Αρχική Blog Σελίδα 1617

Ουκρανός βουλευτής  εξόργισε τον Ζελένσκι: Εθεάθη σε πολυτελές ξενοδοχείο στις Μαλδίβες!

1

Ο Αντιπρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Εθνικής Ασφάλειας, Άμυνας και Πληροφοριών, Λαϊκός Βουλευτής του κόμματος «Υπηρέτης του Λαού» Γιούρι Αριστόφ εθεάθη στο ξενοδοχείο 5 αστέρων Waldorf Astoria Maldives στις Μαλδίβες στα μέσα Ιουλίου, γράφει ουκρανικό δημοσίευμα.

Οι υπηρεσίες ασφαλείας της Ουκρανίας δήλωσαν την Τετάρτη ότι έκαναν έφοδο στο σπίτι

ενός βουλευτή που παραθέριζε σε πολυτελές ξενοδοχείο στις Μαλδίβες, παρά τους αυστηρούς περιορισμούς για κρατικούς αξιωματούχους να μην αναπαύονται στο εξωτερικό κατά τη διάρκεια του πολέμου με τη Ρωσία…

Επιδρομή στο σπίτι του βουλευτή

Μάλιστα, οι υπηρεσίες ασφαλείας ανέφεραν σε ανακοίνωσή τους ότι είχαν πραγματοποιήσει, μαζί με το Κυβερνητικό Γραφείο Ερευνών (DBR), «εφόδους στο σπίτι του βουλευτή που βρίσκεται σε διακοπές στις Μαλδίβες με το πρόσχημα του …επαγγελματικού ταξιδιού! ».

Από την πλευρά του, το Γραφείο Ερευνών ανακοίνωσε ότι ερευνά τη «νομιμότητα» του ταξιδιού του εκπροσώπου  Γιούρι Αριστόφ, 48 ετών, από το προεδρικό κόμμα, ο οποίος εθεάθη στα μέσα Ιουλίου σε ξενοδοχείο πέντε αστέρων σε αυτό το αρχιπέλαγος του Ινδικού Ωκεανού.

«Να αποτελούν παράδειγμα…»

Ενώ τα μέσα ενημέρωσης αποκάλυψαν αυτό το θέμα, το οποίο εξόργισε τον Πρόεδρο Βολοντίμιρ Ζελένσκι, ο οποίος τονίζει την ανάγκη οι πολιτικοί παράγοντες να αποτελούν παράδειγμα.

Είναι προδοσία

Ο Ζελένσκι είπε στην καθημερινή του παρέμβαση, την Τρίτη, ότι η προτίμηση για «νησιά και παράκτια θέρετρα σε καιρό πολέμου αποτελεί προδοσία των αρχών του κράτους».

Απευθύνθηκε στους βουλευτές και τους εργαζόμενους στο δημόσιο τομέα, «Πρέπει να εργαστείτε στην Ουκρανία και για τα συμφέροντα του ουκρανικού λαού», τόνισε.

https://echedoros.blog/2023/07/26/%ce%bf%cf%85%ce%ba%cf%81%ce%b1%ce%bd%cf%8c%cf%82-%ce%b2%ce%bf%cf%85%ce%bb%ce%b5%cf%85%cf%84%ce%ae%cf%82-%ce%b5%ce%be%cf%8c%cf%81%ce%b3%ce%b9%cf%83%ce%b5-%cf%84%ce%bf%ce%bd-%ce%b6%ce%b5%ce%bb/

Λιβύη: Η ΥΠΕΞ της κυβέρνησης της Τρίπολης επισκέφθηκε μετά το Ιράν, την Τουρκία

0

 

Σύμφωνα με το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών, ο υπουργός Χακάν Φιντάν,  συναντήθηκε με την Λίβυα ομόλογό του της κυβέρνησης της Τρίπολης, Νάζλα Μανγκούς, σήμερα στην Άγκυρα.

Στην ανάρτηση που κοινοποιήθηκε στον λογαριασμό του Υπουργείου Εξωτερικών στο Twitter, αναφέρθηκε ότι ο υπουργός Φιντάν συναντήθηκε με τον Λίβυο ομόλογό του Μανγκούς στην Άγκυρα.

Δεν αναφέρονται λεπτομέρειες της συνάντησης, όπως σημειώνει η Γενί Σαφάκ.

Η Μανγκούς επισκέφθηκε το Ιράν

Η Λίβυα υπουργός Εξωτερικών της κυβέρνησης της Τρίπολης πριν από την Τουρκία είχε επισκεφθεί το Ιράν.

Σύμφωνα με την αραβική Al Mayandeen:

Στην πρωτεύουσα του Ιράν, την Τεχεράνη, έφτασε χθες Τρίτη η υπουργός Εξωτερικών της Λιβύης, Νάζλα αλ Μανγκούς, σε μια επίσκεψη που είναι η πρώτη στο είδος της, μετά τις εσωτερικές εξελίξεις στη Λιβύη εδώ και χρόνια.

Η Μανγκούς έγινε δεκτή από τον Ιρανό Υπουργό Εξωτερικών,  Χουσεΐν Αμίρ Αμπντολαχιάν, και έχουν προγραμματιστεί συνομιλίες μεταξύ των δύο πλευρών.

Ο Αμίρ Αμπντολαχιάν και η Αλ Μανγκούς συζήτησαν, σε τηλεφωνική επικοινωνία που είχαν πριν από αρκετούς μήνες, την ανάπτυξη των διμερών σχέσεων και τις περιφερειακές και διεθνείς εξελίξεις.

https://echedoros.blog/2023/07/26/%ce%bb%ce%b9%ce%b2%cf%8d%ce%b7-%ce%b7-%cf%85%cf%80%ce%b5%ce%be-%cf%84%ce%b7%cf%82-%ce%ba%cf%85%ce%b2%ce%ad%cf%81%ce%bd%ce%b7%cf%83%ce%b7%cf%82-%cf%84%ce%b7%cf%82-%cf%84%cf%81%ce%af%cf%80%ce%bf/

Όπως στρώνουν, έτσι θα κοιμηθούν στην Αθήνα: Μυωπικές αναλύσεις βλέπουν τάση διαφοροποίησης του Ερντογάν από τις διαχρονικές του θέσεις

0

Του ΚΩΣΤΑ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ, Λευκωσία

Έκανε μια τοποθέτηση ο Τούρκος Πρόεδρος, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και ξεκίνησε η συζήτηση, οι αναλύσεις και η προσπάθεια να αναζητηθούν «αποτυπώματα», που αναδεικνύουν, δήθεν, διαφοροποίηση του Ερντογάν από τις θέσεις του.

Ευσεβοποθισμοί. Τι είπε, όμως, ακριβώς  ο Ερντογάν σε σχέση με το Κυπριακό;

  • «Δεν θα διστάσουμε να αναλάβουμε την ευθύνη για το νησί της Κύπρου να αποκτήσει μια διαρκή και δίκαιη ειρήνη. Έχουμε δείξει την ειλικρίνειά μας σε αυτό το θέμα σε όλες τις διαδικασίες μέχρι τώρα, συμπεριλαμβανομένου του Σχεδίου Ανάν, και θα το ξανακάνουμε εάν χρειαστεί.
  • Ωστόσο, οι απέναντί μας θα πρέπει να αναγνωρίσουν την κατάσταση επί του εδάφους αντί να επιμένουν σε επιβολές» είπε ο Τούρκος Πρόεδρος.

Και τι σημαίνει επί της ουσίας όλα όσα είπε σε σχέση με την Κύπρο; Είναι προφανές για κάποιον που παρακολουθεί τα όσα αναφέρει ο Πρόεδρος της κατοχικής δύναμης, αλλά και συνεργάτες του, ότι ξεκάθαρα δείχνουν μια οδό, που προκρίνεται από την Άγκυρα.

Για την κατοχική πλευρά η λύση περνά μέσα από την αναγνώριση του ψευδοκράτους. Αυτό εννοεί ο Ερντογάν όταν κάνει λόγο για αναγνώριση των «πραγματικοτήτων επί του εδάφους». Των κατοχικών δεδομένων.

Αυτό εν πολλοίς ζητά ο Ερντογάν και κάποιοι, φευ, τα όσα δηλώνει τα εκλαμβάνουν ως διαφοροποίηση! Η κατοχική Τουρκία όχι μόνο δεν κάνει πίσω στο θέμα της Κύπρου, αλλά αντίθετα σκληρύνει τη στάση και πρωτίστως επιχειρεί να επιβάλλει νέα τετελεσμένα.

Τετελεσμένα, τα οποία διευκολύνουν τους σχεδιασμούς της στο νησί, αλλά και στην ευρύτερη περιοχή. Ο εγκάθετος της κατοχικής δύναμης, Ερσίν Τατάρ, πιστό φερέφωνο του Ερντογάν το είπε χθες όσο πιο ξεκάθαρα μπορούσε:

  • «Είναι σημαντική για τους Τουρκοκύπριους «η κυριαρχία και η διεθνής τους υπόσταση» και ότι αν πρόκειται να υπάρξει συμφωνία στην Κύπρο αυτή θα αποτελεί συνεργασία ‘’δύο κρατών’’».

Αυτοί που ενθουσιάζονται με τις δηλώσεις Ερντογάν ή προσπαθούν να δουν διαφοροποίηση το κάνουν επειδή προφανώς έχει αναφερθεί στο αλήστου μνήμης σχέδιο Ανάν, το οποίο το 2004 απορρίφθηκε συντριπτικά από τους Ελληνοκύπριους. Γιατί διαφορετικά δεν εξηγείται το… φαινόμενο.

Πρέπει, συνεπώς, να αναλύονται σωστά τα όσα λέγονται και πράττονται από τουρκικής πλευράς, καθώς διαφορετικά είτε θα πέσουμε στην παγίδα να συζητούμε την τουρκική ατζέντα είτε θα ξαναδούμε το ίδιο τουρκικό έργο.

Να αξιοποιεί η Άγκυρα τις εντυπώσεις και να μείνει σε εμάς το άλυτο Κυπριακό. Γιατί να λυθεί με τέτοιους όρους δεν τίθεται θέμα. Το θέμα είναι να μην φορτωθούμε και την ευθύνη!!!

  • Τα σχόλια που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα μας εκφράζουν απαραίτητα τους συγγραφείς. Η ιστοσελίδα μας δεν λογοκρίνει τις γνώμες κανενός.

https://hellasjournal.com/2023/07/opos-stronoun-etsi-tha-kimithoun-stin-athina-miopikes-analisis-vlepoun-tasi-diaforopiisis-tou-erntogan-apo-tis-diachronikes-tou-thesis/

«Να διαγραφεί από τον χάρτη»- Η εντολή του Χίτλερ για τη σφαγή στο Λίντιτσε

0

Δημήτρης  Σταυρόπουλος

Το καλοκαίρι του 1942 ο Αδόλφος Χίτλερ, έδωσε μια πρωτοφανή σε εκδικητικότητα, και πέρα από κάθε έννοια ανθρωπιάς εντολή στα SS.

Να σβήσουν από το χάρτη ένα ολόκληρο χωριό!

Να ισοπεδώσουν τα πάντα και να εξοντώσουν τον πληθυσμό του.

Ο παρανοϊκός «ηγέτης» που αιματοκύλισε τον κόσμο, ειχε δείξει την σκληρότητα του άπειρες φορές.

Στην προκειμένη περίπτωση όμως ξεπέρασε και το έσχατο όριο που ξεχωρίζει τα ανθρωπινά όντα από τα κτήνη!

Στο χωριό Λίντιτσε, 20 χιλιόμετρα έξω από την Πράγα, διαπράχθηκε ένα από τα πιο φριχτά εγκλήματα του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Τον Ιούνιο του 1942 εκτελέστηκαν όλοι οι κάτοικοι και 82 παιδιά θανατώθηκαν σε θαλάμους αερίων.

Το χωριό, ισοπεδώθηκε και σβήστηκε από τον χάρτη.

Ήταν τα αντίποινα των Γερμανών κατακτητών για τη δολοφονία του «αρχιτέκτονα» του Ολοκαυτώματος,  Ράινχαρντ Χάιντριχ.

Η Τσεχοσλοβακία ήταν υπό γερμανική κατοχή από το 1939 και διοικητής της ήταν ο Χάιντριχ, ανώτατο στέλεχος των SS και στενός φίλος του Χίτλερ, που είχε επιφορτιστεί με την «τελική λύση του εβραϊκού ζητήματος».

Η ΑΦΟΡΜΗ

Το πρωί της 27ης Μαΐου 1942, ο Χάιντριχ οδηγούσε από την εξοχική του βίλα στο γραφείο του στο Κάστρο της Πράγας.

Όταν έφτασε στην περιοχή Κομπύλισυ (Kobylisy) της Πράγας, το αυτοκίνητό του δέχθηκε επίθεση (εκ μέρους της τσεχοσλοβακικής κυβέρνησης στην εξορία) από τους Τσεχοσλοβάκους στρατιώτες Γιόζεφ Γκάμπτσικ και Γιαν Κούμπις.

Αυτοί οι άνδρες, που ήταν μέλη μιας αντιστασιακής ομάδας που είχε εκπαιδευτεί στη Μεγάλη Βρετανία, με αλεξίπτωτο προσγειώθηκαν στη Βοημία τον Δεκέμβριο του 1941 για την πραγματοποίηση της «Επιχείρησης Ανθρωποειδές».

Αργά το απόγευμα της 27ης Μαΐου, ο SS-Gruppenführer Καρλ Χέρμαν Φρανκ κήρυξε κατάσταση έκτακτης ανάγκης και έθεσε απαγόρευση κυκλοφορίας στην Πράγα. Όποιος βοηθούσε τους αναζητούμενους Γκάμπτσικ και Κούμπις θα εκτελείτο μαζί με την οικογένειά του.

Ξεκίνησε μια έρευνα στην οποία ανακρίθηκαν 21.000 άντρες και ελέγχθηκαν 36.000 σπίτια. Μέχρι τις 4 Ιουνίου, 157 άτομα είχαν εκτελεστεί ως αποτέλεσμα των αντιποίνων, αλλά οι δολοφόνοι δεν είχαν βρεθεί και δεν υπήρχαν πληροφορίες.

Οι ομιλίες πένθους στην κηδεία του Χάιντριχ στο Βερολίνο δεν είχαν τελειώσει όταν, στις 9 Ιουνίου, αποφασίστηκε να παρθεί εκδίκηση για το θάνατο του.

Ο Φρανκ, υφυπουργός για το ναζιστικό προτεκτοράτο της Βοημίας και της Μοραβίας, ανέφερε από το Βερολίνο ότι ο Φύρερ είχε διατάξει τα ακόλουθα σχετικά με οποιοδήποτε χωριό που βρέθηκε να φιλοξενεί τους δολοφόνους του Χάιντριχ:

Εκτελέστε όλους τους ενήλικες άντρες

Μεταφέρετε όλες τις γυναίκες σε στρατόπεδο συγκέντρωσης

Συγκεντρώστε τα παιδιά που είναι κατάλληλα για γερμανικοποίηση και, στη συνέχεια, τοποθετήστε τα σε οικογένειες των SS στο Ράιχ και διαχειριστείτε τα υπόλοιπα παιδιά με άλλους τρόπους

Κάψτε το χωριό και ισοπεδώστε το εντελώς.

Η ΣΦΑΓΗ

Όλοι οι άνδρες του χωριού μαζεύτηκαν και μεταφέρθηκαν στο αγρόκτημα της οικογένειας Χόρακ στην άκρη του χωριού. Στρώματα ελήφθησαν από γειτονικά σπίτια όπου τοποθετήθηκαν στους τοίχους του αχυρώνα του Χόρακ για να αποφευχθούν τυχόν εξοστρακισμοί των βλημάτων.

Οι πυροβολισμοί των ανδρών ξεκίνησαν περίπου στις 7:00 π.μ.

Αρχικά, οι άνδρες εκτελούνταν σε ομάδες των πέντε, αλλά ο Μπέμε πίστευε ότι οι εκτελέσεις προχωρούσαν πολύ αργά και διέταξε να εκτελεστούν δέκα άντρες κάθε φορά.

Οι νεκροί έμειναν ξαπλωμένοι εκεί όπου έπεσαν. Αυτό συνεχίστηκε μέχρι τις απογευματινές ώρες, όταν πλέον υπήρχαν 173 νεκροί.

Άλλοι 11 άντρες που δεν ήταν στο χωριό εκείνη την ημέρα συνελήφθησαν και δολοφονήθηκαν λίγο αργότερα, καθώς και οκτώ άνδρες και επτά γυναίκες που είχαν ήδη συλληφθεί επειδή είχαν σχέσεις με τον τσεχικό στρατό στην εξορία στο Ηνωμένο Βασίλειο.

Μόνο τρεις άνδρες κάτοικοι του χωριού επέζησαν από τη σφαγή, δύο από τους οποίους ανήκαν στη Βασιλική Πολεμική Αεροπορία και ήταν σταθμευμένοι στην Αγγλία εκείνη την εποχή.

