Αρχική Blog Σελίδα 1616

Πόσα έδωσε η Ευρωπαϊκή Ένωση στην Ουκρανία σε σύγκριση με τις Ηνωμένες Πολιτείες;

1

Πολλοί αναρωτιούνται πόση υποστήριξη έχει δώσει η Ευρωπαϊκή Ένωση στην Ουκρανία και εάν είναι πραγματικά ίση ή μεγαλύτερη από τη γενναιόδωρη υποστήριξη των ΗΠΑ προς το Κίεβο;

Ο Τιερί Μπρετόν, Επίτροπος για την Εσωτερική Αγορά στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ισχυρίζεται ότι τα θεσμικά όργανα και οι χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης έχουν συμμετάσχει στη στήριξη της Ουκρανίας οικονομικά και στρατιωτικά όσο και οι Ηνωμένες Πολιτείες.

Thierry Breton

Ο Μπρετόν, ο οποίος μίλησε στο ραδιόφωνο France Inter, είπε ότι το συνολικό ποσό που χορηγήθηκε στην Ουκρανία ανέρχεται σε 72 δισεκατομμύρια ευρώ και επιβεβαίωσε ότι «η Ευρώπη παρείχε σχεδόν το ίδιο ποσό με τις Ηνωμένες Πολιτείες».

Για να επαληθεύσει αυτούς τους ισχυρισμούς, το Euronews απευθύνθηκε στο Ινστιτούτο του Κιέλου, μια γερμανική οικονομική δεξαμενή σκέψης. Από την αρχή του πολέμου, οι ειδικοί του Ινστιτούτου παρακολουθούν όλες τις συνεισφορές που στάλθηκαν στην Ουκρανία.

Περισσότερη ευρωπαϊκή ανθρωπιστική βοήθεια!

Όσον αφορά την ανθρωπιστική πτυχή, η Ευρωπαϊκή Ένωση παρέχει διπλάσια βοήθεια από τις Ηνωμένες Πολιτείες (7,6 δισ. ευρώ έναντι 3,6 δισ. ευρώ που προσφέρουν οι Ηνωμένες Πολιτείες).

Ωστόσο, από την άλλη, η στρατιωτική βοήθεια των ΗΠΑ ήταν πολύ μεγαλύτερη, καθώς η Ουάσιγκτον παρέδωσε οπλισμό 43 δισ. ευρώ, ενώ το ευρωπαϊκό μπλοκ δεσμεύτηκε μόνο 28 δισ. ευρώ.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση βοήθησε την Ουκρανία με 33 δισεκατομμύρια ευρώ σε οικονομική βοήθεια με τη μορφή δανείων και επιδοτήσεων. Η Ουάσιγκτον παρείχε περίπου 24 δισ. ευρώ για αυτό.

Τα κράτη της Βαλτικής

Ορισμένες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις κάνουν μεγαλύτερες οικονομικές συνεισφορές στην Ουκρανία σε σχέση με το μέγεθος των οικονομιών τους, όπως και η Εσθονία, η οποία συνεισφέρει το 1,5% του ΑΕΠ της για να βοηθήσει το Κίεβο.

Ενώ η Λετονία παρέχει το 1,3 τοις εκατό του ΑΕΠ της και η Λιθουανία το 1,2.

Τα παραπάνω είναι σύμφωνα με τα στοιχεία από το Ινστιτούτο του Κιέλου που υπολογίζονται μέχρι τα τέλη Μαΐου 2023, τα νέα στατιστικά στοιχεία θα δημοσιευθούν τον Σεπτέμβριο του 2023.

Μετά τα τελευταία στατιστικά στοιχεία του Ινστιτούτου, οι Ηνωμένες Πολιτείες ενίσχυσαν την Ουκρανία με περίπου 449 εκατομμύρια δολάρια.

Euronews

https://echedoros.blog/2023/07/29/%cf%80%cf%8c%cf%83%ce%b1-%ce%ad%ce%b4%cf%89%cf%83%ce%b5-%ce%b7-%ce%b5%cf%85%cf%81%cf%89%cf%80%ce%b1%cf%8a%ce%ba%ce%ae-%ce%ad%ce%bd%cf%89%cf%83%ce%b7-%cf%83%cf%84%ce%b7%ce%bd-%ce%bf%cf%85%ce%ba%cf%81/

Γιάννης Τζώρτζης: Ευρωπεριφέρεια Βορείου Ηπείρου

1

Γιάννης Τζώρτζης

28.07.23 17:30  

Η Ελλάδα οφείλει πλέον να ενεργοποιηθεί απέναντι στις προκλήσεις του κράτους των Τιράνων σε βάρος των ομογενών μας.

Ενώ το «Βορειοηπειρωτικό» ως θέμα με την ιστορική του διάσταση δεν υφίσταται στο πλαίσιο των ελληνοαλβανικών σχέσεων, υπάρχουν ωστόσο κάποιοι που κατά καιρούς επιχειρούν να οδηγήσουν τα πράγματα σε προπολεμικές καταστάσεις. Αυτοί εντοπίζονται πρωτίστως στην αλβανική πλευρά, ακόμη κι όταν στις κινήσεις τους υποβοηθούνται ενίοτε και από λάθη εκπροσώπων του ελληνικού στοιχείου. Τα προβλήματα που προκαλούνται, κατά την τελευταία περίοδο, σε βάρος των εναπομεινάντων ομογενών, που διαμένουν στα αδριόνια παράλια της αλβανικής επικράτειας, είναι καθαρά οικονομικής φύσεως. Επιχειρούνται δηλαδή υφαρπαγές ελληνικών περιουσιών, μέσω δήθεν «αναπτυξιακών» μέτρων και σχεδίων, που προωθεί η κυβέρνηση των Τιράνων.

Το ανήκουστο σκάνδαλο της σύλληψης του υποψηφίου (ήδη εκλεγέντος) δημάρχου της Χειμάρρας Φρέντι Μπελέρη, παραμονές εκλογών, καταδείχνει αφενός τη νέα διάσταση του ζητήματος κι αφετέρου τη σύνθεση των συμφερόντων που κινούνται για υφαρπαγή περιουσιών (όχι μόνο ελληνικών), σε τουριστικές ακτές. Δίκτυα εγκληματιών και πολιτικών, μαφιόζικες ομάδες με συμμετοχή και Κοσοβάρων, δρουν εκεί με κυβερνητική κάλυψη, διεκδικώντας ακόμη κι εκκλησιαστικές περιουσίες. Οι διωγμοί που είχαν ασκηθεί ποικιλοτρόπως επί καθεστώτος Χότζα, εμφανίζονται εκ νέου και δη με την εφαρμογή «προληπτικών» μέτρων της αλβανικής διοίκησης.

Με τη σύλληψη όμως του δημάρχου της Χειμάρρας, συντελείται πλέον υφαρπαγή και αυτοδιοικητικών αξιωμάτων, προκειμένου να διοικούν σε ελληνόφωνες πόλεις μόνο κυβερνητικοί εγκάθετοι των Τιράνων. Και εν προκειμένω, διακρίνει κανείς άμεσα τον τυχοδιωκτικό ρόλο Αλβανών κυβερνώντων. Ένας μόνιμος τυχοδιωκτισμός της πολιτικής των Τιράνων που χαρακτηρίζει ανέκαθεν τις θέσεις της Αλβανίας προς τα έξω, εμφανίζεται πλέον και στο εσωτερικό της χώρας.

Το γεγονός όμως της εκλογικής επικράτησης του Έλληνα δημάρχου υποδηλώνει συνάμα και αποδοχή του από σημαντικό μέρος Αλβανών πολιτών της περιοχής, που είναι επίσης αντιμέτωποι με ανάλογα ζητήματα, τα οποία προκαλούν στον τόπο τους ομάδες συμφερόντων από τα Τίρανα. Κι όταν ο θιγόμενος τοπικός πληθυσμός ασπάζεται ως θρήσκευμα, εν πολλοίς, την ορθοδοξία, τότε εύκολα αντιλαμβάνεται κανείς πως η κυβέρνηση του Έντι Ράμα εμφανίζεται στη Χειμάρρα και αλλού σαν δύναμη κατοχής.

Ιδιαίτερα, δε, όταν με σχεδιασμένες κινήσεις της αλβανικής κυβέρνησης, επιχειρείται ανοιχτά ο πλήρης αφελληνισμός της Βορείου Ηπείρου. Τούτο δεν είναι βεβαίως καινούργιο. Έχουν προηγηθεί άκρως σοβαρές παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων σε βάρος Ελλήνων της πολύπαθης περιοχής ενώ έχουν σημειωθεί ακόμη και δολοφονίες ανθρώπων που τολμούν και αντιστέκονται στην κρατική αυθαιρεσία.

Η συνεχιζόμενη και χωρίς επίδοση δικογραφίας κράτηση του εκλεγέντος δημάρχου Φρέντη Μπελέρη καθιστά πλέον αναγκαία μια αλλαγή στάσης έναντι του πρωθυπουργού Ράμα, ο οποίος δεν μπορεί να παραπέμπει στην «ανεξάρτητη αλβανική Δικαιοσύνη» για σύλληψη που ο ίδιος έχει μεθοδεύσει. Πολλοί γνωρίζουν ότι με τη φυλάκιση και μη ανάληψη καθηκόντων εκ μέρους του δημάρχου Μπελέρη, ο ίδιος θα εκπέσει του αξιώματός του και θα επαναληφθεί η διαδικασία των εκλογών. Οποία δόλια παραβίαση ακόμη και στοιχειωδών αρχών εκλογής αυτοδιοικητικών αρχόντων!

Το ενδεχόμενο τούτο επιβάλλει άμεσες κινήσεις από ελληνικής πλευράς, προκειμένου να διασφαλισθεί η ειρηνική καθημερινότητα των ανθρώπων που ζουν σε μειονοτικές ζώνες και να κατοχυρωθεί ο σεβασμός των ατομικών τους ελευθεριών και δικαιωμάτων. Η Ελλάδα οφείλει πλέον να ενεργοποιηθεί απέναντι στις προκλήσεις του κράτους των Τιράνων σε βάρος των ομογενών μας: αξιώνοντας μια ουσιαστική αυτοδιοίκηση για τη Βόρειο Ήπειρο με την καθιέρωση συστήματος περιφερειακής αποκέντρωσης, όπως ισχύει σε όλα σχεδόν τα ευρωπαϊκά κράτη. Ως «μοντέλο» προώθησης μιας αυτοδιοικητικής οργάνωσης εκεί ενδείκνυται η περίπτωση του γερμανόφωνου Νότιου Τιρόλου που ανήκει στην ιταλική επικράτεια. Η περιοχή αυτή προσαρτήθηκε στην Ιταλία μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ουδέποτε όμως οι Ιταλοί την ανέφεραν ως «Βόρεια Ιταλία». Το «Ζουντ Τιρόλ» (Südtirol) κέρδισε σημαντική αυτονομία από τη Ρώμη κατά τη δεκαετία του 1970, οπότε αναδείχθηκε σε μια ξεχωριστή ευρωπεριφέρεια.

Η ηγεσία της ομογένειας κι η ελληνική πλευρά θα πρέπει να μελετήσουν σοβαρά τη ρεαλιστική προοπτική δημιουργίας μιας διακρατικής-διασυνοριακής ευρωπεριφέρειας στην περιοχή της Βορείου Ηπείρου. Τούτο συνάδει άλλωστε πλήρως με τα σημερινά ευρωπαϊκά δεδομένα.

Η Ελλάδα έχει αναλάβει ουσιαστικά ρόλο συνηγόρου για την ευρωπαϊκή πορεία χωρών των Βαλκανίων, οι οποίες έχουν καταθέσει αίτημα ένταξής τους στην Ε.Ε. Οι ελληνικές κυβερνήσεις απέφευγαν ως τώρα να εξηγήσουν στις εκάστοτε αλβανικές ηγεσίες τις υποχρεώσεις που αναλαμβάνει η χώρα τους, ώστε να υπάρξει πρόοδος στις διαπραγματεύσεις. Ουδέποτε υπήρξε υπόμνηση και των δυνατοτήτων που διαθέτει, ως 10ο μέλος της Ένωσης, η Ελλάδα, αναφορικά με τη διαδικασία διεύρυνσης της Ε.Ε. Προκειμένου δε να αντιληφθεί η αλβανική πλευρά τη σημασία των αρχών ενός κράτους δικαίου, η Ελλάδα θα πρέπει να αναγάγει σε προαπαιτούμενο εκκίνησης των διαδικασιών την αναγνώριση ενός καθεστώτος αυτοδιοίκησης, ως ευρωπεριφέρειας, της ελληνόφωνης Βορείου Ηπείρου.

efsyn.gr

Barbie: Πλύση εγκεφάλου και χρυσοφόρος…κούκλα!

0

 

της Marie-Jo Bonnet*

Το πρότυπο μιας κούκλας, για τα μικρά κορίτσια και μελλοντικές γυναίκες και σύζυγοι, είναι το αποκορύφωμα της αλλοτρίωσης.

Ο φεμινισμός θορυβεί. Αλλά δεν υπάρχει πραγματικά τίποτα για να γιορτάσουμε, όταν βλέπουμε πώς ο αμερικανικός καπιταλισμός τον εργαλειοποιεί με την ελπίδα να αυξήσει τις πωλήσεις των κούκλων Barbie. Χρειάζεται ένας ταλαντούχος σκηνοθέτης, μια μεγάλη επένδυση, μια ολοκληρωμένη διαφημιστική καμπάνια και μια ιδέα που από μόνη της αξίζει χρυσό: να δείξει την εταιρεία που κατασκευάζει τις κούκλες ως εντελώς πατριαρχική όταν η κούκλα εφευρέθηκε από μια γυναίκα, στην προκειμένη περίπτωση την [πανεπιστημιακό] Rose Andler, η οποία έχει γίνει ηλικιωμένη κυρία στην ταινία ενώ η εταιρεία διευθύνεται εξ ολοκλήρου από άνδρες. Aντίδωρο, με το πρόσχημα της κριτικής στην πατριαρχία, που οδηγεί μια πραγματική επιχείρηση πλύσης εγκεφάλου των γυναικών. Αυτό είναι σίγουρα το πιο συγκλονιστικό σε αυτή την ταινία και το πιο διεστραμμένο.

