Αρχική Blog Σελίδα 1632

Κ.Λαμπρόπουλος: κατ εξουσιοδότηση διπλωματία

0
του Κωνσταντίνου Λαμπρόπουλου
Διαβάζοντας το άρθρο-ύμνο της Καθημερινής για την νυν ΥΦΥΠΕΞ Αλεξάνδρα Παπαδοπούλου έχω να παρατηρήσω τα εξής:
Εξακολουθεί στην Ελλάδα να δίνεται ιδιαίτερη Έμφαση στη Προσωπική Διπλωματία η οποία στερείται βέβαια στρατηγικού βάθους.
Για να μην παρεξηγηθώ είναι άκρως σημαντικό να διατηρεί ο εκάστοτε πρέσβης εξαιρετικές σχέσεις με το προσωπικό της χώρας όπου υπηρετεί και δη της Υπερδύναμης.
Όμως στρατηγικά αποτελέσματα δεν επιτυγχάνονται μέσω Προσωπικής διπλωματίας αντιθέτως αν δεν έχει αναλυθεί σωστά το πλαίσιο των πελατειακών σχέσεων (patron client relationship) δύναται να δημιουργηθεί ένα cost fallacy effect..
Όπερ μεθερμηνευόμενον, το κόστος απαγκίστρωσης από ένα ας υποτεθεί επιτυχημένο μοντέλο σε μια δεδομένη στιγμή, γίνεται δυσθεώρητο όταν απέναντι υπάρχει μια γραφειοκρατία δομημένη με απαιτήσεις που υπερβαίνουν τις προσωπικές δυνατότητες..
Δεν είναι ψιλά γράμματα αυτά, είναι πολύ σημαντικά για το πως διαμορφώνεται μια εθνική γραμμή με συνέχεια και συνέπεια.
Η Προσωπική Διπλωματία (Personal Diplomacy και εν γένει η επιρροή της Προσωπικότητας Personality effect, είναι εξέχον εργαλείο της Διπλωματίας φέρνοντας αποτελέσματα, εφόσον υπάρχει εκ προοιμίου μια στρατηγική προσέγγιση.
Στις Πελατειακές Σχέσεις μεταξύ Πάτρωνα και Κηδεμονευόμενου..παγιώνονται στάσεις και θέσεις που για την αδύναμη πλευρά είναι δύσκολο να ανατραπούν σε μεταγενέστερο χρόνο..
Γαυτό και το κόστος βέτο λ.χ αυξάνει δυσανάλογα..
Υγ Για μυημένους στη διπλωματική πρακτική και λάτρεις της Διπλωματίας το Delegated Diplomacy του David Lindsey αξίζει να διαβαστεί προσεκτικά.
Ιδίως από τους πρέσβεις εν ενεργεία.

 Παναγιώτης Νικολόπουλος:Αλλάζουν οι οικογενειακές σχέσεις με το Νομοσχέδιο για την Υποβοηθούμενη Αναπαραγωγή

0

Προβλήματα και προβληματισμοί

|
CATHERINE MCQUEEN VIA GETTY IMAGES

Του Παναγιώτη Νικολόπουλου, Αναπληρωτή Καθηγητή Νομικής Σχολής ΕΚΠΑ

Πριν από δύο μέρες ψηφίστηκε το νομοσχέδιο του Υπουργείου Υγείας για την υποβοηθούμενη αναπαραγωγή. Σε αντίθεση με τον έντονο και πολύμηνο δημόσιο διάλογο, που πραγματοποιήθηκε για το νόμο 4800/2021, το γνωστό ως νόμο της «συνεπιμέλειας», οι διατάξεις του νομοσχεδίου αυτού ελάχιστα έχουν μέχρι σήμερα απασχολήσει την κοινή γνώμη και σε κάποιο μέρος τους παραμένουν άγνωστες. Κι όμως εισάγουν πολύ σοβαρές ανατροπές στις οικογενειακές σχέσεις και στη διαδικασία απόκτησης παιδιού.

Περισσότερο έχει γίνει γνωστό ότι επεκτείνεται το ανώτατο όριο ηλικίας, στο οποίο θα μπορεί μια γυναίκα να αποκτήσει παιδί με υποβοηθούμενη αναπαραγωγή, στο 54ο έτος, από το 50ο, που ίσχυε με το ν. 3305/2005 και πρόσφατα είχε επεκταθεί στο 52ο. Ως λόγος της αύξησης προβάλλεται η επιθυμία κάποιων γυναικών, που αναγκάζονται να καταφύγουν στην Αλβανία ή την Κύπρο, όπου ήδη προβλέπεται αυτό το όριο, με συνέπεια να υποβάλλονται σε σοβαρή δαπάνη και να υπάρχει απώλεια εσόδων για τα ελληνικά κέντρα γονιμότητας, ενώ με την αύξηση της ηλικίας μπορεί να προσελκυσθεί αναπαραγωγικός τουρισμός, που θα αποφέρει περαιτέρω έσοδα. 

Εκείνο, που αγνοείται τελείως, είναι το συμφέρον του παιδιού, που θα γεννηθεί, το οποίο δεν εξυπηρετείται όταν πρόκειται να ανατραφεί από μητέρα, που θα έχει την ηλικία της γιαγιάς του. Το γεγονός ότι γεννιούνται και παιδιά με υπερήλικες πατέρες δεν αποτελεί δικαιολογία, γιατί ο νομοθέτης δεν μπορεί να εμποδίσει το γάμο τους, ενώ εδώ νομοθετεί ο ίδιος.

Ο Υπουργός θα έπρεπε να έχει ζητήσει τη γνώμη της Παιδοψυχιατρικής Εταιρείας Ελλάδας και άλλων ειδικών, παιδαγωγών και ψυχολόγων, για να έχει μια εικόνα των επιπτώσεων στον ψυχισμό του παιδιού. Στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες άλλωστε το όριο αναπαραγωγικής ικανότητας της γυναίκας προσδιορίζεται μεταξύ 45 και 50 ετών.

Έκπληξη προκαλεί η διάταξη, που εισάγεται στο άρθρο 1455 του αστικού κώδικα, κατά την οποία «Δωρεά γεννητικού υλικού μεταξύ συγγενών είναι επιτρεπτή μόνο μεταξύ συγγενών σε πλάγια γραμμή». Όπως είναι γνωστό η συγγένεια είναι δύο ειδών, εξ αίματος και εξ αγχιστείας. Συγγενείς εξ αίματος σε πλάγια γραμμή είναι θείος και ανεψιά και πρώτα ξαδέλφια. Αν δοθεί σπέρμα μεταξύ αυτών των προσώπων, δεν θα πρόκειται για αιμομιξία;

Συγγενείς εξ αγχιστείας είναι οι εξ αίματος συγγενείς του ενός συζύγου ή συντρόφου με τους εξ αίματος συγγενείς του άλλου συζύγου ή συντρόφου, όπως τα αδέλφια του ενός συζύγου ή συντρόφου με τον άλλο ή τα ανήψια του. Σύμφωνα με το άρθρο 1357 του αστικού κώδικα η συγγένεια εξ αγχιστείας αποτελεί κώλυμα γάμου και μετά τη λύση ή την ακύρωσή του και το ίδιο ισχύει για το σύμφωνο συμβίωσης.

Στο άρθρο 1460 του αστικού κώδικα παύει να ισχύει η αποκλειστική ανωνυμία του δότη κι αν ο δότης δεν το αρνείται και το παιδί το ζητήσει, θα μπορεί μετά την ενηλικίωσή του να πληροφορηθεί από ποιον προέρχεται, χωρίς όμως να μπορεί να αναγνωρισθεί ως παιδί του ή να έχει αξιώσεις, π. χ. διατροφής. Αυτή η καινοτομία δεν είναι απορριπτέα. Προβλέπεται όμως και η δυνατότητα να επιλέξουν οι γονείς, που καταφεύγουν στην υποβοήθηση, γνωστό δότη. Αυτή η διάταξη μπορεί να αποβεί προβληματική υπό ορισμένες συνθήκες. Αν ο γνωστός δότης είναι άνθρωπος του οικογενειακού περιβάλλοντος των γονέων, το παιδί, που θα γεννηθεί, θα τον γνωρίζει και θα τον συναντά περιστασιακά. Όταν μετά την ενηλικίωση επιδιώξει να πληροφορηθεί το γεννήτορά του, ενδέχεται η αποκάλυψη να του προκαλέσει σοκ, επειδή ζούσε κοντά του και δεν του καλλιέργησε συναισθηματικό δεσμό. Έχουν μελετηθεί άραγε οι πιθανές επιπτώσεις στον ψυχισμό του παιδιού;

Σημαντική καινοτομία εισάγεται και ως προς το βασικό σκοπό και προσανατολισμό της υποβοήθησης στην ανθρώπινη αναπαραγωγή. Στο ισχύον άρθρο 1455 του αστικού κώδικα η ιατρική υποβοήθηση «επιτρέπεται μόνο για να αντιμετωπίζεται η αδυναμία απόκτησης τέκνων με φυσικό τρόπο ή για να αποφεύγεται η μετάδοση στο τέκνο σοβαρής ασθένειας». Όπως έχει γράψει χαρακτηριστικά ο δάσκαλός μας Γιώργος Κουμάντος, η προσφυγή στην υποβοήθηση είναι αναγκαιότητα, όχι επιλογή. Με το νομοσχέδιο προστίθεται και άλλος σκοπός, «για να διατηρείται η γονιμότητα, ανεξάρτητα από την ύπαρξη ιατρικής αναγκαιότητας», ο οποίος επεξηγείται ως «κρυοσυντήρηση για κοινωνικούς λόγους».