Ο μόνος ενήλικας άντρας από το Λίντιτσε στην Τσεχοσλοβακία που επέζησε από αυτήν την αγριότητα ήταν ο Φραντιέκ Σέιντλ (1887–1961), ο πρώην αναπληρωτής δήμαρχος του Λίντιτσε που συνελήφθη στο τέλος του 1938 επειδή στις 19 Δεκεμβρίου 1938 σκότωσε κατά λάθος τον γιο του Έντουαρντ Σιντλ. Φυλακίστηκε για τέσσερα χρόνια και δεν είχε ιδέα για αυτήν τη σφαγή.

Ανακάλυψε τι είχε συμβεί όταν επέστρεψε στο σπίτι στις 23 Δεκεμβρίου 1942.

Όταν ανακάλυψε τη σφαγή, ήταν τόσο απογοητευμένος που παραδόθηκε σε αξιωματικούς των SS στην κοντινή πόλη Κλάντνο, ομολογώντας ότι ήταν από το Λίντιτσε και μάλιστα είπε ότι ενέκρινε τη δολοφονία του Χάιντριχ.

Παρά την επιβεβαίωση της ταυτότητάς του, οι αξιωματικοί των SS απλώς γελούσαν και τον έδιωξαν ώστε τελικά επιβίωσε από τον πόλεμο.

ΤΑ ΓΥΝΑΙΚΟΠΑΙΔΑ

Συνολικά 203 γυναίκες και 105 παιδιά μεταφέρθηκαν αρχικά στο σχολείο του χωριού του Λίντιτσε, ύστερα στη γειτονική πόλη του Κλάντνο και κρατήθηκαν σε σχολείο για τρεις ημέρες.

Τα παιδιά χωρίστηκαν από τις μητέρες τους και τέσσερις έγκυες γυναίκες στάλθηκαν στο ίδιο νοσοκομείο όπου πέθανε ο Χάιντριχ, τις ανάγκασαν να υποβληθούν σε άμβλωση και έπειτα στάλθηκαν σε διαφορετικά στρατόπεδα συγκέντρωσης.

Στις 12 Ιουνίου 1942, 184 γυναίκες του Λίντιτσε μεταφέρθηκαν με φορτηγά στο σιδηροδρομικό σταθμό του Κλάντνο όπου αναγκάστηκαν να επιβιβαστούν σε μια ειδική επιβατική αμαξοστοιχία που φρουρούσε ένας συνοδός.

Το πρωί της 14ης Ιουνίου, η αμαξοστοιχία σταμάτησε σε παράπλευρη σιδηροδρομική γραμμή στο στρατόπεδο συγκέντρωσης στο Ράβενσμπρικ.

Οι αρχές του στρατοπέδου προσπάθησαν να τις κρατήσουν απομονωμένες, αλλά αυτό δε μπορούσε να γίνει λόγω της παρέμβασης των άλλων κρατουμένων.

Οι γυναίκες αναγκάστηκαν να εργαστούν στην επεξεργασία δερμάτων, στην κατασκευή δρόμων, στην κλωστοϋφαντουργία και στα πυρομαχικά.

Ογδόντα οκτώ παιδιά του Λίντιτσε μεταφέρθηκαν στην περιοχή του πρώην εργοστασίου κλωστοϋφαντουργίας στην οδό Gneisenau στο Λοτζ.

Η άφιξή τους ανακοινώθηκε από ένα τηλεγράφημα από το γραφείο του Χορστ Μπέμε στην Πράγα, το οποίο τελείωνε με τα εξής:«… τα παιδιά έφτασαν μόνο με αυτά που φορούν.

Δεν απαιτείται ειδική φροντίδα.»

Η φροντίδα ήταν ελάχιστη και υπέφεραν από έλλειψη υγιεινής και από ασθένειες.

Με εντολή της διοίκησης του καταυλισμού, δεν δόθηκε ιατρική περίθαλψη στα παιδιά.

Λίγο μετά την άφιξή τους στο Λοτζ, αξιωματούχοι του τμήματος RuSHA επέλεξαν επτά παιδιά για γερμανικοποίηση.

Τα λίγα παιδιά που θεωρήθηκαν φυλετικά κατάλληλα για γερμανικοποίηση παραδόθηκαν σε οικογένειες των SS.

Η κατακραυγή για τη σφαγή στο Λίντιτσε προκάλεσε δισταγμό για την τύχη των υπόλοιπων παιδιών, αλλά στα τέλη Ιουνίου ο Άντολφ Άιχμαν διέταξε τη σφαγή των υπόλοιπων παιδιών.

Ωστόσο, δεν καταδικάστηκε για αυτό το έγκλημα στη δίκη του στην Ιερουσαλήμ, καθώς οι δικαστές θεώρησαν ότι «… δεν έχει αποδειχθεί πέρα από εύλογη αμφιβολία, σύμφωνα με τα στοιχεία που έχουμε ενώπιον μας, ότι δολοφονήθηκαν».

Στις 2 Ιουλίου, όλα τα υπόλοιπα 82 παιδιά του Λίντιτσε παραδόθηκαν στο γραφείο της Γκεστάπο στο Λοτζ, το οποίο τα έστειλε στο στρατόπεδο εξόντωσης του Κέλμνο ,70 χιλιόμετρα μακριά, όπου θανατώθηκαν με αέριο σε φορτηγά αερίου.

Από τα 105 παιδιά του Λίντιτσε, 82 πέθαναν στο Κέλμνο, έξι πέθαναν στα γερμανικά ορφανοτροφεία Λέμπενσμπορν και 17 επέστρεψαν στην πατρίδα τους.

ΤΟ ΧΩΡΙΟ

Το χωριό πυρπολήθηκε και τα ερείπια των κτιρίων καταστράφηκαν με εκρηκτικά.

Όλα τα ζώα του χωριού – κατοικίδια ζώα και ζώα εκτροφής – σφαγιάστηκαν επίσης. Ακόμα και εκείνοι που ήταν θαμμένοι στο νεκροταφείο δεν γλίτωσαν.

Οι τάφοι εκταφίστηκαν, λεηλατήθηκαν για εύρεση χρυσού και κοσμημάτων και τα λείψανα καταστράφηκαν. Στη συνέχεια εστάλη μια γερμανική ομάδα εργασίας 100 ατόμων για να αφαιρέσει όλα τα ορατά ερείπια του χωριού και κάλυψε ολόκληρη την περιοχή, που κάποτε καταλάμβανε το χωριό, με χώμα και φυτεύοντας καλλιέργειες.

Το μικρό τσεχικό χωριό Λεζάκυ καταστράφηκε επίσης, δύο εβδομάδες μετά το Λίντιτσε, όταν οι πράκτορες της Γκεστάπο βρήκαν εκεί έναν πομπό ραδιοφώνου που ανήκε σε μέλος της αντιστασιακής ομάδας αλεξιπτωτιστών που ανήκαν ο Κούμπις και ο Γκάμπτσικ.

Και οι 33 ενήλικες (άνδρες και γυναίκες) από το χωριό πυροβολήθηκαν. Τα παιδιά στάλθηκαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης ή για γερμανικοίηση.

Ο αριθμός των νεκρών που προκύπτει από την εκδίκηση για το θάνατο του Χάιντριχ εκτιμάται σε περισσότερους από 1.300 ανθρώπους.

Αυτή η μέτρηση περιλαμβάνει συγγενείς των αντιστασιακών, τους υποστηρικτές τους, άτομα της τσεχικής ελίτ που ήταν ύποπτοι για αντιστασιακές δράσεις και τυχαία θύματα, όπως εκείνοι από το Λίντιτσε.

Λίγο μετά την καταστροφή του χωριού, πόλεις σε διάφορες χώρες μετονομάστηκαν όπως η συνοικία San Jerónimo Lízyj στην Πόλη του Μεξικού, ώστε το όνομα να ζει για πάντα παρά τις προθέσεις του Χίτλερ.

Μια γειτονιά στο Crest Hill, στο Ιλλινόις των ΗΠΑ, μετονομάστηκε σε Λίντιτσε.

Ένας δρόμος στη Σόφια της Βουλγαρίας, μετονομάστηκε για να τιμήσει τα θύματα της σφαγής.

Υπάρχει ένα γλυπτό για τη μνήμη της σφαγής στο Πάρκο Wallanlagen στη Βρέμη της Γερμανίας.

Πληροφορίες

The New York Times, Nazis Blot Out Czech Village; Kill All Men, Disperse Others.

Burian, Michal; Aleš (2002).Assassination — Operation Arthropoid

https://www.militaire.gr/na-diagrafei-apo-ton-charti-i-entoli-toy-chitler-gia-ti-sfagi-sto-lintitse/

Άγγελος Συρίγος: Τι μπορούμε να περιμένουμε από τη Χάγη;

3

Άγγελος Συρίγος*

Ο Έλληνας Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης (κεντρο-αριστερά) και ο Τούρκος Πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν (κεντρο-δεξιά) συναντώνται κατά τη διάρκεια της συνόδου των ηγετών του ΝΑΤΟ στο Βίλνιους της Λιθουανίας, στις 12 Ιουλίου.

Τα τρία κόμματα δεξιά της Νέας Δημοκρατίας είναι αρνητικά στο ενδεχόμενο η Ελλάδα να προσφύγει στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης για να επιλύσει τις διαφορές της με την Τουρκία. Αυτό φάνηκε κατά τη συζήτηση των προγραμματικών δηλώσεων της κυβέρνησης για τη νέα τετραετία στη Βουλή την περασμένη εβδομάδα. Αυτή είναι μια αντίληψη για πράγματα εκτός διεθνούς πραγματικότητας, παρόμοια με αυτήν που ακούσαμε από τον πρώην κυβερνητικό συνασπισμό ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ για τη διαπραγμάτευση της Ελλάδας για το χρέος μας το 2015.

Αυτό δεν σημαίνει ότι η προσφυγή στο Διεθνές Δικαστήριο είναι απλή και εύκολη .

Ένα βασικό ζήτημα αφορά το τι δεχόμαστε να παραπεμφθεί στο δικαστήριο. Η Τουρκία έχει εφεύρει (κυριολεκτικά) πληθώρα θεμάτων.

Αμφισβητεί ζώνες με διοικητικές αρμοδιότητες (FIR και ζώνες έρευνας-διάσωσης) και το δικαίωμα εφαρμογής κανόνων διεθνούς δικαίου (αύξηση των ελληνικών χωρικών υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια) ακόμη και υπό την απειλή πολέμου. Θέτει το ζήτημα της αποστρατιωτικοποίησης των νησιών του ανατολικού Αιγαίου και της διαφοράς εμβέλειας μεταξύ χωρικών υδάτων και εθνικού εναέριου χώρου. Συνεχίζει με θαλάσσιες ζώνες άσκησης κυριαρχικών δικαιωμάτων (υφαλοκρηπίδα και αποκλειστική οικονομική ζώνη) και καταλήγει να αμφισβητεί ευθέως την κυριαρχία της Ελλάδας σε άγνωστο αριθμό ελληνικών νησιών.

Άλλο είναι να μαλώνεις με τον γείτονά σου για τα όρια των οικοπέδων σου και άλλο να κάνεις μια σοβαρή συζήτηση μαζί του για το αν σου ανήκει ο καναπές, η τηλεόραση και το ψυγείο μέσα στο σπίτι σου. Αυτά είναι προφανώς δικά σας και δεν έχετε καμία υποχρέωση να προσκομίσετε απόδειξη αγοράς.

Για το λόγο αυτό, σε δήλωση τον Ιανουάριου 2015, η Ελλάδα έχει ρητά εξαιρέσει από τη δικαιοδοσία του δικαστηρίου κάθε διαφορά που σχετίζεται με:

α) Στρατιωτικές δραστηριότητες και μέτρα που λαμβάνονται από την Ελληνική Δημοκρατία για την προστασία της κυριαρχίας και της εδαφικής της ακεραιότητας, για σκοπούς εθνικής άμυνας, καθώς και για την προστασία της εθνικής της ασφάλειας.

β) Κρατικά σύνορα ή κυριαρχία επί του εδάφους της Ελληνικής Δημοκρατίας, συμπεριλαμβανομένης οποιασδήποτε διαφοράς για το εύρος και τα όρια της χωρικής θάλασσας και του εναέριου χώρου της.

Ως εκ τούτου, δεν δεχόμαστε να συζητήσουμε στο Διεθνές Δικαστήριο για την αποστρατιωτικοποίηση, ούτε για τα χωρικά ύδατα και τον εναέριο χώρο, ούτε για την εδαφική μας κυριαρχία στα νησιά μας.

Για το λόγο αυτό, ο πρωθυπουργός επανέλαβε πολλές φορές ότι η μόνη μας διαφορά που μπορεί να οδηγηθεί στα δικαστήρια είναι η οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας και της αποκλειστικής οικονομικής ζώνης (ΑΟΖ) σε Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο.

Αλλά εδώ υπάρχει ένα άλλο πρόβλημα.

Μετά το 1975, η Ελλάδα δήλωσε προς κάθε κατεύθυνση ότι πρέπει να προσφύγουμε στο Διεθνές Δικαστήριο για την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας του Αιγαίου. Η ελληνική πρόταση αντιμετωπίστηκε με ιδιαίτερα θετικό τρόπο από τη διεθνή κοινότητα. Για να το ξεπεράσει, η Τουρκία έκανε μια στρατηγική κίνηση.

Αμφισβήτησε την ελληνική κυριαρχία σε μικρά νησιά στο ανατολικό Αιγαίο που απελευθερώθηκαν από τον ελληνικό στόλο κατά τους Βαλκανικούς πολέμους.

Όλες οι οριοθετήσεις θαλάσσιων ζωνών βασίζονται στις ακτές των ηπειρωτικών και νησιωτικών εδαφών.

Εάν η οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας/ΑΟΖ οδηγηθεί στο Διεθνές Δικαστήριο, τότε η Τουρκία θα ζητήσει πρώτα να διευκρινιστεί σε ποιον ανήκει κάθε νησί, γιατί διαφορετικά είναι αδύνατο να χαράξει τις θαλάσσιες ζώνες. Ως δεύτερο θέμα θα ακολουθήσει η οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας/ΑΟΖ.

Παλιά πιστεύαμε ότι η αμφισβήτηση της κυριαρχίας μας στα νησιά από την Τουρκία –μέσω ακραίων και εμφανώς εσφαλμένων ερμηνειών του διεθνούς δικαίου– ήταν μια διαπραγματευτική τακτική της Άγκυρας ότι θα αποσυρόταν μόλις φτάσουμε στην ουσία του θέματος. Μέχρι σήμερα δεν έχει συμβεί κάτι τέτοιο.

Επομένως, εάν οι Τούρκοι επιμείνουν να αμφισβητούν την ελληνική κυριαρχία, δεν πρόκειται να καταλήξουμε σε συμφωνία για προσφυγή στη Χάγη.

Ένα άλλο ζήτημα είναι ποιο δίκαιο θα εφαρμοστεί από το Διεθνές Δικαστήριο. Η Ελλάδα δεσμεύεται από τη Σύμβαση του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας (1982). Η Τουρκία αρνήθηκε να υπογράψει το σχετικό κείμενο. Στην περίπτωση αυτή, το δικαστήριο θα εφαρμόσει το εθιμικό διεθνές δίκαιο που δεσμεύει και τις δύο χώρες. Αυτό δεν δημιουργεί ιδιαίτερα προβλήματα στην Ελλάδα.

Αφενός, οι κανόνες του εθιμικού διεθνούς δικαίου εκχωρούν υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ τόσο σε ηπειρωτικό όσο και σε νησιωτικό έδαφος, σε αντίθεση με ό,τι ισχυρίζεται η Τουρκία. Από την άλλη πλευρά, οι περισσότεροι από τους κανόνες του εθιμικού διεθνούς δικαίου περιλαμβάνονται στη Σύμβαση του ΟΗΕ του 1982.

Εδώ και έναν αιώνα, τα κράτη επιλέγουν να προσφεύγουν στη διεθνή δικαιοσύνη αντί να επιλύουν τις διαφορές τους με πολέμους. Τι θα προκύψει από την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας και της ΑΟΖ μας βάσει απόφασης της διεθνούς δικαιοσύνης; Θα μπορέσουμε επιτέλους να ασκήσουμε τα κυριαρχικά μας δικαιώματα πέρα από τα χωρικά μας ύδατα. Μέχρι σήμερα, στις περιοχές που υπάρχει διαμάχη με την Τουρκία, είμαστε μόνο ονομαστικά υπεύθυνοι για τις θαλάσσιες ζώνες. Μετά την απόφαση του δικαστηρίου, θα είμαστε στην πράξη.

*Ο Άγγελος Συρίγος είναι βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας και αναπληρωτής καθηγητής Διεθνούς Δικαίου και Εξωτερικής Πολιτικής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο στην Αθήνα.

ekathimerini.com

Τα μυστήρια των Κινέζων ΥΠΕΞ: Ο απολυθείς αγνοείται, ο νεοδιορισμένος έσπευσε στoν Ερντογάν για το πρώτο του ταξίδι

0

Ο υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας Χακάν Φιντάν και ο νεοδιορισθείς υπουργός Εξωτερικών της Κίνας Γουάνγκ Γι συζήτησαν, μεταξύ άλλων θεμάτων, τις τελευταίες εξελίξεις στην Ουκρανία κατά την διάρκεια των συνομιλιών τους σήμερα στην Αγκυρα, ανακοίνωσε πηγή του τουρκικού υπουργείου Εξωτερικών.

