Αρχική Blog Σελίδα 1631

ΚΙΝΔΥΝΕΥΕΙ, ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΙ, Ο κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ;

8
ΚΙΝΔΥΝΕΥΕΙ, ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΙ, Ο κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ;
Με την βοήθεια του συνόλου του κατεστημένου (οικονομικού, μιντιακού, “διανόησης”) αλλά, κυρίως, και του Συριζα, ο κ. Μητσοτάκης δεν κυβερνά αυτήν την στιγμή. Ηγεμονεύει της δημόσιας ζωής.
Σε πολιτικά ώριμες κοινωνίες οι ηγεμονίες είναι επικίνδυνες. Σε αυτές τις κοινωνίες υπάρχουν θεσμοί του κράτους ή της πολιτικής κοινωνίας που διαμορφώνουν ισορροπίες και ένα εκλογικό σώμα που έχει ενσωματώσει στην πολιτική του συνείδηση τον καταμερισμμό ευθυνών και μια αναλογία στο κομματικό σύστημα.
Στην Ελλάδα δεν υπάρχει αυτή η αίσθηση και ορισμένοι θεωρούν αυτήν την ανισορροπία πολιτικό προνόμιο. Η ταύτιση κόμματος και κράτους αποτελεί παράδοση για την ελληνική πολιτική σκηνή της καθ ημάς Ανατολής.
Ευθύνες γι αυτήν την κατάσταση έχει και ο Συριζα του οποίου η πολιτική συμπεριφορά τον αποξένωσε απο την κοινωνία. Θα έλεγα ότι οι ευθύνες δεν είναι του Συριζα αλλά και αυτές, εν τέλει, αντανακλώνται στην κοινωνία η οποία σε μια κρίσιμη στιγμή, εν είδει ρεύματος, έφερε τον Συριζα στην εξουσία. Ένα αλλοπρόσαλο αμάλγαμα το οποίο δεν είχε καμιά συνοχή. Το ένωνε η άρνηση.
Αυτό το συναίσθημα την στιγμή της οικονομικής κατάρρεσυης δικαιολογείται, ίσως, σε λαϊκό επίπεδο. Ο λαός έβλεπε τα πάντα να καταρρέουν γύρω του και απο κάπου ήθελε να πιαστεί. Και πιάστηκε απο αυτόν που του προσέφερε φρούδες ελπίδες. Αυτού τους είδους οι ψευδαισθήσεις κάποτε καταρρέουν και η πραγματικότητα αποκαλύπτει γυμνό τον βασιλιά.
Οι ευθύνες του ΠΑΣΟΚ είναι διαχροινικές, τις πλήρωσε με τον πιο τιμωρητικό τρόπο και, τώρα, μπουσουλάει τα πρώτα του βήματα περνώντας τις παιδικές ασθένειες της πολιτικής.
Για να επανέλθουμε στον κ Μητσοτάκη, ο ηγέτης της ΝΔ διαισθάνεται τους κινδύνους της ηγεμονίας, πρώτος απο τους οποίους είναι η αλαζονεία. Γι αυτό και συχνά επαναλαμβάνει πως δεν θα επιτρέψει αλαζονικά φαινόμενα. Η εξουσία, όμως, υποθάλπει και την αλαζονεία και την διαφθορά. Και η απόλυτη εξουσία τα υποθάλπει απόλυτα.
Ο κ. Μητσοτάκης, λοιπόν, κινδυνεύει- ΜΟΝΟ- απο τον εαυτό του.
Αλλά αυτή ήταν η βούληση του εκλογικού σώματος.
Δεν βρισκόμαστε, όμως, στις παλιές εποχές όπου μια κατάσταση που έχει διαμορφωθεί εδραιώνεται μόνιμα. Η διάθεση του εκλογικού σώματος μεταβάλλεται γρήγορα και εύκολα. Γι αυτό το σύστημα των τεσσάρων συστημικών κομμάτων (ΝΔ, Συριζα, ΠΑΣΟΚ και ΚΚΕ) ανησυχεί με ό,τι επιχειρεί να διεμβολίσει την κυριαρχία του.
Με πρωτόγνωρη ευκολία νομοθετεί και αλλάζει τις προϋποθέσεις του πολιτικού παιχνιδιού. Απο το όριο εισόδου στη βουλή μέχρι το ποιά κόμματα θα θεωρούνται νόμιμα.
Αυτήν την στιγμή τα προβλήματα “δημοκρατίας” στην Ελλάδα είναι: δυναμική αλαζονείας, διαφθορά, αυταρχισμός.
Όλα εξαρτώνται απο τη βούληση ενός ανδρός: του κ. Μητσοιτάκη. Όπως στον μεσαίωνα ή τις αυταρχικές δημοκρατίες.

NATO’s Next Decade

0

Nine thinkers assess the alliance’s future ahead of a historic summit.

An collage illustration shows map segments with member countries — and possible future members — of NATO. Russian President Vladamir Putin is seen in profile with a tear of Ukraine map to signify the effect of the Russian war on the alliance.
An collage illustration shows map segments with member countries — and possible future members — of NATO. Russian President Vladamir Putin is seen in profile with a tear of Ukraine map to signify the effect of the Russian war on the alliance.
MARK HARRIS ILLUSTRATION FOR FOREIGN POLICY

What was NATO before Russia’s invasion of Ukraine? A Cold War relic in search of a mission, a drain on Washington as it pivoted to Asia, a needless irritant to a nonthreatening Russia—or so a chorus of academic and media pundits told us. French President Emmanuel Macron, Europe’s pundit-in-chief, famously summed up the mood by calling the alliance “brain-dead.”

Countries closer to Russia knew differently, of course, and tirelessly warned their western peers that the alliance still served a vital purpose. Today, in many ways, NATO is back to its roots as a bulwark of the trans-Atlantic West against an expansionist Kremlin. Weapons are heading east, and troops are being forward-deployed. Seeking the bloc’s traditional protection, Finland has joined, Sweden is in the waiting room, and Ukraine’s path to membership will be discussed when NATO leaders meet for their annual summit in Vilnius, Lithuania, next week. All of a sudden, we’re talking about the defense-industrial complex again, tallying ammunition production and counting tanks.

But this is no return to the past, even if some might be nostalgic for the sense of unity and purpose that seemed to define the West during the Cold War. Having brought that epic contest to a peaceful close without a major conflagration arguably made NATO the most successful military alliance in history. Today, however, the bloc operates in a very different world, where Moscow is just one challenge of many. As allies of Russia, China and Iran now impact European security directly; NATO, in turn, is eyeing new threats to the east.

With its asynchronous combination of 21st-century technology and long-forgotten trench warfare, land battle looks very different today, with many lessons from Ukraine for NATO still to absorb. Russia is much smaller and weaker than the Soviet Union—especially after its forces’ decimation in Ukraine—but it still has its nuclear arsenal. As the Wagner Group’s march toward Moscow showed, the country is also less stable and predictable than the Soviet Union ever was, giving the alliance a whole new set of Russia scenarios to prepare for. And unlike in NATO’s heyday, what was then still called the “Third World” isn’t content to watch from afar but rather wants a say in how conflicts are managed.

To give us a sense of how a revitalized NATO might address these and other challenges, Foreign Policy asked nine prominent experts from Europe and the United States for their views. Below, they discuss some of the most important topics facing NATO leaders next week and going forward, from membership for Ukraine to the bloc’s role in facing China. You can scroll down and read through or use the navigation options to choose a writer and topic.—Stefan Theil, deputy editor



Security Guarantees Are Ukraine’s Bridge to Membership

By Anders Fogh Rasmussen, former NATO secretary-general

NATO leaders meeting in Vilnius need to recognize that peace and stability in Europe relies on a secure and independent Ukraine. Ultimately, that means bringing Ukraine into NATO. Personally, I believe leaders should already extend an invitation for Ukraine to join in Vilnius—but unfortunately, certain leaders of NATO member countries remain hesitant to make a commitment while the war is ongoing. This is a mistake. If you make membership dependent on the end of hostilities, you give Russian President Vladimir Putin the incentive to continue the war indefinitely.

If there is no agreement on an invitation to join NATO, the second-best option would be to outline a path toward membership in three steps. First, confirm that once Ukraine is invited, it can follow Finland and Sweden on an accelerated path into NATO by removing the need for a membership action plan, a procedure that could drag on for many years. Second, pledge to review the question of NATO enlargement at the alliance’s 75th anniversary summit in Washington next year. Finally, establish a NATO-Ukraine council with a mandate to work on the conditions that need to be met for Ukraine to join the alliance.

These steps would send a clear message to Putin: Sooner rather than later, Ukraine will become a member. You cannot stop this process.

NATO membership is the ultimate destination, but to get there, Ukrainians needs stability and security. That is why they need a fourth step: robust security guarantees now. Even before next week’s summit, a group of Ukraine’s allies should back guarantees based on the Kyiv Security Compact that I co-authored with Ukrainian President Volodymyr Zelensky’s chief of staff, Andriy Yermak.

Security guarantees cannot be given by a piece of paper. The 1994 Budapest Memorandum guaranteed Ukraine’s borders and sovereignty—and turned out to be worthless when it mattered. Instead, Ukraine’s partners must ensure that Ukraine can defend itself, by itself, until it is covered by NATO’s Article 5. This should involve an open-ended commitment from a group of guarantor countries to provide weapons, joint training under European Union and NATO flags outside Ukraine, intelligence sharing, as well as sustained investment in Ukraine’s military-industrial base. This should be modeled on the United States’ long-term military support for Israel.

Security guarantees are not an end in themselves, but they can provide the bridge to Ukraine becoming a full member of both NATO and the EU. They can provide the security needed for Ukraine’s economy to recover, reconstruction to start, and millions of Ukrainians to return to their homes.

Leaders meeting in Vilnius must not repeat the mistakes of the past. They must back robust security guarantees and set Ukraine on the path to NATO membership. If they fail to do so, we risk never-ending instability and conflict on European soil.

[Watch Rasmussen’s live discussion with FP’s Ravi Agrawal on FP Live. The two discuss what to expect at the NATO summit, security guarantees for Kyiv, and how to manage competition with China.] 


An illustration shows Ukrainian President Volodymyr Zelensky with a torn map of Ukraine and arms extended to symbolize possible entry into NATO.An illustration shows Ukrainian President Volodymyr Zelensky with a torn map of Ukraine and arms extended to symbolize possible entry into NATO.

MARK HARRIS ILLUSTRATION FOR FOREIGN POLICY

Ukraine in NATO Will Make Europe Safer

By Dmytro Kuleba, foreign minister of Ukraine

As the Vilnius summit approaches, the battle of arguments over whether Ukraine should be invited to join NATO is in full swing. Meanwhile, Ukrainians are fighting in Europe’s bloodiest war since 1945—losing loved ones, defeating the Russian invaders, and liberating their homeland. Today, Ukraine’s commanders, soldiers, and all of society are gaining essential experience in defending against the Russian threat. Tomorrow, they will contribute their mettle to make all of NATO safe.

Who wouldn’t want an ally with Ukraine’s strength, courage, and tenacity? It is a new reality compared to 2008, the last time a NATO summit formally discussed Ukrainian membership. Ukraine is no longer just seeking to slip under the collective security umbrella. Today’s Ukraine is a net contributor of security, protecting itself and the Euro-Atlantic community from an aggressive and revanchist Russia.

When Ukraine wins the war and joins NATO, it will be Ukrainian brigades—not U.S. or German ones—guarding NATO’s eastern flank. Battle-hardened Ukrainian units will be stationed in allied countries seeking protection from the Russian threat. No other NATO member has our experience and skills, including how to react to and repel an invasion within hours. That resolves one of the alliance’s most serious issues—rapid response time—while also boosting collective security.

We are not seeking immediate membership. We will not drag NATO into this war. We have never requested foreign troops on the ground in Ukraine. With the generous assistance of our partners, we will defeat Russia on our own. This war is ours to fight.

But the next war can be avoided by admitting Ukraine into NATO. What we are therefore requesting is a strong step toward Ukraine’s future membership. In Vilnius, we ask NATO to recognize three obvious things: First, NATO needs Ukraine as much as Ukraine needs NATO; second, Ukraine is an inseparable part of Euro-Atlantic security; and third, Ukraine should be invited now to join NATO, with membership taking effect when conditions are met.

An invitation like this will not provoke Russian President Vladimir Putin—on the contrary, it will deter him from future aggression. When confronted with strength, he invariably backs down, as all of us saw when the Wagner Group marched toward Moscow. With Putin weakened by the mutiny, there is a window of opportunity to invite Ukraine to join NATO.

If NATO leaders are not yet ready to grant an invitation in Vilnius, they should state clearly when they will be. Membership has formal requirements, but an invitation does not. All that is required is strategic foresight and political will.

RETURN TO FULL LIST


A Polish soldier with a painted face and wearing a beret sits in a tank as a NATO flag flies behind him in Zagan, Poland, in 2015.A Polish soldier with a painted face and wearing a beret sits in a tank as a NATO flag flies behind him in Zagan, Poland, in 2015.

A Polish soldier sits in a tank as a NATO flag flies behind him during military exercises in Zagan, Poland, on June 18, 2015.SEAN GALLUP/GETTY IMAGES

NATO’s New Power Bloc

By Kristi Raik, deputy director of the International Centre for Defence and Security

One of the long-term strategic consequences of Russia’s war against Ukraine is that NATO is growing larger and stronger in northeastern Europe—the long arc from the Nordic countries to the Baltic states to Poland. This power shift will transform the alliance over the coming decade, making it more capable of deterring the Russian threat. Growing defense capabilities in NATO’s northeast will help make Europe a more serious U.S. ally while also laying the groundwork for a possible reduced U.S. contribution to European security in the future.

Poland, in particular, is building one of the strongest militaries in Europe. Warsaw has gone on a procurement spree and plans to spend 4 percent of its GDP on defense in 2023. The Baltic states are also undertaking major increases in defense spending, aiming at 3 percent of GDP in the coming years.

The accession of Finland and (hopefully soon) Sweden will mark an even bigger strategic shift, bringing new strengths to NATO, including Finland’s highly capable land forces and Sweden’s strong maritime capabilities. These two new members will add strategic depth to the defense of the Baltic region. Instead of being NATO’s weak spot and a possible magnet for Russian aggression, the Baltic Sea will be a virtual NATO lake. Never before in history have all these countries belonged to the same military alliance.

Perhaps most importantly, the new northeastern bloc within NATO will inject strategic clarity into European security debates. The Nordic countries, the Baltic states, and Poland have been among Ukraine’s strongest supporters, above all because these countries have an existential interest in seeing Russia defeated in Ukraine. Likewise, they have a strong interest in credible security guarantees for Ukraine after the war—the most credible and efficient solution being membership in NATO. Ukraine’s accession to the Western alliance—which most allies agree is a matter of when, not if—will make Kyiv a part of the alliance’s power shift as well. The military ability and society-wide resilience Ukrainians have demonstrated since February 2022 leave no doubt that NATO would be substantially strengthened by such a new member.

The obvious reason for NATO’s northeastern members to pull together is an aggressive Russia aiming to restore its old sphere of influence. These countries do not expect the Russian threat to diminish anytime soon. Even if Russia loses in Ukraine, it will be capable of rebuilding its forces in a few years’ time. Importantly, Russia is unlikely to give up its imperialist ambition to reestablish control over its neighbors. NATO’s northeastern flank will ensure the alliance will take Russia seriously as a long-term and existential threat.

At the same time, NATO’s northeastern members are making the most serious efforts to strengthen Europe’s ability to take care of its own security. They don’t like talk of a possibly reduced U.S. commitment, as they are well aware of the Americans’ indispensable role in their defense. Unlike some Western European leaders, who lecture about European “strategic autonomy” and the supposed need to keep the United States at a distance, northeastern countries are focusing on actual deeds by taking on a bigger share of the responsibility for Europe’s security—all the while hoping that this will help keep the United States close.

RETURN TO FULL LIST


Russian President Vladimir Putin is flanked by two Russian flags at the end of a long table as he chairs a meeting with members of the government via video conference outside Moscow.Russian President Vladimir Putin is flanked by two Russian flags at the end of a long table as he chairs a meeting with members of the government via video conference outside Moscow.

Russian President Vladimir Putin chairs a video meeting with members of his government at the Novo-Ogaryovo state residence outside Moscow on April 19. GAVRIIL GRIGOROV/SPUTNIK/AFP VIA GETTY IMAGES

Is NATO Ready for Chaos in Russia?

By Angela Stent, author of Putin’s World: Russia Against the West and With the Rest

The short-lived mutiny by Wagner Group leader Yevgeny Prigozhin and his mercenary army against the Russian government reminded the world that autocrats appear to be stable—until they are not. As NATO leaders convene in Vilnius, they will focus on the immediate challenge of the Russia-Ukraine war and how to maintain and increase support for Kyiv in the current counteroffensive. But the Western alliance will inevitably confront having to deal with a less stable nuclear-armed Russia. NATO has returned to its original mission of containment—the Soviet Union then, an increasingly aggressive Russia now. But the ability to accomplish that mission will depend on who might come to power after Russian President Vladimir Putin.

