Αρχική Blog Σελίδα 1619

Ψήφος αποδήμων – Κ. Κυριακόπουλος: Κορυφαίο πολιτικό και κυριαρχικό δικαίωμα με ευρύτερο γεωπολιτικό και διπλωματικό αποτύπωμα

1

Ας ξεκινήσουμε από μια βασική και αδιαπραγμάτευτη παραδοχή… Οι κυβερνήσεις που στηρίζουν την πολιτική τους μακροημέρευση στην εύνοια των «προστατών», στην περί διαγραμμάτων διακυβέρνηση κατά την διάρκεια της οποίας η ουσιαστική ενασχόληση με τις διαχρονικές κακοδαιμονίες του τόπου θεωρείται απαγορευμένη και ανεπίτρεπτη πράξη και στην νοσηρή πελατειακή σχέση του κράτους με τους ψηφοφόρους, είναι κυβερνήσεις που κατά κανόνα ΔΕΝ διακρίνονται για την αυθεντικότητα, την αμεροληψία και τα ειλικρινή κίνητρα που θα έπρεπε να διέπουν τις πολιτικές τους αποφάσεις…

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Από αυτήν την άποψη, η βιασύνη με την οποία σπεύδει η συγκεκριμένη κυβέρνηση να τροποποιήσει τον νόμο 4648/19 για την ψήφο των αποδήμων, δεν είναι προϊόν του ειλικρινούς ενδιαφέροντός της για την άσκηση ενός κρίσιμου πολιτικού δικαιώματος από τους εκατοντάδες χιλιάδες συμπατριώτες μας που βρίσκονται πλέον μόνιμα στο εξωτερικό.

Άλλωστε η έλλειψη ουσιαστικού ενδιαφέροντος για την τύχη των αποδήμων αλλά και για το σύνολο των προβλημάτων που αντιμετωπίζει ΚΑΙ ο εκτός της επικράτειας της χώρας Ελληνισμός, επιβεβαιώνεται από το κλείσιμο Ελληνικών σχολείων, από την συρρίκνωση των Ελληνικών προξενείων, αλλά και από την συνολική αντιμετώπιση που επιφυλάσσεται στους αναγνωρισμένους Έλληνες μειονοτικούς (Βλέπε Β. Ήπειρο, Ουκρανία, Κριμαία κλπ).

Αρκετοί συμπολίτες μας χαρακτηρίζουν την κυβερνητική πρωτοβουλία για την «βελτίωση» του νόμου του 2019, ως κίνηση αποπροσανατολισμού μέσα από την οποία το κυβερνητικό επιτελείο επιδιώκει να αντισταθμίσει την επιδείνωση σειράς οικονομικών δεικτών η οποία αναμένεται να διευρυνθεί προϊόντος του χρόνου, εξ αιτίας και των Ευρωπαϊκών αδιεξόδων που επιτείνονται στο έδαφος του Ουκρανικού, αλλά και της αναγκαίας διαχειριστικής αναδίπλωσης που θα ακολουθήσει, προκειμένου να ανακοπεί το ξεχείλωμα των χαλαρών επιδοματικών πολιτικών των pass και της πανδημίας.

Άλλοι θεωρούν πως αυτή η πρωτοβουλία είναι πολιτικά λαθεμένη, από την στιγμή που εκχωρεί πολιτικό δικαίωμα σε αποδήμους που δεν διατηρούν φορολογικούς και άλλους δεσμούς με την χώρα και κατά συνέπεια δεν υφίστανται τις συνέπειες των εφαρμοζόμενων πολιτικών. Σύμφωνα με αυτήν την αντίληψη, αυτή η «νέα γενιά» πολιτών που θα αποκτήσει δικαίωμα ψήφου, θα σπεύσει να το εξαργυρώσει επιβραβεύοντας την πολιτική δύναμη που της το εκχώρησε, παραβλέποντας την ουσία και τις συνέπειες των πολιτικών που υιοθετεί και οι οποίες φτωχοποιούν, κακομεταχειρίζονται και καταδυναστεύουν τους «γέννημα και θρέμμα» παραδοσιακούς Έλληνες ψηφοφόρους. Η εκχώρηση αυτού του δικαιώματος σε Έλληνες του Εξωτερικού οι οποίοι όμως δεν υφίστανται ούτε κατ’ ελάχιστον τις συνέπειες των εφαρμοζόμενων πολιτικών εντός της Ελληνικής επικράτειας, στρεβλώνει το κριτήριο της πολιτικής αξιολόγησης, της επιβράβευσης ή της αποδοκιμασίας και οδηγεί σε επιλογές αναντίστοιχες με τις κυρίαρχες στο παραδοσιακό εκλογικό σώμα.

Υπάρχει βεβαίως και η ολοκληρωμένη αντίθετη τοποθέτηση την οποία διατυπώνει το ΚΚΕ, σύμφωνα με την οποία το δικαίωμα της ψήφου των αποδήμων, θα πρέπει να συνδέεται απαραίτητα με την ύπαρξη ενεργού ΑΦΜ, με ένα σαφώς προσδιορισμένο όριο χρόνου αποδημίας το οποίο δεν θα πρέπει να υπερβαίνει τα 35 έτη και με την αυτοπρόσωπη και όχι επιστολική άσκηση του εκλογικού δικαιώματος. Η παραπάνω αντίληψη συνδυάζεται με την άποψη του ΚΚΕ σύμφωνα με την οποία, η ψήφος των αποδήμων θα καταστεί εργαλείο αλλοίωσης του εκλογικού αποτελέσματος και αυτό θα πρέπει πάση θυσία να αποφευχθεί. Κατακλείδα σε όλα τα παραπάνω, είναι η ολοκληρωτική αντίθεση του ΚΚΕ στην υιοθέτηση της λογικής του «δικαίου του αίματος» ως προϋπόθεση για την διασφάλιση του εκλογικού δικαιώματος των αποδήμων και των παιδιών των αποδήμων.

Θα πρέπει να πούμε ότι όλες οι παραπάνω προσεγγίσεις, έχουν μια λογική, που μπορεί να θεωρηθεί βάσιμη μέσα στην αποσπασματικότητά της. Κατά την γνώμη του γράφοντος όμως, το συγκεκριμένο ζήτημα ΔΕΝ μπορεί να αντιμετωπίζεται αποσπασματικά και το δικαίωμα της ψήφου ΔΕΝ θα πρέπει να προσεγγίζεται μονοδιάστατα.

Η Ελλάδα οφείλει και θα πρέπει να αντιμετωπίσει οριστικά και αμετάκλητα το πρόβλημα της ψήφου των αποδήμων ως Εθνικό πρόβλημα και με σαφείς αναγωγές στην υπόσταση του Ελληνισμού, προσβλέποντας μεταξύ άλλων ΚΑΙ στην Εθνική (και όχι κομματική) εργαλειοποίησή του για την ουσιαστική διεύρυνση του Διεθνούς γεωπολιτικού και διπλωματικού της αποτυπώματος.

Η ψήφος των αποδήμων ΔΕΝ είναι και ΔΕΝ θα πρέπει να αντιμετωπίζεται απλώς ως πολιτικό δικαίωμα ορισμένων Ελλήνων ως προς την Εθνικότητα και την καταγωγή οι οποίοι γεννήθηκαν και διαμένουν στο Εξωτερικό.

Η ψήφος των αποδήμων ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟ και ΚΥΡΙΑΡΧΙΚΟ δικαίωμα σύμπαντος του Ελληνισμού και θα πρέπει, όχι μονάχα να θεσμοθετηθεί χωρίς εξαιρέσεις και ανυπόστατους αστερίσκους, αλλά να συνοδεύεται και από πολιτικές ουσιαστικής στήριξης, διεύρυνσης και διαρκούς ενίσχυσης των δεσμών των αποδήμων με την Ελλάδα (σχολεία, προξενεία, πολιτιστικά δρώμενα, υπόσταση, στήριξη Εθνικής μειονότητας κλπ).

Αυτήν ακριβώς την ιδιότητα του “ΚΥΡΙΑΡΧΙΚΟΥ” δικαιώματος, την οποία είναι βέβαιο πως δεν επιδιώκει να αναδείξει η Ελληνική κυβέρνηση, θα πρέπει να στηρίξουν, να απαιτήσουν και να ενισχύσουν ολόπλευρα οι Έλληνες πολίτες στο σύνολό τους, προκειμένου η άσκηση του εκλογικού δικαιώματος, να μην υποβαθμιστεί σε μια απλή διεκπεραιωτική διαδικασία, αλλά να αναδεικνύεται σταθερά σε μια δυναμική διαδραστική σχέση του Έθνους με τα αδιαπραγμάτευτα δικαιώματα της “μητέρας πατρίδας”.

Και φυσικά η προσχηματική επιχειρηματολογία περί δήθεν «φασιστικότητας» του Δικαίου του αίματος θα πρέπει να εξοβελιστεί πλήρως από τον δημόσιο διάλογο, πολύ δε περισσότερο που όσοι σπεύδουν να την επικαλεστούν σήμερα, δεν είχαν την παραμικρή αντίρρηση όταν το προκλητικό δίδυμο των Παπανδρέου – Ραγκούση θεσμοθετούσε την παραχώρηση Ελληνικής Εθνικής ταυτότητας με ελάχιστα έως πρακτικά ανύπαρκτα κριτήρια σε αμφιλεγόμενης ποιότητας και μηδενικής αφομοίωσης πληθυσμιακές ομάδες από το Μπαγκλαντές, το Πακιστάν, την Σομαλία και όψιμους Αλβανούς… βορειοπειραιώτες. Νισάφι πια…

Στις κάλπες οι Ισπανοί: Πρόωρες βουλευτικές εκλογές εν μέσω καύσωνα, αναμένεται να επικρατήσει η δεξιά – Το Λαϊκό Κόμμα και ο παράγοντας Vox

0

Στην Ισπανία στρέφονται σήμερα τα βλέμματα της Ευρώπης όπου η αναμενόμενη νίκη της δεξιάς στις πρόωρες βουλευτικές εκλογές θα παγιώσει περαιτέρω την κυριαρχία των συντηρητικών κομμάτων ανά το μπλοκ.

Στις εκλογές, τις οποίες προκήρυξε ο σοσιαλιστής πρωθυπουργός Πέδρο Σάντσεθ μετά την ανατροπή της αριστεράς στις τοπικές εκλογές της 28ης Μαΐου ενδέχεται η ακροδεξιά να πάρει μερίδιο της εξουσίας για πρώτη φορά από την λήξη της δικτατορίας της χώρας το 1975.

Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι η επόμενη κυβέρνηση της Ισπανίας θα είναι ένας συνασπισμός του δεξιού Λαϊκού Κόμματος (PP) και του ακροδεξιού Vox.

Για τον Σάντσεθ, ο οποίος βρίσκεται στην εξουσία από το 2018 και ηγείται ενός αριστερού συνασπισμού με το Podemos της ριζοσπαστικής αριστεράς, το διακύβευμα είναι μεγάλο. Οι εκλογές θα έχουν συνέπειες και για την ευρωπαϊκή αριστερά.

«Είναι σαφές ότι υπάρχει μια συνεχής στροφή (προς τα δεξιά) και η Ισπανία είναι ένα πολύ σημαντικό προπύργιο ενάντια σε αυτό το οπισθοδρομικό και αντιδραστικό ρεύμα», δήλωσε η υπουργός Οικολογίας Τερέζα Ριμπέρα στην εφημερίδα La Vanguardia.

Ο παράγοντας Vox

Μετά τον θρίαμβο του PP στις 28 Μαΐου, φάνηκε ότι το κόμμα του Αλμπέρτο Νούνιεθ Φεϊχό οδεύει προς μια ξεκάθαρη νίκη στις πρόωρες εκλογές της 23ης Ιουλίου.

Στη συνέχεια, όμως, οι δημοσκοπήσεις έδειξαν ότι, αν και το PP θα κέρδιζε, δεν θα είχε την απόλυτη πλειοψηφία των 176 στο κοινοβούλιο των 350 εδρών, πράγμα που σημαίνει ότι θα χρειαζόταν την υποστήριξη του Vox για να κυβερνήσει.

Υπερεθνικιστικό και ευρωφοβικό, το Vox εμφανίστηκε το 2013 από μια διάσπαση εντός του PP, εισερχόμενο στο κοινοβούλιο το 2019 ως το τρίτο μεγαλύτερο κόμμα της Ισπανίας.

Αλλά η δυναμική της δεξιάς έχει επιβραδυνθεί καθώς το PP και το Vox διαπραγματεύτηκαν συμφωνίες για να κυβερνήσουν σε αρκετές περιοχές που απέσπασαν από την αριστερά.

Κατά τη διάρκεια των συνομιλιών, το Vox έμεινε σταθερό σε πολλές από τις βασικές αρχές του, αρνούμενο να αναγνωρίσει την έμφυλη βία ή να υποχωρήσει στην άρνησή του για το κλίμα.

Αν και τέτοιες θέσεις δεν υποστηρίζονται από το PP, η στάση του Vox έχει επισκιάσει την εκστρατεία του Φεϊχό, ενός αυτοαποκαλούμενου μετριοπαθούς.

Ο Σάντσεθ έκανε σύνθημά του την εξτρεμιστική απειλή, προειδοποιώντας ότι μια ψήφος για το PP θα ισοδυναμούσε με την πρόσκληση του Vox στην κυβέρνηση, κάτι που, όπως υποστηρίζει, θα ήταν σημαντική οπισθοχώρηση για την Ισπανία.

Ο στόχος του είναι διττός: να αποτρέψει τους κεντρώους ψηφοφόρους από το να ψηφίσουν το PP, ενώ παράλληλα να κινητοποιήσει το μισό εκατομμύριο αριστερών υποστηρικτών που έμειναν στα σπίτια τους στις 28 Μαΐου.