Το Πεκίνο διόρισε χθες στην θέση του υπουργού Εξωτερικών τον Γουάνγκ Γι που αντικαθιστά στο πόστο τον Τσιν Γκανγκ, ο οποίος έχει εξαφανισθεί εδώ και έναν μήνα από την δημόσια ζωή.

Ο Γουάνγκ αναμένεται να συναντηθεί στην τουρκική πρωτεύουσα με τον πρόεδρο της Τουρκίας Ταγίπ Ερντογάν.

Πρόκειται για την υψηλότερου επιπέδου επίσκεψη κινέζου αξιωματούχου στην Τουρκία από το 2021, όταν ο Γουάνγκ είχε επισκεφθεί την χώρα με την ευκαιρία της 50ής επετείου από την σύναψη διπλωματικών σχέσεων ανάμεσα στο Πεκίνο και την Αγκυρα, δύο χρόνια μετά την επίσημη επίσκεψη του Ερντογάν στο Πεκίνο το 2019.

Ο πλέον πρώην υπουργός Εξωτερικών της Κίνας Τσιν Γκανγκ, απαλλάχθηκε αιφνιδιαστικά από τα καθήκοντά του χθες, αφού είχε εξαφανισθεί επί έναν μήνα από την δημόσια ζωή, και το μυστήριο για την τύχη του πρώτης γραμμής κινέζου πολιτικού και στενού συνεργάτη του προέδρου Σι Τζινπίνγκ παραμένει.

Η εκπρόσωπος του κινεζικού υπουργείου Εξωτερικών αρνήθηκε σήμερα να σχολιάσει την αποπομπή του Τσιν Γκανγκ.

«Σε ό,τι αφορά το θέμα αυτό, το Νέα Κίνα έχει ήδη δημοσιεύσει πληροφορίες, μπορείτε να τις επικαλεσθείτε», δήλωσε στους δημοσιογράφους η Μάο Νινγκ. «Οι διπλωματικές δραστηριότητες της Κίνας συνεχίζουν όλες να αναπτύσσονται».

Ποιος είναι ο Τσιν Γκανγκ;

Ορίσθηκε υπουργός Εξωτερικών στα τέλη του Δεκεμβρίου 2022.

Ο αγγλόφωνος 57χρονος διπλωμάτης καριέρας είχε περάσει πολλά χρόνια στην πρεσβεία της Κίνας στο Λονδίνο και χρημάτισε εκπρόσωπος του κινεζικού υπουργείου Εξωτερικών, όπου ήταν επικεφαλής του πρωτοκόλλου.

Ο Τσιν Γκανγκ είχε καταταχθεί από τον διεθνή Τύπο στην κατηγορία των «μαχητικών λύκων», κατηγορία που χαρακτηρίζει ορισμένους κινέζους διπλωμάτες που απαντούν με δριμύτητα τις δυτικές επικρίσεις για την Κίνα.

Το 2020, είχε δηλώσει ότι η εικόνα της Κίνας επιδεινώθηκε στις δυτικές χώρες διότι Ευρωπαίοι και Αμερικανοί, κυρίως τα μέσα ενημέρωσης, δεν αποδέχθηκαν ποτέ το πολιτικό σύστημα και την οικονομική ανάπτυξη του ασιατικού γίγαντα.

Οταν διορίσθηκε στην θέση του πρεσβευτή της Κίνας στις Ηνωμένες Πολιτείες, βρέθηκε στο προσκήνιο και πολλαπλασίασε τις δημόσιες εμφανίσεις και δηλώσεις εξηγώντας την θέση της Κίνας στις διεθνείς υποθέσεις.

Μετά τον διορισμό του στο πόστο του υπουργού Εξωτερικών πολλαπλασίασε τις επισκέψεις στην Αφρική, την Ευρώπη και την Κεντρική Ασία και υποδέχθηκε πλήθος ξένων αξιωματούχων στο Πεκίνο.

Φήμες

«Ο Τσιν Γκανγκ απαλλάχθηκε από τα καθήκοντα του υπουργού Εξωτερικών», μετέδωσε χθες το κινεζικό κρατικό πρακτορείο ειδήσεων Νέα Κίνα (Xinhua) επικαλούμενο απόφαση του κοινοβουλίου και χωρίς να διευκρινίζει τους λόγους της αποπομπής.

Στην συνέχεια, από την ιστοσελίδα του κινεζικού υπουργείου Εξωτερικών αφαιρέθηκε κάθε αναφορά στο πρόσωπό του.

Φήμες για τον Τσιν Γκανγκ έχουν κατακλύσει τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης τις εβδομάδες που ακολούθησαν την εξαφάνισή του. Ενα σενάριο που προβλήθηκε πολύ για να εξηγήσει την αποπομπή του αφορά την εξωσυζυγική του σχέση με διάσημη τηλεοπτική κινέζα δημοσιογράφο, την Φου Σιαοτιάν, η οποία έχει επίσης εξαφανισθεί από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης μαζί με τον μικρό γιο της, που οι φήμες θέλουν να είναι καρπός της σχέσης της με τον Τσιν.

Το κινεζικό υπουργείο Εξωτερικών απέδωσε αρχικά την απουσία του σε «λόγους υγείας» και στην συνέχεια απέφυγε να απαντήσει στις ερωτήσεις για την τύχη του.

«Με βάση τα στοιχεία που έχουμε, φαίνεται σχεδόν απίθανο αυτή η υπόθεση να συνδέεται αποκλειστικά, έως καθόλου, με προβλήματα υγείας», δήλωσε ο Νεϊσούν Μαχμπούντι, ειδικός σε θέματα κινεζικού δικαίου.

Πού βρίσκεται ο Τσιν Γκανγκ;

Ο Τσιν Γκανγκ έχει εξαφανισθεί από τις 25 Ιουνίου, ημέρα κατά την οποία συναντήθηκε με τον ρώσο υφυπουργό Εξωτερικών Αντρέι Ρουντένκο.

Η εξαφάνισή του δημιούργησε κενό στο κινεζικό υπουργείο Εξωτερικών. Επίσκεψη του επικεφαλής της ευρωπαϊκής διπλωματίας Ζοζέπ Μπορέλ τον Ιούλιο στο Πεκίνο αναβλήθηκε.

Και το πρακτορείο Bloomberg μεταδίδει ότι μία επίσκεψη του βρετανού υπουργού Εξωτερικών Τζέιμς Κλέβερλι αναβλήθηκε επίσης λόγω της απουσίας του Τσιν Γκανγκ.

Με πληροφορίες από AFP μέσω ΑΠΕ – ΜΠΕ
Πεκίνο, Κίνα 

 Ρούντι Ρινάλντι: Να αρνηθούμε την κατρακύλα της Χάγης!

2

Μετά τη σύνοδο του ΝΑΤΟ στο Βίλνιους, και την εκεί συνάντηση Ερντογάν-Μητσοτάκη, έχει ενταθεί μια συστηματική διαδικασία προετοιμασίας της κοινής γνώμης στην Ελλάδα, ότι εν ανάγκη είμαστε έτοιμοι να κάνουμε παραχωρήσεις από τις «αρχικές θέσεις» που θα θέσουμε στο τραπέζι του «διαλόγου», αξιοποιώντας τη θαυμαστή ευκαιρία που ξανοίγεται και χωρίς να αρνούμαστε την «τολμηρή ατζέντα» που θέτει η Τουρκία. Πολιτικά ερμηνευμένη, αυτή η στάση συνιστά πλήρη ανατροπή των θέσεων εξωτερικής πολιτικής όλων των κυβερνήσεων μετά τη μεταπολίτευση, και επίσημη διολίσθηση από τη μία και μόνη διαφορά (υφαλοκρηπίδα νησιών) σε έναν «διάλογο» εφ’ όλης της ύλης – δηλαδή εφ’ όλων των τουρκικών επεκτατικών διεκδικήσεων!

Δια στόματος Έλληνα πρωθυπουργού γίνεται λόγος για «βαριά γεωπολιτικά θέματα» και αποδοχή του οδικού χάρτη με τρεις άξονες για να μην πάει χαμένη η «ευκαιρία»:

1. Πολιτικός διάλογος (φύγαμε και από τις διερευνητικές επαφές διπλωματών, τώρα θα γίνεται «διάλογος» σε επίπεδο υπουργών Εξωτερικών).
2. Μέτρα οικοδόμησης εμπιστοσύνης.
3. Θετική ατζέντα ανάμεσα στις δύο πλευρές.

Πάλι πολιτικά ερμηνευμένη, αυτή η μεθόδευση δείχνει ότι έχουν παρθεί αποφάσεις, έχει δρομολογηθεί ένα πλαίσιο, και μάλιστα με την εξαιρετικά επικίνδυνη προαγγελία υποχωρήσεων – από μεριάς μας, αφού μόνο η Τουρκία εγείρει διεκδικήσεις. Οι διαβεβαιώσεις ότι δεν θα κάνουμε πίσω από κόκκινες γραμμές και ότι θα υπερασπιστούμε τα κυριαρχικά μας δικαιώματα είναι απλά ένα ντεκόρ για να καλυφθεί η προσχώρησή μας σε ένα άλλο πλαίσιο εθνικής μειοδοσίας και υποχωρήσεων. Τέλος, ως κερασάκι στην τούρτα, τίθεται ότι όλα θα κριθούν με μια απόφαση ενός διεθνούς δικαστηρίου στη Χάγη. Η προσφυγή στη Χάγη προβάλλεται ως πανάκεια, ως η μόνη διαδικασία που θα δώσει μια δίκαιη απόφαση την οποία θα σεβαστούν όλες οι πλευρές. Άρα μας σερβίρονται: προσφυγή στη Χάγη, αναβαθμισμένος πολιτικός διάλογος με Τουρκία, εκμετάλλευση καλού κλίματος, πιθανές παραχωρήσεις ελάσσονος σημασίας.

Στη χώρα μας εδώ και καιρό υπάρχουν πολιτικές δυνάμεις και κύκλοι των ελίτ που ομνύουν στο όνομα της προσφυγής στη Χάγη, η οποία προβάλλεται ως «εθνική γραμμή» – και γι’ αυτό ονομάστηκαν και «κόμμα της Χάγης», με ένθερμους υποστηρικτές από όλο το φάσμα των συστημικών δυνάμεων. Υπάρχουν και δυνάμεις που ανοικτά ομιλούν περί «Πρεσπών στο Αιγαίο», δηλαδή μια συμφωνία «συνεκμετάλλευσης» και υποχωρήσεων από ελληνικής πλευράς. Ας δούμε την ουσία όλων αυτών των μεθοδεύσεων.

Τουρκικός επεκτατισμός με τις πλάτες της Δύσης

Όσα συμβαίνουν στην περιοχή των ελληνοτουρκικών σχέσεων έχουν τη βάση τους στις πρωτοφανείς και επεκτατικές διαθέσεις της Τουρκίας, που τυγχάνουν της πλήρους στήριξης του Δυτικού παράγοντα σε ένα πλαίσιο εξευμενισμού της ερντογανικής Τουρκίας και συρσίματός της στο στρατόπεδο της Δύσης. Δηλαδή επίλυσης των αναδασμών στην ευρύτερη περιοχή με γνώμονα τα ΝΑΤΟϊκά συμφέροντα και τις μεθοδεύσεις των ΗΠΑ. Από καιρό έχουμε επισημάνει ότι σημαντικά κυριαρχικά δικαιώματα, όπως κι αυτό το ίδιο το ζήτημα της κυριαρχικής υπόστασης της χώρας, της εδαφικής της ακεραιότητας, τα σύνορά της και όλο το διεθνές πλαίσιο συνθηκών έχουν τεθεί σε ανοικτή αμφισβήτηση από την Τουρκία. Και μάλιστα με σιωπηρή (πλην ανοικτή) σύμπλευση ολόκληρης της Δύσης και του ΝΑΤΟ στο πλευρό των τουρκικών διεκδικήσεων.

Σε όλη τη Δυτική πλευρά (τη «σωστή πλευρά της ιστορίας») φαίνεται εύλογο η Ελλάδα να προχωρήσει σε παραχωρήσεις-υποχωρήσεις υπέρ της Τουρκίας, αν αυτό είναι καλό για το ΝΑΤΟ και την δυτική συμμαχία. Η πλήρης ευθυγράμμιση της Ε.Ε. στον πόλεμο κατά της Ρωσίας στην Ουκρανία, η στάση όλων των ευρωπαϊκών δυνάμεων εντός του ΝΑΤΟ, και η στάση τους απέναντι στην Τουρκία, υπογραμμίζουν ότι η ελληνική πλευρά δεν θα έπρεπε να έχει την παραμικρή αμφιβολία για τον ανοικτό φιλοτουρκισμό που επιδεικνύουν οι «σύμμαχοι και εταίροι» μας. Αδιαφορούν πλήρως αν αυτό σημάνει καταπάτηση διεθνών συμφωνιών, κυριαρχικών δικαιωμάτων, γκριζάρισμα περιοχών, αλλαγή συνόρων κ.λπ.

Πότε προσδιορίστηκε και από ποιους ότι η προσφυγή στην Χάγη είναι «εθνική γραμμή», και μάλιστα επί θεμάτων που άπτονται της εθνικής κυριαρχίας; Αντίθετα, είναι μια γραμμή που οδηγεί σε «εθνικό ακρωτηριασμό» και σε παραχώρηση κυριαρχικών δικαιωμάτων

Η Τουρκία ως μεγάλη δύναμη με διεκδικήσεις χωρίς τέλος

Κι όχι μόνο αυτό: όπως φάνηκε στο Βίλνιους, η Τουρκία φιγουράρει πλέον ως μεγάλη δύναμη, ως δύναμη που μπορεί να βάζει βέτο σε όποιο θέμα θέλει, να μην υπόκειται σε κυρώσεις για όλες τις παραβιάσεις που κάνει, να εξευμενίζεται από όλες τις χώρες – κι όχι μόνο τις ΝΑΤΟϊκές. Επομένως η επίσημη Ελλάδα κατρακυλά σε ένα άλλο στάτους, μιας υποδεέστερης δύναμης, που υποχρεούται εκ του συσχετισμού δύναμης και της θέλησης των ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-Ε.Ε. να προχωρήσει σε συρρίκνωση της κυριαρχίας της, να αποδεχτεί ένα πλαίσιο «διαλόγου» με το οποίο απεμπολεί ή θέτει η ίδια σε αμφισβήτηση κυριαρχικά της συμφέροντα, και να συρθεί σε αμφίβολες διαδικασίες επιδιαιτησίας και διεθνών οργανισμών – όπου τελικά εκεί θα νομιμοποιηθούν τετελεσμένα και θα καταγραφούν οι νέοι συσχετισμοί και αναδασμοί που είναι σε εξέλιξη. Η Τουρκία δεν το κρύβει καθόλου:

– Αμφισβητεί την κυριαρχία μεγάλων ελληνικών νησιών, θεωρώντας τα προέκταση της γεωγραφικής διαμόρφωσης της τουρκικής χερσονήσου.

– Θέτει ζήτημα αποστρατιωτικοποίησης των νησιών, διαφορετικά δεν αναγνωρίζει την ελληνική κυριαρχία σ’ αυτά.

– Θεωρεί το Αιγαίο δική της θάλασσα, τμήμα της «Γαλάζιας Πατρίδας», το αποκαλεί προκλητικά και «Τουρκαιγαίο».

– Δεν αναγνωρίζει την Κυπριακή Δημοκρατία, θεωρώντας ότι εκεί πρέπει να υπάρχουν δύο ισότιμες κρατικές οντότητες.

– Ζητά και την αναγνώριση τουρκικής μειονότητας στη Θράκη και στα Δωδεκάνησα.

– Παράλληλα έχει ήδη κατοχυρώσει το παράνομο τουρκολιβυκό σύμφωνο, και στην πράξη καταπατά θαλάσσια κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας μας (σε Κρήτη, Ρόδο, Κάρπαθο, Καστελόριζο κ.λπ.)

– Διεκδικεί περίπου 157 νησιά γιατί τάχα «δεν περιλαμβάνονται στις διεθνείς συμφωνίες και ορισμένα τα έχει καταλάβει παράνομα η Ελλάδα».

– Επιπλέον, απαίτησε και ήδη πήρε στα πλαίσια του ΝΑΤΟ τη διπλή ονομασία για τα Στενά και την αναφορά της Κύπρου μόνο με γεωγραφικές συντεταγμένες στους χάρτες του ΝΑΤΟ, πράγμα που ισοδυναμεί με εξαφάνιση της Κυπριακής Δημοκρατίας ως κρατικής οντότητας.

