Αρχική Blog Σελίδα 1633

Θέλουν να αποκοπούν από την επικράτεια της Βρετανίας και να γίνουν μέρος της Νορβηγίας

0

 

Τα νησιά Όρκνεϋ θα μπορούσαν να εγκαταλείψουν το Ηνωμένο Βασίλειο και να γίνουν αυτόνομη επικράτεια της Νορβηγίας, αφού το συμβούλιο τους επέλεξε να διερευνήσει «εναλλακτικές μορφές διακυβέρνησης».

Το αρχιπέλαγος στα ανοιχτά της βόρειας ακτής της Σκωτίας θα εξετάσει επίσης το ενδεχόμενο αλλαγής του νομικού του καθεστώτος εντός της Βρετανίας σε μια προσπάθεια να προσφέρει περισσότερες οικονομικές ευκαιρίες.

Υποβλήθηκε μια πρόταση από τον ηγέτη του συμβουλίου του νησιού Όρκνεϊ, Τζέιμς Στόκαν, για να εξερευνήσει τους «βόρειους δεσμούς» του καθώς και να εξετάσει τις δομές διακυβέρνησης των Εξαρτήσεων του Στέμματος, όπως το Γκέρνσεϊ, το Τζέρσεϊ και το Νησί του Μαν.

Τα νησιά Όρκνεϋ ήταν υπό Νορβηγικό και Δανικό έλεγχο μέχρι το 1472, όταν τα νησιά δόθηκαν στη Σκωτία ως εγγύηση για την προίκα της Μαργαρίτας της Δανίας μετά το γάμο της με τον βασιλιά Ιάκωβο Γ’ της Σκωτίας.

Mediafax

https://echedoros.blog/2023/07/03/%ce%b8%ce%ad%ce%bb%ce%bf%cf%85%ce%bd-%ce%bd%ce%b1-%ce%b1%cf%80%ce%bf%ce%ba%ce%bf%cf%80%ce%bf%cf%8d%ce%bd-%ce%b1%cf%80%cf%8c-%cf%84%ce%b7%ce%bd-%ce%b5%cf%80%ce%b9%ce%ba%cf%81%ce%ac%cf%84%ce%b5%ce%b9/

Αλβανία: Δώρο του Σόρος στον Έντι Ράμα η επίσκεψη Μπιλ Κλίντον

0

Τιμητική θέση κατά την επίσκεψη του πρώην προέδρου Μπιλ Κλίντον στα Τίρανα είχε ο Άλεξ Σόρος. Όχι χωρίς λόγο. Ο πολιτικός φιλάνθρωπος Σόρος είναι γνωστός για τη φιλία του με τον Έντι Ράμα και τους Κλίντον. Αυτό είναι το δώρο που περίμενε ο Έντι Ράμα, γράφει αλβανικό δημοσίευμα.

Είναι περίεργο πώς οι δημοσιογράφοι/συντονιστές που έχουν χρόνια σε αυτή τη τέχνη γίνονται τόσο αφελείς και ρωτούν τους καλεσμένους στο στούντιο: ήταν αυτό ένα δώρο από την (αμερικανική) κυβέρνηση στον Έντι Ράμα;

Είναι είτε άνθρωποι που δεν καταλαβαίνουν πώς λειτουργούν οι ΗΠΑ, είτε βρίσκονται σε σύγχυση και πρέπει να χτυπήσουν την κόρνα και να επαναλάβουν το μήνυμα της κυβέρνησης.

Ο ίδιος ο Κλίντον ξεκαθάρισε στην ομιλία του ότι ήταν «ιδιώτης» και δεν μιλά για λογαριασμό της επίσημης πολιτικής.

Μια ιδιωτική επίσκεψη του Κλίντον χρησιμοποιήθηκε στο μέγιστο ως ιδιωτική επίσκεψη του Έντι Ράμα.

Ο μόνος που «χάλασε» το ιδιωτικό πάρτι γενεθλίων του Έντι Ράμα ήταν ο πρόεδρος Μπεγάι. Η φράση «λόγοι υγείας» είναι γνωστή στη διπλωματία.

Ο Μπιλ Κλίντον έλαβε από τον Πρόεδρο Ρετζέπ Μεϊντάνι, το υψηλότερο παράσημο που δόθηκε από το αλβανικό κράτος. Άλλη μια διακόσμηση από τον πρωθυπουργό είναι παράλογη και ανούσια.

Η παρουσία του Άλεξ Σόρος στα Τίρανα στον τιμητικό τόπο εξηγεί και το δώρο στον Έντι Ράμα.

Επιπλέον, ο Έντι Ράμα δεν τα πήγε άσχημα ως διευθυντής πρωτοκόλλου. Χρησιμοποίησε τα αγόρια και τα κορίτσια του Κοσσυφοπεδίου ως διακόσμηση, αλλά δεν είχε την καρδιά να πει λέξη σήμερα για να βοηθήσει το Κοσσυφοπέδιο.

syri.net

https://echedoros.blog/2023/07/04/%ce%b1%ce%bb%ce%b2%ce%b1%ce%bd%ce%af%ce%b1-%ce%b4%cf%8e%cf%81%ce%bf-%cf%84%ce%bf%cf%85-%cf%83%cf%8c%cf%81%ce%bf%cf%82-%cf%83%cf%84%ce%bf%ce%bd-%ce%ad%ce%bd%cf%84%ce%b9-%cf%81%ce%ac%ce%bc%ce%b1-%ce%b7/

ΑΠΟ ΧΡΥΣΟΣ, ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ

1
«Σκουπίδια του ΠΑΣΟΚ» αποκάλεσε το βράδυ των εκλογών ο Δημήτρης Τζανακόπουλος τον, κατά τα άλλα, σύντροφό του στην “αλλαγή του κόσμου” Παναγιώτη Ρήγα.
Ο πολιτικός νεοσσός-και όπως αποδεικνύεται με μικρό πολιτικό δέμας-Δημήτρης Τζανακόπουλος θα έβλεπε ως χρυσό τα σκουπίδια όταν έκαναν το μικρό κόμμα του 3% κυβέρνηση.
Ο κ. Τζανακόπουλος δηλώνει, βεβαίως, αριστερός. Και αυτή η συμπεριφορά αριστερού πρέπει να προβληματίσει.
Προβληματίζει, ήδη, πασοκογενείς βουλευτές του Συριζα οι οποίοι, σύμφωνα με δημοσιεύματα, έχουν συμπτύξει ομάδα που μπορεί και να αποχωρήσει απο το κόμμα αν δει ότι δεν τους θέλουν.
Τα δημοσιευματα υποστηρίζουν ότι αλληθωρίζουν προς το πρώην κόμμα τους και το ερώτημα είναι αν ο Ανδρουλάκης θα τους δεχθεί.
Η πολιτική ηθική λέει πως δεν είναι καλή επιλογή η αποδοχή της αποστασίας. Ως ψηφοφόροι ας επιστρέψουν, ως κομματικά ή κοινοβουλευτικά στελέχη θα είναι μια κακή επιλογή που θα δείχνει καιροσκοπισμό εκατέρωθεν.
Θα μου πείτε τι γράφω; Εντάξει, αν όλα ισοπεδώθηκαν, ας κάνει ότι θέλει ο Ανδρουλάκης. Η επιλογή θα κριθεί απο το αποτέλεσμα αν και όπως εξελίσοονται τα πράματα οι παλιές πολιτικές αρχές έχουν χάσει την αξία τους σήμερα.

Deutsche Welle: Αγωγές για τις παρενέργειες των εμβολίων κορωνοϊού

0

Δήμητρα Κυρανούδη, Βερολίνο 

Δύο δίκες ξεκίνησαν στη Γερμανία, σε πρώτο και δεύτερο βαθμό, κατά της Biontech και της Astrazeneca. Ασθενείς θεωρούν τα εμβόλια του κορωνοϊού υπαίτια για επιπλοκές στην υγεία τους.

Εμβόλια κορωνοϊούΕικόνα: Daniel Karmann/dpa/picture alliance 

Πάνω από 300 φέρονται να είναι, σύμφωνα το γερμανικό πρακτορείο ειδήσεων, οι υποθέσεις ασθενών που έχουν κινηθεί νομικά μέχρι σήμερα κατά φαρμακοβιομηχανιών, όπως η  Biontech ή η Astrazeneca, που παρήγαγαν εμβόλια κατά του κορωνοϊού. Στην πλειοψηφία των περιπτώσεων πρόκειται για αγωγές εξαιτίας επιπλοκών υγείας που – κατά τους ενάγοντες – οφείλονται στα εμβόλια κατά της νόσου COVID-19. Στη Γερμανία έχουν χορηγηθεί από την έναρξη της εμβολιαστικής καμπάνιας την περίοδο της πανδημίας μέχρι σήμερα, περίπου 192 εκατομμύρια δόσεις εμβολίου.

Ενδιαφέρον έχει επίσης ότι προς το παρόν δύο γερμανικά δικηγορικά γραφεία είναι αυτά που αναλαμβάνουν τις περισσότερες αντίστοιχες υποθέσεις. Πρόκειται για ένα αχαρτογράφητο ακόμη νομικό πεδίο, μιας και δεν υπάρχει στη Γερμανία προς το παρόν πλούσια σχετική νομολογιακή εμπειρία.

Δύο δίκες σε Βάδη-Βυρτεμβέργη και Βαυαρία

Το δικαστικό μέγαρο στη Βαμβέργη της Βαυαρίας
Το δικαστικό μέγαρο στη Βαμβέργη της ΒαυαρίαςΕικόνα: imagebroker/imago images

Η μία εκ των δύο υποθέσεων που άρχισε να εκδικάζεται σήμερα σε πρώτο βαθμό στην πόλη Ρότβαϊλ της Βάδης-Βυρτεμβέργης αφορά 58χρονο, ο οποίος άσκησε αγωγή σε βάρος της Biontech, επιρρίπτοντάς της ευθύνες για τη μερική τύφλωση, από την οποία άρχισε να υποφέρει – κατά τους ισχυρισμούς του – λίγες ημέρες μετά τον εμβολιασμό. Αποδίδει με απλά λόγια τη μερική τύφλωση στις παρενέργειες του εμβολίου και ζητά αποζημίωση από τη γερμανική φαρμακευτική ύψους τουλάχιστον 150.000 ευρώ.

Η δεύτερη δίκη διεξάγεται στο εφετείο της Βαμβέργης στη Βαυαρία. Στην περίπτωση αυτή μια γυναίκα ισχυρίζεται ότι το εμβόλιο επιβάρυνε την υγεία της. Στο πρωτοβάθμιο δικαστήριο η ενάγουσα δεν δικαιώθηκε πάντως, διότι οι δικαστές έκριναν ότι το εμβόλιο δεν είχε ελαττώματα ούτε ότι η πληροφόρηση των ασθενών για πιθανές παρενέργειες ήταν ελλιπής, καταλήγοντας μάλιστα ότι τα οφέλη του εμβολίου υπερτερούν των παρενεργειών. Οι επίμαχες παρενέργειες είχαν να κάνουν στην περίπτωση αυτή με την πρόκληση θρόμβωσης. Σύμφωνα με επιστημονικά δεδομένα, στα οποία αναφέρεται το γερμανικό δίκτυο RND, ο κίνδυνος θρόμβωσης όσων έλαβαν δόση του συγκεκριμένου εμβολίου δεν είναι όμως μεγαλύτερος από τον κίνδυνο θρόμβωσης του μη εμβολιασμένου τμήματος του πληθυσμού.

Τι εξετάζουν οι δικαστές, τι διεκδικούν οι ενάγοντες

Εμβολιαστικό κέντρο στη Στουτγάρδη, Νοέμβριος 2021
Εμβολιαστικό κέντρο στη Στουτγάρδη, Νοέμβριος 2021Εικόνα: AFP

Όπως επισημαίνει σε ρεπορτάζ της η ιστοσελίδα tagesschau.de οι δικαστές σε αντίστοιχες υποθέσεις καλούνται να εξετάσουν διάφορα σύνθετα ζητήματα βάσει της ισχύουσας νομοθεσίας. Ο γερμανικός νόμος περί φαρμάκων ορίζει ότι οι παρασκευαστές οφείλουν αποζημίωση, εάν το επίμαχο φάρμακο προκαλεί παρενέργειες δυσανάλογα βαριές σε σχέση με τα αποδεκτά πορίσματα της ιατρικής επιστήμης. Ωστόσο, βάσει νομολογίας, αν ένα φάρμακο είναι εγκεκριμένο και οι παρενέργειες γνωστές εκ των προτέρων, εκπίπτουν οι σχετικές αξιώσεις. Σε αυτή την περίπτωση θα πρέπει να αποδειχθεί ότι η υγεία του ασθενούς επιβαρύνθηκε με τρόπο που εκφεύγει του πεδίου των γνωστών παρενεργειών.  Ένα δεύτερο σημαντικό στοιχείο που διερευνάται είναι η πραγματική ύπαρξη «αιτιότητας» μεταξύ της βλάβης στην υγεία και του εμβολιασμού.

