρα μας κατέχει την πρώτη θέση στην ΕΕ σε απλήρωτους λογαριασμούς.
  • Σύμφωνα με έρευνα της Συνομοσπονδίας επιχειρηματιών, βιοτεχνών και εμπόρων το 21,5% δήλωσε ότι δεν θα είναι σε θέση να καταβάλλει  το 2023 τις δόσεις  των στεγαστικών τους δανείων.
  • Ως συνέπεια υπερβολικού δανεισμού, μεγάλο τμήμα των Ελλήνων καταλήγει χωρίς στέγη. Σύμφωνα με τα ΜΜΕ στην Ελλάδα γύρω στις 45000 κατοικίες, που ανήκουν σε χρεωμένα νοικοκυριά, θα βγουν σε πλειστηριασμό το 2023, ενώ ο αριθμός τους ανέρχεται συνεχώς αφότου επετράπη η εξαγορά τους από επενδυτές που έτσι θησαυρίζουν σε βάρος τους.
  • Σε πείσμα των πρωθυπουργικών δηλώσεων ότι ο κατώτατος μισθός αυξήθηκε κατά 20% , από 650Ε σε 780Ε, πρόκειται για ασήμαντη αύξηση ενόψει του πληθωρισμού. Εξάλλου, θα πρέπει να ληφθεί υπόψη ότι, κατά την περίοδο της λιτότητας 2010-2018, ο μισθός στην Ελλάδα μειώθηκε κατά 30%. Συνεπώς, όπως και ο ΟΟΣΑ υποστηρίζει,  ο πραγματικός μισθός μειώνεται συνεχώς τα δύο τελευταία χρόνια.
  • Σύμφωνα  με τη Συνομοσπονδία των εργαζομένων στα δημόσια νοσοκομεία, η Ελλάδα δαπανά για τη δημόσια υγεία το 5% του ΑΕΠ της έναντι του 7.5% κατά μέσον όρο στις χώρες της ΕΕ. Με αποτέλεσμα, από τον Σεπτέμβριο του κάθε έτους τα νοσοκομεία να μην  έχουν τα απαραίτητα μέσα για την αγορά απαραίτητου υλικού, φαρμάκων…..Διαπιστώνεται σημαντική έλλειψη προσωπικού, μηχανικού εξοπλισμού και αδυναμία πραγματοποίησης, εγκαίρως, των απαραίτητων εξετάσεων και θεραπείας. Έτσι εξηγείται το γεγονός ότι  ο αριθμός των νεκρών από Covid ήταν στην Ελλάδα ανώτερος από τον αντίστοιχο στην υπόλοιπη Ευρώπη, ακριβώς λόγω νοσοκομειακών  ασθενειών.
  • Είναι γεγονός ότι οι άμεσες ξένες επενδύσεις άγγιξαν ρεκόρ  ύψους, στην Ελλάδα,  φθάνοντας τα  7,22 δισεκατομμύρια ευρώ. Όμως, σύμφωνα με στοιχεία της Τράπεζας Ελλάδος, οι επενδύσεις αυτές, κατά το μεγαλύτερο τμήμα τους, αφορούσαν πώληση περιουσιακών στοιχείων, ιδιωτικοποιήσεις υφισταμένων ήδη επιχειρήσεων και αγορά ακινήτων.
  • Στη διαδήλωση της 8ης Μαΐου έλαβαν μέρος 65000 διαδηλωτές, σε χώρα με 10 περίπου εκατομμύρια κατοίκων. Τα συνθήματα που επικράτησαν ήταν «Η Ελλάδα τρώει τα παιδιά της», «Κράτος δολοφόνος» και «Κάτω η Χούντα».
  • Το σιδηροδρομικό δυστύχημα που αφαίρεσε  57 ζωές δημιουργεί, μεταξύ άλλων,  ερωτηματικά σχετικά με τη διαχείριση ευρωπαϊκού χρήματος, που στόχευε στον εκσυγχρονισμό του σιδηροδρομικού δικτύου. Για το σκοπό αυτόν δόθηκαν 700 εκατομμύρια ευρώ από την  Ευρωπαϊκή επιτροπή. Ωστόσο, από το 2014 και μέχρι τώρα φαίνεται ότι ουδέν σχετικό έλαβε χώρα. Έτσι η ΕΕ διεξάγει έρευνα.
  • Η υποχώρηση του κράτους δικαίου στην Ελλάδα ανησυχεί την ΕΕ. Πρόκειται για τις ατομικές ελευθερίες, τη Δικαιοσύνη και  γι’ αυτό βρίσκεται στην Αθήνα τις τελευταίες ημέρες αντιπροσωπεία της ΕΕ με επικεφαλής ευρωβουλευτίνα η οποία και δήλωσε: «Παρότι η Ελλάδα διαθέτει ένα  στέρεο θεσμικό και νομικό  πλαίσιο, χάρη σε μια δυναμική κοινωνία και σε ανεξάρτητα ΜΜΕ, υπάρχουν ωστόσο  πολύ σοβαροί κίνδυνοι για το κράτος δικαίου και τα ατομικά δικαιώματα».
  • Η έλλειψη πλουραλισμού στα ΜΜΕ, επειδή ολιγάριθμοι  εφοπλιστές τα κατέχουν, δημιουργεί επίσης ανησυχίες, αποφαίνεται η αντιπροσωπεία.  Επιπλέον, από το καλοκαίρι του 2022, το σκάνδαλο των παράνομων τηλεφωνικών παρακολουθήσεων πολιτικών αντιπάλων, δημοσιογράφων, πρώην πρωθυπουργών, επιχειρηματιών πνίγηκε από την Κυβέρνηση. Το κατασκοπευτικό μέσον επιτρέπει αγώνα εναντίον  της αντιπολίτευσης, έλεγχο του λαού, εξαφάνιση της κριτικής και απόκρυψη εγκληματικότητας και διαφθοράς.

Με βάση τα παραπάνω διερωτάται κανείς που ακριβώς εδράζεται ο συχνός ενθουσιασμός των αρμοδίων όταν αναφέρονται στη  δήθεν ανάπτυξη. Τελευταία, αυτός ο ενθουσιασμός φαίνεται να  εστιάζεται  στην υπεροχή του ρυθμού προόδου της Ελλάδας, σε σχέση με τον αντίστοιχο μέσο όρο της Ευρώπης. Αλλά, όμως,  αυτή η υπεροχή θα είναι πιθανότατα στιγμιαία, και επιπλέον  οφείλεται προφανώς στο πολύ  χαμηλότερο  σημείο αφετηρίας στη χώρα μας σε σχέση με το αντίστοιχο της ΕΕ. Οπωσδήποτε, ουδεμία σχέση μπορεί να έχει αυτό το ασήμαντο αποτέλεσμα με την ανάγκη  συνεχών και μεθοδευμένων  προσπαθειών μιας βιώσιμης ανάπτυξης.