Φανταστείτε ένα πλήθος μικρών κοριτσιών με τις μαμάδες ή τη θεία τους που πηγαίνουν στον κινηματογράφο μια βροχερή μέρα διακοπών, όλες ντυμένες τα γιορτινά του σε ροζ, σαν να περίμεναν ένα ασυνήθιστο γεγονός που θα τους επέτρεπε να έχουν την εντύπωση ότι ανήκουν στην κοινότητα των μικρών κοριτσιών που περιμένουν τον δικό τους Χάρι Πότερ. Μια έξυπνη, ζωηρή ηρωίδα, με τις φανταστικές της περιπέτειες σε έναν κόσμο που κατοικείται από μάγισσες και παράξενα ζώα που εμφανίζονται και εξαφανίζονται με μαγικά ραβδιά.

Πατριαρχία

Το μαγικό ραβδί στη Barbie λέγεται «πατριαρχία». Μια πατριαρχία χωρίς μάγισσες και χωρίς ζώα που παίζει το ρόλο των αντιθέσεων και του σπαθιού κόβοντας τον κόσμο στα δύο. Οι γυναίκες από τη μια, όλες οι γυναίκες, φυσικά, γιατί όλες οι γυναίκες πρέπει να αγοράζουν Barbie, ανεξαρτήτως χρώματος δέρματος ή κοινωνικής θέσης. Στην Barbie, η ταξική πάλη τελείωσε. Είναι ο αγώνας των φύλων που μετράει. Οι άψυχες κούκλες ενάντια σε λουόμενους από τη μια πλευρά, η Barbie Land όπου όλα είναι όμορφα στον καλύτερο από όλους τους δυνατούς κόσμους και από την άλλη η [παραγωγός] Mattel Land, όπου όλα είναι μαύρα στον χειρότερο από όλους τους πιθανούς κόσμους. Από τη μια, το φεμινιστικό ιδεώδες με την πρόεδρό του ως μαύρη γυναίκα, τον κοσμοναύτη του και όλα τα επαγγέλματα επιτέλους ανοιχτά στις γυναίκες και, από την άλλη, ο πατριαρχικός τρόμος με την ιεραρχική αρσενική εξουσία που καταδικάζει τις γυναίκες να νηπιάζουν. Και, βέβαια, δεν είναι η Barbie που τις καταδικάζει να νηπιάζουν.

Έτσι μπορούμε να δούμε ολόκληρη τη σειρά Barbies που έγιναν σε εξήντα χρόνια. Και να τις αγοράσουμε για τα Χριστούγεννα. Το μόνο που λείπει είναι η φεμινίστρια Barbie, η συμπαθητική, αυτή που δεν είναι ούτε «συνηθισμένη», όπως η ηρωίδα της ταινίας, ούτε καταργημένη, όπως η Τerf*. Πραγματική φεμινίστρια είναι αυτή που έχει μυαλό, επιθυμεί να είναι αυτόνομη, αλλά δεν έχει κόλπο γιατί στο ρόδινο κόσμο μας, δεν έχει σεξουαλική επιθυμία και δεν κάνει έκτρωση. Τέρμα η αναπαραγωγή, ζήτω η παραγωγή των Barbies. Και «αυτό θα βγάλει χρήματα**», λέει η Rose Andler.

Αν η Barbie Land αρκούνταν να είναι μόνο κωμική! Αλλά με ανοιχτό το στόμα γινόμαστε μάρτυρες μιας φτηνής φαντασίας που απομιμείται τα πιο συνήθη στερεότυπα της αμερικανικής κουλτούρας. Την βροντώδη μουσική του 2001 της Οδύσσειας του Διαστήματος, τη λύτρωση, τη μουσική κωμωδία, τα παστέλ χρώματα στην αντίθεση/ανατροπή της εξουσίας όπου τα κορίτσια μπορούν να κάνουν τα πάντα και τα αγόρια είναι ευγενικά. Ο Ken, το αγόρι που είναι ερωτευμένο με την Barbie είναι το ίδιο χαζό σαν τα πόδια της και ακόμη πιο χαζό από την πλατυποδία της Barbie. Αν η απελευθέρωση ήταν να φοράς φαρδειά παπούτσια· κι αν τα αγόρια σταματούσαν να φλερτάρουν με τα κορίτσια. Κι αν δεν υπήρχε ο θάνατος. Και αν τελικά τα αγόρια ήξεραν ποια είναι. Γιατί δικαιούμαστε ένα μάθημα φιλοσοφίας που παραδίδει στο τέλος της ταινίας ένας Κεν, που επιτέλους αποκαλύπτει την ταυτότητά του.

«Ποιος είμαι; αναρωτιέται αν η Barbie δεν θέλει να  την «αγαπώ» πια. Λοιπόν, ξέρω τώρα. «Είμαι εγώ». «Εγώ είμαι ο Κεν» γιατί «εγώ, είμαι εγώ και σκάσε», όπως έλεγε ένας ψυχίατρος για να συνοψίσει το πρόβλημα ταυτότητας της εποχής μας. Τόση διαστροφή στην προώθηση ενός άψυχου αντικειμένου προκαλεί τρόμο. Αντί να καταγγείλει την πατριαρχία, η σκηνοθέτης επανέρχεται στην καταγγελία της για να την επικυρώσει καλύτερα. Και ταυτόχρονα να επικυρώσει έναν αμερικανικό καπιταλισμό ικανό να αγοράσει το ταλέντο ενός σκηνοθέτη για να ενισχύσει ένα προϊόν που τα μικρά κορίτσια δεν θέλουν πλέον. Η κούκλα – πρότυπο, για ένα κοριτσάκι, δεν είναι το αποκορύφωμα της αλλοτρίωσης; Δεν γεννιέσαι γυναίκα αλλά μπορείς να πεθάνεις Barbie. Και βαρετό.

*Ειδική στην ιστορία του φεμινιστικού κινήματος και πρωτοπόρος του Γυναικείου Απελευθερωτικού Κινήματος στη Γαλλία.

**Στις 5 πρώτες ημέρες προβολής εισέπραξε 380 εκ. δολάρια και στη Γαλλία 1,1 εκατομμύρια θεατές είδαν την ταινία την πρώτη εβδομάδα προβολής. Η πολιτισμική επικυριαρχία των ΗΠΑ στην Ευρώπη επιβεβαιώνεται άλλη μια φορά. Και να σκεφθεί κανείς, κατακαλόκαιρο με όλο τον κόσμο σε διακοπές. Κατά τα άλλα η ΕΕ ασχολείται με τις «αξίες της» και απειλεί μέλη της γιατί τις αρνούνται…

Πηγή: https://www.marianne.net/agora/humeurs/barbie-sous-couvert-de-critique-du-patriarcat-une-veritable-entreprise-de-decervelage-feminin

 

Το Βήμα: Δεν νοείται σημαντικές στρατιωτικές υποδομές να μην είναι «φρούρια» απέναντι σε κάθε απειλή

6

Ηκαταστροφή της μονάδας διασποράς της 111 Πτέρυγας Μάχης της Πολεμικής Αεροπορίας στη Νέα Αγχίαλο προκαλεί εύλογα ερωτήματα για τα οποία οφείλεται να δοθούν πειστικές απαντήσεις.  

Εως χθες θα υπέθετε κανείς ότι βρίσκονται σε ισχύ πρωτόκολλα πυροπροστασίας τα οποία τίθενται σε εφαρμογή απέναντι σε κάθε κίνδυνο.  

Θα υπέθετε ακόμη πως πρώτο μέλημα κάθε μονάδας μάχης, και μάλιστα τέτοιας σημασίας, είναι να έχει διασφαλιστεί η άμυνά της.  

Κι αυτό επειδή δεν νοούνται στρατιωτικές υποδομές που να μην είναι «φρούρια» απέναντι σε κάθε πιθανή και απίθανη απειλή. 

Πώς συνέβη λοιπόν και μια τέτοια σημαντική υποδομή έγινε παρανάλωμα του πυρός; Πώς συμβαίνει σε καιρό ειρήνης να εκρήγνυνται πυρομαχικά; Είναι πόλεμος αυτό που ζούμε;  

Η ανακοίνωση που εξέδωσε το Γενικό Επιτελείο Αεροπορίας διαβεβαιώνει ότι «είχαν υλοποιηθεί όλα τα προβλεπόμενα μέτρα ασφαλείας καθώς και οι απαραίτητες προβλεπόμενες ζώνες πυρασφαλείας πέριξ των κρίσιμων εγκαταστάσεων εντός του στρατοπέδου και του αεροδρομίου της Νέας Αγχιάλου».  

Αφού όμως συνέβη το αδιανόητο δεν μπορεί παρά να συμπεράνει κανείς πως τα μέτρα ασφαλείας δεν είναι επαρκή. Η άμυνα έχει τρύπες και τα «φρούρια» αδύναμα σημεία που τα καθιστούν ευάλωτους στόχους.  

Κάθε άλλο παρά «όλα βαίνουν καλώς» λοιπόν. Το κύμα πυρκαγιών του Ιούλιου ανέδειξε αδυναμίες σε όλα τα επίπεδα. Και όπως φαίνεται, δεν εξαιρείται ούτε ο στρατός.  

Το Βήμα 

ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ

7
του Παντελή Σαββίδη
Η χώρα βρίσκεται στο χείλος της καταστροφής και δεν υπερβάλλω. Μπορεί να κάνουμε κριτική-πολλές φορές αυστηρή- στους κυβερνώντες αλλά η στιγμή που διέρχεται η χώρα δεν προσφέρεται για πολιτική κριτική. Δεν την κλωτσάς εκεί που βρίσκεται για να πέσει στον γκρεμό. Η σωτηρία της απο την απόλυτη έκλειψη δεν είναι, πια, υπόθεση της κυβέρνησης και του πολιτικού συστήματος αλλά της κοινωνίας.
Είναι, όμως, η στιγμή για να κάνουμε ορισμένες διαπιστώσεις τις οποίες να επιβάλλουμε στην πολιτική εξουσία.
1.-Ελληνικό κράτος, με την έννοια του όρου στις δυτικές κοινωνίες, δεν υφίσταται. Το μόνο που δημιουργήθηκε απο το 1830 ως σήμερα είναι ένας πυρήνας, στην πρωτεύουσα, που αναπαράγεται σε κάθε γενιά, ο οποίος για το μόνο που ενδιαφέρεται είναι η κατοχή και η νομή της εξουσίας. Ο πυρήνας αυτός είναι διακομματικός. Ούτε κόμματα με σαφείς διακρίσεις δημιουργήθηκαν στην χώρα. Ομάδες εξουσίας την νέμονται.
2.-Η ύπαρξη σοβαρού κράτους δεν ευνοεί την κυριαρχία αυτών των πυρήνων. Δεν δημιουργήθηκε και δεν θα δημιουργηθεί σοβαρό κράτος παρά μόνο αν το επιβάλλει η κοινωνία. Η ίδια η κοινωνία είναι που θα αναζητήσει τον τρόπο του πως.
3.-Αν συνεχισθεί η σημερινή κοινωνική απάθεια και αδιαφορία για την ύπαρξη και την δομή του κράτους το απολύτως καταστροφικό αποτέλεσμα για τη χώρα είναι δεδομένο. Η χώρα δεν θα αντιμετωπίσει, μόνο, διάλυση απο το κάθε ακραίο φυσικό φαινόμενο. Υπάρχουν δυνάμεις, όπως η Τουρκία που την επιβουλεύονται. Και άλλες που υποσκάπτουν σιγά σιγά ό,τι κατάφερε να κατακτήσει τα 200 αυτά χρόνια. Η κυρίαρχη νομενκλατούρα είναι διατεθειμένη να κάνει ουσιώδεις παραχωρήσεις προκειμένου να διατηρήσει τα προνόμιά της. Ακόμη και εδαφικής κυριαρχίας. Αυτό υπενόησε ο Μητσοτάκης στην επίμαχη συνέντευξή του.
4.-Δεν έχουμε όλοι την ίδια αντίληψη για τη χώρα. Δεν είναι δεδομένο ότι την θέλουν όλοι κυρίαρχη και ακέραιη. Και αυτό δεν έχει να κάνει με πατριώτες και προδότες. Έχει να κάνει με την μορφή που παίρνει η κοινωνία και η οικονομία που την κινεί. Οι ευπροσάρμοστοι στις αλλαγές νοιώθουν τον κόσμο πατρίδα τους. Οι δυσπροσάρμοστοι και όσοι έχουν μια ανεπτυγμένη συναισθηματική νοημοσύνη παραμένουν στην αντίληψη του εθνικού κράτους. Δεν είναι σίγουρο ότι η μάχη που θα δοθεί-ΑΝ ΔΟΘΕΙ- για διατήρηση της εδαφικής κυριαρχίας θα είναι συνολική και καθολική.
5.-Εκείνο, όμως, που εξυπηρετεί πολλούς, αν όχι όλους, είναι ότι η δομή του κατ επίφασιν κράτους πρέπει να αλλάξει. Και η φιλοσοφία της λειτουργίας του, επίσης. Ισχυροί, αυτοτελείς- όχι αυτόνομοι- πόλοι με καθολικά χαρακτηριστικά διοίκησης. Και σκληρούς νόμους κατά της διαφθοράς και της παραμέλησης καθήκοντος. Δεν μπορεί να συνεχιστεί η παρηκμασμένη αθηναϊκή ιδεολογία “ότι και να γίνει, εμείς θα αποφασίζουμε”. Το κέντρο θα κατέχει το προνόμιο της επιτελικής παρακολούθησης αλλά η εκτέλεση θα γίνεται επι τόπου. Απο τις περιφερειακές αυτοτελείς διοικητικές μονάδες.
Θα μπορούσα να συνεχίσω αλλά δεν είναι η στιγμή κατάλληλη. Μπορεί πολλοί να διαφωνείτε και να έχετε δικές σας προτάσεις. Καλώς. Το σίγουρο είναι ότι με τη σημερινή δομή του κράτους και την φιλοσοφία της λειτουργίας του δεν μπορεί να προχωρήσουμε άλλο. Θα αντιμετωπίζουμε μόνο καταστροφές.
Και ο λόγος, τώρα, ανήκει στην κοινωνία για να τις επιβάλλει αυτές τις αλλαγές. Διότι ολόκληρο το πολιτικό σύστημα συμφωνεί στην υπάρχουσα διαλυτική και παρακμιακή κατάσταση. Το πως δεν το γνωρίζω. Θα προκύψει απο τις κοινωνικές διεργασίες. Οι οποίες υπερβαίνουν τα εργαστηριακά πειράματα.
ΥΓ: Όταν παίρνουν φωτιά οι αποθήκες των πυρομαχικών της πιο ετοιμοπόλεμης πολεμικής μονάδας σου αποκαλύπτεται πως ο βασιλιάς είναι απολύτως γυμνός. Αν υπήρχε εναλλακτική λύση αυτήν την στιγμή ο κ. Μητσοτάκης έπρεπε, αυτοβούλως, να παραιτηθεί.

