Όπως έχω γράψει επανειλημμένως η Ελλάδα είναι, στην καλύτερη περίπτωση, προτεκτοράτο. Και ο προστάτης του προτεκτοράτου μεριμνά για την επιβίωση και την λειτουργία του.
Η πρώτη φορά που οι Αμερικανοί ανησύχησαν για την πολιτική σταθερότητα της Ελλάδος ήταν με τις τηλεφωνικές υποκλοπές. Έκαναν παρασκηνιακές κινήσεις αναζητώντας εναλλακτική λύση σε περίπτωση που έπεφτε ο Μητσοτάκης. Ο κίνδυνος παρήλθε αλλά η ανησυχία της πολιτικής αποσταθεροποίησης σε μια ευαίσθητη περιοχή και σε μια κρισιμη στιγμή, έμεινε.
Έπρεπε να διαμορφώσουν έναν άλλο πόλο. Έναν πόλο εναλλακτικό της δεξιάς Νέας Δημοκρατίας. ¨Εναν πόλο με κεντρώα χαρακτηριστικά.
Καλούν τον Τσίπρα στις ΗΠΑ (όλοι το καλοκαίρι πηγαίνουν στην θάλασσα για διακοπές, ο Τσίπρας πήγε στις ΗΠΑ. Ξέρετε πώς είναι στην Ουάσιγκτον τον Ιούλιο και Αύγουστο;) και την περίοδο που ο Τσίπρας βρίσκεται εκεί εμφανίζεται η επιλογή Κασσελάκη.
Όλως παραδόξως ο Τσίπρας όταν επιστρέφει υποστηρίζει την υποψηφιότητα Κασσελάκη.
Το ότι πίσω απο αυτήν την εξέλιξη βρίσκεται η Ομοσπονδία της οποίας είμαστε προτεκτοράτο δεν πρέπει να υπάρχει αμφιβολία. Το ερώτημα είναι τι γίνεται απο δω και πέρα;
Είτε με τον Κασσελάκη είτε με την Αγτσιόγλου οι μέρες του Συριζα είναι μετρημένες. Ανάλογες εξελίξεις πρέπει να αναμένονται και στο ΠΑΣΟΚ.
Απο τις δυνάμεις που θα απελευθερωθούν και απο τα δύο κόμματα θα διαμορφωθεί ένα νέο κέντρο, το οποίο θα αποτελεί την εναλλακτική κυβερνητική λύση της ΝΔ. Αλλά το σχήμα αυτό δεν αρκεί. Πρέπει να διαμορφωθεί και μια αριστερά η οποία θα εκτονώνει τις λαϊκές αντιδράσεις και θα συμμετέχει σε κυβερνητικούς συνασπισμούς όταν δεν σχηματίζονται αυτοδύναμες κυβερνήσεις. Όπως στη Γερμανία.
Απο τα υπολείμματα του Συριζα και του ΠΑΣΟΚ θα διαμορφωθεί αυτή η νέα αριστερά. Ξεχάστε τα κόμματα του παρελθόντος. Οι εξελίξεις στον Συριζα και στο ΠΑΣΟΚ θα πυροδοτήσουν αλλαγές και στη ΝΔ της οποίας η ηγεσία έχει, ήδη, αμφισβητηθεί. Προς το παρόν εμφανίζει μια εικόνα ενότητας λόγω νομής της εξουσίας.
Άρα με την βοήθεια των ΗΠΑ διαμορφώνεται ένα νέο πολιτικό σκηνικό.
ΥΓ: αυτό δείχνουν οι εξελίξεις με λογικούς συνειρμούς. Αν δεν είναι όλα αυτά στις σκέψεις των ΗΠΑ κάποιος πρέπει να τα σκεφθεί ώστε να υπάρχουν εναλλακτικές πολιτικές λύσεις στην χώρα.
Turkey's President Recep Tayyip Erdogan gestures as he addresses his ruling party members, in Ankara, Turkey, Monday, March 2, 2020. Erdogan said he hopes to broker a cease-fire later this week in Moscow when he meets with Russian President Vladimir Putin, after growing alarm over direct clashes between Turkish troops and Russian-backed Syrian forces in northern Syria. (Presidential Press Service via AP, Pool)
Μετά από αγωνία πολλών μηνών ο Ερντογάν έχει ξανακαθίσει στον θρόνο του, και συνεχίζει να ξεδιπλώνει την μακροχρόνια στρατηγική του χωρίς να ανησυχεί για πεζά ζητήματα όπως οικονομία ή πολιτικές ελευθερίες. Και δεν είναι μόνον ο ίδιος που έχει μια μακρόπνοη στρατηγική, αλλά και ότι το ίδιο το τουρκικό κράτος, είτε κεμαλικό, είτε ισλαμικό.
Ως προς την Ελλάδα, αυτή η στρατηγική περιλαμβάνει πλήρη καθυπόταξη και δορυφοριοποίηση. Όχι απαραιτήτως με στρατιωτική επιχείρηση «Αττίλα» κατά τα κεμαλικά πρότυπα, αλλά χωρίς να πέσει τουφεκιά, με εμάς εξαντλημένους από τον ατελείωτο ψυχολογικό πόλεμο του «θα ’ρθούμε ένα βράδυ» – και να μην έρχονται ποτέ.
Αν θέλει να αποτρέψει ένα τέτοιο σενάριο η δική μας καινούργια κυβέρνηση, αλλά και όλο το πολιτικό σύστημα, καλό θα ήταν να προετοιμάζεται – και να μας προετοιμάζει – για πόλεμο. Όχι για… τηλεφωνήματα.
Όχι όμως μόνον για πόλεμο «μια κι έξω», αλλά και για πόλεμο αντοχής, ψυχολογικό, με τακτικές σαλαμοποίησης της εθνικής μας κυριαρχίας. Ίδιος ο στόχος, άλλα τα εργαλεία: ψυχολογικά, θρησκευτικά και πολιτισμικά.
Είδαμε τον ερντογανικό κράτος να εργαλειοποιεί αδίστακτα τους μετανάστες κατά την υβριδική επίθεση στον Έβρο. Το βλέπουμε τακτικά, σε αγαστή συνεργασία με διακινητές, να στέλνει καραβιές ανθρώπων σε πιθανό πνιγμό για να κάμψει την φύλαξη των ελληνικών συνόρων. Να οργανώνει ψυχολογικές επιχειρήσεις ψευδών ειδήσεων – για την «μικρή Μαρία» – με τον ίδιο ακριβώς σκοπό, και να παγιώνει την «στρατηγική της νησίδας». Παραλλήλως, εκβιάζει την ΕΕ με τα εκατομμύρια Σύρων προσφύγων – στον εκτοπισμό των οποίων συνέβαλλε και ο ίδιος ο Ερντογάν όσο προσπαθούσε να ανατρέψει τον Άσαντ.
Για το τουρκικό κράτος, πρόσφυγες και μετανάστες δεν είναι άνθρωποι· είναι απλώς ένα μέσον για έναν σκοπό. Αφού λοιπόν κατάφερε να εισάγει έναν ικανό αριθμό τους στην Ελλάδα, προφανώς δεν θα σταματήσει να τους εργαλειοποιεί, αλλά θα αξιοποιήσει στο έπακρο την «επένδυσή» του. Καθώς λοιπόν η μαζική μετανάστευση της τελευταίας δεκαετίας είναι ισλαμική, το θρησκευτικό και πολιτισμικό υπόβαθρο αυτών των μεταναστών δίνει στο τουρκικό κράτος έναν νέο βαθμό ελευθερίας, και την δυνατότητα να γενικεύσει το αμάλγαμα «θρησκείας-Τουρκίας» που χρόνια καλλιεργεί στην Θράκη.
Βεβαίως, αυτοί οι πληθυσμοί ουδεμία σχέση έχουν με το αυτόχθον Ισλάμ της Θράκης, που έχει αναδείξει θερμούς πατριώτες όπως τον μακαρίτη Σεμπαϊδήν Καραχότζα, την Αϊσέ Ιμάμ, τον Ιμάμ Αχμέτ, την Εμινέ Μπουρουτζή, ή την Σαμπιχά Σουλεϊμάν. Μουσουλμάνων που γιορτάζουν το «ΌΧΙ» με μαντήλες και γαλανόλευκες, όπως μαθητές και γονείς στο Μεγάλο Δέρειο και στο Γέρικο του Έβρου.
Δεν είναι λοιπόν το Ισλάμ το πρόβλημα, αλλά η εργαλειοποίηση από την Τουρκία φορέων ενός νεοφερμένου συντηρητικού Ισλάμ με πολιτικές βλέψεις. Το οποίο ούτε αρκείται στην ιδιωτική σφαίρα, αλλά ούτε αισθάνεται έτοιμο για ανοιχτή τζιχάντ, και που εφαρμόζει μια τύποις νομιμότητα, δοκιμάζοντας συνεχώς τα όρια του νόμου.
Είναι λοιπόν μείζονος σημασίας να κατανοήσουμε τις τακτικές του, και δύο Τούρκοι μας δίνουν σημαντικά κλειδιά ανάλυσης: ο συγγραφέας-δημοσιογράφος Μουσταφά Ακυόλ και ο θεολόγος Αλί Μπαρντάκογλου,
Αυτήν εφαρμόζουν ευσεβείς Μουσουλμάνοι υιοθετώντας έναν ωφελιμιστικό νομικισμό: όταν μια διάταξη του κράτους απαγορεύει μια συμπεριφορά, αναζητούν μια από τις διατάξεις της εκτεταμένης ισλαμικής νομολογίας που να την επιτρέπει. Και αντιστρόφως. Π.χ., ζευγάρια συμβιώνουν εκτός γάμου για να εισπράττουν κρατικά επιδόματα, αλλά θεωρούν επιτρεπτό να φοροδιαφεύγουν επειδή πληρώνουν το ζακάτ.
Αυτή η διπλή νομιμοφροσύνη γίνεται τριπλή αν ο πιστός συμμετέχει σε κάποια μουσουλμανική αδελφότητα. Αντί τότε να περιορίζεται από τρεις ταυτόχρονες απαγορεύσεις, έχει τρείς βολικές διεξόδους σε ηθικές αποφάσεις. Κατά τον Μπαρντάκογλου, ο εθισμός και η εξάσκηση σε τέτοια νομικίστικα τεχνάσματα τον καθιστά αναξιόπιστο συνομιλητή, που θέλει να έχει και την πίτα ολόκληρη και τον σκύλο χορτάτο.
Στις φιλελεύθερες Δυτικές κοινωνίες, τα τελευταία χρόνια αυτή η τακτική έχει αποδειχθεί πολιτικώς αποτελεσματικότατη, με την κατάλληλη όμως προσαρμογή: αντί του διπόλου Ισλαμική παράδοση / κρατικοί νόμοι, υιοθετεί το δίπολο μειονοτικά δικαιώματα / κρατικοί νόμοι, στο μέτρο που ο δικαιωματισμός στην Δύση έχει μετατραπεί σε οιονεί κοσμική θρησκεία με πυρήνα το άτομο, ικανή να εγκολπώσει την οποιαδήποτε μειονοτική ταυτότητα, εν προκειμένω την θρησκευτική.
Δικαιωματισμός και ψυχολογικό μπλοκάρισμα
Οποτεδήποτε τίθεται θέμα σεβασμού των τοπικών νόμων και ηθών από μετανάστες, πολύ αποτελεσματική τροχοπέδη επιβολής τέτοιου σεβασμού αποτελεί η επίκληση δικαιωμάτων: ανθρωπίνων, ατομικών, θρησκευτικών, μειονοτικών.