Ο κατάλογος των διεκδικήσεων δεν σταματά στο σημείο αυτό. Απλά αναφέραμε τις κυριότερες. Στους 64(!) γύρους «διερευνητικών επαφών» ανάμεσα σε Ελλάδα και Τουρκία, η τελευταία έχει θέσει όλα αυτά τα θέματα, έχουν καταγραφεί και τα γνωρίζουν καλά τόσο το ΝΑΤΟ, όσο και η Ε.Ε. Επίσης η Άγκυρα έχει στείλει μια σειρά από διακοινώσεις προς τον ΟΗΕ και τις αρμόδιες υπηρεσίες του, όπου ζητά να αναγνωριστούν όλα αυτά ως δικαιώματά της. Ολόκληρο αυτό το ιστορικό και όλες τις μεθοδεύσεις που έχει ήδη κάνει η Τουρκία θα τα ξαναθέσει στο τραπέζι του «διαλόγου», και μάλιστα πιο αναβαθμισμένα, αφού ξέρει ότι τώρα «την παίρνει» να το κάνει – διότι πλέον από ελληνικής πλευράς διακηρύσσεται ανοικτά ότι είμαστε πρόθυμοι για «παραχωρήσεις» από «αρχικές μας θέσεις», που βέβαια δεν είναι άμεσα γνωστές και διασαφηνισμένες ποιες είναι.

Το ίδιο, ο ελληνικός λαός δεν είναι πληροφορημένος για το τι συζητήθηκε ακριβώς στο Βίλνιους, ούτε καν τι έχει συνδιαμορφωθεί έως τώρα στους 64 γύρους διερευνητικών επαφών, ή στις συναντήσεις στο Βερολίνο (τις αποφάσεις που πάρθηκαν εκεί τις αναφέρει κάθε τόσο ο σημερινός αρχηγός της ΜΙΤ και στενός συνεργάτης του Ερντογάν κ. Καλίν). Επομένως δεν είναι ένας γενικός «διάλογος» ανάμεσα σε ισότιμα μέρη που επιδιώκουν να επιλύσουν διαφορές ή ζητήματα με αμοιβαίο όφελος. Κάτι άλλο συμβαίνει, και ο καθένας καταλαβαίνει τη σημασία και το βάρος του.

Ποια Χάγη, ποιος «διάλογος»;

Λένε ότι η Χάγη είναι «εθνική γραμμή». Από πότε ισχύει κάτι τέτοιο; Πότε προσδιορίστηκε και από ποιους ότι η προσφυγή στην Χάγη είναι «εθνική γραμμή», και μάλιστα επί θεμάτων που άπτονται της εθνικής κυριαρχίας, και ειδικά για «βαριά γεωπολιτικά ζητήματα» όπως μας λέγεται σήμερα; Η προσφυγή στη Χάγη και όλη η φιλολογία περί Χάγης είναι μια γραμμή που οδηγεί σε «εθνικό ακρωτηριασμό» και σε παραχώρηση κυριαρχικών δικαιωμάτων σε θάλασσα, αέρα και στεριά. Διότι αν ποτέ υπάρξει Χάγη, δεν θα γίνει για μία και μόνη διαφορά, αυτή της υφαλοκρηπίδας των νησιών. Αν υπάρξει Χάγη, η ατζέντα των θεμάτων θα είναι διευρυμένη με όλες σχεδόν τις τουρκικές απαιτήσεις. Και τότε είναι σίγουρο ότι πολλές από αυτές θα δικαιωθούν-νομιμοποιηθούν, και μερικές ίσως απορριφθούν. Αλλά όπως και να μετρηθεί, η απώλεια σε κυριαρχία θα είναι απόλυτη και σίγουρη. Κι αυτό το γνωρίζουν καλά οι του «κόμματος της Χάγης».

Η ανοικτή αναφορά του πρωθυπουργού για «παραχωρήσεις» και το ξεκίνημα «πολιτικού διαλόγου» για πλείστα ζητήματα, μπορεί να οδηγήσει σε όσα θα έφτανε μια «Χάγη» μέσα από άλλες επιδιαιτησίες (π.χ. ΝΑΤΟ, ΗΠΑ ή άλλες φιλοδυτικές συνθέσεις συν Τουρκία), αφού βέβαια η Τουρκία θα είχε διαβεβαιώσεις ότι θα πάρει αυτά που θέλει. Ή ακόμα υπάρχει και άλλος τρόπος: όχι του «διαλόγου» και του «ειδυλλίου» αλλά της δύναμης και της βίας που δημιουργεί τετελεσμένα. Εκτός κι αν κανείς θεωρήσει ότι ο Ερντογάν λέει και καμιά «μακακία» για να περνά η ώρα («θα έρθουμε και θα είναι νύκτα» κ.λπ.). Άρα «Χάγη» με συνυποσχετικό που να έχει ένα μόνο θέμα δεν υπάρχει. Με διευρυμένο συνυποσχετικό που θα καταγράφει τουρκικές απαιτήσεις, ίσως, και κάτω από όρους. Επειδή κάτι τέτοιο καμία ελληνική κυβέρνηση δεν μπορεί να το αντέξει μόνη της.

Πολιτικά μιλώντας, η ντε φάκτο συντελούμενη αποστρατιωτικοποίηση των νησιών σύμφωνα με τις αξιώσεις ΝΑΤΟ-ΗΠΑ-Τουρκίας, ισοδυναμεί με την απόσυρση, με απόφαση της χούντας, της ελληνικής μεραρχίας από την Κύπρο: μια πράξη προδοσίας

Από τον ενδοτισμό στην ανοιχτή μειοδοσία

Η προσφυγή στη Χάγη ως «εθνική γραμμή» είναι το φύλλο συκής του ελληνικού ενδοτισμού, την ίδια ώρα που μετέρχεται σε συζήτηση και διαπραγμάτευση επί κυριαρχικών ζητημάτων και είναι έτοιμος να κάνει παραχωρήσεις. Γιατί; Πρώτον, επειδή το ζητά ο Δυτικός παράγοντας (ΗΠΑ-ΝΑΤΟ). Δεύτερον, επειδή δεν ξέρει ή δεν ενδιαφέρεται να πει όχι. Τρίτον, επειδή αναγνωρίζει έναν νέο συσχετισμό και μια ενδυνάμωση της Τουρκίας. Τέταρτον, επειδή νομίζει ότι έτσι θα τύχει κάποιας εύνοιας από τη Δύση, ίσως και από την Τουρκία. Ναι, είναι εκδήλωση και ραγιαδισμού-ενδοτισμού που φτάνει μέχρι την ανοιχτή μειοδοσία, για να μην πούμε άλλη λέξη, πιο βαριά.

Η πραγματικότητα μιλά από μόνη της: Ζητά η Τουρκία αποστρατιωτικοποίηση των νησιών, πριν το Βίλνιους αλλά και αμέσως μετά – για να μην ξεχνιόμαστε. Ζητά και το ΝΑΤΟ να αποσταλεί οπλισμός στην Ουκρανία. Και πού καταλήγουμε; Να ξηλώνονται οπλικά συστήματα ρωσικής προέλευσης από τα νησιά του ανατολικού Αιγαίου, να αδειάζουν αποθήκες από πολεμοφόδια, και να αποστέλλονται στο Κίεβο. Η Τουρκία θέτει σαν όρο να συντελεστεί η πλήρης αποστρατιωτικοποίηση των νησιών εντός πενταετίας. Όμως ήδη αυτή έχει ξεκινήσει και συντελείται. Πολιτικά μιλώντας, η κίνηση αυτή (η ευθυγράμμιση με τις αξιώσεις ΝΑΤΟ-ΗΠΑ-Τουρκίας) μοιάζει και ισοδυναμεί με την απόσυρση, με απόφαση της χούντας, της ελληνικής μεραρχίας από την Κύπρο. Μια πράξη προδοσίας, που άνοιξε το δρόμο στην επιτυχία του Αττίλα Ι και ΙΙ το καλοκαίρι του 1974, με πρόσχημα το χουντικό πραξικόπημα ανατροπής του Μακαρίου από τους φασίστες της ΕΟΚΑ Β΄ και τα ανδρείκελα του φασίστα δικτάτορα Ιωαννίδη, που υλοποιούσε αμερικανικό σχεδιασμό. Η αποστρατιωτικοποίηση των νησιών σήμερα είναι κάτι ανάλογο, αν προχωρήσει όπως ζητούν η Τουρκία, το ΝΑΤΟ και οι ΗΠΑ.

Κι ακόμα: Ποια κυρίαρχη χώρα θα προχωρούσε σε «πολιτικό διάλογο», σε ψηλάφηση μιας «τολμηρής ατζέντας», χωρίς να έθετε καν ορισμένους όρους; Τι διάλογο να κάνει όταν έχει το πιστόλι στο κρόταφο; Τι διάλογο να κάνει όταν ισχύει πάντα το casus belli σε περίπτωση υλοποίησης του δικαιώματος της Ελλάδας να επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στα 12 μίλια, που σημαίνει άμεση κήρυξη πολέμου στην Ελλάδα έτσι και τολμήσει να ασκήσει τα κυριαρχικά της δικαιώματα; Τι διάλογο να κάνει όταν η μισή Κύπρος είναι υπό τουρκική κατοχή από το 1974, ενάντια σε όλες τις αποφάσεις του ΟΗΕ και όλων των διεθνών οργανισμών; Τι διάλογο να κάνει όταν η Τουρκία ανακηρύσσει το τουρκολιβυκό μνημόνιο, όταν απειλεί να «δώσει ξανά μάθημα» στην Ελλάδα έτσι και δεν συμμορφωθεί;

Η αλήθεια των «Όχι»

Όπως η κυβέρνηση Τσίπρα ανέλαβε την υποχρέωση να εκτελέσει την επονείδιστη συμφωνία των Πρεσπών –για την οποία ακόμα περηφανεύεται! – κατ’ απαίτηση των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ, έτσι και τώρα η κυβέρνηση Μητσοτάκη «οφείλει» να προωθήσει μια ανάλογη συμφωνία που θέλουν οι ίδιοι ουσιαστικά κύκλοι. Μια συμφωνία που έχει μεγαλύτερο κόστος για τα κυριαρχικά μας συμφέροντα, πολύ μεγαλύτερη απομείωση κυριαρχίας, τέτοια που να ικανοποιεί μια μεγάλη ανερχόμενη επεκτατική δύναμη, την Τουρκία. Η επιδιαιτησία θα είναι δυτική και ΝΑΤΟϊκή, αλλά ο άλλος συμβαλλόμενος, η Τουρκία, δεν είναι κάτι σαν την πλευρά Ζάεφ. Θα απαιτεί, θα θέτει στο τραπέζι, θα παίρνει είτε στο τραπέζι είτε δια της ισχύος αυτά που προβλέπει ο στρατηγικός της σχεδιασμός («Γαλάζια Πατρίδα», «Νέος Τουρκικός Αιώνας»).

Το ζήτημα αυτό τρέχει με διαδικασίες «κατεπείγοντος» και είναι πρώτο στην ημερήσια διάταξη και πρώτο σε σημασία για όλα τα μέρη! Τα περί ψήφου του απόδημου ελληνισμού ή κινήσεις για κάποιες αυξήσεις-κοροϊδία και κάποια ακόμα e-pass είναι ο «φερετζές» για να προχωρήσει χωρίς αντιδράσεις ο κεντρικός σχεδιασμός. Που είναι κυνικός, ωμός, βίαιος, επώδυνος για την εθνική κυριαρχία της χώρας μας. Το πολιτικό σύστημα «στο ύψος του» κάνει ό,τι του παραγγελθεί…

Χρέος μας είναι ένα ρητό-καθαρό-χωρίς περιστροφές «Όχι»:

– Όχι στη Χάγη.
– Όχι στον «διάλογο» με το πιστόλι στο κρόταφο.
– Όχι στην αποστρατιωτικοποίηση των νησιών.
– Όχι στην εγκατάλειψη της Κύπρου.

Ναι, είναι η στιγμή του «Όχι» με σημασία. Του «Όχι» που λέγουν και σηκώνουν οι λαοί. Και το «Όχι» αυτό έχει χαρακτήρα κατεπείγοντος. Όσο πιο ισχυρά ακουστεί, όσες πρωτοβουλίες παρθούν για να το αναδείξουν, όποιες κινήσεις γίνουν στην κατεύθυνσή του, είναι ό,τι καλύτερο και ουσιαστικότερο χρειάζεται. Και ναι, τα καλοκαίρια είναι καυτά, πολλές φορές τραγικά, αλλά και μερικές φορές επωάζουν ή μέσα σε αυτά εκδηλώνονται διαθέσεις, κινήματα, διεργασίες, αντιστάσεις. Δείτε και αναλογιστείτε την πρόσφατη ιστορία του τόπου μας. Καλούμαστε ξανά να εκδηλώσουμε την αγάπη για τον τόπο μας και την αγωνία μας για την κοινωνία και τη διάλυσή τους μέσα από μεγάλα, θαρραλέα «Όχι».

edromos.gr

 

Μανιακός καπιταλισμός. Τεχνητές  και νόθες κοινωνικές αντιθέσεις

0

Του Κάρλο Κρυστάλλερ

(Η πολυδιάσπαση του Εμείς, προπομπός ενός νέου ολοκληρωτισμού)

«Το βασικό εργαλείο για τη χειραγώγηση της πραγματικότητας

είναι η χειραγώγηση των λέξεων. Όταν κάποιος ελέγχει την σημασία των λέξεων, τότε μπορεί να ελέγξει τους ανθρώπους που πρέπει να χρησιμοποιούν τις λέξεις αυτές».

Philip K. Dick[1]

«Η Διχόνοια που βαστάει

Ένα σκήπτρο η δολερή

Καθενός χαμογελάει,

Πάρ’ το, λέγοντας, και συ».

Διονύσιος Σολωμός

Όσο θα υπάρχει η ατομική ιδιοκτησία πάνω στα μέσα παραγωγής, θα συνεχίζει να παραμένει ως βασική και κύρια κοινωνική αντίθεση,  η αντίθεση ανάμεσα στο Κεφάλαιο και στην Εργασία. Αυτό το γνωρίζει πολύ καλά ο  μανιακός καπιταλισμός[2]  και παίρνει τα μέτρα του για να απομακρύνει, με την μέθοδο divide et impera  και την βοήθεια ακριβά αμειβόμενων πανεπιστημιακών, διανοούμενων, λειτουργών  και μέσων  που διαμορφώνουν την κοινή γνώμη, αυτήν την κύρια κοινωνική αντίθεση από την προσοχή και την σκέψη των εργαζόμενων. Για να κρατήσει, το κεφάλαιο, τους εργαζόμενους μακριά από την συνειδητοποίηση της πραγματικότητας πως το οικονομικοκοινωνικό μας Είναι καθορίζει και την κοινωνική/πολιτική συνείδησή μας, διαιρεί σταδιακά, τους λαούς  σε λευκούς, μαύρους, κόκκινους και κίτρινους, σε χριστιανούς, εβραίους, ισλαμιστές, βουδιστές και ινδουιστές, σε ορθόδοξους, διαμαρτυρόμενους  και καθολικούς, σε σουνίτες και σιίτες φυτεύοντας στο φαντασιακό της κάθε κατηγορίας άσβεστο μίσος για όλες τις υπόλοιπες κατηγορίες των ‘απίστων’,  που τάχα αξίζουν τον θάνατο.  Η ατομική ιδιοκτησία πάνω στα μέσα παραγωγής τόσο ως επιχείρηση σε ατομικό, όσο και ως διεθνής καταμερισμός της εργασίας σε κρατικό επίπεδο λειτουργεί στη βάση του αθέμιτου ανταγωνισμού μέχρι εξόντωσης όλων των αντιπάλων. Πάνω από όλα, όμως, οι φράχτες της ατομικής ιδιοκτησίας χώρισαν  τους λαούς σε ‘περιούσιους’ κατακτητές και κατώτερους κατακτημένους και τις κοινωνίες με ταξικούς και εθνικιστικούς φράχτες, με σκοπό να μην επικοινωνούν ελεύθερα και ειρηνικά  μεταξύ τους για το δικό τους κοινό συμφέρον, αλλά να υπηρετούν ως κοινωνικοί δούλοι τα συμφέροντα των εκάστοτε αφεντικών τους. Πέραν τούτων των διαιρέσεων, το κεφάλαιο,  κατάφερε με την καταχρηστική χρησιμοποίηση της επιστήμης και της τεχνολογίας να διαιρέσει την  ζωντανή και την ιστορική μορφή εργασίας στρέφοντας την μια εναντίον της άλλης.  απαλλάσσοντας έτσι τον εαυτό του από τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, της Φύσης και του πολιτισμού.