Πρόκειται στην ουσία για την παροχή δυνατότητας στη γυναίκα να κρυοσυντηρεί το ωάριό της για να το χρησιμοποιήσει σε μεταγενέστερο χρόνο, αφού έχει εξελιχθεί στην καριέρα της. Προστίθεται μάλιστα στη διάταξη ότι «Αν πρόκειται για ζεύγος, δεν απαιτείται η συναίνεση του ή της συζύγου ή του προσώπου με το οποίο έχει συναφθεί σύμφωνο συμβίωσης ή του ή της συντρόφου, παρά μόνο έγγραφη ενημέρωση από τη Μ.Ι.Υ.Α. (μονάδα υποβοήθησης) ή την Τράπεζα Κρυοσυντήρησης». Με τις διατάξεις αυτές εισάγεται ένα νέο πολιτιστικό πρότυπο στις οικογενειακές σχέσεις. Οι υποστηρικτές της ρύθμισης θεωρούν ότι πρέπει να έχει το δικαίωμα η γυναίκα να καταψύχει το ωάριό της χωρίς τη συναίνεση του άνδρα και αν χωρίσει, να μπορεί να το χρησιμοποιήσει για να αποκτήσει παιδί με άλλον άνδρα. Από τη σκοπιά του αυτοπροσδιορισμού της γυναίκας αυτό είναι ορθό. Η αντίληψη όμως αυτή προϋποθέτει ότι αφετηριακά δύο σύζυγοι ή σύντροφοι ξεκινούν τη συμβίωσή τους όχι με την προοπτική να ζήσουν μαζί και να αποκτήσουν μαζί παιδιά, αλλά με την πρόβλεψη ότι μπορεί να χωρίσουν, οπότε ας έχει η γυναίκα κατεψυγμένα ωάρια για να αποκτήσει παιδιά με επόμενο σύντροφο ή σύζυγο.

Ένα τελευταίο ζήτημα, που αξίζει να θιγεί, είναι η απάλειψη κάθε χρονικού ορίου για τη διατήρηση της κρυοσυντήρησης σπέρματος, ωαρίου και γονιμοποιημένου ωαρίου. Στην ισχύουσα διάταξη του ν. 3305/2005 προβλέπεται ως ανώτατο όριο τα 20 χρόνια. Από μία άποψη, για όσους πιστεύουν ειδικά για το γονιμοποιημένο ωάριο ότι είναι αυτοτελής ζωή ή πρόσωπο, μπορεί να θεωρηθεί θετικό το ότι δεν θα καταστρέφονται. Η διατήρησή τους εσαεί όμως συνεπάγεται κόστος για όσους κατέφυγαν στην κρυοσυντήρηση και αντίστοιχα έσοδα για τις μονάδες. Επειδή όμως ήδη σήμερα υπάρχουν δεκάδες χιλιάδες αζήτητα και εγκαταλελειμμένα σπέρματα, ωάρια και γονιμοποιημένα ωάρια, δημιουργείται και η εύλογη απορία μήπως στο τέλος η εσαεί διατήρηση οδηγήσει σε εμπόριο, ίσως και εν αγνοία των δοτών, δεδομένου ότι για να δωρηθούν δεν θα είναι εύκολη η εξασφάλιση της συναίνεσης εκείνων που τα εγκατέλειψαν.

Ως γενικότερη παρατήρηση σημειώνεται το παράδοξο να τροποποιούνται διατάξεις του αστικού κώδικα από τον Υπουργό Υγείας χωρίς ιδιαίτερη εμπλοκή του Υπουργού Δικαιοσύνης, χωρίς να έχει συσταθεί νομοπαρασκευαστική επιτροπή από καθηγητές, που διδάσκουν οικογενειακό δίκαιο, ενώ εισάγονται καινοτόμες ρυθμίσεις, που αφορούν στην απόκτηση παιδιών και την ίδρυση συγγένειας, χωρίς να έχει ζητηθεί η επιστημονική γνώμη παιδοψυχιάτρων, ψυχολόγων, παιδαγωγών και κοινωνιολόγων, για τις επιπτώσεις, που ενδέχεται να επιφέρουν οι προτεινόμενες νομοθετικές ρυθμίσεις στον ψυχισμό των παιδιών, που θα γεννιούνται με τις μεθόδους της ιατρικής υποβοήθησης και γενικότερα στους συγγενικούς δεσμούς και τις οικογενειακές σχέσεις.

Huffington Post

Στρατηγός Mαρκ Μάιλι: «Η ουκρανική αντεπίθεση θα διαρκέσει πολύ και θα είναι αργή και πολύ αιματηρή»

0

«Αυτός είναι ένας πραγματικός πόλεμος στον οποίο κομματιάζονται πραγματικοί άνθρωποι»

Η αντεπίθεση της Ουκρανίας κατά της Ρωσίας θα είναι μεγάλης διάρκειας, δύσκολη και «πολύ αιματηρή», όπως αποκάλυψε ο αρχηγός του αμερικανικού Γενικού Επιτελείου στρατηγός Μαρκ Μάιλι, δείχνοντας έτσι πως ο πόλεμος δεν εξελίχθηκε όπως θα ήθελαν στην Δύση, όπου έλπιζαν σε μία γρήγορη… ρωσική κατάρρευση.

Εν συνεχεία δήλωσε ότι δεν ήταν έκπληκτος που η πρόοδος ήταν πιο αργή από ό,τι είχε προβλεφθεί, αλλά θεωρεί ότι η Ουκρανία «προχωρά σταθερά».

«Πηγαίνει λίγο αργά, αλλά αυτό είναι μέρος της φύσης του πολέμου», είπε.

Η δήλωση αυτή έρχεται καθώς ο Volodymyr Zelensky κατηγόρησε «ορισμένους» δυτικούς εταίρους ότι καθυστέρησαν την υποσχεθείσα εκπαίδευση για Ουκρανούς πιλότους».

Αρκετές δυτικές χώρες έχουν δεσμευτεί να εκπαιδεύσουν τους πιλότους του Κιέβου σε αμερικανικής κατασκευής μαχητικά αεροσκάφη F-16, αλλά ο Ουκρανός πρόεδρος είπε ότι ορισμένοι σύμμαχοι «σέρνουν τα πόδια τους» για να εκπληρώσουν την υπόσχεση.

Ο Πρόεδρος Ζελένσκι είχε προηγουμένως παραδεχτεί ότι η ουκρανική επίθεση σημειώνει αργή πρόοδο .

Ο στρατηγός Μάιλι είπε σε ακροατήριο στο National Press Club στην Ουάσιγκτον ότι η αντεπίθεση «προχωρούσε σταθερά, και ανοίγει τον δρόμο της μέσα από πολύ δύσκολα ναρκοπέδια… 500 μέτρα την ημέρα, 1.000 μέτρα την ημέρα, 2.000 μέτρα την ημέρα, κάπως έτσι».

“Ο πόλεμος στα χαρτιά και ο πραγματικός πόλεμος είναι διαφορετικοί. Στον πραγματικό πόλεμο, οι πραγματικοί άνθρωποι πεθαίνουν”, είπε.

«Πραγματικοί άνθρωποι βρίσκονται σε αυτές τις πρώτες γραμμές και πραγματικοί άνθρωποι βρίσκονται σε αυτά τα οχήματα. Πραγματικά σώματα θρυμματίζονται από ισχυρά εκρηκτικά.

Αυτό που είχα πει ήταν ότι αυτό θα διαρκέσει έξι, οκτώ, 10 εβδομάδες, θα είναι πολύ δύσκολο. Θα πάρει πολύ καιρό, και θα είναι πολύ, πολύ αιματηρό. Και κανείς δεν πρέπει να έχει αυταπάτες για οτιδήποτε από αυτά».

Ουκρανοί στρατιώτες «επιτίθενται μέσα από ναρκοπέδια και σε χαρακώματα», είπε, προσθέτοντας ότι «αυτός είναι κυριολεκτικά ένας αγώνας για τη ζωή τους».

Είπε ότι οι ΗΠΑ προσφέρουν στην Ουκρανία «όσο το δυνατόν περισσότερη βοήθεια».

Οι δηλώσεις του Αμερικανού στρατηγού έγιναν περισσότερο για να καθησυχαστεί το δυτικό ακροατήριο αλλά έδειξαν αυτό που οι πραγματιστές ήδη γνωρίζουν, η Ουκρανία παίζει το τελευταίο της χαρτί σε αυτή την αντεπίθεση και μαζί της και η Δύση.

Αν η Ρωσία χάσει τον πόλεμο αυτό μπορεί να χάσει ακόμα και την ύπαρξη της ως κράτος, αλλά αν χάσουν οι δυτικοί, δε χάνουν την ύπαρξή τους ως κρατικές οντότητες αλλά η παγκόσμια γεωπολιτική ισχύς θα μετατοπιστεί δια παντός προς την μεγάλη «Ανατολή» που δημιουργούν η Ρωσία, η Κίνα και πολλές άλλες ισχυρές χώρες.

Να σημειωθεί ότι πρόσφατα ο Aμερικανός αρχηγός του Γενικού Επιτελείου στρατηγός Μαρκ Μάιλι παραχώρησε συνέντευξη σε podcast του Foreign Affairs στο οποίο παραδέχεται ότι πλέον ο κόσμος σήμερα είναι τριπολικός γιατί η μοίρα του καθορίζεται από τρεις δυνάμεις – τις ΗΠΑ, την Κίνα και την Ρωσία και ότι πρέπει άμεσα να εμποδιστεί η δημιουργία μίας στρατιωτικής συμμαχίας μεταξύ Πεκίνου-Μόσχας διότι η ισχύς της θα είναι κάτι το οποίο δεν θα μπορούν να αντιμετωπίσουν οι Αμερικανοί.