Αλλά οι ελάχιστες ελπίδες του Σάντσεθ για ανάκαμψη διαψεύστηκαν μετά τα άσχημα αποτελέσματα από τις δημοσκοπήσεις έπειτα από την τηλεμαχία που είχε απέναντι στον Φεϊχό στις 10 Ιουλίου.

Ο Σάντσεθ τόνισε επίσης το έργο του στην οικονομία που κατέγραψε πέρυσι ανάπτυξη 5,5%. Η Ισπανία τον περασμένο μήνα έγινε επίσης η πρώτη μεγάλη οικονομία της ΕΕ όπου ο πληθωρισμός έπεσε κάτω από το 2%.

Το πρόβλημα για τον Σάντσεθ είναι ωστόσο ότι οι πολίτες εξακολουθούν να θεωρούν την κατάσταση της οικονομίας πολύ αρνητική.

«Ανατρέποντας τον Σαντσισμό»

Ο Σάντσεθ έχει αναλάβει την πρωτοβουλία στο μέτωπο των μέσων ενημέρωσης δίνοντας συνεντεύξεις στα πιο δημοφιλή τηλεοπτικά προγράμματα της Ισπανίας για να υποστηρίξει την πιο ευχάριστη πλευρά του.

«Ο Σάντσεθ συνειδητοποιεί ότι έκανε λάθος που δεν μίλησε σε μέσα ενημέρωσης που θεωρούσε εχθρικά», λέει η Κριστίνα Μόνγκε, πολιτική επιστήμονας στο πανεπιστήμιο της Σαραγόσα.

Αλλά μπορεί να είναι ήδη πολύ αργά, δεδομένου ότι η προσωπική του εικόνα είναι πολύ κακή έξω από τους αριστερούς κύκλους, ενώ έχει επίσης δεχτεί πλήγμα ως αποτέλεσμα πολλών μεταρρυθμίσεων με πρωτοβουλία του Podemos που προκάλεσαν δημόσια αντίδραση.

Αυτό έχει αξιοποιηθεί σε μεγάλο βαθμό από τον Φεϊχό, ο οποίος έχει επικεντρώσει την εκστρατεία του στην “ανατροπή του Σαντσισμού” — που έχει ορίσει ως “αλλαγή της μορφής και της ουσίας” της πολιτικής στην Ισπανία και ως “ανάκληση όλων εκείνων των νόμων που βασίζονται στη μειοψηφία που βλάπτουν την πλειοψηφία”.

Ο Σάντσεθ ελπίζει ότι θα καταφέρει να σχηματίσει συνασπισμό με τη νέα αριστερή συμμαχία Sumar της υπουργού Εργασίας Γιολάντα Ντίαθ, ένα απίθανο σενάριο δεδομένων των δημοσκοπήσεων. Πρόσφατα υποστηρίχθηκε, αν και απρόθυμα, από το Podemos, το οποίο έχει καταβαραθρωθεί στις δημοσκοπήσεις.

Πρόσφατες δημοσκοπήσεις εμφάνισαν την Sumar με το Vox στην τρίτη θέση.

Πέρα από τον μεγάλο αριθμό αναποφάσιστων ψηφοφόρων, ένας άλλος παράγοντας είναι ο χρόνος των εκλογών — στο αποκορύφωμα του καλοκαιριού όταν πολλά εκατομμύρια παραθεριστές θα πρέπει να ψηφίσουν ταχυδρομικώς.

«Ποτέ δεν ψηφίσαμε τόσο αργά το καλοκαίρι, όταν τουλάχιστον 10 εκατομμύρια από τους 37 εκατομμύρια ψηφοφόρους της Ισπανίας είναι σε διακοπές», δήλωσε ο Πάμπλο Σιμόν, πολιτικός επιστήμονας στο πανεπιστήμιο Carlos III της Μαδρίτης. «Δεν είναι ξεκάθαρο πόσοι ψηφοφόροι θα είναι μακριά από τις πόλεις τους, πόσοι από αυτούς θα είναι πρόθυμοι να επιστρέψουν για να ψηφίσουν, πόσοι θα ψηφίσουν μέσω ταχυδρομείου… Είναι όλα ένα μυστήριο».

Μάλιστα, ο Φεϊχό κατηγόρησε τον πρωθυπουργό ότι αναγκάζει τους πιο ευημερούντες, παραδοσιακά δεξιούς, ψηφοφόρους να «διαλέξουν μεταξύ της κάλπης ή των διακοπών τους». «Ο στόχος είναι να μειώσει τη συμμετοχή και να δυσκολέψει τους πολίτες να ψηφίσουν;», διερωτήθηκε δημοσίως.

Ένας άλλος παράγοντας που θα μπορούσε να περιπλέξει την διαδικασία της ψηφοφορίας είναι ο καύσωνας.

Η Ισπανία περνά το θερμότερο καλοκαίρι που έχει ποτέ καταγραφεί με τις θερμοκρασίες του Ιουλίου να εκτοξεύονται σε επίπεδα που δεν έχουν παρατηρηθεί από το 1961. Η χώρα βιώνει «ασυνήθιστα υψηλές θερμοκρασίες» και η μετεωρολογική υπηρεσία της Ισπανίας προβλέπει ότι οι σημερινές εκλογές θα συμπέσουν με ένα ακραίο κύμα καύσωνα.

Με πληροφορίες από AFP, POLITICO μέσω ΑΠΕ-ΜΠΕ

https://hellasjournal.com/2023/07/stis-kalpes-i-ispani-proores-vouleftikes-ekloges-en-meso-kafsona-anamenete-na-epikratisi-i-dexia/

ΤΟ ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΟ ΑΠΟΤΥΠΩΜΑ

0
της Μαρίας Ζουρνά, Παρατηρτήριο Θεσσαλονίκης
Σύμφωνα με σχετικές ανακοινώσεις, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή στα τέλη του 2021 δρομολόγησε την αποστολή για τις «100 κλιματικά ουδέτερες και έξυπνες πόλεις έως το 2030». Η δράση αυτή λαμβάνει χρηματοδότηση ύψους 360 εκατ. ευρώ από το πρόγραμμα «Horizon Europe» για την περίοδο 2022-23. Ο Δήμος Θεσσαλονίκης και άλλες πέντε ελληνικές πόλεις επιλέχθηκαν από την Ε.Ε. για να βρίσκονται μεταξύ των 100 πόλεων στην πρώτη γραμμή της καταπολέμησης της κλιματικής κρίσης. Οι συμμετέχοντες δήμοι ανέλαβαν να συντάξουν «ένα ολιστικό σχέδιο για την κλιματική ουδετερότητα σε όλους τους τομείς», όπως η ενέργεια, τα κτίρια, η διαχείριση αποβλήτων και οι μεταφορές, μαζί με σχετικά επενδυτικά σχέδια.
🏆 Έχοντας υπόψη τα παραπάνω, ας προσπαθήσουμε λοιπόν να εκτιμήσουμε πώς διαμορφώθηκε το οικολογικό αποτύπωμα της δημοτικής θητείας 2019-2023, που φτάνει αισίως στο τέλος της:
🌳 Σύμφωνα με το thessaloniki2023.gr μέχρι σήμερα έχουν φυτευτεί 2.265 νέα δέντρα (δενδρύλλια). Ανά κοινότητα: 1041 δέντρα (Α΄ ΔΚ), 527 δέντρα (Β΄ ΔΚ), 44 δέντρα (Γ΄ ΔΚ), 58 δέντρα (Δ΄ ΔΚ), 317 δέντρα (Ε΄ ΔΚ) και 278 δέντρα (ΔΕ Τριανδρίας).
😑 Μόνο τον τελευταίο 1,5 χρόνο (από αρχές 2022 μέχρι σήμερα) έχει εγκριθεί η κοπή περίπου 700 δέντρων για πραγματικούς, αισθητικούς ή περίεργους λόγους (όπως η απόκλιση μίας μοίρας από την κατακόρυφο ενός πλατανιού στην Τούμπα, λινκ στα σχόλια). Επιπλέον 300 δέντρα κόπηκαν στο Ζωολογικό Κήπο λόγω του φλοιοφάγου εντόμου. Πρώτες στο βωμό της ανανέωσης έπεσαν οι 27 λεύκες της Αγγελάκη, που παρουσίαζαν «ενδείξεις πιθανής σήψης» όπως όλες οι καταδικασμένες λεύκες.
😥 Φέτος οι μαζικές κοπές των δενδροστοιχιών στην Αρχαία Αγορά, την Τσιμισκή, τη Μεγ. Αλεξάνδρου και την Κρήτης αναστάτωσαν μερικούς αργόσχολους και υπερευαίσθητους, οι οποίοι όπως έγινε γνωστό, έχουν ως χόμπι να αντιπαρατίθενται σε ό,τι πάει να γίνει για το καλό μας.
🏡 Πράσινα δώματα υλοποιήθηκαν σε 4 σχολεία (11ο ΔΣ, 13ο ΔΣ, 26ο Γυμνάσιο, 53ο ΔΣ) με χρηματοδότηση ΕΣΠΑ (αποφάσεις ένταξης από το 2018) και το πρόγραμμα σταμάτησε, όπως σταμάτησε και η τοποθέτηση φωτοβολταϊκών.
Η κατασκευή πράσινου δώματος στο Δημαρχείο διαγράφηκε από το Τεχνικό Πρόγραμμα.
⛳ Ως προς την αύξηση των επιφανειών πρασίνου, οι προθέσεις ήταν πολλές, αλλά τα αποτελέσματα πενιχρά.
– Το Μητροπολιτικό Πάρκο στο Μουσείο Ολοκαυτώματος παραμένει στα μακροπρόθεσμα πλάνα.
– Το πάρκο με τα οπωροφόρα δέντρα που θα γινόταν στην οδό Ειρήνης, απλά ξεχάστηκε.
– Η μελέτη για δύο χώρους πρασίνου στην οδό Λαγκαδά δεν ανατέθηκε ποτέ.
– Το πάρκο με τα όργανα γυμναστικής στη Βούλγαρη με Παπαναστασίου καίγεται στον ήλιο, χωρίς στέγαστρο, νερό και δέντρα.
– Τα παρτέρια στη Γούναρη έμειναν τα ίδια σε εμβαδόν.
– Πραγματοποιήθηκαν δύο πάρκα τσέπης μέσω δωρεών, αυτό όμως στην οδό Χαλκιδικής θυσιάζοντας τα υφιστάμενα δέντρα.
– Στους υπαίθριους χώρους στάθμευσης για ΙΧ και ποδήλατα στην περιοχή Ποσειδωνίου δεν προβλέφθηκαν δέντρα.
– Στις διαμορφώσεις γύρω από τους σταθμούς μετρό, το ελάχιστο πράσινο λειτουργεί διακοσμητικά.
– Στα θετικά, το υπό κατασκευή Πάρκο για Όλους στη Λαμπράκη, στη θέση του παλιού ορφανοτροφείου, αν και με βαριές κατασκευές και αυτό.
🚜 Η συντήρηση των συνοικιακών χώρων πρασίνου είναι μάλλον σε καλύτερη κατάσταση την τελευταία διετία, ωστόσο το πιο προβεβλημένο μας πάρκο, η Νέα Παραλία, άργησε πολύ να δει φροντίδα και προδέρμ, με αποτέλεσμα πολλές απώλειες δέντρων και εκτεταμένες φθορές, αλλά και τη γκρίνια των γνωστών αργόσχολων και υπερευαίσθητων που δεν έχουν τι άλλο να κάνουν.
😑 Το πρόγραμμα ανάπλασης των σχολικών αυλών σταμάτησε.
🌿 Κάθετοι κήποι δεν περιλαμβάνονται στο τεχνικό πρόγραμμα. Στο δημοτικό ωδείο Νάτσινα με Κ. Καραμανλή έγινε με δωρεά μια πιλοτική εγκατάσταση σύνθετων συστημάτων αεριζόμενων όψεων με φωτοβολταϊκά στοιχεία.
💡Ως προς την ενεργειακή αναβάθμιση, εκτελείται ακόμη το ταλαιπωρημένο έργο στο σχολικό συγκρότημα της Κλεάνθους και συνεχίζει το πρόγραμμα αντικατάστασης του οδοφωτισμού με led μετά το Jessica της προηγούμενης θητείας (6.000 φωτιστικά), με νέα Σύμβαση Ενεργειακής Απόδοσης για τα υπόλοιπα 10.000 φωτιστικά. Άλλο έργο ενεργειακής αναβάθμισης δημοτικών κτιρίων, σχολείων ή δημόσιων χώρων δεν εκτελείται. Για Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας δεν προβλέπεται κάτι άλλο.
🚲 🛴 Το υφιστάμενο δίκτυο ποδηλατόδρομου 12 χιλιομέτρων εποχής Παπαγεωργόπουλου επεκτάθηκε μόνο κατά 200 μέτρα στη διάνοιξη της Αγ. Δημητρίου, ως συνέχεια του υφιστάμενου, αφού η επέκταση στην οδό Παπάφη απεντάχθηκε από το ΕΣΠΑ, ενώ ο πιλοτικός κλάδος στην Καραμανλή ξηλώθηκε, χωρίς ποτέ να υπάρξει κυκλοφοριακή μελέτη για τη διατήρησή του.
🌧 Από ανάπλαση ρεμάτων, τίποτε στο πρόγραμμα. Το ίδιο για συστήματα δροσισμού ή νέα συντριβάνια. Ούτε κήποι βροχής (με ανακύκλωση του βρόχινου νερού).
🌴🌴 Καμία νέα βιοκλιματική ανάπλαση δημοσίου χώρου, γιατί η βιοκλιματική ανάπλαση στην πλατεία Ελευθερίας δεν έγινε ποτέ, η πλατεία Αριστοτέλους δεν δημοπρατήθηκε ακόμη και η μελέτη για την πλατεία Διοικητηρίου δεν έγινε γνωστή, άλλωστε δεν προβλέπει φυτεύσεις αλλά σκληρές επιφάνειες. Το ίδιο και οι «ολοκληρωμένες αναπλάσεις γειτονιών», όπου χρησιμοποιούνται ψυχρά υλικά επιστρώσεων, αλλά δεν δίνεται βάρος στο πράσινο.
😥 Αλλά και από νέες πεζοδρομήσεις τίποτε, μάλλον σήμερα έχουμε λιγότερες από το 2019, γιατί η επέκταση του πεζόδρομου στην Αγ. Σοφίας ματαιώθηκε, ενώ ο ακριβός πεζόδρομος Απ. Παύλου ξαναμπήκε στην οδική κυκλοφορία (έμειναν οι ταμπέλες και τα βυθιζόμενα εμπόδια του Νιάρχου).
🗑 Σύμφωνα με το thessaloniki2023.gr έχουν εγκατασταθεί 40 υπόγειοι κάδοι, είναι υπό εγκατάσταση 39 υπόγειοι κάδοι, ενώ έχει υπογραφεί σύμβαση για τοποθέτηση 59 υπόγειων κάδων και έχουν εξαγγελθεί άλλοι 134. Εν τω μεταξύ είναι σε εξέλιξη διαγωνισμός για 75 υπόγειους κάδους, καθώς και για 121 (Ταμείο Ανάκαμψης), σύνολο 196.
♻️ Δεν έχει γίνει δημοπράτηση για το Πράσινο Σημείο και το Κέντρο Δημιουργικής Επαναχρησιμοποίησης Υλικών.
🛵 Αγοράστηκαν 50 ηλεκτροκίνητα οχήματα και δίκυκλα, αλλά δεν δημοπρατήθηκαν οι 400 Σταθμοί φόρτισης που εγκρίθηκαν από το δημοτικό συμβούλιο για την προώθηση της ηλεκτροκίνησης.
😑 Δεν παρατηρήθηκε καμία αξιόλογη μεταβολή στο σύστημα αποκομιδής και ανακύκλωσης, οι κάδοι για τα οργανικά ακόμη δεν έχουν τοποθετηθεί, ο κατεστραμμένος σπαστήρας ογκωδών δεν αντικαταστάθηκε και το αμαξοστάσιο παραμένει χωρίς περιβαλλοντική αδειοδότηση.
🏭 Το θρυλικό Αποτεφρωτήριο δεν προχώρησε (θα γινόταν 3, τα εξής 2, τελικά 0 στο τεχνικό πρόγραμμα).
🚦Με τους κυκλικούς κόμβους και την κατάργηση φαναριών, θα είχαμε λιγότερα καυσαέρια. Όμως δεν υπάρχει τέτοιο έργο.
Οι παλιοί Σταθμοί μέτρησης ρύπανσης συνεχίζουν να λειτουργούν, αλλά χωρίς ενημερωτικό δελτίο για το κοινό.
⛵ Για την προστασία του Θερμαϊκού, πέρα από κάποιες επιστημονικές μετρήσεις, δεν υπάρχει πρόγραμμα καθαρισμού. Οι δράσεις περιλαμβάνουν την περισυλλογή πατινιών και νεκρών ζώων κατά καιρούς, άλλωστε τυπικά ο καθαρισμός της θάλασσας δεν είναι αρμοδιότητα του δήμου.
💾 Στα θετικά, οι ψηφιακές υπηρεσίες, η τηλεργασία και οι τηλεδιασκέψεις, που καθιερώθηκαν λόγω της πανδημίας, και περιόρισαν την ανάγκη μετακινήσεων στα δημοτικά κτίρια.
😠 Στα αρνητικά, η κατάργηση του πρωτοποριακού για ελληνικό ΟΤΑ «Τμήματος Ενεργειακού και Βιοκλιματικού Σχεδιασμού» από τον Οργανισμό του Δήμου το 2021, αντί να ενισχυθεί και να υποστηριχθεί, ακόμα και για συμβολικούς λόγους.
📉 Ξεχάστηκε στα συρτάρια και το «Σύμφωνο Δημάρχων για το Κλίμα και την Ενέργεια» με το οποίο οι δήμαρχοι της Ευρώπης είχαν την ευγενή πρόθεση να επιτύχουν και να υπερβούν το στόχο της Ευρωπαϊκής Ένωσης για μείωση των εκπομπών CO2 κατά 20% έως το 2020, χωρίς να μάθουμε ποτέ ποιες ήταν τελικά οι επιδόσεις μας.
👏 Τέλος, καταγράφεται η πιστή υποστήριξη των έντονα αναπτυξιακών (με την έννοια της αύξησης δόμησης) Ειδικών Χωρικών Σχεδίων για ΔΕΘ, Γήπεδο Τούμπας, Ενοποίηση Παραλιακού Θερμαϊκού, χωρίς απαίτηση από πλευράς Δήμου για αντισταθμιστικά μέτρα υπέρ του περιβάλλοντος, όπως περισσότερους ελεύθερους χώρους και ουσιαστική βελτίωση της αναλογίας πρασίνου στην πυκνοδομημένη πόλη.