In the unlikely event that Putin were to opt for a managed transition—akin to how he came to power in 1999—then he would likely install a successor who would initially continue his policies, including prosecuting the war in Ukraine. In that case, NATO would focus on its current dual policies of supporting Ukraine and deterring Russia from escalation. But a managed transition might not work if the new leader decided not to protect the interests of the Putin elite. In that case, or if Putin suddenly departed the scene with no chosen successor, a power struggle would ensue, similar to what happened after Soviet dictator Joseph Stalin died. A more unstable Russia with different elements of the security services supporting opposing sides could raise new concerns about the disposition of nuclear warheads. Europe would likely see a wave of refugees.

To prepare for various scenarios of an unstable, unpredictable, post-Putin Russia, NATO needs to encourage its members to shore up their defense capabilities, particularly the front-line Baltic states and Poland. This includes conventional military weapons and cyberdefense, but NATO members also need to anticipate a range of unconventional threats from a less stable Russia, such as weaponizing nuclear energy. In case of an unstable transition or worse, the alliance would have to reiterate the importance and continuing applicability of Article 5 collective defense. And it would have to reach out to the Russian military to ensure that there was viable communication about nuclear issues.

NATO’s best scenario for a post-Putin Russia would be a leadership that rejected the imperial mindset of the current Kremlin, realized that domestic development and modernization were more important for Russia’s future as a great power than aggression against neighbors, and was willing to resume discussions on strategic stability and nuclear safety. However, it is unclear how Russian elites and the Russian public, which have been fed a diet of xenophobic, nationalist rhetoric for years, would respond to such a radical change in Moscow’s outlook. Barring some unforeseen developments—and Russia can always surprise—this scenario is still some way off, and the immediate challenge remains confining the instability within Russia’s borders.


European Commission President Ursula von der Leyen stands at a podum with the EU flag behind her during a debate on Russia's war on Ukraine at the European Parliament.European Commission President Ursula von der Leyen stands at a podum with the EU flag behind her during a debate on Russia’s war on Ukraine at the European Parliament.

European Commission President Ursula von der Leyen speaks during a debate on the Russia-Ukraine war at the European Parliament in Strasbourg, France, on Feb. 15. FREDERICK FLORIN/AFP VIA GETTY IMAGES

The EU and NATO’s New Division of Labor

By Liana Fix, Europe fellow at the Council on Foreign Relations

Europe’s old division of labor—NATO responsible for the continent’s security, and the European Union for economic prosperity—is no longer sustainable. The return of major land war to the European continent for the first time since 1945 has made it clear that NATO has to become more European, and the EU more of a security actor.

The reason is simple: Protection through NATO means, overwhelmingly, protection by the United States. With an ongoing war in Europe and a looming conflict over Taiwan in Asia, the United States could become overstretched. As just about everyone agrees by now, Europeans need to carry more of the burden for their own security. However, better burden-sharing within NATO alone will not be enough. Many European countries have already committed to increase defense spending after Russia’s invasion, but the spending is uncoordinated, fragmented, and largely ineffective at reducing Europe’s dependency.

This is where the European Union comes in. French President Emmanuel Macron’s grandiose plans for European “strategic autonomy” independent of Washington have been exposed by Russia’s invasion of Ukraine as an unrealistic and dangerous fantasy—and were opposed by Central and Eastern European countries even before the war. On a more realistic level of ambition, the EU can make a real and lasting contribution to European security by investing in Europe’s defense industrial base and bankrolling the military capabilities that Europeans are lacking. Financing European defense and coordinating procurement is not a task for NATO, which has little influence on what its member states buy and how they finance it. Here, the EU can make an actual difference.

The EU has already gone through a remarkable transformation since Russia launched its war in 2022. Never before has the bloc acted so quickly and decisively during a security crisis, moving with power and speed on sanctions and energy decoupling from Russia. For the first time, Brussels used the European Peace Facility, set up in 2021 to fund peacekeeping missions, to directly procure weapons and ammunition for a non-EU country. Additionally, the EU is financing a military assistance mission to train up to 30,000 Ukrainian soldiers.

The EU’s next logical step should be to do for itself what it has already done for Ukraine: Finance and build the military capabilities that will allow Europeans to become real security contributors, not just a burden to the United States. The EU cannot and should not replace NATO. However, European countries should acquire the capability to conduct a medium-size combat mission in their neighborhood on their own—without the United States, and within either an EU or NATO framework.

The initial instinct during wartime is to stick to what has proven successful in the past. However, the combination of Russia’s war and China’s stepped-up threats against Taiwan is such a significant turning point that things have to change in order to remain the same. To future-proof the world’s most successful defense alliance for the next decade and ensure the security of the continent, NATO needs to team up with its EU cousin.

RETURN TO FULL LIST


A collage illustration shows former U.S. President Donald Trump's face confronted with an outstretched palm in a stop position with arrows and a map of the United States around him.A collage illustration shows former U.S. President Donald Trump’s face confronted with an outstretched palm in a stop position with arrows and a map of the United States around him.

MARK HARRIS ILLUSTRATION FOR FOREIGN POLICY

Trump-Proofing the Alliance

By Ulrich Speck, foreign affairs columnist at Neue Zürcher Zeitung

When NATO leaders discuss the bloc’s future next week, there will be an elephant in the room: What happens if former U.S. President Donald Trump is reelected in 2024? Even short of pulling the United States out of the alliance, as Trump came close to doing, a future U.S. president might limit engagement in Europe, driven by either isolationism or the need to shift scarce resources to the Asian theater.

Without the United States, the value of the alliance approaches zero. Deterring the Kremlin depends on credibility and power—and for the foreseeable future, those qualities can only be provided by the world’s leading military.

Europeans lack the military strength and, even more importantly, the strategic unity to deter a determined adversary. France is little trusted in much of Europe and focused elsewhere and Britain is weakened by Brexit, while Germany does not have much of a functioning military at all. Countries along NATO’s eastern and northern frontier have the will but lack the means. Without a strong and credible deterrence, Moscow would double down on regaining its Soviet-era possessions, and war in all its forms would spread beyond Ukraine.

Trump-proofing NATO is impossible, and Europe must live with a degree of dependence. But the risk of losing Washington can be diminished. In order to keep the United States engaged as the key power behind the European security order, its allies have to massively raise their share of the burden.

The key to any serious burden-sharing remains Germany—Europe’s economic heavyweight, political and geographic center, and close partner of much of Central and Eastern Europe. Germany needs to become the key backup power for the countries exposed to Russian pressure. It won’t be able to do that alone, not least because it lacks a nuclear deterrent, which remains crucial to being at eye level with the Kremlin. But Berlin could and should take over a far bigger share of the burden, stepping into the still-vacant position of “partner in leadership” that then-U.S. President George H.W. Bush offered to Germany at the conclusion of the Cold War.

A commitment to spend 3 percent of its GDP on defense—roughly doubling the 1.44 percent it spent in 2022—would be a strong signal to Russia and Europe. By stepping forward the same way that Japan has done in the Indo-Pacific, Germany would make it much harder for any U.S. leader to blame Europe for not bearing a fair share of the continent’s own defense.

A muscular Germany ready to free the United States from a large part of its European burden would not only impress the skeptics in Washington, but usher the trans-Atlantic relationship into a new era no longer defined by Cold War memories. It would turn NATO into a key element of an emerging free-world architecture involving the United States, Europe, and key Asian allies and partners, including India, Japan, and South Korea. Tokyo has already stepped into the new era—not least by doubling defense spending—while Berlin has yet to take any serious steps.

A massive investment in German defense would be far more than a symbolic tool to keep Washington engaged. It would become the basis for a healthy and sustainable balance between the United States and Europe in underwriting the European security order. Finally, it would be the prerequisite for any Plan B in case the worst comes to pass and a future U.S. president withdraws from Europe, leaving the continent on its own to face a neoimperialist Russia.


Chinese military helicopters fly over a hazy sea with a ship in the distance off Pingtan island, one of mainland China's closest points to Taiwan, on Aug. 4, 2022, ahead of massive military drills off Taiwan.Chinese military helicopters fly over a hazy sea with a ship in the distance off Pingtan island, one of mainland China’s closest points to Taiwan, on Aug. 4, 2022, ahead of massive military drills off Taiwan.

Chinese military helicopters fly past the Chinese island of Pingtan, near Taiwan, ahead of massive Chinese military drills on Aug. 4, 2022. HECTOR RETAMAL/AFP VIA GETTY IMAGES

NATO’s China Role Starts in Europe

By A. Wess Mitchell, principal at the Marathon Initiative

NATO’s 2022 Strategic Concept took an important first step by recognizing China as a security challenge, but now the alliance needs to translate that into concrete actions. That won’t be easy: China is not an accustomed object of NATO concern, and allies differ on how to deal with Beijing. But forging a coherent approach is vitally important for improving the West’s collective resistance to China and bolstering the United States’ ability to deter and—should it be necessary—fight a war in the Indo-Pacific.

Dealing with China starts inside NATO’s guts and gears. The alliance operates by consensus, precedent, and the tasks that follow from public pronouncements. That’s why it was so important that NATO included China in the 2019, 2021, and 2022 summit declarations, as well as the new Strategic Concept. The key now will be to build support for concrete actions that follow from the threat assessment and fit naturally into NATO’s core security mission.

First, NATO needs to develop contingency plans for what it would do in the event of a U.S.-China war. It also needs to have the ability to regularly take joint positions on China, even if it lies outside of its geographic focus on the Euro-Atlantic region. A major objective of Chinese diplomacy is to disrupt the cohesion of U.S.-led alliances, and NATO is a leading target. At a minimum, the North Atlantic Council needs to be able to air China matters routinely. Eventually, it will probably need a consultative body of some kind to deconflict between NATO and the European Union—and avoid paralysis in a crisis.

Second, NATO needs tools to thwart Chinese activities that undermine its ability to perform its military mission. That includes threats to infrastructure, telecommunications, military readiness, and interoperability. A NATO perforated with Chinese influence could find itself unable to defend itself against Russia in a crisis scenario.

Third and most importantly, NATO needs to be more capable than it is now of defending the Euro-Atlantic home area. It’s always a welcome sight to see French or British ships in Asian waters, and it’s wise for NATO to deepen its partnerships in the Indo-Pacific region. But the heart of NATO’s job is in Europe. The United States’ ability to deter, and if necessary, defeat China will depend on having a strong defensive glacis in Eastern Europe. That begins by inflicting a strategic defeat on Russia in Ukraine, but it will also require a more substantial and permanent NATO presence on the eastern flank. That can’t only come from the United States and front-line allies; Western Europeans will have to do much more in Eastern Europe than they do at present.

The next few years will be crucial in determining whether the West can avoid a major conflict with China. NATO has a crucial role to play as an anchor to global stability by doing its core job in Europe—and doing it well.


A large crowd of pro-Ukraine activists in warm clothes and holding signs rest on the ground during a die-in as an anti-war protest in front of the Bundestag in Berlin on April 6, 2022.A large crowd of pro-Ukraine activists in warm clothes and holding signs rest on the ground during a die-in as an anti-war protest in front of the Bundestag in Berlin on April 6, 2022.

Following news of Russian atrocities in Bucha, Ukraine, protesters stage a die-in in front of the Bundestag in Berlin on April 6, 2022. JON MACDOUGALL/AFP VIA GETTY IMAGES

Shielding 500 Million Europeans Is Priority One

By Ben Hodges, former commanding general of U.S. Army Europe and Africa

All over Ukraine, Russia is using precision weapons to attack apartment buildings, shopping centers, and energy infrastructure. Clearly, as long as Russia is a threat to NATO, the Kremlin’s methods of waging war on civilians mean that integrated air and missile defense (IAMD) will be required at a much greater scale than the alliance thought. Not only does critical military infrastructure need to be protected, as current plans envision, but NATO also has to protect half a billion European civilians.

The alliance is not prepared for this. Improving the scale, quality, and sustainability of air and missile defense is therefore NATO’s most urgent military task. As we’ve seen in Ukraine, salvoes of missiles, drones, and enemy aircraft will likely come in swarms, from multiple directions and at a variety of speeds and altitudes. The initial defense against such an attack will most likely be by a single member state or group of states—until Article 5 is invoked and NATO decides to act.

This threat requires NATO members to better integrate their various capabilities and develop the policies and processes required to respond instantaneously to any sudden attack. What is needed?

1. NATO must ensure it has a permanent, fully integrated IAMD architecture to perform early warning and command-and-control functions and defeat incoming threats during the transition from peacetime to conflict.

2. Frequent joint multinational exercises should test and verify IAMD capabilities, including in a simulated contested environment. This has not happened at the required scale for at least the past 10 years.

3. Member countries need to invest in next-generation fighter aircraft and a follow-on for NATO’s Airborne Warning and Control System. The first line of defense will most likely be air forces, as ground-based air defense alone will not be able to protect most targeted areas. Aircraft can cover more territory and shift to threats more quickly. But this requires tested and reliable sensors and a command-and-control system to direct aircraft while integrating and coordinating them with ground-based air defense. No one model of aircraft is the answer, but European allies must invest in aircraft that optimize alliance interoperability. Nations that can’t afford aircraft or their own modern missile defense systems can contribute by purchasing and hosting sensors and other support.

4. NATO needs to strengthen the maritime component of air and missile defense with more ship-borne sensors and weapons systems.

5. Alliance members need to increase their ability to defend against a massive, comprehensive attack for an extended conflict. Air and missile defense must be sustainable for as long as the threat lasts.

6. NATO must accelerate the rapid fielding and training of Patriot systems in Poland, Romania, and Sweden, a key partner in any future Russia contingency.

7. The alliance should seek new technologies that can disrupt ballistic missile attacks before they can actually get off the launch pad.

8. NATO must improve passive defense of military targets by minimizing detection and damage through dispersal, camouflage, deception, and hardening.

If Russia makes the terrible decision to attack NATO, it will surely begin with a massive salvo of missiles, rockets, and drones. The West cannot afford to be unprepared. Effective deterrence—and if deterrence fails, defense—requires greatly improved air and missile defense.


An illustration shows the NATO compass logo at the center of expanding echo lines across the world map to indicate the alliance's network of allies and partners.An illustration shows the NATO compass logo at the center of expanding echo lines across the world map to indicate the alliance’s network of allies and partners.

MARK HARRIS ILLUSTRATION FOR FOREIGN POLICY

Make NATO a Network, Not a Bloc

By Anne-Marie Slaughter, CEO of New America

Is NATO a bloc or a network? At the alliance’s 2012 summit in Chicago, NATO members met alongside 13 global partners selected out of more than 40 countries for their critical contributions to NATO operations. The summit communique emphasized the vital importance of “a wide network of partnership relations” and embraced partnership beyond the bloc as a vital element of cooperative security. In a speech shortly after that summit, then-NATO Secretary-General Anders Fogh Rasmussen described a kind of globally networked NATO comprised of “clusters of willing and able Allies and partners ready to cooperate in specific areas.”

That vision of a more horizontal, networked, and cooperative NATO is designed to “empower—to offer assistance and partnership—as much as to overpower,” as I wrote at the time. That ideal is quite at variance with NATO’s currently renewed role as the bulwark of the West, a united front of nations prepared to push back against what is left of the Cold War’s eastern bloc: Russia and Belarus. Yet when it comes to advancing NATO’s core values of “democracy, individual liberty, and the rule of law,” whether they are at risk inside or outside the alliance, the network approach of building peer relationships among groups of countries and their officials is likely to work best. That is the way the European Union works among members, with candidate countries striving to join, and in much of its foreign policy.

Even as NATO renews its original raison d’être as a collective security alliance against Russia, its members would do well to remember the subtler security threats corroding strong and honest government institutions in countries around the world, as well as the existential nonmilitary threats all governments now face. Cooperative security networks are more important than ever.

foreignpolicy.com

NBC News: Πρώην αξιωματούχοι των ΗΠΑ είχαν μυστικές συνομιλίες για την Ουκρανία με εξέχοντες Ρώσους

0

 

Στόχος των συζητήσεων είναι να τεθούν οι βάσεις για πιθανές διαπραγματεύσεις με στόχο τον τερματισμό του πολέμου, ανέφεραν στο NBC News άνθρωποι που ενημερώθηκαν για τις συνομιλίες.

Του Τζος Λέντερμαν

NBC News

6 Ιουλίου 2023

https://www.nbcnews.com/news/world/former-us-officials-secret-ukraine-talks-russians-war-ukraine-rcna92610

Μια ομάδα πρώην ανώτερων αξιωματούχων εθνικής ασφάλειας των ΗΠΑ διεξήγαγε μυστικές συνομιλίες με εξέχοντες Ρώσους που θεωρείται ότι βρίσκονται κοντά στο Κρεμλίνο (και, τουλάχιστον σε μία περίπτωση, με τον κορυφαίο διπλωμάτη της χώρας) με στόχο να τεθούν οι βάσεις για διαπραγματεύσεις για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία , για τις οποίες ενημερώθηκαν άλλα 6 άτομα.