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/diethnis-asfaleia/stratigos-mark-maili-i-oukraniki-antepithesi-tha-diarkesei-poly-tha-einai-argi-kai-poly-aimatiri/

 

Η ΑΥΤΟΝΟΜΗΣΗ ΤΗΣ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑΣ

18
Γενικώς, όλοι λέμε πως οι έννοιες αριστερά-δεξιά εξέλιπαν αλλά εκείνο που εξέλιπε είναι το περιεχόμενό τους.
Οι όροι χρησιμοποιούνται. Αριστερά σημαίνει η πολιτική έκφραση των ασθενέστερων, οικονομικά, τάξεων, και δεξιά των ισχυρότερων.
Διότι οι τάξεις υπάρχουν. Και θα συνεχίσουν να υπάρχουν. Ακόμη και στον υπαρκτό σοσιαλισμό η νομενκλατούρα ήταν μια ξεχωριστή τάξη απο την προλεταριακή.
Εκείνο, επίσης, που περνά στην ιστορία είναι η παλιά θεωρία της αριστεράς. Και κυρίως, η μαρξιστική σε ό,τι αφορά το Κεφάλαιο και την υπεραξία του. Ο Μαρξ ανέλυσε τον καπιταλισμό στην βιομηχανική εποχή του. Γι αυτό και προσδιόρισε τον προλετάριο ως το επαναστατικό υποκείμενο.
Σήμερα ο προλετάριος με την μορφή που τον ορισε ο Μαρξ, μάλλον, δεν υπάρχει.
Η αριστερά κατάφερε να έχει δυναμική πολιτική παρουσία τα προηγούμενα χρόνια επειδή βασιζόταν σε μια θεωρία πάνω στην οποία διαμόρφωνε την πολιτική της. Και άρχισε να περνά κρίση όταν η κοινωνική πραγματικότητα ‘ηρθε σε αντίθεση με την θεωρία. Όταν, δηλαδή, η θεωρία της περιέγραφε μια κοινωνία που δεν υπάρχει σήμερα. Δηλαδή, ξεπεράσθηκε.
Το συμπέρασμα είναι ότι για να μπορέσει η αριστερά να αποκτήσει ταυτότητα και πολιτική πρέπει να διαμορφώσει μια νέα θεωρία. Και η νέα θεωρία απαιτεί, πρωτίστως, μια νέα κοινωνική ανάλυση.
Θα μπορέσει να τα κάνει; Στην Ελλάδα όχι. Η αυτοαποκαλούμενη αριστερά στην Ελλάδα είναι θεωρητικά ρηχή. Και σε διεθνές επίπεδο δεν φαίνεται να υπάρχει κάποια δυναμική.
Θεωρία για να οικοδομήσει την πολιτική της χρειάζεται και η δεξιά. Αλλά η δεξιά λειτουργεί σε ένα κοινωνικό και πολιτικό πλαίσιο που αυτή διαμόρφωσε και η εξέλιξή του οδηγεί σε προσαρμογή της ίδιας και της θεωρίας της. Είναι, δηλαδή, πιο εύκολα τα πράγματα για την δεξιά.
Οι άλλες αποχρώσεις του πολιτικού φάσματος εκφράζουν επι μέρους κοινωνικές τάξεις. Ή, καλύτερα, στρώματα. Και αυτές χρειάζονται θεωρητικό πλαίσιο.
Πάντως, στο σημείο που βρισκόμαστε, καταλύτης είναι οι νέες τεχνολογίες και, κυρίως, η Τεχνητή Νοημοσύνη. Η εισαγωγή αυτών των τεχνολγιών στη ζωή μας θα διαμορφώσει την κοινωνική διαστρωμάτωση η οποία θα αναζητήσει την πολιτική της έκφραση. Όσο η εισαγωγή των νέων τεχνολογιών είναι στο αρχικό της στάδιο θα υπάρχει πολιτικοιδεολογική ρευστότητα. Κανονικά, θα έπρεπε ο άνθρωπος να αποφασίσει πως θα εισάγει τις νέες τεχνολογίες στη ζωή του και αναλόγως να διαμορφώσει τον βίο του. Αλλά θα συμβεί το αντίθετο. Οι τεχνολογίες θα διαμορφώσουν το μέλλον της ανθρωπότητας, όχι ο άνθρωπος το μέλλον του με τις νέες τεχνολογίες.

The future of U.S.-Turkey relations

0

With the Turkish president securing another five-year term, his nation’s ties with the United States will likely stay on an even keel or improve during the Biden administration.

U.S. President Joe Biden and Turkish President Recep Tayyip Erdogan talk in Indonesia during the G20 Summit on November 15, 2022. © Getty Images

In a nutshell

  • Russia’s war forced President Joe Biden to improve ties with strategic allies
  • Turkish and American interests align on many geopolitical and economic fronts
  • Expect fewer U.S. lectures on democracy and more cooperation on defense

Despite President Joe Biden’s declared democracy promotion agenda, relations between America and Turkey will likely remain stable and may even improve throughout the remainder of the United States president’s term.

With President Biden’s swearing-in as U.S. president on January 20, 2021, came a claim that the administration would reassert the promotion of democracy globally as a principal instrument of American foreign policy. This objective was also asserted in the administration’s National Security Strategy published in 2022.

The most visible representation of the policy was the U.S.-sponsored Summit for Democracies in 2023. Turkey was among the allies that the Biden team declined to invite to the summit.

Promoting democracy unevenly

“They’re NATO allies, and we’re going to continue to work together with them on lots of different issues of mutual concern,” National Security Council spokesman John Kirby stated in a call with reporters before the summit, but “at the same time, we’re committed to supporting democratic institutions, human rights, the rule of law [and] media freedom.” The U.S. administration was signaling major concerns with democratic backsliding under President Recep Tayyip Erdogan.

Turkey was not the only friendly power singled out for criticism. Hungary, ruled by Prime Minister Viktor Orban, was not invited to the summit. The U.S. administration also consistently singled out Poland and Israel for criticism over judicial reforms and other issues.

The problem with the administration’s application of democracy promotion is that it is so unevenly applied that it is seen as illegitimate and ineffective. Before Russia’s war on Ukraine, the administration attempted to improve relations with Russia. President Biden continues to seek to engage Iran. Even as competition with China increases, the U.S. wants to work constructively with Beijing on a range of issues, especially climate policy. On the other hand, it singled out democracies with center-right governments for ridicule, principally over policy differences, often reflecting domestic U.S. political sensitivities and an effort to strengthen relations with the European Union by joining criticism of nations targeted for punishment by Brussels.

After Russia’s full-scale invasion of Ukraine, however, the administration quickly discovered that politically isolating strategic allies was unworkable. Washington has had to work closely with Turkey and Poland. Failing to secure a new Iran Deal to prevent Tehran’s acquisition of nuclear weapons, and with continuing instability in Syria and Lebanon, the U.S. has had to renew close security cooperation with Israel.

President Erdogan, in response, helped on some of the most contentious issues by putting aside the democracy snubs in favor of stabilizing relations with Washington and other Western-allied capitals during the reelection bid that he won on May 28, 2023. Examples include greenlighting Finland’s accession to NATO and brokering the Ukraine grain export compromise.

Shoppers and trams on Istiklal Street in Istanbul on June 8, 2023. Turkey’s plunging lira, high inflation and economic woes may force President Recep Tayyip Erdogan on a more pragmatic foreign policy course. © Getty Images

An alignment of agency

Many speculated that an opposition victory would lead to better relations among Ankara, Washington, Europeans and the Middle East. The expectation of significant shifts in Turkish policies was overblown. There is also reason to expect Mr. Erdogan to adopt very similar policies.

Even with a strong popular mandate, President Erdogan faces significant challenges at home, including national recovery from the recent earthquake and staggering inflation. Turkey can ill afford foreign adventures that add to the nation’s woes. Conversely, the country needs foreign investment, trade and international economic partnerships to deliver growth.

With the election in the rearview mirror, the U.S. has to be realistic and recognize there are several issues in which American and Turkish interests complement each other, or at the very least, do not overtly conflict:

Russia. Turkey will never completely isolate Russia or break relations. That said, Ankara has never had a trusted relationship with Moscow, nor do prospects exist for a partnership. Indeed, Turkey views membership in NATO as vital to its national interests, an insurance card against Russian expansion.

The Black Sea. While Turkey will never consent to revise the Montreux Convention of 1936, which allows Ankara authority over the passage of military ships into the Black Sea, it remains in Turkey’s interest to see a free and open Black Sea to unimpeded commercial traffic, as well as the safety of undersea cables and pipelines. While Ankara remains wary of an increased NATO presence in the Black Sea, it will likely be more amenable to cooperation among the littoral nations to safeguard undersea, surface and airspace commercial activities.

Middle Corridor. Developing energy, transport and supply-chain corridors through the Caucasus to the Central Asian nations is a project that would serve the interests of Europe, the U.S. and Turkey equally well. Through The Organization of Turkic States (Azerbaijan, Kazakhstan, Kyrgyzstan, Turkey and Uzbekistan), Ankara is part of an intergovernmental body that can be an essential instrument for cooperation.

Greece. The U.S. is keenly interested in improving the bilateral cooperation between Ankara and Athens’ center-right, pro-U.S. government. Relations between the two countries have improved since the earthquake and the Greek effort to contribute humanitarian support.

Armenia. Recent negotiations between Armenia and Azerbaijan could improve regional stability and reduce the influence of Iran and Russia, which would benefit Turkey, Europe and the U.S.

The Middle East. Turkey has a mixed bag of relations with Israel and the Arab states. For example, relations between Turkey and Egypt have been at a nadir for years, with virtually no direct dialogue between the two governments. It is in U.S. interests for more harmonious relations. The postelection prospects for more outreach from Ankara seem promising. Regional analyst James Dorsey noted that, after years of strained relations, Saudi and Emirati support for Mr. Erdogan was quickly displayed after the Turkish leader’s reelection.

Africa. While U.S. and Turkish interests do not always align in Africa, Ankara is determined to play a more active role in the continent. The U.S., Europe and Turkey share a common interest in mitigating malicious Chinese and Russian behavior, particularly in North Africa and sub-Saharan Africa.

Scenarios

The most likely future scenario is that U.S. and Turkish relations will remain stable in the near term. Heading into national elections in the U.S., where foreign policy is not decisive, look for the Biden administration not wanting to add new confrontations with allies. Turkey remains a controversial issue with some members of Congress, but it is unlikely that leadership from either party would like to have a significant confrontation over U.S.-Turkish relations.

One possible wild card could be migration if Turkey triggered a major crisis with Europe.