Δ. Κόντης: ΟΙ ΚΟΚΚΙΝΕΣ ΓΡΑΜΜΕΣ ΤΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗ ΣΤΑ ΕΛΛΗΝΟΤΟΥΡΚΙΚΑ

21

 

 του Δημήτρη Μερκούριου Κόντη*

Στις 2 Νοεμβρίου του 1976 έλαβαν χώρα οι 48ες προεδρικές εκλογές των ΗΠΑ. Ο δημοκρατικός υποψήφιος Κάρτερ επικράτησε οριακά του προέδρου Φορντ και στις 20 Ιανουαρίου του 1977 θα αναλάμβανε μαζί με τον προεδρικό θώκο και την καυτή πατάτα των ελληνοτουρκικών. Προσδοκώντας μια αλλαγή στην πολιτική των ΗΠΑ ο Καραμανλής δεν έχασε την ευκαιρία στην συγχαρητήρια επιστολή του προς τον Κάρτερ της 17 Ιανουαρίου του 1977 να παραθέσει εκτενώς τις ελληνικές θέσεις αναφορικά με τις ελληνοτουρκικές διαφορές. Η επικείμενη αλλαγή φρουράς στο State Department και η απομάκρυνση του Χένρι Κίσινγκερ δεν μπορούσε παρά να αντιμετωπιστεί με αισιοδοξία στην Αθήνα.

Στην επιστολή του Καραμανλή οι ελληνοτουρκικές διαφορές παρουσιάστηκαν και αναλύθηκαν με την παρακάτω σειρά:

    1. Κυπριακό
    2. Υφαλοκρηπίδα στο Αιγαίο
    3. Εναέριος Χώρος στο Αιγαίο και NOTAM 714
    4. Αποστρατικοποίηση των νησιών του Αιγαίου

Παρατηρούμε ότι στην σημερινή ατζέντα των ελληνοτουρκικών, το Κυπριακό έχει εξοστρακιστεί εδώ και αρκετές δεκαετίες, ενώ το μοναδικό ζήτημα που διευθετήθηκε ήταν αυτό της NOTAM 714. Παρόλα αυτά, το ζήτημα του εναέριου χώρου δεν έχει λυθεί, καθώς οι Τούρκοι συνεχίζουν να αμφισβητούν την δικαιοδοσία του FIR Αθηνών καθώς και τη διαφορά μεταξύ των 6 και 10 ν. μ.  σε θάλασσα και αέρα. Τον Μάιο του 1978, ο Καραμανλής θα συνομιλούσε με τον Κάρτερ δια ζώσης στον Λευκό Οίκο, στον οποίο και θα δήλωνε ότι η Ελλάδα και η Τουρκία συμφωνούσαν τα ζητήματα της Κύπρου και του Αιγαίου να αντιμετωπίζονται πλέον ξεχωριστά. Ο Καραμανλής θα επισήμαινε πως η Κύπρος είναι ένα ανεξάρτητο και κυρίαρχο κράτος και ως εκ τούτου δεν θα μπορούσε να αποφασίσει ο ίδιος για τους Κύπριους. Δηλαδή, ακόμα και αν ερχόταν σε μία συμφωνία με την Τουρκία για το Κυπριακό, ο Καραμανλής πίστευε πως δεν θα νομιμοποιούνταν να την επιβάλει στον κυπριακό λαό.

Αναφορικά με την αποστρατικοποίηση των νησιών του Αιγαίου, ο Καραμανλής θα εξηγούσε στον Κάρτερ πως η στρατικοποίηση των νησιών ήταν μια επιβεβλημένη κίνηση μετά από την τουρκική εισβολή στην Κύπρο. Ο Καραμανλής θα τόνιζε πως η Ελλάδα δεν έχει εκχωρήσει με καμία συνθήκη το αναφαίρετο δικαίωμα της αυτοάμυνας στην περίπτωση που τα νησιά απειλούνταν. Σήμερα οι Τούρκοι συνεχίζουν να δίνουν την δική τους κακόπιστη ερμηνεία στην Συνθήκη της Λωζάννης και να συνδέουν την ελληνική κυριαρχία των νησιών με την αποστρατικοποίησή τους, την οποία και απαιτούν στον ΟΗΕ και στο ΝΑΤΟ.

Εξαιρετικό ενδιαφέρον παρουσιάζει η καταληκτική τοποθέτηση του Καραμανλή, που αποτελεί και την κόκκινη γραμμή για την υφαλοκρηπίδα του Αιγαίου, την οποία και παραθέτουμε:

«Αγαπητέ κύριε Πρόεδρε,

Το πρόβλημα του Αιγαίου δεν είναι η εκμετάλλευση των φυσικών του πόρων, αν υπάρχουν. Έχει κανείς την εντύπωση ότι η Τουρκία στοχεύει στη μονομερή αλλαγή του status quo στο Αιγαίο, όπως επικυρώθηκε από τις διεθνείς συνθήκες και λειτούργησε με μια κανονικότητα μέχρι σήμερα. Προσπαθεί να το αλλάξει, γιατί, αν ικανοποιούνταν οι διεκδικήσεις της για την υφαλοκρηπίδα και τον εναέριο χώρο, θα είχε ως αποτέλεσμα τον εγκλωβισμό 501 ελληνικών νησιών και βραχονησίδων με πληθυσμό 330.000 κατοίκων σε μια ζώνη αποκλειστικών οικονομικών και στρατηγικών συμφερόντων της Τουρκίας. Με αυτόν τον τρόπο θα διεσπάτο η εδαφική και η πολιτική ενότητα του ελληνικού κράτους.

Νομίζω ότι έχω εξηγήσει ότι η Ελλάδα έχει αποδείξει με πράξεις την προθυμία της να επιδιώξει ειρηνικές και λογικές διευθετήσεις σε όλες τις διαφορές της με την Τουρκία. Αλλά η Ελλάδα δεν θα δεχτεί ποτέ να τεθεί σε κίνδυνο η κυριαρχία της στα νησιά. Ούτε θα δεχτεί λύσεις που υπονομεύουν άμεσα ή έμμεσα την εδαφική της ακεραιότητα και την κρατική της ενότητα. Η Ελλάδα δεν απειλεί κανένα και δεν έχει επιθετικές προθέσεις εναντίον κανενός. Αλλά αν χρειαζόταν ποτέ να υπερασπιστεί την επικράτειά της, θα ακολουθούσε, χωρίς δισταγμό, τις επιταγές της ιστορίας και της τιμής της. Σε αυτό το σημείο, δεν πρέπει να υπάρχει καμία αμφιβολία.»

               Σε μια άλλη ελληνοτουρκική κρίση, αυτή του 1987, αντίστοιχες δηλώσεις και μάλιστα δημόσιες θα έκανε ο τότε πρωθυπουργός Ανδρέας Παπανδρέου:

«Πολιτικό διάλογο για άλλα θέματα, πλην του νομικού θέματος της υφαλοκρηπίδας, δεν είναι δυνατόν να κάνουμε με την Τουρκία, γιατί είναι όλα πολιτικά θέματα και αφορούν αποκλειστικά ποια κυριαρχικά δικαιώματα θα παραχωρήσει η Ελλάδα στην Τουρκία. Αυτό δεν λέγεται διάλογος. Αυτό είναι μήνυμα προς ηττημένο. Και δεν δεχόμεθα τέτοια μηνύματα. Ούτε είναι ηττημένη η Ελλάδα ούτε πρόκειται να είναι ηττημένη».

Οι Τούρκοι ανέκαθεν επιδίωκαν τον πολιτικό διάλογο. Από τα μέσα τις δεκαετίας του 70 είχαν επισημάνει στους Αμερικανούς ότι στο Αιγαίο υπάρχουν 3054 νησιά. Αν η Τουρκία αποδεχόταν τις ελληνικές θέσεις και το Δίκαιο της Θάλασσας, δηλαδή ότι τα νησιά έχουν υφαλοκρηπίδα, για την Τουρκία θα έμενε μόνο μια στενή λωρίδα θάλασσας στο όριο των μικρασιατικών ακτών. Έτσι είναι προφανές πως για τους Τούρκους δεν είναι δυνατόν να επιτευχθεί η οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας με καθαρά νομικούς όρους. Το ζήτημα για τον Τούρκο υπουργό των Εξωτερικών Τσαγκλαγιανγκίλ ήταν καθαρά πολιτικό και αυτό θα έλεγε στον Αμερικανό ομόλογό του Χένρι Κίσινγκερ τον Αύγουστο του 1976 στην Νέα Υόρκη:

«Είπαμε λοιπόν είτε να εξερευνήσουμε όλη την υφαλοκρηπίδα μαζί είτε να κάνουμε κάποιο πολιτικό παζάρι και να καταλήξουμε σε μια οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος. Ως εκ τούτου, είμαστε έτοιμοι να καθίσουμε γύρω από ένα τραπέζι για πολιτικές διαπραγματεύσεις.»

Ολοκληρώνοντας την συγχαρητήρια επιστολή του προς τον Κάρτερ, ο Καραμανλής θα έμπαινε στην ουσία της ελληνοτουρκικής διένεξής, ζητώντας από τους Αμερικανούς ρητές εγγυήσεις στην περίπτωση που οι Τούρκοι θα επέλεγαν να επιλύσουν τις διαφορές τους με την Ελλάδα δια της βίας.

«Η διαβεβαίωση που μας δόθηκε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες θα αντιταχθούν σε μια στρατιωτική λύση σε αυτές τις διαφορές και θα καταβάλουν μεγάλη προσπάθεια για να αποτρέψουν μια τέτοια εξέλιξη, θα πρέπει να ενισχυθεί και να διατυπωθεί με πιο συγκεκριμένη μορφή. Επιπλέον, είναι απαραίτητο να βρεθεί ένας τρόπος διασφάλισης της ειρήνης σε περίπτωση που αποτύχουν οι παρούσες διαπραγματεύσεις για την υφαλοκρηπίδα. Με άλλα λόγια, να εξασφαλιστεί ότι η χρήση βίας θα αποκλειστεί και ότι η ειρηνική επιλογή της από κοινού υποβολής της διαφοράς στο Διεθνές Δικαστήριο για μια αμερόληπτη απόφαση που βασίζεται μόνο στη διεθνή νομιμότητα και δίκαιο, θα παραμείνει ανοιχτή.»

Δύο μήνες αργότερα, την 1 Μαρτίου του 1977, ο προσωπικός απεσταλμένος σε Ελλάδα, Τουρκία και Κύπρο του προέδρου Κάρτερ Κλαρκ Κλίφορντ θα συμβούλευε εμπιστευτικά τα εξής:

«Προτείνουμε να διεξαχθεί μια ολοκληρωμένη μελέτη των θεμάτων του Αιγαίου υπό την ηγεσία του Υπουργού Εξωτερικών και μόλις εξαχθούν ασφαλή συμπεράσματα, τόσο η Ελλάδα όσο και η Τουρκία θα ενημερωθούν για τα συμπεράσματά μας… Μέχρι να ολοκληρωθεί αυτή η μελέτη, συνιστούμε στις Ηνωμένες Πολιτείες να ακολουθήσουν ίσες αποστάσεις και να απόσχουν από το να δώσουν στην ελληνική κυβέρνηση τις έγγραφες εγγυήσεις ασφάλειας που διεκδικεί από εμάς. Αντίθετα, θα πρέπει να συνεχίσουμε να λέμε τόσο στους Έλληνες όσο και στους Τούρκους την έντονη επιθυμία μας, ότι αυτά τα πολύπλοκα ζητήματα πρέπει να επιλυθούν είτε με ουσιαστική μεταξύ τους διαπραγμάτευση ή κατόπιν μιας κοινά αποδεκτής διαμεσολαβητικής διαδικασίας.»

Θα πρέπει να επισημανθεί πως η κυβέρνηση Καραμανλή αναζητούσε την «αμερικανική ομπρέλα» ήδη από την άνοιξη του προηγούμενου έτους, όταν και υπήρχε η έντονη διάθεση για την επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων από 6 σε 12 ν. μ. Η κίνηση αυτή θα αποσοβούσε διαπαντός και τον κίνδυνο να περικυκλωθούν ελληνικά νησιά του Αιγαίου σε τουρκική υφαλοκρηπίδα. Μία φράση σε επιστολή του Κίσινγκερ προς τον Έλληνα ομόλογό του Δημήτρη Μπίτσιο έδωσε αρχικά την εντύπωση πως δόθηκαν οι πολυπόθητες αμερικανικές εγγυήσεις:

«Οι Ηνωμένες Πολιτείες θα αντιταχθούν στην αναζήτηση στρατιωτικής λύσης από οποιαδήποτε πλευρά, ενεργά και κατηγορηματικά, και θα καταβάλουν μεγάλη προσπάθεια για να αποτραπεί μια τέτοια εξέλιξη»

Η επιστολή του Κίσινγκερ διέρρευσε στους Τούρκους, οι οποίοι και διαμαρτυρήθηκαν έντονα προς τις ΗΠΑ θεωρώντας πως η Ελλάδα έχει πλέον την δυνατότητα να επεκταθεί στα 12 ν. μ. και η Τουρκία να μην μπορεί να κάνει πράξη το Casus Belli, αφού οι ΗΠΑ είχαν προαναγγείλει την ενεργή παρέμβασή τους. Το αποτέλεσμα ήταν ο Κίσινγκερ να αναγκαστεί να ανασκευάσει και να προειδοποιήσει τον Μπίτσιο στην συνάντηση που είχαν δια ζώσης στις 15 Απριλίου 1976 στην Νέα Υόρκη να μην προβεί η Ελλάδα στην μονομερή επέκταση της αιγιαλίτιδας ζώνης στο Αιγαίο. Ο Μπίτσιος αναγκάστηκε να υποχωρήσει λέγοντας στο Κίσινγκερ πως η Ελλάδα θα διατηρήσει το νομικό δικαίωμα της επέκτασης των χωρικών υδάτων, αλλά η ελληνική κυβέρνηση δεν σκέφτεται να προβεί στην επέκτασή τους. Θα πρέπει να επισημανθεί πως στην γλώσσα των διπλωματών, μια προειδοποίηση από την Μεγάλη προς την Μικρή Δύναμη δεν αποτελεί παραίνεση αλλά εντολή: Οι ΗΠΑ απαγόρευσαν στον Καραμανλή την επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων στα 12 μίλια στο Αιγαίο.