Από εκεί και πέρα μια επιπλέον ενδιαφέρουσα πτυχή αντίστοιχων υποθέσεων είναι ότι σε πολλές περιπτώσεις, πέρα από την αποζημίωση από την εκάστοτε φαρμακευτική, οι ενάγοντες διεκδικούν και αποζημίωση από το κράτος βάσει του νόμου περί προστασίας από τις λοιμώξεις. Σύμφωνα με τον συγκεκριμένο νόμο το κράτος οφείλει να αποζημιώνει ασθενείς για βλάβες που προκαλούνται από τον εμβολιασμό, να καλύπτει παρεπόμενα έξοδα για θεραπείες ή να καταβάλλει ακόμη και συντάξεις. Απαραίτητη προϋπόθεση είναι ο εμβολιασμός να έχει γίνει από κρατική αρχή στο πλαίσιο της προστασίας της δημόσιας υγείας.

Όπως σημειώνει το εκτενές ρεπορτάζ, κρίσιμος είναι και ο νομικός προσδιορισμός της «βλάβης από τον εμβολιασμό»,  η οποία υπερβαίνει τις συνήθεις παρενέργειες των εμβολίων όπως είναι ο πυρετός ή ο πονοκέφαλος. Κάθε περίπτωση εξετάζεται πάντως από τα αρμόδια δικαστήρια μεμονωμένα.

beta.dw.com

Η ΚΑΤΑΡΑ ΤΟΥ ΠΑΣΟΚ

10

 

Του Παντελή Σαββίδη

Το ΠΑΣΟΚ υπήρξε το Κίνημα που δημιούργησαν από κοινού, το 1974, το ΠΑΚ και η Δημοκρατική Άμυνα. Από νωρίς ο Ανδρέας Παπανδρέου αισθάνθηκε ενοχλητική την Δ.Α. Είχε πρόσφατες τις μνήμες του 1964 με την αποστασία και αυτό ήταν έκδηλο στις κινήσεις του. Νομίζω πως και ο συγκεντρωτισμός, σήμερα, του Μητσοτάκη έχει την ίδια αιτία. Τις κυβερνητικές εμπειρίες του δικού του πατέρα.

Η Δημοκρατική Άμυνα είχε ικανά και συγκροτημένα πολιτικά στελέχη στο κλίμα της Ευρωπαϊκής Σοσιαλδημοκρατίας. Ο Α.Π. είχε στο νου του κάτι άλλο για το ΠΑΣΟΚ. Με την ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία συνεργάσθηκε αλλά θεωρούσε το ΠΑΣΟΚ ως κάτι πιο ριζοσπαστικό. Ήταν δεν ήταν, φάνηκε κατά την διακυβέρνησή του. Ο καθένας μπορεί να εξάγει τα συμπεράσματά του.

Ο Α.Π. διέγραψε τα πιο προβεβλημένα μέλη της Δ.Α. μεταξύ αυτών και τον Σάκη Καράγιωργα. Μια σημαντική ακαδημαϊκή και αντιστασιακή προσωπικότητα.

Το ΠΑΣΟΚ που συνέχισε δομήθηκε στην εξής λογική: το μεν κόμμα θα το οργάνωνε και θα το ήλεγχε η τριάδα Γεννηματάς, Τσοχατζόπουλος και Λαλιώτης, την δεν κοινοβουλευτική ομάδα και τους κεντρογενείς που απέμειναν ο Αντώνης Λιβάνης. Η σύγκρουση των δύο πόλων ήταν ανηλεής. Αλλά ο Α.Π. δεν διενοήθη να γύρει υπέρ της μιας πλευράς. Ήθελε να πάρει την εξουσία και ως ευφυής που ήτο γνώριζε καλά πως το κόμμα έπρεπε να είναι πολυτασικό. Αυτό που προσπάθησε να γίνει ο Συριζα το επιχείρησε νωρίτερα και με καλύτερους όρους ο Α.Π.  Είχε μέσα και τροτσκιστικές ομάδες και λενινιστές, ίσως και σταλινικούς. Αλλά και δεξιές τάσεις. Όχι, μόνο, σοσιαλδημοκρατικές αλλά και καθαρά κεντρώες.

Η διαφορά του τότε με το τώρα (του πρώϊμου ΠΑΣΟΚ με τον Συριζα) είναι ότι τότε είχαμε τον Ανδρέα Παπανδρέου και τώρα τον Αλέξη Τσίπρα. Είναι διαφορά μεγέθους.

Για λενινισμό κατηγορήθηκε (δεν νομίζω, όμως, ότι απηχούσε την πραγματικότητα, το 1978 και η ομάδα του φίλου μου του Λευτέρη Τζιόλα στη Θεσσαλονίκη (και μια αντίστοιχη στην Αθήνα), με θεωρητικό τον παρόντα και εδώ και εμφανιζόμενο που και που Γιώργο Μιχαηλίδη. Ο Τζιόλας στη Θεσσαλονίκη και ο αντίστοιχός του στην Αθήνα ήλεγχαν την σπουδάζουσα νεολαία. Ως δημοσιογράφος της εφημερίδας «Θεσσαλονίκη»  κάλυπτα τα γεγονότα και θυμάμαι να λένε οι κεντρώοι της Θεσσαλονίκης «δεν μπορούμε να πάμε σε εκλογές (μιλάμε για το 1978 και στις επόμενες εκλογές το ΠΑΣΟΚ κέρδισε την εξουσία) με αυτήν την κατάσταση.

Για την ιστορία η υπόθεση της διαγραφής ήταν καλά οργανωμένη. Δεν μπόρεσα να περάσω ούτε μονόστηλο της άλλης άποψης.

Ακολούθησαν διαγραφές εν ώρα πτήσεως σε αεροπλάνα, κατέβασμα από το τρένο και άλλα πολλά, για να φθάσουμε στο σήμερα στο οποίο θέλω να εστιάσω.

Όταν την εξουσία ανέλαβε ο Σημίτης, η εσωτερική σύγκρουση σε επίπεδο οργάνωσης και πασοκικής κοινωνίας υπήρξε δριμεία. Οτιδήποτε υπέπιπτε στην αντίληψη των σημιτικών ότι δεν ήταν δικό τους, ακόμη και με κουτσομπολιά, εκκαθαρίζετο.

Η οικονομική κρίση βοήθησε οι δύο πόλοι του ΠΑΣΟΚ να διαχωριστούν. Η μεγάλη Ανδρεϊκή μερίδα πήγε στο Συριζα (υπήρξαν και αρκετοί που δεν πήγαν) και η Σημιτική κράτησε το κόμμα. Δεν θέλω να μπω σε περιττές λεπτομέρειες. Θέλω να τονίσω πως ό,τι απέμεινε σήμερα  από αυτό που λέμε ΠΑΣΟΚ είναι μονοτασικό. Ακόμη και ο Καστανίδης του οποίου την έδρα πήρε ο Ανδρουλάκης και προκάλεσε την τελευταία μικροκρίση στο Κίνημα, ήταν της ίδιας σημιτικής τάσης με τον σημερινό αρχηγό του Κινήματος. Οι διαφορές, πλέον, έπαψαν να είναι πολιτικές και έγιναν προσωπικές. Γιατί εσύ και όχι εγώ.

Με τις κινήσεις του ο Ανδρουλάκης εκκαθαρίζει ακόμη περισσότερο ένα εκκαθαρισμένο και μονοτασικό κόμμα. Γιατί;

Έχει ανασφάλειες. Ο ρόλος του προέδρου ενός ιστορικού κινήματος με την αίσθηση της ανάκαμψης είναι βαρύς. Ο Ανδρουλάκης και η ομάδα του δυσκολεύονται να τον διαχειριστούν. Και καθαρίζουν το κίνημα από την παλιά γενιά δημιουργώντας μια αίσθηση ηλικιακού ρατσισμού.

Προβάλλει, βεβαίως, το ερώτημα: καλά ο Ανδρουλάκης δεν γνωρίζει ότι μονοτασικά κόμματα δεν μπορούν να κερδίσουν την εξουσία;

Προφανώς και το γνωρίζει. Αλλά ο Ανδρουλάκης και η ομάδα που έχουν συμπτύξει, κυρίως από πρώην συμφοιτητές του Δημοκρίτειου, πιστεύουν πως μέχρι να κληθούν να διεκδικήσουν την εξουσία το παιχνίδι θα έχει ξεκαθαρίσει. Ο Μητσοτάκης θα έχει κουράσει, ο Συριζα θα αποδομηθεί και το ΠΑΣΟΚ θα έχει μια δυναμική ανοδική πορεία. Σε αυτό το νέο περιβάλλον θα δουν και θα πράξουν.

Το ΠΑΣΟΚ δεν έχει διαφοροποιημένη, από τα άλλα δύο συστημικά κόμματα, πολιτική. Και δεν μπορεί να αποκτήσει. Μια νέα πολιτική πρόταση απαιτεί μια νέα πολιτική θεωρία. Και το ΠΑΣΟΚ δεν φαίνεται να έχει ούτε τα πρόσωπα ούτε τη διάθεση να αποκτήσει θεωρία και πολιτική.

Προσπαθεί να γίνει αποδεκτό στα κέντρα εξουσίας (παραεξουσίας, καλύτερα) για να επιλεγεί αυτό, και όχι οι άλλοι σχηματισμοί, ως διαχειριστής της εξουσίας.

Για την ηγετική ομάδα του ΠΑΣΟΚ το τι θα πει η ιστορική γενιά του κινήματος και πως θα συμπεριφερθεί δεν έχει σημασία. Η τελευταία κρίσιμη κρίση της ήταν στις πρόσφατες εκλογές. Στις επόμενες εκλογές το παιχνίδι θα κριθεί στην ψήφο των νέων, σήμερα, πολιτών.

Αυτή είναι μια μακιαβελική προσέγγιση της πολιτικής. Αλλά όσοι δημιούργησαν το ΠΑΣΟΚ το 1974 είχαν ιδεολογία. Στην πορεία έγιναν και αυτοί μακιαβελικοί αλλά ο σημερινός μακιαβελισμός δεν συγκρίνεται με τον δικό τους.

Βεβαίως, η ιστορική εξέλιξη έχει και τα απρόοπτα της. Ο Ανδρουλάκης και η ομάδα του μπορεί να σκέπτονται έτσι αλλά να δούμε τι θα πει και η ιστορία.

Η οποία είναι πολλές φορές αμείλικτη.

ΓΑΛΛΙΑ: Οι πολυπολιτισμικές κοινωνίες…όμορφα καίγονται!

0

 

του Baptiste Gauthey, αρχισυντάκτη του ιστολογίου Contrepoints

Ας πάρουμε πρώτα τα γεγονότα . Την Τρίτη, 27 Ιουνίου 2023, στο Nanterre (προάστιο του Παρισιού), ο Nahel, ένας 17χρονος νεαρός σκοτώθηκε από έναν αστυνομικό που χρησιμοποίησε το όπλο του επειδή αρνήθηκε να συμμορφωθεί. Ο αστυνομικός, που αυτή τη στιγμή κρατείται για ανθρωποκτονία από πρόθεση, προφυλακίστηκε.

Από τότε, πολλές γειτονιές πυρπολήθηκαν και βίαιες συγκρούσεις ξέσπασαν μεταξύ νέων και αστυνομίας, αποκαλύπτοντας το βάθος των γαλλικών διαιρέσεων. Οσο και αν η κοινωνία φλέγεται, οι αντιδράσεις των πολιτικών από όλες τις πλευρές δεν οδηγούν σε κατευνασμό, το αντίθετο μάλιστα. Οι δικηγόροι του αστυνομικού και του Nahel, υποχρεωμένοι να παρακολουθούν τον χρόνο των μέσων ενημέρωσης που δεν είναι, όπως καλά γνωρίζουμε, δικαστικός χρόνος, ήδη εκθέτουν τα επιχειρήματά τους στον Τύπο.