The conditions for stable relations are clear – Sweden’s accession to NATO, transfers of F-16s to Turkey and reintegration of Turkey into the F-35 fighter program. Beyond these expectations, signs of a warming relationship might include closer cooperation on Syria, Libya or the Middle Corridor countries.

gisreportsonline.com

Βίντεο από τη στιγμή της πυραυλικής επίθεσης στο Ντονιέτσκ – Τεράστια αποθήκη με πυρομαχικά ισοπέδωσαν οι Ουκρανοί

0

Το drone κατέγραψε τη στιγμή της έκρηξης

Στις φλόγες τυλίχθηκε το βράδυ της Τρίτης (4/7) μια ρωσική αποθήκη πυρομαχικών στο Ντονιέτσκ και συγκεκριμένα στη Μακίιβκα. 

Οι εικόνες που καταγράφηκαν από το drone δείχνουν ότι επρόκειτο για μια μεγάλη αποθήκη πυρομαχικών και το χτύπημα ακριβείας των Ουκρανών προκάλεσε μια αλυσιδωτή έκρηξη που κατέστρεψε όλη την ποσότητα των βλημάτων στον ρωσικό εξοπλισμό.

Πλάνα από drone κατά τη διάρκεια της ημέρας δείχνουν μεγάλες ποσότητες πυρομαχικών αποθηκευμένων στην αυλή ενός κτιριακού συγκροτήματος στη Μακίιβκα.

Το χτύπημα των Ουκρανών έγινε τη νύχτα και το drone κατέγραψε τη στιγμή της έκρηξης, η οποία προκάλεσε αλυσιδωτή αντίδραση που κράτησε δεκάδες δευτερόλεπτα, με τα ρωσικά πυρομαχικά στην αποθήκη να καταστρέφονται ολοσχερώς.

Η Ρωσία κατηγόρησε την ουκρανική επίθεση ότι είχε στόχο ένα νοσοκομείο στη Μακίιβκα, αλλά οι δορυφορικές εικόνες δείχνουν ότι οι Ρώσοι έχουν εγκαταστήσει την κρύπτη των πυρομαχικών τους σε ένα κτίριο στην πόλη, περίπου 300 μέτρα από το νοσοκομείο.

Δείτε βίντεο από την επίθεση: 

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/enoples-sygkroyseis/vinteo-apo-ti-stigmi-tis-pyraylikis-epithesis-sto-ntonietsk-terastia-apothiki-me-pyromaxika-isopedosan-oi-oukranoi/

«Μην χρησιμοποιήσεις πυρηνικά όπλα», φέρεται να είπε ο πρόεδρος της Κίνας στον Πούτιν

0

Ο Σι Τζινπίνγκ προειδοποίησε  τον Βλαντίμιρ Πούτιν να μην κάνει χρήση πυρηνικών όπλων στην Ουκρανία, σύμφωνα δημοσίευμα των Financial Times που επικαλείται πληροφορίες δυτικών και κινέζων αξιωματούχων.

Η προειδοποίηση διατυπώθηκε κατά την διάρκεια της επίσημης επίσκεψης του προέδρου της Κίνας στην Μόσχα τον Μάρτιο και έκτοτε κινέζοι αξιωματούχοι διεκδικούν σε ιδιωτικές συνομιλίες τα εύσημα για το γεγονός ότι το Πεκίνο έπεισε τον ρώσο πρόεδρο να απόσχει από τις κεκαλυμμένες απειλές για την χρήση πυρηνικών όπλων στον πόλεμο στην Ουκρανία.

«Είναι μία σημαντική τοποθέτηση της Κίνας απέναντι στην απειλή για χρήση πυρηνικών από τον παρανοϊκό ρώσο τρομοκράτη», έγραψε στο Telegram ο Αντριι Γερμάκ, ο προσωπάρχης του προέδρου της Ουκρανίας Βολοντίμιρ Ζελένσκι σχολιάζοντας το δημοσίευμα των Financial Times.

ΚΑΛΑ ΓΙΑ ΦΕΤΟΣ. ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ;

6
Αυτή η ιστορία με την υπερβολική ακρίβεια στα μέρη των διακοπών δεν θα βγει σε καλό για τη χώρα. Εντάξει, φέτος εγκλωβίστηκαν, ενδεχομένως, όσοι είχαν κάνει κρατήσεις αλλά απο του χρόνου μάλλον θα αναζητήσουν φθηνότερα μέρη για διακοπές,
Δεν μπορεί το κύριο έσοδο μια χώρας να εξαρτάται απο τον τουρισμό. Αλλά αν έχει αποφασίσει μια χώρα τα κύρια έσοδά της να προέρχονται απο τον τουρισμό, παρά την αβεβαιότητα της πηγής, φροντίζει να κρατήσει τις ισορροπίες. Δεν μπορεί η κυβέρνηση να παρέμβει στο επίπεδο των τιμών; Ακόμη και αν δεν μπορεί, μπορεί να λάβει άλλα μέτρα.
Η χώρα έχει δυσφημιστεί. και θα συνεχίζει να δυσφημίζεται όταν οι τιμές είναι υπερβολικά ψηλές.
Και δεν είναι, μόνο, για τους ανθρώπους που δεν γνωρίζουν τι να κάνουν τα χρήματά τους Είναι και για τον απλό καθημερινο άνθρωπο.
Αρπαχτή και γρήγορα είναι το σύνθημα της τουριστικής επιχειρηματικότητας. Τα υπόλοιπα στον κόκορα.
Η τουριστική εικόνα μας είναι ένα άλλο χαρακτηριστικό του ανερμάτιστού μας ως κοινωνίας. Υπάρχει στη χώρα και υγιής επιχειρηματικότητα και γνωρίζω αρκετούς απο αυτούς τους επιχειρηματίες.
Αλλά στο επίπεδο της επικαιρότητας, τα πράγματα είναι πολύ άσχημα.
Του χρόνου θα το συνειδητοποιήσουμε.

Σ. Μηχιώτης: ο Ν. Παππάς, ως κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος

0

του Σεραφείμ Μηχιώτη

ΙΔΙΟΣ ΣΥΡΙΖΑ ΚΑΙ ΧΩΡΙΣ ΤΣΙΠΡΑ, ΜΕ ΤΟΝ ΟΜΟΦΩΝΩΣ

ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΘΕΝΤΑ ΑΠΟ ΤΟ ΑΕΔ ΝΙΚΟ ΠΑΠΠΑ, ΜΕ ΤΟ 13-0,

ΕΚ ΤΩΝ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΩΝ ΕΚΠΡΟΣΩΠΩΝ…

Παρά το ισχυρό σοκ που προκάλεσε ο ίδιος ο Τσίπρας στο Κόμμα του, το ΣΥΡΙΖΑ, την περασμένη Πέμπτη, φαίνεται δυστυχώς ότι η ενσυναίσθηση των συνθηκών και των αιτίων που οδήγησαν στην εκλογική συντριβή της 21ης Μαΐου 2023, η οποία επιβεβαιώθηκε και με περαιτέρω συρρίκνωση στις κάλπες της 25ης Ιουνίου 2023, ουδόλως τούς απασχολεί επί της ουσίας εις το κομματικό ιερατείο της Κουμουνδούρου.

Δεν είναι μόνον ότι εις το πρόσωπο του ίδιου του πρώην Προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ είναι άγνωστη η ετοιμότητα ευαισθησίας, ώστε να πει τα πράγματα με το όνομά τους και να προχωρήσει εις το μόνον δέον που θα επεβάλλετο να αρθρώσει σε μία τέτοια περίπτωση, τη λέξη παραίτηση…Διότι το «παραμερίζω» που εχρησιμοποίησε ο Τσίπρας, από το Ζάππειο, προδίδει άνθρωπο, διατελέσαντα πολλώ μάλλον πρωθυπουργό της χώρας, εις τον οποίο η ενσυναίσθηση, γιά την οποία δεν παρέλειπε να κατηγορεί τους πολιτικούς του αντιπάλους, αποτελεί είδος-αρχή ουσιαστικώς εν ανυπαρξία εις τον ίδιο τον αδέκαστο-υποτίθεται-τιμητή των άλλων. Συνεπώς, κατ’ ουδένα τρόπο, δεν θα υιοθετούσε λέξη που παραπέμπει ευθέως σε αναγνώριση προσωπικής του αποτυχίας, ένας εγωϊσμός τόσο αφόρητος…

Αυτή η εικόνα, εξόχως ασφαλής, κυρίως όμως απολύτως απογοητευτική, προκύπτει στη συνέχεια της συνεδρίασης της Πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ που έγινε στα γραφεία της πάλαι ποτέ ΔΗΜΑΡ, Κόμματος της Ανανεωτικής Αριστεράς που αφομοιώθηκε από το ΣΥΡΙΖΑ αντί της έδρας της Κουμουνδούρου, που έδειξε τον δρόμο του αρχικού και μοιραίου, όπως θα αποβεί, λάθους: Προφανώς προδήλως, μετά από επήνευση του ίδιου του Τσίπρα, η συζήτηση γιά την «επόμενη ημέρα» στο βαρειά λαβωμένο ΣΥΡΙΖΑ ξεκίνησε από τα πρόσωπα γιά τα πρόσωπα(…) και όχι αντιστρόφως γιά τις πολιτικές που αυτά εκλήθησαν να ακολουθήσουν και να υπηρετήσουν, οι οποίες, όπως κάθε νοήμων νους αντιλαμβάνεται και ευλόγως αναμένει, αποτελούν την πηγή του οξέως προβλήματος.

Συνεπώς, έαν υπάρχει πράγματι μία σοβαρή και υγιής πρόθεση γιά αποτελεσματική αντιμετώπιση της τραγικής κατάστασης στην οποία έχει περιέλθει ο ΣΥΡΙΖΑ, ώστε, σε κάποιο επόμενο χρόνο να αρχίσει μία βραδεία αναστροφή της απωθητικής εικόνας του Κόμματος στα μάτια των πολιτών, μόνον από μία τέτοια αφετηρία θα έπρεπε να εκκινήσει.