Σε αντίθεση με τις δυνάμεις της εργασίας, της επιστήμης και του πολιτισμού, δηλαδή, με την ζωντανή εργασία, η οποία  ενώ κατ’ αποκλειστικότητα παράγει τον κοινωνικό πλούτο και δημιουργεί τον ανθρώπινο πολιτισμό, έχει αναθέσει την οικονομική και πολιτική εκπροσώπησή της  σε υποτίθεται αντιπροσωπευτικούς θεσμούς και φορείς, όπως τα, ενσωματωμένα στο καπιταλιστικό σύστημα λογής-λογής, συνδικάτα και στα συστημικά υπαλληλικά, αρχηγικά, συγκεντρωτικά, ιεραρχικά/πυραμιδικά κόμματα της αστικής δημοκρατίας και του αστικού κοινοβουλίου. Συστημικοί θεσμοί που δεν δομούνται πάνω στην κύρια κοινωνική αντίθεση μεταξύ κεφαλαίου και εργασίας, αλλά  πάνω σε απόλυτα δεσμευτικούς και μη αναθεωρήσιμους συνταγματικούς νομικούς όρους, για να λειτουργούν παραπλανητικά  στη βάση συστημικών ιδεολογιών που κατασκευάζουν νόθες ταυτότητες και κατανέμουν ρόλους συμπληρωματικότητας ως δεξιά, κεντρώα και ‘αριστερά’ κυβερνητικά κόμματα, οι ηγετικές συμμορίες των οποίων αναλαμβάνουν την βρώμικη δουλειά για λογαριασμό του κεφαλαίου. Τα διάφορα μικρά, περιθωριακά, ‘αντισυστημικά’, διακοσμητικά εκατέρωθεν ακραία κόμματα,  λειτουργούν πότε ως διασκεδαστές για να αποπροσανατολίζουν και πότε ως λυσσασμένοι λύκοι για να φοβίζουν τα κομματικά ποίμνια για να μην εγκαταλείπουν τις στρούγκες των κομματικών τσοπαναραίων, οι οποίοι διαγκωνίζονται θανάσιμα για να πείσουν το κεφάλαιο να τους αναθέσει, με κριτήριο την ικανότητά τους να παραπλανούν την κοινωνική πλειονότητα, την πολιτική διαχείριση του καπιταλιστικού συστήματος. Η κατάληξη είναι οι κοινωνίες να σκιαμαχούν με παρένθετους θεσμούς και αχυράνθρωπους επαγγελματίες πολιτικούς διαχειριστές του κεφαλαίου, αντί να οργανώνουν τους αγώνες τους ενάντια στο κεφάλαιο που αποτελεί την κύρια και αποκλειστική αιτία όλων των κακοδαιμονιών τους.

Η ανθρώπινη ιστορία γνώρισε μέχρι τώρα δυό βασικές φάσεις εξέλιξής της. Την πρωτόγονη και αρχαϊκή, ή την τροφοσυλλεκτική και κυνηγετική. κατά την οποία οι ανθρώπινες ομάδες και κοινότητες μετακινούνται σταθερά από τόπο σε τόπο που προσφέρει τροφή και νερό και την ευθύνη του καταυλισμού την είχαν οι γυναίκες/μητέρες, ενώ οι άντρες έλειπαν συχνά για την εξασφάλιση της τροφής. Η μετεξέλιξη αυτής της φάσης αφήνει πίσω της την τροφοσυλλογή και το κυνήγι και τη θέση τους παίρνουν η καλλιέργεια της γης  και η εξημέρωση των ζώων με αποτέλεσμα τους σταθερούς καταυλισμούς, όπου οι βιοτικές συνθήκες βελτιώνονται, ο πληθυσμός αυξάνεται σταθερά και η ευθύνη περνά στα χέρια ολόκληρης της κοινότητας στη βάση της συνεργασίας και της αρχής ‘ο καθένας συμμετέχει  ανάλογα με τις δυνατότητές του και απολαμβάνει ανάλογα με τις ανάγκες του’. Οι ιστορικοί, αρχαιολόγοι και οι ανθρωπολόγοι ονόμασαν αυτή την διφασική περίοδο ‘κοινωνία της ισοκατανομής’, ‘μητριαρχία’ την πρώτη φάση και ‘πρωτόγονο κομμουνισμό’  την δεύτερη, η οποία πιστώνεται συνολικά στο ανθρώπινο είδος, ως επιτυχής αγώνας για την επιβίωσή του.   Αναμφίβολα καθ’  όλη αυτή την περίοδο υπήρξαν σποραδικές και μεμονωμένες παραφωνίες όπου κάποιοι επιδίωξαν να επωφεληθούν κάτι παραπάνω από τους άλλους, αλλά το σύστημα αυτοδιαχείρισης τους έθετε εκτός κοινότητας με αποτέλεσμα να χάνονται, επειδή κανένας δεν προήλθε και δεν μπορεί να ζήσει εκτός αυτής.

Αυτή η περίοδος των εξισωτικών κοινωνιών εκφυλίστηκε σταδιακά de facto με το πέρασμα από την ‘κοινωνία στη βάση των γενών’ στην ‘πολιτική κοινωνία’, με την ίδρυση της Αθηναϊκής Πολιτείας, από τον Θησέα,  γύρω στο 1000 πριν από την σύγχρονη χρονολογική ρύθμιση, όταν απάλλαξε την Αττική από την αβάσταχτη φόρου υποτέλεια στην μινωική Κρήτη.  Οριστικά έληξε  και de jure το 592-591 π. χ. (της παλιάς χρονολόγησης), με την νομοθεσία του Σόλωνα, σύμφωνα με την οποία οι πατέρες των οικογενειών της τάξης των ευγενών και μεγαλοδουλοκτητών  αποκτούσαν δικαίωμα ατομικής ιδιοκτησίας πάνω στην μέχρι τότε κοινόκτητη δημοτική γη που καλλιεργούσαν οι δούλοι τους, δικαίωμα που επεκτείνονταν και πάνω στους ανθρώπους, στους δούλους και μεταβιβάζονταν στον εκάστοτε πρωτότοκο γιό τους. Αυτό το δικαίωμα ήταν απόλυτο με την έννοια ότι ο κάτοχός του μπορούσε να πωλεί και να αγοράζει, ακόμα και να καταστρέφει την ατομική ιδιοκτησία του. Έτσι θεμελιώθηκε η κοινωνία των ατομικών ιδιοκτητών των μέσων παραγωγής και των δούλων/καλλιεργητών, η οποία ονομάστηκε ‘πατριαρχία’, όχι, όπως λανθασμένα πολλοί πιστεύουν, από τον πατέρα , αλλά από τον  ‘πατριάρχη’, ή ‘γενάρχη’, δηλαδή τον γηρεότερο  πατέρα της μεγάλης οικογένειας, όπου συγκατοικούσαν τρεις με τέσσερις ή και περισσότερες γενεές αιματολογικής σειράς. Στα πλαίσια της εκάστοτε πατριαρχικής οικογένειας όλα τα υπόλοιπα άτομα, άνδρες, γυναίκες και παιδιά στερούνταν κάθε δικαιώματος πάνω στην ατομική ιδιοκτησία του πατριάρχη, η οποία και μετά τον θάνατό του μεταβιβάζεται στον πρωτότοκο γιό του, στον νέο πατριάρχη της οικογένειας.  Στην πορεία του χρόνου η πατριαρχική οικογένεια μετεξελίσσεται σε διάφορα οικογενειακά σχήματα με κατεύθυνση τις απλούστερες και ολιγαριθμότερες μορφές, μέχρι την σημερινή ‘πυρηνική οικογένεια’, που προσδιορίζονται από την εξέλιξη των μέσων παραγωγής, τον κοινωνικό καταμερισμό της εργασίας, δηλαδή των σχέσεων εργασίας και τη σχέση των εργαζόμενων και της κοινωνίας γενικά με τα μέσα παραγωγής και με τον παραγόμενο κοινωνικό πλούτο.

Βέβαια η εξέλιξη του καπιταλισμού ξεθώριασε τη γραφική φιγούρα του πατέρα/πατριάρχη, κατόχου ατομικής ιδιοκτησίας πάνω στα μέσα παραγωγής, για να καταλήξει στην θολή πια φιγούρα του φεουδάρχη, μέχρι και αυτή του επώνυμου ή ανώνυμου, ατομικού ή συλλογικού κεφαλαιοκράτη εργοδότη, του ‘αφεντικού’ που δεν ανήκει απαραίτητα στον ανδρικό πληθυσμό αλλά και σε μια όλο και διευρυνόμενη αναλογία  γυναικών επιχειρηματιών. Όμως, στις συνθήκες του αστικού αλλά και του κρατικού πατερναλιστικού καπιταλισμού, τόσο σε τοπική όσο και σε κρατική και σε παγκόσμια κλίμακα, η πατριαρχία συνεχίζει να υπάρχει με την έννοια πως ελάχιστοι κατέχουν αποκλειστικά τα μέσα παραγωγής  σε αντίθεση με την πλειονότητα των κοινωνιών που είναι αποξενωμένη από τα μέσα παραγωγής και από τα προϊόντα τους.

Κρίσιμο σημείο γι’ αυτή τη σχέση αποτέλεσε το πέρασμα από την φεουδαρχία των μεγαλογαιοκτημόνων κατά την οποία η βάση παραγωγής ήταν η γη και η εργασία των δουλοπαροίκων για λογαριασμό των μεγαλοϊδιοκτητών,  στη φάση του καπιταλισμού κατά την οποία  βάση παραγωγής  γίνονται οι μηχανές και η εργασία των απελεύθερων δουλοπαροίκων που μετακινούνται στα αστικά κέντρα ως ‘ελεύθεροι εργάτες’, έτοιμοι να πουλήσουν την εργασία τους για να επιβιώσουν. Αυτή η διαδικασία συγκέντρωσε κατά εκατοντάδες ή και χιλιάδες τους εργάτες στους χώρους μαζικής παραγωγής  εμπορευμάτων, αποκλειστικά για την αγορά, γεγονός που οδήγησε στη σταδιακή διαμόρφωση της εργατικής ταξικής συνείδησης η οποία συχνά κατάληγε σε διεκδικήσεις, απεργίες, καταλήψεις εργοστασίων, σκληρούς αγώνες και κοινωνικές επαναστάσεις. Κι’ όχι απλά και μόνο, ως συνδικαλιστικό κίνημα, για την βελτίωση των όρων εργασίας και την αύξηση του ημερομίσθιου, αλλά και ως ενωμένο και ενιαίο λαϊκό /κοινωνικό κίνημα με στρατηγικό στόχο, την αντικατάσταση του απάνθρωπου και καταστροφικού καπιταλισμού με ένα άλλο σύστημα της κοινωνικής αυτοδιεύθυνσης που θα στηρίζεται στην αρχή της κοινοκτημοσύνης σε συνδυασμό με την ενιαία αμεσοδημοκρατική οικονομική αυτοδιαχείριση και θα καταλήγει στην αναλογική κοινωνική ισότητα, όπου ‘όλοι θα προσφέρουν ανάλογα με τις δυνατότητες τους και θα απολαμβάνουν ανάλογα με τις ανάγκες τους’.

Κάποιοι από άγνοια ορίζουν τον σύγχρονο μανιακό καπιταλισμό ως ‘φεμινιστική μητριαρχία’ και κάποιοι άλλοι από σκοπιμότητα παρουσιάζουν την ‘πατριαρχία’ ως αντίδραση των ανδρών ενάντια στην ‘μητριαρχία’ που τάχα ασκείται από τις γυναίκες που τις θεωρούν κατώτερα όντα. Αυτή η αντίληψη, περί κατωτερότητας των γυναικών και ανωτερότητας των ανδρών καλλιεργείται εδώ και χιλιάδες χρόνια μεθοδικά και σκόπιμα από όλες τις θρησκείες,  καθώς επίσης και  από όλες τις εξουσιαστικές ιδεολογίες  και τους εκάστοτε νομοθέτες που κολάκευαν  και θεοποιούσαν την ανδρική φιγούρα, επειδή ‘ο άνδρας πολεμούσε και έφερνε ψωμί στην οικογένεια’, υποτιμώντας έτσι την γυναίκα που ‘έφερνε στη ζωή μόνο παιδιά/στρατιώτες και βόλτα το νοικοκυριό’.  Αυτή η αντίδραση της εκάστοτε πατριαρχικής/καπιταλιστικής εξουσίας, προκάλεσε, όπως ήταν φυσικό, με την γρήγορη ανάπτυξη του καπιταλισμού, την κοινωνική δράση των γυναικών με την ενεργό συμμετοχή τους στους  κοινούς συνδικαλιστικούς και κοινωνικούς αγώνες των εργαζόμενων ανδρών ενάντια στο κεφάλαιο, ως κοινωνική σχέση εξουσίας των λίγων πάνω στους πολλούς, προσθέτοντας  στο λαϊκό κίνημα αιτήματα για την ισότιμη νομική και δικαιακή αναγνώριση των γυναικών, με πρώτο και κύριο αίτημα την μισθολογική ισότητα των φύλλων και το δικαίωμα της ψήφου.  Βέβαια πολλοί άνδρες, κατά κανόνα των χαμηλότερων εισοδηματικών στρωμάτων, όντες ανίκανοι, λόγω έλλειψης μόρφωσης και παιδείας να καλλιεργήσουν την ομόνοια, την ενότητα και την ισότητα μέσα στην οικογένειά τους, έκρυβαν αυτή τους την ανικανότητα πίσω από  έναν κακέκτυπο ρόλο ‘αρχηγού και δυνάστη’ της οικογένειας και έριχναν τις ευθύνες για την φτώχεια και την κοινωνική μιζέρια τους στη γυναίκα τους και στα παιδιά τους και όχι στο καπιταλιστικό σύστημα, πράγμα που οδηγούσε σε έναν ρατσιστικό και κάλπικο ανδρισμό σε βάρος των γυναικών, με αντίστοιχη και συχνά βίαιη     συμπεριφορά, που δεν ήταν παρά ο αντικατοπτρισμός της συμπεριφοράς κάθε εξουσιαστή σε βάρος των εξουσιαζομένων του. Αυτή όμως η νοσηρότητα συμπεριφοράς δεν σχετίζεται κατά κανένα τρόπο με την ανθρώπινη φύση και την φύση του άνδρα, όπως κάποιοι/κάποιες ισχυρίζονται, αλλά με την νοσηρή φύση του κοινωνικού συστήματος του καπιταλισμού που εκμεταλλεύεται το ίδιο σκληρά την εργαζόμενη γυναίκα με τον εργαζόμενο άνδρα με αποκλειστικό σκοπό την μεγιστοποίηση του κέρδους του, οπότε το πρόβλημα είναι κοινωνικό, πολιτικό, δηλαδή συστημικό και όχι φυσικό, δηλαδή φύλου. Αυτό άλλωστε γίνεται φανερό και από το γεγονός πως  καθ’ όλη την διάρκεια της ανθρώπινης ιστορίας η συντριπτικά μεγάλη πλειοψηφία των ανδρών  ζει δημιουργικά και ευτυχισμένα με τις γυναίκες σε οικογενειακό, εργασιακό και κοινωνικό επίπεδο.

Οι καπιταλιστές, είτε είναι άνδρες είτε γυναίκες  δεν διακρίνουν τους εργαζόμενους σε άνδρες και γυναίκες αλλά σε εργαζόμενους που παράγουν δια της υπερεργασίας υπερπροϊόν, που στην αγορά μετατρέπεται σε υπεραξία και καταλήγει σε ατομικά/ιδιωτικά κέρδη και υπερκέρδη. Το γεγονός πως  το κεφάλαιο διαφοροποιεί την εργατική αμοιβή τους σε βάρος των γυναικών δεν συμβαίνει γιατί οι γυναίκες αποδίδουν λιγότερο στην ίδια εργασία από τους άνδρες, αλλά για να διαιρεί τεχνητά τους εργαζόμενους και να δημιουργεί τριβές και  εντάσεις  μεταξύ των  φύλων, καλλιεργώντας μάλιστα  αυτές τις τριβές με σχετικές αναφορές στον μισογυνισμό των θρησκειών, αλλά και σε αντίστοιχες ρατσιστικές ιδεολογικές και ψευδοεπιστημονικές θεωρίες. Διάψευση όλων αυτών των χυδαίων ρατσιστικών θέσεων αποτελεί το γεγονός πως το ενιαίο λαϊκό/κοινωνικό κίνημα, άνδρες και γυναίκες δίπλα-δίπλα, ως Όλον,  αγωνίζεται σταθερά για την προς τα πάνω εξίσωση των αμοιβών για ίση εργασία και για έναν καλύτερο κόσμο γι’ αυτούς και τα παιδιά τους. Μόνο που αυτό προϋποθέτει το πέρασμα της νομοθετικής λειτουργίας από τα ‘μισθοφορικά αστικά νομοθετικά σώματα’ του κεφαλαίου στην ίδια την εργαζόμενη κοινωνία, πράγμα που φαίνεται να αγνοούν, ή να παρακάμπτουν επιδεικτικά, προφανώς με το αζημίωτο, οι εξουσιαστές ινστρούχτορες της διάσπασης του λαϊκού/κοινωνικού κινήματος και οι θεωρητικοί του λεγόμενου ‘φεμινιστικού κινήματος’, γεγονός που δίνει ανάσες στο κεφάλαιο.