Ο σημερινός Έλληνας πρωθυπουργός προσφάτως δήλωσε ότι έχει υποχρέωση να διερευνήσει αν υπάρχει ένα παράθυρο με την Τουρκία, το οποίο μπορεί και να μην υπάρχει τελικά. Είναι δεδομένο ότι η προσφυγή στην Χάγη δεν προσφέρει διέξοδο στην Ελλάδα, όσο οι Τούρκοι επιθυμούν να θέτουν θέματα κυριαρχίας (που έχουν κλείσει οριστικά και αμετάκλητα από την εποχή του Α’ Βαλκανικού Πολέμου) και αποστρατικοποίησης στην κρίση ενός Διεθνούς Δικαστηρίου.

Έτσι το μόνο παράθυρο που έχει ανοίξει με την αμερικανική διαμεσολάβηση είναι αυτό του πολιτικού διαλόγου, το ίδιο παράθυρο που οι Καραμανλής και Παπανδρέου προσπαθούσαν να διατηρήσουν κλειστό, θεωρώντας ότι το ζήτημα της υφαλοκρηπίδας άπτεται αποκλειστικώς του Διεθνούς Δικαίου.

Σαράντα Έξι χρόνια μετά από τις προτάσεις του Κλίφορντ προς τον Κάρτερ, η πολιτική των ΗΠΑ στα ελληνοτουρκικά παραμένει αμετάβλητη. Καμία λύση, προερχόμενη από διαμεσολαβητικές διαδικασίες, για την ΑΟΖ και την υφαλοκρηπίδα δεν μπορεί να είναι βιώσιμη ούτε μπορεί να γίνει αποδεκτή από τον ελληνικό λαό όσο η Τουρκία συνεχίζει την ίδια πολιτική: Να αμφισβητεί το δικαίωμα της στρατικοποίησης των ελληνικών νησιών του Αιγαίου, να θέτει υπό αίρεση την κυριαρχία τους και να μην εγκαταλείπει οριστικά την θεωρία των «γκρίζων ζωνών» και το αφήγημα της «Γαλάζιας Πατρίδας.» Ο κ. Μητσοτάκης δεν δύναται να αγνοήσει την πολιτική παρακαταθήκη και τις κόκκινες γραμμές του ιδρυτή του κόμματος, του οποίου σήμερα ηγείται.

*Ο Δημήτριος-Μερκούριος Κόντης είναι συγγραφέας και ιστορικός ερευνητής. Το κείμενο βασίζεται σε δημοσιευμένα και αδημοσίευτα διπλωματικά έγγραφα από τα αμερικανικά αρχεία.

Ελληνοτουρκικός διάλογος: Μια διαπραγμάτευση με όρους ήττας;

2

του Δημήτρη Α. Τραυλού-Τζανετάτου 

«Έχουμε αποφασίσει να χάσουμε,
πάμε σε προγραμματισμένη εκτέλεση»
Γιώργος Αϋφαντής, συνέντευξη στο militaire.gr

1Όταν η εξωτερική πολιτική μιας χώρας ασκείται χωρίς εθνική αυτοπεποίθηση, χωρίς γεωπολιτική προοπτική, χωρίς όραμα και εθνική στρατηγική, αλλά κυριαρχείται από μια «σώφρονα εθνική αυτοσυγκράτηση», φοβικά σύνδρομα και την αρχή της «πάση θυσία» αποφυγής του πολέμου με μια, αναθεωρητική και διεκδικητική, γειτονική χώρα∙ όταν η ένταξη σε μια συμμαχία δεν αποσκοπεί κατά κύριο λόγο στην αποτελεσματικότερη προάσπιση του εθνικού συμφέροντος, αλλά κυριαρχείται από το συμφέρον της συμμαχίας, ενώ μάλιστα απειλείται από έτερο μέλος της συμμαχίας, η οποία τηρεί μια υποκριτική «ουδετερότητα», αν όχι μεροληπτικότητα, καλώντας τα μέρη, δηλαδή τον θύτη και το θύμα, να «τα βρουν», χάριν της «σταθερότητας της συμμαχίας» και της «ειρήνης στην περιοχή»· όταν η δυσβάσταχτη οικονομική θυσία του λαού για τον εκσυγχρονισμό των ενόπλων δυνάμεων και την ενίσχυση της αποτρεπτικής τους ισχύος αντί να υπηρετεί πρωτίστως τις πραγματικές αμυντικές ανάγκες της χώρας, όπως αυτές προσδιορίζονται αμείλικτα από την γεωγραφική ιδιομορφία της «ελληνικής πολυνησίας» και την εκπόνηση, μιας νέας αμυντικής στρατηγικής, αξιοποιώντας τις νέες, σύγχρονες «έξυπνες» τεχνολογίες, όπως είναι τα drones και τα συναφή ρομποτικά συστήματα, όπλα φθηνά και θαυματουργά όπως καταδείχνει ο εφιάλτης της Ουκρανίας (βλ. σχετικά Κ. Γρίβα, SLpress, 28.02.2023), επαίρεται για την αγορά πανάκριβων, εμφανιζόντων προβλήματα (Ανάστασιος Παπανδρέου, defencereview.gr/f-35-gia-ti-polemiki-aeroporia-anaskopis, 11.06.2023) και ακατάλληλων για δραστηριοποίηση στους ελληνικούς αιθέρες F-35 σύμφωνα με τη γνώμη ειδικών (βλ. σχετικά Χρ. Καπουτση, SLpress, 17.05.2023)∙ όταν έτσι γεννιέται η, όχι αβάσιμη, υποψία μήπως το τρέχον «γιγαντιαίο» εξοπλιστικό πρόγραμμα δεν υπηρετεί αντικειμενικά ή δεν αποσκοπεί τόσο στη βελτίωση της αμυντικής θωράκισης και ενίσχυσης της αποτρεπτικής της ισχύος όσο και κυρίως σε ευρωατλαντικές γεωπολιτικές και γεωοικονομικές προτεραιότητες και στρατηγικές στο πλαίσιο της στοίχισης της χώρας στη «σωστή πλευρά της ιστορίας», δηλαδή ενός παραπαίοντος και θνήσκοντος μονοπολικού καπιταλιστικού κόσμου· όταν όμως μια χώρα αναθέτει το κύριο βάρος της άμυνας της αλλά τελικώς και της ίδιας της εθνικής υπόστασης και επιβίωσης σε τρίτους, «φίλους», «συμμάχους» και «εταίρους», μάλιστα μετά τη «θλιβερή ιστορία» της απαράδεκτής στάσης του ΝΑΤΟ στην εισβολή του Αττίλα, δίδοντας την δικαιολογημένη εντύπωση, αν όχι παρέχοντας την βεβαιότητα στον αναθεωρητικό γείτονα, ότι, καθώς επιθυμεί διακαώς την αποφυγή ενός πολέμου, είναι έτοιμη, υπό τις «ευλογίες» και «παροτρύνσεις» των «συμμάχων», να δεχθεί έναν ετεροβαρή, επωφελή για τα τουρκικά συμφέροντα, συμβιβασμό, η όλη εξέλιξη του «επανακκινηθέντος διαλόγου» είναι προδιαγεγραμμένη. Το δε, δημιουργηθέν από τους καταστρεπτικούς σεισμούς στην Τουρκία και το δυσθεώρητο κόστος ανοικοδόμησης, «ευνοϊκό κλίμα» για την επανέναρξη του ελληνοτουρκικού διαλόγου, συνιστά μια απατηλή, «εικονική πραγματικότητα».

Προς ενίσχυση δε, αυτής της «τεχνητής ευφορίας» και προς αποφυγήν «μικρόψυχων μεμψιμοιριών» και του φόβου για μια αρνητική για τα εθνικά συμφέροντα, έκβαση του διαλόγου, έσπευσε ο πρωθυπουργός να εκφράσει την αισιοδοξία του μετά την συνάντησή του στο Βίλνιους με τον Τούρκο πρόεδρο Ερντογάν. Η «ανώμαλη προσγείωση» στην άτεγκτη πραγματικότητα δεν άργησε να πραγματοποιηθεί με τις δηλώσεις του Ομέρ Τσελίκ, εκπροσώπου του AKP. Έτσι, σύμφωνα με τις δηλώσεις αυτές, στην ατζέντα του διαλόγου πέραν των ζητημάτων των «θαλασσίων ζωνών», θα περιληφθούν και ζητήματα, που υποτίθεται ότι ανήκουν στις ελληνικές «κόκκινες γραμμές» όπως είναι π.χ. η αποστρατιωτικοποίηση των νησιών –η οποία, άλλωστε, σε μεγάλο βαθμό έχει ατύπως συντελεστεί, «ελέω Ουκρανίας»– και η «τουρκική μειονότητα» στη Θράκη. Μάλιστα προς αποφυγή κάθε παρανόησης για την δυνατότητα μεταστροφή της στάσης της Τουρκίας, παρά τη σχετική προπαγάνδα, καλεί την χώρα να παύσει να πνίγει στο Αιγαίο ανθρώπινες ζωές!

Η σχεδιαζόμενη μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας διαπραγμάτευση προσομοιάζει με την «διαπραγμάτευση» που διεξάγει το ηττημένο σε έναν πόλεμο μέρος με τον νικητή, με την, παγκοσμίως ίσως, καινοφανή ιδιομορφία ότι η εμφανιζόμενη ως έτοιμη για παραχωρήσεις απτόμενες κυριαρχικών δικαιωμάτων Ελλάδα, δηλαδή προσιδιάζουσες σε διαπραγμάτευση ηττημένου όχι σε πόλεμο αλλά εν καιρώ μιας επισφαλούς έστω περιόδου ειρήνης

2Αν δε οι «φαρμακερές» αυτές δηλώσεις συνδυαστούν, α) με τη διατύπωση από τον πρωθυπουργό της «περίεργης» όσο και «καινοφανούς» θέσης ότι τα, συνδεόμενα με τις «θαλάσσιες ζώνες», ζητήματα συνιστούν όχι (τόσο) νομικά, εντασσόμενα στο δίκαιο της θάλασσας, όσο «γεωπολιτικά ζητήματα», και β) με τις δηλώσεις του για ετοιμότητα της χώρας να προβεί σε «υποχωρήσεις» από «κάποιες θέσεις «στο πλαίσιο μιας συμφωνίας και γ) με την «αιδήμονα σιωπή» της κυβέρνησης, και όχι μόνο για το φλέγον ζήτημα της Κύπρου – η οποία έχει προφανώς αφεθεί στην τύχη της τόσο από την ελληνική κυβέρνησης λόγω «μεγάλης απόστασης» από την «Μητέρα Πατρίδα» όσο από τους ευρωπαίους «εταίρους», ιδίως δε τους ΝΑΤΟϊκούς «συμμάχους», οι οποίοι χάριν της Τουρκίας αναφέρουν στους νέους χάρτες τους (regional plans) την Κυπριακή Δημοκρατία διά συντεταγμένων (!), όσο τέλος και από τις κοντόφθαλμες και ηττοπαθείς επιλογές τις ίδιας κυβέρνησης της Κυπριακής Δημοκρατίας–, δεν φωτίζουν την ατζέντα του διαλόγου και την εικόνα του νέου οδικού χάρτη. Πολύ δε περισσότερο προμηνύουν τον κίνδυνο συμπερίληψης στο συνυποσχετικό, εφόσον τούτο επιτευχθεί, η προσφυγή στο Δικαστήριο της Χάγης και για ζητημάτων που, τουλάχιστον σε ρητορικό επίπεδο, εξακολουθούν να κείνται, εκτός διαπραγμάτευσης. Έτσι, επί παραδείγματι, ως ένας, βαπτισμένος σε γεωπολιτικό, «ανεκτός συμβιβασμός» θα μπορούσε να θεωρηθεί αναγνώριση μιας «κλιμακωτής» επέκτασης των χωρικών υδάτων με ταυτόχρονο περιορισμό ή άρση του casus belli, ή συμφωνία για μια σύμπτωση εναέριου χώρου και χωρικών υδάτων στα 8 μίλια ή τέλος, η συμφωνία για μια «δίκαιη μοιρασιά», π.χ. 70 % της Ελλάδας έναντι 30% της Τουρκίας, των «αδέσποτων» νησίδων και βραχονησίδων (για το κρίσιμο αυτό ζήτημα βλ. Κ. Αδάμ, Κυριακάτικη Δημοκρατία, 10.06.2023).

3Η όλη, όχι πια «σκοτεινή», ιστορία του «νεοεπανακκινηθέντος διαλόγου» με την Τουρκία, και του περίφημου «νέου» οδικού χάρτη συνιστούν μια «αυτοεκπληρούμενη προφητεία» ίσως δε (και) το «χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου». Η σχεδιαζόμενη μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας διαπραγμάτευση προσομοιάζει με την «διαπραγμάτευση» που διεξάγει το ηττημένο σε έναν πόλεμο μέρος με τον νικητή, με την, παγκοσμίως ίσως, καινοφανή ιδιομορφία ότι η εμφανιζόμενη ως έτοιμη για παραχωρήσεις απτόμενες κυριαρχικών δικαιωμάτων Ελλάδα, δηλαδή προσιδιάζουσες σε διαπραγμάτευση ηττημένου όχι σε πόλεμο αλλά εν καιρώ μιας επισφαλούς έστω περιόδου ειρήνης. Μια τέτοια «διαπραγμάτευση» όπου το ένα μέρος δηλαδή η Τουρκία θα εξέλθει οπωσδήποτε κερδισμένη ενώ η Ελλάδα χαμένη, ανεξαρτήτως μεγέθους των απωλειών, αποτελεί ουσιαστικά συνθηκολόγηση, ένα επαίσχυντο συμβιβασμό σε αλλότρια υπερεθνικά, γεωπολιτικά και γεωοικονομικά συμφέροντα. Στο πλαίσιο μιας τέτοιας πιθανολογούμενης συνθηκολόγησης εντάσσεται και η «εμμονή» για προσφυγή στο Δικαστήριο της Χάγης, δηλαδή η ανάθεση σε έναν τρίτο να αποφασίσει για θέματα εθνικής κυριαρχίας και κυριαρχικών δικαιωμάτων. Αλλά, ακόμη και αν μοναδικό ζήτημα του διαλόγου παρά πάσαν προσδοκίαν, θα αποτελούσε η χάραξη των θαλάσσιων ζωνών, δηλαδή της υφαλοκρηπίδας και της ΑΟΖ, θα πρέπει να έχει προηγηθεί της προσφυγής η μονομερής επέκταση των χωρικών υδάτων στα 12 μίλια και συνακόλουθα το «κλείσιμο των κόλπων» και η «υιοθέτηση ευθειών γραμμών βάσης». Διαφορετικά η Ελλάδα θα απεμπολούσε ασκούμενη στην θάλασσα εθνική κυριαρχία και κατ’ επέκταση κυριαρχικά δικαιώματα που εγγυάται από το Δίκαιο της Θάλασσας. Η απευκταία εξέλιξη αυτή δεν θα καθιστούσε απλώς την «εμμονική επίκληση» του διεθνούς δικαίου σε ένα «χονδροειδές ανέκδοτο» τρις χειρότερο εκείνου του επιτελικού κράτους, ένα «διάτρητο πρόσχημα». Πολύ περισσότερο θα αποτελούσε αυτοκτονία (Ι. Μάζης).