Στη συνεδρίαση της Πολιτικής  Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ την Κυριακή, ο Διονύσης Τεμπονέρας, από τα νεώτερα στελέχη του κομματικού μηχανισμού και επιλεγείς από τον Τσίπρα γιά την επικοινωνιακή ομάδα στο μεσοδιάστημα από τη συντριβή του Μαΐου ως τις κάλπες του Ιουνίου, είπε αλήθειες, χωρίς περιστροφές:  «Πού αλλού ακούστηκε τα πρόσωπα να προσδιορίζουν τις πολιτικές και όχι το αντίστροφο; Να μάς πει η κοινωνία, από ποιούς θέλει να εκπροσωπηθεί και πρώτοι εμείς, για το καλό του νέου εγχειρήματος, να αποδεχθούμε ότι ενδεχομένως το «νέο» μπορεί να μην μάς περιλαμβάνει, σε θέσεις ευθύνης. Να αποδείξουμε τελικά, ότι ο σκοπός, η «Υπόθεση» είναι πάνω από τα πρόσωπα και το συμφέρον τους. Παραμέρισε ο Αλέξης Τσίπρας, που δεν είναι άμοιρος ευθυνών και ουσιαστικά ανέλαβε την πολιτική ευθύνη και δεν θα παραμερίσουμε εμείς, συντρόφισσες και σύντροφοι;»

Βεβαίως και δεν έτρεφε την παραμικρή ψευδαίσθηση της (μη) υποδοχής, όσων υπεστήριξε ο Διον. Τεμπονέρας, σε ένα κομματικό σώμα χειραγωγημένο απολύτως σε διαφορετική κατεύθυνση, σε αντίστροφη διαδρομή…Και στο οποίο οι λογής-λογής καρεκλοκένταυροι δεν διατρέχουν, προσώρας έστω, προσωπικούς κινδύνους!

Και φθάνουμε στο διά ταύτα των αποφάσεων-επιλογών της Πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ, μία εκ των οποίων θέλει τον πρώην Υπουργό Νίκο Παππά, αμετακλήτως καταδικασθέντα ομοφώνως από το ΑΕΔ με 13-0 σε δυετή φυλάκιση, με τριετή αναστολή, να αναλαμβάνει καθήκοντα κοινοβουλευτικού εκπροσώπου, μαζύ με τους Νάσο Ηλιόπουλο και Θεοδώρα Τζάκρη στη νέα Βουλή.

Πρόκειται γιά επιλογή αριστερής υπεροψίας και έλλειψης του ελάχιστου πολιτικού τάκτ, τελικώς δε και ουσιαστικού σεβασμού σε απόφαση της Δικαιοσύνης σε επίπεδο κορυφής. Απέναντι στην οποία κάποιος πρέπει να πεί εις το Νίκο Παππά, ότι συνιστά ανεπίτρεπτη πρόκληση τουλάχιστον να προσέρχεται εις την τελετή έναρξης των εργασιών της Βουλής υπό τη  νέα της σύνθεση άνετος, αγέρωχος ενδεχομένως, κλείνοντας το μάτι, ως το συνηθίζει, σε μία κίνηση που μόνον από αυτολογοκρισία αποφεύγω να χαρακτηρίσω περαιτέρω, εν πάση δε περιπτώσει  όπως δεν αρμόζει σε έναν καταδικασμένο…

Εάν, με την επιλογή τους αυτή από την Πολιτική Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ, ήθελαν να δείξουν ότι, αριστεροί αυτοί, «δεν δίνουν δεκάρα» γιά την αστική Δικαιοσύνη, προσφέροντας αντιθέτως τείχο προστασίας σε «θύματα» αυτής, όπως ο Νίκος Παππάς, τότε μία τέτοια κίνηση και επιλογή τούς εκθέτει έτι περισσότερο, ενδεχομένως και ανεπανόρθωτα στα μάτια των πολιτών.

Είναι η περίπτωση της εργαλειοποίησης της «κακής» Δικαιοσύνης, έναντι της οποίας διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους διότι εμπλέκεται «δικός τους άνθρωπος», οι ίδιοι που επέχαιραν γιά την αντίστοιχη εργαλειοποίηση της «υπόθεσης Novartis», το μεγαλύτερο σκάνδαλο από συστάσεως Ελληνικού κράτους(…), εκ χειλέων του προσήλυτου εις την Κυβέρνηση Τσίπρα «παλαιοκαραμανλικού» Δημ. Παπαγγελλόπουλου, Αναπληρωτή Υπουργού Δικαιοσύνης στη συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, το οποίο έκλεισε με….αθωωτικά βουλεύματα!

Η επιλογή αυτή από το ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί άλλη μία κίνηση από το πρώην κυβερνήσαν Κόμμα, ότι δεν εννοεί να αλλάξει στην κατεύθυνση που έδειξε με τη δήλωσή του ο Διον. Τεμπονέρας, εγκλωβισμένο, μετά λόγου γνώσεως σε μηχανισμό στελεχών, των οποίων οι δεσμοί συμφέροντος, έστω και με αναφορές υψηλών αρχών αριστεροσύνης, υπερισχύουν και τελικώς κατισχύουν των πάντων. Η περίπτωση Παππά προσφέρει την επιβράβευση…

Άλλωστε, εάν υπήρχε και η ελάχιστη βούληση περί του αντιθέτου, ο μέχρι την περασμένη Πέμπτη Πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ που «όργωνε» τη χώρα γιά …«Δικαιοσύνη παντού», αυτός πρώτος θα έστελνε το μήνυμα ότι το εννοεί πρωτίστως γιά το δικό του πολιτικό Κόμμα, θέτοντας έναν αμετακλήτως καταδικασθέντα και δη ομοφώνως με 13-0 εκτός εκλογικών συνδυασμών…Και απέδειξε ο Τσίπρας, με την στάση που ακολούθησε, ότι μία τέτοια θεσμική συμπεριφορά συνέπειας τού είναι αδιάφορη και η απαιτούμενη σχετική ευαισθησία ανύπαρκτη πλήρως. «Πολιτική» ήταν η δίκη Παππά θά μάς πουν οι αμύντορές του ΣΥΡΙΖΑίοι, γιά μία απόφαση και δη ομόφωνη που δεν «συμφέρει».

Το ότι ο….παραμερίσας Τσίπρας δεν παρέστη στη συνεδρίαση της Πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ, προτιμώντας τις βουτιές στη θάλασσα από την εξοχική του κατοικία στο Σούνιο, αυτό ουδόλως αναιρεί την ουσία ότι ήταν ωσεί παρών στη συνεδρίαση αυτή, η οποία κατέληξε (και) στην επιλογή στο πρόσωπο του προηγουμένως στενότατου συνεργάτη του στην Κυβέρνηση αριστεράς/ακροδεξιάς που είχε σχηματίσει με τους ΑΝΕΛ…

Εάν, όμως, θα μπορούσε να αναμένεται κάποιο «νέο πρόσωπο» της μετά-Τσίπρα εποχής στη νέα Βουλή που εγκαινίασε χθες τη λειτουργία της, αυτό, με ένα Νίκο Παππά αγορεύοντα με την ιδιότητα του κυβερνητικού εκπροσώπου επί των προγραμματικών δηλώσεων της δεύτερης Κυβέρνησης Μητσοτάκη, τότε δεν θα πρόκειται γιά αναπαλαιωμένο πρόσωπο μιάς αριστερής εξουσίας που εξακολουθεί πεισματικώς να δει και να αντιμετωπίσει την πραγματικότητα, αναλαμβάνοντας πλήρως τις ευθύνες που τής αναλογούν με ίδια πρόσωπα εφθαρμένα, αλλά και δεδικασμένα αμετακλήτως.

Θα ήταν έκπληξη τα ανωτέρω να μην προκύψουν και εκφρασθούν, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, στη συζήτηση γιά την παροχή ψήφου εμπιστοσύνης που άρχεται αύριο Τετάρτη, 5 Ιουλίου 2023, από τους αγορητές της 47μελούς ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ.

Ο ΣΥΡΙΖΑ χωρίς Τσίπρα Πρόεδρο, αλλά με Τσίπρα εξουσιάζοντα τις λειτουργίες αυτού του Κόμματος, θα εισπράξει, άλλη μία φορά, τον σπόρο που έσπειρε, επιλέγοντας (και) Νίκο Παππά, ως κοινοβουλευτικό εκπρόσωπο…

Λόγοι πληρότητος της σχετικής εικόνας εξ άλλου, δεν μπορεί παρά να αφορούν τη βουλεύτρια του ΣΥΡΙΖΑ, Ρένα Δούρου, υπόδικη, βάσει της πρότερης ιδιότητός της ως περιφερειάρχισσας Αττικής και νήσων, γιά την εκατόμβη των νεκρών στη τραγωδία στο Μάτι και την καταστροφή στη Μάνδρα, την εξαίρεση της οποίας από τις λίστες ομοίως δεν έκρινε σκόπιμο να επιλέξει ο «παραμερίσας» Πρόεδρος.

Εξ ού και ο Πρόεδρος του Δικαστηρίου όπου συνδικάζεται η Δούρου απηύθυνε έγγραφο προς τη Βουλή, με το οποίο ζητεί την άρση της βουλευτικής ασυλίας, αναστέλλοντας την εκδίκαση της υπόθεσης μέχρι τις 24 Ιουλίου, υπό το φόβο παραγραφής.Η δήλωση του συνηγόρου της Δούρου στη δίκη ότι η πελάτις του συναινεί γιά την άρση της βουλευτικής της ασυλίας δεν διαγράφει διόλου το υφιστάμενο θέμα ουσίας.