Η τραγικότητα της κατάστασης στην οποία βρίσκεται η χώρα μας απεικονίζεται, επιπλέον, στις   αγωνιώδεις  προσπάθειες  για την απόκτηση της επενδυτικής βαθμίδας, έτσι ώστε η αέναη  συνέχιση του δανεισμού μας να είναι λιγότερο επώδυνη. Και, ακόμη, να αφήνει κάποια «ψίχουλα» για επιβίωση. Είναι, ωστόσο,  ξεκάθαρο ότι αυτή η περίφημη βαθμίδα ουδόλως εξασφαλίζει βιώσιμη και ταχύρρυθμη ανάπτυξη, από την οποία όμως έχει υπαρξιακή ανάγκη η Ελλάδα. Αυτή, αντιθέτως, η μανιώδης επιδίωξη της βαθμίδας, αποτελεί απόδειξη της θλιβερής συρρίκνωσης των αναπτυξιακών επιδιώξεων της πατρίδας μας.

newsbreak.gr

Πρέσβης της Ουκρανίας στο Βελιγράδι: Οι Τάταροι της Κριμαίας έφυγαν πάλι από την Κριμαία μετά το 2014

0

Με την ευκαιρία της Ημέρας Μνήμης των θυμάτων της απέλασης των Τατάρων της Κριμαίας το 1944, ο πρεσβευτής της Ουκρανίας στη σερβική πρωτεύουσα,  Βολοντίμιρ Τόλκατς, δήλωσε σήμερα ότι οι Τατάροι της Κριμαίας δεν νιώθουν πλέον σαν στο σπίτι τους στην πατρίδα τους επειδή έπρεπε να εγκαταλείψουν την Κριμαία μετά τη ρωσική κατοχή της χερσονήσου το 2014.

Ο Πρέσβης της Ουκρανίας, επεσήμανε ότι με αυτόν τον τρόπο η ιστορία επαναλήφθηκε και ότι χιλιάδες Τάταροι της Κριμαίας αναγκάστηκαν πάλι να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους.

«Όλα αυτά τα χρόνια, οι ρωσικές κατοχικές αρχές φυλάκισαν, βασάνισαν και εφάρμοσαν μια κατασταλτική πολιτική εκφοβισμού, οι Τάταροι της Κριμαίας εξαφανίστηκαν χωρίς ίχνος, τα πολιτικά και πολιτιστικά δικαιώματα παραβιάστηκαν από τη Ρωσική Ομοσπονδία», είπε ο Τόλκατς, όπως δημοσιεύει το Tanjug.

—

The Hellenic Information Team

Ο Βρετανός υπουργός Άμυνας επιθυμεί να διαδεχθεί τον Στόλτενμπεργκ στο ΝΑΤΟ

1

Ο Βρετανός υπουργός Άμυνας Μπεν Γουάλας εξέφρασε ενδιαφέρον να διαδεχθεί τον Γενικό Γραμματέα του ΝΑΤΟ Γενς Στόλτενμπεργκ, ο οποίος αναμένεται να συνταξιοδοτηθεί μέχρι το τέλος του έτους, μετέδωσε το DPA.

«Πάντα έλεγα ότι θα ήταν μια καλή δουλειά. Είναι μια δουλειά που θα μου άρεσε», είπε ο Γουάλας στο dpa στο Βερολίνο.

 «Ωστόσο, αγαπώ και το τωρινό μου επάγγελμα. Εννοώ – να είμαι υπουργός Άμυνας στη βρετανική κυβέρνηση σε μια εποχή μεταρρυθμίσεων και επενδύσεων, όπως και ο Μπόρις Πιστόριους», τόνισε.

 Ο υπουργός σημείωσε ότι «ενθουσιάστηκε» από το γεγονός ότι μετά από 30 χρόνια περικοπών, τώρα επενδύονται και πάλι χρήματα για αμυντικούς σκοπούς.

 «Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ» – αυτή είναι μια φανταστική δουλειά, ένα εξαιρετικά σημαντικό μέρος της ασφάλειας όλων μας. Ωστόσο, δεν είμαι εγώ αυτός που αποφασίζει. Εξαρτάται από όλους τους άλλους συμμάχους», είπε ο Γουάλας.

 Υπενθυμίζουμε ότι η τελευταία θητεία του Γενς Στόλτενμπεργκ παρατάθηκε για να διασφαλιστεί η σταθερότητα της συμμαχίας στο πλαίσιο της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία.

Το DPA σημειώνει ότι τα κράτη μέλη συμφωνούν παραδοσιακά στα παρασκήνια για το ποιος θα είναι ο επόμενος επικεφαλής του ΝΑΤΟ.

The Hellenic Information Team

Κύριε Μητσοτάκη απαντήστε…

1

του Γιάννη Μαγκριώτη*

Με αφορμή την προεκλογική επίσκεψη του Πρωθυπουργού στην  Θεσσαλονίκη, η Πόλη ζητά απαντήσεις σε 19 ερωτήματα.