Υ.Γ.: Επειδή, άλλωστε, η προσφυγή στη Χάγη θα μπορούσε να θεωρηθεί ως μεταβίβαση με συμφωνία αναγνωριζόμενης από το Σύνταγμα αρμοδιότητας σε υπερεθνικό οργανισμό για να εξυπηρετηθεί σπουδαίο εθνικό συμφέρον και να προαχθεί η ειρήνη (άρθρο 28, παρ. 2 του Συντάγματος) πράγμα που απαιτεί πλειοψηφία 180 βουλευτών, βλέπε άρθρο μου στον Δρόμο της Αριστεράς, 17.06.2023.

edromos.gr

ΕΛΣΜΠΕΡΓΚ: Ο «προγραμματιστής της Αποκάλυψης» που πήρε την ειρήνη μαζί του!

0

 

του Chip Gibbons*

Ο Ντάνιελ Έλσμπεργκ έσβησε στα 92 του αλλά θα μείνει στην Ιστορία ότι αφιέρωσε όλη τη ζωή του στην αντίσταση κατά του πολέμου και των συνωμοτικών ενεργειών του στρατιωτικοβιομηχανικού κατεστημένου.  (Christopher Michel / Wikimedia Commons).

Λίγοι μπορούν να πουν ότι οι ενέργειές τους συνέβαλαν στην ενίσχυση της ελευθερίας του Τύπου, στον τερματισμό ενός πολέμου και στην πτώση ενός Προέδρου. Ο Ντάνιελ Έλσμπεργκ έκανε ακριβώς αυτό.

Ο Έλσμπεργκ ήρθε στη δημοσιότητα το 1971 όταν φωτοτύπωσε μια μυστική ιστορία της εμπλοκής των Ηνωμένων Πολιτειών στον πόλεμο του Βιετνάμ, γνωστή ως «Έγγραφα του Πενταγώνου», και έδωσε ένα αντίγραφο στους The New York Times . Η απόφαση της εφημερίδας να δημοσιεύσει αυτά τα έγγραφα πυροδότησε μια ιστορική μάχη για την ελευθερία του Τύπου, μια μάχη που συνεχίστηκε μέχρι το Ανώτατο Δικαστήριο.

Από πρόμαχος του Ψυχρού Πολέμου…

Ο Έλσμπεργκ έγινε ο πρώτος πληροφοριοδότης που κατηγορήθηκε βάσει του νόμου περί κατασκοπείας. Εκτός από αυτό το κατηγορητήριο, ο Ρίτσαρντ Νίξον δημιούργησε επίσης μια μονάδα «Υδραυλικών του Λευκού Οίκου» για την εύρεση επιβαρυντικών πληροφοριών για τον Έλσμπεργκ. Αυτή η μονάδα θα βρεθεί αργότερα στο επίκεντρο του σκανδάλου Γουότεργκεϊτ, που θα οδηγήσει στην πτώση του Νίξον.

Για τα επόμενα πενήντα χρόνια, ο Έλσμπεργκ έκανε ακούραστα εκστρατεία για την ειρήνη και τον αφοπλισμό και υπερασπίστηκε ακούραστα όσους υπέστησαν την οργή αυτού του καθεστώτος μυστικότητας που είχε προσπαθήσει να τον βάλει στη φυλακή.

Ενώ ο Έλσμπεργκ πέρασε πέντε δεκαετίες εκστρατεύοντας κατά του πολέμου, η καριέρα του ξεκίνησε με πολύ διαφορετικό τρόπο. Σύμφωνα με το βιογραφικό του, ο Έλσμπεργκ ήταν ένθερμος πρόμαχος του Ψυχρού Πολέμου. Όμως οι εμπειρίες του από την υπηρεσία της πολεμικής μηχανής τον έκαναν να αλλάξει γνώμη.

Κατείχε αρκετές θέσεις στον μηχανισμό εθνικής ασφάλειας του αμερικανικού κράτους. Ήταν στο Πεντάγωνο την ημέρα που οι δυνάμεις του Βορείου Βιετνάμ φέρεται να επιτέθηκαν στο USS Maddox στον Κόλπο του Τονκίνου. Γρήγορα κατάλαβε ότι η κυβέρνηση έλεγε ψέματα για αυτό το περιστατικό.

Επισκέφτηκε το Βιετνάμ δύο φορές, πρώτα το 1961 σε διερευνητική αποστολή του Πενταγώνου και στη συνέχεια το 1965 σε αποστολή του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, κατά την οποία φωτογραφήθηκε καμουφλαρισμένος, οπλισμένος με τουφέκι.

…Προγραμματιστής της Αποκάλυψης!

Εκτός από την εμπλοκή του στον αμερικανικό πόλεμο στο Βιετνάμ, ο Έλσμπεργκ συμμετείχε στην αμερικανική πυρηνική πολιτική, περιέγραφε τον εαυτό του ως «σχεδιαστή της αποκάλυψης». Τελικά, ο Έλσμπεργκ τρόμαξε από την προοπτική της πυρηνικής καταστροφής και πήρε θέση ενάντια στον πόλεμο του Βιετνάμ. Ενώ εργαζόταν στην RAND Corporation που συνδέεται με το Πεντάγωνο, ο Έλσμπεργκ πέρασε από την υπεράσπιση του πολέμου στο να συμμετάσχει ενεργά στην οργάνωση της μάχης κατά του πολέμου.

Έγινε φίλος με τον Χάουαρντ Ζιν και τον Nόαμ Τσόμσκι και συμμετείχε σε διαδηλώσεις μαζί τους. Κατά τη διάρκεια της διαδήλωσης την Πρωτομαγιά του 1971, ο Έλσμπεργκ ηγήθηκε ενός κύκλου υποστηρικτών που περιλάμβανε τόσο τον Ζιν όσο και τον Τσόμσκι.

Ο Ντάνιελ Ελσμπεργκ μιλά σε μια συγκέντρωση «De–Nuke NATO» κατά τη διάρκεια της 50ης επετείου του ΝΑΤΟ στην Ουάσιγκτον, 23 Απριλίου 1999. (Φωτογραφία Elvert Xavier Barnes / CC-BY-SA)

Ο πόλεμος είναι έγκλημα…

Αλλά η κομβική στιγμή στη ζωή του Έλσμπεργκ ήρθε τον Αύγουστο του 1969, όταν παρακολούθησε ένα αντιπολεμικό συνέδριο. Άκουγε τις ιστορίες των αντιρρησιών συνείδησης που αρνούνταν την κλήση σε στρατιωτική θητεία, οι οποίοι επρόκειτο να φυλακιστούν για την πράξη του θάρρους τους. Αφού τους άκουσε, ο Έλσμπεργκ πήγε στο μπάνιο του, ξάπλωσε στο πάτωμα και άρχισε να κλαίει. Τότε ήταν που ο Έλσμπεργκ πήρε την πιο κρίσιμη απόφασή του.

Ο Έλσμπεργκ αρχικά θεώρησε τον πόλεμο ως λάθος, αλλά τελικά συνειδητοποίησε ότι ήταν έγκλημα. Ενώ ένα λάθος μπορεί να διορθωθεί, ένα έγκλημα πρέπει να καταπολεμηθεί.

7.000 φωτοτυπίες!

Ως υπάλληλος της RAND, ο Έλσμπεργκ είχε πρόσβαση σε μια μελέτη σαράντα επτά τόμων επτά χιλιάδων σελίδων για τον πόλεμο του Βιετνάμ. Αυτή η μελέτη χρονολογούνταν από την κυβέρνηση Τρούμαν, όταν οι ΗΠΑ χρηματοδότησαν τις γαλλικές προσπάθειες να αποικίσουν ξανά τη χώρα. Απέδειχνε ότι λίγο-λίγο, πάνω από δύο δεκαετίες και σε αρκετές κυβερνήσεις, η κυβέρνηση των ΗΠΑ είχε πει ψέματα στον λαό για τον πόλεμο.

Ο Έλσμπεργκ αποφάσισε να δημοσιοποιήσει αυτή την άκρως απόρρητη ιστορία.

Σήμερα, οι πληροφοριοδότες μπορούν εύκολα να αντιγράφουν και να μεταδώσουν μεγάλες ποσότητες δεδομένων, αλλά τότε δεν υπήρχαν USB sticks ή email. Το μόνο μέσο που είχε ο Έλσμπεργκ για να αντιγράψει τα έγγραφα ήταν ένα φωτοτυπικό μηχάνημα. Αυτό το έργο κράτησε μήνες.

Ο Έλσμπεργκ προσπάθησε αρχικά να διαβιβάσει τα Έγγραφα του Πενταγώνου στα μέλη του Κογκρέσου, αλλά εκείνοι ήταν απρόθυμοι να τα δεχτούν. Στη συνέχεια στράφηκε στους New York Times . Μετά από έντονη εσωτερική συζήτηση, η εφημερίδα αποφάσισε ότι η δημοσίευσή τους ήταν προς το δημόσιο συμφέρον και ότι η Πρώτη Τροποποίηση προστατεύει αυτό το δικαίωμα.

Η κυβέρνηση Νίξον επικαλέστηκε το νόμο περί κατασκοπείας για να εμποδίσει τους New York Times να συνεχίσουν να δημοσιεύουν τη μυστική ιστορία. Προσωρινά μετέωρος, ο Έλσμπεργκ πήγε τα Έγγραφα του Πενταγώνου στην Washington Post. Αυτή τα δημοσίευσε πριν αποτελέσουν αντικείμενο διαταγής. Έτσι ξεκίνησε μια διαδικασία με την οποία, καθώς μια εφημερίδα χτυπήθηκε με διαταγή, μια άλλη ανέλαβε και δημοσίευσε τα Έγγραφα του Πενταγώνου.

Εκτός από τον Τύπο, ο Έλσμπεργκ κανόνισε να λάβει αντίγραφο ο αντιπολεμικός γερουσιαστής Μάικ Γκρέβελ. Ο Γκρέβελ το κατέθεσε στα πρακτικά του Κογκρέσου. Το Ανώτατο Δικαστήριο αποφάσισε τελικά ότι η κυβέρνηση δεν μπορούσε να εμποδίσει τις εφημερίδες να δημοσιεύσουν τα Έγγραφα του Πενταγώνου. Ωστόσο, το δικαστήριο δεν αποφάσισε εάν οι εφημερίδες θα μπορούσαν να διωχθούν σύμφωνα με τον νόμο περί κατασκοπείας για κάτι τέτοιο. Ως αποτέλεσμα, ο Γκρέβελ πάλεψε να βρει εκδότη για να εκδώσει τα Έγγραφα του Πενταγώνου, αλλά τελικά ήταν ο εκδοτικός οίκος Beacon Press που ανέλαβε το εγχείρημα. Ιδρύθηκε το 1854 από την Αμερικανική Ουνιταρική Ένωση και σήμερα είναι τμήμα της Ένωσης Ουνιταριανών Οικουμενιστών.

«Στη φυλακή, αρκεί να σταματήσει ο πόλεμος»

Ενώ το ερώτημα εάν ο νόμος περί κατασκοπείας θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί εναντίον ενός εκδότη παρέμεινε ανοιχτό, η κυβέρνηση Νίξον βασίστηκε σε αυτόν τον νόμο για να απαγγείλει κατηγορίες εναντίον του Έλσμπεργκ και του Άντονι Ρούσο για τη δημοσίευση των Εγγράφων του Πενταγώνου. Ο Έλσμπεργκ περίμενε να περάσει το υπόλοιπο της ζωής του στη φυλακή, αλλά με την εμπειρία που είχε αποκτήσει παρατηρώντας αυτούς που ήταν αντίθετοι στον πόλεμο, αντέγραψε τα έγγραφα ούτως ή άλλως. Όπως θα έλεγε αργότερα σε έναν δημοσιογράφο κατά την παράδοσή του: «Δεν θα πήγαινες φυλακή αν αυτό βοηθούσε στο τέλος του πολέμου;»

Η κατακριτέα συμπεριφορά της κυβέρνησης Νίξον, ωστόσο, είχε αμαυρώσει τόσο την υπόθεση που ένας δικαστής έπρεπε να την απορρίψει. Προηγουμένως, ο δρακόντειος χαρακτήρας του νόμου περί κατασκοπείας είχε εγγυηθεί την καταδίκη του Έλσμπεργκ και του Ρούσο.

Για τον Έλσμπεργκ, ωστόσο, η αναζήτηση ενός καλύτερου κόσμου δεν σταμάτησε εκεί. Συχνά συμμετείχε συχνά σε διαδηλώσεις κατά των αμερικανικών πολέμων, είτε αυτοί γίνονταν στην Κεντρική Αμερική είτε στο Ιράκ. Το 2018, ο Έλσμπεργκ είχε ογδόντα επτά συλλήψεις για πράξεις πολιτικής ανυπακοής.

Ο Έλσμπεργκ αντιμετώπισε επίσης μια αναζωπύρωση της φήμης του κατά τη διάρκεια των ετών Ομπάμα. Η Τσέλσι Μάνινγκ**, στρατιώτης του στρατού, έδωσε στα WikiLeaks μυστικά έγγραφα για τους αμερικανικούς πολέμους. Η Μάνινγκ, όπως και ο Έλσμπεργκ, κατηγορήθηκε βάσει του νόμου περί κατασκοπείας. Καθώς εμφανίστηκε ενώπιον του στρατοδικείου, ο Guardian άρχισε να δημοσιεύει μια σειρά αποκαλύψεων σχετικά με τα παγκόσμια προγράμματα παρακολούθησης της Υπηρεσίας Εθνικής Ασφάλειας (NSA). Αυτές οι πληροφορίες προήλθαν από τον Έντουαρντ Σνόουντεν***. Σύντομα και ο Σνόουντεν έπρεπε να κατηγορηθεί βάσει του νόμου περί κατασκοπείας. Ξεκίνησε ένας νέος πόλεμος κατά των πληροφοριοδοτών. Και ο νόμος περί κατασκοπείας ήταν το κύριο όπλο της κυβέρνησης εναντίον τους.