Δ. Χόνδρος: Είναι «κανονικότητα» το να καιγόμαστε;

1

Αυτό που επιβάλλουν οι νέες συνθήκες είναι να είμαστε κάθε χρόνο πιο έτοιμοι από ποτέ.

«Φωτιές είχαμε, έχουμε και θα έχουμε. Ο κρατικός μηχανισμός κινήθηκε πιο γρήγορα από τις άλλες φορές αλλά δεν …πανηγυρίζουμε». Σε αυτό το μήκος κύματος κινούνται οι δηλώσεις των κυβερνητικών παραγόντων στα παράθυρα και τις τηλεοπτικές εκπομπές.

Συγνώμη, αλλά για ποιο ακριβώς λόγο θα πρέπει να πανηγυρίζει η κυβέρνηση αλλά δεν το κάνει; Για τα 100 χιλιάδες στρέμματα που κάηκαν στα Δερβενοχώρια; Για τα 40 χιλιάδες στρέμματα που κάηκαν στον Κουβαρά; Για τα 13 χιλιάδες στρέμματα που κάηκαν στο Λουτράκι; Για τις καμένες περιουσίες, τον κόπο μιας ζωής; Ποιος λόγος προσφέρεται για πανηγυρισμούς; Το ότι δεν χάθηκαν ανθρώπινες ζωές; Ναι, είναι το πιο σημαντικό αλλά δεν είναι ασήμαντα και όλα τα υπόλοιπα.

Οι δύσκολες και πρωτόγνωρες συνθήκες δεν είναι κάτι που προέκυψε ξαφνικά. Η κλιματική αλλαγή και οι επιπτώσεις της είναι ένα θέμα που συζητάμε εδώ και χρόνια. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι «κανονικότητα» είναι το να καιγόμαστε. Αυτό που επιβάλλουν οι νέες συνθήκες είναι να είμαστε κάθε χρόνο πιο έτοιμοι από ποτέ.

Ήμασταν;

Η κυβέρνηση υποστηρίζει, βάσιμα, ότι υπήρξε μια μεγάλη προετοιμασία για την φετινή περίοδο. Πράγματι, υπήρξε. Είχαμε πιο πολλά μέσα στη διάθεση μας, ήμασταν καλύτερα υποψιασμένοι για αυτό που μας περίμενε. Και όμως, η κατάσταση ξέφυγε. Γιατί;

Από το ρεπορτάζ προκύπτει ότι στην ευρεία σύσκεψη που έγινε υπό τον Πρωθυπουργό αναδείχθηκε ως βασικό ζήτημα ότι «οι αρχικές εκτιμήσεις για την ένταση του ανέμου δεν έδιναν την ακριβή εικόνα, καθώς σε ορισμένες περιοχές η ταχύτητα του ανέμου έφτασε μέχρι και 9 μποφόρ. Αυτό το σφάλμα, οδήγησε αλυσιδωτά και σε επόμενα, όπως ότι καθυστέρησαν λίγο να σηκωθούν τα εναέρια μέσα, όπου μπορούσαν να πετάξουν».

Εδώ υπάρχει ένα σημείο-κλειδί. Γιατί όλοι γνωρίζουμε ότι αν δεν αντιμετωπιστούν άμεσα οι πρώτες εστίες, τότε χαίρετε. Και εδώ φαίνεται να υπάρχει ένα θέμα ανακλαστικών. Όταν τελειώσουν όλα αυτά θα πρέπει να το δούμε.

Πρέπει επίσης να δούμε και κάτι άλλο. Τι έγινε στον τομέα της πρόληψης. Στους δήμους δόθηκαν 25 εκατομμύρια ευρώ για να καθαρίσουν τα περιαστικά δάση και τα χωράφια μέσα στους οικισμούς. Κάθε δήμαρχος έκανε του κεφαλιού του. Άλλοι έκαναν δουλειά και άλλοι όχι.

Ποιος ελέγχει αν τα κονδύλια που δόθηκαν έπιασαν τόπο; Μάλλον κανένας. Στο υπουργείο Εσωτερικών σκέπτονται, λέει, να φτιάξουν από το φθινόπωρο έναν μηχανισμό ελέγχου για το πως διατίθενται τα κονδύλια για την πρόληψη, ώστε το σύστημα να γίνει πιο αποδοτικό. Γιατί απλά αυτή τη στιγμή δεν είναι.

Με λίγα λόγια. Η κλιματική αλλαγή, τα ακραία καιρικά φαινόμενα, είναι ένα σοβαρό θέμα. Αλλά δεν μπορεί να αποτελούν δικαιολογία και πολύ περισσότερο άλλοθι που θα καλύπτει ολιγωρίες και κενά στο συντονισμό.

Δεν γίνεται να δεχθούμε ως «κανονικότητα» το να καιγόμαστε κάθε χρόνο. Και να πανηγυρίζουμε επειδή δεν χάθηκαν ανθρώπινες ζωές.

Το Βήμα

Η εισβολή ξεκίνησε αλλά οι χουντικοί έβλεπαν άσκηση

2

Πολλές είναι οι προφορικές μαρτυρίες, σύμφωνα με τις οποίες ακόμη και μετά την έναρξη της τουρκικής εισβολής, την 20η Ιουλίου 1974, χουντικοί αξιωματικοί «διαβεβαίωναν» ότι πρόκειται για στρατιωτική άσκηση των Τούρκων!

Αυτό αναφέρεται με μαρτυρίες και στο πόρισμα για το Φάκελο της Κύπρου της Ελληνικής Βουλής. Αυτή η στάση της χούντας και των ανθρώπων της στην Κύπρο, της τρομοκρατικής οργάνωσης  ΕΟΚΑ Β, ήταν μέρος της στάσης, που είχε συμφωνηθεί και εντασσόταν στο σχέδιο παράδοσης της Κύπρου στην Τουρκία.

Σύμφωνα με το πόρισμα, ακόμα και όταν είχε πια εκδηλωθεί η τουρκική απόβαση, η πραξικοπηματική ηγεσία του ΓΕΕΦ καθησύχαζε τους επικεφαλής των διαφόρων τμημάτων και μονάδων της Εθνικής Φρουράς (ΕΦ) πως πρόκειται για ασκήσεις εκφοβισμού και εντυπώσεων.

Και όμως νωρίς το πρωί του Σαββάτου, 20 Ιουλίου όλα είχαν ξεκινήσει:

• Ήδη στο Πέντε Μίλι στην Κερύνεια γινόταν απόβαση δυνάμεων κατοχής.

• Το στρατόπεδο της ΕΛΔΥΚ δέχθηκε σφοδρό βομβαρδισμό από την τουρκική αεροπορία, όπως και άλλοι στρατιωτικοί στόχοι.

Την ίδια ώρα, στην Αθήνα, ο Αρχηγός Ενόπλων Δυνάμεων, Γρηγόρης Μπονάνος, γνώριζε από τις 6.10 το πρωί της 20ής Ιουλίου για την έναρξη της τουρκικής αποβατικής ενέργειας, όμως, σύμφωνα με την κατάθεσή του στην Εξεταστική Επιτροπή της Βουλής των Ελλήνων:

• Μέχρι και τις 8.00 π.μ., που συγκλήθηκε το Πολεμικό Συμβούλιο, επιτελούσε άλλα καθήκοντα!

• Μετά τις 10.00 το πρωί δόθηκαν τελικές διαταγές εφαρμογής σχεδίων απόκρουσης της στρατιωτικής επέμβασης της Τουρκίας.

• Ολόκληρη τη μέρα δεν επικοινώνησε με το ΓΕΕΦ, γιατί δεν ήταν δικό του έργο να επικοινωνήσει!!!

• Είχε ιεραρχήσει άλλα να κάνει. Ανέφερε τα εξής χαρακτηριστικά στην κατάθεσή του: «Πηγαίνοντας στο ΑΕΔ το πρωί της εισβολής δεν επικοινώνησα με την Κύπρο. Δεν ήταν έργο δικό μου να επικοινωνήσω με το ΓΕΕΦ. Είχα άλλα ιεραρχήσει να κάμω. Δεν πήρα όλη τη μέρα της 20ής Ιουλίου 1974 το ΓΕΕΦ. Με πήραν όμως αυτοί».