Στην επίκληση αυτή καταφεύγουν κατά κόρον εκπρόσωποι Μουσουλμάνων μεταναστών, ακόμη και φορείς του συντηρητικού Ισλάμ, που δεν φημίζονται για την λατρεία τους στις ατομικές ελευθερίες. Μια τέτοια επίκληση είναι εντυπωσιακά αποτελεσματική στο να βραχυκυκλώνει τους Δυτικούς, ιδίως τους πιο φιλελεύθερους και πιο ευεπίφορους στον αφελή δικαιωματισμό: υπό καθεστώς ενοχών, συμπόνιας και ανεκτικότητας, δεν εγείρουν την παραμικρή απαίτηση ως προς την συμπεριφορά των φιλοξενούμενων πληθυσμών, με αποτέλεσμα το ισλαμικό πολιτισμικό ιδίωμα να επιβάλλεται σταδιακά στην δημόσια σφαίρα της σύγχρονης Ευρώπης, από την ένδυση έως τις δημόσιες λατρευτικές εκδηλώσεις και να παγιώνεται ως πολιτική δύναμη. Πολιτική δύναμη χρήσιμη σε όποιον μπορεί να την κατευθύνει.
Βεβαίως, αυτός ο αφελής δικαιωματισμός προορίζεται αποκλειστικώς για την Δύση: π.χ. ο περιορισμός της μαντήλας ως θρησκευτικού συμβόλου στην Γαλλία στιγματίζεται από τον Οργανισμό Ισλαμικής Συνεργασίας ως «ισλαμοφοβική πολιτική», (σελ. 63-65 του «14ου Παρατηρητηρίου για την Ισλαμοφοβία»), αλλά θεωρείται απολύτως θεμιτό για την Σαουδική Αραβία, μέλος του Οργανισμού, να απαγορεύει στον Κριστιάνο Ρονάλντο να κάνει τον σταυρό του μετά από γκολ στο εθνικό πρωτάθλημα, καθώς η δημόσια έκφραση της Χριστιανικής θρησκείας αντίκειται στους τοπικούς νόμους. Η δε η χρήση της μαντίλας διεκδικείται ως γυναικείο δικαίωμα στην Δύση, αλλά το δικαίωμα της μη χρήσης της στο ισλαμικό Ιράν ούτε καν συζητείται. Τα δικαιώματα μεταναστών στην Δύση διεκδικούνται, αλλά τα δικαιώματα ομοφυλοφίλων σε ισλαμικές χώρες είναι θέμα ταμπού. Αντιθέτως, όταν Μαροκινός έκανε παρατήρηση σε Τουρκάλα πωλήτρια που δεν φορούσε μαντήλα και πουλούσε αλκοόλ, πήρε την απάντηση από πελάτισσα ότι «εδώ είναι τουρκική δημοκρατία, ντυνόμαστε όπως μας αρέσει, αν δεν σ’ αρέσει γύρνα στο Μαρόκο», και μετά συνελήφθη από την αστυνομία.
Δηλαδή, ο αναξιόπιστος συνομιλητής που μας περιγράφει ο Αλί Μπαρντάκογλου θέτει τα «ανθρώπινα δικαιώματα» υπεράνω των τοπικών νόμων και παραδόσεων στην Δύση, και την ισλαμική παράδοση και κρατική εξουσία υπεράνω ατομικών δικαιωμάτων στον ισλαμικό κόσμο.
Αυτός ο αναξιόπιστος συνομιλητής – είτε ως πέμπτη φάλαγγα, είτε ως χρήσιμος ηλίθιος – μπορεί να γίνει πολιτικό όπλο στα χέρια της ερντογανικής Τουρκίας.
Στο πλαίσιο αυτό μπορούμε πλέον να αναλύσουμε με διαύγεια τις τακτικές ακτιβιστών που δραστηριοποιούνται στην Ελλάδα, προφασιζόμενοι την εκπροσώπηση του Ισλάμ. Που κατηγορούν την Ελλάδα για Ισλαμοφοβία και καταπάτηση θρησκευτικών ελευθεριών, αλλά που λιβανίζουν την Τουρκία ως πολιτικό παράδεισο, αποσιωπώντας ότι το τουρκικό κράτος εδώ και έναν αιώνα επιβιώνει με την εξολόθρευση κάθε άλλης θρησκείας και εθνότητας στο όνομα ενός σουνιτικού παντουρκισμού: Ρωμιών, Αρμενίων, Εβραίων, Κούρδων, Αράβων, Ασσυρίων, Τσερκέζων, Αλεβιτών και άλλων ων ουκ έστι αριθμός. «Ένα κράτος, ένα έθνος, μια γλώσσα, μια θρησκεία» που έλεγαν οι Νεότουρκοι.
Στην Τουρκία, τα ανθρώπινα δικαιώματα υποτάσσονται στο καθεστώς manu militari, και όμως οι ακτιβιστές αυτοί βρίσκονται σε αγαστή συνεργασία με το εκεί καθεστώς, αντιγράφοντας μέχρι και τον χαιρετισμό της «ράμπιας» που ο Ερντογάν υιοθέτησε ως σήμα στήριξης των Αδελφών Μουσουλμάνων στην Αίγυπτο.
Αυτή η τακτική αποσταθεροποίησης της Ελλάδας μέσω της θρησκείας δεν έχει διαλάθει της προσοχής και Ελλήνων Μουσουλμάνων. Π.χ. ο Αχμάτ Μ. Ελντίν, Έλληνας Σαλαφιστής Μουσουλμάνος και ιεροκήρυκας στην Αθήνα με ενδιαφέρουσα αρθρογραφία, καταδικάζει την πολιτική εργαλειοποίηση του Ισλάμ από τους Αδελφούς Μουσουλμάνους, αποκαλώντας τους «μπαχαλάκηδες της Αραβικής Άνοιξης».
Άλλο χαρακτηριστικό παράδειγμα της τακτικής των «διπλών ταμπλό» είναι το ότι απαιτεί ολοκληρωτικό σεβασμό όσων ελληνικών νόμων προβλέπουν περιορισμούς στον επαναπατρισμό παρανόμων μεταναστών, αλλά πλήρη περιφρόνηση όσων νόμων προασπίζονται το απαραβίαστο των ελληνικών συνόρων. Μάλιστα, στην κρίσιμη φάση της τουρκικής υβριδικής επίθεση του 2020 στον Έβρο, τέτοιοι ακτιβιστές διαδήλωναν στην Πλατεία Συντάγματος για άνοιγμα των ελληνοτουρκικών συνόρων, ό,τι δηλαδή επιζητούσε και ο Ερντογάν.
Οι κρατικές ελίτ μας θα πρέπει να κατανοήσουν καλά την τακτική των «διπλών ταμπλό» που αναδεικνύει ο Ακυόλ, και το πώς αυτή εργαλειοποιεί θρησκευτική ταυτότητα και δικαιωματισμό με άνευ προηγουμένου ψυχολογική αποτελεσματικότητα. Πρέπει δε να αναγνωρίσουν τον κυνισμό με τον οποίο το τουρκικό κράτος επιστρατεύει ανθρώπους (μετανάστες), θεσμούς (θρησκεία), και έννοιες (δικαιώματα), ως όπλα ψυχολογικού πολέμου απέναντι στα οποία τα Rafale και οι Belharra ουδεμία χρησιμότητα έχουν.
Όπλα που μπορούν να κερδίσουν έναν πόλεμο χωρίς να πέσει ούτε μια τουφεκιά, όπως ακριβώς επιθυμεί ο Σουλτάνος.
Τέλος τα ΝΠΔΔ στους δήμους – Καταργούνται με νομοσχέδιο του υπ. Εσωτερικών – Τι αλλάζει στις σχολικές επιτροπές
Μία πρώτη γεύση των προθέσεών του για την τοπική αυτοδιοίκηση έδωσε ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης στο πρόσφατο υπουργικό συμβούλιο, όπου ανακοίνωσε πως πλέον θα δημοσιοποιούνται οι επιδόσεις των δήμων σε βασικά ζητήματα για την καθημερινότητα των πολιτών. [INTIME NEWS]
Οι καταστροφικές συνέπειες της κλιματικής αλλαγής, που φέτος το καλοκαίρι ήρθαν ακόμη πιο εμφατικά στην επιφάνεια, άνοιξαν τη συζήτηση για τον ρόλο της τοπικής αυτοδιοίκησης. Είναι πλέον κοινός τόπος πως ο πρώτος και δεύτερος βαθμός αυτοδιοίκησης θέλουν μεγαλύτερο έλεγχο και «νοικοκύρεμα».
Μια πρώτη γεύση έδωσε ο πρωθυπουργός ήδη πριν από τις καταστροφικές πλημμύρες, όταν ανακοίνωσε στο υπουργικό συμβούλιο πως πλέον θα τίθενται δημόσια οι στόχοι των δήμων σε βασικά ζητήματα για την καθημερινότητα των πολιτών και ανάλογα με την επίτευξή τους ή όχι θα ενεργοποιείται η αντίστοιχη χρηματοδότηση.
Δεν είναι όμως μόνο αυτό. Σύμφωνα με πληροφορίες της «Κ», στο Μαξίμου ήδη επεξεργάζονται ένα συνολικό σχέδιο αναδιοργάνωσης της τοπικής αυτοδιοίκησης.
Αυξημένη λογοδοσία
Η κυβέρνηση από την προηγούμενη τετραετία ξεκίνησε τις αλλαγές επαναφέροντας την ενισχυμένη αναλογική, με την εκλογή πλέον του δημάρχου και του περιφερειάρχη να είναι εφικτή από την πρώτη Κυριακή με 43%+1. Το νέο νομοσχέδιο του υπουργείου Εσωτερικών, που φέρνει στο φως σήμερα η «Κ», περιλαμβάνει νέες σημαντικές αλλαγές. Πιο συγκεκριμένα, προβλέπει μια σημαντική, δομική αλλαγή στο σύστημα οργάνωσης και λειτουργίας των δήμων, που είναι η κατάργηση των νομικών προσώπων δημοσίου δικαίου (ΝΠΔΔ), τα οποία ενσωματώνονται στον πυρήνα λειτουργίας των δήμων. Πρόκειται για 514 τον αριθμό.
Το νομοσχέδιο προβλέπει ότι το πάσης φύσεως προσωπικό, συμπεριλαμβανομένου του προσωπικού ορισμένου χρόνου και των δικηγόρων, μεταφέρεται πλέον στον δήμο. Τα ΝΠΔΔ απασχολούν προσωπικό το οποίο πληρώνεται μέσω επιχορηγήσεων. Για παράδειγμα, ο τάδε πολιτιστικός ή αθλητικός σύλλογος ενός δήμου ή ενός χωριού παίρνει κάποια λεφτά «πακέτο», π.χ. 20.000 ευρώ, τα οποία μοιράζονται στον σύλλογο. Αυτό πλέον θα σταματήσει, καθώς τα μέλη του συλλόγου θα είναι υπάλληλοι του δήμου, θα πληρώνονται ως τέτοιοι και τα χρήματα της όποιας επιχορήγησης θα πηγαίνουν στην κεντρική οικονομική διοίκηση του δήμου.