Όταν, όμως, η απάνθρωπη και καταστροφική μανία για γρήγορο και ανεξέλεγκτο κέρδος  οδήγησε το κεφάλαιο  σε ρυθμούς αναπαραγωγής μεγαλύτερους από τους ρυθμούς αναπαραγωγής ανδρικού εργατικού δυναμικού, τότε αναγκάστηκε να αναβαθμίσει κάπως την θέση της γυναίκας, να  καλέσει από την  εργασιακή εφεδρεία τον γυναικείο πληθυσμό και να ανοίξει τις πόρτες των εργοστασίων και για τις γυναίκες, τότε το λαϊκό κίνημα δυνάμωσε γιατί έφερε και ένωσε άνδρες και γυναίκες στους κοινούς τόπους εργασίας και συνεπώς και στους κοινούς αγώνες και στο κοινό στρατηγικό αίτημα για έναν καλύτερο κόσμο. Έτσι μπήκαν στην ημερήσια διάταξη των εργατικών και κοινωνικών αγώνων αιτήματα για τα κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα των γυναικών. Ως πρώτη και σημαντική  στη διεθνή Ιστορία αναφέρεται η συνέλευση που έγινε στο Σένεκα Φολς της Νέας Υόρκης, τον Ιούλιο του 1848, όταν στην Ευρώπη κλονίζονταν οι μοναρχίες και φούντωναν οι αγώνες για κοινωνική δημοκρατία, όπου συγκεντρώθηκαν κάμποσες εκατοντάδες  Αμερικανίδες εργαζόμενες και πολλοί άνδρες εργάτες για να απαιτήσουν την αλλαγή της ισχύουσας νομοθεσίας της ανισότητας μεταξύ των φύλλων και την θέσπιση ίσων δικαιωμάτων αφού ως άνθρωποι «οι άνδρες και οι γυναίκες γεννιούνται ίσοι».

Όσο το λαϊκό/κοινωνικό κίνημα δυνάμωνε, μεγάλωνε και ωρίμαζε, τόσο εξελίσσονταν σε πραγματική απειλή για το καπιταλιστικό σύστημα, γεγονός που ανάγκασε το κεφάλαιο να αναζητήσει τρόπους και μέσα να περιορίσει την επαναστατική του ορμή, να το διασπάσει και να το καθυποτάξει στα δικά του σχέδια. Η μέθοδος είναι ήδη, από την ρωμαιοκρατία, γνωστή ως αρχή του ‘διαίρει και βασίλευε’. Η επιλογή του κεφαλαίου ήταν να διασπάσει την ενότητα του λαϊκού κινήματος με την προώθηση  της αντίληψης πως ‘προοδευτικό’ είναι οι γυναίκες να αγωνίζονται για την απελευθέρωσή τους από την ‘ανδρική καταπίεση’ και όχι από τους εργοδότες/καπιταλιστές  και από το κεφάλαιο. Αυτή η αντίληψη, περί ανεξάρτητου γυναικείου ‘κινήματος’ έφερε την πρώτη μεγάλη διάσπαση του ενιαίου λαϊκού κινήματος,  έγινε αστική πολιτική προβολής και παντοειδούς υποστήριξης  του σχετικά  πρόσφατα αποκληθέντος  ‘φεμινιστικού κινήματος’, που στρέφει τις γυναίκες ενάντια στους άνδρες  γενικά και ειδικότερα ενάντια στους πατέρες, γιούς, συζύγους, αδελφούς και συναδέλφους και όχι ενάντια στην όποια εργοδοσία, στο κεφάλαιο και στο ταξικό τους κράτος. Έτσι στήνεται σκόπιμα, υπό την καθοδήγηση κομμάτων και παρασιτικών εικονικών συλλογικοτήτων, μια διελκυστίνδα μίσους, με γυναίκες από τη μια μεριά και άνδρες από την άλλη, γεγονός που αποδυναμώνει το λαϊκό/κοινωνικό κίνημα, πράγμα που εξυπηρετεί το κεφάλαιο.  Βέβαια, παρά τον μεγάλο τεχνητό θόρυβο γύρω από αυτό το ζήτημα,  αυτή η πολιτική δεν απέδωσε τα αναμενόμενα αποτελέσματα γιατί ελάχιστες γυναίκες έπεσαν στην παγίδα που τους έστησε το κεφάλαιο και έμειναν πιστές στα κοινά συμφέροντα της οικογένειάς τους, της χώρας τους και του ενιαίου κοινωνικού κινήματος που αγωνίζεται να γκρεμίσει τα συρματοπλέγματα διαίρεσής τους που στήνει το κεφάλαιο.

Στη χειρότερη μορφή αυτής της τεχνητής αντιπαλότητας μεταξύ γυναικών και ανδρών έρχονται αντιμέτωπες μανάδες με πατεράδες, γεγονός  που καταστρέφει τις ζωές χιλιάδων παιδιών σε μια περιττή σύγκρουση που παίρνει την μορφή του μίσους μεταξύ γονιών,  που ενώ έχουν δικαίωμα να αναζητήσουν αλλού την ευτυχία τους, αλλά δεν έχουν κανένα δικαίωμα αυτή η αναζήτηση να προκαλέσει την δυστυχία των παιδιών τους, αφού η εμπειρία, η λογική και οι σχετικές  με την ομαλή ψυχοσωματική εξέλιξη των παιδιών επιστήμες προϋποθέτουν την γόνιμη συνεργασία και των δυό γονιών για το καλό των παιδιών τους. Είναι η άγνοια, η ανασφάλεια και οι σαθρές κοινωνικές συνθήκες που επικρατούν σε κοινωνίες όπου το κεφάλαιο απαξιώνει τη ζωή και τον άνθρωπο για την μεγιστοποίηση του κέρδους που οδηγούν τους νέους σε σαθρές σχέσεις και οικογένειες που καταρρέουν με τις πρώτες δυσκολίες. Η διαρκής οικονομική κρίση και η πανδημία που μεσολάβησε δοκίμασαν και συνεχίζουν να δοκιμάζουν τις περισσότερες αδύναμες καινούργιες οικογένειες με αποτέλεσμα να χαθεί η αγάπη, η εμπιστοσύνη και ο αμοιβαίος σεβασμός μεταξύ  του ζευγαριού και στη θέση τους μπαίνει ο πανικός και η τάση απόσεισης δια της εκατέρωθεν εξατομίκευσης των κοινών ευθυνών που παίρνουν την μορφή λεκτικών συγκρούσεων και αλληλοκατηγοριών με κατάληξη την ρήξη της σχέσης και την διάλυση της οικογένειας.

Είναι, κυρίως όμως, οι μονόπλευροι, ατελείς, αντιφατικοί και αναποτελεσματικοί  νόμοι που στήνονται ερήμην της κοινωνίας, των συμπερασμάτων των σχετικών επιστημών και των δικαιωμάτων των παιδιών που επιτρέπουν την καταδολίευση του συμφέροντος των παιδιών για να κερδοσκοπούν παρασιτικά επαγγέλματα και μαφίες που στήνονται γύρω από αυτήν την κερδοφόρα ‘επιχείρηση διαζύγιο για διατροφή’.  Είναι αυτή η προχειρότητα και αμέλεια σε βαθμό δόλου που επιτρέπει  στην αγυρτεία και στα διάφορα επαγγελματικά κοράκια να γδέρνουν κυριολεκτικά τους ανήμπορους και αφελείς που δείχνει πως η Πολιτεία απουσιάζει από ένα από τα σημαντικότερα καθήκοντά της που είναι η προστασία των παιδιών, δηλαδή η προστασία του μέλλοντος  της ίδιας της Πολιτείας.  Νόμοι που αρκούνται μόνο σε αναπόδεικτους ισχυρισμούς της μιας πλευράς, στιγματίζουν και καταστρέφουν την άλλη και αφήνουν περιθώρια  αυθαίρετης δικαστικής κρίσης και για μη δίκαιες  δίκες, αφού κανένας δεν ελέγχει τους δικαστές. Νόμοι  που λειτουργούν, για ανεύθυνες, μίσανδρες και εκδικητικές ‘φεμινίστριες’, για μαφίες ακριβοπληρωμένων ‘ειδικών συμβούλων’ και πλανημένες μανάδες, ως κίνητρο διατροφομανίας εκθέτοντας τα παιδιά σε περιπέτειες και σε άγονες αντιπαραθέσεις των γονιών.  Πρόκειται για μια κατάσταση που είναι κατασκευασμένη και στις μέρες μας παραπλανά τις κοινωνίες, αφενός μεν, υπερδιογκόνωντας τις γυναικοκτονίες, οι οποίες προφανώς είναι απαράδεκτες  και καταδικαστέες και δαιμονοποιώντας, αφετέρου δε,  ως ‘κακοποιητές’ όλους τους  άνδρες/πατεράδες, οι περισσότεροι των οποίων είναι αθώοι και μερικοί από αυτούς δεν αντέχουν το στίγμα και αυτοκτονούν. Αντίθετα λίγοι γνωρίζουν και σχεδόν κανένας δεν μιλά, αλλά και τότε χαμηλόφωνα, για τις στατιστικές που δείχνουν ότι οι 95% των πολλαπλάσιων στραγγαλισμών και δολοφονιών ανδρών/συζύγων και μικρών παιδιών  γίνονται από συζύγους και μανάδες τους, οι 4% από τους εραστές τους και το 1% από τρίτους, αλλά όχι από πατέρες. Με τις κραυγές από τη μια και τις σιωπές από την άλλη το κεφάλαιο κατάφερε να μετατοπίσει τον κοινωνικό αγώνα από την κύρια μεταξύ κεφαλαίου και εργασίας κοινωνική αντίθεση σε μια, από τις πολλές, νόθα, τεχνητή αντίθεση που παραλύει και αποσυνθέτει την ίδια την κοινωνία.

Όπου εισχωρεί ο ατομισμός, η φιλαργυρία, ο αρρωστημένος εγωισμός, η ανευθυνότητα και η κομματική σκοπιμότητα εκεί τελειώνει η τρυφερότητα, η φιλαλληλία και η αγάπη και εκκολάπτεται ένας υφέρπων φεμινιστικά ιδεολογικοποιημένος φασισμός της καθημερινότητας που υπονομεύει τα θεμέλια της οικογένειας και της κοινωνίας. Το αντίδοτο σε αυτήν την συστημική νοσηρότητα είναι ένα ανοιχτός δημόσιος διάλογος μεταξύ ανδρών και γυναικών που θα καταλήγει στην πραγματική αιτία της διάσπασής τους και στους όρους της συμπόρευσης και του κοινού αγώνα ενάντια στις δυνάμεις που τους θέλουν στα κάγκελα, κατάσταση  που αντικειμενικά τις/τους καθιστά  αυτόχειρες και συνεργάτες του απάνθρωπου και καταστροφικού κεφαλαίου.

Είναι, λοιπόν,  η απουσία της Πολιτείας που καλύπτεται από την ανωριμότητα κάποιων να είναι μητέρες ή πατέρες, λέξεις ιερές, που όμως κάποιους ενοχλούν και προσπαθούν να τις αντικαταστήσουν με  νεοφανείς όρους, όπως ‘γονέας Α’ και ‘γονέας Β, απουσία που δεν φαίνεται να είναι τυχαία αλλά εσκεμμένη,  αφύσικη και επικίνδυνη γιατί  ευνουχισμένος ή χωρίς φύλλο γονέας, γυναίκα/μάνα ή  άνδρας/πατέρας, δεν υπήρξε ποτέ και δεν μπορεί να υπάρξει. Το χειρότερο είναι πως αυτό το κενό της Πολιτείας έρχονται να το καλύψουν εξουσιαστικά πατροναρισμένοι παρακρατικοί θεσμοί με σημαίες ευκαιρίας, οι οποίοι καταβροχθίζουν τεράστιους οικονομικούς πόρους από εθνικά και κοινοτικά ταμεία. Ας τολμήσει  κάποιος να ψάξει αυτούς που ως οργανωμένες μαφίες παραγόντων του θεσμού της δικαιοσύνης και ειδικών κατηγοριών ‘επιστημόνων’ που στήνουν έναντι αδράς αμοιβής ψευδή κατηγορητήρια με δεκάδες , ίσως και εκατοντάδες ή και χιλιάδες πανομοιότυπες ψευδείς ‘γνωματεύσεις’, κάποιες από τις οποίες βρίσκονται ήδη στα χέρια της δικαιοσύνης, που στιγματίζουν, κυρίως, σκόπιμα αποξενωμένους πατεράδες με φαστ-τρακ αποφάσεις  ανεξέλικτων δικαστών, κατά 85% γυναικών αποτυχημένων δικηγόρων, που, κυριολεκτικά κακοποιούν παντοιοτρόπως την δικαιοσύνη. Δικαστίνες που λειτουργούν υπό φεμινιστική ιδεολογική φόρτιση  και υποτιθέμενη αλληλεγγύη γυναίκας προς γυναίκα,  είτε υπό την πίεση υποκατάστατων ‘θεσμών’ προστασίας τάχα των γυναικών, εκδίδουν άκριτα, άδικα και ουσιαστικά παράνομες αποφάσεις αποκλειστικής επιμέλειας από τις μανάδες, στιγματίζοντας γενικά και άκριτα τους πατεράδες, κακοποιώντας έτσι τα παιδιά που χρειάζονται και τους δυό γονείς τους για να μεγαλώσουν φυσιολογικά. Νόμοι και δικαστίνες/δικαστές που κρίνουν, δικάζουν και καταδικάζουν με   αβάσιμους ισχυρισμούς και αναπόδεικτα ψέματα των μπλεγμένων, στα δίχτυα της μαφίας, μανάδων, για μια διατροφή, δεν έχουν καμιά σχέση με δικαιακό σύστημα προστασίας των δικαιωμάτων των παιδιών, των πατεράδων, της κοινωνίας και σε τελική ανάλυση των ίδιων των μανάδων που αναγκάζονται να πληρώνουν έναν σκασμό χρήματα για ένα καπρίτσιο και λόγω βλακείας.  Όσοι κατανοούν το πρόβλημα ας το μελετήσουν για να διαπιστώσουν πως δεν κακοποιούνται  μόνο τα δικαιώματα των παιδιών να μεγαλώνουν και με τους δυό γονείς τους, αλλά παραβιάζεται  τόσο η ευρωπαϊκή όσο και η λειψή ελληνική νομοθεσία, ακόμα και τα συμπεράσματα των ειδικών επιστημών[3] που αφορούν στα δικαιώματα των παιδιών, στις ανάγκες και στον τρόπο φυσιολογικής σωματικής και πνευματικής ανάπτυξής τους.  Κι’ όλα αυτά με τους πολιτικούς, τα κόμματα και τις κυβερνήσεις να μετρούν το ατομικό, κομματικό και ταξικό  πολιτικό όφελος που θα έχουν αν αντιστοιχίσουν τον νόμο και τις αποφάσεις των δικαστηρίων με το δικό τους ιδιαίτερο συμφέρον. Είναι προφανές πως κατέστη αναγκαίος, αλλά και αναπόφευκτος ο εκσυγχρονισμός του οικογενειακού δικαίου, κι όχι μόνο, που τρεκλίζει σαν μεθυσμένο ανάμεσα σε στρατιές πνευματικά και σωματικά  ακρωτηριασμένων  παιδιών. Καμιά Πολιτεία που σέβεται τον εαυτό της δεν εκχωρεί την υποχρέωσή της, να προστατεύει τα μέλη της, σε μαφιόζικους φορείς ευκαιρίας που λυμαίνονται δημόσιο χρήμα και λειτουργούν ως προθάλαμοι συλλογής ψήφων για κόμματα εξουσίας. Μια Πολιτεία που σέβεται τον εαυτό της σέβεται και τιμά τις αρμόδιες επιστήμες και τους λειτουργούς τους για τον κοινωνικά καταλληλότερο τρόπο παραγωγής και αναπαραγωγής φυσιολογικών, ψυχικά ισορροπημένων, δημιουργικών, χρήσιμων  και ευτυχισμένων  παιδιών και Πολιτών. Δυστυχισμένοι άνθρωποι, ηγέτες και κυβερνήτες οδήγησαν τον κόσμο στο σημερινό σημείο των ακραίων κοινωνικών ανισοτήτων, της πείνας, των επεκτατικών πολέμων, της καταστροφής της γήινης βιόσφαιρας και της καπιταλιστικής βαρβαρότητας. Μόνο μια δίκαιη δικαιοσύνη, ενωμένη και αυτοδιευθυνόμενη κοινωνία, κοινωνικά προστατευμένη οικογένεια, ευτυχισμένα παιδιά και ευτυχισμένοι Πολίτες θα αλλάξουν προς το καλύτερο αυτόν τον κόσμο.

Όμως οι τεχνητές διασπάσεις της κοινωνίας, που δεν περιορίζονται μόνο μεταξύ ‘μαύρων και λευκών’, ισλαμιστών, εβραίων και χριστιανών, παοκτζήδων και αρειανών, εθνικιστών και διεθνιστών,  εξουσιαστών και ‘αναρχικών’, γυναικών και ανδρών, μανάδων και πατεράδων και πολλών, θα έλεγα άπειρων, άλλων νεοφανών και ιδιαίτερα αυστηρά προσωπικών επιλογών/προτιμήσεων ‘συλλογικοτήτων’ που, ευνοημένες σκανδαλώδικα από την εξουσία και τα ΜΜΕ, διεκδικούν από μηδαμινές και θλιβερές εξαιρέσεις να επιβληθούν ως κανόνας/κανονικότητα, δεν διασπούν απλά και μόνο το προοδευτικό κοινωνικό κίνημα. Στην πραγματικότητα αποσυνθέτουν, αντί να προστατέψουν και να ενισχύσουν, ακόμα και τον κοινωνικό ιστό μέχρι και το κοινωνικό κύτταρο, δηλαδή την ίδια την οικογένεια ως τον κορυφαίο ενωτικό δεσμό κάθε σύγχρονης κοινωνίας, κι’ όλα αυτά για να έχει την ησυχία του το κεφάλαιο να καταστρέφει την βιόσφαιρα, οικονομίες, χώρες και πολιτισμούς, ακόμα και το ίδιο το ανθρώπινο είδος, όπως με  φυσικούς και ιστορικούς όρους αυτοδιαμορφώθηκε και αγωνίζεται να απελευθερωθεί από ότι και όσα το εμποδίζουν να ευτυχήσει, ως συνείδηση, στολίδι και καμάρι του αναρχοατελεύτητου και μεγαλοπρεπούς Σύμπαντος.