Περαιτέρω, ανέφερε τα εξής:

• Είχε αποφασισθεί να σταλεί το πλοίο ΡΕΘΥΜΝΟ, το οποίο θα μετέφερε το 513 ΤΠ, μία ίλη αρμάτων και μερικά ερπυστριοφόρα μεταφοράς προσωπικού, όμως διέταξε την επιστροφή του στη Ρόδο, όταν ενημερώθηκε ότι έξω από τη Λεμεσό περιπολούν τρία αντιτορπιλικά.

• Την 21η Ιουλίου διετάχθη μία Μοίρα Καταδρομών να μεταφερθεί με αεροσκάφη της Ολυμπιακής, αλλά επικαλέστηκαν μηχανικά προβλήματα και παρέμειναν καθηλωμένα στο Καστέλι της Κρήτης. Τελικά, διαπιστώθηκε ότι δεν υπήρχε μηχανική βλάβη, αλλά η καθήλωση ήταν αποτέλεσμα της απροθυμίας των αξιωματικών της μοίρας να συνεχίσουν το ταξίδι προς την Κύπρο. Παρ’ όλα αυτά, δε λήφθηκε κανένα μέτρο εναντίον των αξιωματικών.

Ο Αρχηγός Ναυτικού Πέτρος Αραπάκης στην κατάθεσή του στη Βουλή των Ελλήνων, αλλά και στο βιβλίο που κυκλοφόρησε με τίτλο «Το τέλος της σιωπής» (εκδόσεις Α.Α. Λιβάνη, Αθήνα 2000), μεταξύ άλλων, αναφέρει τα εξής: «Διετάχθησαν να μετασταθμεύσουν στην Κρήτη σύγχρονα βομβαρδιστικά τύπου Φάντομ F‐4Ε. Το πρώτο σμήνος προσγειώθηκε στο Ηράκλειο στις 11.00 π.μ. της 22ας Ιουλίου και το δεύτερο σμήνος τρεις ώρες αργότερα. Τα Α/Φ ήταν επανδρωμένα από ικανούς πιλότους οι οποίοι είχαν εκπαιδευτεί για 6 μήνες στην Αμερική και ήταν εξοπλισμένα με καταστροφικά όπλα του 6ου Αμερικανικού Στόλου, τα οποία είχαν αφαιρεθεί αυθαίρετα από τις αποθήκες του ΝΑΤΟ στη Σούδα και είχαν παραδοθεί στην αεροπορία. Τα Α/Φ ήταν πανέτοιμα και τα πληρώματα δεμένα μέσα στα αεροσκάφη εν αναμονή διαταγών απογείωσης και προσβολής. Δεν το επιθυμούσε όμως ο ΑΕΔ ( ο Μπονάνος), ο οποίος ήταν υπεύθυνος για τις επιχειρήσεις στην περιοχή της Κύπρου. Τα δύο σύγχρονα υποβρύχια ΓΛΑΥΚΟΣ και ΝΗΡΕΥΣ, τα οποία έπλεαν στις 19 Ιουλίου στην περιοχή της Ρόδου, με εντολή του Αρχηγού Ναυτικού να προσβάλουν τον τουρκικό αποβατικό στόλο σε περίπτωση εισβολής στην Κύπρο, κλήθηκαν με εντολή του ΑΕΔ Γρ. Μπονάνου να επιστρέψουν στη βάση τους». Αναφέρει χαρακτηριστικά και τα εξής ο Π. Αραπάκης: «Η επιμονή του Μπονάνου να επιστρέψουν τα υποβρύχια βασίστηκε ακριβώς στο γεγονός ότι δεν είχε εκδώσει διαταγή να κατευθυνθούν στην Κύπρο, διότι δεν επιθυμούσε την αποστολή τους. Επιθυμούσε και απαιτούσε να γυρίσουν και τα γύρισε. Γίνεται αντιληπτό ότι μια συνδυασμένη επίθεση όλων αυτών των σύγχρονων όπλων το μεσημέρι της 22ας Ιουλίου θα σήμαινε την ολοκληρωτική καταστροφή της τουρκικής αποβατικής δύναμης πριν από την κατάπαυση του πυρός. Αν είχε γίνει η επίθεση, η εξέλιξη των πραγμάτων θα ήταν τελείως διαφορετική, και στο πεδίο των ελληνοτουρκικών σχέσεων. Και κάτι πολύ πιο σημαντικό: διαφορετικό θα ήταν το παρόν και το μέλλον της Κύπρου».

Είναι προφανές από τις καταθέσεις ότι καθένας έσπευδε να σώσει το εαυτόν του και να αποποιηθεί ευθυνών. Ευθύνες, οι οποίες ήταν συλλογικές και ασήκωτες.

Τουρκική παραδοχή!

Κατά την ανάκριση ο συλληφθείς την 31η Ιουλίου 1974 Τούρκος ταγματάρχης, Μουσταφά Τσεντινέλ, διοικητής του τάγματος αρμάτων της 28ης Μεραρχίας, ανέφερε ότι η μονάδα του δε διέθετε αντιαεροπορικά, γιατί οι διαβεβαιώσεις που είχε από τη διοίκηση της μεραρχίας ήταν πως δε θα υπήρχε προσβολή από εχθρικά αεροσκάφη. Ο Μιχαήλ Γεωργίτσης, αρχηγός του πραξικοπήματος από την πλευρά του στην κατάθεσή του στη Βουλή των Ελλήνων (2.7.1986) ανέφερε τα εξής: «Όταν στις 13 Αυγούστου επέστρεψα στην Αθήνα, πληροφορήθηκα από επιτελείς ότι ο Μπονάνος τούς είχε πει: “Να τους αφήσουμε τους Τούρκους για λόγους τιμής‐γοήτρου να ακουμπήσουν κάπου στην περιοχή της Κερύνειας”. Ιδίαν όμως αντίληψη αυτού δεν έχω».  Σημειώνεται ότι η αναφορά Γεωργίτση συνάδει πλήρως με τα όσα είχαν λεχθεί στη διάρκεια της συνεδρίασης του Στρατιωτικού Συμβουλίου όταν ο Ιωαννίδης απαντώντας σε ερώτηση του Ανδρουτσόπουλου είπε «οι Τούρκοι θα βγούνε στην Κερύνεια. Αυτό που θέλουν οι Τούρκοι το κάνουν». Και στην ερώτηση αν θα τους σταματήσουν απάντησε: «Μα θα τους σταματήσουμε μετά. Αφού πάρουν το λιμάνι, την Κερύνεια κι ενώσουν τη Λευκωσία, θα σταματήσουν. Γι’ αυτό είμαστε σίγουροι» (Αλέξη Παπαχελά, «Ένα σκοτεινό δωμάτιο 1967-1974»). Ο Γεωργίτσης, πάντως, δεν μπορούσε να μην γνώριζε. Γνώριζε και πολύ καλά μάλιστα για το τι διαδραματίσθηκε, γιατί ήταν στην Κύπρο και έζησε από κοντά τα όσα είχαν συμβεί και είχε ρόλο.

Η κατάθεση Σημαιοφορίδη

Σημαντική και αρκούντως διαφωτιστική ήταν η μαρτυρία του τότε λοχαγού του Ελληνικού Στρατού Αλέξανδρου Σημαιοφορίδη, ο οποίος ήταν επικεφαλής του κλιμακίου της ΚΥΠ/Ε στην Κερύνεια την περίοδο 1969-1974.  Ο τότε λοχαγός ανέφερε  μεταξύ άλλων στην κατάθεση του στην Εξεταστική Επιτροπή για το Φάκελο της Κύπρου,  της Ελληνικής Βουλής:

«Από τον Απρίλιο του 1974 το κλιμάκιο της ΚΥΠ/Ε στην Κερύνεια ενημέρωνε αρμοδίως όλες τις προϊστάμενες υπηρεσίες (ΓΕΕΦ, ελληνική πρεσβεία, ΑΕΔ, ΚΥΠ/Ε στην Αθήνα) για ασυνήθιστες δραστηριότητες του Τουρκικού Στρατού στα παράλια απέναντι από την Κύπρο. Οι δραστηριότητες περιλάμβαναν αποβατικές ασκήσεις όλων των συνταγμάτων της 39ης Μεραρχίας, μετακίνηση δυνάμεων στην περιοχή Μερσίνας, απαγόρευση μετακίνησης των αξιωματικών χωρίς έγκριση, εφοδιασμό των μονάδων με υλικά εκστρατείας κ.ά. Όμως κανένας δεν ανησυχούσε και κανένας δε ζήτησε περαιτέρω διερεύνηση. Παρά το γεγονός ότι οι πληροφορίες διαβιβάζονταν στα ανώτερα κλιμάκια, τόσο στο ΓΕΕΦ όσο και στο ΑΕΔ, δεν υπήρχε η ανάλογη αντίδραση. Σε καμία περίπτωση δε ζήτησαν πρόσθετες διευκρινίσεις, όπως έπρατταν στο παρελθόν σε περιπτώσεις ασκήσεων μικρότερης έκτασης και διάρκειας. Μετά το πραξικόπημα δεν έδωσαν πρόσθετες οδηγίες ή εντολές για εντατικοποίηση των παρακολουθήσεων, παρά τις έκδηλες προετοιμασίες της Τουρκίας για εισβολή. Την Τετάρτη, 17 Ιουλίου 1974, πραγματοποιήθηκε στη Μερσίνα σύσκεψη ανωτάτου επιπέδου, στην οποία έλαβαν μέρος, μεταξύ άλλων, οι διοικητές του 6ου Σώματος Στρατού και της 39ης Μεραρχίας, ενώ αμέσως μετά άρχισαν οι προετοιμασίες για την απόβαση με τη συγκρότηση της αποβατικής δύναμης».

Περαιτέρω, ο διοικητής του 230ού Συντάγματος Πεζικού συνταγματάρχης Νεζίχ Σιράλ αναφέρει στις αναμνήσεις του για το 1974 τα εξής: «Τελικά, στις 25 Μαΐου 1974 οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις τέθηκαν σε επιφυλακή. Ανακλήθηκαν οι άδειες. Στο σύνταγμα και στη μεραρχία και σε κάποιες μονάδες κλήθη‐ καν πίσω οι στρατιώτες οι οποίοι υπηρετούσαν στη διοίκηση. Πήραμε μέτρα κατά της κατασκοπείας και για την ασφάλεια. Περιορίσαμε τις επισκέψεις για τους στρατιώτες. Στις 18 Ιουνίου του 1974 κάναμε ασκήσεις με το Τάγμα Ελικοπτέρων του 2ου Σώματος Στρατού. Στις 19 και 20 Ιουνίου κάναμε όλη μέρα ασκήσεις για τη φόρτωση εφοδίων και βαρέως εξοπλισμού». Παρά το γεγονός ότι οι τουρκικές προετοιμασίες ήταν εν πολλοίς ορατές, καμία κίνηση δεν γινόταν από τους χουντικούς. Επικεντρώθηκαν στο «ο εσωτερικό εχθρό», και όχι στον τουρκικό κίνδυνο, τον οποίο συστηματικά υποβάθμιζαν.

Στην κατάθεσή του στη Βουλή των Ελλήνων (3.7.1986) ο τότε Α/ΓΕΕΦ στρατηγός Γ. Ντενίσης ανέφερε ότι από τις αρχές Ιουλίου τόσο το ΓΕΕΦ όσο και το ΑΕΔ και η ελληνική κυβέρνηση γνώριζαν για τις απειλές της Τουρκίας για εισβολή στην Κύπρο. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι τα χρόνια πριν από το 1974 δεν έγιναν ασκήσεις επιστράτευσης και δεν πραγματοποιήθηκαν ασκήσεις απόκρουσης εχθρικής αποβατικής ενέργειας. Η συντήρηση των πολυβολείων και πυροβολείων στην ακτογραμμή της Κερύνειας ήταν ελλιπής και υποτυπώδης. Δεν πραγματοποιήθηκαν ασκήσεις συνεργασίας των διάφορων τμημάτων της ΕΦ. Το πρόβλημα αυτό έγινε ιδιαίτερα αισθητό κατά τη διάρκεια της τουρκικής εισβολής.

Έδιναν διαβεβαιώσεις

Για την ιστορία θα πρέπει να αναφερθεί πως την 19ης Ιουλίου σε σπίτι γνωστού χουντικού, στελέχους της ΕΟΚΑ Β, επιχειρηματία γνωστού και για τις διασυνδέσεις του με τους Αμερικανούς, πραγματοποιήθηκε σύσκεψη στην οποία έλαβαν μέρος, μεταξύ άλλων, ο οικοδεσπότης και οι εξ Ελλάδος αφιχθέντες μετά την εκδήλωση του πραξικοπήματος. Οι χουντικοί αξιωματικοί με άνεση διαβεβαίωναν επίμονα τους Κύπριους συνομιλητές τους ότι δεν πρόκειται να υπάρξει από πλευράς της Τουρκίας οποιαδήποτε στρατιωτική ενέργεια. Οι διαβεβαιώσεις αυτές δόθηκαν και σε νέα σύσκεψη το βράδυ της ίδιας ημέρας. Από τους παρευρισκόμενους της πρωινής κουβέντας, το βράδυ συμμετείχαν κι άλλα στελέχη της ΕΟΚΑ Β ενώ οι εξ Ελλάδος ήταν οι ίδιοι. Μάλλον κοροϊδευόντουσαν ομαδικώς. Τα τουρκικά σκάφη είχαν ξεκινήσει και κατευθύνονταν προς τα βόρεια παράλια της Κύπρου. Δεν το γνώριζαν από τις μυστικές υπηρεσίες, δεν άκουγαν ξένα ΜΜΕ; Το παιχνίδι ήταν στημένο και τόσο οι χουντικοί εξ Ελλάδος όσο και οι Κύπριοι γνώριζαν τι θα ακολουθούσε.