  1. Για πόσο ακόμη θα είναι η Θεσσαλονίκη η πόλη με το λιγότερο πράσινο στην Ευρώπη;
  2. Προσθέσατε ένα τετραγωνικό μέτρο πράσινο στα τέσσερα χρόνια της κυβερνητικής σας θητείας;
  3. Για πόσο ακόμη δημόσιες εκτάσεις στην καρδιά του αστικού ιστού, όπως η ΔΕΘ, θα δίνονται αντιπαροχή σε εταιρίες real estate, δήθεν για «ανάπλαση», αντί να δημιουργηθεί εκεί ένα Μητροπολιτικό Πάρκο, και η ΔΕΘ να αναπτυχθεί δυτικά, όπως προβλεπόταν στο Ρυθμιστικό Σχέδιο Θεσσαλονίκης και στο γενικό Πολεοδομικό σχέδιο του Δήμου, από το 1985;
  4. Για πόσο ακόμη θα συνεχίσουμε να αναπνέουμε στην Θεσσαλονίκη τα αιωρούμενα σωματίδια, για τα οποία καταδικάστηκε η χώρα μας, πριν δυο μήνες, από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο;
  5. Έχει μέλλον μια πόλη, όταν αναπτύσσεται χωρίς Ρυθμιστικό Σχέδιο, αλλά με τις τυχαίες επιλογές που εξυπηρετούν απλώς ιδιωτικά συμφέροντα;
  6. Για πόσο ακόμη οι κομματικές σκοπιμότητες, θα καθυστερούν την ολοκλήρωση της πρώτης γραμμής του Μετρό, και θα μοιράζουν μόνο υποσχέσεις χωρίς αντίκρισμα, για την επέκτασή προς τα δυτικά της πόλης και το αεροδρόμιο;
  7. Γνωρίζεται ότι τα πρωτόκολλα ασφαλείας του Μετρό προβλέπουν τουλάχιστον 12 μήνες δοκιμαστικές διαδρομές, για να δοθεί σε εμπορική χρήση, μετά την παραλαβή του έργου από την Αττικό Μετρό, αν ναι, τότε πως δηλώσατε ότι το έργο θα παραδοθεί στο τέλος του 2023 και θα λειτουργήσει στις αρχές του 2024;
  8. Για πόσο ακόμη ο μισοδιαλυμένος ΟΑΣΘ θα ταλαιπωρεί τους θεσσαλονικείς; Γιατί επί τέσσερα χρόνια η Κυβέρνηση δεν έκανε αυτό που έλεγε προεκλογικά αλλά συνέχισε τις προηγούμενες αποτυχημένες πολιτικές τις οποίες κατήγγειλε, ενώ υπάρχει ο κίνδυνος να σταματήσει η λειτουργία του ΟΑΣΘ το τέλος του 2023, αν δεν δοθεί και τρίτη παράταση, που πρέπει να εγκρίνει η ΕΕ:
  9. Γιατί στον ΟΑΣΘ η κυβέρνησή σας θέλει να διατηρεί το σημερινό φαύλο ρουσφετολογικό καθεστώς της ανάθεσης μεγάλου μέρους του συγκοινωνιακού έργου στα ΚΤΕΛ της Θεσσαλονίκης και των όμορων νομών, το οποίο εκτελείτε με ενοικιασμένα λεωφορεία, που βρισκόταν σε καθεστώς απόσυρσης σε χώρες της ΕΕ;
  10. Γιατί δεν θέλει να εφαρμόσει τον Κοινοτικό Κανονισμό 1370/2008, που επιβάλλει διεθνείς διαγωνισμούς για την ανάθεση του συγκοινωνιακού έργου, κάτι που υποσχόταν, όταν καταψήφιζε στην βουλή το 2017 την κρατικοποίηση της εταιρείας, που θα φέρει ποιοτικές συγκοινωνιακές υπηρεσίες στην Θεσσαλονίκη και περιορισμό της αδιαφάνειας και της σπατάλης του δημοσίου χρήματος, φοβάται να μην χάσει τις ψήφους των χιλιάδων μετόχων του ιδιωτικού ΟΑΣΘ, τους οποίους ξεγελάει υποσχόμενη αποζημιώσεις, που δεν φαίνεται να τεκμηριώνονται από την εκκαθάριση που κρύβουν;
  11. Γιατί δεν έλεγαν την αλήθεια στους εργαζόμενους, ειδικά τους τεχνικούς και τους οδηγούς, που δουλεύουν εξοντωτικά ωράρια, για να καλύψουν τις μεγάλες ελλείψεις προσωπικού, σε αυτές τις σημαντικές ειδικότητες, ότι δεν μπορούν να προσλάβουν προσωπικό, επειδή είναι σε εκκαθάριση η εταιρεία;
  12. Πόσο ανταγωνιστικές μπορεί να είναι οι παραγωγικές μονάδες ή οι εγκαταστάσεις logistics που αξιοποιούν τα γεωγραφικά πλεονεκτήματα της Θεσσαλονίκης, όταν λειτουργούν σε περιβάλλον υποβαθμισμένο περιβαλλοντικά και χωροθετούνται χωρίς σχέδιο και με ελλειμματικές υποδομές;
  13. Γιατί καθυστερεί η παράδοση του οδικού άξονα σύνδεσης του λιμανιού με τον Αυτοκινητόδρομο, γεγονός που οδηγεί σε καθυστέρηση της μεγάλης επένδυσης στον έκτο προβλήτα από τον Παραχωρησιούχο του ΟΛΘ;
  14. Γιατί η Κεντρική Μακεδονία είναι σε συνεχή υποχώρηση, το περιφερειακό ΑΕΠ είναι το ένατο στις δεκατρείς περιφέρειες, το κατά κεφαλήν εισόδημα είναι λιγότερο από το μισό από το αντίστοιχο της Αττικής, ενώ η μεταποιητική δραστηριότητα έχει υποδιπλασιαστεί;
  15. Γιατί στο Ταμείο Ανάκαμψης και στο ΕΣΠΑ, δεν εντάξατε κανένα μεγάλο δημόσιο έργο της Κεντρικής Μακεδονίας;
  16. Γιατί η Θεσσαλονίκη, σύμφωνα με την έκθεση Τσιόδρα-Λύτρα, είχε υψηλότερη θνητότητα, κατά 40%, αυτής του λεκανοπεδίου της Αττικής;
  17. Γιατί, εκτός από την επαναλαμβανόμενη δήλωση πρόθεσης, για την κατασκευή και λειτουργία του νέου ογκολογικού νοσοκομείου, δεν κάνατε ούτε ένα μικρό πρακτικό βήμα;
  18. Γιατί αφήσατε να ακυρωθεί ο διαγωνισμός για την κατασκευή του Παιδιατρικού Νοσοκομείου Θεσσαλονίκης, με την χρηματοδότηση του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος, και δεν ενεργοποιήσατε την διάταξη της παραγράφου 2 του άρθρου 5 του νόμου 4564/2018, όπου ρητά αναφέρεται ότι: Οποιαδήποτε αύξηση του κόστους κατασκευής των έργων εμπίπτει γενικά στην σφαίρα ευθύνης του δημοσίου, όπως η μεγάλη ακρίβεια, θα καταβληθεί από το δημόσιο;
  19. Γιατί στηρίζεται την επιλογή του ΤΑΙΠΕΔ για το Real Estate στην μαρίνα της Καλαμαριάς, που είναι καταστροφική για το περιβάλλον;
  20. *Ο Γιάννης Μαγκριώτης είναι υποψήφιος βουλευτής στην Α! Περιφέρεια Θεσσαλονίκης του ΠΑΣΟΚ. Διετέλεσε υφυπουργός σε κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ

La Moldavie veut couper ses liens avec la Russie pour mieux se rapprocher de l’Occident

0
People take part in a procession on Victory Day, which marks the 78th anniversary of the victory over Nazi Germany in World War Two, in Chisinau, Moldova, May 9, 2023. REUTERS/Vladislav Culiomza

 

Pour le président du Parlement moldave, l’appartenance à la Communauté des Etats indépendants, créée à l’issue de la dislocation de l’URSS, n’a résolu aucun des problèmes du pays.

La Moldavie coupe les derniers liens historiques qui la reliaient à la Russie. Le président du Parlement moldave, Igor Grosu, a ainsi annoncé, lundi 15 mai, l’intention de l’ex-république soviétique de se retirer de l’accord sur l’Assemblée interparlementaire de la Communauté des Etats indépendants (CEI). Enclavée entre la Roumanie et l’Ukraine, située aux limites de la zone d’influence russe et aux frontières orientales de l’Union européenne et de l’Organisation du traité de l’Atlantique Nord (OTAN), la Moldavie entend se rapprocher de l’Occident.

La Communauté des Etats indépendants, une coquille vide

Lors de la dislocation de l’empire soviétique, les forces centrifuges à l’œuvre en URSS n’ont pas épargné l’ancienne République socialiste soviétique moldave (RSSM) : la minorité russophone et prosoviétique de Transnistrie a fait sécession de la Moldavie et s’est autoproclamée indépendante, sans reconnaissance internationale.

La RSSM a déclaré son indépendance vis-à-vis de l’Union soviétique en août 1991, mais a décidé de conserver un lien avec l’ancienne puissance tutélaire. En décembre 1991, elle devient membre de la Communauté des Etats indépendants (la CEI), organisation intergouvernementale composée de neuf des quinze anciennes républiques soviétiques, dont le but est de permettre un « divorce civilisé » plutôt qu’une rupture brutale lors de la dislocation de l’URSS.