Σεραφείμ Χ. Μηχιώτης

 

Τουρκία-Αίγυπτος σε πορεία πλήρους εξομάλυνσης σχέσεων αντάλλαξαν και πάλι πρεσβευτές

1

Αναμενόμενο εδώ και καιρό το γεγονός. Άγκυρα και Κάϊρο έστω και δύσκολα ,έστω και αργά προχωρούν στην πλήρη εξομάλυνση των σχέσεων τους και αυτό δεν μπορεί να αφήνει αδιάφορη την Ελλάδα. Η συμφωνία με την Αίγυπτο έχει αφήσει ακάλυπτη την περιοχή ανατολικά του 280υ μεσημβρινού και η Τουρκία διαρκώς πιέζει την Αίγυπτο για να προχωρήσουν σε συμφωνία οριοθέτησης. Στην ακάλυπτη περιοχή περιλαμβάνεται το Καστελλόριζο…

Όπως μεταδίδει η ΕΡΤ και ο Γιάννης Μανδαλίδης:

Σε από κοινού δήλωση της Τουρκίας και της Αιγύπτου αναφέρεται ότι η Τουρκία όρισε τον μέχρι σήμερα επιτετραμμένο της, πρέσβη Σαλίχ Μουτλού Σεν, ως πρεσβευτή στο Κάιρο και η Αίγυπτος τον Αμρ Ελχαμαμί ως πρεσβευτή της Αιγύπτου στην Άγκυρα.

Στην ανακοίνωση αναφέρεται ότι η αναβάθμιση του επιπέδου των διπλωματικών σχέσεων μεταξύ των δύο χωρών υλοποιήθηκε σύμφωνα με την απόφαση που έλαβαν οι πρόεδροι των δύο χωρών.

Μετά τις μαζικές διαδηλώσεις της λεγόμενης «Αραβικής Άνοιξης», το 2013, η αιγυπτιακή κυβέρνηση κήρυξε τον Χουσεΐν Αβνί Μπότσαλι, πρεσβευτή της Τουρκίας στο Κάιρο, ανεπιθύμητο πρόσωπο (persona non grata), κατηγορώντας την Άγκυρα ότι παρενέβη στις εσωτερικές υποθέσεις της Αιγύπτου. Στη συνέχεια, η Τουρκία κήρυξε από την πλευρά της τον Αιγύπτιο πρεσβευτή στην Άγκυρα, Αμπντουραχμάν Σαλαχαντίν, ανεπιθύμητο πρόσωπο.

Στις 17 Ιουνίου ο πρέσβης Σεν είχε δηλώσει πως ο Τούρκος πρόεδρος, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, είχε απηύθυνε πρόσκληση στον πρόεδρο της Αιγύπτου, Αμπντέλ Φατάχ αλ Σίσι, να επισκεφθεί την Τουρκία. Σύμφωνα με το τουρκικό NTV, ο Αμπντέλ Φατάχ αλ Σίσι απάντησε θετικά στην πρόσκληση Ερντογάν, όταν επικοινώνησε μαζί του για να τον συγχαρεί για την εκλογική του νίκη. Ο τόπος της συνάντησης δεν έχει καθοριστεί, αλλά αναμένεται να γίνει είτε στην Άγκυρα, είτε στο Κάιρο, σύμφωνα με τον Τούρκο διπλωμάτη.

militaire.gr

Δ. Κωνσταντακόπουλος: Σοβαρό πολιτικό σφάλμα η παραίτηση του Αλέξη Τσίπρα

0

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Έκανε καλά ή έκανε κακά που παραιτήθηκε ο Αλέξης Τσίπρας και με τον τρόπο που διάλεξε να παραιτηθεί;

Η απάντηση φυσικά δεν μπορεί να είναι αφηρημένη. Εξαρτάται από το κριτήριο που χρησιμοποιεί κανείς για να απαντήσει σε αυτό το ερώτημα, σε τελική ανάλυση δηλαδή από το ποιος είναι και με ποιες κοινωνικές και διεθνείς δυνάμεις συνδέεται, αντικειμενικά ή και υποκειμενικά.

Εμάς δεν μας ενδιαφέρει το πρόσωπο Τσίπρας, ούτε καν το κόμμα του, παρά στο μέτρο που όσα κάνει (κάνουν) ή δεν κάνει (κάνουν) επηρεάζουν αντικειμενικά την κατάσταση του ελληνικού λαού και της χώρας. Του έχουμε άλλωστε ασκήσει πολύ έντονη κριτική, όταν κρίναμε ότι έπρεπε να την ασκήσουμε, και δεν μετανιώνουμε για όσα του είπαμε όταν χρειαζόταν να τα πούμε. Αλλά κάθε «συγκεκριμένη κατάσταση» απαιτεί και «συγκεκριμένη ανάλυση».

«Όταν χάνεις παραιτείσαι»

Υπάρχουν αυτοί, μεταξύ των οποίων και ο ίδιος ο πρωθυπουργός που επικαλούνται κάποιον (ανύπαρκτο) νόμο της «πολιτικής ορθότητας», τον μεσοαστικό πολιτικό «καθωσπρεπισμό» δηλαδή. Είθισται, μας λένε, άμα χάνεις να παραιτείσαι, δείχνεις και «ανωτερότητα» προσθέτουν μερικοί, επικαλούμενοι τα παραδείγματα ιδίως των προηγούμενων αρχηγών της ΝΔ. Το κριτήριο αυτό δεν πρέπει όμως να είναι το κριτήριο ενός αρχηγού ενός αριστερού κόμματος. Το δικό του κριτήριο πρέπει να είναι αν η παραίτηση ή η παραμονή, αλλά και η οργάνωση του τρόπου της διαδοχής, εξυπηρετούν ή βλάπτουν τις ιδέες στο όνομα των οποίων υπάρχει η Αριστερά. Τα παραδείγματα εξάλλου της ΝΔ δεν είναι τα μόνα παραδείγματα και δεν ξέρουμε καν και αν είναι και καλά παραδείγματα. Τι κόμμα άφησαν πίσω τους φεύγοντας, καλύτερο ή χειρότερο, ο Κώστας Καραμανλής, ο Αντώνης Σαμαράς, ο Βασίλης Μεϊμαράκης (μη επιμένοντας αυτός); Αλλά το θέμα μας δεν είναι η ΝΔ.

Η περίπτωση του Ανδρέα Παπανδρέου

Ο πρώτος αριστερός πρωθυπουργός της Ελλάδας δεν ήταν κατά τη γνώμη μας (συγχώρα μας, Αλέξη!) ο Τσίπρας, ήταν ο Ανδρέας Παπανδρέου, αν σταθούμε όχι στην ονοματολογία, αλλά στην ουσία – ίσως μάλιστα ήταν και πιο αριστερός. Άλλωστε, με ποια λογική ένα σοσιαλιστικό κόμμα, όπως το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα, που ξεκίνησε από θέσεις στα αριστερά του τότε ΚΚΕ, ΚΚεσ. και ΕΔΑ, μπορεί να θεωρηθεί ότι δεν ανήκει στην Αριστερά;

Ο Ανδρέας Παπανδρέου γνώρισε μια μεγάλη εκλογική ήττα το 1974 και τότε πολλοί έλεγαν ότι όπου νάναι φεύγει. Δεν πήγε πουθενά και θριάμβευσε μετά από επτά χρόνια.

Την περίοδο 1989-91 ο Ανδρέας γνώρισε τρεις εκλογικές ήττες (αν και πολύ λιγότερο σημαντικές από την εκλογική καταβαράθρωση του ΣΥΡΙΖΑ), την ανελέητη επίθεση όλου του φιλικού του τύπου, εξίσου ισοπεδωτική με την κριτική που δέχτηκε ο Τσίπρας, επιπλέον μάλιστα και με κατηγορίες διαφθοράς και με μια συμμαχία ΚΚΕ, Συνασπισμού και Μητσοτάκη εναντίον του. Τον δίκασαν, το μισό κόμμα του ξεσηκώθηκε (ακόμα και τα παιδιά του τα ίδια) και του ζητούσαν να φύγει και να παραιτηθεί.

Ο Ανδρέας Παπανδρέου άντεξε όμως, παρά και την βαριά του αρρώστια, γιατί και ο ίδιος και το κόμμα του, παρά τα πολύ μεγάλα σφάλματα που διέπραξαν, παρά το ότι σπατάλησαν σε μεγάλο βαθμό (και παρά τα όχι ανύπαρκτα επιτεύγματά τους) μια ιστορική ευκαιρία για την Ελλάδα διέθεταν σπονδυλική στήλη, ήξεραν που πατούσαν, είχαν ρίζες στην κοινωνία και κάποιες ιδέες στο κεφάλι τους. Ο Παπανδρέου στάθηκε όρθιος επί κεφαλής του κόμματος που είχε ιδρύσει. Υπό την ηγεσία του, το ΠΑΣΟΚ πρωταγωνίστησε στην πάλη στους δρόμους εναντίον της νεοφιλελεύθερης κυβέρνησης του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη. Ο ίδιος και το κόμμα του επανήλθαν θριαμβευτικά στην εξουσία τον Οκτώβριο του 1993. Ζώντος του Ανδρέα, οι σημιτικοί εκσυγχρονιστές και αναθεωρητές δεν κατάφεραν να αρπάξουν το ΠΑΣΟΚ και το πέτυχαν αυτό μόνο όταν ο τέως Πρωθυπουργός έφυγε από τη ζωή και μόνο εξαιτίας της διάσπασης των αντιπάλων τους.

«Θα πολεμήσουμε και υπό σκιά»

Δεν είναι το μόνο παράδειγμα. Το Κόμμα Εργατών του Λούλα στη Βραζιλία γνώρισε μια σειρά από δικαστικά πραξικοπήματα και εκλογική ήττα και ο ίδιος ο Λούλα μπήκε στη φυλακή με ψεύτικες κατηγορίες. Άντεξε, έδωσε τον αγώνα του και επανεξελέγη πρόεδρος της Βραζιλίας. Στο όριο βέβαια, γιατί χρειάστηκε οι ίδιοι οι αγωνιστές της κοινωνικής βάσης, μετά τον πρώτο γύρο, βλέποντας τον κίνδυνο να βγουν στους δρόμους, να πάνε σπίτι-σπίτι και να βγάλουν και τα στελέχη του κόμματός του Λούλα από τα γραφεία τους όπου κοιμόντουσαν, της εκεί Κουμουνδούρου, αλλιώς θα κέρδιζε ο Μπολσονάρου.