Ο Μακάριος δεν πίστευε μέχρι και την υστάτη ότι δεν θα γινόταν πραξικόπημα

Ο Ταξίαρχος εν αποστρατεία Ευτύχιος Σαλάτας, αξιωματικός του Εφεδρικού,  υπήρξε αποκαλυπτικός για τη συνάντηση που είχε μαζί με άλλους αξιωματικούς του Εφεδρικού Σώματος με τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο, την Πέμπτη 11 Ιουλίου 1974. Ο Ευτύχιος Σαλάτας μίλησε στο δημοσιογράφο Παύλο Παύλου και η μαρτυρία του περιλήφθηκε στο βιβλίο «ΜΝΗΜΗ ΚΑΙ ΤΙΜΗ, Πεσόντες και Αγνοούμενοι του Λυθροδόντα» (συγγραφέας  Παύλος Κ. Παύλου, σελ. 460, 461, 462, Λευκωσία 2016).

Αναφέρει στη συνέντευξή του:

-Δηλαδή, υπήρχαν σαφείς πληροφορίες για πραξικόπημα.

-Βέβαια. Ζητήσαμε και είχαμε συνάντηση με τον Αρχιεπίσκοπο. Ήταν Πέμπτη,  πριν τη Δευτέρα που έγινε το πραξικόπημα. Ήμασταν οι πέντε που πηγαίναμε πάντα, εγώ, ο Πανταζής, ο Παστελλόπουλος, ο Παπακώστας και ο Βαρναβίδης. Εκεί, καθώς περιμέναμε, βλέπω τον Σάββα Κωνσταντόπουλο (είχε στενές σχέσεις με τη δικτατορική κυβέρνηση), να βγαίνει από το γραφείο του Αρχιεπισκόπου. Τους λέω, “τούτος ήρθε από την Ελλάδα, κάποιο μήνυμα θα έφερε”. Ήταν χουντικός ο Κωνσταντόπουλος. Έτσι, όταν μπήκαμε και κάτσαμε, πήρα τον λόγο και του λέω,

“Μακαριότατε, κοιτάξτε, δεν ξέρω από πού παίρνετε πληροφορίες, ίσως από πιο υψηλά ιστάμενα πρόσωπα, δεν ξέρω, οι πληροφορίες που έχουμε εμείς όμως είναι ότι θα γίνει πραξικόπημα”. Η απάντησή του:

“ Όχι, Ευτύχη, δεν θα γίνει”.

“Μακαριότατε, θα γίνει πραξικόπημα”.

“Όχι, θα κάνουν απόπειρα εναντίον της ζωής μου”.

Επιμέναμε εμείς, επέμενε και εκείνος. Του λέω, “Μακαριότατε, εντάξει, εν τοιαύτη περιπτώσει θα σας κάνω μια εισήγηση. Πρώτα-πρώτα να σταματήσετε να πηγαινοέρχεστε  από την Αρχιεπισκοπή στο Προεδρικό. Να μένετε μόνο στην Αρχιεπισκοπή ή μόνο στο Προεδρικό. Δεν γίνεται, εφόσον απειλείται η ζωή σας, να πηγαινοέρχεστε όλη μέρα στους δρόμους. Δεύτερον, αμέσως να αντικαταστήσετε τον διοικητή των αρμάτων. Τρίτον, να μην πάτε στο Τρόοδος το Σαββατοκύριακο. Να μείνετε στη Λευκωσία. Εφόσον θα γίνει απόπειρα εναντίον σας, να μην πάτε στο Τρόοδος. Και τέταρτον, να βγάλετε διαταγή προς το ΓΕΕΦ και να τους λέτε ότι μέχρι τις 20 Ιουλίου απαγορεύεται οποιαδήποτε άσκηση. Απαγορεύεται η έξοδος των στρατιωτών ομαδικά έξω από τα στρατόπεδα. Εάν κάνετε οτιδήποτε, θα θεωρηθεί επίθεση κατά της Κυβέρνησης”.  Επέμενε μέχρι το τέλος ότι δεν θα γινόταν πραξικόπημα και ότι θα γινόταν απόπειρα κατά της ζωής του.

Τελικά, το Σάββατο πήγε στο Τρόοδος. Εμείς τότε αποφασίσαμε και τοποθετήσαμε ένα λόχο στους δρόμους,  άλλον ένα στείλαμε στο Βαρώσι, του Παπακώστα, και είχαμε ακόμα ένα στη Λάρνακα ή στη Λεμεσό, δεν θυμάμαι. Μέσα στο Εφεδρικό δεν υπήρχε τίποτα. Ήταν οι γραφείς και ήρθαν εκείνη την ημέρα και νεοσύλλεκτοι για να πάρουν τις στολές τους. Όμως εμείς εκείνες τις μέρες, δηλαδή από την Πέμπτη που συναντήσαμε τον Αρχιεπίσκοπο, κάθε μέρα, ήμασταν σε επιφυλακή και κατασκοπεύαμε όλα τα στρατόπεδα τα βράδια. Την Κυριακή ήμουν και εγώ έξω, κάθε νύχτα ήμουν έξω, και εμείναμε έως η ώρα 6 το πρωί. Τελικά το πραξικόπημα εκδηλώνεται η ώρα 8.20 το πρωί, της Δευτέρας 15 Ιουλίου 1974.

philenews.com

Γιατί υπάρχει ανησυχία στις τάξεις του Πολεμικού Ναυτικού;

0

του Δημήτρη Τσαϊλά, Υποναυάρχου ΠΝ ε.α.

Η πολιτική εθνικής ασφαλείας περιλαμβάνει τέσσερα βασικά στοιχεία:

(1) το εθνικό συμφέρον,

(2) το συγκεκριμένο στόχο για την εξυπηρέτηση του συμφέροντος,

(3) την επιχειρησιακή στρατηγική για την επίτευξη του στόχου και

(4) τις συγκεκριμένες επιχειρησιακές δραστηριότητες υποστήριξης.

Οι επιχειρησιακές δραστηριότητες του Ελληνισμού σε σχέση με τις θαλάσσιες ζώνες και τη τουρκική επιθετικότητα είναι εξαιρετικά πολύπλοκη εργασία και για να επιτύχει μπορεί να γίνει με πίεση για υποχώρηση των αμφισβητήσεων και του αναθεωρητισμού, μέσω ενός διεθνούς συνασπισμού με συνεργασίες και αμυντικές συμφωνίες, με εφαρμογή ψηφισμάτων του ΟΗΕ και του Διεθνούς Δικαίου.

Το εθνικό συμφέρον πρέπει να εμποδίζει τη σημαντική επιδείνωση της θαλάσσιας ασφάλειας, μέσω μιας τουρκικής επικράτησης. Ο συγκεκριμένος στόχος για την προώθηση αυτού του συμφέροντος, δεδομένης της γεωγραφίας, της ισορροπίας δυνάμεων, άλλων προτεραιοτήτων, ήταν αναγκαστικά περιορισμένος. Η επιχειρησιακή στρατηγική δεδομένου του συμφέροντος και του στόχου στο πλαίσιο περιορισμένων μέσων και πόρων ήταν να δημιουργηθεί αποτροπή. Δηλαδή να επιβληθεί κόστος στον επιτιθέμενο με σαφήνεια ότι η περαιτέρω επιθετικότητα θα δημιουργήσει περισσότερα έξοδα από οφέλη, ενώ παράλληλα δεν θα επιτευχθεί συμβιβαστική λύση. Οι επιχειρησιακές δραστηριότητες, είναι ρευστές, μπορούν να καλυφθούν με πολύ μεγάλο αγώνα για να επισημάνουν την επίλυση και περαιτέρω το αδιέξοδο διατηρώντας παράλληλα την ευκαιρία για τουρκική υποχώρηση.

Κατά την προσωπική μου εκτίμηση αυτή είναι ουσιαστικά η στρατηγική μας: το εθνικό συμφέρον είναι να αποτρέψουμε τη Τουρκία, από μια επίθεση. Ο συγκεκριμένος στόχος, καθώς τα μέσα μας είναι περιορισμένα, ήταν να διασφαλίσουμε μέσω ενίσχυσης των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων  και συμμαχιών ότι δεν θα μπορέσουν να κερδίσουν.  Η επιχειρησιακή στρατηγική είναι να αυξήσουμε το κόστος, επίτευξης συμβιβαστικής λύσης και οι επιχειρησιακές δραστηριότητες είναι προσανατολισμένες στην προώθηση αυτής της επιχειρησιακής στρατηγικής.

Ο σύγχρονος πόλεμος απαιτεί Στρατηγική υπεροχή με το μέλλον προσανατολισμένο στις πολυχωρικές επιχειρήσεις

Όταν αντιμετωπίζουμε το εξαιρετικά δύσκολο πρόβλημα της καταπολέμησης μιας σύγκρουσης σχεδόν ομοτίμων σε ένα περιβάλλον κατά της πρόσβασης/άρνησης περιοχής, η επίλυση του τακτικού επιπέδου του πολέμου είναι ευκολότερη από την παροχή λύσεων σε επιχειρησιακό και στρατηγικό επίπεδο.

Ωστόσο, εκεί πρέπει η Ελλάδα να το κάνει σωστά. Έχουμε άφθονη εμπειρία στην επίτευξη τακτικής και ακόμη και επιχειρησιακής επιτυχίας σε κρίσεις αλλά και σε στρατηγικές γκάφες. Αυτές οι εμπειρίες ήταν αρκετά δαπανηρές. Μια κακή στρατηγική σε έναν αγώνα σχεδόν ομοτίμων θα μπορούσε να έχει καταστροφικές συνέπειες, και όμως οι Κυβερνήσεις μας έχουν αμφισβητήσει τον βαθμό στον οποίο ακόμη και η Στρατηγική Εθνικής Ασφάλειας συνιστά πραγματική στρατηγική, ιδιαίτερα στη ναυτική στρατηγική καθώς η Ελλάδα είναι ναυτογενές έθνος.

Πρέπει να προχωρήσουμε με διακλαδικές επιχειρήσεις πολυχωρικών μαχών, στον πυρήνα των οποίων, αναγνωρίζουμε τους έξι χώρους στους οποίους δραστηριοποιούνται οι ένοπλες δυνάμεις – τον κυβερνοπόλεμο, το διάστημα, τον ΣΞ, το ΠΝ, την Αεροπορία και τον ανθρώπινο τομέα – με τα τρωτά σημεία και τις ευκαιρίες που υπάρχουν σε καθένα από αυτά. Απαιτείται μια ολιστική κατανόηση αυτών των τομέων/χώρων και τον συγχρονισμό των επιπτώσεων προς τους στόχους της αποστολής. Λόγω της προόδου της τεχνολογίας σε κάθε τομέα, ο πόλεμος έχει γίνει ακόμη πιο περίπλοκος. Ως αποτέλεσμα, τα καθιερωμένα παραδείγματα συνδυασμένων όπλων και διακλαδικού πολέμου δεν αρκούν από μόνα τους για την αντιμετώπιση αυτής της πολυπλοκότητας. Εδώ λοιπόν είναι απαραίτητη μια στρατηγική προοπτική.

Το σύγχρονο πεδίο μάχης φαίνεται πολύ διαφορετικό, αλλά το όραμα για έναν εξαιρετικά καλά συνδεδεμένο Στόλο με πολλές δυνατότητες μπορεί να γίνει πραγματικότητα με πλήρη κατανόηση του τρόπου με τον οποίο αλληλοεπιδρούν οι κλάδοι των ΕΔ και καλά εκτελεσμένες λειτουργίες πολλαπλών χώρων. Όμως τίποτα από αυτά δεν θα έχει σημασία εάν οι ενέργειες σε τακτικό και επιχειρησιακό επίπεδο δεν ανταποκρίνονται στους εθνικούς στόχους σε στρατηγικό επίπεδο. Ας πάρουμε πρώτα τη στρατηγική σωστά για να κατανοήσουμε πλήρως πώς να πολεμήσουμε σε ένα πολυχωρικό περιβάλλον. Με αυτές τις σκέψεις ελπίζω οι αρμόδιοι να πάρουν τις ορθές αποφάσεις για τη συμπλήρωση και εκσυγχρονισμό του Πολεμικού Ναυτικού.

Έτσι μερικές αυτονόητες αλήθειες είναι απαραίτητο να επαναληφθούν.

Πρώτη στρατηγική προτεραιότητα του Πολεμικού Ναυτικού είναι η επιτυχής άμυνα στο Αιγαίο με συνέπεια και ισχυρή παρουσία στην Ανατολική Μεσόγειο. Το τι χρειάζεται για να επιτευχθεί αυτό γίνεται καλύτερα κατανοητό από το ίδιο το Πολεμικό Ναυτικό και με την υποστήριξη της Ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας. Ο Στρατός Ξηράς μπορεί να παίξει χρήσιμο ρόλο στο πλαίσιο της διακλαδικότητας, στην υποστήριξη της άμυνας των χερσαίων περιοχών είτε στην ηπειρωτική Ελλάδα ή επί των νήσων.

Το στρατηγικό ζητούμενο είναι να μην προσεγγιστούν τα νησιά και να ολοκληρωθεί ο αγώνας στη θάλασσα και στον αέρα. Για αυτόν τον στρατηγικό λόγο χρειαζόμαστε ένα ισχυρό ναυτικό.

Οι υπερήλικες μονάδες του στόλου μας δεν μπορούν να συμβάλουν σημαντικά στην πρόκληση ενός εχθρού με μια πολύ δραστήρια ναυπηγική βιομηχανία που έχει ναυπηγική βιομηχανία κατασκευάζοντας αεροπλανοφόρα φρεγάτες, κορβέτες και υποβρύχια και έχει μια δυναμική αμυντική βιομηχανία με εξαγωγές.