Dans les faits, elle est rapidement apparue comme une coquille vide qui n’est en rien un ensemble politique intégré, comme peut l’être l’Union européenne, mais qui a surtout pour but de préserver l’influence de la Russie sur ses anciens satellites. Après plus de trente ans d’appartenance à cette organisation, la Moldavie décide à son tour de jeter l’éponge. Avant elle, la Géorgie et l’Ukraine avaient déjà rompu avec l’ancien grand frère soviétique : en 2009, après la guerre d’Ossétie du Sud, pour la première, en 2018 pour la seconde.

« La CEI ne nous a pas aidés à résoudre le conflit transnistrien »

Dans une longue déclaration, le président du Parlement moldave dresse un réquisitoire cinglant contre la CEI : « Il est devenu tout à fait clair que la présence de la République de Moldavie dans les structures de la CEI ne nous a pas aidés pour la résolution du conflit transnistrien, ni pour le retrait de l’armée russe du territoire ». La Moldavie ne contrôle en effet que 88 % de son territoire, tandis que la région sécessionniste de Transnistrie, soutenue par la Russie, en contrôle 12 %.

Cartographie Le Monde.

Igor Grosu rappelle en outre le chantage énergétique de la Russie, qui a diminué de moitié ses livraisons en gaz à destination du pays après le début de l’invasion de l’Ukraine : « Etre dans la CEI ne nous a pas protégés du chantage énergétique en plein hiver, des menaces et des déclarations officielles hostiles à l’indépendance et à la souveraineté de la République de Moldavie. »

C’est surtout l’attitude belliqueuse de Moscou qui est mise en cause : « Après qu’un de ses Etats fondateurs, la Fédération de Russie, a attaqué de manière barbare un autre Etat fondateur, l’Ukraine, ayant occupé des territoires et tué ses citoyens, cette organisation ne peut plus être qualifiée de communauté », ajoute M. Grosu. « L’Ukraine a quitté cette organisation, ce qui nous sépare géographiquement des Etats membres de la CEI. La République de Moldavie est un pays indépendant (…). Nous avons la détermination et la responsabilité de nous éloigner de la source du mal, de cette source de pauvreté, de cette source de guerre et de destruction. Nous ne pouvons plus nous asseoir à la même table que l’Etat agresseur pour discuter avec lui », conclut le président du Parlement.

La Moldavie se fixe pour objectif de rejoindre l’UE d’ici à 2030

Depuis l’invasion de l’Ukraine par la Russie en 2022, la Moldavie met les bouchées doubles pour se rapprocher de l’Union européenne et s’interroge sur l’opportunité de rejoindre l’OTAN. La neutralité de la Moldavie est inscrite dans l’article 11 de sa Constitution, mais le pays a rejoint le Conseil de coopération nord-atlantique, qui est devenu le Conseil de partenariat euro-atlantique. Elle contribue à la force de maintien de la paix dirigée par l’OTAN au Kosovo, et Maia Sandu, la présidente moldave, s’interrogeait en janvier à Davos sur la capacité du pays à se défendre seul ou s’il devrait faire partie d’une alliance plus large.

En mars 2022, elle introduit une demande d’adhésion à l’UE et s’est vue accorder le statut de pays candidat en juin de la même année. En mars, Mme Sandu a fixé le calendrier, lors d’une session plénière du Parlement à Chisinau : « En 2030, la Moldavie doit être un membre de l’UE, saisir cette chance de faire partie de la famille européenne avec les mêmes droits. » « Combien de temps cela va nous prendre ? Tout dépend de nous », a-t-elle ajouté.

Alors que le gouvernement peine à mettre en œuvre les réformes nécessaires après des années d’emprise de la Russie, la présidente a déclaré : « La Moldavie sort tout juste de captivité », avant de s’en prendre aux « traîtres, voleurs et oligarques ».

Confrontée à une « guerre hybride » de la Russie

Dans un entretien à l’Agence France-Presse, Anatolie Nosatîi, le ministre de la défense moldave, expliquait le 13 mars qu’« il n’existe pas à l’heure actuelle de danger militaire imminent contre la Moldavie, (…) mais il y a d’autres types de risques qui affectent la sécurité ». Il évoquait notamment « la désinformation, les tensions dans la société générées par la Russie », « un ensemble de provocations » destinées à semer le chaos et à « changer l’ordre politique ».

Le ministre renouvelait néanmoins les appels à démilitariser la Transnistrie. « Nous n’avons eu de cesse de demander l’évacuation inconditionnelle des forces russes qui sont illégalement stationnées sur le territoire moldave » ; la Russie y compte quelque 1 500 soldats et un important stock de munitions. Doté d’une armée de 6 500 soldats, avec des équipements vétustes datant de l’ère soviétique, la Moldavie doit « revoir l’ensemble du système de défense », ce qui requiert « du temps et des financements », a souligné M. Nosatiîi.

La Gagaouzie, région prorusse

La pression monte aussi sur le territoire de la Gagaouzie, bordée au sud-est par l’Ukraine et à l’ouest par la Roumanie. Dans cette région turcophone qui bénéficie d’un statut d’autonomie, les prorusses se manifestent de plus en plus : la région a voté le 30 avril et le 14 mai pour départager huit prétendants au poste de baskan (gouverneur) de la région, tous hostiles au gouvernement central de Chisinau. Evgenia Gutul, la candidate du parti prorusse Shor, a remporté l’élection.

Ilan Shor, l’oligarque moldave qui dirige cette formation, a été condamné en son absence, le 14 avril, à quinze ans de prison pour une fraude bancaire constituant un préjudice d’un milliard de dollars. Soupçonné d’avoir trouvé refuge en Israël, son pays natal, il a été sanctionné en octobre 2022 par Washington pour corruption et ingérence au profit de la Russie. Il a mobilisé ses troupes au cours des derniers mois contre le gouvernement proeuropéen. Pour la présidente Maia Sandu, « le parti Shor a été investi d’une mission claire par le Kremlin et les services de sécurité russes : entraîner la Moldavie dans la guerre ».

Le département d’Etat américain reproche à Moscou de « chercher à affaiblir le gouvernement de Moldavie », avec pour objectif d’y installer un gouvernement acquis à sa cause. A Moscou, le ministère des affaires étrangères dénonce des affirmations « absolument infondées et sans preuves ».

Manifestation à Chisinau, en Moldavie, le 9 mai 2023, pour le 78ᵉ anniversaire de la victoire sur l’Allemagne nazie.

https://www.lemonde.fr/international/article/2023/05/17/la-moldavie-veut-couper-ses-liens-avec-la-russie-pour-mieux-se-rapprocher-de-l-occident_6173759_3210.html

La Russie et l’Iran signent un accord pour une liaison commerciale internationale

0
A handout picture made available by the Iranian presidential office shows, Iranian President Ebrahim Raisi (R) and Russian President Vladimir Putin (L) attending via video conference the signing of an agreement to construct the final part in the International North–South Transport Corridor (INSTC) that connects Russia to the Gulf and India, in Tehran on May 17, 2023. - == RESTRICTED TO EDITORIAL USE - MANDATORY CREDIT "AFP PHOTO / HO /Iranian President's Office" - NO MARKETING NO ADVERTISING CAMPAIGNS - DISTRIBUTED AS A SERVICE TO CLIENTS == (Photo by IRANIAN PRESIDENCY / AFP) / == RESTRICTED TO EDITORIAL USE - MANDATORY CREDIT "AFP PHOTO / HO /Iranian President's Office" - NO MARKETING NO ADVERTISING CAMPAIGNS - DISTRIBUTED AS A SERVICE TO CLIENTS ==

 

Le conflit en Ukraine a relancé les discussions entre Moscou et Téhéran, tous deux soucieux de rompre leur isolement. L’ouverture d’une liaison ferroviaire, d’ici trois ans selon l’Iran, démontre une volonté de trouver des voies de transport nouvelles.