Με αυτόν τον τρόπο επιτυγχάνεται οικονομία κλίμακος εις διπλούν: αφενός οι δήμοι πολλές φορές ζητούν έξτρα προσωπικό το οποίο πλέον θα μπορούν να βρουν από τα ΝΠΔΔ, αφετέρου θα υπάρχει εξοικονόμηση χρημάτων καθώς η διαχείριση των πόρων και του προσωπικού θα γίνεται κεντρικά.
Το προσωπικό τους θα μετακινηθεί στις δημοτικές αρχές με στόχο τον καλύτερο έλεγχο και να επιτυγχάνεται οικονομία κλίμακος.
Ανταποδοτικά για κάθε νομικό πρόσωπο που καταργείται, το δημοτικό συμβούλιο μπορεί να συστήσει άμισθες επιτροπές, όπως π.χ. επιτροπή πολιτισμού, επιτροπή αθλητισμού, παιδείας κτλ. Επιπλέον, για καθένα ΝΠΔΔ που έχει μέσο όρο ετήσιου προϋπολογισμού άνω του 1 εκατ. ευρώ τα τελευταία πέντε έτη, αυξάνεται ο μέγιστος αριθμός αντιδημάρχων κατά έναν.
Ιδια ακριβώς λογική θα ισχύσει και για τη διαχείριση των σχολικών μονάδων, που σήμερα γίνεται από τις σχολικές επιτροπές, 631 τον αριθμό, οι οποίες θα περάσουν στους δήμους. Τα χρήματα που θέλει ένα σχολείο για θέρμανση ή για βελτίωση του σχολικού κτιρίου θα τα διαχειρίζεται ο δήμος κεντρικά και όχι η σχολική επιτροπή, αυξάνοντας τη διαφάνεια και τη λογοδοσία, που είναι άγνωστη λέξη.
Ελεγχος πεπραγμένων
Από εκεί και πέρα, όπως προειπώθηκε, το νομοσχέδιο περιλαμβάνει μια σημαντική καινοτομία, τη συνεδρίαση ελέγχου πεπραγμένων δημοτικής και περιφερειακής αρχής, η οποία προσομοιάζει στο μοντέλο του κοινοβουλευτικού ελέγχου, ενισχύοντας τον δημόσιο έλεγχο των πεπραγμένων των αυτοδιοικητικών αρχών. Παράλληλα καθιερώνονται δείκτες ποιότητας και παρακολούθησης των επιδόσεων των ΟΤΑ, με ανοιχτά διαθέσιμα δεδομένα σε όλους τους πολίτες και επιβράβευση των αποδοτικότερων. Στόχος είναι η δημόσια απεικόνιση κρίσιμων δεδομένων των δήμων και των περιφερειών, βασισμένων σε διεθνή πρότυπα. Με τον τρόπο αυτό, ο πολίτης θα μπορεί να βλέπει, σε ένα κεντρικό σημείο, κρίσιμα δεδομένα για τη λειτουργία των ΟΤΑ και να συγκρίνει τις επιδόσεις τους.
Ενδεικτικά δεδομένα που θα αναρτώνται είναι: ποσότητα απορριμμάτων που οδηγούνται σε ΦΟΔΣΑ (Φορείς Διαχείρισης Στερεών Αποβλήτων), αριθμός αδειών καταστημάτων υγειονομικού ενδιαφέροντος, αριθμός παιδικών σταθμών, αριθμός οχημάτων κατά κατηγορία.
1.- Ήμουν υπέρ της παροχής βοήθειας στην Λιβύη για πολλούς λόγους. Και πολιτικούς και ανθρωπιστικούς και εθνικού συμφέροντος. Επικρότησα την αποστολή.
2.-Επικροτώ την αποστολή δεν σημαίνει ότι αποδέχομαι μια αποστολή που στέλνει τους ανθρώπους ως πρόβατα επι σφαγήν. Αυτό έκαναν.
3.-Μέχρι αυτήν την στιγμή δεν έχουμε εικόνα για την σύνθεση της αποστολής. Ήταν μέλη και στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων, ήταν πολίτες εθελοντές παροχής ανθρωπιστικής βοήθειας; Τι ήταν;
4.-Σε ένα “ατύχημα” σαν και αυτό που βλέπουμε στις εικόνες το αν έχεις θανάτους μπορεί να το αντιληφθείς πολύ γρήγορα. Απο την πρώτη στιγμή. Η ανακοίνωση του ΓΕΣ, αργά χθες το απόγευμα, γιατί μιλούσε για τραυματίες; Ούτε σε αυτό μπορούν να ενημερωθούν στην ηγεσία του στρατεύματος; Και θέλουν να μας πείσουν ότι θα τα καταφέρουν σε έναν πόλεμο;
5.-Σεβαστός πρώην στρατιωτικός της αεροπορίας έγραψε ότι σε τέτοιες αποστολές σε εμπόλεμες περιοχές καταστρώνεις σχέδιο. Δεν το γνωρίζει αυτό η ηγεσία του στρατεύματος; Δεν μπορεί να καταστρώσει σχέδιο; Που νόμιζε ότι στέλνει την αποστολή; Είναι τόσο χαμηλού επιπέδου η ανάλυση της κατάστασης επικινδυνότητας που έκανε; Μήπως, αδυνατεί το στράτευμα να καταστρώσει και ένα στοιχειώδες σχέδιο; Αν ναι και θέλει να έχει διεθνή παρουσία-κάτι που μέχρι χθες το υποστήριζα και εγώ- γιατί γνωρίζοντας τις αδυναμίες του δεν ενέταξε την αποστολή υπο την ομπρέλα της Γαλλίας, ή υπο την βοήθεια των ΗΠΑ ή της Αιγύπτου; Παιδική χαρά κατήντησε ο σκληρός πυρήνας του κράτους; Κατά τον ίδιο πρώην στρατωτικό, στο Σουδάν διασφάλισαν την ασφάλεια της επιχείρησης Γάλλοι και Ιταλοί. και στην συνέχεια έγινε η επιχείρηση των ΕΔ. Στην προκειμένη περίπτωση γιατί δεν ζητήθηκε η συνδρομή τους;
6.-Με την επιφύλαξη ότι ακόμη δεν γνωρίζουμε την σύνθεση της αποστολής, αν επρόκειτο για παροχή ιατροφαρμακευτικής βοήθειας γιατί το κράτος δεν απευθύνθηκε στους Γατρούς Χωρίς Σύνορα ή στους Γιατρούς του Κόσμου που έχουν σχετική εμπειρία απο εμπόλεμες περιοχές;
7.-Ο κ Μητσοτάκης δήλωσε πως οι Ένοπλες Δυνάμεις θα ενταχθούν γενικότερα στην Πολιτική Προστασία. Πέραν απο την στάχτη που μας ρίχνει ξέρετε τι σημαίνει αυτό; Ότι έτσι και αλλοιώς δεν θα τις χρειαστεί πουθενά εκεί που πρέπει, ας τις απασχολήσει στην Πολιτική Προστασία. Με μια τέτοια φιλοσοφία είμαι αντίθετος. Αν επικρατήσει δεν αγοράζεις Ραφάλ Μπελάρα και F-35 για Πολιτική Προστασία. Εκεί χρειάζεσαι άλλον εξοπλισμό.
8.-Δυστυχώς, μέχρι σήμερα είχα την άποψη πως είτε με την διπλωματία είτε με τον στρατό πρέπει να είμαστε παρόντες όπου μπορούμε. Έχω πεισθεί ότι ο στρατός πρέπει να κλεισθεί στα στρατόπεδά του. Έτσι αναπαράγουμε το αφήγημα της ισχυρής αποτροπής χωρίς να κινδυνεύουμε απο γελοιποίηση και, κυρίως, χωρίς να χάνουμε νέους ανθρώπους. Θλίβομαι και για την απώλεια και για την κατάντια του κράτους μας.
9.-Φαίνεται σαν ατύχημα. Μπορεί να είναι οτιδήποτε άλλο. Η παιδική χαρά της Αθήνας παίζει με τις Μπάρμπι ενώ ο κόσμος καίγεται και αλλάζει.
Πρώην καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών με θέμα το Διεθνές Δίκαιο, πρώην δικαστής του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (με τον γράφοντα), γνώστης των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, ο Χρήστος Ροζάκης, και παρ’ όλα αυτά έκραξε μέσω της ΕΡΤ στην Αθήνα, ότι δεν μπορούμε να έχουμε το Κυπριακό εμπόδιο στην προστασία των συμφερόντων της Ελλάδας γιατί, το Κυπριακό είχε πολλές ευκαιρίες να λυθεί και δεν το έπραξε παράδειγμα η απόρριψη του Σχεδίου Ανάν και οι συνομιλίες στο Κραν Μοντανά.
Δικαίωμα του να πιστεύει ότι θέλει, νοουμένου βεβαίως ότι γνωρίζει καλά τα θέματα. Μα δεν τα γνωρίζει. Για το Σχέδιο Ανάν, το οποίο είναι τεράστιος όγκος εγγράφων, ήρθε μια μέρα και μου ζήτησε για να μπορέσει να το «κοιτάξει» διότι δεν είχε πρόσβαση σε αυτό. Το Σχέδιο Ανάν δεν το κοιτάζεις, το μελετάς προσεκτικά ιδίως εάν πρόκειται να το σχολιάσεις. Δεν το μελέτησε. Παρά ταύτα και εκείνος και η σύζυγος του, μόλις με είδαν μετά την δημοκρατική απόρριψη του Σχεδίου Ανάν από τον Κυπριακό λαό, μου είπαν κακώς το απορρίψετε.
Ξέρετε τι έγγραφε και που κατέληγε αυτό το Σχέδιο; Στην τουρκοποίηση της Κύπρου. Ασυμβίβαστο με όλους τους κανόνες του Διεθνούς Δικαίου και των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων αποτελούσε ύβρη στα στοιχειώδεις δικαιώματα του ταλαίπωρου Ελληνικού Κυπριακού λαού. Μέχρι του σημείου που οι ίδιοι που το συνέταξαν, μετά την απόρριψη του από τον κυπριακό λαό το κατέκριναν. Για παράδειγμα βλέπε τι είπε ο κ. Didier Pfirter ο οποίος διετέλεσε Νομικός Σύμβουλος για την σύνταξη του Σχεδίου σε ένα άρθρο του το 2007 προς τιμή του φίλου του Προέδρου του ΕΔΑΔ. (το άρθρο του δημοσιεύθηκε στο Human Rights Democrasy and the Rule of Law: Liber amicorum Luzius Wildhaber, 2007, p.595 et seq). Συνιστώ στον κ. Ροζάκη εκτός από το Σχέδιο, να διαβάσει και αυτό το άρθρο το οποίο καταλήγει στην εξής κριτική: «Κάτω από ομαλές συνθήκες φαίνεται κυριολεκτικά αδύνατο να βρεθεί ένα νόμιμο δημόσιο συμφέρον που θα ήταν αρκετά ισχυρό για να δικαιολογήσει μια τέτοια δραστική επέμβαση στα ανθρώπινα δικαιώματα». Και άλλοι διεθνολόγοι κατέκριναν το Σχέδιο διότι, κατά την ταπεινή μου γνώμη, το είχαν μελετήσει και ασπάζονταν αρχές του ΟΗΕ και του Διεθνούς Δικαίου τις οποίες δεν διδάσκουν απλώς στα Πανεπιστήμια αλλά οι ίδιοι πιστεύουν σ’ αυτές.