Σε ένα παράδειγμα υψηλού επιπέδου της διπλωματίας των παρασκηνίων, ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ συναντήθηκε με μέλη της ομάδας για αρκετές ώρες τον Απρίλιο 2023 στη Νέα Υόρκη, ανέφεραν 4 πρώην και νυν 2 αξιωματούχοι των ΗΠΑ.

Στην ημερήσια διάταξη ήταν μερικά από τα πιο ακανθώδη ζητήματα στον πόλεμο στην Ουκρανία, όπως η μοίρα της ρωσικής επικράτειας που η Ουκρανία δεν θα μπορέσει ποτέ να απελευθερώσει και η αναζήτηση μιας βάσης που θα μπορούσε να είναι ανεκτή και για τις δύο πλευρές.

Συνάντηση με τον Λαβρόφ είχε ο Ρίτσαρντ Χάας , πρώην διπλωμάτης και απερχόμενος πρόεδρος του Συμβουλίου Εξωτερικών Σχέσεων (CFR) , δήλωσαν νυν και πρώην αξιωματούχοι. Στην ομάδα συμμετείχαν ο ειδικός για την Ευρώπη Τσαρλς Κούπτσαν και ο ειδικός για τη Ρωσία Τόμας Γκράχαμ , πρώην αξιωματούχοι του Λευκού Οίκου και του Στέιτ Ντιπάρτμεντ που είναι υπότροφοι του Συμβουλίου Εξωτερικών Σχέσεων.

Ο υπουργός Εξωτερικών της Ρωσίας Σεργκέι Λαβρόφ στο παλάτι Konstantinovsky έξω από την Αγία Πετρούπολη στις 17 Ιουνίου 2023.Pavel Bednyakov / AFP – Getty Images

Οι πρώην αξιωματούχοι των ΗΠΑ που συμμετείχαν είτε δεν απάντησαν σε αιτήματα για σχόλια είτε αρνήθηκαν να σχολιάσουν τα διαμειφθέντα. Όλες οι πηγές αρνήθηκαν να δημοσιοποιηθούν τα ονόματά τους, προκειμένου να παραμείνουν μυστικές οι συνομιλίες.

Όπως είπαν, ένας από τους στόχους είναι να διατηρηθούν ανοιχτοί οι δίαυλοι επικοινωνίας με τη Ρωσία, όποτε είναι δυνατόν και να διερευνηθεί πού μπορεί να υπάρχει χώρος για μελλοντικές διαπραγματεύσεις, συμβιβασμούς και διπλωματία για τον τερματισμό του πολέμου.

Οι συζητήσεις έγιναν εν γνώσει της κυβέρνησης Μπάιντεν, αλλά όχι υπό την καθοδήγησή της, και οι πρώην αξιωματούχοι που συμμετείχαν στη συνάντηση Λαβρόφ ενημέρωσαν αργότερα το Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας του Λευκού Οίκου, ανέφεραν δύο από τις πηγές.

Οι συζητήσεις είναι γνωστές στη διπλωματική γλώσσα ως «Track Two diplomacy», μια μορφή ανεπίσημης δέσμευσης που περιλαμβάνει άτομα που δεν ανήκουν στην κυβέρνηση — ή, στην περίπτωση της συνάντησης Lavrov, «Track 1.5», που σημαίνει ότι οι μόνο στη μία πλευρά της συζήτησης εμπλέκονται κυβερνητικοί αξιωματούχοι. Οι επίσημες, υψηλού επιπέδου διπλωματικές δεσμεύσεις μεταξύ των κυβερνήσεων των ΗΠΑ και της Ρωσίας σχετικά με την Ουκρανία ήταν λίγες.

Δεν είναι ξεκάθαρο πόσες συζητήσεις έγιναν παρασκηνιακά, ούτε αν αυτές αποτελούν μέρος μιας ενιαίας, οργανωμένης προσπάθειας.

Από την πλευρά των ΗΠΑ, στις συζητήσεις συμμετείχαν ορισμένοι πρώην αξιωματούχοι του Υπουργείου Άμυνας, συμπεριλαμβανομένης της Mary Beth Long, πρώην βοηθού υπουργού Άμυνας με βαθιά εμπειρία σε θέματα του ΝΑΤΟ, σύμφωνα με δύο άτομα που ενημερώθηκαν για τις συνομιλίες.

Τουλάχιστον ένας πρώην αξιωματούχος των ΗΠΑ έχει ταξιδέψει στη Ρωσία για συζητήσεις σχετικά με τον πόλεμο της Ουκρανίας, είπαν δύο από τους ανθρώπους.

Εκτός από τον Λαβρόφ από τη ρωσική πλευρά, στις συζητήσεις συμμετείχαν ακαδημαϊκοί, ηγέτες μεγάλων δεξαμενών σκέψης ή ερευνητικών ινστιτούτων και άλλοι στη σφαίρα της ρωσικής εξωτερικής πολιτικής που θεωρείται ότι είναι σε επαφή με τον Πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν ή ότι έχουν τακτική επαφή με τους φορείς λήψης αποφάσεων του Κρεμλίνου. Οι πηγές αρνήθηκαν να προσδιορίσουν τα ονόματα των Ρώσων που συμμετείχαν στις συζητήσεις, επικαλούμενοι ανησυχίες για την ασφάλειά τους.

Εκπρόσωπος του Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας του Λευκού Οίκου αρνήθηκε να σχολιάσει.

Η πρεσβεία της Ρωσίας στην Ουάσιγκτον δεν απάντησε σε αίτημα για σχόλιο.

Ένας αξιωματούχος του γραφείου του Ουκρανού προέδρου Volodymyr Zelenskyy είπε ότι δεν θα σχολιάσει συγκεκριμένες ειδήσεις που βασίζονται σε ανώνυμες πηγές, αλλά ότι η συνολική του θέση παραμένει η ίδια.

«Η θέση μας είναι αμετάβλητη – η μοίρα της Ουκρανίας δεν μπορεί να κριθεί χωρίς την Ουκρανία. Πολλές φορές ο πρόεδρος και όλοι οι επίσημοι ομιλητές μας μίλησαν για αυτό. Όχι ανώνυμα, αλλά πολύ συγκεκριμένα και δημόσια», είπαν.

Ενισχύονται οι ενδείξεις ότι οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους ανυπομονούν η Μόσχα και το Κίεβο να προχωρήσουν σε ειρηνευτικές συνομιλίες το φθινόπωρο μετά την ολοκλήρωση της συνεχιζόμενης αντεπίθεσης της Ουκρανίας.

Κατά τη διάρκεια ενός μυστικού ταξιδιού στο Κίεβο τον Μάιο , ο διευθυντής της CIA Γουίλιαμ Μπερνς άκουσε από Ουκρανούς αξιωματούχους για την προοπτική να ωθήσει τη Μόσχα σε ειρηνευτικές συνομιλίες μέχρι το τέλος του έτους, είπαν αξιωματούχοι στην The Washington Post . Την επόμενη εβδομάδα, ο πρόεδρος Τζο Μπάιντεν θα συναντηθεί στη Λιθουανία με άλλους ηγέτες του ΝΑΤΟ, οι οποίοι σηματοδοτούν ότι δεν είναι ακόμη έτοιμοι να δεχθούν την Ουκρανία στη συμμαχία. Και οι επικείμενες προεδρικές εκλογές των ΗΠΑ έχουν αυξήσει τον επείγοντα χαρακτήρα για το τέλος του πολέμου εν μέσω ανησυχιών ότι οι Ρεπουμπλικάνοι θα μειώσουν την υποστήριξή τους στην Ουκρανία.

Η συνάντηση τον Απρίλιο 2023 πραγματοποιήθηκε κατά τη διάρκεια μιας σπάνιας και σύντομης επίσκεψης του Λαβρόφ στις ΗΠΑ για να προεδρεύσει του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, το οποίο έχει εκ περιτροπής προεδρία.

Την ίδια περίοδο, οι Haass και Kupchan έγραψαν ένα εκτενές άρθρο στο Foreign Affairs, οργάνου του Συμβουλίου Εξωτερικών Σχέσεων (CFR), παρουσιάζοντας αυτό που περιέγραψαν ως «ένα σχέδιο για να φτάσουμε από το πεδίο της μάχης στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων».

Στο άρθρο, με τίτλο «Η Δύση χρειάζεται μια νέα στρατηγική στην Ουκρανία», οι Haass και Kupchan προέβλεψαν ότι πιθανότατα θα προέκυπτε αδιέξοδο μετά την αντεπίθεση της Ουκρανίας και συνέστησαν στις ΗΠΑ «να αρχίσουν να βάζουν τις βάσεις για να προτείνουν μια εκεχειρία στην οποία τόσο η Ρωσία όσο και η Ουκρανία θα απέσυραν τις δυνάμεις από την πρώτη γραμμή, δημιουργώντας ουσιαστικά μια αποστρατιωτικοποιημένη ζώνη».

«Ένας ουδέτερος οργανισμός – είτε ο ΟΗΕ είτε ο Οργανισμός για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη – θα έστελνε παρατηρητές για να παρακολουθήσουν και να επιβάλουν την κατάπαυση του πυρός και την αποχώρηση. Εάν επιβληθεί κατάπαυση του πυρός, θα πρέπει να ακολουθήσουν ειρηνευτικές συνομιλίες».

Ένα βασικό ερώτημα είναι εάν οι πρώην αξιωματούχοι των ΗΠΑ θα συνεχίσουν τις συνομιλίες μετά την ένοπλη εξέγερση του περασμένου μήνα κατά της κυβέρνησης του Πούτιν από τον αρχηγό μισθοφόρων της Ομάδας Wagner , Yevgeny Prigozhin, η οποία θόλωσε την εικόνα για το κατανέμεται η δύναμη και η επιρροή στη Μόσχα. Οι συζητήσεις διεξάγονται επίσης παράλληλα με άμεσες συνομιλίες ΗΠΑ-Ρωσίας για τον κρατούμενο Αμερικανό δημοσιογράφο Έβαν Γκέρσκοβιτς , τις οποίες αποκάλυψε ο εκπρόσωπος του Πούτιν αυτήν την εβδομάδα.

Οι συνομιλίες του τύπου Track Two έπαιξαν εδώ και καιρό σημαντικό ρόλο στη διπλωματία των ΗΠΑ, μεταξύ άλλων σε σχέση με τον έλεγχο των όπλων, παρέχοντας συχνά μια λιγότερο επίσημη ευκαιρία δοκιμής ιδεών και απαντήσεων παράλληλα με τις επίσημες συνομιλίες μεταξύ των κυβερνήσεων.

Το 1994, ο πρώην πρόεδρος Τζίμι Κάρτερ ταξίδεψε στην Πιονγκγιάνγκ της Βόρειας Κορέας ως ιδιώτης που επιδίωκε να σταματήσει το πυρηνικό πρόγραμμα της Βόρειας Κορέας – ένα ταξίδι που έγινε μεγάλος πονοκέφαλος για την κυβέρνηση Κλίντον. Τύπου Track Two ήταν και οι συνομιλίες μεταξύ Ισραηλινών και Παλαιστινίων για τη δημιουργία των συνθηκών που οδήγησαν στις Συμφωνίες του Όσλο το 1993 .

Ωστόσο, στο πλαίσιο του πολέμου της Ουκρανίας, η ιδέα της άτυπης εμπλοκής πρώην αξιωματούχων των ΗΠΑ με Ρώσους έχει προκαλέσει διχασμό στην κοινότητα των Αμερικανών διπλωματών, μελετητών εξωτερικής πολιτικής και επαγγελματιών εθνικής ασφάλειας.

«Ανησυχώ για το ποια μηνύματα θα μπορούσαν να μεταδοθούν με αυτό και το σιωπηρό μήνυμα ότι είμαστε απελπισμένοι για μια συμφωνία», δήλωσε ο Μπράντλεϊ Μπάουμαν, πρώην αξιωματικός του στρατού και βοηθός της Γερουσίας που μελετά πολιτικο-στρατιωτικά ζητήματα στο Ίδρυμα Άμυνας που εδρεύει στην Ουάσιγκτον. «Αυτή τη στιγμή αυτό που θέλουμε να κάνουμε είναι να απομονώσουμε και να ασκήσουμε πίεση στον Πούτιν».

Ο Μάικλ ΜακΦόλ , ο οποίος ήταν ο πρεσβευτής των ΗΠΑ στη Ρωσία της κυβέρνησης Ομπάμα, είπε ότι ήταν δύσπιστος ότι υπάρχουν κατάλληλοι άνθρωποι στη Ρωσία αυτές της μέρες, που έχουν άμεση πρόσβαση στον Πούτιν και θα μπορούσαν να λειτουργήσουν ως άτυποι μεσάζοντες.

Και η συζήτηση λύσεων για τον πόλεμο χωρίς Ουκρανούς στο τραπέζι θα μπορούσε να υπονομεύσει την επιμονή της κυβέρνησης Μπάιντεν ότι το μέλλον της Ουκρανίας δεν θα κριθεί από παρασκηνιακές συμφωνίες μεταξύ μεγάλων δυνάμεων, είπε.

«Εάν έχετε διαπραγματεύσεις τύπου Track Two για το πώς να τερματίσετε τον πόλεμο, οι Ουκρανοί πρέπει να συμμετέχουν σ’ αυτές», είπε ο McFaul, ο οποίος διευκρίνισε ότι δεν συμμετέχει στις συζητήσεις Track Two.

Ο Mat Dimmick, πρώην διευθυντής του τμήματος για τη Ρωσία και την Ανατολική Ευρώπη στο Εθνικό Συμβούλιο Ασφαλείας, είπε ότι ακόμη και η συζήτηση πιθανών συμφωνιών με τη Ρωσία χωρίς την ηγεσία της Ουκρανίας θα μπορούσε τελικά να υπονομεύσει τη θέση του Κιέβου. Όπως δήλωσε:

«Η Ουκρανία δεν χρειάζεται και δεν θέλει μεσάζοντες που θα αρχίσουν να  επεξεργάζονται λύσεις κατάπαυσης του πυρός και στη συνέχεια να προτρέπουν την Ευρώπη και τις ΗΠΑ να ωθήσουν την Ουκρανία προς αυτή την κατεύθυνση. Η Ουκρανία συνειδητοποιεί ότι η πορεία της προς ένα ασφαλές μέλλον οδηγεί κατευθείαν μέσα από τις ρωσικές άμυνες και δεν αφήνει στη Ρωσία άλλη επιλογή από το να βρει τον δικό της τρόπο να φύγει από την Ουκρανία».

Ο Josh Lederman είναι ανταποκριτής του NBC News.

Κίεβο και Μόσχα εμπορικές καταγγελίες για τον πυρηνικό σταθμό Zaporizhzhia

Ουκρανοί στρατιώτες πυροβολούν προς ρωσικές θέσεις στην πρώτη γραμμή κοντά στη Ζαπορίζια στις 24 Ιουνίου.Efrem Lukatsky / AP

Οι μαχητές της μισθοφορικής ομάδας Wagner συγκλόνισαν τη ρωσική ελίτ όταν πέρασαν στη Ρωσία από την Ουκρανία και βάδισαν προς τη Μόσχα τον περασμένο μήνα.Roman Romokhov / AFP – Getty Images

 

 

Η Αλγερία καταργεί και στα πανεπιστήμιά της την γαλλική γλώσσα

1

 

Την 1η Ιουλίου, ο Γενικός Γραμματέας του αλγερινού Υπουργείου Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης έστειλε επιστολή στους διευθυντές πανεπιστημίων ζητώντας τους να οργανώσουν συναντήσεις και να σχηματίσουν παιδαγωγικές ομάδες πριν από τις

καλοκαιρινές διακοπές για να προετοιμαστούν για την υιοθέτηση της αγγλικής ως γλώσσας διδασκαλίας το επόμενο ακαδημαϊκό έτος.

Οι αλγερινές αρχές αποφάσισαν να αντικαταστήσουν τη γαλλική γλώσσα με την αγγλική στα πανεπιστήμια, ξεκινώντας τη νέα ακαδημαϊκή χρονιά τον Σεπτέμβριο.

Πέρυσι ξεκίνησαν διαδικασίες για να αρχίσουν να διδάσκουν αγγλικά, στα πρώτα εκπαιδευτικά στάδια, για να αντικαταστήσουν τα γαλλικά μετά τις έντονες πολιτικές εντάσεις με το Παρίσι.

Επιβεβαίωσε ότι η Εθνική Επιτροπή θα επιβλέπει και θα παρακολουθεί τις προετοιμασίες και θα οργανώσει επιτόπιες επισκέψεις σε πανεπιστημιακά ιδρύματα τον Ιούλιο για να αξιολογήσει την προετοιμασία τους.

Οι παρατηρητές συνέδεσαν την απόφαση με νέες εντάσεις μεταξύ Αλγερίας και Γαλλίας.