Vladimir Poutine et Ebrahim Raïssi lors de la signature de l’accord, le 17 mai 2023. Vladimir Poutine et Ebrahim Raïssi lors de la signature de l’accord, le 17 mai 2023.

Signe de l’importance donnée à l’événement, les présidents russe et iranien, Vladimir Poutine et Ebrahim Raïssi, ont supervisé mercredi 17 mai, à distance, la signature d’un accord portant sur la construction d’une ligne ferroviaire de 164 kilomètres. En discussion depuis le début des années 2000, cette ligne doit relier les villes iraniennes d’Astara, située à la frontière avec l’Azerbaïdjan et bordée par la mer Caspienne, et de Racht, plus au sud.

Cette route vise à contourner les voies maritimes traditionnelles et les sanctions internationales qui visent les deux pays. De Racht, les produits russes seront transportés par rail jusqu’aux ports du Sud, d’où ils pourront être expédiés vers l’Asie, la péninsule Arabique ou l’Afrique orientale. La Russie pourra ainsi éviter de faire passer ses marchandises par la mer Baltique, qui borde le nord de l’Europe, par la mer Noire, dont les accès sont contrôlés par la Turquie, et par le canal de Suez.

Il s’agit d’« une étape stratégique dans la coopération entre la République islamique d’Iran et la Fédération de Russie », s’est félicité le président iranien, cité par l’Agence France-Presse. Vladimir Poutine a estimé que « cette artère de transport unique Nord-Sud aidera à diversifier considérablement les flux de transport internationaux ».

« Le transport des marchandises par le nouveau corridor aura un avantage concurrentiel considérable. Ainsi, la livraison de marchandises de Saint-Pétersbourg à Bombay [en Inde] prendra environ dix jours. A titre de comparaison, le trajet via les routes commerciales traditionnelles prend jusqu’à trente, quarante-cinq jours », selon le président russe, dont l’AFP rapporte les propos.

Téhéran prévoit que la liaison ferroviaire Racht-Astara soit terminée d’ici trois ans. Avec l’objectif de faire transiter par rail jusqu’à 15 millions de tonnes de cargaisons russes par an à l’horizon 2030, selon le vice-premier ministre russe Alexander Novak, en visite en Iran cette semaine.

Liaison inscrite dans un projet d’un corridor de 7 200 kilomètres

L’objectif des deux pays − soumis à d’importantes sanctions imposées par les pays occidentaux, en particulier les Etats-Unis − est de finaliser le projet de corridor Nord-Sud de 7 200 kilomètres de long. Ce réseau de routes maritimes, ferroviaires et terrestres devrait permettre aux marchandises russes d’atteindre l’océan Indien sans passer par les voies maritimes de l’ouest et le canal de Suez. Mais ce projet a été considéré avec circonspection par de nombreux experts, notamment en raison des intérêts parfois divergents des pays impliqués. Il doit ainsi passer par l’Azerbaïdjan, qui entretient des relations tendues avec l’Iran.

Durement frappé par des sanctions liées à son programme nucléaire, l’Iran met en scène jour après jour l’amélioration de ses liens avec la Russie, la Chine et les pays arabes, notamment l’Arabie saoudite, son grand rival traditionnel au Moyen-Orient. Les annonces de coopération se sont multipliées ces derniers mois avec la Russie dans la finance, le commerce des biens de consommation ou l’énergie, même si les deux pays se retrouvent parfois en concurrence sur certains marchés, comme celui de la pétrochimie. Dernier exemple en date, la deuxième banque russe, VTB, a ouvert un bureau à Téhéran, alors que les deux banques centrales travaillent à connecter leurs systèmes de transferts interbancaires.

Dans ce contexte, les Etats-Unis s’inquiètent surtout du rapprochement dans le domaine militaire, que les deux pays sont « en train d’amplifier » à un niveau « sans précédent » selon le porte-parole du Conseil de sécurité nationale américain, John Kirby. Ce dernier a cité en particulier la volonté de Moscou d’acquérir des drones iraniens plus sophistiqués après s’être fait livrer depuis le mois d’août plus de 400 drones, principalement de type Shahed, utilisés en Ukraine. Téhéran a, à plusieurs reprises, jugé « sans fondement » les accusations de fournitures d’armes à la Russie, en affirmant ne pas être partie prenante dans le conflit ukrainien.

https://www.lemonde.fr/international/article/2023/05/17/la-russie-et-l-iran-signent-un-accord-pour-une-liaison-commerciale-internationale_6173770_3210.html

Turkey secretly arranged visit of North Korean general in charge of ballistic missile program

0
People watch a television news screen showing a picture of North Korea's leader Kim Jong Un witnessing the recent test-firing of a Hwasong-17 intercontinental ballistic missile (ICBM), at a railway station in Seoul on March 17, 2023. North Korea said the projectile it test-fired on March 16 was an intercontinental ballistic missile known as Hwasong-17, the state news agency KCNA reported. (Photo by Jung Yeon-je / AFP)

Abdullah Bozkurt/Stockholm

The Turkish military secretly arranged a visit to Ankara of a North Korean general who was in charge of developing ballistic missile technology to discuss terms of cooperation and technology transfer, according to official documents obtained by Nordic Monitor.

The revelation was made by Aydın Köstem, a Turkish arms smuggler who had long worked with the Turkish military and intelligence agency, at a court hearing in Ankara in February 2023. As he tried to explain his background to a panel of judges to prove his patriotism, Köstem provided details of a secret visit by a North Korean general to Turkey in the 1990s.

He said the assignment to approach North Korea was given to him by Gen. Ahmet Çörekçi, the then-deputy chief of general staff, with whom he had been working since Çörekçi was serving as secretary of the National Security Council (MGK), the highest security body in Turkey which is also described as a shadow government.

“He invited me to meet with him when he was deputy chief of general staff, so I went to the general staff headquarters. He said they were experiencing shortcomings in the fight against terrorism and were facing problems. He asked me if I could explore where we could get weapons and ammunition that would help our troops. I said I would be happy to do it,” Köstem said during his testimony at the Ankara 28th High Criminal Court.

“I was involved in an effort to acquire other things [for the Turkish army] with a view to transferring technology from abroad. One of them was to bring a major general in charge of the North Korean missile program to Turkey. He came with special permission [from the government] by obtaining a special visa from our embassy in Beijing. I greeted him at the airport and escorted to the airport when I sent him back home,” Köstem added.

He did not provide the name of the North Korean general nor the exact date of the trip or what came out of the secret meetings he had with the Turkish generals. But given the fact that Çörekçi was the general staff’s number 2 at the time, it had to have been some time between 1993 and 1995. Çörekçi became commander of the air force in August 1995 and retired from the military two years later.