Το κακό θα ήταν λίγο αν στο παιχνίδι του κεφαλαίου δεν έμπαιναν και τα παραδοσιακά προοδευτικά και ‘αριστερά’ κόμματα, που άκριτα και για λίγα ψηφαλάκια αγκάλιασαν την ιδέα των  πολλών και αμφιβόλου ουσίας, νοήματος και χρησιμότητας διασπαστικών κινημάτων με συνέπεια την κονιορτοποίηση του ενιαίου λαϊκού/κοινωνικού αντικαπιταλιστικού κινήματος, παίζοντας με αυτό τον τρόπο το παιχνίδι του κεφαλαίου που καταλήγει στο γκριζάρισμα του μέλλοντος της ανθρωπότητας. Κατάργηση όμως της έννοιας και της ουσίας της κοινωνίας ως οντότητας και της προοπτικής για έναν καλύτερο κόσμο σημαίνει  αντικειμενικά κατάργηση της ίδιας της κοινωνίας ως οντότητα που προσφέρει και οφείλει να προσφέρει  ασφάλεια και προοπτική στα μέλη της. Ο μανιακός καπιταλισμός, με την λεοντή του ‘λαϊκού καπιταλισμού’, αφού αφοριστικά κατάργησε τάχα την πάλη των κοινωνικών τάξεων, προχωράει τελευταία στην κατάργηση  και των κοινωνιών αφού, σύμφωνα με την κατά Χάγιεκ νεοκλασική οικονομική θεωρία, κατά Θάτσερ, Ρήγκαν και Πινοσέτ  κ.λπ., κ.λπ., νεοφιλελεύθερη πολιτική, κοινωνία δεν υπάρχει. ‘Υπάρχουν  μόνο άτομα και συμφέροντα’ και συνεπώς ‘ο θάνατός σου η ζωή μου’, που σημαίνει ζουγκλοποίηση της κοινωνίας όπου ισχύει ο νόμος του ισχυρότερου.  Αυτός όμως είναι ο καπιταλισμός είτε ως οικονομία της ‘ελεύθερης’ τάχα αγοράς, είτε ως οικονομία του κράτους και του κεντρικού σχεδιασμού, γνωστός και ως ‘υπαρκτός σοσιαλισμός’, που για να κρατήσουν μακριά τις κοινωνίες από τον ιστορικό τους ρόλο ως υποκείμενα της ιστορίας τους, έχουν αγιοποιήσει την ατομική/κρατική ιδιοκτησία πάνω στα μέσα παραγωγής με την έννοια του ατομικού ή ‘συλλογικού καπιταλιστή’ απέναντι στην αμεσοδημοκρατική κοινοκτημοσύνη, τη μόνη ικανή και αναγκαία προϋπόθεση για την ειρηνική συμβίωση μεταξύ ατόμων, λαών,  εθνών και κρατών.

Κάπως έτσι άνοιξε ο δρόμος για ‘το τέλος της ιστορίας’ και την καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση με κατάληξη την καπιταλιστική βαρβαρότητα που περιγράφεται με την πρόσφατη αποκάλυψη της αντιπροέδρου των Ενωμένων Πολιτειών Αμερικής, που έρχεται να επισημοποιήσει τα σχέδια της αμερικάνικης οικονομικής ολιγαρχίας για την ‘επιτακτική ανάγκη μείωσης του ανθρώπινου πληθυσμού του πλανήτη, για να μπορούν να αναπνεύσουν τα παιδιά τους’, δηλαδή τα παιδιά του 1% του ανθρώπινου πληθυσμού.  Το 99%  ακούει;

Και ενώ όλα αυτά συμβαίνουν και επιπλέον ερημοποιείται σταδιακά και σε επικίνδυνο, για την ανθρώπινη ζωή,  βαθμό  ο πλανήτης,  κάποιοι, πνευματικά διαταραγμένοι, ετοιμάζονται να ‘βελτιώσουν’ ψηφιακά τον αυθεντικό άνθρωπο της εξέλιξης της γήινης βιόσφαιρας και να εγκατασταθούν οι λίγοι και οι ‘εκλεκτοί’  στο διάστημα, οι δυνάμεις της εργασίας, της επιστήμης και του πολιτισμού αναλώνονται είτε στην αναζήτηση του φύλου των  υποτιθέμενων αγγέλων, είτε στην αναζήτηση δικαιωμάτων περιθωριακών κατασκευασμένων τεχνητών, υποτίθεται κοινωνικών, κατηγοριών που λειτουργούν ως  διαλύτες των τοπικών κοινωνιών, της ανθρωπότητας και του ανθρώπινου πολιτισμού, είτε περιμένοντας να καταρρεύσει από μόνος του ο απάνθρωπος και καταστροφικός καπιταλισμός. Επειδή όμως  δεν βρισκόμαστε ‘στο παρά 5’ , αλλά στο ‘και 5’[4], το ζητούμενο δεν είναι να προλάβουμε την έναρξη της καταστροφή μας ως είδος, αλλά να περισώσουμε ότι και όσα μπορούμε, το ζητούμενο παραμένει και δεν είναι άλλο από την επιστροφή μας στην βασική κοινωνική αντίθεση που δεν είναι άλλη από την αντίθεση μεταξύ κεφαλαίου και εργασίας για τη λύση της οποίας αποτελεί ζωτική ανάγκη η επανασυγκρότηση  και η ενότητα των δυνάμεων της εργασίας, της επιστήμης και του πολιτισμού σε ένα ενιαίο σύγχρονο υποκείμενο της ιστορίας που θα πάρει τη ζωή του και το μέλλον του στα χέρια του. Μόνο εμείς οι εργαζόμενοι, γυναίκες και άνδρες, ενωμένοι ως ενιαίο  Όλον μπορούμε.

Αν και οι μέχρι τώρα κοινωνικές επαναστάσεις, έμειναν ανολοκλήρωτες, οι αγώνες των δυνάμεων της εργασίας, της επιστήμης και του πολιτισμού δημιούργησαν εντούτοις τις αναγκαίες πνευματικές, επιστημονικές, πολιτιστικές και υλικοτεχνικές προϋποθέσεις για την πλήρη κοινωνική απελευθέρωση των ανθρώπων και για την θεμελίωση του πολιτισμού της αναλογικής κοινωνικής ισότητας, φτάνει να εγκαταλείψουμε τους σκοταδιστικούς μύθους και τις εξουσιαστικές ιδεολογίες του 19ου και του 20ου αιώνα και να δούμε ενωμένοι ως Εμείς ως ένα και ενιαίο Όλον και όχι ως νοσηρά, ατομιστικά, εγωιστικά Εγώ, τον κόσμο και το μέλλον μας  από την σκοπιά των συμφερόντων των παιδιών μας, των επόμενων γενεών, δηλαδή, των αναγκών και των δυνατοτήτων του 21ου αιώνα.

[1] Philip Kindred Dick (1928 – 1982). Αμερικανός συγγραφέας.

[2] Βλέπε σχετικά, Γκρέϊντερ  Ουίλιαμ, Ο μανιακός καπιταλισμός. Ο καπιταλισμός που καταβροχθίζει τα παιδιά του,  ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗΣ, Αθήνα 1999.

[3] «Η στάση της ελληνικής κοινωνίας στο ζήτημα της ανατροφής των παιδιών μετά το διαζύγιο ή τον χωρισμό είναι εντυπωσιακά οπισθοδρομική σε σχέση με αυτή των υπόλοιπων προοδευμένων κρατών. Η αντίληψη ότι το παιδί μετά τον χωρισμό παραμένει κυρίως ή αποκλειστικώς υπό την επιμέλεια ενός γονέα είναι βαθιά ριζωμένη σε όλα τα στρώματα της ελληνικής κοινωνίας, από τα πιο συντηρητικά έως τα υποτιθέμενα πιο προοδευτικά, συμπεριλαμβανομένων ειδικών ψυχικής υγείας, νομικών και δικαστών. Η διεθνής ερευνητική παραδοχή, καρπός πολυάριθμων μελετών πολλών ειδικοτήτων, ότι η συνεχόμενη, άμεση, ενεργή εμπλοκή και των δύο γονέων στις ζωές των παιδιών τους είναι καίριας σημασίας για την ευημερία τους, παραμένει στην Ελλάδα εντυπωσιακά ξένη. Το βιβλίο συγκεντρώνει μελέτες Ελλήνων και διεθνών ειδικών από διαφορετικές επιστήμες, οι οποίοι εξηγούν με βάση τα πορίσματα της σύγχρονης εμπειρικής έρευνας ότι η εξίσου ανατροφή είναι το μόνο μοντέλο που προσφέρει τη μέγιστη δυνατή ευημερία σε παιδιά και γονείς μετά τον χωρισμό ή το διαζύγιο και ικανοποιεί αιτήματα για κοινωνική δικαιοσύνη σχετικά με την προστασία του δικαιώματος του παιδιού στην ισότητα, καθώς εδραιώνει το δικαίωμα του παιδιού να ανατρέφεται εξίσου και από τους δύο γονείς και να διατηρεί την αρχική του σχέση και με τους δύο. Το βιβλίο στόχο έχει να αποτελέσει έναν οδηγό για τους γονείς αλλά και για τους ειδικούς της παιδικής προστασίας, δικηγόρους, δικαστές, ψυχολόγους, ψυχίατρους, παιδίατρους, κοινωνικούς λειτουργούς και παιδαγωγούς». Από το εξώφυλλο του Συλλογικού τόμου: Από Κοινού και Εξίσου. Η κοινή ανατροφή των παιδιών μετά το διαζύγιο. Γιώργος Καραμανώλης και Ιωάννης Παπαρρηγόπουλος, (Επιμέλεια), GUTENBERG, Αθήνα 2022.

[4]  «Αμερικανική ομάδα επιστημόνων, προσομοίωσε με τον πιο ρεαλιστικό τρόπο έναν πυρηνικό πόλεμο, χρησιμοποιώντας μόνο μη ταξινομημένα δεδομένα και κατέληξε στο συμπέρασμα που όλοι λίγο πολύ γνωρίζουν. Από τα άμεσα πλήγματα στις μεγαλουπόλεις θα εξοντωθούν πάνω από δύο δισεκατομμύρια άνθρωποι, αλλά από την πείνα που θα ακολουθήσει θα πεθάνουν ακόμα πέντε δισ. και όσοι επιβιώσουν θα αντιμετωπίσουν έναν πολύχρονο πυρηνικό χειμώνα. Μάλλον, αυτοί που θα σκοτωθούν από την αρχή θα είναι και οι πιο τυχεροί», Η αληθινή προσομοίωση ενός πυρηνικού πολέμου: 2 δισ. νεκροί από τα άμεσα πλήγματα και 5 δισ. από την πείνα. Ο πυρηνικός «χειμώνας» θα εξολοθρεύσει ότι απέμεινε, https://www.defencenet.gr/asfaleia/diethnis-asfaleia/i-alithini-prosomoiosi-enos-pyrinikou-polemou-2-dis-nekroi-apo-ta-amesa-pligmata-kai-5-dis-apo-tin-peina-vinteo/,

ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΚΡΙΣΙΜΗ ΟΥΣΙΑ ΠΕΡΙ ΧΑΓΗΣ

3
του Παντελή Σαββίδη
Σε ένα ενδιαφέρον κείμενό του στην αγγλική έκδοση της “Καθημερινής”, το οποίο μετέφρασαν και αναδημοσιεύουν οι Ανιχνεύσεις, ο βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας και αναπληρωτής καθηγητής Διεθνούς Δικαίου στο Πάντειο Άγγελος Συρίγος “πιάνει” ακριβώς την ουσία του προβλήματος.
Το βασικό ερώτημα των πολιτών είναι πως θα συζητηθεί μόνο η υφαλοκρηπίδα κι η ΑΟΖ στη Χάγη (κυριαρχικά δικαιώματα) ενω η Τουρκία δηλώνει πως θα θέσει όλα τα εκκρεμεί ζητήματα;
Ο κ. Συρίγος γράφει και προσέξτε το, ο άνθρωπος κατέχει το Διεθνές Δίκαιο: “Όλες οι οριοθετήσεις θαλάσσιων ζωνών βασίζονται στις ακτές των ηπειρωτικών και νησιωτικών εδαφών.
Εάν η οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας/ΑΟΖ οδηγηθεί στο Διεθνές Δικαστήριο, τότε η Τουρκία θα ζητήσει πρώτα να διευκρινιστεί σε ποιον ανήκει κάθε νησί, γιατί διαφορετικά είναι αδύνατο να χαράξει τις θαλάσσιες ζώνες. Ως δεύτερο θέμα θα ακολουθήσει η οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας/ΑΟΖ”.
Αυτή είναι λοιπόν, η διαδικασία. Θα πάμε για ΑΟΖ/Υφαλοκρηπίδα αλλά θα φύγουμε κουρεμένοι. Διότι η Τουρκία η οποία αμφισβητεί πληθώρα νησιών, θα ζητήσει να αποφανθεί το δικαστήριο σε ποιον ανήκουν! Ακόμη και κατοικημένα ελληνικά νησιά!
Ερωτήματα:
Ο κ. Συρίγος λέει πως αν τεθεί τέτοιο ζήτημα, αμφισβήτησης, δηλαδή, νησιών, τότε δεν θα πάμε στη Χάγη. Είναι αυτή και κυβερνητική θέση; Γιατί τι εννοεί ο πρωθυπουργός όταν χαρακτηρίζει την κυριαρχία σχετική έννοια και λέει πως στις αρχικές θέσεις μπορεί να κάουμε κάπου πίσω;
Δεύτερον ερώτημα. Ο κ.Συρίγος αναφέρει τα θέματα στα οποία η Ελλάδα ήρε την δικαιοδοσία του δικαστηρίου να τα εξετάσει. Δεν μας λέει, όμως, ότι αν αυτά τα θέματα συμπεριληφθούν στο συνυποσχετικό (θέματα, δηλαδή, κυριαρχίας) τότε το δικαστήριο τα εξετάζει. Και πως το συνυποσχετικό θα είναι ένα κείμενο συμφωνίας. Το δικαστήριο, απλώς, θα το επικυρώσει για να υπάρχει το άλλοθι απόφασης ενός διεθνούς δικαστηρίου και να γίνει αποδεκτή η απόφαση απο την ελληνική κοινή γνώμη.
Εν κατακλείδι, ο κ. Συρίγος, δεν ξέρω αν είναι και συνολική κυβερνητική θέση, θεωρεί ότι θα πάμε στη Χάγη μόνο για ΑΟΖ/υφαλοκρηπίδα, αφού συμφωνηθεί η επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων (για να γίνει η οριοθέτηση ΑΟΖ/Υφαλοκρηπίδας) χωρίς η Τουρκία να θέσει ζήτημα νησιών.
Πολύ φανταστικό σενάριο. Αν συμπεριφερόταν έτσι η Τουρκία μπορεί να μην είχαμε μαζί της κανένα θέμα. Αλλά δεν συμπεριφέρεται έτσι.