Ο Έλσμπεργκ υβρίστηκε από το πολιτικό κατεστημένο όταν δημοσιοποίησε τα Έγγραφα του Πενταγώνου. Ο Χένρι Κίσινγκερ, που πρόσφατα γιόρτασε τα 100α γενέθλιά του, τον αποκάλεσε «τον πιο επικίνδυνο άνθρωπο στην Αμερική». Ωστόσο, κατά τη διάρκεια των δεκαετιών, η ιστορία έχει αποδείξει ότι ο Έλσμπεργκ έδρασε ηρωικά. Όταν εμφανίστηκαν νέοι πληροφοριοδότες όπως η Μάνινγκ, ορισμένοι σχολιαστές προσπάθησαν δολίως να τους βάλουν ενάντια στον Έλσμπεργκ: αυτός ήταν καλός πληροφοριοδότης, αυτοί δεν ήταν. Ο Έλσμπεργκ δεν το δέχτηκε ποτέ, γιατί αναγνώριζε τον εαυτό του στις πράξεις τους. Είπε στους δημοσιογράφους:

Ήμουν έτοιμος να πάω στη φυλακή. Σε όλη μου τη ζωή, ποτέ δεν πίστευα ότι θα άκουγα ποτέ κάποιον να θέλει να το κάνει αυτό, να ρισκάρει τη ζωή του, ώστε να αποκαλυφθούν φρικτά μυστικά. Μετά διάβασα αυτές τις αναφορές και έμαθα ότι [η Τσέλσι Μάνινγκ] ήταν έτοιμη να πάει φυλακή. Δεν μπορώ να σας πω πόσο με επηρέασε.

Πρωτοσέλιδο της Νιού Γιορκ Τάιμς με την αθώωση του Ελσμπεργκ

Ο Έλσμπεργκ όχι μόνο μίλησε για λογαριασμό της Μάνινγκ, αλλά παρευρέθηκε και στη δίκη της στο στρατοδικείο…

Τα τελευταία χρόνια, ο Έλσμπεργκ επικεντρώθηκε όλο και περισσότερο στην κατάργηση των πυρηνικών όπλων. Το 2017 εξέδωσε τον δεύτερο τόμο των απομνημονεύσεών του, αποκαλύπτοντας για πρώτη φορά τον ρόλο του ως «σχεδιαστή της Αποκάλυψης». Έκανε και μια άλλη αποκάλυψη. Ταυτόχρονα αντέγραψε τα έγγραφα του Πενταγώνου, αντέγραψε επίσης μια μελέτη για την απάντηση των ΗΠΑ στην κρίση των Στενών της Ταϊβάν το 1958. Σύμφωνα με αυτή τη μελέτη, οι στρατηγοί των ΗΠΑ πίεσαν για πυρηνικό χτύπημα.

Με τη δημοσίευση αυτής της μελέτης, ο Έλσμπεργκ παραβίαζε ξανά τον νόμο περί κατασκοπείας. Με αυτόν τον τρόπο, επιδίωξε δύο στόχους. Πρώτον, καθώς κλιμακώνονταν οι εντάσεις μεταξύ των ΗΠΑ και της Κίνας για την Ταϊβάν (για άλλη μια φορά), ο Έλσμπεργκ ήθελε να προειδοποιήσει τον κόσμο ότι είχε πλησιάσει επικίνδυνα στον πυρηνικό πόλεμο του παρελθόντος. Από την άλλη πλευρά, προκάλεσε την κυβέρνηση των ΗΠΑ να τον κατηγορήσει ώστε να αμφισβητήσει τη συνταγματικότητα του νόμου περί κατασκοπείας.

Αυτή δεν ήταν η τελευταία μάχη του Έλσμπεργκ ενάντια στο επίσημο απόρρητο. Δύο μήνες πριν από τη διάγνωση του καρκίνου, ο Έλσμπεργκ αποκάλυψε ότι το 2010 το WikiLeaks του έδωσε αντίγραφα των εγγράφων της Μάνινγκ. Ο Έλσμπεργκ κράτησε αυτά τα έγγραφα ως αντίγραφο ασφαλείας. Δεν τα δημοσίευσε ποτέ, γιατί ο νόμος περί κατασκοπείας ποινικοποιεί όχι μόνο τη δημοσίευση «πληροφοριών εθνικής άμυνας» αλλά την απλή κατοχή τους. Ο Έλσμπεργκ ζήτησε από την κυβέρνηση των ΗΠΑ να τον κατηγορήσει μαζί με τον Ασάνζ****. Και πάλι, τα κίνητρά του ήταν ξεκάθαρα: αμφισβητούσε με βάση το σύνταγμα το νόμο περί κατασκοπείας.

«Θα συνεχίσω όσο μπορώ»

Σε μια πρόσφατη συνέντευξη στην Washington Post , ο Έλσμπεργκ σημείωσε τις ομοιότητες μεταξύ του πολέμου του Βιετνάμ και του τρέχοντος πολέμου στην Ουκρανία. Οι δύο πόλεμοι ήταν ξεκάθαρα σε αδιέξοδο, αλλά οι αντίστοιχες κυβερνήσεις το αρνούνται. «Αυτή τη στιγμή ξαναζώ μια σελίδα ιστορίας που δεν είχα καμία επιθυμία να ξαναζήσω. Και ήλπιζα να μην χρειαστεί. Καλύτερα να φύγω. Το μυαλό μου εκεί είναι», είπε ο Έλσμπεργκ.

Στο email που ανήγγειλε τον καρκίνο τελικού σταδίου, η απειλή του πυρηνικού πολέμου ήταν ξεκάθαρα στο μυαλό του Έλσμπεργκ. Ενώ δήλωνε ότι ο κόσμος κινδύνευε από έναν πυρηνικό πόλεμο εξαιτίας της Ουκρανίας ή της Ταϊβάν, ο Έλσμπεργκ έγραψε: «Είναι καιρός – αλλά δεν είναι ακόμα πολύ αργά! – η κοινή γνώμη σε όλο τον κόσμο να αμφισβητήσει επιτέλους και αντισταθεί στην εσκεμμένη ηθική τύφλωση των ηγετών του παρελθόντος και του παρόντος. Θα συνεχίσω, όσο μπορώ, να συμβάλλω σε αυτές τις προσπάθειες.»

Καθώς θεωρούσε τον κόσμο πιο κοντά από ποτέ στην καταστροφή, σημείωσε: «Είμαι χαρούμενος που ξέρω ότι εκατομμύρια άνθρωποι – συμπεριλαμβανομένων όλων των φίλων και συντρόφων στους οποίους απευθύνω αυτό το μήνυμα! – έχουν τη σοφία, την αφοσίωση και το ηθικό θάρρος να επιδιώξετε αυτούς τους σκοπούς και να εργαστείτε ακούραστα για την επιβίωση του πλανήτη μας και των πλασμάτων του. »

Όταν του πήρα συνέντευξη την 50ή επέτειο από τη δημοσίευση των Εγγράφων του Πενταγώνου, κατάλαβα ότι ελάχιστα τον ενδιέφερε να αναπολήσει το παρελθόν παρά να συνεχίσει το επείγον έργο του για την αποτροπή του πυρηνικού πολέμου και τη μεταρρύθμιση του νόμου περί κατασκοπείας. Για να τιμήσουμε τον Έλσμπεργκ, δεν αρκεί να τον θυμόμαστε ως ιστορική προσωπικότητα. Πρέπει επίσης να συνεχίσουμε το έργο του και την κληρονομιά του για να διαλύσουμε την πολεμική μηχανή που κόστισε πάρα πολλές ζωές. Πρέπει να τερματίσουμε το καθεστώς μυστικότητας που τη συνοδεύει για να συντρίβει όσους λένε την αλήθεια ενώ αθωώνει τους εγκληματίες πολέμου.

*Ο Chip Gibbons είναι πολιτικός διευθυντής του Defending Rights & Dissent. Οργάνωσε το podcast Still Spying, την ιστορία της πολιτικής παρακολούθησης του FBI. Σήμερα γράφει  ένα βιβλίο για την ιστορία του FBI, σχετικά με τη σχέση πολιτικής επιτήρησης και εθνικής ασφάλειας στις ΗΠΑ.

** Η Τσέλσι Μάνινγκ κατά την εισβολή των ΗΠΑ (Άνοιξη 2003) στο Ιράκ διέρρευσε μέσω WikiLeaks, περίπου 700.000 απόρρητα έγγραφα του αμερικανικού στρατού. Καταδικάστηκε σε 35 χρόνια κάθειρξη, αλλά πήρε χάρη από τον πρόεδρο Ομπάμα, το 2017.

*** Ο Έντουαρντ Σνόουντεν, το 2013, ως τεχνικός της NSA και της CIA, διοχέτευσε στον Τύπο απόρρητες πληροφορίες πρoγραμμάτων μαζικής παρακολούθησης των Αμερικανικών και Βρετανικών κυβερνήσεων με τη συνεργασία εταιριών τηλεπικοινωνιών και Ευρωπαϊκών κυβερνήσεων. Από τότε ζει στη Ρωσία, όπου του χορηγήθηκε άδεια μόνιμης διαμονής.

**** Ο Τζούλιαν Ασάνζ, είναι Αυστραλός ακτιβιστής. Από το 2006 φέρεται ως ο ιδρυτής της πλατφόρμας Wikileaks από την οποία διέρρευσαν απόρρητες πληροφορίες των ΗΠΑ. Από 2010 παραμένει κρατούμενος σε φυλακές υψίστης ασφαλείας της Βρετανίας, περιμένοντας αν η δικαιοσύνη θα τον εκδώσει στις Η.Π.Α.

Μετάφραση: Ευάγγελος Δ. Νιάνιος

Πηγή: Les-Crises

 

 

 

 

 

 

 

Τεράστια ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ από το Παρίσι εναντίον του Ερντογάν: Το βρώμικο παιχνίδι του Φιντάν και της ΜΙΤ με την προμήθεια εκρηκτικών στο Ισλαμικό Κράτος

0

Στο πρωτοσέλιδό της η εβδομαδιαία γαλλική εφημερίδα Le Canard enchaîné παραπέμπει σε δημοσίευμα στο εσωτερικό της με τίτλο “Κάποιους μήνες πριν από το Bataclan, το ύποπτο παιχνίδι των τουρκικών μυστικών υπηρεσιών με το Ισλαμικό Κράτος…” και υπότιτλο “Χαρακτηριστικό παράδειγμα, μεταξύ άλλων: η παράδοση στο ΙΚ, το 2015, εκρηκτικών κρυμμένων σε φορτίο με κρεμμύδια…”.

Το πλήρες κείμενο του δημοσιεύματος έχει ως εξής:

Έχοντας αναλάβει καθήκοντα τον Ιούνιο, αυτός ο νεοφερμένος δεν θα αργήσει να πατήσει το κόκκινο χαλί του Ελιζέ: Ο Χακάν Φιντάν Hakan Fidan, ο ολόφρεσκος Τούρκος υπουργός Εξωτερικών, θα αναφερθεί με τον Εμανουέλ Μακρόν (Macron) στα καυτά ζητήματα που ενεργοποιούν τα δύο κράτη:

  • Μετανάστες, Ουκρανία, Λιβύη, Συρία, Ιράν, Καύκασος και σαφώς, την καταπολέμηση της ισλαμιστικής τρομοκρατίας. Αυτό έρχεται την κατάλληλη στιγμή: το Canard μόλις είχε πρόσβαση σε ένα δικαστικό έγγραφο που ρίχνει μια ύποπτη σκιά στον τρόπο με τον οποίο ο Fidan ασχολείτο με το θέμα την περίοδο 2010-2023, όταν ήταν επικεφαλής των τουρκικών μυστικών υπηρεσιών (της MIT)…

Τα γεγονότα ανάγονται στο Σεπτέμβριο του 2015. Εννέα Τούρκοι κινούνται στο δρόμο που συνδέει τη νότια Τουρκία με τα συριακά σύνορα, με ένα φορτηγό το οποίο μεταφέρει… κρεμμύδια. Ακριβώς πριν από το τελωνειακό φυλάκιο της Sanliurfa, αστυνομικοί τους σταματούν για να ελέγξουν το φορτίο.

Ο ένας εξ αυτών σηκώνει δυο-τρία σακιά και βρίσκει, κρυμμένες από κάτω άλλες λιχουδιές: όχι λιγότερους από 6,5 τόνους εκρηκτικού φιτιλιού (cordons détonants) γεμισμένου με ένα εκρηκτικό (tétranitrate) που χρησιμοποιείται από το ΙΚ για την ανατίναξη αυτοκινήτων και ανθρώπων στη Συρία!

Οι κηπουροί ζαρζαβατικών καταδικάστηκαν στην Τουρκία στις 27 Μαΐου 2023- με ποινές, για ορισμένους, που κυμαίνονται από 12 έως 21 έτη φυλάκισης. Ο λόγος; «Προμήθεια όπλων σε ένοπλη τρομοκρατική οργάνωση». Αν και κανένα γαλλικό μέσο δεν μίλησε για αυτήν τη δίκη, η ιστορία έχει ενδιαφέρον δυναμίτη. Διότι οι ομολογίες που ακούστηκαν ρίχνουν ένα σπάνιο φως στο διπλό παιχνίδι που παίζει η Τουρκία με τις τζιχαντιστικές πολιτοφυλακές.

Δύο εκ των κατηγορουμένων διηγήθηκαν πώς είχαν βιώσει τη συνέντευξη πρόσληψής τους, το Μάιο του 2015. Ήταν σε ένα καφέ στην Άγκυρα, όπου συχνάζουν τα μεγάλα κεφάλια του καθεστώτος: το Angora. Καθισμένοι σε ένα τραπέζι, τρεις στρατολόγοι τούς περιέγραψαν με λεπτομέρειες την αποστολή: “Να μεταφέρουν στα σύνορα ένα φορτηγό και το φορτίο του που θα παραδοθεί στη συνέχεια στο ΙΚ”. Μια κοινότυπη ιστορία πώλησης όπλων στο ΙΚ; Όχι και τόσο.