Δεν μπορούμε να έχουμε Ναυτικό ψάχνοντας νέες φρεγάτες και κορβέτες στα καλάθια των εκπτώσεων. Αν είμαστε σοβαροί, πρέπει να παρέχουμε στο Πολεμικό Ναυτικό τα ελάχιστα απαραίτητα για να εκπληρώσει την αποστολή του. Σε μια εποχή ακμάζουσας τεχνολογίας η προθυμία να πεθάνεις υπερασπιζόμενος τη χώρα δεν αρκεί. Το ναυτικό χρειάζεται τα μέσα για να έχει την ικανότητα να κερδίσει.

 

Κ. Χολέβας: 1974: ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ ΕΓΙΝΕ ΕΙΣΒΟΛΗ ΚΑΙ ΕΤΣΙ ΘΑ ΤΗΝ ΑΠΟΚΑΛΟΥΜΕ

1

Πριν από 49 χρόνια στην Κύπρο η Τουρκία εισέβαλε παρανόμως και βιαίως. Στις 20 Ιουλίου ο Ελληνισμός θυμάται, αλλά δεν απογοητεύεται. Το κυριότερο όπλο μας είναι η ιστορική μνήμη και η υπενθύμιση της παρανομίας. Η Τουρκία χαρακτήρισε την εισβολή ως δήθεν “ειρηνευτική επιχείρηση”, αλλά εμείς θα επιμένουμε στον σωστό όρο και θα τονίζουμε ότι δεν πρόκειται να νομιμοποιήσουμε τα τετελεσμένα της εισβολής και κατοχής.

Βλέπω ότι ορισμένοι Έλληνες χρησιμοποιούν λανθασμένους όρους. Επί παραδείγματι σε κείμενο εργασίας τεσσάρων επιστημόνων, το οποίο εξέδωσε το ΕΛΙΑΜΕΠ (Ελληνικό Ινστιτούτο Αμυντικής και Εξωτερικής Πολιτικής) η εισβολή αποκαλείται “Τουρκική στρατιωτική επέμβαση”. Δεν αμφισβητώ την καλή πρόθεση των τεσσάρων ερευνητών, οι οποίοι αναζητούν “μία διαφορετική προσέγγιση στις ελληνοτουρκικές σχέσεις”, αλλά η οποιαδήποτε προσέγγιση δεν μπορεί να αγνοεί βασικές αλήθειες. Η εισβολή του Αττίλα στην Κύπρο τον Ιούλιο και Αύγουστο του 1974 είναι καταδικασμένη από τον ΟΗΕ, ακριβώς επειδή ήταν εισβολή. Η χρήση διαφορετικών όρων δημιουργεί την εντύπωση ότι ως Ελληνισμός της Ελλάδος και της Κύπρου είμαστε διατεθειμένοι να συζητήσουμε πράγματα, τα οποία μέχρι τώρα δεν είχαμε διανοηθεί. Ας μην δίδονται λανθασμένες εντυπώσεις υποχωρητικότητας.

Η καταδίκη της τουρκικής εισβολής είναι ελλιπής αν δεν καταδικάζουμε στην Ελλάδα και στην Κύπρο κάθε παράνομη εισβολή σε άλλα σημεία της γης. Στο πνεύμα αυτό όλοι οι Έλληνες πρέπει να είμαστε σαφείς και κατηγορηματικοί ως προς την καταδίκη της Ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία. Αστερίσκοι και δικαιολογίες δεν έχουν θέση. Κάθε εισβολή σε ανεξάρτητο κράτος είναι καταδικαστέα είτε γίνεται στην Κύπρο είτε στην Ουκρανία ή οπουδήποτε αλλού. Μάλιστα είναι χαρακτηριστικό ότι και οι δύο εισβολές χρησιμοποίησαν την ίδια δικαιολογία: Προστασία μειονοτήτων. Η Τουρκία το 1974 επικαλέσθηκε την προστασία των Τουρκοκυπρίων. Η Ρωσία το 2022 βρήκε ως επιχείρημα την προστασία των ρωσόφωνων πληθυσμών στο Ντονμπάς και γενικά σε περιοχές της Ουκρανίας.

Γι’ αυτόν τον λόγο είναι χρήσιμο να θυμηθούμε την Εντολή (Order) του Δικαστηρίου Διεθνούς Δικαιοσύνης της Χάγης, το οποίο στις 16 Μαρτίου 2022 αποφάσισε ότι ανθρωπιστικοί λόγοι, π.χ. η προστασία μιας μειονότητας που υποτίθεται ότι κινδυνεύει, δεν δικαιολογούν τη χρήση στρατιωτικής δύναμης.

Η Ουκρανία είχε προσφύγει κατά της Ρωσικής εισβολής και το Δικαστήριο  αποφάσισε με ψήφους 13 έναντι 2 (μειοψήφισαν ο Ρώσος Γκεβοργκιάν και ο Κινέζος Ξούε) ότι η Ρωσία πρέπει αμέσως να σταματήσει την εισβολή που ξεκίνησε στις 24.2.2022  και να αποσύρει τον στρατό της.

Στην παράγραφο 59 της αποφάσεως αναφέρονται και τα εξής, τα οποία μας ενδιαφέρουν λόγω των αναλογιών με την περίπτωση της Κύπρου. Υπενθυμίζω ότι η Ρωσία είχε επικαλεσθεί την απειλή γενοκτονίας εις βάρος των ρωσόφωνων:

“… Επί πλέον είναι αμφίβολο κατά πόσον η Σύμβαση (για την Πρόληψη και Καταστολή της Γενοκτονίας), υπό το φως του περιεχομένου και των στόχων της, εξουσιοδοτεί ένα συμβαλλόμενο μέρος (Κράτος) σε μονομερή χρήση βίας στο έδαφος ενός άλλου Κράτους με σκοπό την αποφυγή ή τιμωρία μιας ενδεχόμενης γενοκτονίας”.

Το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης δηλώνει σαφώς ότι δεν δικαιολογείται ούτε νομιμοποιείται οποιαδήποτε εισβολή για ανθρωπιστικούς λόγους με την υποψία ότι κινδυνεύει μία μειονότητα. Άλλωστε οι ειδικοί του Διεθνούς Δικαίου διδάσκουν ότι μία τέτοια ενέργεια μπορεί να γίνει μόνο με απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ.

Την παράνομη εισβολή του 1974 θα συνεχίζουμε να την καταγγέλλουμε σε κάθε διεθνές βήμα και θα προσπαθούμε να αποφύγουμε κάθε ενέργεια που νομιμοποιεί τα τετελεσμένα. Ορθώς οι Έλληνες της Κύπρου απέρριψαν το 2004 το Σχέδιο Ανάν και ορθότατα σήμερα η Αθήνα και η Λευκωσία απορρίπτουν κάθε συζήτηση για λύση δύο κρατών στην Κύπρο.

Θα πρέπει να παρακολουθούμε με τεταμένη την προσοχή μας κάθε προσπάθεια της Άγκυρας να επιτύχει αναγνώριση του ψευδοκράτους των Κατεχομένων από διάφορες χώρες. Ήδη επιχειρεί να δώσει στο ψευδοκράτος  το καθεστώς παρατηρητή σε Οργανισμούς, όπως π.χ. στην  Κοινοβουλευτική Συνέλευση των Τουρκόφωνων Κρατών.

Την εισβολή του 1974 πραγματοποίησε μία κυβέρνηση με Πρωθυπουργό τον Κεντροαριστερό Ετσεβίτ και συνεταίρο τον Ισλαμιστή Ερμπακάν. Όπως παραδέχθηκε ο πρώην Πρωθυπουργός Νταβούτογλου η Κύπρος είναι στρατηγικά χρήσιμη για την Τουρκία ακόμη κι αν δεν κατοικούσε εκεί ούτε ένας Τουρκοκύπριος.

Άρθρο στα ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ, 22.7.2023

Δ. Μακροδημόπουλος: Να ψηφίζουν οι απόδημοι Έλληνες;

7

του Δ. Μακροδημόπουλου

Είχε κάποια λογική να προταχθεί το θέμα της ψήφου των αποδήμων, όπως συνέβη και το 2019, αμέσως μετά τις εκλογές και τέσσερα χρόνια πριν τις επόμενες; Να προστρέξουν δηλαδή να “βελτιώσουν” τον σχετικό νόμο 4648/19 καίτοι το θέμα είχε αντιμετωπιστεί κατ’ αρχήν από τον Δεκέμβρη του 2019, αίροντας τα όποια εμπόδια του προηγηθέντος νόμου; Τόσα προβλήματα ταλανίζουν τον ελληνικό λαό, που δεν αγγίζουν καν τους αποδήμους, γιατί λοιπόν το προέταξε έναντι όλων αυτών, σε σημείο μάλιστα να προταχθεί ακόμη και έναντι του νομοθετήματος του υπουργείου Οικονομικών; Για αποπροσανατολισμό της κοινής γνώμης; Διότι τα οριστικά στοιχεία της Eurostat για τον δείκτη τιμών καταναλωτή του Ιουνίου έδειξαν μια ανησυχητική «πρωτιά» της Ελλάδας: Στην Ελλάδα καταγράφηκε τον Ιούνιο η υψηλότερη μηνιαία αύξηση τιμών, 3,3%, στην κατηγορία των τροφίμων, όχι μόνο στην Ευρωζώνη αλλά συνολικά στην ΕΕ. Μάλιστα η αύξηση που καταγράφηκε στις τιμές των τροφίμων τον Ιούνιο του 2023 σε σύγκριση με τον Μάιο του 2023 ήταν υψηλότερη ακόμη και από αυτή στην Τουρκία (Καθημερινή 21/7/2023).

Η επιχειρηματολογία της κυβέρνησης, και τώρα και το 2019, επικαλείται συναισθηματικά κριτήρια και όχι πολιτικά, όμως η ψήφος είνααι πολιτική πράξη του πολίτη. Το δικαίωμα της ψήφου δεν αποτελεί επιβεβαίωση ή άρνηση της ελληνικότητας των συμπατριωτών μας του εξωτερικού ή της καταγωγής τους. Η ελληνικότητά τους είναι αυτονόητη. Όμως, οι εκλογές αποτελούν διαδικασία κατά την οποία ο ελληνικός λαός αποτυπώνει στην ψήφο του τις εμπειρίες και τα συμπεράσματα που αποκόμισε κατά την κοινοβουλευτική περίοδο που ολοκληρώθηκε ή έληξε πρόωρα,. αξιολογώντας την πολιτική της κυβέρνησης, τη στάση και την αξιοπιστία της αντιπολίτευσης. Ο ίδιος και η οικογένειά του που ζουν στη χώρα υφίστανται καθημερινά τις συνέπειες της πολιτικής της υποβάθμισης της υγείας, της παιδείας, της διάλυσης π.χ. του σιδηροδρόμου και τόσων άλλων αρνητικών που χειροτερεύουν τη ζωή τους, αλλά και κάποια θετικά για ορισμένες κοινωνικές ομάδες. Ένας Έλληνας του εξωτερικού που ζει στην αλλοδαπή 20, 30 και πολύ περισσότερα χρόνια ή είναι δεύτερης ή τρίτης γενιάς, με ποια κριτήρια θα ψηφίσει; Της καθημερινότητάς του στη Γερμανία, στη Βρετανία, στις ΗΠΑ, στην Αυστραλία, κ.ο.κ. ή μήπως πληροφορούμενος από συγγενείς τα τεκταινόμενα στην πατρίδα; Ένας Έλληνας που έφυγε από τη χώρα πριν την κρίση πώς μπορεί να αντιληφθεί τη μετάλλαξη της ζωής στην Ελλάδα την τελευταία δωδεκαετία; Χειρότερο όλων είναι ότι ζώντας ο απόδημος σε ένα διαφορετικό περιβάλλον επί χρόνια, όπου εργάζεται και δημιουργεί οικογένεια, ενσωματώνεται τελικά σε μια κοινωνία εντελώς ξένη προς την ελληνική πραγματικότητα, αφομοιώνει την εκεί νοοτροπία και αναπτύσσει βαθμιαία αντιλήψεις ξένες προς τις δικές μας και με βάση αυτές θα προσέλθει να ψηφίσει για τα τεκταινόμενα στην Ελλάδα. Ουσιαστικά δηλαδή η ψήφος τους παραχαράσσει τη βούληση των Ελλήνων που ζουν στην Ελλάδα.

Εκείνο όμως που απαξιώνει πλήρως την ψήφο των απόδημων και αναδεικνύει την αρνητική τους συμβολή στην εκλογή του κοινοβουλίου είναι το γεγονός ότι οι ίδιοι ζώντας στο εξωτερικό, δεν βιώνουν τις συνέπειες της επιλογής τους στην κάλπη, όπως οι ημεδαποί που θα τις βιώσουν άμεσα στην τετραετία που θα ακολουθήσει και θα επιβεβαιώσουν ή θα διαφοροποιήσουν την επιλογή του στην κάλπη των επόμενων εκλογών. Όμως, όταν ένας εκλογέας ασκεί το εκλογικό του δικαίωμα τυπικά μόνον απέχοντας από τη ζωή της πατρίδας και από τις εμπειρίες της πολιτικής εκεί, γιατί να διαφοροποιήσει στις επόμενες εκλογές την αρχική του ψήφο; Με ποια κριτήρια; Θα αποτελούν δηλαδή οι ψήφοι των αποδήμων μια σταθερή παράμετρο στην εξίσωση που θα αναπαράγεται σε κάθε εκλογική διαδικασία..