Για το Κραν Μοντανά πληροφορήθηκα πλήρως για τα πρακτικά της Συνάντησης και παρόλη την καλή μου διάθεση να ερμηνεύσω θετικά μια προσπάθεια για την λύση του προβλήματος της πατρίδας μου, δεν βρήκα να είχε η προσπάθεια πλησιάσει σε μια τέτοια λύση. Και όταν λέω λύση, δεν εννοώ οποιαδήποτε διευθέτηση. Εκτός αν ο κ. Ροζάκης εννοεί την λύση μια οποιαδήποτε λύση για να μπορούν να ησυχάσουν από το Κυπριακό. Εγώ είμαι πολύ υπέρ της ελευθερίας του λόγου και μάλιστα της τολμηρής έκφρασης του λόγου αλλά αυτά που μας λέει ο κ. Ροζάκης υπονομεύουν αρχές και δικαιώματα ενός λαού που τυγχάνει να είναι Ελληνικός. Μπορεί ο κος Καθηγητής να μην είναι τόσο Έλληνας όσο οι Ελληνοκύπριοι και συνεπώς να μην νοιώθει την αδικία που προσπαθούν για χρόνια να του επιβάλουν. Να σας θυμίσω το 1974 που μας στείλατε την Ελληνική Χούντα πόσο μας πλήγωσε και πόσο κακό μας έκανε. Ο Παττακός, ο Ιωαννίδης, ο Παπαδόπουλος και άλλοι. Ζητήσατε συγγνώμη από τον κυπριακό λαό; Εμείς χάσαμε ευκαιρίες να λύσουμε το Κυπριακό ή μήπως η Ελληνική Κυβέρνηση που μας άφησε στο έλεος του Θεού κατά την εισβολή του 1974; Και υπενθυμίζω και την Συμφωνία της Ζυρίχης. Τουρκική δεν ήταν παρά μάλλον Ελληνική; Και ενώ προσπαθούμε να βρούμε μία λύση και λέμε στους ξένους ότι δεν φταίμε εμείς αλλά οι Τουρκοκύπριοι, επιχείρημα το οποίο δέχθηκε η Ευρωπαϊκή Ένωση εσείς κ. Ροζάκη, υπονομεύετε τις συνομιλίες αυτές δίδοντας χέρι βοηθείας στους Τούρκους συνομιλητές. Και είσαστε και διεθνολόγος και ανήκετε στον Ελληνικό πληθυσμό στην Ελλάδα.
Με τέτοιους συνηγόρους δεν θα βρούμε το δίκαιο μας. Ώστε είμαστε εμπόδιο στις ελληνικές προσδοκίες με τους συμμάχους σας τους Τούρκους και τους φίλους σας τους Αμερικανούς; Κύριε Ροζάκη η ζωή είναι μικρή και η αξία της είναι η πειθαρχία στην πρόοδο της προστασίας των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και των δικαιωμάτων του Διεθνούς Δικαίου στους λαούς. Εσείς είπατε ότι είπατε για το Κυπριακό για να δείξετε την τόλμη σας να εκφραστείτε εναντίον των αξιών αυτών. Κατά την γνώμη μου και άλλων πολλών που ασχολήθηκαν με εσάς χάσατε ότι κερδίσατε από την ζωή. Ρίξετε ένα βλέμμα στην καημένη την Κύπρο και μπορεί κάτι να καταλάβετε. Πάντως, δεν μπορείτε να λέτε πλέον ότι είστε διεθνολόγος ή υποστηρικτής των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Κρίμα.
Η ιστορικές εμπειρίες, μας έχουν διδάξει ότι μια ισχυρή Ελλάδα εξαρτάται από την ισχυρή αποτροπή. Οπότε η ενίσχυση των αποτρεπτικών δυνατοτήτων των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων (ΕΕΔ) δεν αποτελεί επιλογή. Είναι μια αναγκαιότητα για το έθνος μας.
Το μότο «ισχυρή αποτροπή, ισχυρή Ελλάδα» αναλαμβάνει το ρόλο μιας στρατηγικής αφήγησης. Επιτρέπει στις κυβερνήσεις να δημιουργηθούν ισχυρές και αποτρεπτικές ένοπλες δυνάμεις για να αντιμετωπίσουν τις απειλές για την ασφάλεια που θέτει το στρατηγικό περιβάλλον της Ελλάδας και να επανατοποθετήσουν τις ΕΕΔ στην κορωνίδα του στρατηγικού πολιτισμού μεταμορφώνοντας το αφήγημα μιας νέας στρατιωτικής επανάστασης. Μια στρατιωτική επανάσταση με την πλήρη έννοια συμβαίνει, όταν ολόκληρη η κοινωνία μεταμορφώνεται, αναγκάζοντας τις ένοπλες δυνάμεις της να αλλάξουν σε κάθε επίπεδο ταυτόχρονα, από τεχνολογία και αμυντική βιομηχανία, σε στρατηγική, τακτική, εκπαίδευση, δόγμα και διοικητική μέριμνα. Όταν συμβεί αυτό, η σχέση οικονομίας και κοινωνίας μεταμορφώνεται.
Σε αυτό το πλαίσιο, χρειάζεται να ξεδιπλωθούν κομβικές αλλαγές στην ελληνική πολιτική, με σημαντική σημασία. Αυτές περιλαμβάνουν την εμβάθυνση και επέκταση της αμυντικής βιομηχανίας της Ελλάδας και την αναμόρφωση της επιχειρησιακής ικανότητας των ΕΕΔ σε κοινή αντιμετώπιση με συνεργασίες και συμμαχίες.
Στον απόηχο των μνημονίων και της διατάραξης της ισορροπίας ισχύος των δυνάμεων στο Αιγαίο και την ανατολική Μεσόγειο, ξεκίνησε μια καλή συζήτηση για το εάν χρειαζόμαστε μια Επανάσταση στις Στρατιωτικές Υποθέσεις (RMA). Ωστόσο στην Ελλάδα, οι έννοιες και τα συστατικά στοιχεία παραμένουν αντικείμενο με ταλαντευόμενους και μη ρεαλιστικούς στόχους και μια ποικιλία επιχειρησιακών σχεδίων πολεμικής σχεδίασης για αρκετά στατικά απρόοπτα. Κανένα όμως από αυτά δεν είναι προϊόν μιας συνεκτικής εθνικής στρατηγικής που αντιμετωπίζει τις μεγαλύτερες απειλές μας, τις ευρύτερες γεωγραφίες του Αιγαίου και της Μεσογείου που πρέπει να προστατεύσουμε ή την απρόβλεπτη φύση του μέλλοντος. Για παράδειγμα η θαλάσσια στρατηγική που χρειαζόμαστε σήμερα πρέπει να είναι μια ευέλικτη στρατηγική που να επιτρέπει την ταχεία ανάπτυξη και προσαρμογή. Η δομή δύναμης που θα ορίζεται πρέπει επίσης να έχει τα ίδια χαρακτηριστικά. Η όποια στρατηγική πρέπει να αναπτυχθεί με μια νηφάλια ματιά στους αντιπάλους μας και τις ευθύνες μας. Επιπλέον, πρέπει να εφαρμοστεί με εθνική συναίνεση γιατί μια τέτοια εφαρμογή, χωρίς αμφιβολία, θα είναι δαπανηρή για τους φορολογούμενους.
Οι επαναστάσεις στις στρατιωτικές υποθέσεις δεν είναι νέο φαινόμενο.
Σε όλη την ιστορία, οι εξελίξεις στην τεχνολογία και τη στρατηγική έφεραν επανάσταση στον τρόπο με τον οποίο διεξάγονται οι πόλεμοι. Μια στρατιωτική επανάσταση προκύπτει όταν ένα έθνος αδράξει την ευκαιρία να μεταμορφώσει το στρατιωτικό δόγμα, την εκπαίδευση, την οργάνωση, τον εξοπλισμό, τις τακτικές, τις αμυντικές επιχειρήσεις και τη στρατηγική του σε ένα συνεκτικό μοτίβο, προκειμένου να διεξάγει πόλεμο με νέο και πιο αποτελεσματικό τρόπο. Ο ρυθμός της τεχνολογικής αλλαγής επιταχύνει και προκαλεί τις ένοπλες δυνάμεις να υιοθετήσουν και να απορροφήσουν νέες καινοτομίες, ιδιαίτερα όσον αφορά τη συλλογή, την επεξεργασία και την κατανομή πληροφοριών. Ο χώρος μάχης έχει επεκταθεί σε πέντε διαστάσεις -διάστημα, αέρα, ξηρά, θάλασσα και υποβρύχια. Είναι πιο δυναμικός και βασίζεται σε μεγαλύτερη ευελιξία και ταχύτερη επικοινωνία. Μια στρατιωτική επανάσταση (RMA) χαρακτηρίζεται από τέσσερις τύπους αλλαγών:
Εξαιρετική ακρίβεια όπλων.
Βελτίωση του (Command, Control, Communications, Computers, Collaboration, and Intelligence.)
Αντιμετώπιση Κυβερνοπόλεμου.
Μεγιστοποίηση επιβιωσιμότητας.
Αμυντική βιομηχανία ως αναπόσπαστος πυλώνας στρατηγικής
Ο αντίκτυπος της αμυντικής βιομηχανίας δεν πρέπει να περιορίζεται στην ενεργοποίηση νέων κανόνων κοινωνικοποίησης και κρατικών ταυτοτήτων. Χρειάζεται να αποτελέσει αναπόσπαστο πυλώνα της στρατηγικής αυτονομίας του Ελληνισμού. Χρειάζεται να περιλαμβάνει πολιτικές, διπλωματικές, οικονομικές και στρατιωτικές διαστάσεις, οι οποίες να διέπουν την πορεία της εξωτερικής πολιτικής της Ελλάδας και να διαμορφώνουν άμεσα τις αλληλεπιδράσεις και τις δεσμεύσεις της στη διεθνή σκηνή. Μια ενισχυμένη στρατηγική αυτονομία εξουσιοδοτεί την Ελλάδα να αναλάβει αποτελεσματικά τον επιθυμητό ευρωπαϊκό ρόλο της, ενώ ταυτόχρονα της δίνει την ελευθερία να χαράσσει ανεξάρτητες πορείες εξωτερικής πολιτικής.
Επιπλέον, η δέσμευση σε ναυπηγοκατασκευαστικό/ναυπηγοεπισκευαστικό κέντρο της Μεσογείου μεταφράζεται στην ανάδειξή του Ελληνισμού ως νόμιμου παίκτη στην παγκόσμια αγορά, παρέχοντάς ταυτόχρονα ένα νέο διπλωματικό εργαλείο που μέχρι τώρα δεν ήταν διαθέσιμο, αφού το εγκαταλείψαμε στην τύχη του. Αυτό έρχεται σε αντίθεση με την εποχή που ο προσανατολισμός της εξωτερικής πολιτικής της Ελλάδας διαμορφώθηκε ουσιαστικά από διπλωματικές εξαρτήσεις που σχετίζονται με την αμυντική και ναυπηγική βιομηχανία. Η Ελλάδα πρέπει να ενισχύσει τα περιθώρια ελιγμών στην εξωτερική πολιτική χάρη στην αμυντική-βιομηχανική διπλωματία.