Η Αλγερία παρακολουθεί με ανησυχία τις προσπάθειες ακροδεξιών Γάλλων βουλευτών να ακυρώσουν μια συμφωνία του 1968 που ελέγχει τη μετανάστευση μεταξύ των δύο χωρών. Οι βουλευτές ισχυρίζονται ότι η συμφωνία δεν βοήθησε στον περιορισμό της μετανάστευσης στη Γαλλία.

Η Αλγερία, εν τω μεταξύ, απέρριψε αίτημα της Γαλλίας να πάρει πίσω χιλιάδες παράνομους μετανάστες της. Το Παρίσι αντέδρασε περικόπτοντας τον αριθμό των βίζας που χορηγήθηκαν στους Αλγερινούς.

Ο πρόεδρος της Αλγερίας Αμπντελματζίντ Τεμπούν επρόκειτο να επισκεφθεί τη Γαλλία στα μέσα Μαΐου, αλλά το ταξίδι αναβλήθηκε για τον Ιούνιο και τελικά δεν συνέβη ποτέ. Δεν δόθηκε λόγος.

Η ακύρωση της επίσκεψης θα μπορούσε να σχετίζεται με τις διαμάχες που δεν τελειώνουν ποτέ μεταξύ των δύο χωρών.

Η Αλγερία ήταν γαλλική αποικία για 130 χρόνια και κέρδισε την ανεξαρτησία το 1962 μετά από έναν καταστροφικό πόλεμο οκτώ ετών.

Το Παρίσι έχει επανειλημμένα αρνηθεί να απολογηθεί για την κατοχή, πηγή βαθιάς διαμάχης με το Αλγέρι.

Το 2021, οι κυβερνητικές υπηρεσίες της Αλγερίας αποφάσισαν να σταματήσουν να χρησιμοποιούν τα γαλλικά στην αλληλογραφία τους εν μέσω εντάσεων με τη Γαλλία.

Αποφάσισαν να ξεκινήσουν την υιοθέτηση των αραβικών την 1η Νοεμβρίου, την ημερομηνία της επετείου της έκρηξης της αλγερινής επανάστασης κατά της γαλλικής αποικιοκρατίας.

Οι παρατηρητές είπαν ότι η κίνηση ήταν απάντηση στην άρνηση του Γάλλου προέδρου Εμανουέλ Μακρόν για «την ύπαρξη αλγερινού έθνους» πριν από τη γαλλική εισβολή στην Αλγερία το 1830, γράφει η αραβική ‘Μέση Ανατολή’.

https://echedoros.blog/2023/07/06/%ce%b7-%ce%b1%ce%bb%ce%b3%ce%b5%cf%81%ce%af%ce%b1-%ce%ba%ce%b1%cf%84%ce%b1%cf%81%ce%b3%ce%b5%ce%af-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%cf%83%cf%84%ce%b1-%cf%80%ce%b1%ce%bd%ce%b5%cf%80%ce%b9%cf%83%cf%84%ce%ae%ce%bc/

Ο πρόεδρος της Αιγύπτου πηγαίνει στην Τουρκία

0

Τουρκικά μέσα ενημέρωσης ανέφεραν ότι ο Πρόεδρος Αμπντέλ Φατάχ Αλ Σίσι θα επισκεφθεί την Τουρκία στις 27 Ιουλίου, αφού οι δύο χώρες ανακοίνωσαν ότι ανεβάζουν το επίπεδο των διπλωματικών σχέσεων μεταξύ τους σε επίπεδο ανταλλαγής πρεσβευτών.

Ο Τούρκος πρέσβης στο Κάιρο, Σαλίχ Μουτλού Σιν, δήλωσε ότι η επικείμενη συνάντηση του προέδρου Αμπντέλ Φατάχ Αλ Σίσι και του Τούρκου ομολόγου του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν είναι μια φυσική εξέλιξη για την ανάπτυξη των σχέσεων μεταξύ των δύο χωρών.

Ο Τούρκος πρέσβης πρόσθεσε ότι η συνεργασία με την Αίγυπτο θα αποκατασταθεί πλήρως και ότι η Άγκυρα περιμένει περισσότερη συνεργασία με το Κάιρο.

Σε ό,τι αφορά την εξέλιξη των γεγονότων στη λιβυκή σκηνή, ο Τούρκος πρέσβης αναφέρθηκε στις συζητήσεις που έγιναν με την Αίγυπτο σχετικά, τονίζοντας ότι υπάρχει συμφωνία με την Αίγυπτο για τη σημασία της ενότητας της Λιβύης και ότι πλέον δεν υπάρχει ένταση με το Κάιρο για τη Λιβύη.

Και πρόσθεσε, «Η βελτίωση των σχέσεων μεταξύ Καΐρου και Άγκυρας θα οδηγήσει στην ενίσχυση του διαλόγου για τη Λιβύη, και συμφωνήσαμε με την Αίγυπτο για την ανάγκη διεξαγωγής εκλογών στη Λιβύη. Ομοίως, η Τουρκία είναι προσηλωμένη στην εδαφική ακεραιότητα της Συρίας», γράφει η αιγυπτιακή Al Asimah.

https://echedoros.blog/2023/07/06/%ce%bf-%cf%80%cf%81%cf%8c%ce%b5%ce%b4%cf%81%ce%bf%cf%82-%cf%84%ce%b7%cf%82-%ce%b1%ce%b9%ce%b3%cf%8d%cf%80%cf%84%ce%bf%cf%85-%cf%80%ce%b7%ce%b3%ce%b1%ce%af%ce%bd%ce%b5%ce%b9-%cf%83%cf%84%ce%b7%ce%bd/

Αποφασίζομεν και διατάσσομεν!

1

Η γαλλική κυβέρνηση έθεσε εκτός νόμου το κίνημα «Οι Εξεγέρσεις της Γης»

Η δυσανεξία της γαλλικής ελίτ και των πολιτικών εκπροσώπων της έχει φτάσει σε δυσθεώρητα ύψη. Πλέον δεν αρκείται να ακρωτηριάζει και να φυλακίζει όσους πληβείους αντιστέκονται: τώρα ήρθε και η ώρα της απαγόρευσης  ολόκληρων κινημάτων! Ο λόγος για την απόφαση του Γάλλου προέδρου στις 21/6 να κηρύξει παράνομες τις «Εξεγέρσεις της Γης» – ένα άτυπο μέτωπο εκατοντάδων τοπικών επιτροπών στην ύπαιθρο, αλλά και οικολογικών οργανώσεων, που συσπειρώνει 140.000 μέλη και διακηρύσσει την αντίθεσή του στην «αρπαγή της Γης» από τις πολυεθνικές*. Ήδη στα τέλη Μαρτίου, μετά την αιματηρή καταστολή της μαζικότατης κινητοποίησης στην κοινότητα Σεντ-Σολίν, η γαλλική κυβέρνηση ανακοίνωσε την πρόθεσή της να θέσει εκτός νόμου το κίνημα (όπως απαιτούσε και η FNSEA, που εκπροσωπεί τα συμφέροντα των πολυεθνικών και των μεγαλοαγροτών). Οι «Εξεγέρσεις της Γης» έγιναν έτσι η πρώτη απαγορευμένη οικολογική συλλογικότητα στην ιστορία της Γαλλίας!

Η επιχείρηση απαγόρευσης αντιμετώπισε βέβαια μια σειρά νομικά προβλήματα, τα οποία όμως ξεπεράστηκαν χάρη στον… βολονταρισμό της εξουσίας. Καταρχήν, οι «Εξεγέρσεις» δεν συνιστούν μια οργάνωση με νομική προσωπικότητα, αφού αποτελούν μια χαλαρή συντονιστική δομή. Έπειτα, κανένας από τους εκπροσώπους τους δεν είχε κατηγορηθεί ποτέ ως τώρα για οποιοδήποτε αδίκημα – πόσο μάλλον για «εισβολές σε εταιρείες, πράξεις βίας κατά αστυνομικών και υποκίνηση ανταρσίας», όπως ισχυρίστηκε ο υπουργός Εσωτερικών Ζ. Νταρμανέν. Επιπλέον, εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες αλλά και εκατοντάδες προσωπικότητες (πολιτικοί όπως ο Μελανσόν, πανεπιστημιακοί, καλλιτέχνες, δημοσιογράφοι κ.ά.) εξέφρασαν ενυπόγραφα την «οργισμένη κατάπληξή τους» για τα σχέδια απαγόρευσης των «Εξεγέρσεων της Γης». Ακόμη και μέλη της κυβέρνησης διατύπωσαν επιφυλάξεις για τη νομιμότητα ή/και τη χρησιμότητα της απαγόρευσης.

Αντιδημοκρατικό αμόκ

Όλα αυτά άφησαν παγερά αδιάφορο τον Μακρόν: στο υπουργικό συμβούλιο της 14/6 ο Γάλλος πρόεδρος απαίτησε «άμεση διάλυση», με την απόφαση να υπογράφεται από τον ίδιο μια εβδομάδα αργότερα  «κατόπιν σχετικής εισήγησης του υπουργού Εσωτερικών». Έκτοτε δεκάδες διαδηλώσεις αλληλεγγύης και άλλες μορφές συμπαράστασης εκδηλώνονται καθημερινά στη Γαλλία. Λίγο πριν ανακοινωθεί επίσημα η απαγόρευση ο Μπενουά Φεϊγί, εκπρόσωπος του κινήματος, δήλωνε: «Ο Μακρόν σπεύδει να εκτελέσει τις εντολές των βιομηχάνων, ξεχνώντας ότι, από τότε που ανακοίνωσε ότι θα μας διαλύσει, το μόνο που κατάφερε ήταν να πολλαπλασιάσει το κίνημα, τις δράσεις του και την παρουσία του σε όλη τη χώρα».

Την επόμενη μέρα ο Φεϊγί συνελήφθη από την Αντιτρομοκρατική Υπηρεσία(!) μαζί με δεκάδες ακόμη αγωνιστές – ανάμεσά τους στελέχη των συνδικάτων CGT και Solidaires, της Αγροτικής Συνομοσπονδίας και οικολογικών κινήσεων, που σε κοινή τους δήλωση τονίζουν: «Η δίωξή μας αποτελεί επίθεση στις πιο βασικές συνδικαλιστικές και πολιτικές ελευθερίες. Αυτοί που πρέπει να λογοδοτήσουν για τη διαδήλωση της 25ης Μαρτίου [στο Σεντ-Σολίν] είναι αυτοί που διέταξαν να εκτοξευτούν περισσότερες από 5.000 χειροβομβίδες εναντίον διαδηλωτών μέσα σε δύο ώρες. Τρεις άνθρωποι παραλίγο να πεθάνουν. Δεκάδες ακρωτηριάστηκαν. Εκατοντάδες τραυματίστηκαν. Χιλιάδες υπέστησαν την κρατική βία. Οι έντονες καταγγελίες του εισηγητή του ΟΗΕ και των παρατηρητών της LDH [Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου] πρέπει να ακουστούν»…

Η θέση εκτός νόμου ενός κινήματος αποτελεί ένα μόνο από τα πρόσφατα κατορθώματα του Μακρόν. Αυτού του «δημοκράτη», που ακόμη και το Γαλλικό Κ.Κ. ζητούσε να υπερψηφιστεί στον Β΄ γύρο των προεδρικών εκλογών ώστε «να φράξουμε τον δρόμο στην Ακροδεξιά»! Η αλήθεια είναι ότι μια… απαγορευμένη σκέψη τρυπώνει στο μυαλό κάθε λογικού ανθρώπου: η Λεπέν θα δυσκολευόταν πολύ να κάνει όσα έχει ήδη «πετύχει» ο Μακρόν. 

* lessoulevementsdelaterre.org

edromos.gr

«Πλακώθηκαν» Ρ.Ράντεφ-Β.Ζελένσκι στην Σόφια: «Δεν θέλω να στέλνουμε όπλα και πυρομαχικά από τις εφεδρείες μας στο Κίεβο»

0

Εξοργίστηκε ο Ζελένσκι: «Κάποτε ο πόλεμος μπορεί να έρθει σε σένα και να ζητάς βοήθεια»

Τα δυτικά ΜΜΕ απέκρυψαν την χθεσινή μετωπική σύγκρουση του Βούλγαρου προέδρου Ρούμεν Ράντεφ με τον Ουκρανό ομόλογό του Βολοντιμίρ Ζελένσκι κατά την επίσκεψή του τελευταίου στην Σόφια.

Ο Βούλγαρος πρόεδρος αποκάλεσε σύγκρουση τον πόλεμο στην Ουκρανία  εξαγριώνοντας τον Ουκρανό πρόεδρο και ζήτησε να μην αποστείλει η Βουλγαρία αλλά όπλα και πυρομαχικά στο Κίεβο από τις δικές της εφεδρείες «γιατί διανύουμε περίεργες εποχές και μπορεί να τα χρειαστούμε».

«Θέλω να εκφράσω την αλληλεγγύη μας στον λαό της Ουκρανίας και στα θύματα αυτής της σκληρής σύγκρουσης, που μαίνεται ακόμη αυτή τη στιγμή.  Από τους πρώτους μήνες η Βουλγαρία άπλωσε το χέρι σε χιλιάδες πολίτες της Ουκρανίας και πολλοί από αυτούς συνεχίζουν να βρίσκονται υπό την προστασία του βουλγαρικού κράτους», δήλωσε ο αρχηγός του βουλγαρικού κράτους.

Είπε επίσης για την δήλωση στρατιωτικής υποστήριξης από τη Βουλγαρία προς την Ουκρανία, που υπογράφηκε χθες:

«Αυτή η δήλωση είναι ένα σημαντικό βήμα για την ανάπτυξη των σχέσεων μας, αλλά δεν αποδέχομαι την παράδοση πυρομαχικών, ειδικά από τις εφεδρείες του βουλγαρικού στρατού. 

Εγώ, ως Πρόεδρος, όπως και εσείς, δεσμεύομαι ότι οι αμυντικές δυνατότητες της Βουλγαρίας δεν πρέπει να μειωθούν, επειδή το περιβάλλον ασφαλείας είναι ανησυχητικό και στην περιοχή μας, για όλους μας είναι ακόμη πιο σοβαρό ότι η σύγκρουση επεκτείνεται και παίρνει νέες διαστάσεις», επεσήμανε ο Ράντεφ και πρόσθεσε ότι οι εχθροπραξίες γίνονται πιο έντονες και περισσότεροι άνθρωποι πεθαίνουν, συμπεριλαμβανομένων Βούλγαρων από την ουκρανική κοινότητα.

«Αυτή η σύγκρουση δεν έχει στρατιωτική λύση και όλο και περισσότερα όπλα δύσκολα οδηγούν σε αυτήν την ειρηνική λύση, η οποία δεν επιτυγχάνεται.

Από αυτή την άποψη, είναι σημαντικό να δοθεί προσοχή στις συνεχείς προσπάθειες για αποκλιμάκωση και αναζήτηση ειρηνικών λύσεων με διπλωματικά μέσα, ελπίζω πολύ ότι θα δούμε μια ειρηνική λύση νωρίτερα, ελπίζω ότι θα συμβεί υπό το πρίσμα των βαθιών πολιτιστικών δεσμών μεταξύ των λαών μας», δήλωσε ο Ρούμεν Ράντεφ, σύμφωνα με το bnr.bg και όπως δημοσιεύει το «Βαλκανικό Περισκόπιο».

Επί της ουσίας ο Βούλγαρος πρόεδρος εξέφρασε απόλυτα λογικές ενστάσεις καθώς η Βουλγαρία έχει κι αυτή τις δικές τις ανάγκες σε εποχές που όντως είναι δύσκολες. Κάτι αντίστοιχο φυσικά, ισχύει και για την Ελλάδα. Η οποία έχει προσφέρει αφειδώς πυρομαχικά και οπλικά συστήματα ως βοήθεια στην Ουκρανία και φυσικά έχοντας γνώση ότι θα αξιοποιηθούν κατά της Ρωσίας, μίας ομοδόξου χώρας με παραδοσιακά φιλικές σχέσεις (κάποτε) με την Ελλάδα και τον ελληνικό λαό.

Βέβαια, πρόσφατα ο Ρώσος υπουργός των εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ διαχώρισε την ελληνική κυβέρνηση από τον ελληνικό λαό όπου χαρακτήρισε ως «μη φιλική» την ελληνική κυβέρνηση «κάτι το οποίο δε ισχύει για τους Έλληνες πολίτες».

Ο Ουκρανός πρόεδρος από την άλλη ανταπάντησε σε έντονο ύφος στον Βούλγαρο πρόεδρο, ότι «δεν είναι σύγκρουση κύριε πρόεδρε αλλά πόλεμος».

«Δεν είναι σύγκρουση, αλλά πόλεμος, πόλεμος για την καταστροφή της Ουκρανίας, για τη δολοφονία Ουκρανών», είπε.

«Αν πρόκειται για σύγκρουση, τότε εκατομμύρια άνθρωποι δεν θα εγκατέλειπαν τη χώρα».