Αυτές οι τρεις επαφές των πωλητών κρεμμυδιών παρουσιάζουν στην πραγματικότητα μια περίεργη προέλευση. Ο πρώτος (Günes, 38 ετών) είναι ένας πρώην υπολοχαγός του τουρκικού στρατού. Ο δεύτερος (Bozkir, 49 ετών) είναι ένας πρώην επικεφαλής των ειδικών δυνάμεων. Όσο για τον τρίτο, ένα στέλεχος του δήμου της Άγκυρας με το όνομα Oktar, τουλάχιστον τρεις από τους κατηγορούμενους τον παρουσιάζουν ότι στην πραγματικότητα είναι αξιωματικός (“υπολοχαγός”) της ΜΙΤ.

Οι ιδιότητές τους, εξήγησε ένας από τους φορτηγατζήδες, μας έκαναν να τους εμπιστευθούμε! «Όταν με διαβεβαίωσαν ότι η Τουρκική Δημοκρατία βρισκόταν πίσω από την επιχείρηση (…), αμέσως δέχθηκα». Η έρευνα του εισαγγελέα δεν έδωσε απάντηση σε αυτό το φλέγον ερώτημα: γιατί το τουρκικό Κράτος, επίσημο μέλος της Συμμαχίας κατά του ΙΚ, φέρεται να παραδίδει όπλα (και κρεμμύδια) στο ΙΚ; Όχι και τόσο ακατανόητο, όταν κανείς παρατηρήσει τα λεπτά παιχνίδια της τοπικής γεωπολιτικής.

Εκείνα τα χρόνια, 2012 με 2015, ο πρόεδρος Erdogan ονειρεύεται να ανατρέψει τον Bachar El Assad και να εγκαταστήσει στη Συρία ένα ισλαμικό καθεστώς φιλικό προς τους Τούρκους. Γι’ αυτό το σκοπό κάλεσε τον άνθρωπό του για τις δύσκολες αποστολές, τον δικό του “φύλακα των μυστικών του Κράτους”, όπως τον αποκαλεί: τον Hakan Fidan, στον οποίο εμπιστεύθηκε, το 2010, τη διεύθυνση της ΜΙΤ.

Το δημοσίευμα της εβδομαδιαίας γαλλικής εφημερίδας Le Canard enchaîné για τις τουρκικές μυστικές υπηρεσίες και το Ισλαμικό Κράτος

Πράκτορες του Fidan αρχίζουν να εξοπλίζουν μυστικά πολιτοφυλακές Τουρκμένων σουνιτών και Αράβων που μάχονται στη Συρία. Ένας ερευνητής που ειδικεύεται στην Τουρκία εκμυστηρεύεται: “Οι γαλλικές, βρετανικές και αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες, που είναι παρούσες στα σύνορα και υποστηρίζουν τη συμμαχία εναντίον του Bachar, ήταν ολοφάνερα ενήμερες για αυτές τις παραδόσεις”. Χωρίς να φαίνονται, σε κάθε περίπτωση, το ίδιο ενεργητικές όσο και οι συνάδελφοί τους από την Άγκυρα…

Τον Μάιο του 2015, για παράδειγμα, ο Τούρκος δημοσιογράφος Can Dündar αποκαλύπτει την ύπαρξη ενός βίντεο που δείχνει την έρευνα, από χωροφύλακες, ενός φορτηγού γεμάτου οβίδες και χειροβομβίδες που πράκτορες της ΜΙΤ οδηγούσαν προς τα συριακά σύνορα (“Cumhuriyet”, 29/5/15).

Τέσσερα χρόνια αργότερα, ένα τουρκικό μέσο εξόριστο στη Στοκχόλμη (Nordic Monitor, 14/1/2019) δημοσιεύει φωτογραφίες και άκρως απόρρητα σημειώματα της ΜΙΤ που αποδεικνύουν ότι, στις 9 Ιανουαρίου 2014, άλλοι κατάσκοποι του Fidan οδήγησαν δύο τεράστια λευκά λεωφορεία στην άλλη μεριά των συριακών συνόρων. Στο εσωτερικό τους, 72 ισλαμιστές πολιτοφύλακες “βρώμικοι και με γενειάδες”, σύμφωνα με τους τρεις οδηγούς, συνοδευόμενοι από 40 κιβώτια με πυρομαχικά για πολυβόλα. Οι ίδιοι οδηγοί δήλωσαν στη συνέχεια, ενώπιον ενός εισαγγελέα, ότι η μαύρη σημαία του ΙΚ κυμάτιζε στην οροφή του κτηρίου έξω από το οποίο είχαν αποβιβάσει τους πολιτοφύλακες…

Νέα αποκάλυψη, εδώ και τρία χρόνια, με τον Nuri Bozkir, έναν από τους στρατολόγους και εγκεφάλους των εκρηκτικών κρεμμυδιών: μετά την κατάσχεση του φορτηγού στα σύνορα, η ΜΙΤ τον βοήθησε να διαφύγει στην Ουκρανία προκειμένου να αποφύγει τη δικαστική έρευνα. Ξαφνικά, ένιωσε παρατημένος από τις τουρκικές αρχές (για μια άλλη ποινική υπόθεση) και αποφάσισε να βγάλει σε ένα ουκρανικό μέσο (Strana, 24/11/2020) τις φωτογραφίες και τα βίντεο από 49 φορτία όπλων που είχε αγοράσει και στη συνέχεια διοχετεύσει παράνομα προς τους Σύρους αντάρτες από το 2012 έως το 2015, αλλά και προς το ΙΚ. “Όλα είχαν οργανωθεί από την ΜΙΤ”, διαβεβαίωνε ο διακινητής.

Ένα κοντινό πρόσωπο του Bernard Cazeneuve, που ήταν υπουργός Εσωτερικών τη στιγμή της υπόθεσης με τα κρεμμύδια, υποστηρίζει μια άλλη εξήγηση για αυτού του είδους τις επιχειρήσεις. Η δύναμη του ΡΚΚ, του αυτονομιστικού κουρδικού κόμματος παρόντος στη Συρία, απασχολεί διαρκώς το τουρκικό καθεστώς: “Το ΙΚ είναι ένας από τους μεγάλους εχθρούς των Κούρδων, εξ ου και οι προσπάθειες των μυστικών υπηρεσιών για να το εξοπλίσουν”.

Το 2014, ο Cazeneuve προσγειώνεται στην Άγκυρα για να συζητήσει για την τρομοκρατία με τον Erdogan και εξασφαλίζει ένα μυστικό ραντεβού μιας ώρας με τον Hakan Fidan (“Le Monde”, 26/9/14). Γνωρίζουμε, έκτοτε, ότι ο Τούρκος κατάσκοπος υποσχέθηκε στον Γάλλο να στηρίξει τη μάχη του κατά του ΙΚ πασάροντάς του τις πληροφορίες σχετικά με τζιχαντιστές ικανούς να περάσουν τα σύνορα για να έρθουν να ανατιναχθούν στο Παρίσι.

Τί κρυψίνους άνθρωπος! Με την υπόσχεσή του ακόμη ζεστή, ο επικεφαλής της ΜΙΤ θα αφήσει τους κατασκόπους του να παραδίδουν κρεμμύδια και εκρηκτικά στο ΙΚ. Στους κόλπους του τελευταίου, νεαροί καμικάζι εξοπλίστηκαν με φυσίγγια και με ζώνες με εκρηκτικά για να διαπράξουν τη σφαγή του Bataclan, του Stade de France και των παρισινών υπαίθριων τραπεζιών. Το Παρίσι αγνοούσε αυτό το διπλό παιχνίδι; Ο Bernard Cazeneuve δεν θέλησε να απαντήσει. Επτά μήνες μετά το Bataclan, σε κάθε περίπτωση, η σελίδα της κυβέρνησης στο Facebook διατυμπάνιζε με γράμματα σε μπλε, άσπρο, κόκκινο: “Η Γαλλία και η Τουρκία ενωμένες κατά της τρομοκρατίας”.

Εδώ και δύο μήνες, ο Hakan Fidan διορίστηκε λοιπόν από τον Erdogan επικεφαλής της διπλωματίας. Και είναι η Γαλλίδα ομόλογός του, Catherine Collona, που μιλάει γι’ αυτόν με τα καλύτερα λόγια: “Συγχαρητήρια στον Hakan Fidan για το διορισμό του”, διατυμπάνιζε η ίδια στο Twitter, στις 3 Ιουνίου. Προσθέτει, γεμάτη αισιοδοξία: “Να τα πούμε πολύ σύντομα για να συνεχίσουμε τη γαλλο-τουρκική συνεργασία: ειρήνη και περιφερειακή σταθερότητα…”. Αν κρίνουμε από τα παρελθόν, αυτή υπόσχεται να είναι μια αυθεντική και τίμια συνεργασία. Με κρεμμυδάκια!”.

  • Σε χωριστό πλαίσιο, με τίτλο “Η Πρεσβεία τσινάει” [L’ ambassade se rebiffe] σημειώνεται:

Σε επικοινωνία του Canard, ο Ali Onaner, πρέσβης της Τουρκίας στο Παρίσι, παρείχε τις ακόλουθες διευκρινίσεις:

«Αυτό που συνέβη στις 8 Σεπτεμβρίου 2015 δεν ήταν μια επιχείρηση της αστυνομίας εναντίον μιας ενέργειας που δεν είχε την άδεια των μυστικών υπηρεσιών, αλλά μια απόπειρα προσώπων που είχαν διεισδύσει στην αστυνομία και στο υπουργείο Δικαιοσύνης (των οποίων η σύνδεση με την γκιουλενιστική τρομοκρατική οργάνωση Feto είχε βεβαιωθεί) με στόχο να προσπαθήσουν να βλάψουν την εικόνα των τουρκικών υπηρεσιών και των προσπαθειών τους στη μάχη κατά της τρομοκρατίας».

Οι «γκιουλενιστές» είναι ένα αντιπολιτευτικό κίνημα έναντι του Erdogan. Μέχρι προσφάτως υποστηρικτές τους καθεστώτος, τα μέλη του πλέον διώκονται και φυλακίζονται μαζικά. Και ο πρέσβης προσθέτει: “Οι κατηγορίες με στόχο να υπονοήσουν ότι οι τουρκικές υπηρεσίες φέρονται να έχουν παραδώσει εξοπλισμό στην τρομοκρατική ομάδα ΙΚ δεν έχουν καμία βάση.

Οι βοήθειες τις οποίες παρείχε η Τουρκία στους νόμιμους εκπροσώπους της συριακής αντιπολίτευσης είχαν τους ίδιους παραλήπτες με τις βοήθειες που παρασχέθηκαν εκείνη τη στιγμή από τη DGSE” [σ.σ. direction générale de la Sécurité extérieure, γαλλικές μυστικές υπηρεσίες].

Μια διαβεβαίωση την οποία, ασφαλώς οι γαλλικές υπηρεσίες δεν ξαναπαίρνουν υπόψη τους. Και η οποία δεν ακυρώνει τις πληροφορίες που προέρχονται από τη δικαιοσύνη και από διάφορα τουρκικά μέσα.

Ο υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας, Χακάν Φιντάν με την οικογένεια του Αχμέτ Σαδίκ, τον οποίο το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών παρουσιάζει ως τον ηγέτη των “Τούρκων της Δυτικής Θράκης”. Φωτογραφία T.C. Dışişleri Bakanlığı, @TC_Disisleri

ΠΗΓΗ: Εφημερίδα Le Canard enchaîné – Le jeu trouble des services secrets turcs avec Daech – ΚΑΙ ΕΔΩ

https://hellasjournal.com/2023/07/i-megali-apokalipsi-sfodri-katangelia-enantion-tou-erntogan-to-ipopto-pechnidi-ton-tourkikon-mistikon-ipiresion-me-to-islamiko-kratos/

Turkish firms unveil suite of indigenous naval weapons at IDEF 2023

0

Three major Turkish firms used IDEF to unveil new naval capabilities at the international expo in Istanbul.

ISTANBUL — At the start of Turkey’s International Defence Industry Fair today, a focus on homegrown naval weapons systems could not go unnoticed, with a number of companies unveiling new capabilities they hope will find buyers both domestically and abroad.

On day one of the show, which runs through the end of the week, Havelsan unveiled a mockup of its one-way unmanned vehicle called the Caka. This suicide unmanned submarine is 8.5 meters long, with a speed of 60-plus knots and a beam of 3.3 meters. Company officials told Breaking Defense that Caka testing will start by September this year, and it is expected to be operational on a two year timespan.

If all goes as planned, Havelsan officials said the Caka will be capable of protecting infrastructure and naval platforms, as well as conducting anti-access/area denial operations.

Next to Havelsan’s stand was Roketsan, the major Turkish missile producer that used the show to debut  its first naval missile defense system. The Levent can carry up to 11 missiles and is mounted with four radars. The company officials at its stand told Breaking Defense that the display system is an actual system and not a mockup, and that the system will be operational in the next two years.

Levent missiles are 128 mm and have a range of 11 kilometers, with passive radio frequency guidance.

230726_levent_missile_agnes_IDEF

The Levent missile defense system by Roketsan stand at IDEF 2023 in Istanbul, Turkey, on July 26, 2023. (Agnes Helou / Breaking Defense)

Elsewhere at the show, STM announced plans to develop an autonomous unmanned submarine. Although no such system was present for IDEF, the company has expertise in unmanned aerial systems with swarming capabilities, and plans to apply this knowledge to the underwater vehicle market.

The Turkish company will concentrate on full autonomy in this submarine, with an option of swarming capabilities for the underwater vehicle down the road.

“STM have been dealing with submarines for quite a long time, we are building submarines we are modernizing submarines, and in parallel we are the first and the biggest Turkish loitering munition producing firm,” STM general manager Ozgur Guleryuz told Breaking Defense in an interview on the side of the show.

Guleryuz said that the firm expects the development phase of this autonomous underwater vehicle to be finalized by the second half of 2024, and then the first prototype, which will work for proof of concept for full autonomy, will be ready. He added that the company is working on developing these systems specifically due to an increasing demand and need for underwater technology.

The submarine has not been named, and that the company didn’t reveal its actual size. But it will be based on the STM 500 manned submarine produced by the firm, although likely smaller than that existing design.

“The biggest problem with underwater systems is communication, since it’s not as easy as communicating in the air. When you’re underwater, the conditions change, and the domain waves will not propagate as intended underwater,” Guleryuz explained.