Η κυβέρνηση πρέπει να είναι πρόθυμη να αναπτύξει ένα όραμα για το πώς μπορεί να αλλάξει ο πόλεμος στο μέλλον, διαφορετικά δεν θα βρεθούμε σε θέση να αναπτύξουμε ισχυρή αποτροπή. Η αποδοχή νέων ιδεών από τους στρατιωτικούς ηγέτες και από μέρους της κυβερνητικής γραφειοκρατίας είναι απαραίτητη για την επιτυχή ανάπτυξη της αποτροπής. Η δυνατότητα να επιβληθεί ένα νέο όραμα μελλοντικού πολέμου σε μια απρόθυμη κυβέρνηση της οποίας η καρδιά παραμένει προσηλωμένη στους υπάρχοντες τρόπους μάχης είναι ένα σοβαρό βήμα. Οι θεσμικές διαδικασίες για την εξερεύνηση, τη δοκιμή και τη βελτίωση των αντιλήψεων είναι απαραίτητες για την ανάπτυξη της αμυντικής βιομηχανίας.
Συμπεράσματα
Είναι σημαντικό να αναγνωρίσουμε εξαρχής ότι πολλές πτυχές του πολέμου δεν θα αλλάξουν ακόμη και αν συμβεί μια στρατιωτική επανάσταση. Οι περισσότεροι από τους καθοριστικούς παράγοντες της επιτυχίας στον πόλεμο, από το θάρρος και τη δύναμη της θέλησης μέχρι την πρωτοβουλία μονάδων και την ψύχραιμη λήψη αποφάσεων υπό πίεση, δεν έχουν σχεδόν καθόλου σχέση με την τεχνολογία ή το επιστημονικό φαινόμενο, οι ανθρώπινες πτυχές του θα κυριαρχούν πάντα.
Ωστόσο, δεν πρέπει να αγνοήσουμε ότι νέες έννοιες ή δυνατότητες μπορούν να ελαττώσουν τη θεμελιώδη φύση του πολέμου. Η τριβή μαζί με την ομίχλη, την ασάφεια, την τύχη και την αβεβαιότητα θα κυριαρχήσουν στα μελλοντικά πεδία μάχης όπως και στο παρελθόν. Η τριβή δεν θα εξαφανιστεί τον επόμενο αιώνα, είναι γεγονός της ζωής. Αν και η τεχνολογία είναι σημαντική, είναι μόνο ένα εργαλείο. Εάν το συνδέσουμε με μια σαφή κατανόηση του παρελθόντος και του παρόντος, μπορούμε ίσως να προωθήσουμε τις τρέχουσες δυνατότητές μας στο μέλλον με έξυπνο τρόπο.
Η τεχνολογική πρόοδος μπορεί να προσφέρει πλεονεκτήματα. Το ίδιο σημαντικό είναι να θυμόμαστε ότι ενώ τα τεχνολογικά εξελιγμένα όπλα μπορούν να βοηθήσουν στην εξασφάλιση της νίκης, η τεχνολογία από μόνη της δεν μπορεί να κερδίσει Οι πόλεμοι τελικά κερδίζονται ή χάνονται στο μυαλό των στρατιωτών και των ηγετών τους.
Τέλος, η ενίσχυση της αμυντικής βιομηχανίας χρησιμεύει ως κάτι περισσότερο από μια απλή ώθηση της στρατιωτικής ισχύος της Ελλάδας ή ένα όχημα για την κατασκευή ενός αποτρεπτικού κράτους. Λειτουργεί ως αρχιτέκτονας της κρατικής ταυτότητας, δημιουργώντας νέες νόρμες κοινωνικοποίησης και αναδιαμορφώνοντας το τοπίο του πολιτικού ανταγωνισμού.
*Ο Δημήτριος Τσαϊλάς είναι απόστρατος Αξιωματικός του ΠΝ, δίδαξε επί σειρά ετών στις έδρες Επιχειρησιακής Σχεδιάσεως καθώς και της Στρατηγικής και Ασφάλειας, σε ανώτερους Αξιωματικούς στην Ανώτατη Διακλαδική Σχολή Πολέμου. Σήμερα είναι μέλος και ερευνητής του Institute for National and International Security, και του Strategy International.
Όλοι σχεδόν συμφωνούν ότι τα ακραία καιρικά φαινόμενα που παρατηρούνται παγκοσμίως με διαρκώς αυξανόμενο ρυθμό, έχουν μεταβάλει το κοινωνικοπολιτικό περιβάλλον και έχουν επιφέρει οικονομικές αλλαγές σε διεθνή κλίμακα. Σύμφωνα με τους περιβαλλοντολόγους και τους καθηγητές Πανεπιστημίων τα έντονα καιρικά φαινόμενα θα συνεχιστούν και θα επιτείνουν την κλιματική αλλαγή.
Από μερίδα επιστημόνων η τρέχουσα κατάσταση κρίνεται μάλλον ως μη αναστρέψιμη.
Στο μέλλον θα αναφερόμαστε σε κλιματική κρίση του πλανήτη, η οποία έχει ήδη ξεκινήσει, με βάση ορισμένους ειδικούς, που θεωρούν ότι δεν υφίσταται εναλλακτικό σχέδιο (plan B). Δεν υπάρχει, όμως, ούτε δεύτερος πλανήτης (“There in no planet B”), ο οποίος να είναι δυνατό να φιλοξενήσει το ανθρώπινο γένος. Οπότε πρέπει να δράσουμε στοχευμένα, για να προστατέψουμε την γη μας, αφού μόνο αυτήν έχουμε για να φιλοξενηθούμε. Κάθε χώρα, κάθε πόλη και χωριό, κάθε άνθρωπος οφείλει να συνειδητοποιήσει ότι μόνο από εμάς εξαρτάται η συνέχιση της ύπαρξής μας και για να επιτευχθεί αυτός ο ύψιστος στόχος, απαιτείται να συνεργαστούμε και να αναζητήσουμε τις μέγιστες συνέργειες μεταξύ μας ως πολίτες κάθε χώρας, αλλά και διακρατικά, με την υπογραφή διεθνών συμφωνιών, οι οποίες να τηρούνται απαρέγκλιτα.
Τα τελευταία χρόνια γινόμαστε ολοένα και περισσότερο μάρτυρες δυσάρεστων έως τραγικών γεγονότων που συμβαίνουν στην χώρα μας, τα οποία αφορούν σε φονικές φυσικές καταστροφές, οι οποίες προκαλούνται από την ανευθυνότητα και αναλγησία που μαστίζει τους εμπλεκόμενους δημόσιους λειτουργούς και κυβερνώντες.
Εκτός όμως από την κρατική ευθύνη υπάρχει και η ευθύνη των πολιτών που συνδιαμορφώνουν τις πολιτικές εξελίξεις. Ο πολίτης έχει δικαίωμα να ζητήσει να πληροφορηθεί για την πορεία των δημόσιων έργων στην περιοχή του (αντιπυρικά, αντιπλημμυρικά, δασοπροστασίας, πυροπροστασίας, οδοποιίας, γενικότερα κατασκευής, επισκευής και συντήρησης υποδομών κτλ.) και να απαιτήσει τη λογοδοσία όσων έχουν συμμετάσχει στην δρομολόγηση και πραγματοποίηση – ολοκλήρωση δημόσιων έργων στο κέντρο και στην περιφέρεια. Το ερώτημα που πλανάται μετά από κάθε φυσική καταστροφή είναι: “Τί έγιναν τα χρήματα για τα έργα;”, το οποίο παρά τις εισαγγελικές έρευνες και τις πολυετείς δικαστικές διαδικασίες και διαμάχες συνήθως δεν απαντάται επαρκώς ή αποκρύπτονται στοιχεία για ευνόητους λόγους…
Η πρόσφατη θεομηνία “Daniel” στην ευρύτερη περιοχή της Θεσσαλίας, προκάλεσε τριπλάσιες, ίσως και μεγαλύτερες ζημιές από την κακοκαιρία “Ιανό” το 2020. Σύμφωνα με υπολογισμούς των αρμοδίων αρχών έχουν πληγεί τουλάχιστον 900.000 καλλιεργήσιμα στρέμματα την περίοδο της παραγωγικής διαδικασίας, έχουν πνιγεί περισσότερα από 100.000 ζώα, μεγάλες κτηνοτροφικές μονάδες καταστράφηκαν, καθώς και αρκετές επιχειρήσεις όλων των ειδών.
Ενδεχομένως κάποια ζώα θα χαθούν από μολύνσεις ή ασιτία. Το πλήγμα στην αγροτική και κτηνοτροφική παραγωγή είναι τεράστιο και υπολογίζεται ότι εξαερώθηκε το 5% του ελληνικού Α.Ε.Π. ή περίπου 10 δισεκ. ευρώ, εάν προστεθούν και όλες οι παράπλευρες απώλειες από συνέργειες και εξαγωγές.
Η χρηματοδοτική βοήθεια από την Ευρωπαϊκή Ένωση θα κυμανθεί στα 2,25 δισεκ. ευρώ, θα αναδιανεμηθούν κονδύλια από το Ταμείο Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας καθώς και από τον κρατικό προϋπολογισμό, αλλά δεν θα μπορέσει βραχυχρόνια να αντεπεξέλθει η Θεσσαλία στις εκτεταμένες ανάγκες για ανασυγκρότηση και αναδόμηση όλων των υποδομών που έχουν μερικώς ή ολικώς καταστραφεί.
Ο κίνδυνος για μολυσματικές ασθένειες (γαστρεντερίτιδες, λοιμώξεις του αναπνευστικού κτλ.) ελλοχεύει. Το κράτος πρόνοιας και οι κοινωνικές υπηρεσίες πρέπει να συνδράμουν με όλες τους τις δυνάμεις, ώστε να απαλύνουν τον ανθρώπινο πόνο από την τραγωδία των νεκρών συγγενών και φίλων και από τις ψυχολογικές και ηθικές συνέπειες της θεομηνίας.
Αν δεν λάβουμε άμεσα προληπτικά μέτρα (συντήρηση υποδομών, επισκευή έργων που έχουν σοβαρές κακοτεχνίες, εργολαβίες και υπεργολαβίες με αυστηρά κριτήρια και έλεγχο των παραδοτέων, αποστραγγιστικά και αποξηραντικά έργα κ.ά.) θα θρηνήσουμε και άλλα θύματα και περιουσίες στα “λασπόνερα” της γραφειοκρατίας και της ασυνεννοησίας μεταξύ των ανευθυνοϋπεύθυνων που επιδίδονται στο “άθλημα” της αλληλοκατηγορίας για την απόδοση των ευθυνών, όταν συμβεί “η στραβή”.
*Γιώργος Κωνσταντινίδης, οικονομολόγος, διδάκτωρ Παντείου Πανεπιστημίου, συγγραφέας του βιβλίου «ΨΗΦΙΔΕΣ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ, ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΓΕΩΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗΣ. Ελλάδα, Τουρκία και Παγκόσμια Κοινότητα στην Σύγχρονη Εποχή της Διεθνούς Οικονομικής, Ενεργειακής, Κλιματικής και Υγειονομικής Κρίσης», εκδόσεις Λειμών, 2023.
Οι παράνομοι μετανάστες υπάρχει κίνδυνος να παραμένουν στη χώρα υποδοχής, μιας και η Γερμανία αρνείται να δεχτεί πλέον μετανάστες από την Ιταλία.
Ο «εθελοντικός ευρωπαϊκός μηχανισμός αλληλεγγύης» για τους μετανάστες καταρρέει επειδή η Γερμανία αρνείται να δεχτεί άλλους. Αλλά υπάρχει λύση: να μείνουν στη χώρα υποδοχής. Σαε λέει κάτι αυτό
Ο «εθελοντικός ευρωπαϊκός μηχανισμός αλληλεγγύης» δεν θα λειτουργεί πλέον προσωρινά με τη Γερμανία, ενώ ο Ιταλικός Ερυθρός Σταυρός ανακοίνωσε την άφιξη περισσότερων από 6.000 μεταναστών στο νησί Λαμπεντούζα, σε λιγότερο από 24 ώρες, την Τετάρτη.