Πώς να μιλήσουμε με ακρίβεια για ένα τέτοιο γεγονός όταν η έρευνα έχει μόλις ξεκινήσει και δεν έχει αποδοθεί δικαιοσύνη; Πώς να αντιμετωπίσουμε ένα θέμα που απελευθερώνει και οξύνει τόσα θλιβερά πάθη; Πώς να αναλύσουμε ένα μεμονωμένο γεγονός που φαίνεται ωστόσο να λέει τόσα πολλά για τον σπαραγμό της γαλλικής κοινωνίας;

Ας σημειώσουμε, ως εισαγωγική παρατήρηση, ότι εάν επιβεβαιωνόταν ότι ο αστυνομικός είχε όντως υπαιτιότητα, τότε το συμπέρασμα που έπρεπε να εξαχθεί θα ήταν σαφές: η αυθαίρετη χρήση βίας από εκπρόσωπο της δημόσιας αρχής θα ήταν άμεση προσβολή του κράτους δικαίου. Τέλος, ας διευκρινίσουμε ότι η άρνηση συμμόρφωσης δεν μπορεί ποτέ, σε καμία περίπτωση και σε καμία περίπτωση, να νομιμοποιήσει τον θάνατο ενός ανθρώπου. Πουθενά στον ποινικό κώδικα δεν αναφέρεται ότι ένα τέτοιο αδίκημα τιμωρείται με θάνατο.

Φρενίτιδα πολιτική και ενημερωτική 

Τούτου λεχθέντος, δεν γνωρίζουμε τις ακριβείς συνθήκες αυτής της τραγωδίας και πρέπει να αναγνωρίσουμε τη δυσκολία του έργου της αστυνομίας που μπορεί, σε ορισμένες ειδικές περιστάσεις οριζόμενες από το νόμο, να οδηγηθεί στη χρήση της βίας.

Επειδή πρέπει να δοθεί χρόνος στη δικαιοσύνη και επειδή πιστεύουμε στην απόλυτη αναγκαιότητα διασφάλισης του τεκμηρίου αθωότητας και του δικαιώματος υπεράσπισης, θα προσπαθήσουμε εδώ να περιορίσουμε τις παρατηρήσεις μας στην ανάλυση της κοινωνικής, πολιτικής και ενημερωτικής φρενίτιδας που προκάλεσε η υπόθεση, χωρίς να σχολιάσουμε περαιτέρω το τελευταίο.

 Η μουσουλμάνα μάνα του τραγικού θύματος ηγείται λευκής πορείας διαμαρτυρίας πριν την ταφή του. Εντύπωση προκαλεί ότι κανένας από τους μουλάδες των 200 και πλέον τζαμιών στη Γαλλία δεν βγήκε να πει «διαδηλώστε και μη καταστρέφετε»

Πρώτον, αν η έντονη συγκίνηση που προκάλεσε ο θάνατος αυτού του νεαρού άνδρα εξηγεί μια τέτοια έκρηξη παθών, μπορούμε ωστόσο να ανησυχούμε για την προθυμία με την οποία πολιτικοποιήθηκε το περιστατικό.

Αυτή η εκμετάλλευση εκδηλώνεται με μια ιδεολογική επανερμηνεία του γεγονότος σύμφωνα με ένα προκαθορισμένο πλέγμα ανάγνωσης που καθιστά δυνατή την εξαγωγή ενός γενικού και συστημικού συμπεράσματος από ένα μεμονωμένο γεγονός.

Στην αριστερά, ο θάνατος του Nahel ήταν σύμπτωμα μιας δομικά δυσλειτουργικής και βίαιης γαλλικής αστυνομίας, που υπηρετεί τον συστημικό ρατσισμό και την ισλαμοφοβία, κρατώντας συμβολικά τους Γάλλους μεταναστευτικής καταγωγής εκτός του κοινωνικού συμβολαίου.

Για τη δεξιά, αυτό το δράμα προκύπτει από μια αγριότητα της κοινωνίας και μια πολιτισμική κρίση. Η υποκρισία της αριστεράς, που χαρακτηρίζεται από μια μεταβαλλόμενη αγανάκτηση, θα πρόδιδε μια μορφή εφησυχασμού σε σχέση με έναν πληθυσμό που θεωρείται προβληματικός λόγω της συμπεριφοράς του και της απροθυμίας του να ενταχτεί στο σχέδιο και τις δημοκρατικές αξίες.

Γιατί τόση βία;

Όποια κι αν είναι τα αποτελέσματα της έρευνας και η ετυμηγορία των δικαστηρίων, η βία που προκλήθηκε από αυτό το γεγονός εγείρει ερωτήματα.

Πώς γίνεται ένα απομονωμένο δράμα να πυροδοτεί ένα τέτοιο εθνικό ψυχόδραμα ωθώντας τη χώρα σε μια κατάσταση σχεδόν εμφυλίου πολέμου, όπου δύο Γαλλίες φαίνεται τώρα να πολεμούν η μία την άλλη, τηρώντας η μία και η άλλη μια ανάγνωση που παρουσιάστηκαν παραπάνω.

Στα δεξιά της πολιτικής σκακιέρας, οι πιο ριζοσπαστικοί πιστεύουν, όπως ο δοκιμιογράφος και μαχητής Julien Rochedy, ότι «είναι πλέον σαφές ότι υπάρχουν δύο Γαλλίες» από τις οποίες «η καθεμία έχει τώρα τους δικούς της νεκρούς», πριν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι «κανένα κοινό μέλλον» δεν είναι δυνατό. Αυτό το δράμα θα ήταν ανεπιθύμητο: τελικά θα έφερνε στο φως την αδυναμία συγκρότησης κοινωνίας. Ωστόσο, οι θεωρητικοί της μεγάλης αντικατάστασης και οι λιβανιστές της πολυπολιτισμικής κοινωνίας μας είχαν προειδοποιήσει: αυτός ο θάνατος και οι ταραχές που ακολούθησαν το αποδεικνύουν.

Σύμφωνα με αυτούς, η ανασφάλεια θα ήταν μόνο ένα ήπιο σύμπτωμα, ο προάγγελος ενός θεμελιώδους προβλήματος πολύ μεγαλύτερου μεγέθους: ορισμένοι πολιτισμοί είναι ασυμβίβαστοι και αυτό μπορεί να οδηγήσει μόνο σε έναν αποσχιστικό κοινοτισμό.

Για την αριστερά, «ο θάνατος του Nahel είναι η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι»  και η βία είναι η έκφραση μιας νεολαίας σε πλήρη δυσαρέσκεια για μια Δημοκρατία που την εγκατέλειψε. Σύμφωνα με αυτό το πλέγμα ανάγνωσης, η φτώχεια, οι διακρίσεις των οποίων η αστυνομική βία ήταν η πιο κραυγαλέα εκδήλωση επειδή προέρχεται από το κράτος και η απουσία των δημόσιων αρχών, εξηγούν αυτή την εξέγερση. Για ορισμένους βουλευτές του LFI, αυτή η ερμηνεία είναι ακόμη θεμιτή και επιθυμητή. Η Alma Dufour, προσκεκλημένη του LCP, δήλωσε ότι οι γειτονιές, στην πραγματικότητα, αναγκαστικά υπόκεινται σε μια «ισορροπία δυνάμεων» που επιβάλλει την προσφυγή στη βίαιη εξέγερση, χωρίς την οποία τίποτα δεν θα αλλάξει, δικαιολογώντας έτσι ότι «ο σκοπός δικαιολογεί τα μέσα».

Κοινές ευθύνες

Πέρα από το να είναι μια μεμονωμένη δήλωση, μέρος της αριστεράς και της άκρας αριστεράς δεν διστάζουν να ρίχνουν λάδι στη φωτιά ενθαρρύνοντας με μισόλογα (ή αρνούμενοι να καταδικάσουν πλήρως) τις βιαιότητες στις πόλεις.

Στην άκρα δεξιά, είναι λίγο να πούμε ότι κάποιοι χαίρονται με την εξέλιξη των γεγονότων, πεπεισμένοι ότι θα δουν επιτέλους να συμβαίνει αυτό που προφήτευαν εδώ και χρόνια.

Αυτές οι συνολικές ερμηνείες μπορούν μόνο να τροφοδοτήσουν ένα κοινωνικό χάσμα που πράγματι υπάρχει, ενθαρρύνοντας τον καθένα να επιλέξει μια πλευρά. Πάνω απ ‘όλα, απομακρύνουν όλο και περισσότερο την προοπτική της συμφιλίωσης μέσω του συμβιβασμού, θεωρητικοποιώντας το αναπόφευκτο της ισορροπίας δυνάμεων από την οποία θα μπορούσε να βγει μόνο ένας νικητής.

Τίποτα δεν απεικονίζει καλύτερα αυτή τη σκληροπυρηνική πολεμική ρητορική   από τη δήλωση της ένωσης Alliance Police Nationale το απόγευμα της Παρασκευής:

«Τώρα δεν είναι η ώρα της συνδικαλιστικής δράσης αλλά για την καταπολέμηση των «επιζήμιων». Η υποταγή, η συνθηκολόγηση και η ικανοποίησή τους με την κατάθεση των όπλων δεν είναι οι λύσεις δεδομένης της σοβαρότητας της κατάστασης. […] Σήμερα η αστυνομία βρίσκεται σε μάχη γιατί είμαστε σε πόλεμο. Αύριο, θα κάνουμε αντίσταση και η κυβέρνηση θα πρέπει να το αντιληφθεί. »

 Ο Πρόεδρος της Γαλλία Εμ. Μακρόν, μετά της συζύγου του, βρήκε χρόνο να παρακολουθήσει τη συναυλία του Ελτον Τζον και μάλιστα λικνίστηκε στους ήχους του ενώ το Παρίσι καιγόταν!…

Αποπολιτισμός και νομιμότητα

Οι ταραχές έπληξαν πολύ μεγάλο αριθμό πόλεων σε όλη τη Γαλλία. Στο Seine-et-Marne, αφορούν πενήντα δήμους .

Με την πρώτη ματιά, αυτές οι σκηνές βίας και αταξίας πιστώνονται στην ιδέα της αποπολιτοποίησης. Αν είναι δύσκολο να αποφανθούμε σχετικά με τα πραγματικά κίνητρα των ταραχοποιών, φαίνεται δύσκολο να αμφισβητηθεί ότι πολλοί ήθελαν να καταστρέψουν, να λεηλατήσουν, να παραβιάσουν και έτσι να εκφράσουν τίποτα άλλο εκτός από μίσος και χάος.

Ωστόσο, τα δεδομένα και τα επιχειρήματα τείνουν να αποδυναμώνουν σημαντικά αυτήν την ανάλυση. Αλλά αυτό δεν είναι το προέχον  θέμα εδώ.

Τι πραγματικά λέει αυτό το ξέσπασμα βίας; Πώς γίνεται στη Γαλλία, το 2023, μέρος του πληθυσμού θεωρεί ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος από αυτόν της βιαιότητας;

Εάν η δεξιά και η αριστερά, όπως είδαμε, προσφέρουν ριζικά διαφορετικές απαντήσεις, θέλουμε να εξερευνήσουμε ένα άλλο ερμηνευτικό πλέγμα, το οποίο μας καλεί να προχωρήσουμε πέρα ​​από την παραδοσιακή αντίθεση μεταξύ της κοινωνιολογικής εξήγησης (αριστερά) και της πολιτισμικής εξήγησης (δεξιά), για να δεχθούμε την ιδέα ότι αυτοί οι παράγοντες δεν αντιτίθενται αλλά διαπλέκονται μεταξύ τους.

Είναι προφανές ότι το κοινωνικοοικονομικό πλαίσιο ορισμένων πληθυσμών και ορισμένων γειτονιών συμβάλλει στη δημιουργία ευνοϊκών συνθηκών παραβατικότητας και απόρριψης των θεσμών της Δημοκρατίας. Επίσης, οι διάφορες πραγματικές διακρίσεις που υφίστανται αυτοί οι πληθυσμοί και αυτά τα εδάφη δημιουργούν έναν αποκλεισμό που αυξάνει την αναδίπλωση στην ταυτότητά του και την αντίθεση στη Γαλλία και στο δημοκρατικό σχέδιο στο σύνολό του.