Πρέπει να θέσουμε τα σημεία, αλλιώς θα τα κάνει κάποιος άλλος. Έχουμε αυτό το δικαίωμα επειδή ο πόλεμος είναι στο έδαφός μας, οπότε γνωρίζουμε ότι πρόκειται για πόλεμο, όχι για σύγκρουση», δήλωσε ο πρόεδρος της Ουκρανίας Βολοντίμιρ Ζελένσκι.

«Ο κ. Πρόεδρος είπε ότι δεν υποστηρίζει να μας δώσουν πυρομαχικά για να μην αποδυναμώσουμε τον στρατό σας ή ότι δεν υποστηρίζετε την ενίσχυση της Ουκρανίας. Ο στρατός σας, ό,τι κι αν έχετε, δεν θα είναι αρκετός για να πολεμήσετε αν έρθει η Ρωσία εδώ…

Είναι δικαίωμά σας να μην υποστηρίζετε τη βοήθεια προς την Ουκρανία. Είναι καλό να δίνετε στους ανθρώπους να αμυνθούν μήπως σας έρθει ο πόλεμος. Ο Θεός να δώσει να μην γίνει τραγωδία και να σου έρθει ο πόλεμος, τι θα κάνεις τότε αν δεν σε βοηθήσει κανείς;» είπε ο Ζελένσκι απευθυνόμενος στον Ρούμεν Ράντεφ.

Ο Ουκρανός πρόεδρος εξέφρασε τη βεβαιότητα ότι η χώρα του θα γίνει μέλος της ΕΕ:

«Η Ουκρανία και η Ευρώπη έχουν κοινές αξίες. Η Ρωσία θέλει να καταστρέψει το ΝΑΤΟ, την ΕΕ, την Ευρώπη. Αυτοί είναι οι στόχοι τους. Καταλαβαίνεις; Δεν πρόκειται για σύγκρουση, κύριε Πρόεδρε! Ο Πούτιν δεν κάνει μόνο πόλεμο εναντίον μας, η Ρωσία θέλει να μας καταστρέψει και εμείς θέλουμε απλώς να ζήσουμε», αναφέρουν τα βουλγαρικά ΜΜΕ.

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/plakothikan-rantef-zelenski-den-thelo-na-stelnoume-opla-kai-pyromaxika-apo-tis-efedreies-mas-sto-kievo/

BBC: Οι τρεις θεωρίες για το μέλλον της ουκρανικής αντεπίθεσης

0

Φωτ. AP/ Efrem Lukatsky

Καθώς ο απολογισμός των θανάτων από την ουκρανική αντεπίθεση μεγαλώνει, καθίσταται εμφανής ο λόγος που κάποιοι στρατιώτες και παρατηρητές αρχίζουν να αναρωτιούνται εάν θα μπορούσε να υπάρξει μια μεγάλη νίκη ή εάν οι ρωσικές γραμμές άμυνας, οι οποίες ενισχύθηκαν σημαντικά κατά τους χειμερινούς μήνες, είναι τελικώς ένα μάλλον ανυπέρβλητο εμπόδιο.

Ο δημοσιογράφος του BBC, Αντριου Χάρντιγνκ, που πέρασε τις τελευταίες εβδομάδες σε διαφορετικά σημεία της πρώτης γραμμής και μίλησε με αρκετούς ανθρώπους, αναφέρει πως οι απόψεις και οι εκτιμήσεις τους για το μέλλον της ουκρανικής αντεπίθεσης θα μπορούσαν να ενταχθούν σε τρεις κατηγορίες.

Συγκεκριμένα, υπάρχουν αυτοί που θεωρούν πως οι γραμμές άμυνας της Ρωσίας είναι «τσίγκινες», κάποιοι τις περιγράφουν ως «ξύλινες», ενώ άλλοι τις βλέπουν «γυάλινες».

Η θεωρία του «τσίγκου»

Οπως αναφέρει ο Χάρντινγκ στο άρθρο του, τη θεωρία περί «τσίγκινων» γραμμών άμυνας -δηλαδή εύπλαστων, αλλά συνάμα ανθεκτικών- του την εξήγησε ένας κουρασμένος γιατρός που γνώρισε σε ένα νοσοκομείο κοντά στο Μπαχμούτ.

Υπό τον ήχο των πυρών του πυροβολικού, ο γιατρός μίλησε για τις αυξανόμενες απώλειες της ουκρανικής πλευράς, επισημαίνοντας ότι η Ρωσία είχε πολύ καιρό για να προετοιμαστεί και διέθετε μεγάλο αριθμό στρατιωτών.

Ο ίδιος κατέληξε στο συμπέρασμα ότι, ενώ η Ουκρανία μπορεί να αναγκάσει τις ρωσικές δυνάμεις στην πρώτη γραμμή να οπισθοχωρήσουν, ίσως και κατά δεκάδες χιλιόμετρα, θα ήταν πολύ δύσκολο να καταφέρει κάτι παραπάνω από ελάχιστα πλήγματα στον στρατηγικό έλεγχο της Ρωσίας στην ανατολική και νότια Ουκρανία.

«Πιστεύω πως η λύση σε αυτόν τον πόλεμο δεν βρίσκεται στο πεδίο. Θα τερματιστεί με πολιτική συμφωνία», είπε στον Χάρντιγνκ ο γιατρός.

Η θεωρία του «ξύλου»

Η θεωρία περί «ξύλινων» γραμμών άμυνας της Ρωσίας, που δηλαδή είναι πιο πιθανό να «σπάσουν» ή να εμφανίσουν «ρωγμές», άρχισε να αποκτά σχήμα στο μυαλό του Χάρντινγκ ενώ βρισκόταν περίπου τρεις ώρες μακριά από το Μπαχμούτ, έξω από τη μικρή πόλη Βελίκα Νοβοσίλκα.

Στα χωράφια και στους λόφους που εκτείνονται μέχρι τη Μαύρη Θάλασσα, οι ουκρανικές δυνάμεις προχωρούσαν μπροστά, βρίσκοντας τρόπους να διαπεράσουν τα ναρκοπέδια και να επιτεθούν κατά των ρωσικών θέσεων από μη αναμενόμενα σημεία. Κάπως έτσι κατάφερναν -αργά, αλλά σταθερά- να ανακτήσουν σημαντικά κομμάτια γης, καθώς και αρκετά χωριά και μικρές πόλεις.

«Είμαι ρεαλιστής, αν και κάποιοι άνθρωποι με λένε πεσιμιστή», είπε στο BBC ο 36χρονος Ουκρανός στρατιώτης Αρτέμ τη στιγμή που ένα ουκρανικό αεροσκάφος διέσχιζε τον ουρανό. Ο ίδιος υποστήριξε ότι το ηθικό των ρωσικών στρατευμάτων είναι χαμηλό και πως η Ουκρανία είναι πιθανό να σημειώσει κάποιες σημαντικές νίκες τους μήνες που έρχονται. Αλλά εκτιμά πως η αντεπίθεση δεν θα οδηγήσει σε κατατρόπωση των Ρώσων, όπως είχε συμβεί για ένα σύντομο διάστημα τον περασμένο Νοέμβριο.

Σύμφωνα με τον Χάρντιγνκ, αξίζει να σημειωθεί το γεγονός ότι οι πιο απαισιόδοξες εκτιμήσεις για την ουκρανική αντεπίθεση εκφράζονται από στρατιώτες που βρίσκονται πιο κοντά στην πρώτη γραμμή και εμπλέκονται πιο άμεσα στις μάχες.

Θα μπορούσε να πει κάποιος πως οι στρατιώτες αυτοί έχουν τη μεγαλύτερη πείρα και τις πιο ρεαλιστικές απόψεις, γράφει ο Χάρντινγκ. Θα πρέπει να σημειωθεί, όμως, ότι είναι κι αυτοί που έχουν τη μικρότερη δυνατότητα να δώσουν τη γενικότερη εικόνα που επικρατεί, καθώς είναι αφοσιωμένοι σε μικρότερα τμήματα μιας τεράστιας στρατιωτικής επιχείρησης, εξηγεί ο δημοσιογράφος του BBC.

Η θεωρία του «γυαλιού»

Τέλος, υπάρχει και η θεωρία των «γυάλινων» γραμμών άμυνας, εκφραστές της οποίας είναι επιφανείς δυτικοί αναλυτές, όπως ο Μικ Ράιαν και στρατηγοί όπως ο αρχηγός των βρετανικών ενόπλων δυνάμεων, Σερ Τόνι Ράντακιν.

Σύμφωνα με την εν λόγω θεωρία, η αντεπίθεση βαίνει βάσει σχεδίου και σε λίγες εβδομάδες, ή μήνες, οι άμυνες της Ρωσίας θα θρυμματιστούν, επιτρέποντας στην Ουκρανία να καταλάβει σημαντικά εδάφη και να προχωρήσει πιο κοντά (εάν όχι μέσα) στη χερσόνησο της Κριμαίας.

FT: Ιπτάμενοι «αλιγάτορες» απειλούν την ουκρανική αντεπίθεση

Οι υποστηρικτές αυτής της θεωρίας συνιστούν υπομονή και όχι απαισιοδοξία, υποστηρίζοντας ότι η έλλειψη εναέριας ισχύος από την Ουκρανία σημαίνει πως δεν μπορεί να φέρει εις πέρας το ζωτικής σημασίας έργο τού να καταστρέψει το «λειτουργικό σύστημα» των Ρώσων -δηλαδή τις γραμμές εφοδιασμού τους και τα κέντρα διοίκησης- όσο γρήγορα θα ήθελε.

Αντ’ αυτού, λοιπόν, οι ουκρανικές δυνάμεις χρησιμοποιούν πυραύλους εδάφους για να πετύχουν αυτό τον στόχο, ενώ ταυτόχρονα επιτίθενται κατά ρωσικών θέσεων σε όσα περισσότερα σημεία γίνεται προκειμένου να προκαλέσουν όσο το δυνατόν μεγαλύτερα πλήγματα στις δυνάμεις και στον εξοπλισμό του αντιπάλου.

«Ολοι περιμένουν μια σημαντική νίκη. Εχουμε πίστη και περιμένουμε», αναφέρει ένας Ουκρανός γιατρός, ονόματι Γεβχέν, του οποίου η άποψη -σύμφωνα με τον Χάρντινγκ- συνοψίζει την οπτιμιστική διάθεση που κυριαρχεί μεταξύ των περισσότερων Ουκρανών στρατιωτών και αξιωματούχων. «Ξέρουμε πως όλα θα πάνε καλά. Απλώς πρέπει να έχουμε υπομονή», είπε χαμογελώντας κάτω από το φως του ήλιου, υπό τους ήχους του πυροβολικού.

Πηγή: BBC, Καθημερινή

Βουλή: Το πρόσωπο του νέου ακραίου συντηρητισμού

6

Τα ψιλά γράμματα στις ομιλίες των Στίγκα και Νατσιού στη συζήτηση επί των προγραμματικών δηλώσεων στη Βουλή και η ατζέντα του ακραίου συντηρητισμού.

Μια γεύση για τα όσα θα ακολουθήσουν κατά την Κ’ Κοινοβουλευτική Περίοδο πήραν χθες οι πολίτες κατά τη συζήτηση επί των προγραμματικών δηλώσεων στη Βουλή. Μια συζήτηση που δεν ανταποκρίθηκε στις προσδοκίες όσων περίμεναν μια αρένα με λιοντάρια και μονομάχους, με αλλεπάλληλες συγκρούσεις και εντάσεις.

Και αυτό γιατί πέρα από το φυσικό τρακ των πρωτοεμφανιζόμενων, που προσπαθούν ακόμα να βρουν τα πατήματά τους στη Βουλή, η αίθουσα άδειασε μετά και το τέλος της ομιλίας του Δημήτρη Κουτσούμπα, με το ΠαΣοΚ, το ΚΚΕ και τον Πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη να αποχωρούν.

Παρόλα αυτά, οι ομιλίες των μικρότερων ακραίων κομμάτων πραγματοποιήθηκαν κανονικά, με τους αρχηγούς τους να ξεδιπλώνουν την ατζέντα του συντηρητισμού τους και όπως ήταν αναμενόμενο, να μπερδεύουν τις έννοιες εθνικισμού και εθνισμού, κάνοντας λόγο για «προφήτες του ελληνικού εθνικισμού όπως είναι ο Παύλος Μελάς και ο Ιων Δραγούμης».

Ο Στίγκας και ο πανδαμάτωρ χρόνος

Ίσως από τα πιο ενδιαφέροντα σημεία της ομιλίας του Προέδρου του κόμματος «Σπαρτιάτες», Βασίλη Στίγκα, είναι το «φιλί του Ιούδα» στον Ηλία Κασιδιάρη. Τι και αν αποτέλεσε καύσιμο και συγκεκριμένα κηροζίνη σύμφωνα με τις πιο πρόσφατες δηλώσεις του του ίδιου στα ΜΜΕ, από το βήμα της Βουλής διαχώρισε την θέση του με τον καταδικασθέντα κάνοντας λόγο για fake news όσον αφορά τα όσα λέγονται για τους Σπαρτιάτες και την σχέση τους με την Χρυση Αυγή: «Καταφέραμε να μπούμε στην Βουλή παρά την σύντομη προεκλογική περίοδο και την διασπορά ψευδών ειδήσεων ότι δήθεν είμαστε συνεχιστές ενός άλλου κόμματος».

Εξέφρασε δεν τα παράπονά του στις υπόλοιπες Κοινοβουλευτικές Ομάδες, λέγοντας ότι δεν υπήρξε κάποιο καλωσόρισμα «ως είθισται». «Κάποιοι έσπευσαν να μας αποδώσουν χαρακτηρισμούς συκοφαντικούς και υβριστικούς. Βιάστηκαν, γιατί έτσι τους βόλευε. Ο πανδαμάτωρ χρόνος θα αποδείξει του λόγου το αληθές», υπογράμμισε .

Μάλιστα, τόνισε ότι τόσο ο ίδιος όσο και το κόμμα του ως σύνολο είναι «κάθετα απέναντι από τον ναζισμό και τον φασισμό και σε οτιδήποτε εκπορεύεται από αυτές τις ξένες προς εμάς ιδεολογίες», μιλώντας μάλιστα και για «ενωμένη Ευρώπη», με έναν λόγο άκρως διχαστικό. Πρόσθεσε δε ότι «ενοχλεί που δακρύζουμε στην ανάκρουση του εθνικού ύμνου».

Η ατζέντα των «Σπαρτιατών» επικεντρώνεται, σύμφωνα πάντα με τον Πρόεδρο τους, στη «καλλιέργεια συνειδητοποιημένων πολιτών με σεβασμό στην θρησκεία και την παιδεία» στον «τερματισμό της ισλαμοποίησης, αλλά και των πλειστηριασμών», στην «ανακήρυξη ΑΟΖ με Κύπρο», αλλά και στην απέλαση των παράτυπων μεταναστών, για τους οποίους ζήτησε από την κυβέρνηση να «σταματήσει να μοιράζει εύκολα άδειες παραμονής».

Ως χριστιανοί σεβόμαστε τον πόνο, αλλά…

Από την πλευρά του ο επικεφαλής της Νίκης, Δημήτρης Νατσιός, ανέδειξε το δημογραφικό ως το μείζον πρόβλημα της χώρα, ενώ φυσικά δεν έλειπαν οι αναφορές στην θρησκεία. Διερωτήθηκε δε ποιο θα είναι το αντικείμενο αυτού του ειδικού υπουργείου Οικογένειας: «Τι είναι αυτό που δεν κάλυπταν ως σήμερα τα άλλα πολλά συναρμόδια υπουργεία; Αυτό το υπουργείο θα αναλάβει να λύσει το δημογραφικό πρόβλημα της χώρας, προστατεύοντας και ενισχύοντας την πυρηνική οικογένεια; Θα προστατέψει, σύμφωνα με την παράδοση και τις επιταγές της εκκλησίας μας, το απολύτως σεβαστό δικαίωμα στη ζωή που έχει, εξ άκρας συλλήψεως, το αγέννητο παιδί;».

Φυσικά, τάχθηκε εναντίον των γάμων ομοφυλοφίλων και τόνισε ότι «θα καταψηφίσουμε οποιαδήποτε τέτοια πρόταση νόμου», αφού όπως ανέφερε «τα αστικά δικαιώματά τους είναι εξασφαλισμένα από το σύμφωνο συμβίωσης».

Ειδική αναφορά έκανε και το Μεταναστευτικό, συμπάσχοντας με τους πρόσφυγες, προσθέτοντας ένα αλλά μέσα στον λόγο του. Ειδικότερα, ο ίδιος ανέφερε ότι «ως χριστιανοί, ως επιστήμονες, ως άνθρωποι σεβόμαστε τον πόνο των ανθρώπων, όσων από πόλεμο, από κατατρεγμό, από πικρό καημό άφησαν βωμούς κι εστίες στην πατρίδα τους και αναζητούν ζωή και πατρίδα, αλλά δεν μπορούμε να επιτρέψουμε να μετατραπεί η χώρα μας σε χώρο ασταμάτητης αποθήκευσης ψυχών».