Η Ρώμη ενημερώθηκε για αυτή την απόφαση στα τέλη Αυγούστου. Η Γερμανία ανακοίνωσε ότι αναστέλλει «μέχρι νεωτέρας» την εθελοντική υποδοχή των αιτούντων άσυλο από την Ιταλία, ανέφερε το βράδυ της Τετάρτης η Le Parisien . Το Βερολίνο δικαιολογεί αυτή την απόφαση αναφέροντας «την τρέχουσα ισχυρή μεταναστευτική πίεση προς τη Γερμανία» καθώς και την «επίμονη αναστολή των μεταφορών λόγω Δουβλίνου από ορισμένα κράτη μέλη» , συμπεριλαμβανομένης της Ιταλίας, η οποία «ενισχύει τις μεγάλες προκλήσεις για τη Γερμανία όσον αφορά τις δυνατότητες υποδοχής και φιλοξενίας. » Ο κανονισμός του Δουβλίνου, ο οποίος προκαλεί πολλές διαμάχες μεταξύ των μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, προβλέπει ότι η χώρα άφιξης ενός μετανάστη στην ΕΕ επεξεργάζεται την αίτησή του για άσυλο.
Η Γερμανία έχει αποδεχτεί μέχρι στιγμής τη μεταφορά 1.700 αιτούντων άσυλο που έφτασαν στη νότια Ευρώπη από τα 3.500 άτομα που είχε δεσμευτεί να υποδεχτεί στο πλαίσιο του μηχανισμού εθελοντικής μετεγκατάστασης. Ωστόσο, ο εκπρόσωπος του υπουργείου Εσωτερικών τόνισε ότι η χώρα αυτή τη στιγμή αντιμετωπίζει μια «πολύ τεταμένη κατάσταση» σε «πολλούς δήμους» στη Γερμανία. Η Giorgia Meloni, επικεφαλής του κόμματος Fratelli d’Italia, που κέρδισε τις βουλευτικές εκλογές πριν από ένα χρόνο, αντέδρασε χωρίς έκπληξη στη δήλωση του Βερολίνου, διαβεβαιώνοντας ότι “το πρόβλημα της μετεγκατάστασης είναι δευτερεύον” και ότι πρέπει να βρούμε έναν τρόπο «να σταματήσουν οι αφίξεις στην Ιταλία» .
Και η Ιταλία αρνείται!
Αυτή η αναστολή σταματά τον «εθελοντικό ευρωπαϊκό μηχανισμό αλληλεγγύης», ο οποίος οργανώνει τη μετεγκατάσταση των αιτούντων άσυλο από τη χώρα άφιξης στην ΕΕ σε άλλα εθελοντικά κράτη μέλη. Η γερμανική εφημερίδα Die Welt καταγγέλλει την άρνηση της ιταλικής κυβέρνησης Giorgia Meloni να δεχθεί αιτούντες άσυλο που άλλες χώρες που θέλουν να μεταφέρουν σε αυτήν. Μέχρι το τέλος Αυγούστου του τρέχοντος έτους, από περισσότερα από 12.400 αιτήσεις μεταφοράς στην Ιταλία, πραγματοποιήθηκαν μόνο δέκα μεταφορές, επιβεβαίωσε ο Maximilian Kall, εκπρόσωπος του γερμανικού υπουργείου Εσωτερικών.
Για χρόνια, η Ιταλία είναι μια από τις κύριες πύλες εισόδου μεταναστών από τη Βόρεια Αφρική, που ταξιδεύουν στην Ευρώπη με πλοίο. Το 2023, ο αριθμός των ατόμων που έφτασαν μέσω αυτής της διαδρομής στην Ιταλία έφτασε σχεδόν τους 124.000 από τον Ιανουάριο, σε σύγκριση με 65.500 την ίδια περίοδο το 2022, σύμφωνα με κυβερνητικά στοιχεία. Πολλοί βρίσκονται στο νησί Λαμπεντούζα, το οποίο μόλις δέχθηκε 6.000 μετανάστες στις ακτές του μέσα σε 24 ώρες, όπου το κέντρο υποδοχής έχει προειδοποιήσει ότι η χωρητικότητά του κινδυνεύει να φτάσει σε «κρίσιμο όριο» .
Η δύναμη και ο σκοπός της αμερικανικής διπλωματίας σε μια νέα εποχή
Το Υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ έστειλε αυτό το δελτίο στις 15/09/2023 05:50 μμ EDT
Αυτή την εβδομάδα, έδωσα μια ομιλία στο Johns Hopkins School of Advanced International Studies (SAIS) σχετικά με την άποψη της κυβέρνησης Μπάιντεν για τη δύναμη και τον σκοπό της αμερικανικής διπλωματίας σε αυτό το ιστορικό σημείο καμπής – το τέλος της μεταψυχροπολεμικής εποχής και τις πρώτες ημέρες του έντονου ανταγωνισμού για να καθοριστεί τι θα ακολουθήσει.
Βρισκόμαστε σε μια άλλη κρίσιμη στιγμή της ιστορίας – παλεύοντας με το θεμελιώδες ερώτημα της στρατηγικής:
«Πώς θα φτάσουμε από εκεί που είμαστε εκεί που θέλουμε να είμαστε, χωρίς να χτυπηθούμε από καταστροφή στην πορεία;»
Αυτό που θέλω να κάνω είναι να παρουσιάσω την απάντηση της κυβέρνησης Μπάιντεν σε αυτό το βαθύ και ζωτικό ερώτημα.
Ας ξεκινήσουμε λοιπόν απο το πού βρισκόμαστε.Το τέλος του Ψυχρού Πολέμου έφερε μαζί του την υπόσχεση μιας αδυσώπητης πορείας προς μεγαλύτερη ειρήνη και σταθερότητα, διεθνή συνεργασία, οικονομική αλληλεξάρτηση, πολιτική φιλελευθεροποίηση, ανθρώπινα δικαιώματα. Και πράγματι, η μεταψυχροπολεμική εποχή εισήγαγε αξιοσημείωτη πρόοδο. Περισσότεροι από ένα δισεκατομμύριο άνθρωποι βγήκαν από τη φτώχεια. Ιστορικά χαμηλά στις συγκρούσεις μεταξύ κρατών. Οι θανατηφόρες ασθένειες μειώθηκαν – ακόμη και εξαλείφθηκαν.
Ωστόσο, δεκαετίες σχετικής γεωπολιτικής σταθερότητας έχουν δώσει τη θέση τους σε έναν εντεινόμενο ανταγωνισμό με αυταρχικές δυνάμεις, ρεβιζιονιστικές δυνάμεις. Ο επιθετικός πόλεμος της Ρωσίας στην Ουκρανία είναι η πιο άμεση, η πιο οξεία απειλή για τη διεθνή τάξη που κατοχυρώνεται στον Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών και στις βασικές αρχές της κυριαρχίας, της εδαφικής ακεραιότητας και της ανεξαρτησίας των εθνών και των οικουμενικών αδιαίρετων ανθρωπίνων δικαιωμάτων για τα άτομα.
Εν τω μεταξύ, η Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας αποτελεί την πιο σημαντική μακροπρόθεσμη πρόκληση, διότι όχι μόνο φιλοδοξεί να αναμορφώσει τη διεθνή τάξη, αλλά έχει όλο και περισσότερο την οικονομική, διπλωματική, στρατιωτική, τεχνολογική δύναμη να κάνει ακριβώς αυτό.
Η σφυρηλάτηση της διεθνούς συνεργασίας έχει γίνει πιο περίπλοκη. Όχι μόνο λόγω των αυξανόμενων γεωπολιτικών εντάσεων, αλλά και λόγω της τεράστιας κλίμακας των παγκόσμιων προβλημάτων όπως η κλιματική κρίση, η επισιτιστική ανασφάλεια, η μαζική μετανάστευση και ο εκτοπισμός.
Βρισκόμαστε λοιπόν σε αυτό που ο πρόεδρος Μπάιντεν αποκαλεί σημείο καμπής. Μια εποχή τελειώνει, μια νέα αρχίζει, και οι αποφάσεις που παίρνουμε τώρα θα διαμορφώσουν το μέλλον για τις επόμενες δεκαετίες.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες ηγούνται σε αυτή την κρίσιμη περίοδο από θέση ισχύος. Δύναμη βασισμένη τόσο στην ταπεινοφροσύνη όσο και στην αυτοπεποίθησή μας.
Ταπεινότητα γιατί αντιμετωπίζουμε προκλήσεις που καμία χώρα δεν μπορεί να αντιμετωπίσει μόνη της. Επειδή γνωρίζουμε ότι θα πρέπει να κερδίσουμε την εμπιστοσύνη αρκετών χωρών και πολιτών για τους οποίους η παλιά τάξη απέτυχε να εκπληρώσει πολλές από τις υποσχέσεις της. Επειδή αναγνωρίζουμε ότι η ηγεσία ξεκινά με την ακρόαση και την κατανόηση των κοινών προβλημάτων από την οπτική γωνία των άλλων, έτσι ώστε να μπορέσουμε να βρούμε κοινό έδαφος. Και επειδή αντιμετωπίζουμε βαθιές προκλήσεις στο εσωτερικό, τις οποίες πρέπει να ξεπεράσουμε αν θέλουμε να ηγηθούμε στο εξωτερικό.
Αλλά αυτοπεποίθηση – εμπιστοσύνη – γιατί έχουμε αποδείξει ξανά και ξανά ότι όταν η Αμερική ενώνεται, μπορούμε να κάνουμε τα πάντα. Επειδή κανένα έθνος στη Γη δεν έχει μεγαλύτερη ικανότητα να κινητοποιήσει άλλους σε κοινό σκοπό. Επειδή η συνεχής προσπάθειά μας να σχηματίσουμε μια πιο τέλεια ένωση μας επιτρέπει να διορθώσουμε τα ελαττώματά μας και να ανανεώσουμε τη δημοκρατία μας εκ των έσω. Και επειδή το όραμά μας για το μέλλον – ένας κόσμος που είναι ανοιχτός, ελεύθερος, ευημερών και ασφαλής – αυτό το όραμα δεν είναι μόνο της Αμερικής, αλλά η διαρκής φιλοδοξία των ανθρώπων σε κάθε έθνος σε κάθε ήπειρο.
Τώρα, οι ανταγωνιστές μας έχουν ένα θεμελιωδώς διαφορετικό όραμα. Βλέπουν έναν κόσμο που ορίζεται από μία μόνο επιταγή: τη διατήρηση και τον εμπλουτισμό του καθεστώτος. Έναν κόσμο όπου οι αυταρχικοί είναι ελεύθεροι να ελέγχουν, να εξαναγκάζουν και να συντρίβουν τους ανθρώπους τους, τους γείτονές τους και οποιονδήποτε άλλο στέκεται εμπόδιο στην επίτευξη αυτού του ολοκληρωτικού στόχου.
Η αντίθεση μεταξύ αυτών των δύο οραμάτων δεν θα μπορούσε να είναι σαφέστερη. Και το διακύβευμα του ανταγωνισμού που αντιμετωπίζουμε δεν θα μπορούσε να είναι υψηλότερο – για τον κόσμο και για τον αμερικανικό λαό.