Αλλά αυτοί οι παράγοντες δεν είναι αποκλειστικοί και επαρκείς, και είναι ορθό να εισαχθούν πολιτιστικές μεταβλητές στο ερώτημα, χωρίς τις οποίες φαίνεται αδύνατο να κατανοηθούν τα τρέχοντα γεγονότα. Αυτό είναι θεμελιώδες λάθος της αριστεράς και μέρους του ενημερωτικού και του πολιτιστικού κόσμου, που είναι είτε  αιθεροβάμων ή διακατέχεται από αφέλεια, καιροσκοπισμό ή ψηφοθηρία, τείνουν να αποενοχοποιήσουν αυτούς τους πληθυσμούς εντελώς ορίζοντάς τους σε ένα καθεστώς αιώνιων θυμάτων. Αυτό επιτρέπει τη διολίσθηση που παρακολουθούμε από την εξήγηση στη νομιμοποίηση: προσπαθώντας να βρούμε τα αίτια των ταραχών, παρασυρόμαστε προς τις δικαιολογίες τους.

Η ψευδώς καλοπροαίρετη συμπάθεια προς τη βία και τις πράξεις βανδαλισμού σημαντικού μέρους του ενημερωτικού και του πολιτικού κόσμου συμβάλλει στον αποκλεισμό αυτών των πληθυσμών από το θεσμικό παιχνίδι. Η έκφραση των αιτημάτων και των συμφερόντων τους δεν θα μπορούσε να περάσει μόνο με τη βία. Ο Ferghane Azihari έχει πολύ δίκιο όταν υπογραμμίζει τη «συγκατάβαση» που συνεπάγεται μια τέτοια στάση και επιμένει στο παράδοξο μιας τέτοιας στάσης που «επιβεβαιώνει την αντίληψη ότι δεν ανήκουμε στον ίδιο πολιτισμό και ότι είναι λογικό να ισχύουν διαφορετικοί κανόνες. ”

Αν μπορούμε να αναγνωρίσουμε και να εξηγήσουμε όλους τους παράγοντες που οδήγησαν στην κατάσταση μιας κατακερματισμένης κοινωνίας, στο σημείο να βλέπουμε κάποιους να ονειρεύονται έναν εμφύλιο πόλεμο, είναι απαράδεκτο να σχετικοποιούμε τη σοβαρότητα και τη μη νομιμότητα των ταραχών.

Συμπέρασμα

Δεν πρέπει και δεν μπορούμε να αποδεχτούμε τα βήματα που χάραξαν για εμάς οι ιδεολόγοι όλων των πλευρών, που αναμφίβολα θα οδηγήσουν σε μια μορφή εμφυλίου και κοινωνικού πολέμου.

Η επανάσταση και η απόσχιση μέρους των Γάλλων με τη βία και το χάος – ένα σενάριο που προωθείται από ένα μέρος της αριστεράς που ονειρεύεται να ολοκληρώσει την υποκατάσταση της ταξικής πάλης με την πάλη των φυλών – δεν είναι αναπόφευκτη. Ούτε το σενάριο της ακροδεξιάς, που αναγνωρίζει την αδυναμία συνεννόησης με κάποιους συμπολίτες μας.

Οι λύσεις δεν είναι απλές, αλλά θα χρειαστεί, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, να βρεθεί τρόπος να κατευναστεί η οργή που κατέχει τη γαλλική κοινωνία.

Το πρώτο βήμα, χωρίς το οποίο δεν θα καταφέρουμε τίποτα, είναι να ξεφύγουμε από τα πάθη και την ιδεολογία, να επανακτήσουμε αίσθημα ευθύνης και τελικά να αντιμετωπίσουμε την πολυπλοκότητα της πραγματικότητας.

Ξεφεύγοντας από τις θέσεις, το μίσος και τον εφησυχασμό, θα μπορέσουμε να επανασυνδεθούμε με τον διάλογο και έτσι να αποκαταστήσουμε τις συνθήκες για ποιοτικό δημόσιο διάλογο και αποκλιμάκωση της βίας.

Ας συλλογιστούμε αυτά τα λόγια του Raymond Aron που ολοκληρώνουν το L’Opium des Intellectuels :

«Αν η ανεκτικότητα γεννιέται από την αμφιβολία, ας διδαχτούμε να αμφιβάλλουμε για μοντέλα και ουτοπίες, να απορρίπτουμε τους προφήτες της σωτηρίας, τους προάγγελους των καταστροφών. Ας ευχόμαστε να έρθουν οι σκεπτικιστές αν θέλουν να σβήσουν τον φανατισμό. »

Μετάφραση: Ευάγγελος Δ. Νιάνιος

Πηγή:https://www.contrepoints.org/2023/07/01/459204-459204

 

 

 

Δ. Μακροδημόπουλος: Γιατί στη Γαλλία;

3

του Δημήτρη Μακροδημόπουλου

Με αφορμή τη δολοφονία του 17χρονου Ναέλ, αλγερινής καταγωγής, από αστυνομικό στη Γαλλία, εύλογα τίθεται ξανά το ερώτημα: Γιατί πάντα στη Γαλλία και όχι αλλού, όπως στη χώρα μας, όπου υφίστανται και εκεί εγκλήματα “τάξεως”, οι αντιδράσεις υπολείπονται παρασάγγας των εκρήξεων στα όρια της εξέγερσης στη Γαλλία;

Η Γαλλία υπήρξε αποικιακή αυτοκρατορία. Τί σημαίνει αυτό; «Η Γαλλία, μας λέει ο Ενζο Τραβέρσο, διαπλάστηκε μέσα από εκατό και πάνω χρόνια μεταναστεύσεων, να γιατί αυτός ο βίαιος αντιμεταναστευτικός λόγος είναι ουτοπικός στην κυριολεξία! Είναι αδύνατο να γυρίσουμε πίσω και η αντιδραστική αγόρευση υπέρ των “γνήσιων” γάλλων με τη δυσπιστία της απέναντι στους απογόνους των μεταναστών, προϋποθέτει και εξιδανικεύει μια Γαλλία που δεν υπάρχει, που έχει πάψει να υπάρχει εδώ και ενάμισι αιώνα και στην οποία, την εποχή της παγκοσμιοποίησης, θα ήταν αδύνατο να επιστρέψουμε. Όχι μόνο είναι αδύνατο να επιστρέψουμε πίσω αλλά, έστω ότι ήταν εφικτό, θα αποτελούσε τότε καταστροφή για τη χώρα, πηγή οπισθοδρόμησης, απομόνωσης και γενικής πτώχευσης».

Ο Ζεράρ Νουαρέλ, ο κυριότερος γάλλος ιστορικός της μεταναστευτικής εισροής, επισημαίνει ότι πριν έναν αιώνα η Γαλλία έχει γνωρίσει και αντι – ιταλικά πογκρόμ. Τα ονόματα με ιταλική, πολωνική ή ισπανική καταγωγή έχουν τώρα πια ενσωματωθεί στον κατάλογο των γαλλικών επωνύμων, όμως ένα αραβικό ή αφρικάνικο επώνυμο εξακολουθεί να θεωρείται ξένο ακόμα και μετά από τέσσερεις γενιές. Είναι η διαφορά της θρησκείας και η διαφορά της κουλτούρας που δεν επιτρέπει την πολιτισμική αφομοίωση, κυρίως όμως είναι η αποικιοκρατία που θεωρεί τους μετανάστες από τις αποικίες πολίτες δεύτερης κατηγορίας.

Πώς δημιουργήθηκε αυτή η αντίληψη κατωτερότητας του μετααποικιακού μετανάστη στη γαλλική κοινωνία; «Στη Γαλλία, μας λέει πάλι ο Ένζο Τραβέρσο, η προσπάθεια της εκκοσμίκευσης, δηλαδή της χειραφέτησης έναντι της θρησκείας, μπλέκεται με την ιστορία της αποικιοκρατίας, καθώς η Τρίτη Δημοκρατία (1870 – 1940) μαχόταν υπέρ της εκκοσμίκευσης την ίδια στιγμή που οικοδομούσε την αποικιακή της αυτοκρατορία,. Αυτό σημαίνει ότι, επί Τρίτης Δημοκρατίας, ο πολίτης αντιπαρατίθεται στον ιθαγενή, που δεν διαθέτει τα ίδια δικαιώματα. Με άλλα λόγια, η Δημοκρατία γεννήθηκε όχι μόνο πολεμώντας ενάντια σε εσωτερικούς εχθρούς (εκκλησία, κ.α.) αλλά καθορίζοντας και νομικά σύνορα και πολιτικές ιεραρχίες απέναντι στους αποικισμένους υπηκόους της. Στις αρχές του 20ου αιώνα, η Τρίτη Δημοκρατία υποστήριζε την εκκοσμίκευση για να κατανικήσει μια σειρά από αντιδραστικές απειλές, ενώ σήμερα τη χρησιμοποιεί σαν όπλο αποκλεισμού απέναντι σε μειονότητες, τα δικαιώματα των οποίων αρνείται». Γιαυτό η αποικιακή μήτρα προσφέρει την πολιτισμική βάση που δικαιολογεί την περιθωριοποίηση  των μεταναστών του Μαγκρέμπ και οξύνεται περαιτέρω από την οικονομική και κοινωνική κρίση.

Τί έπραξε η Γαλλία για να γεφυρώσει το χάσμα με μετανάστες του Μαγρέμπ που “κουβάλησε” στη χώρα για να καλύψουν τις ελλείψεις του εργατικού δυναμικού στην ανασυγκρότηση της χώρας μετά τον πόλεμο; Κατασκεύασε κοινωνικά, εθνοτικά γκέτο και θρησκευτικά γκέτο στα προάστια,. Τα γκέτο μας θυμίζουν το ιστορικό προηγούμενο με τους Εβραίους και τον Μισέλ Βιβιορκά, Γάλλο κοινωνιολόγο, που έγραφε ότι το μίσος για τους Εβραίους “πήγαζε από μια λογική του γκέτο, ένα συνδυασμό κοινωνικού αποκλεισμού και ρατσιστικών διακρίσεων” που ενισχύονταν από “ένα βαθύ αίσθημα περιθωριοποίησης και εγκλεισμού σε μια υποβαθμισμένη περιοχή”. Η κατάσταση των μετααποικιακών μεταναστών είναι τέτοια ώστε, σύμφωνα με μια πρόσφατη έρευνα του Εθνικού Ινστιτούτου Δημογραφικών Μελετών και του Εθνικού Ινστιτούτου Στατιστικής και Οικονομικών Μελετών, η δεύτερη γενιά νιώθει λιγότερο ενσωματωμένη από την πρώτη, πράγμα που αποτελεί αντιστροφή μιας ιστορικής τάσης, κάτι το πρωτοφανές. Διότι η πρώτη γενιά είχε εργασία αφού γιαυτό τους μετέφεραν στη Γαλλία ενώ η δεύτερη γενιά βουλιάζει στην ανεργία και ζει στο περιθώριο.

Βέβαια, οι αντιδράσεις δεν κλιμακώθηκαν από τη μια μέρα στην άλλη για να φθάσουν στο σημερινό σημείο. Είναι αποτέλεσμα σαράντα χρόνων απώθησης του αποικιακού ζητήματος στη Γαλλία. Το 1983 η «Πορεία για την ισότητα και ενάντια στο ρατσισμό» ή αλλιώς «Πορεία των Μπερ», από τη λαική ονομασία για τους Γάλλους αραβικής καταγωγής, αποτέλεσε την πρώτη μαζική και αυτο-οργανωμένη δημόσια εκδήλωση της δεύτερης γενιάς των αράβων και αφρικανών μεταναστών. Ωστόσο, ο αντιρατσιστικός αγώνας ξέφυγε γρήγορα από τα χέρια των ίδιων των μεταναστών για να ελεγχθεί από θεσμικές και “λευκές” δυνάμεις κοντά στα παραδοσιακά κόμματα.

Το πρόβλημα θα πρέπει να το δούμε και σε ένα γενικότερο πλαίσιο λειτουργίας του καπιταλισμού. Η ύπαρξη εφεδρικού στρατού ανέργων για να συμπιέζει τα ημερομίσθια των εργαζόμενων και να είναι διαθέσιμος για τις επεκτάσεις του κεφαλαίου οποτεδήποτε το αποφασίσει, αποτελεί πρωταρχική ανάγκη του καπιταλισμού. Μάλιστα αποτελεί χαρακτηριστικό γνώρισμά του η αξιοποίηση του χρώματος, του φύλου και της φυλής για φθηνότερη εργασία που προέρχεται κυρίως από τις τάξεις του εφεδρικού στρατού. Αυτό συμβαίνει σε ολόκληρη την Ευρώπη, κατ’ εξοχήν όμως στη Γαλλία λόγω των μετααποικιακών μεταναστών των γαλλικών αποικιών του Μαγρέμπ. Γιαυτό δεν επιδιώχθηκε, ούτε πρόκειται να επιδιωχθεί η ενσωμάτωσή τους και η κατάσταση θα διαιωνίζεται.