Προφανώς τα ανωτέρω δεν μπορούν να ισχύουν για τη νεολαία που μετανάστευσε στην περίοδο της κρίσης, αλλά και πάλι το χρονικό όριο της απουσίας στο εξωτερικό που θα τους επιτρέπει να συμμετέχουν στην εκλογική διαδικασία δεν μπορεί να υπερβαίνει ένα ελάχιστο χρονικό όριο διότι όπως προαναφέρθηκε, βαθμιαία ενσωματώνονται στο σύστημα της χώρας μετανάστευσης και αλλάζουν οι νοητικές αντιλήψεις τους για όλα τα θέματα. Το αποτέλεσμα είναι ότι τα κριτήρια για την άσκηση του εκλογικού δικαιώματος, δηλαδή ποιο κόμμα θα επιλέξει ο απόδημος Έλληνας να ψηφίσει, θα υπαγορεύονται από ξένα πρότυπα και άλλες νοοτροπίες και παραδόσεις για τον τρόπο λειτουργίας του κράτους και της κοινωνίας.

 

Το σημαντικότερο: Μπορεί να προσδιοριστεί αριθμητικά αυτό το δυνητικό εκλογικό σώμα των αποδήμων; Μήπως λόγω του μεγάλου αριθμού των αποδήμων (αναφέρεται πληθυσμός άνω των 5 εκατομμυρίων) διαμορφωθεί εκτός Ελλάδος ένα εκλογικό σώμα ισοβαρές με το εκλογικό σώμα εντός της Ελλάδας και ψηφοφόροι που δεν θα έχουν έλθει ποτέ στην Ελλάδα, παρά μόνον ως τουρίστες ίσως, θα καθορίζουν το εκλογικό αποτέλεσμα; Είναι δυνατό να προωθείς έναν νόμο χωρίς να γνωρίζεις τον αριθμό αυτών που αφορά και επομένως χωρίς να μπορείς να προσδιορίσεις το εύρος των συνεπειών του;

Μακροδημόπουλος Δημήτρης

Αλεξ/πολη – κιν.6947-771412

22-7-2023

 

 

 

Brzezinski’s Warning

0

 

By Mike Whitney

July 20, 2023: Information Clearing House – The Vilnius Summit Communique is a crude attempt to NATO-ize Washington’s list of enemies in order to enlist broader support for the impending global conflict. The intended targets of this campaign are Russia and China, the main opponents of the so-called “rules-based order”. Neither of these countries pose a direct security threat to NATO or the United States, but their sudden re-emergence on the Asian continent makes them Washington’s de facto enemy. The United States is determined to dominate Central Asia, which means that all potential rivals must be contained or crushed. The purpose of the Vilnius Communiqué is to identify these rivals, divulge their alleged offenses, and denounce them in the harshest terms possible. This is how NATO makes its case for war and lays the groundwork for future hostilities. This is an excerpt from the Communique:

The Russian Federation is the most significant and direct threat to Allies’ security and to peace and stability in the Euro-Atlantic area… Russia bears full responsibility for its illegal, unjustifiable, and unprovoked war of aggression against Ukraine, which has gravely undermined Euro-Atlantic and global security and for which it must be held fully accountable. We continue to condemn in the strongest terms Russia’s blatant violations of international law, the Charter of the United Nations, and OSCE commitments and principles. We do not and will never recognize Russia’s illegal and illegitimate annexations, including Crimea. There can be no impunity for Russian war crimes and other atrocities, such as attacks against civilians and the destruction of civilian infrastructure that deprives millions of Ukrainians of basic human services. All those responsible must be held accountable for violations and abuses of human rights and international humanitarian law, particularly against Ukraine’s civilian population…. Vilnius Summit Communiqué, NATO

The strident tone of the announcement is intended to quash any counter-argument or opinion. The author’s approach is rigid and inflexible. Russia is portrayed as a serial offender with whom negotiations are impossible. Thus, diplomacy is reflexively precluded with a wave of the hand. The only way to deal with a war criminal is though military force. That is the underlying message of the Communiqué. Peace talks must be avoided at all cost so that Russia can be dealt a strategic defeat in Ukraine. That remains the primary objective. Here’s more from the Communiqué:

Russia must immediately stop this illegal war of aggression, cease its use of force against Ukraine, and completely and unconditionally withdraw all of its forces and equipment from the territory of Ukraine within its internationally recognized borders, extending to its territorial waters. Vilnius Summit Communiqué, NATO

There is a delusional quality to the Communiqué that has drawn a fair amount of criticism from all quarters. Why would the authors embarrass themselves by making demands that they can’t back-up on the battlefield? After 17 months of fighting, reasonable people can agree that Russia is winning the war, and winning it handily. There will be no “unconditional withdraw of Russian forces and equipment” nor will Ukraine recapture the territory it has lost. Zelensky was given the opportunity to accept those concessions early-on, but chose to follow Washington’s diktat instead. Now Ukraine is hopelessly divided and no longer exists as a viable, contiguous state. That was Zelensky’s choice not Putin’s. Here’s more from the Communique:

We will continue to ensure our collective defense from all threats, no matter where they stem from, based on a 360-degree approach, to fulfill NATO’s three core tasks of deterrence and defense, crisis prevention and management, and cooperative security.” Vilnius Summit Communiqué, NATO

This is how NATO’s mandarins have decided to announce the organization’s transformation from a regional security alliance to a global gendarmerie free to conduct military operations wherever Washington’s dominance is challenged. There is considerable disagreement on this issue among the members, many of who think that NATO should limit its activities to the European theater. So, it is instructive that the above excerpt was put in the Communique at all. What it shows is that NATO policy is not decided by the individual members or their respective parliaments, but by the billionaire elites who have a stranglehold on Washington and who have decided that NATO is the preferred vehicle for prosecuting their war on China. This is a clip from Time Magazine:

NATO is continuing to gradually move toward the Asia-Pacific region to counter China’s increasing power…..

For the second consecutive year, Japan and South Korea, which are not NATO members, were invited to attend the annual summit. Japanese Prime Minister Fumio Kishida walked away with a so-called “partnership program” with NATO, a five-page agreement that aims to strengthen defense cooperation between Japan and the alliance, up to the fielding of joint exercises. The NATO joint communique stated in no uncertain terms that China is a potential threat that needs to be taken seriously…. NATO, it seems, is making a concerted decision to add Asia to its docket at a time when the alliance has its hands full managing Europe’s largest war since 1945….

NATO’s rationale for venturing into Asian security affairs is clear enough. The U.S. categorizes China as its “pacing challenge,” a country that seeks to displace Washington as the world’s leading center of gravity. Why NATO’s Growing Interest in Asia Is a Mistake, Time Magazine

The benefits of deploying NATO to the Asia-Pacific cannot be overstated. First, NATO involvement creates the impression that a broad coalition of nations support US warmongering in Asia. Second, the expense of any Asian military intervention will be shared among the 31 members. And, third, a stronger NATO-US alliance divides the world into warring blocs (similar to the Cold War) which is what Washington now seeks since it finally realizes that control of China will remain in the hands of the Communist Party and will not be transferred to Western oligarchs.(as planned) A bifurcated world, preserves Washington’s dominance of the West which is critical to prosecuting its long-term war on Russia and China. Here’s more from an article at the World Socialist Web Site:

The declaration adopted this week by the heads of state and government of the 31 NATO members in Vilnius, Lithuania is a blueprint for global war. Only a fraction of the 24-page document deals with the central issue of the summit, the war in Ukraine. In the rest, NATO declares its intention to impose its will on the entire world. Hardly any continent and region are left out in what the document calls NATO’s “360-degree approach.”….

A central focus of the communique is on China, which is accused of employing “a broad range of political, economic, and military tools to increase its global footprint and project power.” It is damaging the alliance’s security with “malicious hybrid and cyber operations” and “confrontational rhetoric and disinformation,” and is attempting “to control key technological and industrial sectors, critical infrastructure, and strategic materials and supply chains.”…

the “North Atlantic” Treaty Organization has been transformed into a Frankenstein monster that asserts its interests and “values” in every part of the globe.… Vilnius NATO summit unveils plans for global domination, World Socialist Web Site

There is a striking similarity between the NATO Communique and the Biden administration’s National Security Strategy. In fact, we suspect that the authors may have collaborated on the text. In any event, the laser-like focus on China as an emerging threat is a recurrent theme in both documents as is the inference that the United States –which has grown increasingly uncompetitive over the last three decades– must use military force to preserve its position in the global order. Here’s a brief clip from the NSS:

The PRC is the only competitor with both the intent to reshape the international order and, increasingly, the economic, diplomatic, military, and technological power to do it. Beijing has ambitions to create an enhanced sphere of influence in the Indo-Pacific and to become the
world’s leading power. It is using its technological capacity and increasing influence over
international institutions to create more permissive conditions for its own authoritarian model…

Our strategy toward the PRC is threefold: 1) to invest in the foundations of our strength at home – our competitiveness, our innovation, our resilience, our democracy…

In the competition with the PRC, as in other arenas, it is clear that the next ten years will be the decisive decade. We stand now at the inflection point, where the choices we make and the priorities we pursue today will set us on a course that determines our competitive position long into the future.
US National Security Strategy, White House

The NSS refers to “competition” four times in this short excerpt and yet nowhere do we see any indication that Washington is taking steps to improve competitiveness. There is no federal program for improving critical infrastructure. There is no federal program for improving education. There is no federal program for expanding worker training or for supporting the industries and technologies of the future. The United States has basically given up on competition altogether, realizing that the Robber Barons who control the system are determined to extract as much wealth as they can rather than recycle their profits into productive outlets that would make the country more competitive. This is why “the world’s largest economy” can no longer compete with China. China’s state-led model is vastly superior to America’s extractive model.

How do the Chinese feel about all of this? How do they like the idea of being blamed for the voracious greed of US elites who threw the American worker under the bus 3 decades ago so they could make bigger profits on China’s low-paid workforce? How do they like being lambasted for their success or criticized for putting their capital to work on more productive ventures? How do they like the prospect of a hostile military alliance taking root in their neighborhood so they can stir up trouble and provide aid to China’s enemies? Check out this blurb from the Global Times:

NATO’s strategic impulse to meddle in the Asia-Pacific region is also imminent at this summit. Expanding cooperation with the four “Asia-Pacific partners” – Japan, South Korea, Australia and New Zealand – is another major topic of the summit. In this regard, the US media boldly stated that NATO is trying to “deter China’s strategic ambitions.”

This is the second year that Japan, South Korea, Australia and New Zealand have been invited to the NATO summit. In order to firmly rope in these four countries, NATO imitated the “Quad” mechanism of the US, Japan, India and Australia at last year’s summit, and specially created a new name for these four countries called “Asia-Pacific Four (AP4).” This aims to institutionalize the cooperation between these four countries and NATO, and make them de facto new allies of “NATO+” in the Asia-Pacific region….

There are 31 NATO members, but they have … been kidnapped by the panic and tension instigated by the US, becoming “Washington’s axe, spears and shovels.” Wherever NATO goes, wars are likely to break out. These are not only the subjective impressions left by NATO, but also objective facts to a large extent….

NATO must promptly withdraw the black hand it has extended toward the Asia-Pacific region, and it should not even think about squeezing half of its body in the future. Apart from certain… the majority of countries in Asia not only do not welcome NATO but also see it as a terrible monster that should be avoided at all costs. This is because NATO only brings security risks, war threats, and development predicament to Asia….

The transatlantic military alliance… is now extending its reach into the Asia-Pacific region. Its ulterior motives are well-known in the international community. Inciting division and hatred, creating group confrontations, and causing chaos in Europe, they now seek to disrupt the peace in the Asia-Pacific region. We firmly resist this, together with the majority of countries in the Asia-Pacific region. Two Stern Warnings Must be Given to NATO, Global Times

Clearly, China is not happy with these developments, and why should they be? After all, the US never stops preaching about the wonderous symmetry of the “free market” until, of course, some upstart country in Asia uses that free market to its own advantage and becomes the unrivaled engine of global growth. That’s when Uncle Sam does a quick about-face claiming that China’s success is the result of “coercive policies that challenge our interests, security and values.”

But don’t be deceived; it’s just jealousy.

Brzezinski’s Warning

Washington’s grandiose plan to confront Russia and China at the same time illustrates the shortcomings of a policy-making body that has eliminated anyone whose views veer even slightly from the warmongering consensus. (“Groupthink” writ large) It’s interesting to note that the main architect of Washington’s plan to rule the world, Zbigniew Brzezinski, eventually abandoned the idea altogether and called for forging ties with Russia and China. In an article that was written shortly before his death, Brzezinski said the following:

As its era of global dominance ends, the United States needs to take the lead in realigning the global power architecture…

the United States is still the world’s politically, economically, and militarily most powerful entity but, given complex geopolitical shifts in regional balances, it is no longer the globally imperial power….

the United States must take the lead in realigning the global power architecture in such a way that the violence …can be contained without destroying the global order.…

a long and painful road toward an initially limited regional accommodation is the only viable option for the United States, Russia, China, and the pertinent Middle Eastern entities. For the United States, that will require patient persistence in forging cooperative relationships with some new partners (particularly Russia and China)…

The fact is that there has never been a truly “dominant” global power until the emergence of America on the world scene…. During the latter part of the 20th century no other power even came close. That era is now ending. Toward a Global Realignment, Zbigniew Brzezinski, The American Interest)

Brzezinski is right. Instead of creating more enemies who seek to destroy us, the US should be looking for ways to ease the transition to a world in which one center of power no longer dictates policy. That doesn’t mean America should not defend its vital interests. It simply means that policymakers must realize that the world has fundamentally changed and we must change with it.