Στον πυρήνα της στρατηγικής μας είναι η εκ νέου εμπλοκή, η αναζωογόνηση, ο επαναπροσδιορισμός του μεγαλύτερου στρατηγικού μας πλεονεκτήματος: των συμμαχιών και των εταιρικών σχέσεων της Αμερικής.
Εργαζόμαστε με σκοπό και επείγουσα ανάγκη για να εμβαθύνουμε, να διευρύνουμε και να ευθυγραμμίσουμε τους φίλους μας με νέους τρόπους,ώστε να μπορέσουμε να ανταποκριθούμε στις τρεις καθοριστικές δοκιμασίες αυτής της αναδυόμενης εποχής:
-έναν σκληρό και διαρκή στρατηγικό ανταγωνισμό.
-παγκόσμιες προκλήσεις που συνιστούν υπαρξιακές απειλές για τις ζωές και τα μέσα βιοπορισμού παντού·
-και την επείγουσα ανάγκη να εξισορροπήσουμε εκ νέου το τεχνολογικό μας μέλλον και το οικονομικό μας μέλλον, έτσι ώστε η αλληλεξάρτησή μας να αποτελεί πηγή δύναμης – όχι ευπάθειας.
Το κάνουμε αυτό μέσω αυτού που μου αρέσει να αποκαλώ διπλωματική μεταβλητή γεωμετρία. Ξεκινάμε με το πρόβλημα που πρέπει να λύσουμε και δουλεύουμε πίσω από εκεί – συγκεντρώνοντας την ομάδα συνεργατών που έχει το σωστό μέγεθος και το σωστό σχήμα για να το αντιμετωπίσει. Σκοπεύουμε να καθορίσουμε τον συνδυασμό που είναι πραγματικά κατάλληλος για τον σκοπό.
Έτσι, είμαστε αποφασισμένοι να συνεργαστούμε με οποιαδήποτε χώρα – συμπεριλαμβανομένων εκείνων με τις οποίες διαφωνούμε σε σημαντικά ζητήματα – εφόσον θέλουν να προσφέρουν στους πολίτες τους, να συμβάλουν στην επίλυση κοινών προκλήσεων και να υποστηρίξουν τους διεθνείς κανόνες που οικοδομήσαμε μαζί.
Αυτό περιλαμβάνει κάτι περισσότερο από τη συνεργασία με τις εθνικές κυβερνήσεις – αλλά και τις τοπικές κυβερνήσεις, την κοινωνία των πολιτών, τον ιδιωτικό τομέα, την ακαδημαϊκή κοινότητα και τους πολίτες, ιδίως τους νέους ηγέτες
Αυτή είναι η καρδιά της στρατηγικής μας για να φτάσουμε από εκεί που είμαστε εκεί που πρέπει να είμαστε. Και το επιδιώκουμε με τέσσερις βασικούς τρόπους.
Πρώτον, ανανεώνουμε και εμβαθύνουμε τις συμμαχίες και τις συνεργασίες μας και σφυρηλατούμε νέες.
Σήμερα, η Συμμαχία του ΝΑΤΟ είναι μεγαλύτερη, ισχυρότερη, πιο ενωμένη από ποτέ.
Μετατρέπουμε την G7 σε διευθύνουσα επιτροπήγια τις πιο προηγμένες δημοκρατίες του κόσμου.
Και έχουμε αυξήσει το επίπεδο φιλοδοξίας στη σχέση μας με την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Δεύτερον, συνυφαίνουμε τις συμμαχίες και τις συνεργασίες μας με καινοτόμους και αλληλοενισχυόμενους τρόπους – σε όλα τα θέματα και σε όλες τις ηπείρους.
Απλά σκεφτείτε για ένα λεπτό όλους τους τρόπους με τους οποίους έχουμε συσπειρώσει διαφορετικούς συνδυασμούς συμμάχων και εταίρων για να υποστηρίξουμε την Ουκρανία ενόψει της πλήρους κλίμακας επιθετικότητας της Ρωσίας.
Κάποιοι κάποτε θεωρούσαν ότι οι απειλές για τη διεθνή τάξη περιορίζονταν στη μία ή την άλλη περιοχή. Όχι πια. Η εισβολή της Ρωσίας έχει καταστήσει σαφές ότι μια επίθεση στη διεθνή τάξη οπουδήποτε θα βλάψει τους ανθρώπους παντού. Εκμεταλλευτήκαμε αυτή την αναγνώριση για να φέρουμε τους διατλαντικούς συμμάχους μας και τους συμμάχους μας στον Ινδο-Ειρηνικό πιο κοντά στην υπεράσπιση της κοινής μας ασφάλειας, ευημερίας και ελευθερίας.
Τρίτον, χτίζουμε νέους συνασπισμούς για να αντιμετωπίσουμε τις πιο δύσκολες κοινές προκλήσεις της εποχής μας.
Συνεργαζόμαστε με τους εταίρους μας στην G7 για να προσφέρουμε 600 δισεκατομμύρια δολάρια σε νέες επενδύσεις σε υποδομές έως το 2027 μέσω της Σύμπραξης Παγκόσμιων Υποδομών και Επενδύσεων (PGI). Και εστιάζουμε την κυβερνητική μας στήριξη σε τομείς όπου η μείωση των κινδύνων θα ξεκλειδώσει εκατοντάδες δισεκατομμύρια περισσότερα σε επενδύσεις του ιδιωτικού τομέα.
Και ηγούμαστε με τη δύναμη του δικού μας παραδείγματος.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι ο μεγαλύτερος δωρητής στο Παγκόσμιο Επισιτιστικό Πρόγραμμα του ΟΗΕ – παρέχουμε περίπου το 50% του ετήσιου προϋπολογισμού του. Ρωσία και Κίνα; Λιγότερο από 1 τοις εκατό η καθεμιά.
Από το 2021, οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν επίσης παράσχει περισσότερα από 17,5 δισεκατομμύρια δολάρια για την αντιμετώπιση της επισιτιστικής ανασφάλειας και των βαθύτερων αιτιών της.
Όσο περισσότερες χώρες μπορούν να θρέψουν τους πολίτες τους, τόσο πιο ευημερούντες και σταθεροί εταίροι θα είναι. τόσο λιγότερο μπορούν να θυματοποιηθούν από χώρες πρόθυμες να κόψουν τα τρόφιμα και τα λιπάσματα. τόσο λιγότερη υποστήριξη θα χρειαστούν από διεθνείς δωρητές· τόσο πιο άφθονη θα είναι η παγκόσμια προσφορά τροφίμων, μειώνοντας τις τιμές στις αγορές παντού, συμπεριλαμβανομένων των Ηνωμένων Πολιτειών.
Όσο περισσότερο συγκεντρώνουμε συμμάχους και εταίρους για να σημειώσουμε πραγματική πρόοδο σε κρίσιμα ζητήματα όπως οι υποδομές, η επισιτιστική ασφάλεια, όπως η τεχνητή νοημοσύνη, τα συνθετικά ναρκωτικά, οι συγκρούσεις νέες και παλιές, τόσο περισσότερο επιδεικνύουμε τη δύναμη της προσφοράς μας.
Σε αυτό το κρίσιμο σημείο καμπής, δείχνουμε στις χώρες ποιοι είμαστε. Το ίδιο και οι ανταγωνιστές μας.
Τέλος, ενώνουμε τους παλιούς και τους νέους συνασπισμούς μας για να ενισχύσουμε τους διεθνείς θεσμούς που είναι ζωτικής σημασίας για την αντιμετώπιση των παγκόσμιων προκλήσεων.
Όταν ενισχύουμε τους διεθνείς θεσμούς – και όταν εκπληρώνουν τις βασικές τους υποσχέσεις για τη διασφάλιση της ασφάλειας, την επέκταση των ευκαιριών, την προστασία των δικαιωμάτων – οικοδομούμε έναν ευρύτερο συνασπισμό πολιτών και χωρών που βλέπουν τη διεθνή τάξη ως κάτι που βελτιώνει τη ζωή τους με πραγματικούς τρόπους και αξίζει να υποστηρίζεται και να υπερασπίζεται.
Όταν οι συμπατριώτες μας Αμερικανοί ρωτούν τι παίρνουμε σε αντάλλαγμα για τις επενδύσεις μας στο εξωτερικό, μπορούμε να επισημάνουμε απτά οφέλη για τις αμερικανικές οικογένειες και κοινότητες, ακόμη και όταν ξοδεύουμε λιγότερο από το ένα τοις εκατό του ομοσπονδιακού προϋπολογισμού μας για τη διπλωματία και την παγκόσμια ανάπτυξη.
Αυτά τα οφέλη περιλαμβάνουν περισσότερες αγορές για τους Αμερικανούς εργαζόμενους και τις επιχειρήσεις. πιο προσιτά αγαθά για τους Αμερικανούς καταναλωτές. πιο αξιόπιστες προμήθειες τροφίμων και ενέργειας για τα αμερικανικά νοικοκυριά, οδηγώντας σε χαμηλότερες τιμές στην αντλία και στο τραπέζι. πιο ισχυρά συστήματα υγείας που μπορούν να συλλάβουν και να περιορίσουν θανατηφόρες ασθένειες πριν εξαπλωθούν στις Ηνωμένες Πολιτείες· Περισσότεροι σύμμαχοι και εταίροι που είναι πιο αποτελεσματικοί στην αποτροπή της επιθετικότητας και στην αντιμετώπιση, μαζί μας, των παγκόσμιων προκλήσεων.
Είμαι πεπεισμένος ότι, δεκαετίες από τώρα, όταν γραφτεί η ιστορία αυτής της περιόδου, θα δείξει ότι ο τρόπος με τον οποίο ενεργήσαμε – αποφασιστικά, στρατηγικά, με ταπεινότητα και αυτοπεποίθηση για να επαναπροσδιορίσουμε τη δύναμη και τον σκοπό της διπλωματίας των ΗΠΑ – εξασφαλίσαμε το μέλλον της Αμερικής, παραδώσαμε για τον λαό μας, θέσαμε τα θεμέλια για μια πιο ελεύθερη, πιο ανοιχτή, μια πιο ευημερούσα εποχή – για τον αμερικανικό λαό και για τους ανθρώπους σε όλο τον κόσμο.
Εκτιμώ όσους αφιέρωσαν χρόνο για να μου γράψουν τους τελευταίους μήνες. Για να μοιραστείτε τις σκέψεις σας, παρακαλώ γράψτε σε μένα και την ομάδα μου στο [email protected].
Με εκτίμηση
Υπογραφή του Υπουργού Εξωτερικών Antony J. Blinken
Υπουργός Antony J. Blinken
ΑΠΟ ΤΟ ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΟΥ
Υπουργού Antony J. Blinken
Υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ
Ο Σταμάτης Κριμιζής, ο Ιωάννης Δαγκλής και η Ανεζίνα Σολωμονίδου σχολιάζουν τις χθεσινές ανακοινώσεις της NASA για την επιτροπή επιστημόνων που θα ερευνήσει UAPs και την ύπαρξη ζωής εκτός του πλανήτη μας
«Αν με ρωτάτε, πιστεύω ότι υπάρχει ζωή σε ένα σύμπαν τόσο τεράστιο, που μου είναι δύσκολο να αντιληφθώ πόσο μεγάλο είναι, η προσωπική μου απάντηση είναι “ναι”». Αυτή ήταν η απάντηση του Μπιλ Νέλσον, του επικεφαλής της NASA, στη χθεσινή, πολυαναμενόμενη συνέντευξη Τύπου για την ύπαρξη ζωής έξω από τον πλανήτη μας. Οι επιστήμονες της ομάδας του εκτιμούν την πιθανότητα ύπαρξης ζωής σε έναν άλλο πλανήτη που μοιάζει με τη Γη σε «τουλάχιστον μία στο τρισεκατομμύριο».