Οι κύριοι Στίγκας και Νατσιός, εμφανίστηκαν συγκαταβατικοί και «νοικοκυραίοι». Όμως, τα ψιλά γράμματα στις ομιλίες του δεν αφήνουν αμφιβολία. Το πρόσωπο του νέου ακραίου συντηριστιμού και μια ατζέντα που παραπέμπει σε θέσεις των ακροδεξιών σχηματισμών της Ευρώπης, είναι εδώ. Είναι βέβαιο ότι κάποια στιγμή θα αφήσει να φανούν τα δόντια του και οι πραγματικές του προθέσεις.

tovima.gr

ΑΠΛΩΣ, ΜΕΤΟΝΟΜΑΣΑΝ ΤΗ ΓΡΙΠΗ ΣΕ… COVID

0

 

 

του Jordan Schachtel

The Dossier

28 Ιουνίου 2023

https://vaccineimpact.com/2023/how–the–flu–disappeared–during–the–covid–era/

ΠΡΟΣΘΗΚΗ 1: ΤΙ ΥΠΟΣΤΗΡΙΖΕ Η ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗ ΑΚΑΔΗΜΙΑ ΠΑΙΔΙΑΤΡΙΚΗΣ ΤΟ 2021

ΠΡΟΣΘΗΚΗ 2: Ο FAUCI ΟΜΟΛΟΓΕΙ

Επιλογή-επιμέλεια

Κλεάνθης Γρίβας

4 Ιουλίου 2023

Η γρίπη δεν εξαφανίστηκε, απλώς μετονομάστηκε σε Covid. Με περαιτέρω σχόλια από τον Δρ Norman Pieniazek, έναν διάσημο μοριακό βιολόγο που εργάστηκε στο Κέντρο Ελέγχου Νοσημάτων (CDC) ως επικεφαλής του μοριακού διαγνωστικού εργαστηρίου των CDC επί 24 χρόνια.

Ένα από τα μεγαλύτερα μυστήρια της «πανδημίας» περιλαμβάνει την υποτιθέμενη εξαφάνιση της γρίπης. Εξαφανίστηκε πράγματι η γρίπη κατά την εποχή της υστερίας του Covid ή συμβαίνει κάτι άλλο;

Τώρα, κατά τη διάρκεια της σύγχυσης και του πανικού των τελευταίων ετών, έχουν δοθεί πολλές εξηγήσεις σχετικά με την υποτιθέμενη εξαφάνιση της γρίπης. Οι κάτοχοι κλειδαριάς και τα πιστοποιημένα ιδρύματά τους ισχυρίστηκαν ότι μασκοφορία ανέστειλε τη γρίπη, παρόλο που δεν έκανε τίποτα για τον Covid. Άλλοι  ισχυρίστηκαν  ότι ο Covid είχε κάποιου είδους ιϊκό αποτέλεσμα κυριαρχίας που νίκησε τα στελέχη της γρίπης.

Αλλά καμία εξήγηση δεν λύνει πραγματικά το μυστήριο «πού πήγε η γρίπη;».

Τα στοιχεία φαίνεται να υποδεικνύουν δύο βασικούς λόγους για την εξαφάνιση της γρίπης: τη φυσική εξαφάνιση των κιτ τεστ γρίπης και την παρανόηση του τι σημαίνει στην πραγματικότητα η γρίπη.

  1. Τα τεστ-γρίπης δεν ήταν διαθέσιμα στα ιδρύματα υγειονομικής περίθαλψης

Στο The Dossier  διαπιστώσαμε ότι, τουλάχιστον στις ΗΠΑ, δεν υπήρχε ουσιαστικά πρόσβαση σε τεστ-γρίπης κατά τη διάρκεια των ετών υστερίας του κορωνοϊού, ιδιαίτερα από το 2020 έως το 2021. Σχεδόν όλοι οι κατασκευαστές τεστ στράφηκαν στα τεστ-covid, εγκαταλείποντας τα τεστ-γρίπης. Σύμφωνα με τη Pharma and Government Health, ο Covid ήταν η πρώτη προτεραιότητα, τόσο από την σκοπιά της υγειονομικής περίθαλψης όσο και από την σκοπιά των επιχειρήσεων, έτσι ο κλάδος της γρίπης, που δεν ήταν πλέον κερδοφόρος, βγήκε στο περιθώριο.

Ο δεύτερος λόγος, όμως, είναι ακόμα πιο σημαντικός.

  1. Η γρίπη δεν γίνεται κατανοητή στο κατάλληλο πλαίσιό της

Πριν από την δημιουργία της  βιομηχανίας των τεστ για τον κορωνοϊό  (τα οποία απέφεραν πολύ περισσότερα από 100 δισεκατομμύρια δολάρια ετησίως), η γρίπη σχεδόν πάντα διαγιγνώσκονταν με συμπτώματα, όχι με τεστ. Και τα συμπτώματα του Covid είναι σχεδόν πανομοιότυπα με τα συμπτώματα της γρίπης.

Στη συντριπτική πλειονότητα των περιπτώσεων, το τι είναι «γρίπη» παραδοσιακά κατανοείται όχι ως διάγνωση ιογενούς γρίπης αλλά ως μια γενική διάγνωση αμέτρητων πιθανών συμπτωμάτων που κατηγοριοποιούνται σε μια ευρεία κατηγορία ως «γρίπη».

Πολύ λίγες περιπτώσεις «γρίπης» που έχουν διαγνωσθεί από γιατρό προέρχονται στην πραγματικότητα από στελέχη γρίπης. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο πρέπει να κατανοήσουμε τον Covid ως γρίπη, και την τρομακτική προώθηση των σχετικών «τεστ».

Η γρίπη και ο covid μοιράζονται τα ίδια συμπτώματα, επομένως κάθε πιθανό κρούσμα/ασθένεια/θάνατος γρίπης διαγνώστηκε γενικά ως κρούσμα/νόσος/θάνατος covid.

Έθεσα αυτή την ερώτηση στον Δρ Norman Pieniazek (ακολουθήστε τον στο Twitter), έναν διάσημο μοριακό βιολόγο που εργάστηκε στο Κέντρο Ελέγχου Νοσημάτων (CDC) ως επικεφαλής του μοριακού διαγνωστικού εργαστηρίου των CDC επί 24 χρόνια. Ο Δρ Pieniazek είναι ειδικός στη διάγνωση των δοκιμών PCR, γνωρίζει πολύ καλά αυτό το θέμα, και έχει μια αποκαλυπτική άποψη για την κακή «επιστήμη» που βρίσκεται πίσω από την «πανδημία».

▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪

▪ Ερώτηση: Εξαφανίστηκε η γρίπη κατά τη διάρκεια της πανδημίας COVID-19;

▪ Απάντηση (Δρ Norman Pieniazek): Θα προσπαθήσω να απαντήσω σε αυτήν την ερώτηση. Ωστόσο, πρώτα, πρέπει να εξηγήσω τους όρους κοινό κρυολόγημα και γρίπη.

Γνωρίζετε ότι περισσότεροι από 200 ιοί προκαλούν κρυολόγημα και ότι οι άνθρωποι στις Ηνωμένες Πολιτείες υποφέρουν από περίπου 1 δισεκατομμύριο κρυολογήματα ετησίως.

(https://www.nih.gov/news-events/nih-research-matters/understanding-common-cold-virus/ )

Ωστόσο, μπορούμε να πούμε ξεκάθαρα ποιος πάσχει από το κοινό κρυολόγημα και ποιος από γρίπη; Τι γίνεται με το τεστ-PCR, την τεχνική που χρησιμοποιείται για την παρακολούθηση των περιπτώσεων COVID-19; Δυστυχώς, το τεστ PCR αποδείχθηκε ότι δεν είναι κατάλληλο για τη διάγνωση λοιμώξεων της αναπνευστικής οδού για τουλάχιστον δύο λόγους.

▪ Το πρώτο πρόβλημα είναι το διαγνωστικό δείγμα. Δείγματα βλέννας, που λαμβάνονται από το βάθος των ρουθουνιών (ρινικό επίχρισμα), το λαιμό (στοματοφαρυγγικό επίχρισμα) και το ρινοφάρυγγα (ρινοφάρυγγα επίχρισμα), στην ουσία, δοκιμάζουν το ανθρώπινο φίλτρο αέρα. Οι ρινικές οδοί έχουν ραβδώσεις που κάνουν τον αέρα να στροβιλίζεται, παρόμοια με την αρχή της ηλεκτρικής σκούπας Dyson. Καθώς οι ρινικές οδοί και ολόκληρη η αναπνευστική οδός είναι επενδεδυμένες με βλέννα, παγιδεύει ιούς, βακτήρια, γύρη, σπόρια μυκήτων και σκόνη. Αυτό το στρώμα με παγιδευμένα σωματίδια μετακινείται από βλεφαροειδή κύτταρα έξω από τους αεραγωγούς. ( https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC5378048/ )

Όταν η βλέννα ελέγχεται με τεστ-PCR, η ανίχνευση μέρους ενός ιού στο φίλτρο αέρα δεν σημαίνει ότι αυτός ο ιός προκάλεσε τη μόλυνση. Αυτό το πρόβλημα με τα επιχρίσματα είναι γνωστό εδώ και πολύ καιρό. (https://www.nejm.org/doi/full/10.1056/NEJMoa1500245)

Υπάρχει συναίνεση ότι η βρογχοφατνιακή πλύση (BAL) είναι το καταλληλότερο δείγμα για την ανίχνευση ιογενών λοιμώξεων της αναπνευστικής οδού.

▪ Το δεύτερο πρόβλημα επισημάνθηκε παραπάνω. Με πάνω από 200 πιθανές αιτίες μόλυνσης (αιτιολογία), ο έλεγχος για όλους τους ύποπτους δεν είναι εφικτός. (https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/11741166/)

Τα CDC έχουν αναπτύξει ένα σύστημα παρακολούθησης των κρυολογημάτων στον πληθυσμό των ΗΠΑ. Αυτό το σύστημα παρακολουθεί τις επισκέψεις σε παρόχους υγείας για συμπτώματα ασθενειών του αναπνευστικού, όπως πυρετό, βήχα ή πονόλαιμο. Αυτές οι επισκέψεις ταξινομούνται ως ασθένειες που μοιάζουν με τη γρίπη (Influenza-like illness – ILI). Λάβετε υπόψη ότι αυτή η ονομασία δεν υποδηλώνει κάποια εργαστηριακά επιβεβαιωμένη γρίπη αλλά καταγράφει επισκέψεις ασθενών λόγω όλων των παθογόνων του αναπνευστικού που προκαλούν παρόμοια συμπτώματα. (https://gis.cdc.gov/grasp/fluview/main.html)

Εκτός απ’ αυτό, τα CDC συλλέγουν δεδομένα και για επιβεβαιωμένα κρούσματα γρίπης. (https://www.cdc.gov/flu/weekly/)

Ωστόσο, μόνο το 1% των δειγμάτων που ελέγχονται είναι συνήθως θετικά. Το μήνυμα είναι ότι κανείς δεν γνωρίζει πόσα κρούσματα γρίπης υπάρχουν στις ΗΠΑ ετησίως. Ο αναφερόμενος αριθμός ILI μπορεί να είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου.

Με την άφιξη του ιού της Γουχάν τον Ιανουάριο του 2020, όλες οι γνώσεις των προηγούμενων εποχών ξεχάστηκαν. Οι άνθρωποι αναγκάστηκαν να υποβληθούν σε εξετάσεις ακόμα και όταν δεν παρουσίαζαν συμπτώματα. Παρά τα άφθονα στοιχεία για το αντίθετο, το τεστ-PCR που γίνεται από επιχρίσματα, διαφημίστηκε ξαφνικά ως το χρυσό πρότυπο για τη διάγνωση λοιμώξεων του αναπνευστικού συστήματος.

Εξετάστε ένα άλλο σημαντικό γεγονός. Σε μια προσεκτικά διεξαγόμενη μελέτη  ασθενών με πνευμονία που νοσηλεύονται στο νοσοκομείο που διαγνώστηκαν με κλασικές αξονικές τομογραφίες ακτίνων Χ ή CAT, η αιτία της λοίμωξης (αιτιολογία) δεν μπόρεσε να τεκμηριωθεί στο 62% των περιπτώσεων.

(https://medlineplus.gov/lab-tests/bronchoscopy-and-bronchoalveolar-lavage-bal)

▪ Πώς είναι δυνατόν κατά τη διάρκεια της πανδημίας στις ΗΠΑ να σημειώθηκαν 107.201.630 μολύνσεις από COVID και 1.166.899 θάνατοι από COVID έως σήμερα;

(https://www.worldometers.info/coronavirus/country/us/)

▪ Πού είναι οι λοιμώξεις από άλλους ιούς; 

▪ Πού βρίσκονται οι παθήσεις άγνωστης αιτιολογίας;

Η απάντηση είναι ευθεία. Τα αποτελέσματα των τεστ-PCR μόνο για έναν ιό δεν έχουν νόημα. Αυτή η απάτη θα πρέπει να είναι προφανής σε οποιονδήποτε έμπειρο στη διάγνωση λοιμώξεων του αναπνευστικού.

ΠΡΟΣΘΗΚΗ 1: ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗ ΑΚΑΔΗΜΙΑ ΠΑΙΔΙΑΤΡΙΚΗΣ

Η «εξαφάνιση» της γρίπης κατά την εποχή του Covid

Dr. Osama El-Assal,

American Academy of Pediatrics

Εθνικό Συνέδριο του 2021

Σάββατο, 9 Οκτωβρίου 2021

https://www.aap.org/en/news–room/news–releases/aap/2021/masking–and–social–distancing–during–pandemic–stopped–spread–of–flu–and–rsv–during-2020-cold–and–flu–season/

Η μασκοφορία και η κοινωνική αποστασιοποίηση κατά τη διάρκεια της πανδημίας, σταμάτησαν την εξάπλωση της γρίπης και του αναπνευστικού συγκυτιακού ιού (RSV), RSV κατά τη διάρκεια της περιόδου εκδήλωσης του κρυολογήματος και της γρίπης του 2020

Η γρίπη μολύνει έως και 15% του παγκόσμιου πληθυσμού κάθε χρόνο, δυνητικά επικίνδυνη για ευάλωτα παιδιά και ηλικιωμένους ενηλίκων, και ο αναπνευστικός συγκυτιακός ιός (RSV) προκαλεί περίπου 300.000 επισκέψεις στα επείγοντα ετησίως στις ΗΠΑ. Νέα έρευνα δείχνει ότι οι απαιτήσεις μασκοφορίας για τον COVID-19 απέτρεψαν αυτές τις ετήσιες ιογενείς λοιμώξεις.

Η μελέτη («The Impact of COVID-19 Pandemic Social Distancing and Mask Mandates on the Prevalence of Influenza and RSV κατά τη διάρκεια της περιόδου της αιχμής τους»), που παρουσιάστηκε στην εικονική Εθνική Διάσκεψη της Αμερικανικής Ακαδημίας Παιδιατρικής (AAP) τον Οκτώβριο 2021, εξέτασε τον αντίκτυπο της μασκοφορίας και των πρακτικών κοινωνικής απόστασης που χρησιμοποιούνται για τον έλεγχο της εξάπλωσης του COVID-19 στην εξάπλωση της γρίπης.

Οι ερευνητές στο Οχάιο διαπίστωσαν ότι αυτά τα μέτρα μείωσαν την εξάπλωση της γρίπης κατά 99%, και δεν βρήκαν απολύτως κανένα κρούσμα RSV στην ερευνητική περιοχή του Βόρειου Οχάιο.

Η έρευνα διεξήχθη στο νοσοκομείο Akron Children’s στο Οχάιο κατά τη διάρκεια της περιόδου αιχμής των αναπνευστικών λοιμώξεων από τον Οκτώβριο του 2020 έως τον Απρίλιο του 2021. Η επιβολή της υποχρεωτικής μασκοφορίας και της κοινωνικής απόστασης στο Οχάιο κατά τη διάρκεια της επιδημίας του COVID δημιούργησε μια μοναδική ευκαιρία να μελετηθούν οι επιπτώσεις αυτών των προφυλάξεων στην εξάπλωση της γρίπης και του RSV κατά τη διάρκεια της προβλεπόμενες εποχές αιχμής.

▪ Κατά την περίοδο της επιβολής της μασκοφορίας και της κοινωνικής απόστασης στο Οχάιο, οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι δεν υπήρχαν κρούσματα γρίπης Α και RSV και μόνο δύο περιπτώσεις γρίπης Β.

▪ Μετά τις 14 Μαρτίου 2021, που τα μέτρα αυτά μειώθηκαν στο Οχάιο, επέστρεψαν οι ιογενείς λοιμώξεις όπως ο RSV. Και οι ερευνητές κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι η μασκοφορία και οι πρακτικές κοινωνικής απόστασης είναι αποτελεσματικά εργαλεία για τη μείωση των ποσοστών δυνητικά σοβαρών λοιμώξεων όπως η γρίπη και ο RSV στα παιδιά.