Mike lives in Washington state.  He can be reached at [email protected]. “Source”

Views expressed in this article are solely those of the author and do not necessarily reflect the opinions of Information Clearing House.

informationclearinghouse

Οι Αμερικανοί απειλούν με διακοπή της βοήθειας στις δυνάμεις Πεσμεργκά στο Περιφερειακό Κουρδιστάν

0

Οι δυνάμεις του (διεθνούς) Συνασπισμού απειλούν να διακόψουν τη βοήθεια προς τις δυνάμεις Πεσμεργκά

Ο Αναπληρωτής Βοηθός Υπουργός Άμυνας των ΗΠΑ προειδοποίησε τους αξιωματούχους της Περιφερειακής Κυβέρνησης του Κουρδιστάν (KRG) για τα εμπόδια που αντιμετωπίζει η μεταρρύθμιση και η ενοποίηση των δυνάμεων των Πεσμεργκά και ζήτησε την

επιστροφή του υπουργού Πεσμεργκά Σορς Ισμαίλι για να ολοκληρώσει τις υποθέσεις του, ανέφερε ανώτερη πηγή.

Η διχόνοια εμποδίζει την ενοποίηση των ένοπλων δυνάμεων

Αντιπροσωπεία υψηλού επιπέδου του Υπουργείου Άμυνας των ΗΠΑ συναντήθηκε με τον Πρωθυπουργό και τους διοικητές των Πεσμεργκά στο Ερμπίλ και τους προειδοποίησε ότι δεν μπορούν να συνεχίσουν την υποστήριξή τους εάν δεν αρθούν τα εμπόδια στην ενοποίηση των δυνάμεων των Πεσμεργκά

Στις 21 Ιουνίου, η Αναπληρώτρια Βοηθός Υπουργός Άμυνας των ΗΠΑ για Υποθέσεις Μέσης Ανατολής, Ντάνα Στρολ, συναντήθηκε με τον Πρωθυπουργό και ορισμένους διοικητές των Πεσμεργκά στο Ερμπίλ.

Η Αναπληρώτρια Βοηθός Υπουργός Άμυνας των ΗΠΑ είπε στη VOA ότι οι ΗΠΑ ανησυχούν για τα εμπόδια που αντιμετωπίζουν η μεταρρύθμιση και η επανένωση των Πεσμεργκά.

Έντονος ο άκαιρος κομματισμός

 Πρόσθεσε ότι ο κομματισμός αντανακλάται πλήρως στις υποθέσεις του υπουργείου και οι συγκρούσεις γίνονται ξεκάθαρα αισθητές, ενώ ο συνασπισμός θέλει σταδιακά να ενώσει τις δυνάμεις Πεσμεργκά και να εξαλείψει τον κομματισμό στο υπουργείο.

Την περασμένη εβδομάδα, η σφοδρή σύγκρουση μεταξύ του YNK και του PDK επανεμφανίστηκε στο υπουργείο Πεσμεργκά σχετικά με την κατανομή των θέσεων και την αποτυχία προώθησης ορισμένων διοικητών του YNK στο υπουργείο.

Μεγάλη η οικονομική βοήθεια των Αμερικανών

Το 2018, οι δυνάμεις του συνασπισμού και το υπουργείο Πεσμεργκά της Περιφερειακής Κυβέρνησης του Κουρδιστάν συμφώνησαν σε ένα σχέδιο 36 σημείων για τη μεταρρύθμιση και την αναδιοργάνωση των δυνάμεων των Πεσμεργκά, το οποίο έγινε προϋπόθεση για τη στρατιωτική και οικονομική υποστήριξη του συνασπισμού στο υπουργείο.

Και τα 36 σημεία θα έπρεπε να είχαν εφαρμοστεί εντός τριών έως πέντε ετών. Σύμφωνα με τη συμφωνία, οι Ηνωμένες Πολιτείες θα ξοδεύουν περισσότερα από 20 εκατομμύρια δολάρια μηνιαίως για τους μισθούς των 14 κοινών ταξιαρχιών του υπουργείου Πεσμεργκά, εκτός από την εκπαίδευση και τη συνεχή στρατιωτική υποστήριξη, καταλήγει το κουρδικό δημοσίευμα.

RojNews

https://echedoros.blog/2023/07/21/%ce%bf%ce%b9-%ce%b1%ce%bc%ce%b5%cf%81%ce%b9%ce%ba%ce%b1%ce%bd%ce%bf%ce%af-%ce%b1%cf%80%ce%b5%ce%b9%ce%bb%ce%bf%cf%8d%ce%bd-%ce%bc%ce%b5-%ce%b4%ce%b9%ce%b1%ce%ba%ce%bf%cf%80%ce%ae-%cf%84%ce%b7%cf%82/

Γυμνή διαπόμπευση στην Ινδία: Οργισμένες γυναίκες έκαψαν το σπίτι του βασικού υπόπτου

0

Γυναίκες στο κρατίδιο Μανιπούρ, στη βορειοανατολική Ινδία, επιτέθηκανστο σπίτι του κύριου υπόπτου σε μια υπόθεση σεξουαλικής επίθεσης που έχει προκαλέσει οργή στη χώρα, όπως ανακοίνωσε σήμερα η αστυνομία.

Ο άνδρας φέρεται να έσυρε δύο γυναίκες μέλη φυλής στους δρόμους τον Μάιο και στη συνέχεια παρακίνησε έναν όχλο να τις βιάσει και να τις διαπομπεύσει γυμνές, όπως ανέφερε σήμερα η αστυνομία.

Η σεξουαλική επίθεση πραγματοποιήθηκε πριν από δύο μήνες αλλά τράβηξε την προσοχή της κοινής γνώμης αφού ένα σύντομο βίντεο έγινε βάιραλ στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης νωρίτερα αυτή την εβδομάδα, με αποτέλεσμα να ξεσπάσουν ταραχές στο Μανιπούρ.

Ο κύριος ύποπτος, κάτοικος του κρατιδίου Μανιπούρ, συνελήφθη χθες Πέμπτη μερικές ώρες αφότου ο πρωθυπουργός Ναρέντρα Μόντι καταδίκασε τη φερόμενη ως σεξουαλική επίθεση χαρακτηρίζοντάς την “επονείδιστη” και υποσχέθηκε σκληρά μέτρα.

Άλλοι τρεις άνδρες συνελήφθησαν και η αστυνομία αναζητά τουλάχιστον 30 άλλους που ενεπλάκησαν στο έγκλημα.

“Ντόπιες γυναίκες εκσφενδόνισαν πέτρες και έκαψαν τμήματα του σπιτιού που ανήκει στον κύριο ύποπτο σε ένα χωριό”, δήλωσε ο Χεμάντ Πάντεϊ, υψηλόβαθμος αξιωματούχος της αστυνομίας στην πρωτεύουσα του κρατιδίου, Ιμπχάρ.

“Ζητάμε από τις γυναίκες να διαδηλώσουν ειρηνικά καθώς υπάρχει έντονη ανησυχία. Καταλαβαίνουμε την οργή τους”, είπε.

Η καταγγελία στην αστυνομία που έγινε τον Μάιο ανέφερε πως ένοπλο πλήθος εισέβαλε σε σπίτια και τα έκαψε σε ένα χωριό στην περιοχή Κανγκπόκπι προτού επιτεθεί σε μέλη της φυλής Κούκι.

Ο όχλος, σύμφωνα με την καταγγελία, επιτέθηκε στη συνέχεια σεξουαλικά σε δύο γυναίκες ηλικίας 21 και 19 ετών οι οποίες διαπομπεύθηκαν γυμνές.

Η επίθεση αναφέρθηκε από τα θύματα τον Μάιο όταν στο κρατίδιο ξέσπασαν σφοδρές εθνοτικές συγκρούσεις. Οι συγκρούσεις ξέσπασαν έπειτα από απόφαση δικαστηρίου σύμφωνα με την οποία η κυβέρνηση θα πρέπει να εξετάσει τη χορήγηση ειδικών επιδομάτων που απολαμβάνουν τα μέλη της φυλής Κούκι και στην πλειονοτική, κυρίως ινδουιστική φυλή Μεϊτέι.

  • Τουλάχιστον 125 άνθρωποι έχουν χάσει τη ζωή τους και πάνω από 40.000 έχουν εγκαταλείψει τα σπίτια τους αφότου ξέσπασε η βία.

Διαδηλώσεις διοργανώθηκαν σε αρκετές περιοχές της Ινδίας από οργανώσεις προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που απαιτούν δικαιοσύνη και ταχεία έρευνα για το πιο πρόσφατο περιστατικό που εγείρει ερωτήματα για την ασφάλεια των γυναικών στη χώρα.

Εκατοντάδες διαδηλωτές στη νότια πόλη Μπεγκαλούρου πραγματοποίησαν πορεία με ορισμένα πανό να λένε: “Το σώμα των γυναικών δεν είναι πεδίο μάχης”. Αμφισβήτησαν επίσης την αποτυχία των αρχών να διερευνήσουν την υπόθεση που κατήγγειλαν τα δύο θύματα που ανήκουν στη μειονοτική, κυρίως χριστιανή φυλετική κοινότητα τον Μάιο.

“Είναι μια τεράστια αδικία και παραμέληση” δήλωσε ο Χ. Τζ. Λάκσμι, από την οργάνωση της κοινωνίας των πολιτών Samakaleena Samajik Sanskritik Vedike στο Μπεγκαλούρου.

Παρόμοιες διαδηλώσεις πραγματοποιήθηκαν στην ανατολική πόλη Μπουμπάνεσβαρ και σε ορισμένες πανεπιστημιουπόλεις σε όλη τη χώρα.

Ο Μόντι, που δεν είχε κάνει δημόσια σχόλια για τις ταραχές σε ένα κρατίδιο που κυβερνάται από το ινδουιστικό εθνικιστικό κόμμα του, Μπαρατίγια Τζανάτα (BJP), μίλησε μία ημέρα αφότου τα βίντεο που δείχνουν γυναίκες να παρενοχλούνται έγιναν βάιραλ.

ΑΠΕ-ΜΠΕ-Reuters-AFP
Νέο Δελχί, India

https://hellasjournal.com/2023/07/gimni-diapompefsi-stin-india-orgismenes-ginekes-ekapsan-to-spiti-tou-vasikou-ipoptou/

Βίντεο-σοκ: Σε «τάφο» Bradley μετατράπηκε η Ζαπορίζια – Oι τεράστιες απώλειες έφεραν τέλος στις ουκρανικές επιχειρήσεις

0

«Προσπαθούν να συνέλθουν» λένε οι Ρώσοι

(Ανανέωση – Αρχικό κείμενο 19:24) Οι ουκρανικές δυνάμεις σταμάτησαν τις επιχειρήσεις τους στο μέτωπο της Ζαπορίζια, μετά τις πολλές αποτυχίες και τις βαριές απώλειες. 

Ο αναπληρωτής αρχηγός της περιοχής Yevgeny Balitsky είπε ότι οι ένοπλες δυνάμεις της Ουκρανίας σταμάτησαν τις επιθετικές τους προσπάθειες στην κατεύθυνση των εχθροπραξιών στη Ζαπορίζια.

Σύμφωνα με τον Balitsky «ο εχθρός προσπαθεί να συνέλθει μετά από σημαντικές απώλειες σε ανθρώπινο δυναμικό και εξοπλισμό».

Χαρακτηριστικό είναι το βίντεο από την περιοχή Ραμποτίνο, στη Ζαπορίζια, η οποία έχει μετατραπεί σε «τάφο» ΤΟΜΑ Bradley. 

Το βράδυ της 19ης Ιουλίου, οι συντάκτες του καναλιού Telegram «Επιχείρηση Z: Στρατιωτικοί Ανταποκριτές της Ρωσικής Άνοιξης» ανέφεραν ότι οι ουκρανικές δυνάμεις προσπάθησαν να πραγματοποιήσουν μια ισχυρή επιθετική επιχείρηση.

«Ο εχθρός εξαπέλυσε μια μεγάλη επίθεση με Leopards και Bradley κοντά στο Όρεκοφ στο μέτωπο της Ζαπορίζια.

Έχοντας στείλει τεθωρακισμένα οχήματα του ΝΑΤΟ και πολλούς μαχητές προσπάθησαν να διαπεράσουν τις ρωσικές γραμμές» αναφέρεται σε μήνυμα που αναρτήθηκε στο κανάλι.

 

Οι Ουκρανοί έχασαν μεγάλο αριθμό τανκς και σκοτώθηκαν πολλοί στρατιώτες. Κάτι που ανάγκασε τις ουκρανικές δυνάμεις να αποχωρήσουν. 

Λίγες ημέρες νωρίτερα οι ουκρανικές δυνάμεις είχαν υποστεί μια ακόμη μεγάλη ήττα σε επίθεση στην Ζαπορίζια και πιο συγκεκριμένα στο χωριό Pyatikhatki.

Ο ίδιος ο πρόεδρος της Ουκρανίας Βολοντίμιρ Ζελένσκι αισθάνθηκε την ανάγκη τότε να βγει και να δηλώσει ότι «Οι Ουκρανοί θα πρέπει να καταλάβουν ότι η Ρωσία αναπτύσσει όλα τα μέσα που έχει στη διάθεσή της για να σταματήσει την προέλαση των δυνάμεων του Κιέβου στα ανατολικά και τα νότια» για να δικαιολογήσει τη ουκρανική αποτυχία.

«Πρέπει όλοι να καταλάβουμε ξεκάθαρα, όσο πιο ξεκάθαρα γίνεται, ότι οι ρωσικές δυνάμεις στα νότια και τα ανατολικά εδάφη μας κάνουν ό,τι μπορούν για να σταματήσουν τους στρατιώτες μας», είπε ο Ζελένσκι.

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/enoples-sygkroyseis/oi-terasties-apoleies-eferan-telos-stis-oukranikes-epixeiriseis-sti-zaporizia-prospathoun-na-synelthoun-lene-oi-rosoi/