 

Court document that includes the revelations made by Aydın Köstem:

Çörekçi is part of a neo-nationalist group in the Turkish military and, like other neo-nationalists, is known for his anti-US and anti-NATO views and advocates for closer ties with Russia and China. He was one of the key players in forcing the ouster of the Refahyol government, a coalition of the political Islamist Welfare Party (RP) of Necmettin Erbakan and the center-right True Path Party (DYP) of Tansu Çiller on February 28, 1997.

In May 2012 he was arrested as part of an investigation into the 1997 events and later indicted. He was released in September 2013 pending the conclusion of the trial. In April 2018 he was convicted and sentenced to life in prison and was sent back to prison when the verdict was upheld by the Supreme Court of Appeals in July 2021. In March 2023 President Recep Tayyip Erdogan granted the 91-year-old Çörekçi amnesty, citing old age and health.

The court documents do not show what happened after the visit of the North Korean general to Turkey in the 1990s or whether there was any follow-up to that visit. Köstem did not provide any other details to the court on this secret mission. He mentioned the visit for the first time anywhere to prove that he was a patriot and loyal to the Turkish government. The court was hearing an old case concerning the murder an academic in 2002, and he and several other neo-nationalist figures were listed as suspects.

 

Aydın Köstem

Köstem also said he was filing regular reports from Iraq in the 1980s and 1990s, when he was working for Turkish companies operating in northern Iraq. He was introduced to Çörekçi through a senior official in Turkish Foreign Ministry, and the two had maintained contact since then.

It appears that Turkey’s reaching out to North Korea has continued even during the time in office of President Erdogan, who has been increasingly vocal in expressing resentment of NATO and taken steps to undermine the unity and cohesion of the transatlantic alliance.

On October 4, 2018 the US Department of the Treasury’s Office of Foreign Assets Control (OFAC) designated Istanbul-based firm the SIA Falcon International Group, its sole owner Hüseyin Şahin and its general manger Erhan Çulha for involvement in the trade of weapons and luxury goods with North Korea.

It was simply not possible for the company and these two individuals to have operated easily and without attracting scrutiny in a weapons market that is closely regulated and subject to a rigid set of rules. Their smooth operation can only be explained by political cover provided by the Erdogan government.

 

Former General Ahmet Çörekçi

Şahin and Çulha were identified by OFAC as doing business with Ri Song Un, the economic and commercial counselor at the North Korean embassy in Mongolia. Ri Song Un, also designated by OFAC, was hosted by SIA Falcon officials in Turkey in 2018 to negotiate trade deals involving weapons and luxury goods. “SIA Falcon International Group and individuals acting on its behalf are blatantly attempting to flout longstanding UN sanctions on trade in weapons and luxury goods with North Korea.  The international community must not stand idly by as UN sanctions are being circumvented,” then-Treasury Secretary Steven Mnuchin was quoted as saying in OFAC press release.

When it comes to North Korea, Erdogan is also enjoying the support of an ultranationalist group led by Doğu Perinçek, whose operatives occupy key positions in the government, especially in the military, intelligence, judiciary and police. The group’s mouthpiece, the Aydınlık newspaper, has consistently endorsed North Korea against the United States, which is in line with its traditionally staunch anti-Western stance.

Turkey was flagged in 2021 by the UN panel of experts that monitors the compliance of member states with United Nations Security Council (UNSC) sanctions on North Korea. The UN experts found that Turkey had violated the sanctions by importing prohibited materials from North Korea. Ankara responded by saying that the origin of the classification of the trade goods was mistakenly listed as North Korea when in fact they were from South Korea, which is not under UN sanctions.

Β. Κόντης: Η Ισχύς του Πρωτοκόλλου της Κέρκυρας και τα δικαιώματα της ελληνικής εθνικής μειονότητας στην Αλβανία