Περίληψη της μελέτης:

Η μασκοφορία και η κοινωνική αποστασιοποίηση κατά τη διάρκεια της πανδημίας, σταμάτησαν την εξάπλωση της γρίπης και του RSV κατά τη διάρκεια της περιόδου εκδήλωσης του κρυολογήματος και της γρίπης του 2020…

Αυτή είναι μια αναδρομική μελέτη κοόρτης που πραγματοποιήθηκε στο νοσοκομείο Akron Children στο Βορειοανατολικό Οχάιο, όπου η περίοδος αιχμής των αναπνευστικών λοιμώξεων εκτείνεται από τον Οκτώβριο έως τον Απρίλιο. Το πρωταρχικό αποτέλεσμα ήταν να αξιολογηθεί ο επιπολασμός των λοιμώξεων από τη γρίπη Α και Β και τον RSV πριν και μετά την εφαρμογή μέτρων κοινωνικής απόστασης. Ο επιπολασμός του SARS-CoV-2 παρακολουθήθηκε επίσης για σύγκριση.

Σ΄ αυτή τη μελέτη, τα δεδομένα της ιϊκής ανάλυσης συλλέχθηκαν από την 1η Οκτωβρίου 2020 έως τις 30 Απριλίου 2021 (μετά την εμφάνιση του COVID και την εφαρμογή της μασκοφορίας και της κοινωνικής αποστασιοποίησης) και συγκρίθηκαν με δύο περιόδους των αναπνευστικών λοιμώξεων πριν από την εμφάνιση του COVID: 2018-2019 και 2019-2020. Συμπεριλήφθηκαν τα αποτελέσματα από όλους τους ασθενείς που έλαβαν τεστ ιού ως μέρος της ιατρικής τους φροντίδας. Οι ιικές δοκιμές περιλάμβαναν γρήγορες δοκιμές αντιγόνου για γρίπη A/B και RSV (Quidel SoFIA), Respiratory Film Array  (BioFire, που περιλαμβάνει στόχους γρίπης, RSV και SARS-CoV-2).

Με τα περισσότερα από τα νέα τεστ που στοχεύουν τον SARS-CoV-2, οι δοκιμές με αντιγόνα γρίπης και RSV μειώθηκαν σημαντικά, αλλά αντικαταστάθηκαν εν μέρει από τη χρήση του Respiratory FilmArray (Πίνακας 1).

(α) ΠΡΙΝ από την εμφάνιση του COVID, η μέγιστη επίπτωση του αναπνευστικού συγκυτιακού ιού (RSV) σημειώθηκε τον Δεκέμβριο για τις σεζόν 2018-2019 (28,9%, μέσος όρος 8,8%) και 2019-20 (24,7%, μέσος όρος 8,8%).

ΜΕΤΑ την εμφάνιση του COVID και την επιβολή των μέτρων κοινωνικής αποστασιοποίησης, η επίπτωση και το ποσοστό θετικότητας για τον RSV ήταν 0% μέχρι τις 14 Μαρτίου 2021, όταν εντοπίστηκε το πρώτο κρούσμα RSV στην περιοχή μας, παράλληλα με τη χαλάρωση των μέτρων κοινωνικής αποστασιοποίησης.

(β) ΠΡΙΝ από την εμφάνιση του COVID, η κορυφαία επίπτωση του ιού της γρίπης Α σημειώθηκε τον Φεβρουάριο τις περιόδους 2018-2019 (40,9 %, μέσος όρος 13,6%) και 2019-2020 (24,1%, μέσος όρος 6,1%). Η γρίπη Β είχε χαμηλή επίπτωση καθ’ όλη τη διάρκεια του 2018-2019 (μέσος όρος 0. 3%) με κορύφωση τον Ιανουάριο τη σεζόν 2019-2020 (24,0%, μέσος όρος 6,8%).

ΜΕΤΑ την εμφάνιση του COVID και την επιβολή των μέτρων κοινωνικής αποστασιοποίησης, κατά τη διάρκεια της σεζόν 2020-2021, εντοπίσαμε μόνο δύο μεμονωμένα κρούσματα του ιού της γρίπης Β και κανένα κρούσμα του ιού της γρίπης Α έως τις 30 Απριλίου 2021 (Εικόνα 1).

Οι εντολές μασκοφορίας και κοινωνικής απόστασης τον Μάρτιο του 2020, μπορούν να είναι αποτελεσματικά εργαλεία για τη μείωση των ποσοστών δυνητικά σοβαρών λοιμώξεων όπως η γρίπη και ο RSV στον παιδιατρικό πληθυσμό. Οι ταξιδιωτικοί περιορισμοί και το κλείσιμο των σχολείων πιθανότατα είχαν επίδραση, αλλά δεν αξιολογήθηκαν κατά τη διάρκεια αυτής της μελέτης.

Πίνακας 1

Δοκιμασίες ιών και πληθυσμός ασθενών

Εικόνα 1

Η συχνότητα εμφάνισης του RSV και της γρίπης A&B πριν και μετά τα μέτρα μασκοφορία και κοινωνικής απόστασης για τον COVID-19

ΠΡΟΣΘΗΚΗ 2: Ο FAUCI ΟΜΟΛΟΓΕΙ

Ο ANTHONY FAUCI ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΝΕΝΟΧΟΙ ΤΟΥ (που κατηγορούνται για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας), σχεδίαζαν ένα «καθολικό εμβόλιο mRNA για τη γρίπη», το οποίο μετονομάστηκε σε «εμβόλιο»-mRNA για την COVID-19» ΕΠΕΙΔΗ οι άνθρωποι δεν φοβούνται αρκετά τον ιό της γρίπης και δεν θα έκαναν το «εμβόλιο»

ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΣΤΟ ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ THE DOSSIER:

  1. https://www.nih.gov/news-events/nih-research-matters/understanding-common-cold-virus/
  2. https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC5378048/
  3. https://www.nejm.org/doi/full/10.1056/NEJMoa1500245
  4. https://medlineplus.gov/lab-tests/bronchoscopy-and-bronchoalveolar-lavage-bal
  5. https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/11741166/
  6. https://gis.cdc.gov/grasp/fluview/main.html
  7. https://www.cdc.gov/flu/weekly/
  8. https://www.worldometers.info/coronavirus/country/us/

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ ΑΠΟ ΤΟ THE DOSSIER:

▪ Το άρθρο στο The Dossier

▪ Στην πραγματικότητα Ο COVID ΗΤΑΝ ΑΠΛΩΣ ΓΡΙΠΗ

▪ Η ΕΞΑΦΑΝΙΣΗ ΤΗΣ ΕΤΗΣΙΑΣ ΓΡΙΠΗΣ που αντικαταστάθηκε με τον COVID-19 δείχνει τη διαφθορά στο υψηλότερο επίπεδο στο CDC

▪ Ghost Shot: Η Pfizer παραδέχεται αθόρυβα ότι δεν θα κατασκευάσει ποτέ αυθεντικά εγκεκριμένα εμβόλια COVID

▪ Η εταιρεία ισχυρίζεται ότι κατασκευάζει το προϊόν της Comirnaty με νέα φόρμουλα.

▪ To The Dossier αποκτά την εμπιστευτική λίστα συμμετεχόντων στο Νταβός

Η λίστα περιλαμβάνει άτομα όπως ο διευθυντής του FBI Chris Wray, οι διευθύνοντες σύμβουλοι των Amazon, BlackRock και Pfizer, κορυφαία στελέχη του Ιδρύματος Gates και του Soros, κ.α…

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΩΝ ΣΧΕΣΕΩΝ ΗΠΑ-ΤΟΥΡΚΙΑΣ

0

 

JULY 3, 2023

JAMES JAY CARAFANO

Με τον Τούρκο πρόεδρο να εξασφαλίζει άλλη μια πενταετή θητεία, οι δεσμοί του κράτους του με τις Ηνωμένες Πολιτείες πιθανότατα θα παραμείνουν στην ίδια κατάσταση ή θα βελτιωθούν κατά τη διάρκεια της κυβέρνησης Μπάιντεν.

Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν και ο Τούρκος Πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν συνομιλούν στην Ινδονησία κατά τη διάρκεια της Συνόδου Κορυφής της G20 στις 15 Νοεμβρίου 2022. © Getty Images

Με λίγα λόγια

Ο πόλεμος της Ρωσίας ανάγκασε τον Πρόεδρο Τζο Μπάιντεν να βελτιώσει τους δεσμούς με στρατηγικούς συμμάχους

Τα τουρκικά και αμερικανικά συμφέροντα ευθυγραμμίζονται σε πολλά γεωπολιτικά και οικονομικά μέτωπα

Αναμένετε λιγότερες διαλέξεις στις ΗΠΑ για τη δημοκρατία και περισσότερη συνεργασία στον τομέα της άμυνας

Παρά τη διακηρυγμένη ατζέντα προαγωγής της δημοκρατίας του Προέδρου Τζο Μπάιντεν, οι σχέσεις μεταξύ Αμερικής και Τουρκίας πιθανότατα θα παραμείνουν σταθερές και μπορεί ακόμη και να βελτιωθούν καθ’ όλη την υπόλοιπη θητεία του προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών.

Με την ορκωμοσία του Προέδρου Μπάιντεν ως προέδρου των ΗΠΑ στις 20 Ιανουαρίου 2021, προέκυψε ο ισχυρισμός ότι η κυβέρνηση θα επαναβεβαίωνε την προώθηση της δημοκρατίας παγκοσμίως ως κύριο μέσο της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής. Αυτός ο στόχος επιβεβαιώθηκε επίσης στη Στρατηγική Εθνικής Ασφάλειας της διοίκησης που δημοσιεύθηκε το 2022.

Η πιο ορατή έκφραση της της πολιτικής αυτής ήταν η Σύνοδος Κορυφής για τη Δημοκρατία που οργανώθηκε από τις ΗΠΑ το 2023. Η Τουρκία ήταν μεταξύ των συμμάχων που η ομάδα Μπάιντεν αρνήθηκε να προσκαλέσει στη σύνοδο κορυφής.

Άνιση προώθηση της δημοκρατίας

«Είναι σύμμαχοι του ΝΑΤΟ και θα συνεχίσουμε να εργαζόμαστε μαζί τους για πολλά διαφορετικά θέματα αμοιβαίου ενδιαφέροντος», δήλωσε ο εκπρόσωπος του Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας Τζον Κίρμπι σε μια συνομιλία με δημοσιογράφους πριν από τη σύνοδο κορυφής, αλλά «την ίδια ώρα, δεσμευόμαστε να υποστηρίξουμε τους δημοκρατικούς θεσμούς, τα ανθρώπινα δικαιώματα, το κράτος δικαίου [και] την ελευθερία των μέσων ενημέρωσης». Η κυβέρνηση των ΗΠΑ είχε μεγάλες ανησυχίες σχετικά με την οπισθοδρόμηση της δημοκρατίας υπό τον Πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.

Η Τουρκία δεν ήταν η μόνη φιλική δύναμη που επικρίθηκε. Η Ουγγαρία, που κυβερνάται από τον πρωθυπουργό Βίκτορ Όρμπαν, δεν προσκλήθηκε, επίσης, στη σύνοδο κορυφής. Η κυβέρνηση των ΗΠΑ επέκρινε, επίσης, με συνέπεια την Πολωνία και το Ισραήλ σχετικά με τις δικαστικές μεταρρυθμίσεις και άλλα ζητήματα.

Το πρόβλημα με την εφαρμογή της προώθησης της δημοκρατίας από τη διοίκηση είναι ότι εφαρμόζεται τόσο άνισα που θεωρείται νόθα και αναποτελεσματική. Πριν από τον πόλεμο της Ρωσίας στην Ουκρανία, η κυβέρνηση προσπάθησε να βελτιώσει τις σχέσεις με τη Ρωσία. Ο Πρόεδρος Μπάιντεν συνεχίζει να επιδιώκει να ασχοληθεί με το Ιράν. Ακόμη και όταν ο ανταγωνισμός με την Κίνα αυξάνεται, οι ΗΠΑ θέλουν να συνεργαστούν εποικοδομητικά με το Πεκίνο σε μια σειρά θεμάτων, ιδιαίτερα στην πολιτική για το κλίμα. Από την άλλη πλευρά, ξεχώρισε δημοκρατίες με κεντροδεξιές κυβερνήσεις για χλεύη, κυρίως λόγω πολιτικών διαφορών, αντανακλώντας συχνά τις εσωτερικές πολιτικές ευαισθησίες των ΗΠΑ και μια προσπάθεια ενίσχυσης των σχέσεων με την Ευρωπαϊκή Ένωση κάνοντας κριτική στα κράτη που βρίσκονται στο στόχαστρο των Βρυξελλών.

Μετά την πλήρους κλίμακας εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία, ωστόσο, η κυβέρνηση ανακάλυψε γρήγορα ότι η πολιτική απομόνωση των στρατηγικών συμμάχων ήταν αδύνατη.

Η Ουάσιγκτον χρειάστηκε να συνεργαστεί στενά με την Τουρκία και την Πολωνία. Αποτυγχάνοντας να εξασφαλίσουν μια νέα Συμφωνία με το Ιράν για να αποτρέψει την απόκτηση πυρηνικών όπλων από την Τεχεράνη και με τη συνεχιζόμενη αστάθεια στη Συρία και τον Λίβανο, οι ΗΠΑ αναγκάστηκαν να ανανεώσουν τη στενή συνεργασία στον τομέα της ασφάλειας με το Ισραήλ.

Ο Πρόεδρος Ερντογάν, ως απάντηση, βοήθησε σε μερικά από τα πιο επίμαχα ζητήματα, αφήνοντας στην άκρη την δημοκρατία υπέρ της σταθεροποίησης των σχέσεων με την Ουάσιγκτον και άλλες δυτικές συμμαχικές πρωτεύουσες κατά τη διάρκεια των εκλογών που κέρδισε στις 28 Μαΐου 2023.

Παραδείγματα περιλαμβάνουν το πράσινο φως της Φινλανδίας για ένταξη στο ΝΑΤΟ και τη μεσολάβηση για να υπάρξει συμβιβασμός στις εξαγωγές ουκρανικών σιτηρών.

Καταναλωτές και τραμ στην οδό Istiklal στην Κωνσταντινούπολη στις 8 Ιουνίου 2023. Η βουτιά της λίρας, ο υψηλός πληθωρισμός και τα οικονομικά δεινά της Τουρκίας μπορεί να αναγκάσουν τον Πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν σε μια πιο ρεαλιστική πορεία εξωτερικής πολιτικής. © Getty Images

 Ευθυγράμμιση παραγόντων

Πολλοί υπέθεσαν ότι μια νίκη της αντιπολίτευσης θα οδηγούσε σε καλύτερες σχέσεις μεταξύ της Άγκυρας, της Ουάσιγκτον, των Ευρωπαίων και της Μέσης Ανατολής. Η προσδοκία για σημαντικές αλλαγές στις τουρκικές πολιτικές ήταν υπερβολική. Υπάρχει επίσης λόγος να περιμένουμε από τον κ. Ερντογάν να υιοθετήσει πολύ παρόμοιες πολιτικές.

Ακόμη και με ισχυρή λαϊκή εντολή, ο Πρόεδρος Ερντογάν αντιμετωπίζει σημαντικές προκλήσεις στο εσωτερικό, συμπεριλαμβανομένης της κρατικής ανάκαμψης από τον πρόσφατο σεισμό και τον συγκλονιστικό πληθωρισμό.

Η Τουρκία δεν μπορεί να αντέξει οικονομικά περιπέτειες στο εξωτερικό που προσθέτουν στα δεινά του έθνους.

Αντίθετα, η χώρα χρειάζεται ξένες επενδύσεις, εμπόριο και διεθνείς οικονομικές συνεργασίες για να επιτύχει ανάπτυξη.

Με τις εκλογές , οι ΗΠΑ πρέπει να είναι ρεαλιστικές και να αναγνωρίσουν ότι υπάρχουν πολλά ζητήματα στα οποία τα αμερικανικά και τα τουρκικά συμφέροντα αλληλοσυμπληρώνονται, ή τουλάχιστον, δεν συγκρούονται ανοιχτά:

Ρωσία. Η Τουρκία ποτέ δεν θα απομονώσει πλήρως τη Ρωσία ούτε θα διακόψει τις σχέσεις. Τούτου λεχθέντος, η Άγκυρα δεν είχε ποτέ σχέσεις εμπιστοσύνης με τη Μόσχα, ούτε υπάρχουν προοπτικές για εταιρική σχέση. Πράγματι, η Τουρκία θεωρεί την ένταξη στο ΝΑΤΟ ως ζωτικής σημασίας για τα εθνικά της συμφέροντα, μια κάρτα ασφαλείας έναντι της ρωσικής επέκτασης.