Όμως υπάρχουν και άλλοι λόγοι που ερμηνεύουν τις αντιδράσεις. Η Γαλλική ιστορία μετά το 1789 βρίθει τον 19ο αιώνα  από επαναστατικές εξεγέρσεις (1831, 1833, 1848) με αποκορύφωμα την Παρισινή Κομμούνα του 1871. Ούτε πρέπει να ξεχνάμε ότι οι στρατιές του Ναπολέοντα ήταν αυτές που προώθησαν απανταχού της Ευρώπης τον εκδημοκρατισμό αμβλύνοντας τις διαφορετικότητες. Γιαυτό και οι κοινωνικές αντιδράσεις των Γάλλων είναι συνεχείς, τα Κίτρινα Γιλέκα επί Μακρόν, οι ολονύκτιες καθιστικές συγκεντρώσεις επί Ολάντ, οι αντιδράσεις επί Σαρκοζί, θα μπορούσαμε να αναφέρουμε πληθώρα άλλων. Η δεύτερη και η τρίτη γενιά των βορειοαφρικανών μεταναστών διαμορφώνεται μέσα σε αυτή την επαναστατική αντίληψη. Θα λέγαμε πως αυτονόητα πλέον αποτελούν συγκοινωνούντα δοχεία με τα Κίτρινα Γιλέκα και ό,τι προηγήθηκε.

Απέναντι σε όλα αυτά ο πρόεδρος Μακρόν. Με ένα εκλογικό σύστημα που του επέτρεψε μόλις με ένα 24% στον πρώτο γύρο το 2017 και 28% στον πρώτο γύρο το 2022, να κερδίσει ένα δημοψήφισμα στον δεύτερο, πατώντας πάνω στο φόβο που προκαλούσε το Εθνικό Μέτωπο, αναδείχθηκε πρόεδρος, ως το “μη χείρον”! Ούτε δεξιός ούτε αριστερός είναι το σημείο μηδέν της ιδεολογίας.

Μακροδημόπουλος  Δημήτρης

Αλεξ/πολη – κιν. 6947-771412

3/7/2023

 

 

 

Για να μπορέσει το παρελθόν να χρησιμεύσει για τη γνώση του παρόντος»: Ο Μέγας Αλέξανδρος, μεταξύ Ασίας και Ευρώπης

0

Μια τολμηρή νέα έκθεση στο αναζωογονημένο αρχαιολογικό μουσείο της Νάπολης (MANN) παρουσιάζει τον δημιουργό αυτοκρατοριών Μέγα Αλέξανδρο ως έναν άνθρωπο ανοιχτό σε πολιτιστικές ανταλλαγές με την Ανατολή.

από τη Maya Jaggi
Άποψη της έκθεσης
Τα δόρατά τους σηκωμένα, Έλληνες και Πέρσες ιππείς συγκρούονται στον πυρετό της μάχης καθώς ο Μέγας Αλέξανδρος, με τα μαλλιά να τρέχουν και τα μάτια να φλέγονται, σουβλίζει έναν Πέρση πρίγκιπα με τη λόγχη του. Εν τω μεταξύ, ο ηττημένος βασιλιάς Δαρείος, φεύγοντας με ένα άρμα με τεντωμένο το χέρι, ρίχνει μια ελεεινή ματιά στον σωματοφύλακα που έχει θυσιάσει τη ζωή του για να τον σώσει. Αυτή η νατουραλιστική σκηνή, σε ένα από τα πιο διάσημα ψηφιδωτά της ρωμαϊκής αρχαιότητας, αποτυπώνει μια στιγμή στρατιωτικής κατάκτησης και θριαμβευτικής εκδίκησης για τη «βάρβαρη» Ανατολή. Ωστόσο, εξίσου σημαντικό, σηματοδοτεί την έναρξη αιώνων πολιτιστικών ανταλλαγών που άλλαξαν την πορεία των πολιτισμών όχι μόνο στην Ασία και την Αφρική αλλά και στην Ευρώπη.

Το Μωσαϊκό του Αλεξάνδρου, που φυλάσσεται στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο της Νάπολης (MANN), είναι ένας από τους θησαυρούς που βρίσκεται στο επίκεντρο μιας υπέροχης έκθεσης πουθα διαρκέσει μέχρι τις 28 Αυγούστου, ο Μέγας Αλέξανδρος και η Ανατολή: Ανακαλύψεις και Θαύματα, που εξερευνά αυτήν την αμφίδρομη πολιτιστική μετάδοση. «Το πνεύμα της παράστασης δεν είναι κατάκτηση», μου είπε ο Πάολο Τζουλιερίνι, ο διευθυντής του μουσείου, αλλά «η ανάγκη γνώσης – ανθρώπων, τοπίων, νέων ζώων, νέων φυτών.» Όταν ο Αλέξανδρος έφτασε στην Ινδία, «δεν ήρθε μόνο με στρατιώτες, αλλά και με επιστήμονες και φιλοσόφους.» Αυτό που αντιμετώπισαν και απορρόφησαν οι Έλληνες σε άλλες ηπείρους τροφοδότησε τα θεμέλια του δυτικού πολιτισμού – ένα γεγονός που συχνά χάθηκε ή συγκαλύφθηκε στους επόμενους αιώνες.

Μουσεία στην Ευρώπη όπως αυτό, είπε ο Τζουλιερίνι στο γραφείο του σε ένα παλάτι των Βουρβόνων του 17ου αιώνα, είναι «γενικά μια σύνοψη της παλιάς προπαγάνδας των αρχαίων ανθρώπων και του κράτους που έχτισε το μουσείο. Βλέπουν τους Ρωμαίους μόνο ως νικητές, τους άλλους ως βαρβάρους. Αυτή είναι η ρωμαϊκή και ευρωπαϊκή άποψη», μια στάση ανωτερότητας ενός κατακτητή που προβλήθηκε ξανά στους αρχαίους Έλληνες και μιμήθηκαν με τη σειρά τους οι Βουρβόνοι.

Συνέχεια Le Monde Diplomatique

Fareed Zakaria: Η Ρωσία χάνει τον 21ο αιώνα

0

του Fareed Zakaria*

Στο σημαντικό του βιβλίο «Το Τρίτο Κύμα», ο Σάμιουελ Χάντινγκτον επισημαίνει ότι οι διαιρέσεις στους κόλπους της κυβερνώσας ελίτ αποτελούν έναν ασφαλή δείκτη αδυναμίας στα αυταρχικά καθεστώτα. Όταν εξέχοντα στελέχη του συστήματος διαχωρίζουν τη θέση τους από το σύστημα, δρομολογείται συχνά μια σειρά από αλλαγές. Και αντιστρόφως, όταν δεν υπάρχει τέτοια διαφοροποίηση, αυτό σημαίνει ότι ο αυταρχικός ηγέτης θα επιβιώσει (χαρακτηριστική περίπτωση είναι ο Σύρος δικτάτορας Μπασάρ αλ Άσαντ).

Πώς εφαρμόζεται αυτή η αρχή στη σημερινή Ρωσία; Η αποτυχημένη ανταρσία του Γεβγένι Πριγκόζιν έδειξε πως υπάρχουν διαφωνίες στην κυβερνώσα ελίτ του Πούτιν. Ο τελευταίος κατάφερε όμως να αντιμετωπίσει το πρόβλημα μέσα σε μια ή δύο ημέρες. Φαίνεται πως ο Πριγκόζιν δεν απέσπασε την υποστήριξη κανενός βασικού στελέχους του Κρεμλίνου κι έτσι αναγκάστηκε να κάνει πίσω. Ο Πούτιν δαπάνησε πολλή ενέργεια για να καταστείλει τις αντιδράσεις των φιλελευθέρων. Τώρα έφτασε η ώρα να κάνει το ίδιο με την εθνικιστική του πτέρυγα.

Οι διαμάχες εξουσίας στους κόλπους του ρωσικού κράτους λαμβάνουν χώρα σε ένα μαύρο κουτί. Αυτό για το οποίο δεν χωρά αμφισβήτηση είναι η κατάσταση της ρωσικής κοινωνίας. Μια πρόσφατη έρευνα δείχνει ότι ένας 15χρονος Ρώσος έχει το ίδιο προσδόκιμο ζωής με έναν 15χρονο Αϊτινό και μικρότερο προσδόκιμο ζωής από έναν συνομήλικό του στην Υεμένη, το Μάλι ή το Βόρειο Σουδάν. Και να θυμάστε ότι η Ρωσία είναι μια από τις πλουσιότερες χώρες του κόσμου από την άποψη των φυσικών πόρων. Επιπλέον, το μορφωτικό επίπεδο του πληθυσμού είναι εφάμιλλο, αν όχι ανώτερο, του επιπέδου πολλών ευρωπαϊκών χωρών.

Εδώ και τρεις δεκαετίες, οι θάνατοι υπερβαίνουν τις γεννήσεις στη Ρωσία. Αυτό βέβαια ισχύει σε πολλές βιομηχανικές χώρες. Η διαφορά είναι το ποσοστό θνησιμότητας στη Ρωσία. Το 2019, πριν από την Covid και την εισβολή στην Ουκρανία, ένα 15χρονο αγόρι στη Ρωσία θα περίμενε να ζήσει κατά μέσο όρο άλλα 53,7 χρόνια.

Η εκπαίδευση συνήθως συμβαδίζει με την υγεία. Όχι στη Ρωσία: όπως επισημαίνει ο Νίκολας Έμπερσταντ σε μια έρευνα που πραγματοποίησε το 2022, η Ρωσία είναι μια χώρα με εκπαίδευση «Πρώτου Κόσμου» και θνησιμότητα «Τετάρτου Κόσμου». Με μεγάλους αριθμούς ανθρώπων με υψηλή εκπαίδευση, ιδιαίτερα στις επιστήμες, έχει πολύ χαμηλές επιδόσεις στην οικονομία της γνώσης. Το 2019, ήταν πίσω από την Αυστρία σε αριθμό αιτήσεων για ευρεσιτεχνίες, παρόλο που ο πληθυσμός της είναι 16 φορές μεγαλύτερος. Και η κατάσταση θα επιδεινώνεται δεδομένης της εξόδου εκατοντάδων χιλιάδων Ρώσων μετά την εισβολή στην Ουκρανία.

Στο νέο του βιβλίο με τίτλο «Ρωσία εναντίον νεωτερικότητας», ο Αλεξάντερ Έτκιντ τονίζει ότι ο Πούτιν έχει δημιουργήσει ένα παρασιτικό κράτος που ζει από την εξόρυξη φυσικών πόρων, αντί να προκαλεί παραγωγή με αυτούς, και που δεν πληροί καμιά από τις λειτουργίες ενός σύγχρονου κράτους ως προς το κοινωνικό κράτος που προσφέρει στον λαό. Η διαφθορά είναι ενδημική σε αυτό το καθεστώς, ενώ ο ρυθμός αύξησης των ανισοτήτων είναι ο μεγαλύτερος στον κόσμο.

Για το καθεστώς του Πούτιν, η Δύση αντιπροσωπεύει δυνάμεις κοινωνικού, οικονομικού και πολιτικού εκσυγχρονισμού που θα μπορούσε να μολύνουν τη Ρωσία. Στην ομιλία που εκφώνησε μετά την εισβολή στην Ουκρανία, ο Ρώσος Πρόεδρος κατηγόρησε τις ΗΠΑ ότι προσπαθούν να καταστρέψουν τις παραδοσιακές αξίες της Ρωσίας και να επιβάλουν άλλες, που οδηγούν στην υποβάθμιση και τον εκφυλισμό. Για τον Πούτιν, ο εκσυγχρονισμός της Ρωσίας θα δημιουργούσε μια πιο ενεργή κοινωνία των πολιτών που θα ζητούσε καλύτερη υγεία, περισσότερες ευκαιρίες για τους πολίτες και ένα λιγότερο κλεπτοκρατικό κράτος. Για τον λόγο αυτό, ο Ρώσος Πρόεδρος θέλει μια παραδοσιακή Ρωσία, με θρησκεία, ξενοφοβία και παραδοσιακή ηθική.