Υπάρχει επίσης και αντιπαράδειγμα. Τι έκαναν όλοι οι διαφωνούντες με την απόφαση της συνθηκολόγησης του Τσίπρα τον Ιούλιο του 2015 που, θυμίζω, ήταν η πλειοψηφία της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ στις αρχές Ιουλίου του 2015; Τίποτα. Απέφυγαν να δώσουν πραγματική μάχη την κρίσιμη ώρα. Ούτε καν τη σύγκλιση της Κεντρικής Επιτροπής που ζητούσαν δεν επέβαλαν. Παραιτήθηκαν. Πού είναι σήμερα όλοι αυτοί;

Αν θέλουμε να πάμε πιο πίσω και σε μια διαφορετική περίπτωση βέβαια, τι αποτέλεσμα είχε η απόφαση του Γεωργίου Παπανδρέου να μην αντιδράσει στο πραξικόπημα του Βασιλιά το 1965;

Η κούραση και τα σχέδια

Βεβαίως υπάρχει και το επιχείρημα της κούρασης. Ανθρώπινο, δεν μπορούμε να του αντιτάξουμε πολλά πράγματα. Ακούστηκε και για αυτό που φάνηκε ως αποχώρηση του Κώστα Καραμανλή παλιότερα, μετά τις πιέσεις που δέχτηκε για τη «ρωσική» του πολιτική και εν όψει πορείας προς τα μνημόνια. Μια τέτοια στάση ταιριάζει βέβαια και με την εποχή της ευκολίας που ζούμε, της αποφυγής της δαπάνης, σε όποιον τομέα. Ιδίως με την ίδια τη γενιά του Τσίπρα, που κάπως έχει «εκπαιδευτεί» από τις παλιότερες, ότι ο κόσμος όλος «της χρωστάει». Μια χώρα όπως η Ελλάδα που παράγει όλο και λιγότερα υλικά προϊόντα και ιδέες, ένας κρατικοδίατος ή ευρωδίαιτος καπιταλισμός, που μετατρέπεται τάχιστα σε καθαρά μαφιόζικο και ολοκληρωτικό, δεν μπορεί να έχει βέβαια ως έμβλημα το «αγαθά κόποις κτώνται» και δύσκολα επίσης μπορεί να παράγει και πολιτικούς της κλάσης ενός Ανδρέα, ενός Λούλα, τον τύπο του «ιεραπόστολου» που ζητούσε σε ένα ύστερο κείμενό του ο Πεπελάσης, ή ακόμα και του γείτονα, Ταγίπ Ερντογάν, που μια μέρα δήλωσε στη Βουλή του: «Όταν μπήκαμε στην πολιτική πήραμε μαζί μας και το σάβανό μας».

Ένας φίλος, μέλος του ΣΥΡΙΖΑ, μας είπε κάτι άλλο: Ο Τσίπρας είναι ικανότατος πολιτικός να εφαρμόσει ένα σχέδιο, όχι όμως και να παράγει κάποιο (ούτε να αντιληφθεί πλήρως τις συνέπειες ενός που θα του εισηγηθούν και θα το υιοθετήσει, προσθέτω εγώ). Μήπως όμως οι επίδοξοι διάδοχοί του έχουν αυτήν την ικανότητα;

Εδώ άλλωστε ο ΣΥΡΙΖΑ, κατά τη γνώμη μας, προτού ασχοληθεί με τη διαμόρφωση νέων «μεγάλων σχεδίων» ή και παράλληλα με αυτή, οφείλει να κάνει κάτι άλλο, που δεν χρειάζεται απαραίτητα και μεγάλες στρατηγικές αντιλήψεις:

–     Να ετοιμαστεί για τις αυτοδιοικητικές εκλογές, πιέζοντας και όλες τις όμορες δυνάμεις για συνεργασία, παρά την αρνητική τους στάση,
–     Να ετοιμάσει την παρέμβασή του και να συμμετάσχει στους κοινωνικούς αγώνες που πιθανότατα θα ξεσπάσουν,
–     Να ξεκαθαρίσει τις θέσεις του και να συμβάλλει στην απόκρουση μιας καταστροφικής «λύσης» στα ελληνοτουρκικά, που θα περιλαμβάνει ή θα οδηγεί σε απομείωση της ελληνικής κυριαρχίας στα νησιά του Αιγαίου και σε μερικό ή ολικό αφοπλισμό τους (που έχει ήδη αρχίσει με αφορμή την Ουκρανία).

Αυτά θα θυμίσουν στον ελληνικό λαό ότι, ακόμα και αν δεν έχει (όπως και κανείς άλλος) τη «συνταγή» για το πως θα βγει η χώρα από την τόσο απειλητική πολυκρίση της, παραμένει ένα σχετικής μεν, αλλά πραγματικής χρησιμότητας εργαλείο για τις πιο ζωτικές και άμεσες ανάγκες του ελληνικού λαού, όπως υπογραμμίσαμε σε ένα άρθρο μας πριν τις εκλογές.

Αυτά δεν είναι ασφαλώς ικανή συνθήκη για να ανακάμψει ο ΣΥΡΙΖΑ, είναι όμως για να σταθεροποιήσει κάπως, αν μη τι άλλο τις δυνάμεις του. Αν αντίθετα εμπλακεί σε άγονες αντιπαραθέσεις διαφόρων ομάδων, θα διαλυθεί εις τα εξ ων συνετέθη, κάτι που θα είναι, υπό τις παρούσες συνθήκες, εις βάρος του ελληνικού λαού στο σύνολό του.

Ασφαλώς θα πρέπει το κόμμα αυτό να πάει σε μια πολύ σοβαρή και σε μια πολύ ειλικρινή συζήτηση για το τι έφταιξε και τι πρέπει να αλλάξει και να καλέσει ενδεχομένως και άλλους, έξω από τις τάξεις του να συμμετάσχουν. Αυτή η συζήτηση θα χρειαστεί καιρό και κάποια ηρεμία, όπως και μεγαλύτερη συλλογικότητα από αυτή που έως τώρα έχει επιδείξει αυτός ο χώρος.

Το πρώτο βήμα που θα ‘πρεπε να κάνουν τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ που ενδιαφέρονται ειλικρινά για το μέλλον του κόμματος και δεν νομίζουν εγωπαθώς ότι οι ίδιοι είναι η λύση και όλοι οι άλλοι το πρόβλημα, είναι να πάνε να ρωτήσουν και τα μέλη τους, αλλά και τους ανθρώπους στους χώρους δουλειάς, στα σωματεία, στα καφενεία, στους δρόμους, όπου τους βρουν. Να μην τους πουν τίποτα. Να τους ρωτήσουν αυτούς, και να τους ενθαρρύνουν να τους πουν τη γνώμη τους, για το τι πήγε στραβά. Θα είναι μια μεγάλη εμπειρία και για τους ίδιους αν τολμήσουν να το κάνουν. Όσο πιο μεγάλη άλλωστε είναι η κρίση, τόσο πιο μεγάλη και η εν δυνάμει ευκαιρία.

Η παραίτηση του Τσίπρα στο άψε σβήσε στις συγκεκριμένες συνθήκες, προτού καλά-καλά προλάβουν να συνέλθουν τα μέλη και οι οπαδοί του ΣΥΡΙΖΑ, χωρίς να έχει εμφανισθεί άλλη ηγετική μορφή στο χώρο του, έχει ήδη εντείνει τα αισθήματα απογοήτευσης των οπαδών και ψηφοφόρων του κόμματος (αλλά και ευρύτερων στρωμάτων της κοινωνίας, που ναι μεν δεν συμφωνούν με τον Τσίπρα, διατηρούν όμως στο βάθος της ψυχής και του μυαλού τους ένα απόθεμα συμπάθειας για τον πολιτικό που τόλμησε, εκ μέρους της χώρας του, να πει ένα πολύ μεγάλο Όχι, έστω κι αν δεν το υπηρέτησε μέχρι τέλους). Έχει ενισχύσει τις αποσυνθετικές, όχι τις συσπειρωτικές τάσεις και μέσα στον ίδιο το ΣΥΡΙΖΑ και ευρύτερα στην κοινωνία. Είναι μεγάλο πολιτικό σφάλμα, από την άποψη που εξηγήσαμε και μας ενδιαφέρει: της δυνατότητας δηλαδή του ελληνικού λαού να αντισταθεί στις πιο καταστροφικές τάσεις που εκδηλώνονται στη χώρα.

Οι εκλογές στο άψε σβήσε ενός νέου προέδρου και μάλιστα με τα εξωφρενικά για κόμμα που θέλει να λέγεται αριστερό «αμερικανικά» συστήματα που του εισηγήθηκαν και ο Τσίπρας επέβαλε στο κόμμα του, συστήματα απολίτικα, που πριμοδοτούν το σταρ σύστεμ και τη δυνατότητα της διαπλοκής, των μεγάλων οικονομικών συμφερόντων που ελέγχουν τις τηλεοράσεις, να επηρεάσουν το αποτέλεσμα, δεν φαίνεται να μπορούν να λύσουν τα προβλήματα. Το πιθανότερο θα παροξύνουν την κρίση.

Όλα τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ μοιράζονται, σε ένα βαθμό, την ευθύνη για όσα πήγαν στραβά. Μόνο ο Τσίπρας έχει ακόμα κάποιο υπόλειμμα από το φωτοστέφανο του ’15, εκεί που ένας πολιτικός συνδιαλέγεται με την ιστορία, ακόμα και αν τα σκάτωσε τελικά. Είχε τουλάχιστον το θάρρος να πει κάποια στιγμή το μεγάλο ‘Όχι, να συνδεθεί με το βαθύτερο νήμα και το βαθύτερο νόημα της ελληνικής ιστορίας – γι’ αυτό και τον μισούνε άλλωστε. Οι άλλοι μένει να αποδείξουν τι αξίζουν.