Η Μαύρη Θάλασσα. Ενώ η Τουρκία δεν θα συναινέσει ποτέ στην αναθεώρηση της Σύμβασης του Μοντρέ του 1936, η οποία επιτρέπει στην Άγκυρα να έχει εξουσία για τη διέλευση στρατιωτικών πλοίων στη Μαύρη Θάλασσα, παραμένει προς το συμφέρον της Τουρκίας να δει μια ελεύθερη και ανοιχτή Μαύρη Θάλασσα στην ανεμπόδιστη εμπορική κυκλοφορία, καθώς και ασφάλεια υποθαλάσσιων καλωδίων και αγωγών. Ενώ η Άγκυρα παραμένει επιφυλακτική για την αυξημένη παρουσία του ΝΑΤΟ στη Μαύρη Θάλασσα, πιθανότατα θα είναι πιο επιδεκτική συνεργασίας μεταξύ των παράκτιων εθνών για την προστασία των υποθαλάσσιων, επιφανειακών και εναέριων εμπορικών δραστηριοτήτων.

Μέσος διάδρομος. Η ανάπτυξη διαδρόμων ενέργειας, μεταφορών και εφοδιαστικής αλυσίδας μέσω του Καυκάσου προς τα έθνη της Κεντρικής Ασίας είναι ένα έργο που θα εξυπηρετούσε εξίσου καλά τα συμφέροντα της Ευρώπης, των ΗΠΑ και της Τουρκίας. Μέσω του Οργανισμού Τουρκικών Κρατών (Αζερμπαϊτζάν, Καζακστάν, Κιργιστάν, Τουρκία και Ουζμπεκιστάν), η Άγκυρα αποτελεί μέρος ενός διακυβερνητικού φορέα που μπορεί να αποτελέσει ουσιαστικό μέσο συνεργασίας.

Ελλάδα. Οι ΗΠΑ ενδιαφέρονται έντονα για τη βελτίωση της διμερούς συνεργασίας μεταξύ της Άγκυρας και της κεντροδεξιάς, φιλοαμερικανικής κυβέρνησης της Αθήνας. Οι σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών έχουν βελτιωθεί μετά τον σεισμό και την ελληνική προσπάθεια να συνεισφέρει ανθρωπιστική υποστήριξη.

Αρμενία. Οι πρόσφατες διαπραγματεύσεις μεταξύ Αρμενίας και Αζερμπαϊτζάν θα μπορούσαν να βελτιώσουν την περιφερειακή σταθερότητα και να μειώσουν την επιρροή του Ιράν και της Ρωσίας, κάτι που θα ωφελούσε την Τουρκία, την Ευρώπη και τις ΗΠΑ.

Η Μέση Ανατολή. Η Τουρκία έχει ανάμεικτες σχέσεις με το Ισραήλ και τα αραβικά κράτη. Για παράδειγμα, οι σχέσεις μεταξύ Τουρκίας και Αιγύπτου βρίσκονται στο ναδίρ εδώ και χρόνια, χωρίς ουσιαστικά κανέναν άμεσο διάλογο μεταξύ των δύο κυβερνήσεων. Είναι προς τα συμφέροντα των ΗΠΑ οι πιο αρμονικές σχέσεις. Οι προεκλογικές προοπτικές για περισσότερη προσέγγιση από την Άγκυρα φαίνονται ελπιδοφόρες. Ο περιφερειακός αναλυτής Τζέιμς Ντόρσεϊ σημείωσε ότι, μετά από χρόνια τεταμένων σχέσεων, η υποστήριξη της Σαουδικής Αραβίας και των Εμιράτων στον κ. Ερντογάν εμφανίστηκε γρήγορα μετά την επανεκλογή του Τούρκου ηγέτη.

Αφρική. Ενώ τα συμφέροντα των ΗΠΑ και της Τουρκίας δεν ευθυγραμμίζονται πάντα στην Αφρική, η Άγκυρα είναι αποφασισμένη να διαδραματίσει πιο ενεργό ρόλο στην ήπειρο. Οι ΗΠΑ, η Ευρώπη και η Τουρκία μοιράζονται ένα κοινό συμφέρον για τον μετριασμό της κακόβουλης κινεζικής και ρωσικής συμπεριφοράς, ιδιαίτερα στη Βόρεια Αφρική και την υποσαχάρια Αφρική.

Σενάρια

Το πιο πιθανό μελλοντικό σενάριο είναι ότι οι σχέσεις ΗΠΑ και Τουρκίας θα παραμείνουν σταθερές στο εγγύς μέλλον. Προχωρώντας στις εθνικές εκλογές στις ΗΠΑ, όπου η εξωτερική πολιτική δεν είναι καθοριστική, αναζητήστε την κυβέρνηση Μπάιντεν να μην θέλει να προσθέσει νέες αντιπαραθέσεις με συμμάχους. Η Τουρκία παραμένει ένα αμφιλεγόμενο ζήτημα για ορισμένα μέλη του Κογκρέσου, αλλά είναι απίθανο η ηγεσία ενός από τα κόμματα να επιθυμεί να έχει μια σημαντική αντιπαράθεση σχετικά με τις σχέσεις ΗΠΑ-Τουρκίας.

Μια πιθανή μπαλαντέρ θα μπορούσε να είναι η μετανάστευση εάν η Τουρκία πυροδοτούσε μια μεγάλη κρίση με την Ευρώπη.

Οι προϋποθέσεις για σταθερές σχέσεις είναι σαφείς – ένταξη της Σουηδίας στο ΝΑΤΟ, μεταφορές F-16 στην Τουρκία και επανένταξη της Τουρκίας στο πρόγραμμα μαχητικών F-35. Πέρα από αυτές τις προσδοκίες, τα σημάδια μιας αναθέρμανσης των σχέσεων μπορεί να περιλαμβάνουν στενότερη συνεργασία για τη Συρία, τη Λιβύη ή τις χώρες του Μεσαίου Διαδρόμου.

gisreportsonline.com

Με σημαδεμένη τράπουλα Μητσοτάκης και Ερντογάν

0

Πιέσεις από «συμμάχους» για να κλείσουν οι «διαφορές» σε Αιγαίο και Κύπρο!

Κάθε φορά που πραγματοποιείται μια συνάντηση αξιωματούχων της Ελλάδος και της Τουρκίας, χωρίς προετοιμασία και στόχευση από ελλαδικής πλευράς, στην Κύπρο υπάρχει ανησυχία. Κι αυτό γιατί υπάρχει μια τάση στην Αθήνα, η οποία αφελώς θεωρεί πως μπορούν να γίνουν βήματα στις ελληνοτουρκικές σχέσεις παρακάμπτοντας το μείζον, που είναι η συνεχιζόμενη κατοχή εδαφών της Κύπρου από την Τουρκία. Το Κυπριακό δεν είναι ελληνοτουρκική διαφορά, ωστόσο, αποτελεί το μόνιμο αγκάθι στις σχέσεις μεταξύ των δυο χωρών. Είναι το ζήτημα, που είτε το θέλει η αθηναϊκή ελίτ είτε όχι, χωρίζει την Ελλάδα και την Τουρκία. Και στην Αθήνα, αν και έχουν περάσει τα χρόνια, σχεδόν πενήντα από το 1974, οι ενοχές σε σχέση με την Κύπρο δεν μπορούν να εξαφανιστούν. Ενοχές, που μάλλον επιχειρείται να «σκεπαστούν» με κινήσεις υποβάθμισης, παράκαμψης του μείζονος θέματος και με εφαρμογή κοσμοπολίτικων αφηγημάτων.

Η πολυσυζητημένη συνάντηση Μητσοτάκη και Ερντογάν, στο περιθώριο της Συνόδου Κορυφής του ΝΑΤΟ, που θα πραγματοποιηθεί στις 11-12 Ιουλίου, στο Βίλνιους της Λιθουανίας, ήταν προγραμματισμένη προ πολλού. Δεν προέκυψε από την τηλεφωνική επικοινωνία που είχαν την περασμένη Δευτέρα οι δύο για τα συγχαρητήρια Ερντογάν στον Μητσοτάκη. Πρόκειται για μια συνάντηση στην οποία επενδύουν πολλοί. Οι ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ, η Ε.Ε., καθώς όλοι αυτοί θεωρούν πως η «πολιτική των σεισμών» μπορεί να έχει συνέχεια και ότι θα υπάρξουν και αποτελέσματα.

Υπενθυμίζεται συναφώς ότι με αμερικανικές ευλογίες συμφωνήθηκε να υπάρξει ένα άτυπο μορατόριουμ αποφυγής εντάσεων μέχρι το τέλος του Αυγούστου. Ο βασικός στόχος είναι η αποφυγή ενεργειών, που προκαλούν εντάσεις, ώστε να διαμορφωθεί ένα «θετικό κλίμα» για τη συνέχεια. Οι ΗΠΑ, βέβαια, βλέπουν πακέτο την περιοχή και εκείνο που συναφώς επιδιώκουν είναι εδραίωση της παρουσίας τους, αλλά πρωτίστως να είναι κυρίαρχοι του παιχνιδιού. Δεν πρόκειται να ασχοληθούν- όπως δεν ασχολήθηκαν άλλωστε ποτέ- με τις λεπτομέρειες των διμερών ή άλλων διαφορών. Η Κύπρος συνδέεται με τον άξονα της Ελλάδος αλλά και του Ισραήλ, που φθάνει μέχρι τα Βαλκάνια ενώ είναι σαφές πως στην μεγάλη εικόνα είναι και τα ενεργειακά. Η Κύπρος έχει αναξιοποίητο ενεργειακό πλούτο ενώ η Ελλάδα φιλοδοξεί να αναδειχθεί σε ενεργειακό κόμβο. Με την Ελλάδα, η αμερικανική προσέγγιση αφορά και το γεγονός ότι ενισχύεται η στρατιωτική παρουσία των ΗΠΑ στη χώρα. Παρουσία που δεν είναι άσχετη προφανώς και με τα όσα διαδραματίζονται και στο Ουκρανικό.

Ενόψει της Συνόδου Κορυφής του ΝΑΤΟ στο Βίλνιους της Λιθουανίας, όλοι περιμένουν τι θα αποφασίσει ο Ερντογάν για την ένταξη της Σουηδίας στη Συμμαχία. Για την ακρίβεια, για να τους του πει τι αποφάσισε, θα πρέπει να προηγηθεί ανατολίτικο παζάρι. Το ίδιο ισχύει και για τα ελληνοτουρκικά και το Κυπριακό. Οι ΗΠΑ, θέλουν στο δυτικό μαντρί την κατοχική Τουρκία και θα προσπαθήσουν παρά τις κακές σχέσεις με την Άγκυρα, να μην την αφήσουν να… φύγει. Το ίδιο και η Ε.Ε., που θέλει να έχει από κοντά την κατοχική δύναμη, για το μεταναστευτικό αλλά και τις εμπορικές σχέσεις με την μεγάλη αγορά της Τουρκίας. Διαχρονικά οι ΗΠΑ και η Ε.Ε., στην προσπάθεια τους να κρατήσουν στις ράγες της δυτικής πολιτικής την Τουρκία, ακολουθούν κατευναστική πολιτική. Μέσα σε αυτά τα πλαίσια, αυτής της προσέγγισης, έχουμε παρακολουθήσει και στο παρελθόν κινήσεις στήριξης των επιδιώξεων της κατοχικής δύναμης σε βάρος της Ελλάδος και της Κύπρου. Γιατί να μην γίνει και τώρα, σε Αιγαίο και Κυπριακό, όταν μάλιστα θέλουν οι δυτικοί να προσεγγίσουν την κατοχική Τουρκία;

Στην Αθήνα προφανώς και γνωρίζουν τις τουρκικές επιδιώξεις. Εκείνο, που φαίνεται ότι δεν γίνεται από όλους αντιληπτή είναι η διαχρονική τακτική της Άγκυρας. Το θέμα είναι πως υπάρχει ένα στρατηγικό έλλειμμα στην ελληνική πλευρά. Δεν διαβάζουν σωστά την τουρκική πολιτική. Είτε δεν μπορούν είτε δεν θέλουν να αναγνωρίσουν ποιες είναι οι τουρκικές επιδιώξεις. Η πραγματικότητα είναι μια. Η Τουρκία δεν κάνει εκπτώσεις από τις στρατηγικές της επιδιώξεις. Οι τουρκικές παράλογες και παράνομες αξιώσεις, βρίσκονται μονίμως στην ατζέντα, η κατοχική δύναμη δεν κάνει πίσω. Κι αυτό γιατί κατά βάθος εκτιμά πως κάποια στιγμή η ελληνική πλευρά, σε Ελλάδα και Κύπρο, θα κάνει πίσω.

Γιατί δεν λύθηκε το Κυπριακό

Για παράδειγμα, το Κυπριακό θα μπορούσε να επιλυθεί με τις τόσες υποχωρήσεις που έχει κάνει η ελληνοκυπριακή πλευρά (αυτή η πολιτική της προσαρμοστικότητας είναι ένα μεγάλο κεφάλαιο, αλλά δεν είναι της παρούσης). Το Κυπριακό δεν λύθηκε επειδή η Τουρκία τα θέλει όλα. Και αναμένει ότι κάποια στιγμή θα τα εξασφαλίσει. Με τη λογική του «φασούλι, φασούλι γεμίζει το σακούλι». Το ίδιο προφανώς ισχύει και για τα ελληνοτουρκικά. Υπήρξε διαχρονικά πρόθεση και διάθεση από την Αθήνα να βρει λύσεις με την Τουρκία. Γιατί δεν το πέτυχε; Επειδή, όπως ήδη σημειώθηκε, η Τουρκία τα θέλει όλα. Ίσχυσε και ισχύει αυτό που το λέγει και δημόσια ο Ερντογάν, το kazan-kazan (τουρκική μετάφραση του win-win) και εννοεί αυτό που όλοι αντιλαμβανόμαστε. «Δικό μου το 50% και θέλω (μεγάλο) μερίδιο και από το άλλο 50%».

Είναι πλέον ξεκάθαρο πως ο Ερντογάν εφαρμόζει μια αναθεωρητική πολιτική, επιδιώκει αλλαγή συνόρων, αύξηση της επιρροής της Τουρκίας. Αυτός ο σχεδιασμός, τον οποίον παρουσίασε και σε χάρτη, περνά πρωτίστως μέσα από την Ελλάδα και την Κύπρο. Σε όλα αυτά αναζητείται στρατηγική από τον ελληνισμό. Αναζητείται αποτρεπτική απάντηση από ελληνικής πλευράς, που θα καθορίζει πρωτοβουλίες για τα επόμενα βήματα. Αναζητείται σχέδιο και πολιτική, όχι μόνο διαχειριστικού χαρακτήρα. Ο Μητσοτάκης θα συναντηθεί στο Βίλνιους τον Ερντογάν. Θα το συναντήσει για να… καθησυχάσει το θηρίο; Για πόσο καιρό όμως; Και πως θα αποκρουστούν οι πιέσεις, πρωτίστως από ΗΠΑ, για συμφωνία στο Αιγαίο και ένα «συμβιβασμό» στην Κύπρο, που θα καθιστά την Τουρκία κυρίαρχη; Όταν κλείσουν οι προβολείς από τις πρόσφατες εκλογές στην Ελλάδα, θα βρεθούμε μπροστά στην πραγματικότητα για τα εθνικά θέματα.


ΑΚΕΛ: Ακόμη μερικά κλικ πιο δεξιά

Το ΑΚΕΛ θέλει να αλλάξει. Θέλει να διευρυνθεί και κάνει ανοίγματα προς κέντρο και δεξιά. Έχει βλέμμα τις διπλές εκλογές σε ένα χρόνο για ευρωβουλή και τοπική αυτοδιοίκηση, τις βουλευτικές εκλογές του 2026 και τις προεδρικές του 2028. Την περασμένη Τετάρτη πραγματοποιήθηκε εκδήλωση με τίτλο «Με το βλέμμα στο μέλλον» και παρουσιάσθηκε και νέο έμβλημα της πολιτικής πλατφόρμας που δημιουργείται. Έμβλημα, που δεν καταργεί το κομματικό, αλλά προτάσσεται το νέο, που ειρήσθω να παρόδω μοιάζει με εκείνο του ΣΥΡΙΖΑ. Ο γ.γ. του ΑΚΕΛ, Στέφανος Στεφάνου, έκανε λόγο για Κοινωνική Συμμαχία. «Το δια ταύτα όλης αυτής της προσπάθειας είναι να αξιοποιήσουμε τη δυναμική που δημιούργησε η υποψηφιότητα του Ανδρέα Μαυρογιάννη στοχεύοντας στη διαμόρφωση μιας αξιόπιστης εναλλακτικής πρότασης. Η δημιουργία της Κοινωνικής Συμμαχίας αποτελεί βασικό πυλώνα αυτού του εγχειρήματος» ανέφερε ο γ.γ. του ΑΚΕΛ σημειώνοντας ότι θα πρόκειται για μια πολιτική πλατφόρμα η οποία δεν θα προϋποθέτει την ένταξη στο ΑΚΕΛ.

edromos.gr