Πού οδηγούν όλα αυτά; Δεν είμαι σίγουρος. Πιστεύω όμως ότι το μεγαλύτερο πρόβλημα της Ρωσίας δεν είναι ότι χάνει τον πόλεμο στην Ουκρανία, αλλά ότι χάνει τον 21ο αιώνα.

(*) O Φαρίντ Ζακάρια είναι αρθρογράφος της Washington Post

(Πηγή: Washington Post)

Περί κύκλων

4

(Ο κύκλος που κλείνει, ο νέος που ανοίγει, και αυτός που πρέπει να ανοίξει)

Σε ολόκληρη την πολιτική και ιστορική φιλολογία υπάρχει σωρεία αναφορών σε κύκλους: μικρούς, μεγάλους, οικονομικούς, πολιτικούς, ιδεολογικούς, αγώνων, επαναστάσεων και αντεπαναστάσεων. Πολλές φορές αντί του «κύκλου» χρησιμοποιείται και ο όρος «κύμα». Όσον αφορά τη χώρα μας:

  • Φαίνεται να έκλεισε αποφασιστικά και με τον πιο ηχηρό τρόπο ο αντιμνημονιακός κύκλος – με την έννοια της λαϊκής ορμής, των ανακατατάξεων σε πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο, του συσχετισμού ανάμεσα σε μεγάλες παρατάξεις και μπλοκ δυνάμεων. Οι κύκλοι ανοίγουν και κλείνουν όχι εντελώς απότομα, κι ούτε κλείνουν «μια κι έξω». Συνήθως υπάρχουν «ουρές» των προηγούμενων καταστάσεων, υπολείμματα ή κατακτήσεις προηγούμενης φάσης, που διατηρούνται ή απορροφούνται μέσα από μια σύνθετη διαδικασία. Ακόμα και σε ιδεολογικό ή συμβολικό επίπεδο, πολλές φορές διατηρούνται στοιχεία ενώ έχει ξεκινήσει ένας νέος κύκλος.
  • Για παράδειγμα, θα μπορούσε να πει κανείς ότι ο αντιμνημονιακός κύκλος έκλεισε το καλοκαίρι του 2015, όταν ο ΣΥΡΙΖΑ και ο υπόλοιπος πολιτικός κόσμος ψήφισαν το 3ο μνημόνιο (222 «ναι σε όλα» στη Βουλή τον Αύγουστο του 2015), και νομίζουν ότι έτσι έσωσαν την Ελλάδα. Ή ακόμα ότι ο κύκλος έκλεισε το 2019, με την αυτοδυναμία της Ν.Δ. και την τιμωρία του ΣΥΡΙΖΑ. Στην πραγματικότητα ο κύκλος κλείνει ουσιαστικά το 2020 με την πανδημία και όσα ακολούθησαν (κατάργηση δημόσιου χώρου, κατάσταση έκτακτης ανάγκης, υποχρεωτικότητες κ.λπ.) και το 2022 με την είσοδο στον πόλεμο της Ουκρανίας. Τυπικά και πανηγυρικά, αποφασιστικά, κλείνει με τις δύο τελευταίες εκλογικές αναμετρήσεις, την επικράτηση της Ν.Δ., πάλι με αυτοδυναμία, και το γκρέμισμα της Συριζικής κατάστασης – αριστεράς.
  • Ο Τσίπρας βέβαια στη δήλωση παραίτησής του ανέφερε ότι «ο ΣΥΡΙΖΑ έχει πια κλείσει έναν μεγάλο ιστορικό κύκλο, που πρέπει να τον αποτιμήσουμε με περηφάνια, και να ανοίξουμε συλλογικά έναν επόμενο κύκλο». Σαφώς, δηλαδή, κάνει λόγο για κύκλο που αφορά αποκλειστικά τον πολιτικό του χώρο, και όχι κάτι ευρύτερο (κοινωνία, λαό, χώρα κ.λπ.). Το βλέπει σχετικά περιορισμένα. Ακόμα και τον νέο κύκλο τον βλέπει μέσα στα πλαίσια μιας κεντροαριστερής δεξαμενής που βαφτίζεται «προοδευτική παράταξη». Δεν βλέπει πιο βαθιές διαχωριστικές – και δεν θα μπορούσε εξάλλου να το κάνει, αφού έχει αποδεχθεί τις παγκοσμιοποιητικές και συστημικές προδιαγραφές.
  • Από την άλλη όχθη, τη δεξιά ή ακροκεντρώα, γίνεται λόγος και εκεί για κλείσιμο ενός κύκλου: λαϊκισμού – τοξικότητας – διχασμού που εκπροσωπούσε ο ΣΥΡΙΖΑ, και άνοιξε χέρι-χέρι με άλλες δυνάμεις (ακροδεξιές) το δρόμο σε έναν επικίνδυνο εφιάλτη, αυτόν του «εθνολαϊκισμού» και «αντισυστημισμού». Στη θέση του τώρα οι υγιείς δυνάμεις της χώρας, αυτές που στέκονται στη σωστή πλευρά της Ιστορίας (δηλαδή που δεν «ανήκουν» απλά στην Δύση, αλλά «είναι» Δύση), θα ανοίξουν νέους δρόμους ευημερίας και ανάπτυξης. Το βάρος αυτό πέφτει στη Ν.Δ., που είναι ο βασικός εκφραστής της «ακροκεντρώας» συστημικής παγκοσμιοποίησης και κύριος στυλοβάτης της ελληνικής μεταπρατικής εκδοχής της.

Η στροφή στην πολιτική συντήρηση έχει δύο όψεις: αυτήν της δεξιάς και ακροδεξιάς/φασισμού, αλλά και αυτήν του «δικαιωματισμού» και της συμπόρευσης με την παγκοσμιοποίηση και τη Δύση

Ο κύκλος κλείνει με χρεοκοπία της υπαρκτής αριστεράς

Ο αντιμνημονιακός κύκλος που κλείνει αποφασιστικά, δεν κλείνει απλά με μια ανακατανομή ισχύος ανάμεσα σε συστημικές πτέρυγες. Κλείνει με μια μεγάλη ιδεολογική και πολιτική ήττα της υπαρκτής αριστεράς, των σχημάτων και σχεδίων που είχε στο λόγο της και στα προγράμματά της, του βαθμού ξεκόμματός της από την ελληνική πραγματικότητα και τις ανάγκες του τόπου, των ιδεοληψιών που κουβαλούσε – και βεβαίως της πολιτικής που ακολούθησε και υπηρέτησε, τόσο πριν (δηλαδή από τη μεταπολίτευση και ύστερα) όσο και κατά τη διάρκεια του αντιμνημονιακού κύκλου και των φάσεων που αυτός γέννησε και τροφοδότησε:

  • Η αριστερά, σε όλες τις μορφές της, δεν θέλει να πάρει κανένα μήνυμα για όλα αυτά. Δεν εγκαταλείπει την αυτοαναφορικότητα και την αλαζονεία της: αυτοτοποθετείται σαν κάτι πολύ ανώτερο από τον υπόλοιπο λαό, τους πολίτες ή τους ψηφοφόρους που «δεν καταλαβαίνουν» και «είναι οπισθοδρομικοί και καθυστερημένοι», που της «γυρνούν την πλάτη σαν μικροαστοί κυρ-Παντελήδες». Δεν είναι μόνο οι έτσι σκεπτόμενοι νέοι που εκδηλώνουν την επιθυμία να πάνε σε άλλη χώρα, αλλά και πολλοί άνω των -ήντα που το αναμασούν. Αλήθεια, τι ωραία να αλλάζαμε λαό! Καμιά εκτίμηση των κόπων και των αγώνων που έδωσε αυτή η κοινωνία, καμιά αναφορά στο αίσθημα αλληλεγγύης και ανθρωπιάς, εθελοντισμού και προσφοράς που εκδηλώθηκε (χωρίς να βρει κανένα ουσιαστικό προγραμματικό-πολιτικό αντίκρισμα, και χωρίς να δημιουργηθεί κανένα ενδιαφέρον εγχείρημα).
  • Από τα «κάστρα» της αριστεράς, τα μεγαλύτερα βυθίστηκαν και απορροφήθηκαν από τον κυβερνητισμό και την παγκοσμιοποίηση, ενώ κάποια άλλα περιφρούρησαν τον εαυτό τους και πανηγυρίζουν (τις στιγμές που ο λαός θλίβεται). Δυνάμεις απούσες από μεγάλες μάχες, ή καταγγέλλοντας ως Κασσάνδρες ότι τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει, αρνούμενες να προβάλουν οποιαδήποτε πρόταση που να μην είναι εκλογικής καταγραφής ή να ξεφεύγει από τη στενή εμβέλεια της κομματικής τους επιρροής (βλ. ΚΚΕ), εισπράττοντας βέβαια τα θετικά σχόλια των αντιπάλων (Ν.Δ., επιχειρηματιών, δημοσιογράφων κ.λπ.).
  • Από κοντά και μια διανόηση αριστερής κοπής –επιστήμονες, καλλιτέχνες, λογοτέχνες κ.λπ. – που δεν είδε τίποτα τον καιρό της πανδημίας, δεν βλέπει τίποτα για τα εθνικά ζητήματα και τα προβλήματα που προκαλεί ο τουρκικός επεκτατισμός, εκστασιάζεται με τη συμφωνία των Πρεσπών και την Χάγη, στέκει με το στόμα ανοικτό στα πορίσματα του ΕΛΙΑΜΕΠ. Τι μένει; Ο «φασισμός» ως μέγιστος κίνδυνος, ο «δικαιωματισμός», η καταπολέμηση της «ακροδεξιάς λαίλαπας», η πλήρης υποτίμηση του υπαρξιακού ζητήματος της χώρας. Όλα βρωμούν «εθνικισμό». Οποιαδήποτε αναφορά στον αξεδιάλυτο δεσμό των εθνικών και κοινωνικών ζητημάτων εντός της χώρας θεωρείται εθνικιστική παρέκκλιση. Την ίδια στιγμή, δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα όταν «διαδηλώνουν» μαζί με εκπροσώπους της πρεσβείας των ΗΠΑ και των μεγαλύτερων επιχειρηματικών ομίλων στα Pride. Ο «αυτοπροσδιορισμός» στο τιμόνι.
  • Η στροφή στην πολιτική συντήρηση έχει δύο όψεις: αυτήν της δεξιάς και ακροδεξιάς/φασισμού, αλλά και αυτήν του «δικαιωματισμού» και της συμπόρευσης με την παγκοσμιοποίηση και τη Δύση. Η ροπή είναι μεγάλη: το γκρέμισμα μιας αριστερής ηγεμονίας στον τομέα των ιδεών, στο γενικό ιδεολογικό φόντο της χώρας, γίνεται με ξήλωμα κάθε αναφοράς στο ζήτημα της εξάρτησης, του ιμπεριαλισμού, του ευρωατλαντισμού, κάθε αναφοράς στους εθνικούς κινδύνους μέσα στους γεωπολιτικούς αναδασμούς, μέσα από την αποδοχή του ατομικισμού (στο όνομα του αυτοπροσδιορισμού) και της κατάλυσης των μεγάλων ταυτοτήτων (εθνικής, ταξικής, γυναικείας) προς όφελος μικρότερων – πυροδοτώντας έτσι νέες πολώσεις και ατζέντες εντελώς παγκοσμιοποιητικές. Η χειραφέτηση δεν μπορεί να νοηθεί έξω από μεγάλα σύνολα, μεγάλα ακροατήρια, ούτε σε χώρο ατοπίας, μακριά από μια βαθιά δημοκρατία, χωρίς πίστη πως είναι αναγκαία μεγάλα υποκείμενα εθνικά και κοινωνικά και ένα εναλλακτικό σχέδιο για τη χώρα και την κοινωνία.

Άρα ο κύκλος κλείνει με μια μεγάλη χρεοκοπία της υπαρκτής αριστεράς.