0
του Βασίλειου Κόντη, ομότιου Καθηγητή του ΑΠΘ
Στις 17 Δεκεμβρίου του 1920, η Αλβανία θα γινόταν δεκτή από την Κοινωνία των Εθνών. Η Ελληνική Κυβέρνηση δεν σταμάτησε να διεκδικεί την Βόρειο Ήπειρο και απαίτησε το ζήτημα του προσδιορισμού των ελληνοαλβανικών συνόρων να διευθετηθεί από την Πρεσβευτική Συνδιάσκεψη των Συμμαχικών Δυνάμεων. Η συνδιάσκεψη αυτή συνεδρίαζε στο Παρίσι από τον Ιανουάριο του 1920 και μέχρι και τις αρχές της δεκαετίας του 30 θα προσπαθούσε να επιλύσει όλα τα διπλωματικά ζητήματα που είχαν ανακύψει μετά το χάος που προκάλεσε ο Ά Παγκόσμιος Πόλεμος.
Στις 9 Νοεμβρίου του 1921, η Πρεσβευτική Συνδιάσκεψη όρισε τα ελληνοαλβανικά σύνορα σύμφωνα με τα προβλεπόμενα του Πρωτοκόλλου της Φλωρεντίας της 17ης Δεκεμβρίου 1913. Όπως οι αποφάσεις των Έξι Δυνάμεων που πάρθηκαν κατά το 1913-1914 αποτέλεσαν την νομική βάση για τις ελληνικές διεκδικήσεις στα νησιά του Αιγαίου ένα χρόνο αργότερα στις διαπραγματεύσεις στην Λωζάννη, έτσι οι ίδιες αποφάσεις λειτούργησαν ανασταλτικά ως προς τις ελληνικές διεκδικήσεις στην Β. Ήπειρο.
Τον Ιούνιο του 1922, ο Διευθυντής της Ελληνικής Γραμματείας στην ΚτΕ Βασίλειος Δενδραμής προσπαθούσε να βρει έναν τρόπο, ώστε να επαναφέρει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων το Πρωτόκολλο της Κέρκυρας της 17ης Μαΐου του 1914, με το οποίο η Αλβανία είχε αναγνωρίσει την αυτονομία της Βορείου Ηπείρου. Η Ελληνική Κυβέρνηση δεν είχε αποδεχτεί την απόφαση της Πρεσβευτικής Συνδιάσκεψης και είχε ανακαλέσει τον Έλληνα πρέσβη από τις διεργασίες της. Κατόπιν αυτού, το αλβανικό κράτος είχε προβεί στο κλείσιμο των ελληνικών σχολείων και της ελληνικής εκκλησίας (που ανήκε στο Πατριαρχείο Κωνσταντινούπολης) , ως μέτρο πίεσης προς την Αθήνα. Ο Δενδραμής εναπόθετε τις ελπίδες του για την αναβίωση του Πρωτοκόλλου της Κέρκυρας στην Ειδική Επιτροπή της ΚτΕ.
Ο Δενδραμής ενημέρωνε το ΥΠΕΞ ως εξής:
1) Ἡ ἀπόφασις τῆς Πρεσβευτικῆς Συνδιασκέψεως περί τῶν ἀλβανικῶν συνόρων εἶναι ἀνέκκλητος, πᾶσα δέ βιαία ἀνατροπή αὐτῆς ἐκ μέρους ημων θα μας ἔθετε εἰς κατάστασιν πολέμου μέ ὅλα τά ἄλλα μέλη τῆς Κοινωνίας τῶν Ἐθνῶν. Πᾶσα ὡσαύτως ἔφεσις κατά τῆς ἀποφάσεως ταύτης ἤ ἄμεσος αἴτησις ἡμῶν πρός τήν Κοινωνίαν τῶν Ἐθνῶν πρός ἀναβίωσιν τοῦ Πρωτοκόλλου τῆς Κερκύρας δέν δύναται νά γίνῃ δεκτή δεδομένου ὅτι ἡμεῖς αὐτοί ἐθεωρήσαμεν τήν Κοινωνίαν τῶν Ἐθνῶν ἀναρμοδίαν νά ἐπιληφθῇ τοῦ καθορισμοῦ τῶν συνόρων καί τοῦ καθ’ ὅλου ἐδαφικοῦ καθεστῶτος τῆς ᾿Αλβανίας, ἐκηρύξαμεν δέ ἁρμοδίαν τήν Πρεσβευτικήν Συνδιάσκεψιν ἐκδώσασαν την γνωστήν ἀπόφασιν.
2) Δι᾿ ἀπ᾿ εὐθείας διαπραγματεύσεων προκαλουμένων ὑπό τῆς Ἐπιτροπῆς τῆς Κοινωνίας τῶν Ἐθνῶν καί ὑπό τήν αἰγίδα αὐτῆς φέρομεν ἐπί τάπητος τό ζήτημα τοῦ Πρωτοκόλλου τῆς Κερκύρας.
Το ζήτημα του Πρωτοκόλλου της Κέρκυρας τελικά δεν ελήφθη υπόψιν από την Επιτροπή της ΚτΕ, η ελληνική πρεσβεία στο Παρίσι όμως έλαβε απάντηση από την Πρεσβευτική Συνδιάσκεψη τον Αύγουστο του 1922:
Εἰς ἀπάντησιν τῶν διακοινώσεων τῆς Πρεσβείας τῆς Ἑλλάδος ἀπό 5, 6 και 16 Ἰουνίου καί 25 Ἰουλίου 1922, ἡ Γενική Γραμματεία τῆς Διασκέψεως τῶν Πρεσβευτῶν ἔχει τήν τιμήν νά φέρῃ εἰς γνῶσιν τῆς Πρεσβείας ταύτης, συμφώνως πρός τάς ὁδηγίας ἃς ἔχει, ὅτι τό ζήτημα τῆς προστασίας τῶν ἑλληνικῶν μειονοτήτων τῆς Βορείου Ἠπείρου δέν ἔχει οὐδεμίαν σχέσιν καί δέν δύναται να συνδεθῇ πρός τήν διαχάραξιν τῶν ἑλληνο-αλβανικῶν συνόρων, ὡς οὕτω καθωρίσθη διά τῆς ἀποφάσεως τῆς Διασκέψεως τῆς 9ης Νοεμβρίου 1921.
Η Πρεσβευτική Συνδιάσκεψη καλούσε τον Έλληνα πρέσβη στο Παρίσι να τεθεί άμεσα στην διάθεση των πρεσβευτών για την ολοκλήρωση του ζητήματος της χάραξης των ελληνοαλβανικών συνόρων. Η Συνδιάσκεψη θα πρόσθετε πως το Πρωτόκολλο της Κέρκυρας δεν έχει καμία ισχύ ως διπλωματικό έγγραφο καθώς υπήρξε παραβίασή του από τους Ηπειρώτες τον Ιούλιο του 1914 (είσοδος του Τσόντου-Βαρδα στην Κορυτσά). Ακυρώθηκε από μεταγενέστερες πράξεις και ειδικά από την απόφαση της Συνδιάσκεψης της 9ης Νοεμβρίου του 1921.
Σήμερα τα δικαιώματα της ελληνικής εθνικής μειονότητας στην Αλβανία προστατεύονται, εκτός από τις γενικές διατάξεις του Διεθνούς και Ευρωπαϊκού Δικαίου, από τις ειδικές δεσμεύσεις που ανέλαβε ο Αλβανός αντιπρόσωπος στην ΚτΕ Φαν Νόλι τον Οκτώβριο του 1921. Οι δεσμεύσεις αυτές επικυρώθηκαν από το αλβανικό κοινοβούλιο στις 17 Φεβρουαρίου του 1922 και θεωρούνται ως θεμελιώδεις νόμοι της Αλβανίας, που δεν μπορούν να ακυρωθούν από καμία μελλοντική διάταξη, ενέργεια ή νόμο.
Σύμφωνα με το άρθρο 5 της διακοίνωσης:
«Οι υπαγόμενοι στην αλβανική δικαιοδοσία, οι οποίοι ανήκουν σε μειονότητες εθνικές, θρησκευτικές ή γλωσσικές, θα έχουν από τον νόμο την ίδια μεταχείριση που θα έχουν και όλοι οι άλλοι, οι οποίοι υπάγονται στην αλβανική δικαιοδοσία. Θα έχουν το δικαίωμα να διατηρούν, να διευθύνουν, να ελέγχουν και να ιδρύουν στο μέλλον με δικά τους έξοδα, φιλανθρωπικά, θρησκευτικά και κοινωνικά ιδρύματα, σχολεία και άλλα εκπαιδευτικά ιδρύματα, όπου θα μπορούν να χρησιμοποιούν ελεύθερα τη δική τους γλώσσα και θα είναι ελεύθεροι να πιστεύουν σε όποια θρησκεία θέλουν.»
Το ελληνικό κράτος βρίσκεται σε έναν διαρκή αγώνα από το 1922, ώστε να τηρηθούν οι διαβεβαιώσεις του Φαν Νόλη στην ΚτΕ, τις οποίες το Αλβανικό κράτος ανέκαθεν εφαρμόζει είτε επιλεκτικά, είτε καθόλου. Μάλιστα η πρώτη φορά που η Ελλάδα αντέδρασε με βάση το άρθρο 5 ήταν για το θέμα της λειτουργίας των ελληνικών σχολείων της Χιμάρας τον Δεκέμβριο του 1922. Τα επόμενα χρόνια το ζήτημα των ελληνικών σχολείων και της ελληνικής εκκλησίας θα αποτελούσαν τα δύο μεγάλα σημεία τριβής στις ελληνοαλβανικές σχέσεις. Το σταδιακό κλείσιμο των ελληνικών σχολείων κατά την δεκαετία του 30 ανάγκασε την Ελλάδα να προσφύγει στο Διεθνές Διακαστήριο της Χάγης το 1935, όπου και δικαιώθηκε.
Σήμερα η Ελληνική Κυβέρνηση και το ΥΠΕΞ δεν έχουν ανάγκη το Πρωτόκολλο της Κέρκυρας για να προασπίσουν τα δικαιώματα της ελληνικής εθνικής μειονότητας στην Αλβανία, τα οποία απορρέουν από τις θεμελιώδεις συμβάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

ΕΥΡΩΠΗ: Τα δύο τρίτα των Τούρκων μεταναστών ψήφισαν Ερντογάν!