230726_sub_agnes_IDEFWhen asked about the cooperation with Gulf countries, Guleryuz expressed the company’s readiness to cooperate with Gulf countries, and assured that STM is ready to transfer its technology to these countries in line with their local requirements.

In response to a question about whether the war in Ukraine has increased the interest in autonomous systems, Guleryuz was unequivocal.

“There is an increase in interest after the war in Ukraine. It’s much easier to use unmanned systems and save lives in the battlefield. Technology is evolving and more systems will be operational in the future,” he said.

Havelsan’s one-way unmanned surface vehicle Caka is shown off on the IDEF 2023 floor. (Agnes Helou/Breaking Defense)

https://breakingdefense.com/2023/07/turkish-firms-unveil-suite-of-indigenous-naval-weapons-at-idef-2023/?u

 

 

 

 

 

 

 

Η Χρήση Διαχειριστών Κωδικών Για Περισσότερη Διαδικτυακή Ασφάλεια (Password Manager)

0

Εάν χρησιμοποιείτε τον ίδιο κωδικό πρόσβασης παντού ή εάν είναι όλοι οι κωδικοί πρόσβασης σχεδόν ίδιοι, δεν κάνετε ό,τι μπορείτε για να προστατεύσετε τον εαυτό σας στο διαδίκτυο. Για να παραμείνετε ασφαλείς, εξετάστε το ενδεχόμενο να χρησιμοποιήσετε έναν Διαχειριστή Κωδικών – Θα σας πούμε πώς. Για περισσότερες πληροφορίες επισκεφθείτε την ιστοσελίδα: eff.org

Ευάγγελος Βενιζέλος-Χάγη: «Μεταπολίτευση» των ελληνοτουρκικών σχέσεων;

0

Είναι, ελπίζω, κατανοητή η ανάγκη μιας στέρεης εθνικής στρατηγικής για να υπηρετηθεί η εθνική γραμμή που διαμορφώθηκε την περίοδο της Μεταπολίτευσης με ιδρυτικούς εταίρους τον Κωνσταντίνο Καραμανλή και τον Ανδρέα Παπανδρέου

Τα 49 χρόνια της Μεταπολίτευσης είναι και 49 χρόνια κυμαινόμενης έντασης στις ελληνοτουρκικές σχέσεις με αφετηρία ή, μάλλον, με θεμελιώδη πληγή την τουρκική εισβολή στην Κύπρο. Μισός αιώνας είναι μια μακρά περίοδος που επιτρέπει τη συναγωγή αρκετά ασφαλών συμπερασμάτων και επιβάλλει έναν εθνικό αναστοχασμό.

Τα πράγματα ήρθαν μάλιστα έτσι ώστε, πολύ κοντά στην επέτειο των εκατό ετών από την υπογραφή της Συνθήκης της Λωζάννης στις 24 Ιουλίου 1923, να πραγματοποιηθεί η συνάντηση του έλληνα Πρωθυπουργού και του τούρκου προέδρου στο Βίλνιους, που επισημοποίησε την αλλαγή κλίματος στις ελληνοτουρκικές σχέσεις και την έναρξη συστηματικών και εντατικών επαφών μέσω τριών διαύλων: των διερευνητικών επαφών, οι οποίες θα κινηθούν σε υψηλότερο του έως τώρα πολιτικό επίπεδο, των επαφών για τα αεροναυτικά Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης, στις οποίες, υποθέτω, περιλαμβάνονται και οι επαφές στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ, και των διακυβερνητικών επαφών για τη λεγόμενη «θετική» ατζέντα.

Τώρα που «στρογγυλεύουν» οι επέτειοι με τα εκατό χρόνια από τη Λωζάννη και τα πενήντα από τη Μεταπολίτευση, η 24η Ιουλίου (1923/1974) λειτουργεί ίσως ως οιωνός. Το δε νατοϊκό «περιβάλλον» μέσα στο οποίο διεξήχθη η συνάντηση του Βίλνιους λειτουργεί ως υπόμνηση της γεωπολιτικής λογικής βάσει της οποίας οι δυο χώρες εντάχθηκαν το 1952 ταυτοχρόνως στη Βορειοατλαντική Συμμαχία υπό συνθήκες Ψυχρού Πολέμου και με βασικό σκοπό την «αναχαίτιση» της καθόδου της τότε ΕΣΣΔ στη Μεσόγειο.

Στα συμφραζόμενα της συνάντησης περιλαμβάνεται άλλωστε όλος ο κατάλογος των θεμάτων που απασχόλησαν τη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ και σχετίζονται με την Τουρκία. Κατά βάθος το θέμα ήταν απάντηση στο ερώτημα ποια είναι τα όρια του τουρκικού εξαιρετισμού, εάν την κρίσιμη κάθε φορά στιγμή η Τουρκία επιβεβαιώνει τη συμμετοχή της στη Δύση ως στρατηγική οντότητα. Η απάντηση είναι καθοριστική για το πλαίσιο μέσα στο οποίο θα κυμανθεί η τωρινή φάση των ελληνοτουρκικών σχέσεων.

Επιβεβαιώνεται πάντως ότι μετά την έναρξη της ρωσικής εισβολής και του πολέμου στην Ουκρανία και ενώ παραλλήλως οι ΗΠΑ και η Κίνα «τοποθετούνται» η μια έναντι της άλλης, τα περιφερειακά ζητήματα, μεταξύ των οποίων οι ελληνοτουρκικές σχέσεις και το Κυπριακό, προσλαμβάνουν «παρακολουθηματικό» χαρακτήρα και συνεπώς επηρεάζονται καθοριστικά από τους συσχετισμούς που διαμορφώνονται σε υψηλότερα επίπεδα και ευρύτερους ορίζοντες, όπως οι σχέσεις της Δύσης με την Κίνα, τη Ρωσία, τον λεγόμενο παγκόσμιο Νότο κ.ο.κ.

Μέσα σε αυτό το τοπίο καλείται προφανώς να τοποθετηθεί και η Τουρκία, λαμβανομένων υπ’ όψιν και των εσωτερικών αναγκών και προτεραιοτήτων της που συνδέονται με την οικονομική κρίση. Δείχνει, μετά την επανεκλογή του προέδρου Ερντογάν, να «προσαρμόζεται» γρήγορα. Από την άποψη αυτή το moratorium στο Αιγαίο και στην Αν. Μεσόγειο σε σχέση με την Ελλάδα είναι μια επιλογή πιο απλή και εύκολη από τις πρωτοβουλίες για την αλλαγή κλίματος στις σχέσεις της Τουρκίας με το Ισραήλ και την Αίγυπτο.

Το πιο ενδιαφέρον ίσως είναι ότι στο πλαίσιο της συζήτησης για τα ανταλλάγματα, προκειμένου να αρθεί η τουρκική αντίρρηση για την ένταξη της Σουηδίας στο ΝΑΤΟ, ο πρόεδρος Ερντογάν επανέφερε το ζήτημα των σχέσεων Τουρκίας – ΕΕ, χωρίς προφανώς το ζητούμενο να είναι η ένταξη αλλά η επίλυση προβλημάτων σχετικών με την τελωνειακή ένωση και τις θεωρήσεις διαβατηρίων. Και μόνο όμως η επαναφορά του ζητήματος αυτού και η έστω γενικόλογη συνάντηση Μισέλ – Ερντογάν αναζωπυρώνουν κάποια στοιχεία της ξεχασμένης «στρατηγικής του Ελσίνκι» τη στιγμή που επιχειρείται να αξιοποιηθεί ένα νέο momentum στις ελληνοτουρκικές σχέσεις.

Το νέο τοπίο είναι πολύπλοκο, εύθραυστο, ευμετάβλητο και απαιτεί αναλύσεις που υπερβαίνουν τα στερεότυπα. Αλλωστε, ακόμη και αν η «ευελιξία» του προέδρου Ερντογάν δεν συνιστά στρατηγική αλλά απλή παρακολούθηση του κύματος της συγκυρίας ή έκφραση αγωνίας για τις εσωτερικές εξελίξεις, δεν παύει να ακυρώνει τις συνήθεις αναλύσεις που θεωρούν δεδομένη κάθε φορά την κίνηση που θα κάνει η Τουρκία.

Δεν μπορούμε προφανώς να δοκιμάσουμε από τώρα μια απάντηση στο ερώτημα πόσο πιθανή είναι η υπογραφή συνυποσχετικού για την υποβολή της διαφοράς ως προς την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας και της ΑΟΖ στο Αιγαίο και στην Αν. Μεσόγειο στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης.

Μπορούμε όμως να δούμε από ποιο σημείο εκκινεί η ενεργοποίηση των διαύλων αυτών και ιδίως του πρώτου και κεντρικού. Τα διαμειφθέντα στους τελευταίους γύρους των διερευνητικών επαφών (61ος-64ος που κάλυψαν την περίοδο Ιανουάριος 2021 – Φεβρουάριος 2022 ύστερα από διακοπή πέντε ετών) πρέπει προφανώς να αξιολογηθούν σε συνδυασμό με τις πολλές μακροσκελείς επιστολές των μόνιμων αντιπροσώπων των δυο χωρών που απεστάλησαν την ίδια περίοδο στον γ.γ. του ΟΗΕ. Γνωρίζουμε συνεπώς τη λογική και την επιχειρηματολογία με την οποία εκκινεί η Τουρκία.

Εκτός όμως από τις διερευνητικές επαφές και τις ανταλλαγές επιστολών, έχουν τα τελευταία τέσσερα χρόνια γίνει εκατέρωθεν κινήσεις που παράγουν πολιτικά, ενίοτε και νομικά αποτελέσματα που συμπροσδιορίζουν το σημείο εκκίνησης της νέας φάσης.

Η Τουρκία υπέγραψε το μνημόνιο με τη Λιβύη που η Ελλάδα έχει καταγγείλει ως κραυγαλέα παραβίαση των κανόνων του Διεθνούς Δικαίου της Θάλασσας. Η Ελλάδα συνήψε τις διμερείς συμβάσεις με την Ιταλία και την Αίγυπτο για την οριοθέτηση της ΑΟΖ που εμπεριέχουν και τη διάθεσή της να προβεί σε συμβιβαστικές κινήσεις προκειμένου να επιτευχθούν συμφωνίες οριοθέτησης. Βεβαίως οι νομικές και πολιτικές επιλογές που έγιναν σε σχέση με την Ιταλία και την Αίγυπτο συνδέονται με τα συμφραζόμενα των συγκεκριμένων συμφωνιών. Ομως είναι πλέον και αυτές στοιχεία του ελληνοτουρκικού διαλόγου.

Τα χρόνια αυτά έχει καταστεί σαφέστερο το σύστημα κριτηρίων που εφαρμόζουν το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης και το Διεθνές Δικαστήριο Δικαίου της Θάλασσας του Αμβούργου στις οριοθετήσεις ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδας. Το σώμα της διεθνούς νομολογίας, που μετά τη θέση σε ισχύ της Διεθνούς Σύμβασης του Δικαίου της Θάλασσας (UNCLOS) περιέχει περίπου τριάντα αποφάσεις, είναι ένα πλαίσιο αναφοράς που και η Τουρκία δηλώνει ότι αποδέχεται, παρότι δεν είναι μέρος της UNCLOS, αλλά αυτό συμβαίνει και με τις ΗΠΑ και με το Ισραήλ, που είναι εταίρος της Ελλάδας και της Κύπρου στις μεσογειακές πρωτοβουλίες. Η νομολογία είναι πλέον περισσότερο προβλέψιμη.

Η Ελλάδα έκανε το σημαντικό βήμα να κλείσει τους θαλάσσιους κόλπους και να καθορίσει ευθείες γραμμές βάσης στην περιοχή από το βορειότερο σημείο της Περιφέρειας Ιονίων Νήσων μέχρι το Ακρωτήριο Ταίναρο της Πελοποννήσου (ΠΔ 107/2020) και στη συνέχεια επέκτεινε στην ίδια περιοχή τα χωρικά ύδατα στα 12 ν.μ. (Ν. 4767/ 2021). Είναι προφανές ότι ταυτοχρόνως και παρά τη ρητή επιφύλαξη ότι αυτό μπορεί να γίνει και σε άλλες περιοχές, ο περιορισμός της επέκτασης στο Ιόνιο συνιστά και ένα μήνυμα με παραλήπτη την Τουρκία. Αυτή έχει χωρικά ύδατα επίσης 6 ν.μ. στο Αιγαίο αλλά 12 ν.μ. στη Μεσόγειο, όπως και η Ιταλία, η Αίγυπτος και η Αλβανία. Αρα, έχουμε προβεί σε οριοθετήσεις ΑΟΖ με χώρες που έχουν μεγαλύτερο μήκος χωρικών υδάτων από την Ελλάδα.

Δεν θα επεκταθώ εδώ σε ζητήματα σχετικά με τους τουρκικούς ισχυρισμούς για την αποστρατιωτικοποίηση των νησιών και την ελληνική απάντηση σε αυτούς ή τα Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης. Είναι, ελπίζω, κατανοητή η ανάγκη μιας στέρεης εθνικής στρατηγικής που συγκεκριμενοποιείται και εξειδικεύεται, βασίζεται στην πληροφορημένη και ενσυνείδητη συναίνεση, στο εθνικό καθήκον αλήθειας, στην άρτια «επαγγελματική» προετοιμασία των επαφών, στην υπέρβαση των στερεοτύπων όχι για να μεταβληθεί αλλά για να υπηρετηθεί η εθνική γραμμή που διαμορφώθηκε την περίοδο της Μεταπολίτευσης με ιδρυτικούς εταίρους τον Κωνσταντίνο Καραμανλή και τον Ανδρέα Παπανδρέου.

Υπάρχει με τον τρόπο αυτόν η δυνατότητα να επιτευχθεί η «μεταπολίτευση» των ελληνοτουρκικών σχέσεων. Χωρίς να περάσουν ακόμη πενήντα χρόνια δίχως οριοθέτηση και αξιοποίηση της υφαλοκρηπίδας και της ΑΟΖ υπό συνθήκες πλέον κλιματικής κρίσης. Με την επιφυλακτικότητα προφανώς που επιβάλλουν η Ιστορία και η γεωγραφία και με την ετοιμότητα που επιβάλλει το νέο διεθνές και περιφερειακό σκηνικό.

*Ο κ. Ευάγγελος Βενιζέλος είναι πρώην αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης και υπουργός Εξωτερικών, πρώην υπουργός Εθνικής Αμυνας, πρώην πρόεδρος του ΠαΣοΚ.

Χάγη: «Μεταπολίτευση» των ελληνοτουρκικών σχέσεων;