Είναι αναγκαίο να ανοίξει ένας κύκλος όπου κεντρικά ζητήματα πρέπει να είναι το «υπαρξιακό πρόβλημα της χώρας» και ένα σχέδιο Εθνικής Κυριαρχίας, ενταγμένο στα πλαίσια μιας βαθιάς πολιτειακής μεταβολής

Ο κύκλος που αντικειμενικά ανοίγει

Το 40-20 της 21ης Μαΐου σόκαρε έντονα πολλούς αριστερούς. Ξαφνιάστηκαν. Όπως ξαφνιάστηκε και ολόκληρος ο ΣΥΡΙΖΑ. Επειδή στην ουσία γκρεμίστηκε-χρεοκόπησε η αριστερή αντίληψη πως με έναν εύκολο τρόπο θα μπορούσαν να υπάρχουν ισχυρά αναχώματα, κέρδη, δύναμη, τότε που γινόταν (όπως και τώρα) πολύς λόγος για «κόμματα εξουσίας», χωρίς καν να αναλογίζονται τι σημαίνει αυτό: τι πρέπει να πουλήσεις στο βαθύ σύστημα για να πάρεις μια θέση εξουσίας μέσα στα πλαίσιά του. Το 40% ενός κατά βάση αστικού, παραδοσιακού κόμματος, ή ακόμα και ενός κόμματος μέσα σε ένα δικομματικό σύστημα εναλλαγής, δεν είναι πρωτόγνωρο φαινόμενο. Η Ν.Δ. επί Κωνσταντίνου Καραμανλή το 1974, με έντονο ριζοσπαστισμό στην ελληνική κοινωνία, πήρε 54%. Και για πολλές δεκαετίες ο δικομματισμός Ν.Δ.-ΠΑΣΟΚ συγκέντρωνε μαζί πάνω από 80-85% (λίγο πριν την χρεοκοπία, το ΠΑΣΟΚ του ΓΑΠ είχε πάρει 44%).

  • Το σοκαριστικό στον νέο κύκλο που ανοίγει είναι η καθίζηση της «δημοκρατικής-αριστερής» παράταξης που, ακόμα και αθροιζόμενη (ΣΥΡΙΖΑ 17,7% και ΠΑΣΟΚ 11,9%), δεν φτάνει το ποσοστό της Ν.Δ. Την ίδια στιγμή, κανείς στην ευρεία αριστερά δεν αναρωτιέται γιατί έχουν μια ανάπτυξη δεξιοί σχηματισμοί πέραν της Ν.Δ., γιατί υπάρχει σε αυτόν τον χώρο μια κινητικότητα και ανάπτυξη. Φταίει αποκλειστικά η πολιτική της Ν.Δ. στα χρόνια 2019-2023 που άνοιξε το δρόμο σε ακροδεξιά και φασιστικά μορφώματα, ή υπάρχει κι άλλη εξήγηση για αυτήν την εξέλιξη; Αλλά και πιο γενικά: για την άνοδο της ακροδεξιάς σε ολόκληρη την Ευρώπη ευθύνεται απλά η κρίση και η νεοφιλελεύθερη διαχείριση; Ή μήπως πρέπει να σκάψουμε λίγο πιο βαθιά;
  • Γιατί η κρίση να ανοίγει αποκλειστικά το δρόμο σε ακροδεξιές δυνάμεις; Επειδή δεν υπάρχει σοβαρή παρουσία της αριστεράς που, παρόλο που ενισχύθηκε κι αυτή στα χρόνια 2000-2015, από τότε προχωρά από ήττα σε ήττα: η ενσωμάτωση στον κυβερνητισμό και η εφαρμογή της παγκοσμιοποιητικής ατζέντας αφήνει ακάλυπτα τα πιο φτωχά στρώματα των πληθυσμών πολλών χωρών, και επίσης αφήνει το έδαφος ανοικτό σε δυνάμεις δεξιάς ή ακροδεξιάς απόκλισης να καλύπτουν αυτά τα κενά και να εμφανίζονται ως υπερασπιστές της κοινωνίας, του έθνους, της οικογένειας κ.λπ. Πόσο μυαλό χρειάζεται για να καταλάβει κανείς αυτήν την αλήθεια;
  • Ο νέος κύκλος στην Ελλάδα ανοίγει με μια δεξιά (ακροκεντρώα και όχι ακροδεξιά) κυβέρνηση, και μια ενίσχυση δεξιών-ακροδεξιών και φασιστικών σχηματισμών. Αυτοί κάλυψαν μια «περιοχή» η οποία ένοιωθε πως εγκαταλείπονται εθνικά συμφέροντα (Πρέσπες, βλ. Ελληνική Λύση) και θρησκευτικές πεποιθήσεις (βλ. Νίκη), ή διαπίστωνε μια σαπίλα του πολιτικού συστήματος (βλ. Κασιδιάρης-«Σπαρτιάτες» και φασιστική υπέρβαση).
  • Σε οικονομικό-κοινωνικό επίπεδο, ο κύκλος που ανοίγει έχει τις ελίτ να μονοπωλούν την πολιτική εξουσία (σε όλες τις βαθμίδες) και, μέσω του ψηφιακού κράτους και της πράσινης μετάβασης, να προσαρμόζονται στις προδιαγραφές του Ταμείου Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας, ενώ παράλληλα εκχωρούν στις ΗΠΑ οτιδήποτε ζητήσουν. Παράλληλα, κινούμενοι πάνω στο μνημονιακό καθεστωτικό οικοδόμημα, βάζουν τις βάσεις μιας ακόμα πιο επιθετικής αντιλαϊκής και ανοικτά αντιαριστερής πολιτικής, εκμεταλλευόμενες την πολλαπλή της κρίση, και στήνοντας θεσμικά και εξωθεσμικά κέντρα χειραγώγησης και διαμόρφωσης της κοινής γνώμης. Αυτά συμπληρώνονται από έναν επιδοματικό μηχανισμό – υποκατάστατο των κλασικών πελατειακών σχέσεων. Κι όσο αντέξουν, μέχρι τους επόμενους κραδασμούς. Γιατί τέτοιοι θα υπάρξουν: η ανισορροπία στο πολιτικό σύστημα (απουσία αντιπολίτευσης και στοιχειωδώς λειτουργικού διπολισμού και επιμερισμού ευθυνών σε κρίσιμα ζητήματα), μαζί με τη δυσαρμονία της κοινωνίας (ιδιαίτερα για τα εθνικά θέματα και απειλές), θα προκαλέσουν τριγμούς και προβλήματα στη νεοδημοκρατική διαχείριση.
  • Ο νέος κύκλος θα είναι ζοφερός για την κοινωνία, τους εργαζόμενους, τη χώρα. Είναι λάθος να αναμένει κανείς την ώρα και το αν και κατά πόσο ο κεντροαριστερός χώρος θα μπορέσει να αποτελέσει έναν πόλο που να διεκδικήσει την διακυβέρνηση. Ο κεντροαριστερός χώρος (ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ) δεν μπορεί να δώσει καμία διέξοδο στις ανάγκες της κοινωνίας και της χώρας. Ο εγκλωβισμός στις αναμεταξύ τους διαμάχες, ή οι διεργασίες που θα διαπεράσουν τον ΣΥΡΙΖΑ ξεχωριστά, είναι σκέτος και αδιέξοδος εγκλωβισμός. Παράλληλα, καλό είναι να γνωρίζουμε ότι κι από καμία άλλη πλευρά δεν προτείνει μια πρόταση διεξόδου – ή έστω ένα εγχείρημα που να ξεπερνά τις κομματικές περιφράξεις και συντεταγμένες. Ήδη όλοι οι κομματικοί φορείς άρχισαν να επιδίδονται στους σχεδιασμούς για τις αυτοδιοικητικές εκλογές και την απλή αναπαραγωγή τους. Δεν έχουν καμία πρόταση για τον λαϊκό παράγοντα. Η μόνη πρόταση είναι «ψήφισέ μας», και κάπως έτσι δυναμώνει η «φωνή σου». Ψέμα ασύστολο, και παντελής απουσία εναλλακτικής πρότασης.

Ο κύκλος που πρέπει να ανοίξει

Μέσα σε αυτό το δύσκολο, ρευστό, πυκνό περιβάλλον, είναι αναγκαίο να ανοίξει ένας κύκλος όπου κεντρικά ζητήματα πρέπει να είναι το «υπαρξιακό πρόβλημα της χώρας» και ένα σχέδιο Εθνικής Κυριαρχίας, ενταγμένο στα πλαίσια και στις προϋποθέσεις μιας βαθιάς πολιτειακής μεταβολής. Σε ένα πρώτο στάδιο, ουσιαστικό και βασικό είναι να ιχνηλατηθούν τα κύρια περιεχόμενα και οι βασικοί αρμοί αυτής της προοπτικής, και συνάμα να διερωτηθεί κανείς σοβαρά πάνω στο με ποιες δυνάμεις και με ποιους τρόπους μπορεί να δημιουργηθούν οι ιδεολογικές και πολιτικές προϋποθέσεις αυτού του κύκλου. Δεν μπορούν να εξαγγέλλονται «μέτωπα», «κόμματα», «πόλοι» ερήμην βαθύτατων συνεννοήσεων και εννοήσεων σε βασικά προγραμματικά ζητήματα, και ιδιαίτερα στη σύμπλεξη του εθνικού και κοινωνικού στοιχείου στη χώρα μας.

Άρα αναζητούνται επιμόνως οι δυνάμεις που θα εμπνευστούν, θα εφεύρουν, θα στηρίξουν αυτόν το σχεδιασμό. Η σύλληψη ενός σχεδίου, οραματικά και πνευματικά, πρέπει να συντελεστεί σε αντιδιαστολή με τις αυταπάτες, την ανάθεση στους μικροπολιτικούς σχεδιασμούς ΣΥΡΙΖΑ-ΠΑΣΟΚ-λοιπής αριστεράς. Η αντίσταση σε όλες τις πλευρές του ζοφερού κύκλου που ανοίγει πρέπει να συνδυαστεί με την προώθηση μιας νέας συνείδησης, ικανής να συμβάλλει σε συνθέσεις και εγχειρήματα, ξεκινώντας ακόμα κι από το μηδέν. Ξεκινώντας από αυτά που υπάρχουν και μοιάζουν λίγα, και ξέροντας καλά αυτά που λείπουν και πρέπει να καλυφθούν.

Αυτά μοιάζουν γενικόλογες ευχές. Αλλά έχουν τη δύναμη να εμπνεύσουν και να ενώσουν διάσπαρτες δυνάμεις, εδώ και τώρα, μέσα από μια αναγκαία πολιτική ζύμωση, και μέσα από τη δημιουργία προϋποθέσεων για δοκιμασίες και εγχειρήματα. Πρόκειται για την υπόθεση διάνοιξης ενός κύκλου, που δεν προκύπτει αυτόματα και με ευκολία. Προϋποθέτει ενεργά στοιχεία συνείδησης, βούλησης και συμπερασμάτων για όσα ζήσαμε τουλάχιστον στους κύκλους που μόλις έκλεισαν, και αυτούς που ανοίγονται με δυσμενέστατους όρους. Με μια άλλη έννοια, είναι ένα τολμηρό κάλεσμα: Να ανοίξουμε έναν αναγκαίο νέο κύκλο που δεν υπάρχει ακόμα, αλλά είναι αναγκαίος.

edromos.gr

Μ. Ψύλος: Μετά τον Τσίπρα

0

REUTERS/Stoyan Nenov

Θα μπορέσει  ο ΣΥΡΙΖΑ να παραμείνει «κόμμα εξουσίας », μετά τον Τσίπρα; ‘Η θα αντιμετωπίσει  μια υπαρξιακή κρίση, διατηρώντας και τα «κακά μήλα» στις τάξεις του;

«Ο άνθρωπος που έκανε κάποτε τη μισή Ευρώπη να τρέμει, με την παραίτησή του κλείνει μια εποχή στην Ελλάδα», γράφει η γερμανική συντηρητική εφημερίδα του Frankfurter Allgemeine Zeitung.

Ο λόγος φυσικά για τον Αλέξη Τσίπρα, η παραίτησή του οποίου από την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ μετά την οδυνηρή ήττα στις εκλογές, μόνο απαρατήρητη δεν πέρασε στην Ευρώπη.

Δεν υπάρχει άλλωστε μέσο ενημέρωσης στη Γηραιά ήπειρο, που να μην έχει πει κάτι για την παραίτηση Τσίπρα. Αφού-όπως λεει η FAZ, «εθεωρείτο ο φάρος ελπίδας για την αριστερά σε όλη την Ευρώπη».