19

 

Συνέντευξη της Claire Koç*  στον Pierre-Αlexis Michau

Ψυχρολουσία για τους Ευρωπαίους: Τα υψηλά ποσοστά Τούρκων μεταναστών υπέρ του Ερντογάν σημαίνουν ότι απομακρύνονται περισσότερο από την ενσωμάτωση, με ό,τι αυτό συνεπάγεται… JEAN-CHRISTOPHE VERHAEGEN / AFP  

FIGAROVOX. – O Ερντογάν αναγκάζεται σε δεύτερο γύρο στις προεδρικές εκλογές. Από τα 64 εκατομμύρια Τούρκους πολίτες που είναι εγγεγραμμένοι στους εκλογικούς καταλόγους, τα 3,4 εκατομμύρια ψηφίζουν στο εξωτερικό, εκ των οποίων 1,5 εκατομμύρια στη Γερμανία. Τι βάρος έχει η τουρκική διασπορά στις εκλογές;

Claire KOÇ. – Αν και η διασπορά αντιπροσωπεύει μόνο το 5 έως 6% των ψηφοφόρων, η επιρροή της μπορεί να είναι σημαντική σε περίπτωση μονομαχιών. Κάθε φωνή μετράει και μπορεί να κάνει τη διαφορά. Όμως αυτοί οι 3,4 εκατομμύρια ψηφοφόροι στο εξωτερικό δεν αρκούν για να καθορίσουν μόνοι τους το αποτέλεσμα των εκλογών. 

Η τουρκική διασπορά έχει σημαντικό βάρος. Στη Γερμανία, από τους 1.500.000 ψηφοφόρους, το 65,4% ψήφισε υπέρ του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν έναντι 32,61% του αντιπάλου του Κεμάλ Κιλιτσντάρογλου. Στη Γαλλία, οι Τούρκοι ψηφοφόροι είναι λίγο πάνω από 397.000 και ψήφισαν επίσης υπέρ του Ερντογάν με 64,24% των ψήφων, έναντι 34,15% του Κιλιτσντάρογλου.

Το 2018, ο Ερντογάν έλαβε το 64,9% των ψήφων των Γερμανών Τούρκων. Πώς εξηγείται μια τέτοια υποστήριξη; Οι Τούρκοι στο εξωτερικό είναι πιο εθνικιστές; Τι λέει αυτό για την ένταξη των Τούρκων στη Γερμανία;

Όταν ζεις σε μια ξένη χώρα όπου το κόστος ζωής δεν είναι τόσο υψηλό όσο στην Τουρκία, όπου ο πληθωρισμός και οι φυσικές καταστροφές δεν σε επηρεάζουν άμεσα, μπαίνεις στον πειρασμό φυσικά να ψηφίσεις έναν πρόεδρο που κολακεύει τη θρησκευτική και εθνική μας ταυτότητα. Πρέπει να θυμόμαστε ότι μέρος της τουρκικής διασποράς αισθάνεται πιο κοντά στη χώρα καταγωγής της παρά στις χώρες στις οποίες έχει μεταναστεύσει, ορισμένοι κινητοποιούνται περισσότερο για τις τουρκικές εκλογές παρά για τις γερμανικές εκλογές.

Τι ψηφίζουν οι Γάλλοι Τούρκοι; Είναι τόσο υπέρ του Ερντογάν όσο οι Γερμανοί;

Οι Τούρκοι ψηφοφόροι στη Γαλλία ψήφισαν τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν με ποσοστό 64,24%. Είναι λίγο λιγότερο από τους Τούρκους στη Γερμανία, αλλά ναι, οι ψηφοφόροι είναι εξίσου υπέρ του Ερντογάν στη Γαλλία. Ο Kεμάλ Κιλιντσάρογλου συγκέντρωσε μόλις το 34,15% των ψήφων στον πρώτο γύρο. Ο Ερντογάν κάνει την Τουρκία να παίξει έναν ρόλο που η Γαλλία έπαιζε εδώ και πολύ καιρό, δηλαδή την τρίτη δύναμη, αυτή που χτίζει μια γέφυρα μεταξύ των εχθρών. Αυτό το βλέπουμε στις σχέσεις με την Ουκρανία και τη Ρωσίας: ο Ερντογάν διαπραγματεύτηκε μια συμφωνία για το σιτάρι το καλοκαίρι του 2022, ώστε η Ουκρανία να μπορεί να το εξάγει υπό τουρκικό έλεγχο, κάτι που επιτρέπει, μεταξύ άλλων, στην Αφρική να αποθηκεύει αποθέματα.

Και μετά, προσπαθεί παντού να πάρει τη θέση της Γαλλίας μέσω μιας ισχυρής οικονομικής παρουσίας. Ο Ερντογάν πιστεύει ότι είναι ο Ντε Γκωλ, που θέλει να γίνει βασικό πρόσωπο στη διεθνή πολιτική σκηνή. Θα πρέπει να θυμόμαστε ότι εισήγαγε καθολική ψηφοφορία σε δύο γύρους, με διαφορά 15 ημερών μεταξύ κάθε ψηφοφορίας. Σήμερα, όταν μιλάει, προκαλεί αντιδράσεις, οι εκλογές του σχολιάζονται στα τηλεοπτικά κανάλια όλου του κόσμου. Επιπλέον, όταν οι άνθρωποι καλούνται να κατονομάσουν έναν Τούρκο πρόεδρο, πολλοί παραθέτουν τον Ερντογάν ή τον Ατατούρκ. Οι προκάτοχοί του είναι πολύ λιγότερο γνωστοί.

Πώς εκλαμβάνεται η ψήφος των Τούρκων του εξωτερικού στην Τουρκία; Δεν κινδυνεύει ο Ερντογάν από μια κρίση νομιμότητας στο εσωτερικό της χώρας του εάν εκλεγεί με τη βοήθεια εξόριστων Τούρκων;

Η ψήφος υπέρ του Ερντογάν ανησυχεί το τμήμα του τουρκικού πληθυσμού που δεν τον ψήφισε. Φοβάται θρησκευτικές και αυταρχικές υπερβολές. Φοβάται πολύ ότι η χώρα θα μετατραπεί σε Ιράν με τη θέσπιση της Σαρία.

Όμως, παρά το καταστροφικό οικονομικό ρεκόρ (ο πληθωρισμός ξεπέρασε το 80% τον Οκτώβριο του 2022) και τη διαχείριση του σεισμού που επικρίθηκε έντονα, ο Τούρκος πρόεδρος, που διεκδικεί τρίτη θητεία, έχει το 50% και προκρίνεται για τον δεύτερο γύρο. Μετά από 20 χρόνια στην εξουσία, είναι εντυπωσιακό. Όταν ζεις στο εξωτερικό, μακριά από τη χώρα καταγωγής σου, αναπτύσσεις ένα μικρό εθνικιστικό ένστικτο. Στην Τουρκία ψηφίζουν για την  υπερηφάνεια, για την ελπίδα. Δεν ψηφίζουν για τους λογαριασμούς του μήνα. Δεν ψηφίζουν με κριτήριο την αγοραστική δύναμη.

* Η Claire Koç είναι δημοσιογράφος και δοκιμιογράφος.

Πηγή: https://www.lefigaro.fr/vox/monde/pourquoi-les-turcs-habitants-en-allemagne-et-en-france-votent-massivement-erdogan-20230516