Με τι κριτήρια άλλωστε θα ψηφιστεί τώρα ο επόμενος αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ; Το κόμμα αυτό δεν έχει κάνει σοβαρή συζήτηση ούτε για το παρελθόν, ούτε για το μέλλον του. Πώς θα εκλεγεί νέος αρχηγός χωρίς αυτοί που θα τον εκλέξουν να ξέρουν τις απόψεις του για το είδος της αντιπολίτευσης που θέλει να κάνει, τις ιδέες του για τη χώρα, τι σκέφτεται για τα ελληνοτουρκικά, για την Ευρώπη και τον πόλεμο στην Ουκρανία, για το είδος της παραγωγικής ανασυγκρότησης που χρειάζεται η Ελλάδα και για τόσα άλλα; Πώς ένας τέτοιος αρχηγός, εκλεγμένος με κριτήρια «κοινωνίας του θεάματος» και όχι πολιτικά, θα μπορέσει να ενοποιήσει κόμμα και παράταξη, αντί να προεδρεύσει της διάλυσης, που είναι ένας πολύ πραγματικός κίνδυνος για την αριστερά.

Η χώρα χρειάζεται επειγόντως αριστερή αντιπολίτευση, η κοινωνία και η δημοκρατία χρειάζονται προστασία. Ακόμα, όσο κι αν ακούγεται παράξενο, κι ο ίδιος ο Μητσοτάκης χρειάζεται την αντιπολίτευση. Γιατί θριάμβευσε μεν, αλλά διατρέχει τον κίνδυνο, με τα προβλήματα που έχει η χώρα, να του μείνει στο τέλος στα χέρια!

Πηγή: kosmodromio.gr

Η αληθινή προσομοίωση ενός πυρηνικού πολέμου: 2 δισ. νεκροί από τα άμεσα πλήγματα και 5 δισ. από την πείνα

0

Ο πυρηνικός «χειμώνας» θα εξολοθρεύσει ότι απέμεινε

Αμερικανική ομάδα επιστημόνων, προσομοίωσε με τον πιο ρεαλιστικό τρόπο έναν πυρηνικό πόλεμο, χρησιμοποιώντας μόνο μη ταξινομημένα δεδομένα και κατέληξε στο συμπέρασμα που όλοι λίγο πολύ γνωρίζουν.

Από τα άμεσα πλήγματα στις μεγαλουπόλεις θα εξοντωθούν πάνω από δύο δισεκατομμύρια άνθρωποι, αλλά από την πείνα που θα ακολουθήσει θα πεθάνουν ακόμα πέντε δισ. και όσοι επιβιώσουν θα αντιμετωπίσουν έναν πολύχρονο πυρηνικό χειμώνα.

Μάλλον, αυτοί που θα σκοτωθούν από την αρχή θα είναι και οι πιο τυχεροί.

Η προσομοίωση συνδυάζει λεπτομερή μοντελοποίηση της πυρηνικής στόχευσης, των τροχιών των πυραύλων, των εκρήξεων, των ηλεκτρομαγνητικών παλμών και των εκτεταμένων επιπτώσεων του καπνού μαύρου άνθρακα στο κλίμα και κατ’ επέκταση στην ανθρώπινη επιβίωση.

Όλοι αυτοί οι υπολογισμοί των επιστημόνων παρουσιάζονται οπτικά σε ένα εντυπωσιακό βίντεο που απεικονίζει την εφιαλτική αλυσίδα γεγονότων που θα ξεκινούσε με έναν πυρηνικό πόλεμο παγκόσμιας κλίμακας.

Όπως δείχνει το βίντεο, δεν έχει μεγάλη σημασία ποιος ξεκινά τον πόλεμο. Όταν η μία πλευρά εκτοξεύει πυρηνικούς πυραύλους, η άλλη πλευρά τους ανιχνεύει και ξεκινάει την δική της επίθεση πριν από την πρόσκρουση.

Οι βαλλιστικοί πύραυλοι από τα αμερικανικά υποβρύχια δυτικά της Νορβηγίας αρχίζουν να χτυπούν τη Ρωσία μετά από περίπου 10 λεπτά και οι ρωσικοί από βόρεια του Καναδά αρχίζουν να χτυπούν τις ΗΠΑ λίγα λεπτά αργότερα.

Το πρώτο κιόλας χτύπημα πλήττει τα ηλεκτρονικά συστήματα και τα δίκτυα ηλεκτρικής ισχύος προκαλώντας έναν ηλεκτρομαγνητικό παλμό δεκάδων χιλιάδων βολτ ανά μέτρο.

Τα επόμενα πλήγματα στοχεύουν κέντρα διοίκησης και ελέγχου, καθώς και εγκαταστάσεις πυρηνικής εκτόξευσης.

Οι επίγειοι διηπειρωτικοί βαλλιστικοί πύραυλοι χρειάζονται περίπου μισή ώρα για να πετάξουν στους επόμενους στόχους.

Οι μεγάλες πόλεις βρίσκονται στο επίκεντρο τόσο επειδή περιέχουν στρατιωτικές εγκαταστάσεις όσο και γιατί προσφέρονται για τη μεταπολεμική ανάκαμψη του εχθρού.

Κάθε πρόσκρουση δημιουργεί μια πύρινη σφαίρα περίπου τόσο ζεστή όσο ο πυρήνας του ήλιου, ακολουθούμενη από ένα ραδιενεργό σύννεφο σε σχήμα μανιταριού.

Οτιδήποτε βρίσκεται κοντά σε αυτές τις έντονες εκρήξεις εξατμίζεται ενώ πιο μακριά μαίνονται πυρκαγιές, οι άνθρωποι τυφλώνονται και τραυματίζονται σοβαρά, ενώ το κύμα των εκρήξεων συνθλίβει τα κοντινά κτίρια και καταστρέφει τα μακρύτερα

Το Ηνωμένο Βασίλειο και η Γαλλία έχουν πυρηνικές δυνατότητες και είναι υποχρεωμένες από το Άρθρο 5 του ΝΑΤΟ να υπερασπιστούν τις ΗΠΑ, επομένως, η Ρωσία τις χτυπά επίσης.

Οι πυρκαγιές κατακλύζουν πολλές πόλεις, όπου οι άνεμοι σε επίπεδο καταιγίδας πυροδοτούν τις φλόγες, καίγοντας οτιδήποτε μπορεί να καεί, λιώνοντας γυαλί και μέταλλα και μετατρέποντας την άσφαλτο καυτό υγρό.

Πυρηνικός χειμώνας

Δυστυχώς, η έρευνα δείχνει ότι οι εκρήξεις, ο ηλεκτρομαγνητικός παλμός και η ραδιενέργεια δεν είναι ό,τι χειρότερο μπορεί να συμβεί.

Ακολουθεί ένας πυρηνικός χειμώνας, ο οποίος προκαλείται από τον μαύρο καπνό άνθρακα που παράγεται από τις πυρηνικές καταιγίδες.

Η ατομική βόμβα της Χιροσίμα προκάλεσε μια τέτοια καταιγίδα, αλλά οι σημερινές βόμβες υδρογόνου είναι πολύ πιο ισχυρές.

Μια μεγάλη πόλη όπως η Μόσχα, με σχεδόν 50 φορές περισσότερους ανθρώπους από τη Χιροσίμα, μπορεί να δημιουργήσει πολύ περισσότερο καπνό και μια καταιγίδα που στέλνει μαύρο καπνό στη στρατόσφαιρα, πολύ πάνω από οποιαδήποτε σύννεφα βροχής που διαφορετικά θα διέλυαν τον καπνό.

Αυτός ο μαύρος καπνός θερμαίνεται από το φως του ήλιου και θα ανεβαίνει σαν αερόστατο για τα επόμενα δέκα χρόνια, ενώ θα εξαπλωθεί πολύ γρήγορα σε μεγάλο μέρος του βόρειου ημισφαιρίου.

Αυτό θα κάνει τη Γη να παγώνει ακόμα και το καλοκαίρι, με τις γεωργικές εκτάσεις στο Κάνσας να ψύχονται κατά περίπου 20 βαθμούς Κελσίου και άλλες περιοχές να ψύχονται σχεδόν διπλάσια.

Μια πρόσφατη επιστημονική εργασία υπολογίζει ότι πάνω από 5 δισεκατομμύρια άνθρωποι θα μπορούσαν να πεθάνουν από την πείνα, συμπεριλαμβανομένου περίπου του 99% αυτών στις ΗΠΑ, την Ευρώπη, τη Ρωσία και την Κίνα – επειδή ο περισσότερος μαύρος καπνός άνθρακα παραμένει στο βόρειο ημισφαίριο εκεί δηλαδή όπου παράγεται και επειδή η θερμοκρασία που πέφτει βλάπτει περισσότερο τη γεωργία σε μεγάλα γεωγραφικά πλάτη.

Ωστόσο, εξακολουθούν να υπάρχουν τεράστιες αβεβαιότητες για τον πραγματικό αντίκτυπο ενός πυρηνικού πολέμου στην ανθρωπότητα, ο οποίος θα μπορούσε να είναι είτε καλύτερος είτε χειρότερος.

«Προφανώς δεν γνωρίζουμε πόσοι άνθρωποι θα επιβιώσουν από έναν πυρηνικό πόλεμο. Αλλά αν είναι έστω και τόσο άσχημα όσο προβλέπει αυτή η μελέτη, δεν έχει νικητές, απλώς ηττημένους.

Είναι εύκολο να αισθάνεσαι ανίσχυρος, αλλά τα καλά νέα είναι ότι υπάρχει κάτι που μπορείς να κάνεις για να βοηθήσεις: βοηθήστε να μοιραστείτε αυτό το βίντεο!

Το γεγονός ότι ο πυρηνικός πόλεμος είναι πιθανό να ξεκινήσει μέσω σταδιακής κλιμάκωσης, ίσως σε συνδυασμό με ατύχημα ή λάθος υπολογισμό, σημαίνει ότι όσο περισσότεροι άνθρωποι γνωρίζουν για τον πυρηνικό πόλεμο, τόσο πιο πιθανό είναι να αποφύγουμε να τον έχουμε», γράφει το περιοδικό ΤΙΜΕ.

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/diethnis-asfaleia/amerikaniki-omada-ekane-prosomoiosi-enos-pyrinikou-polemou-i-gi-tha-pagonei-akoma-kai-to-kalokairi-vinteo/