Ο 48χρονος Τσίπρας διετέλεσε πρωθυπουργός της Ελλάδας σε μια περίοδο που σημαδεύτηκε κυρίως από τις ολέθριες συνέπειες της οικονομικής κρίσης. Εκείνα τα ταραχώδη χρόνια, ο Τσίπρας είχε την έμπνευση να προβάλει το σύνθημα: «κυβέρνηση της Αριστεράς». Με μία υπόσχεση: Να τελειώσει τη λιτότητα.

Ωστόσο, τα πράγματα εξελίχθηκαν διαφορετικά. Υπό την πίεση της Γερμανίας και άλλων χωρών της ΕΕ, η κυβέρνηση Τσίπρα κατέληξε να υιοθετήσει άλλο ένα μνημόνιο, μέχρι να  μπορέσει να περιορίσει κάπως τη λιτότητα και να αναδιαρθρώσει το χρέος. Αφήνοντας και 37 δισ. ευρώ στα δημόσια ταμεία.

Μετά από 15 χρόνια στο τιμόνι του ΣΥΡΙΖΑ, ο Τσίπρας επέλεξε να προβάλει ένα άλλο σύνθημα: «Προοδευτική κυβέρνηση»- στην ουσία συνασπισμό με το ΠΑΣΟΚ/ΚΙΝΑΛ, το οποίο όμως απέρριπτε κατηγορηματικά κάθε συζήτηση. Με απλά λόγια: Από την πάλαι ποτέ “κυβέρνηση της Αριστεράς”, στην …ακυβερνησία. Κάτι που φυσικά ο λαός απέρριψε με τη ψήφο του.

Και τώρα; Πόσο εύκολο είναι για πολύ κόσμο να φανταστεί έναν ΣΥΡΙΖΑ χωρίς τον Τσίπρα; Θα σημάνει την αποχώρησή του από την πολιτική;

Όταν σκεφτόμαστε την ηγεσία, συνήθως αυτό που μας έρχεται στο μυαλό δεν είναι τόσο η «καρέκλα», όσο ο ηγέτης, ο άνθρωπος. Με σάρκα και οστά. Αν είναι έντιμος και γενναίος.

Κάποιοι ηγέτες αποκαρδιωμένοι, τα παρατάνε. Βάζουν τέλος στη δημόσια ζωή τους. Αλλοι πάλι, όχι. Έστω και από άλλες θέσεις προσπαθούν και ξαναπροσπαθούν και πάλι για την νίκη.

Οσο για την κομματική του κληρονομιά; Θα μπορέσει  ο ΣΥΡΙΖΑ να παραμείνει «κόμμα εξουσίας », μετά τον Τσίπρα; ‘Η θα αντιμετωπίσει μια υπαρξιακή κρίση, διατηρώντας και τα «κακά μήλα» στις τάξεις του;

Αποδυναμωμένος στην βάση-στην αυτοδιοίκηση, στα συνδικάτα, ακόμη και τα πανεπιστήμια-ανεξάρτητα από τις προσπάθειες της νέας ηγεσίας, ο ΣΥΡΙΖΑ  αντικειμενικά θα εισέλθει σε περίοδο περιδίνησης. Πολλά  φυσικά θα εξαρτηθούν από το αν θα υπάρξει ένας δημόσιος βίος, όπου θα είναι δυνατή η συζήτηση, η ανάδειξη νέων ιδεών, η νηφάλια αξιολόγηση προτάσεων. Ο ρόλος των μέσων ενημέρωσης σε αυτό θα είναι πρωταρχικός.

naftemporiki.gr

Ουκρανία: Ο Ζελένσκι εναντίον ορθόδοξων μοναχών

0

Ουλφ Μάουντερ, dpa 

Οι ουκρανικές αρχές θέλουν να εκδιώξουν 150 ορθόδοξους μοναχούς από τη Λαύρα των Σπηλαίων του Κιέβου που έχει ανακηρυχθεί μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς από την Unesco.

Οι ουκρανικές αρχές διώχνουν τους μοναχούς της Λαύρας των ΣπηλαίωνΕικόνα: Ulf Mauder/dpa/picture alliance 

Φοβούμενοι πιθανή επέμβαση της αστυνομίας, τουλάχιστον δέκα μοναχοί έχουν ήδη εγκαταλείψει τη Λαύρα των Σπηλαίων του Κιέβου. «Οι περισσότεροι από αυτούς, περίπου 150 ακόμη δηλαδή, δεν θέλουν να φύγουν», λέει ο ιερέας Πολύκαρπος Λυνένκο, ο οποίος ζει στο μοναστήρι εδώ και τουλάχιστον τρεις δεκαετίες. «Καταδικάζω τη Ρωσία για την εισβολή στη χώρα μας και τις δολοφονίες», λέει ο 52χρονος επικεφαλής πλέον της κοινότητας, από τότε που ο Μητροπολίτης Παύλος Λεμπίντ, προκαθήμενος της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, τέθηκε σε κατ’ οίκον περιορισμό με βραχιολάκι στο πόδι.

Οι ουκρανικές αρχές «καταδιώκουν» τους μοναχούς

Η ουκρανική δικαιοσύνη κατηγορεί τον ηγούμενο Παύλο για προδοσία και συνεργασία με τη Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία της Μόσχας και τον Πατριάρχη της Κύριλλο.Ο κληρικός λέγεται πως δικαιολόγησε τον επιθετικό πόλεμο της Ρωσίας σε υποκλαπείσες τηλεφωνικές συνομιλίες. Αντιθέτως, ο πατέρας Πολύκαρπος τονίζει ότι η εκκλησία του αποσχίστηκε επίσημα από το Πατριαρχείο Μόσχας μετά την εισβολή, ενώ αποκαλεί εγκληματίες πολέμου τον πρόεδρο Πούτιν και τον πιστό στο Κρεμλίνο πατριάρχη.

Ο Πατριάρχης Μόσχας Κύριλλος και ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν
Για τον πατέρα Πολύκαρπο, ο Πατριάρχης Κύριλλος και ο πρόεδρος Πούτιν είναι εγκληματίες πολέμουΕικόνα: Vasily Maximov/AP Photo/picture alliance

Όμως, δεν θέλει να εγκαταλείψει την πίστη του εξαιτίας αυτού. «Το να ζω εδώ στο μοναστήρι και να ανήκω σε αυτή την εκκλησία δεν με εμποδίζει να είμαι πατριώτης της Ουκρανίας», λέει ο μοναχός. «Αισθάνομαι προσβεβλημένος όταν με αποκαλούν παπά της Μόσχας ή προδότη της πατρίδας μου, της Ουκρανίας».

Οι ουκρανικές αρχές καταδιώκουν τους μοναχούς εδώ και μήνες. Ο πρόεδρος Ζελένσκι βλέπει την εκκλησία γεμάτη κατασκόπους της Μόσχας. Θέλει να διώξει τους μοναχούς από τη Λαύρα των Σπηλαίων, διάσημο τόπο προσκυνήματος στον Δνείπερο, που μάλιστα προστατεύεται από την Unesco ως μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς. Η εγκατάσταση, η οποία χρονολογείται από τον 11ο αιώνα, πρόκειται τώρα να παραδοθεί στην Ορθόδοξη Εκκλησία της Ουκρανίας.

Αλλά οι μοναχοί δεν υποχωρούν: προειδοποιούν για πολιτικές διώξεις όπως εκείνες που έκαναν οι κομμουνιστές στη Σοβιετική Ένωση και αγωνίζονται δικαστικά για τις καταγγελίες και μη ανανεώσεις των μισθωτικών τους συμβάσεων. Επιπλέον, οι εκκλησιαστικοί ηγέτες διαμαρτύρονται εδώ και μήνες για βίαιες επιθέσεις και για επιδρομές της ουκρανικής μυστικής υπηρεσίας SBU.

Απομάκρυνση κάθε ρωσικού στοιχείου

Η Λαύρα των Σπηλαίων στο Κίεβο
Η νέα διοίκηση του μουσείου της μονής θέλει να εξοβελίσει τα ρωσικά στοιχείαΕικόνα: Givaga/Shotshop/picture alliance

Η νέα διοίκηση του μουσείου του μοναστηριού θέλει να αποκαθάρει τον ιστορικό τόπο από κάθε τι ρωσικό. Μακριά από τη δημοσιότητα, οι υπάλληλοι του μουσείου μιλούν για ένα κλίμα φόβου, ένα «κυνήγι μαγισσών». Οι πιστοί στα παρεκκλήσια προσεύχονται να μην τους αρπάξουν τον ιερό τόπο που έχουν ως στήριγμα κατά τη διάρκεια του πολέμου.

Ωστόσο, η πλειοψηφία των Ουκρανών, σύμφωνα με δημοσκοπήσεις, τάσσεται πλέον υπέρ της απαγόρευσης της «παλαιάς» Ορθόδοξης Εκκλησίας. «Βιώνουμε μία ιστορική καμπή», λέει ο πατέρας Πολύκαρπος. Παρ’ ότι υπάρχουν μεμονωμένοι εκπρόσωποι, ορισμένοι από αυτούς υψηλόβαθμοι, οι οποίοι απορρίπτουν την αποκήρυξη του Πατριαρχείου Μόσχας, η διάλυση της εκκλησίας δεν αποτελεί λύση, λέει ο κληρικός. Πολλοί στρατιώτες είναι μέλη αυτής της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας και αγωνίζονται για την επιβίωση της Ουκρανίας. «Αποτελεί μυστήριο για εμένα το ότι η Ρωσία, η οποία μας θεωρεί αδελφό έθνος, έχει εισβάλει στη χώρα», λέει ο πατέρας Πολύκαρπος, προσθέτοντας πως προσεύχεται «για τον Ζελένσκι, τη χώρα μου και τον λαό μας».

Διαμάχες για την περιουσία της εκκλησίας

Ο Πατριάρχης Μόσχας Κύριλλος
Ο Πατριάρχης Κύριλλος επικρίνεται από πολλούς ως πολεμοκάπηλοςΕικόνα: Sergei Vlasov/AP//Russian Orthodox Church Press Service/picture alliance

Το 2018, πολλοί χριστιανοί αποστασιοποιήθηκαν σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τους μακροχρόνιους στενούς δεσμούς με το Πατριαρχείο της Μόσχας, βρίσκοντας στέγη στη νέα Ορθόδοξη Εκκλησία της Ουκρανίας. Στις αρχές του 2019, ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος Α΄ της Κωνσταντινούπολης κήρυξε τη νέα εκκλησία αυτοκέφαλη, προς μεγάλη ενόχληση της Ρωσίας. Στο μεταξύ μαίνονται διαμάχες σχετικά με την περιουσία της εκκλησίας. Ο Πατριάρχης της Μόσχας Κύριλλος επικρίνεται ως πολεμοκάπηλος, καθώς, παρά τη θέληση του Κιέβου, το Πατριαρχείο προσάρτησε ενορίες στη χερσόνησο της Κριμαίας και στο Ντονμπάς που ανήκουν στην Ουκρανική Ορθόδοξη Εκκλησία.

Ο μοναχός Πολύκαρπος μας λέει ότι ο ίδιος έχει ήδη πάρει βιβλία και εικόνες σε περίπτωση έξωσης από το μοναστήρι, ενώ οι μοναχοί έχουν επίσης μεταφέρει σε ασφαλές μέρος ρούχα, υμνολόγια και παρτιτούρες για τις παραδοσιακές εκκλησιαστικές ψαλμωδίες. «Το Υπουργείο Πολιτισμού θέτει συνεχώς προθεσμίες για να εγκαταλείψουμε το μοναστήρι, αλλά στη συνέχεια δεν συμβαίνει τίποτα». Κανείς στο μοναστήρι δεν αντιδρά πλέον στα έγγραφα των αρχών.

Αυτή η εκκλησία έχει επιβιώσει από πολύ άσχημες περιόδους, όπως την κομμουνιστική δικτατορία. Επιπλέον, λόγω της μακράς παράδοσης, ο πατήρ Πολύκαρπος δεν παραιτείται εύκολα, ούτε θα εντασσόταν στην Ορθόδοξη Εκκλησία της Ουκρανίας. «Το σπίτι μου είναι εδώ», λέει. Ο μοναχός γνωρίζει ότι μπορεί ανά πάσα στιγμή να τους διώξουν. Όμως, «μέχρι τότε, θα ζήσω τη ζωή μου ως μοναχός και θα παραμείνω εδώ, όπως το έχω ορκιστεί στον Θεό και στον εαυτό μου – κατά προτίμηση μέχρι να πεθάνω».

Επιμέλεια: Γιώργος Πασσάς

DW