Η ΕΛΛΑΔΑ ΠΟΥ ΜΑΤΩΝΕΙ, Η ΕΛΛΑΔΑ ΠΟΥ ΜΑΣ ΠΛΗΓΩΝΕΙ

9
του Παντελή Σαββίδη
Άλλα δύο νέα παιδιά, ο Σμηναγός Χρήστος Μουλάς 34 ετών και ο Ανθυποσμηναγός Περικλής Στεφανίδης, 27 ετών, στελέχη της Πολεμικής Αεροπορίας έπεσαν στο καθήκον. Τους τιμούμε, όπως τους αξίζει αλλά τα παιδιά έφυγαν απο την ζωή. Στο άνθος της ηλικίας τους.
Η πλειονότητα της κοινής γνώμης, μετά απο μερικές ημέρες, θα έχει καταγράψει την τραγωδία στο συλλογικό υποσυνείδητό της ως μια δυσάρεστη στιγμή. Για τους οικείους τους θα είναι μια διαρκής χαίνουσα πληγή. Ποτέ δεν θα ξεχασθεί.
Και στο σύνολο της ελληνικής κοινωνίας τίθεται και πρέπει να απαντηθεί το ερώτημα: γιατί κάθε φορά που επιχειρούμε να αντιμετωπίσουμε ένα δύσκολο πρόβλημα έχουμε ανθρώπινες απώλειες; Δεν μπορούμε να είμαστε αποτελεσματικοί χωρίς ανθρώπινες τραγωδίες;
Η απάντηση πρέπει να αναζητηθεί στην συνολική μας ύπαρξη ως κοινωνίας και, κυρίως, στην κρατική μας συγκρότηση. Εκεί, στην κρατική συγκρότηση, δηλαδή, υπάρχει κάποιο σοβαρό πρόβλημα που πρέπει να αντιμετωπισθεί. Αλλά κανείς δεν θέλει να το αντιμετωπίσει. Οι πολιτικοί διότι δεν θέλουν ένα καλά οργανωμένο κράτος που θα αυτονομηθεί απο τα όρια του δικού τους ελέγχου και της δικής τους επιρροής αφού μια καλά οργανωμένη υπόσταση θα μπορεί να λειτουργήσει αποτελεσματικά και μόνη της. Η κοινωνία, επειδή ξεχνά εύκολα. Κανείς απο το ευρύ κοινό δεν ασχολείται με το Μάτι ή με τα Τέμπη. Ξεχάσαμε και τα ονόματα, μερικοί, ίσως, και το συμβάν, με τους δύο αεροπόρους του Φάντομ που έπεσαν σε άσκηση.
Αλλά έτσι σοβαρή κοινωνία που να μπορεί να αντιμετωπίσει τις σύγχρονες απειλές, δεν συγκροτείται.Γιατί ο πρωθυπουργός κάνει εκ των υστέρων δηλώσεις ότι “θα πάμε σφαίρα για Καναντέρ” και δεν φρόντισε νωρίτερα αυτά που ως σφαίρα θα πάρει μετά τα οσα συνέβησαν;
Δεν ρίχνω τα λάθη και τις ελλείψεις στον κ. Μητσοτάκη και την κυβέρνησή του, γιατί πολλοί αγωνιούν, πρωτίστως, γι αυτό. Αλλά έχουν και αυτοί το μερίδιο της ευθύνης τους. Όπως και οι προηγούμενοι. Όπως και οι επόμενοι. Διότι διακυβέρνηση χωρίς ευθύνη δεν νοείται. Αν δεν ευθύνονται, τότε δεν έχει νόημα η έννοια της διακυβέρνησης. Κυβερνώ σημαίνει ορισμένα πράγματα, κυρίαρχο των οποίων είναι η ασφάλεια της ζωής και του βιός των πολιτών.
Οι ευθυνες βαραίνουν όλους μας. Η ποιότητα της δημοκρατίας και της διακυβέρνησης έχει να κάνει με τις απαιτήσεις του λαού. Και εμείς είμαστε ελαφρείς στις απαιτήσεις μας.
Όπως έγραψα και τις προηγούμενες ημέρες, ας εξετάσουμε μήπως οι ίδιες αδυναμίες υπάρχουν και σε θέματα γενικότερα και πολυπλοκότερα μιας φωτιάς. Σε θέματα που άπτονται πολεμικών επιχειρήσεων οι οποίες δεν αποκλείεται να συμβούν με βάση τα δεδομένα της περιοχής μας. Και τις επιχειρήσεις αυτές δεν τις διεξάγει ο στρατός, για να μείνουμε αδιάφοριοι σε κάποιο καφέ οι υπόλοιποι. Τις επιχειρήσεις τις διαξάγει το κράτος, συνιστώσα του οποίου είμαστε και εμείς ως κοινωνία. Ο στρατός διεξάγει το πολεμικό μέρος των επιχειρήσεων.
Ξέρουμε τι θέλουμε και πως να το διεκδικήσουμε; Έχουμε θέσει στον εαυτό μας αυτό το ερώτημα; Το έχει θέσει η πολιτεία στην κοινωνία; Ή, σμπρώχνουμε τα σκουπίδια κάτω απο το χαλί; Μέχρι πότε θα μπορούμε να το κάνουμε;

Κίνα: Απηλλάγη των καθηκόντων ο υπουργός Εξωτερικών, Τσιν Γκανγκ -Εξαφανισμένος εδώ και έναν μήνα

0

Ο υπουργός Εξωτερικών της Κίνας, Τσιν Γκανγκ, απηλλάγη των καθηκόντων, σύμφωνα με τα κινεζικά κρατικά μέσα ενημέρωσης.

Τα διεθνή μέσα ενημέρωσης έχουν επισημάνει την εξαφάνιση εδώ και έναν μήνα του Τσιν Γκανγκ από τη δημόσια ζωή, ενώ παραμένει το μυστήριο για την τύχη του αξιωματούχου.

Υπενθυμίζεται ότι διεθνή δημοσιεύματα ανέφεραν ότι ο Κινέζος υπουργός είχε μυστηριωδώς εξαφανιστεί, ενώ η χώρα διανύει μια περίοδο έντονης διπλωματικής δραστηριότητας.

Εν τω μεταξύ, με αφορμή την εξαφάνισή του, φούντωσαν οι φήμες για φερόμενη σχέση του με διάσημη Κινέζα τηλεπαρουσιάστρια.

Ο 57χρονος διπλωμάτης και έμπιστος συνεργάτης του Κινέζου ηγέτη, Σι Τζινπίνγκ, προήχθη σε υπουργό Εξωτερικών τον Δεκέμβριο, μετά από ένα σύντομο πέρασμα από τη θέση του πρεσβευτή στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Νέος ΥΠΕΞ της Κίνας ο προκάτοχός του, Γουάνγκ Γι
Ο υψηλού προφίλ διπλωμάτης εμφανίστηκε τελευταία φορά στις 25 Ιουνίου, σε συνάντησή του με αξιωματούχους από τη Σρι Λάνκα, το Βιετνάμ και τη Ρωσία, στο Πεκίνο.

Στην τελευταία δημόσια εμφάνισή του, ο Τσιν εθεάθη να περπατά δίπλα-δίπλα με τον Ρώσο αναπληρωτή υπουργό Εξωτερικών Αντρέι Ρουντένκο, μετά τη βραχύβια ανταρσία της μισθοφορικής ομάδας Βάγκνερ στη Ρωσία.

Ο Τσιν Γκανγκ αντικαταστάθηκε ξαφνικά από τον προκάτοχό του, Γουάνγκ Γι, σε μια αιφνιδιαστική αλλαγή στην ηγεσία της εξωτερικής πολιτικής της Κίνας, μετέδωσε το CNN.

iefimerida.gr

Ίλι Μανιάνι: «Και Αλβανοί διώκονται σαν τον Μπελέρη».- Τι λέει ο πρώην Υπουργός Δικαιοσύνης της Αλβανίας.

0

Μιλά στον Δρόμο ο πρώην υπουργός Δικαιοσύνης της Αλβανίας

Συνομιλήσαμε με τον Ίλι Μανιάνι, πρώην υπουργό Δικαιοσύνης της Αλβανίας, τον οποίο καθαίρεσε ο πρωθυπουργός Ράμα για διαφωνίες τους στην εφαρμογή της δικαστικής μεταρρύθμισης. Ο ίδιος ο Μανιάνι έχει δηλώσει ότι απολύθηκε επειδή μίλησε πολύ ανοιχτά για τη διαφθορά και την καλλιέργεια κάνναβης… Να τι μας είπε:

Ποιες είναι οι απόψεις σας για την υπόθεση της Χιμάρας;

Η σύλληψη και η παρεμπόδιση του Φρέντι Μπελέρη να αναλάβει το αξίωμα του δημάρχου είναι παράνομες πράξεις! Είχα αυτήν την πεποίθηση από την πρώτη μέρα που διάβασα το έγγραφο παρεμπόδισης από την αστυνομία του Αυλώνα. Ισχυρίζονται «επ’ αυτοφώρω σύλληψη», αλλά δεν παρουσιάζουν κανένα στοιχείο ή μαρτυρία ότι ο Μπελέρης εξαγόρασε ψήφους. Η αστυνομία κατασκεύασε γεγονότα και μάρτυρες για να τους χρησιμοποιήσει εναντίον του. Συνελήφθη σε ιδιωτικό μαγαζί μετά από εκλογική σύσκεψη, και σε καμία περίπτωση δεν αποδείχθηκαν συναλλαγές χρημάτων για ψήφους. Η σύλληψη και η προφυλάκισή του δεν δικαιολογείται από τους ποινικούς νόμους της Αλβανίας. Δεν αποτελεί κίνδυνο, ούτε σκοπεύει να αποφύγει τη δικαιοσύνη ή να βλάψει την ανακριτική διαδικασία εάν αφεθεί ελεύθερος. H απαγόρευση να ορκιστεί και να αναλάβει το αξίωμα του εκλεγμένου στη Χιμάρα έρχεται σε αντίθεση με το Σύνταγμα και την αρχή της τοπικής αυτονομίας, και βλάπτει σοβαρά τη δημοκρατική τάξη. Η υπόθεση Μπελέρη είναι ουσιαστικά θέμα δυσλειτουργίας του κράτους δικαίου και της δημοκρατίας στην Αλβανία, και δείχνει ότι οι εκλογές δεν ισχύουν όταν η κυβερνώσα πολιτική εξουσία καταδυναστεύει. Ο Έντι Ράμα κέρδισε πάνω από το 80% των Δήμων, και δεν ένιωσε κριτική για εκλογική βία και εξαγορά ψήφων. Αυτό είναι αντιδημοκρατία…

Πώς κρίνετε τις αντιδράσεις της Ελλάδας;

Δεν είναι υπόθεση της Ελλάδας. Η Ελλάδα μπορεί να παρακινήσει τις αντιδράσεις για την προστασία των μειονοτήτων, αλλά είναι ανάγκη να αντιληφθούμε ότι, όπως ο Μπελέρης, υπάρχουν και Αλβανοί οι οποίοι υφίστανται τις συνέπειες του άδικου κράτους που εγκατέστησε η απόλυτη πολιτική εξουσία του Έντι Ράμα. Φυσικά, η αντίδραση της Ελλάδας για τη διεθνοποίηση του ζητήματος κάνει καλό, και στην Αλβανία και στους Αλβανούς. Ο δημοκρατικός κόσμος, ειδικά η πολιτική γραφειοκρατία στην Ευρώπη, είναι ανάγκη να κατανοήσουν ότι υποστήριξαν μια μεταρρύθμιση σε λάθος κατεύθυνση, η οποία έφερε στην κορυφή ένα καταχρηστικό καθεστώς. Η Δικαιοσύνη σήμερα δεν είναι ανεξάρτητη. Η μεταρρύθμιση που σάλπισε η Δύση στην Αλβανία είναι αποτυχημένη. Η υπόθεση Μπελέρη που έλαβε την προσοχή της Ελλάδας, ανεξάρτητα από τους λόγους, χρησιμεύει για να αυξήσει την προσοχή της Ευρώπης στο γεγονός ότι η Αλβανία βρίσκεται σε λάθος δρόμο.

Υπάρχει διέξοδος;

Πολλοί λένε «περιμένετε τις αποφάσεις των δικαστηρίων». Αλλά στα αυταρχικά καθεστώτα,  π.χ. τύπου Πούτιν, Ερντογάν κ.λπ., τα δικαστήρια παραβιάζουν τις ελευθερίες και τα δικαιώματα των ατόμων που δεν είναι αρεστά στην πολιτική εξουσία. Με δικαστικές αποφάσεις απομονώνουν τους αντιπάλους τους. Δυστυχώς, και η Αλβανία κατατάσσεται σε αυτά τα βίαια κράτη που είναι κατά των ελευθεριών και των δικαιωμάτων.


Μπελέρης-Κοκαβέσης: Όμηροι στη διάκριση των εξουσιών

Στη συνάντησή του ο Κ. Μητσοτάκης με τον Ράμα, στο περιθώριο της Συνόδου του ΝΑΤΟ στο Βίλνιους, εξέφρασε ανησυχίες για την παράταση της προφυλάκισης του Μπελέρη και παρότρυνε για σεβασμό στο κράτος δικαίου. Ουσιαστικά επικαιροποίησε τις προηγούμενες διεθνείς δηλώσεις του, μετά τη Σύνοδο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, που εξέφραζαν τον σεβασμό του στη διάκριση των εξουσιών – μη αναφέροντας ότι η αλβανική δικαιοσύνη ελέγχεται από διαπιστευμένους διεθνείς οργανισμούς για τα φαινόμενα ευνοιοκρατίας, διαφθοράς και χρηματισμού, και ότι χρηματοδοτείται προκειμένου να μεταρρυθμιστεί…

Ούτε στο Βίλνιους, ούτε στην προηγούμενη σύνοδο, επέδειξε ντοκουμέντα που κυκλοφορούν διεθνώς (himara.gr) και καταδεικνύουν ότι ο Αλβανός ομόλογός του προεκλογικά «υπερέβη τα καθήκοντά του» στοχοποιώντας τον Μπελέρη – όπως δεν εκμεταλλεύθηκε και τις ανακοινώσεις της υπεράσπισης για τα πλαστογραφημένα έγγραφα της Εισαγγελίας Αυλώνα. Δεν αναφέρθηκε στο ότι εδώ και δύο μήνες ο προφυλακισμένος Μπελέρης δεν έχει καν ανακριθεί: «Δεν με έχουν ρωτήσει ούτε το όνομά μου», αναφέρει ο εκλεγμένος δήμαρχος σε συνέντευξή του στην Καθημερινή (9/7/2023). Με άλλα λόγια, επιβεβαίωσε την αλβανική «δικαιοσύνη», η οποία ασκεί διώξεις σε μια σειρά υψηλόβαθμους παράγοντες και δημάρχους, στους οποίους περιλαμβάνεται και ο Μπελέρης. Επιβεβαίωσε και την Αλβανίδα ΥΠΕΞ, η οποία κάλεσε την Ελλάδα να… σέβεται τη διάκριση των εξουσιών!

Όσον αφορά τη στάση της Ε.Ε., είναι χαρακτηριστικό ότι, κατά τη διάρκεια των εκτρόπων στο Δημοτικό Συμβούλιο Χιμάρας, ο Ράμα συναντούσε την Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν – η οποία φυσικά δεν τον «ενόχλησε» για το ζήτημα. Επιπλέον, το πρόσφατο ψήφισμα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου (παρά μία τροπολογία σχετική με τον Μπελέρη, το κράτος δικαίου και τον σεβασμό των μειονοτικών δικαιωμάτων) ήταν θετικό στο σύνολό του για την «υποψήφια προς ένταξη» Αλβανία… Τέλος, ο ισχυρισμός ότι είναι «ανώριμη» η προσφυγή σε κυρώσεις διαψεύδεται από την ταχύτητα με την οποία αποφασίστηκαν κυρώσεις κατά του Κοσόβου. Τελικά, η ελληνική κυβέρνηση θα θυσιάσει τον Μπελέρη;


Επικαιρότητα

Απογραφή πληθυσμού στην Αλβανία: Η Επιτροπή για τις Μειονότητες του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου δικαίωσε το μειονοτικό κόμμα «ΔΕΕΕΜ-Ομόνοια», καλώντας την Αλβανία (μετά από 12 χρόνια, αλλά κάλλιο αργά παρά ποτέ…) να μην λαμβάνει υπόψη της την απογραφή του 2011. Η άτυπη καταγραφή της Ομόνοιας, η οποία είχε καλέσει τότε σε αποχή, είχε αποδώσει περίπου 283.000 κατοίκους ελληνικής εθνικότητας. Υπενθυμίζουμε ότι η αναβαλλόμενη απογραφή θα πραγματοποιηθεί φέτος στους μήνες Σεπτέμβριο-Οκτώβριο. 

Περιουσιακό-καταπατήσεις: Ο πρώην πρόεδρος της Ομόνοιας, Λεωνίδας Παππάς, υπενθύμισε στις μειονοτικές Δημοτικές Αρχές την αρμοδιότητα και την υποχρέωσή τους να προσφεύγουν στα αλβανικά και ευρωπαϊκά δικαστήρια για τις καταπατήσεις κοινοτικών εκτάσεων: «Μόνο στον Δήμο Φοινίκης διεκδικούνταν από υποτιθέμενους απογόνους αγάδων 51.560 στρέμματα. Τα μισά περίπου είχαν ήδη παραχωρηθεί. Οι μοναδικές περιπτώσεις που οδηγήθηκαν στα δικαστήρια ήταν του Κώσταρι, στην Κρανιά-Αρδάσοβα και της Κουλουρίτσας – από ενδιαφέρον των κατοίκων, ποτέ με πρωτοβουλία της Δημοτικής Αρχής»… 

Παρατηρητήριο «Οι απ’ έδω»: Ξεκίνησε μια πρωτοβουλία συσπείρωσης Ελλαδιτών για τα δικαιώματα της ελληνικής μειονότητας στην Αλβανία. Μεταξύ άλλων, στο κείμενό της αναφέρει ότι «βασίζεται σε δημοκρατικές αρχές, σε αρχές κοινωνικής δικαιοσύνης και οικολογίας. Τα εθνικά θέματα της Κύπρου, του Αιγαίου, της Θράκης, της Μακεδονίας και της Ηπείρου αποτελούν ένα πεδίο που είναι αναπόσπαστο από τον αγώνα για τη δημοκρατική συμμετοχή του λαού, τη δικαιοσύνη στην οικονομική και πολιτική ζωή, για την ισορροπία μεταξύ κοινωνίας-φύσης καθώς και για μια διεθνή κοινότητα ελεύθερων λαών και κινημάτων».

edromos.gr