Πολύ ενδιαφέρουσα αναφορά, πάντως, από τις χθεσινές ανακοινώσεις της διαστημικής αρχής των ΗΠΑ ήταν εκείνη του επικεφαλής της, Μπιλ Νέλσον, που δήλωσε ότι «θέλουμε να μετατοπίσουμε τη συζήτηση για τα UAP από το φανταστικό στην επιστήμη», που υποσχέθηκε μια ανοιχτή και διαφανή προσέγγιση από την επιτροπή που συστάθηκε για να ερευνήσει το ζήτημα της ύπαρξης εξωγήινης ζωής.
Θέλουμε να μετατοπίσουμε τη συζήτηση για τα UAP από το φανταστικό στην επιστήμη.
Και αυτό, ασφαλώς, έχει να κάνει με τις χιλιάδες, ακραίες ή μη, εικασίες αλλά και θεωρίες συνωμοσίας που έχουν αναπτυχθεί γύρω από το υπό εξέτασιν θέμα. Εικασίες και θεωρίες, βέβαια, που δεν τροφοδοτούν μόνον «ψεκασμένες» απόψεις, αλλά και την τέχνη σε κάθε της μορφή, καθώς και τη φιλοσοφία και την ηθική, που εξετάζουν το ζήτημα από όλες τις προοπτικές του: τη φανταστική, την υπαρξιακή, τη θεολογική, αλλά και την οπτική της γήινης… μοναξιάς στον αχανή κόσμο του Σύμπαντος και των γαλαξιών.
Οι «κακές γλώσσες», ωστόσο, θεωρούν ότι η NASA την Πέμπτη δεν απάντησε, ουσιωδώς, σε τίποτα, κάτι που φαντάζει ακραίο, αν σκεφτεί κανείς ότι εντέλει οι επιστήμονες θα αντιμετωπίσουν το ζήτημα ανοιχτά και χωρίς προκαταλήψεις και… προλήψεις σχετικά με ό,τι οι άνθρωποι σκέφτονται –ή φοβούνται– για την ύπαρξη ζωής πέραν αυτής που γνωρίζουμε.
Πιεστικά ερωτήματα και το «κρυφτό» με τον επικεφαλής της ομάδας
Οι δημοσιογράφοι πιέζουν, πάντως, για να μάθουν αν μέχρι ώρας οι επιστήμονες της NASA αποκρύπτουν κάτι, προκειμένου να παραμείνουν καθησυχαστικοί. Ο Μπιλ Νέλσον ήταν κατηγορηματικός, φαινομενικά τουλάχιστον, λέγοντας απλώς: «Δείξτε μου τις αποδείξεις». Κι ίσως δεν έχει άδικο αν σκεφτεί κανείς πόσο έχουν μπερδευτεί η επιστημονική πραγματικότητα και τα υπαρξιακά ή και μεταφυσικά ερωτήματα του ανθρώπου.
Εντύπωση προκάλεσε, δε, η αμερικανική διαστημική αρχή όταν αρνήθηκε, στην αρχή, να δώσει το όνομα του επικεφαλής της ανεξάρτητης ομάδας, καθώς, όπως ειπώθηκε, υπήρξαν φόβοι για απειλές προς τους επιστήμονες που απαρτίζουν μια τέτοια επιστημονική ομάδα, γεγονός που έχει ήδη σημειωθεί.
Υπήρξαν φόβοι για απειλές προς τους επιστήμονες που απαρτίζουν μια τέτοια επιστημονική ομάδα, γεγονός που έχει ήδη σημειωθεί.
Λίγες ώρες μετά, νέο δελτίο Τύπου της NASA ανέφερε ότι επικεφαλής των ειδικών που θα διερευνήσουν τα «Μη αναγνωρισμένα ανώμαλα φαινόμενα» αναλαμβάνει ο Μαρκ ΜακΙνερνι, ο οποίος στο παρελθόν υπηρέτησε ως σύνδεσμος στο θέμα των UAPs μεταξύ της αμερικανικής διαστημικής υπηρεσίας και του υπουργείου Αμυνας της χώρας, ενώ έχει επίσης συνεργαστεί με την Εθνική Υπηρεσία Ωκεανών και Ατμόσφαιρας και το Εθνικό Κέντρο Τυφώνων των ΗΠΑ.
Μάλιστα, η δρ Νίκι Φοξ, αναπληρώτρια διοικήτρια της διεύθυνσης επιστημονικών αποστολών της NASA, σε ανάρτησή της στο Χ δήλωσε: «Δεδομένου του ενδιαφέροντος, μοιράζομαι τον επιλεγμένο από τη NASA Μαρκ ΜακΙνερνι ως διευθυντή έρευνας UAP. Καθώς συνεχίζουμε να αφομοιώνουμε την έκθεση και τα ευρήματα της ομάδας έρευνας, σας παρακαλούμε να του συμπεριφέρεστε με σεβασμό σε αυτό τον καθοριστικό ρόλο για να μας βοηθήσετε να κατανοήσουμε καλύτερα επιστημονικά το UAP».
Given the interest, I’m sharing NASA selected Mark McInerney director of UAP research. As we continue to digest the study team’s report and findings, please treat him with respect in this pivotal role to help us better scientifically understand UAP.
Οπως μεταδίδει το Associated Press, στην 33 σελίδων έκθεση που παρουσιάστηκε, αναφέρθηκε εμφατικά ότι η αρνητική αντίληψη γύρω από τα UFOs αποτελεί εμπόδιο στη συλλογή δεδομένων. Ωστόσο, αξιωματούχοι είπαν ότι η εμπλοκή της NASA θα πρέπει να συμβάλει στη μείωση του στίγματος γύρω από τα UAPs.
«Η μελέτη των μη αναγνωρισμένων ανώμαλων φαινομένων (UAP) παρουσιάζεται ως μοναδική επιστημονική ευκαιρία που απαιτεί μια αυστηρή, βασισμένη σε στοιχεία προσέγγιση. Η αντιμετώπιση αυτής της πρόκλησης θα απαιτήσει νέες και ισχυρές μεθόδους απόκτησης δεδομένων, προηγμένες τεχνικές ανάλυσης, ένα συστηματικό πλαίσιο αναφοράς και μείωση του στίγματος των αναφορών. Η NASA –με την εκτεταμένη τεχνογνωσία της σε αυτούς τους τομείς και την παγκόσμια φήμη για την επιστημονική ειλικρίνεια– είναι σε εξαιρετική θέση να συνεισφέρει στις μελέτες των UAPs εντός του ευρύτερου πλαισίου ολόκληρης της κυβέρνησης», αναφέρει χαρακτηριστικά η έκθεση.
Τι οδήγησε, όμως, τη NASA τώρα στη δημιουργία αυτής της επιστημονικής επιτροπής έρευνας και γιατί θεωρεί σημαντική τη διερεύνηση μυστήριων φαινομένων;
«Η συζήτηση για τα UFOs, ειδικά την προηγούμενη δεκαετία, ήταν στιγματισμένη διότι υπήρχαν πολλές περιπτώσεις που άνθρωποι είχαν ισχυριστεί πως είδαν ιπτάμενους δίσκους στον ουρανό κι εντέλει επρόκειτο για αναλήθειες. Ετσι, τα περισσότερα αντικείμενα που είχαν ερευνηθεί τα προηγούμενα χρόνια ήταν οπτικές απάτες, δηλαδή επρόκειτο για μετεωρολογικά μπαλόνια και drones. Για τον λόγο αυτόν, η εξερεύνηση των αγνώστου ταυτότητας ιπτάμενων αντικειμένων είχε παραγκωνισθεί σε μεγάλο βαθμό», εξηγεί στην «Κ» ο διακεκριμένος Ελληνας αστροφυσικός της NASA και ακαδημαϊκός, δρ Σταμάτης Κριμιζής.
Τα περισσότερα αντικείμενα που είχαν ερευνηθεί τα προηγούμενα χρόνια ήταν οπτικές απάτες, δηλαδή επρόκειτο για μετεωρολογικά μπαλόνια και drones. Για τον λόγο αυτόν, η εξερεύνηση των αγνώστου ταυτότητας ιπτάμενων αντικειμένων είχε παραγκωνισθεί σε μεγάλο βαθμό.
Σύμφωνα, πάντως, με τον Σταμάτη Κριμιζή, η συζήτηση άνοιξε ξανά τα τελευταία δύο χρόνια όταν το Κογκρέσο έδωσε οδηγία στο υπουργείο Αμυνας των ΗΠΑ να δημοσιοποιήσει μία σειρά από στοιχεία. Μέρος των στοιχείων αυτών αναφέρονταν και στα μη αναγνωρισμένα ανώμαλα φαινόμενα, ωστόσο, όταν οι αρμόδιοι του υπουργείου Αμυνας ερωτήθηκαν για τα φαινόμενα αυτά, οι απαντήσεις τους ήταν τόσο ασαφείς, που έγινε κατανοητό και από το Κογκρέσο πως έπρεπε να δημιουργηθεί μία επιτροπή που να καταγράψει και να ερμηνεύσει τα συγκεκριμένα αντικείμενα.
«Περισσότερες από 800 υποθέσεις»
Οι New York Times, παράλληλα, αναφέρουν ότι αξιωματούχος του Πενταγώνου, που μίλησε στη συνάντηση, είπε ότι το υπουργείο Αμυνας εξέταζε περισσότερες από 800 υποθέσεις τα τελευταία 27 χρόνια, αλλά μόνο το 2-5% αυτών των περιστατικών θεωρούνται πραγματικά ανεξήγητα.
Μία εξ αυτών είναι, απ’ ό,τι φαίνεται, και η εμφάνιση παράξενων αντικειμένων σχεδόν καθημερινά από το καλοκαίρι του 2014 έως τον Μάρτιο του 2015, στον ουρανό πάνω από την Ανατολική Ακτή των ΗΠΑ. Οι πιλότοι του Πολεμικού Ναυτικού ανέφεραν στους ανωτέρους τους ότι τα αντικείμενα δεν είχαν ορατή μηχανή ή υπέρυθρη εξάτμιση, αλλά ότι μπορούσαν να φτάσουν τα 30.000 πόδια και υπερηχητικές ταχύτητες, όπως είχε γράψει το 2019 η νεοϋορκέζικη εφημερίδα. Σύμφωνα με το ίδιο ρεπορτάζ, στα τέλη του 2014, πιλότος ενός Super Hornet είχε σχεδόν συγκρουστεί με ένα από τα αντικείμενα. Ορισμένα από τα περιστατικά είχαν βιντεοσκοπηθεί, μεταξύ αυτών και ένα που τραβήχτηκε από την κάμερα ενός αεροπλάνου στις αρχές του 2015.
Σε μια πρώιμη, τον περασμένο Μάιο, ανακοίνωση της επιτροπής, που εργάζεται εδώ και έναν χρόνο δίχως να έχει εξετάσει υψηλά διαβαθμισμένες αναφορές της NASA, ανέφερε ότι τα μέλη της πίεζαν την αμερικανική κυβέρνηση να συλλέξει καλύτερα δεδομένα για να προσπαθήσει να βρει απαντήσεις για ανεξήγητα γεγονότα που έχουν αιχμαλωτίσει τη φαντασία του κοινού.
Τέλος στις θεωρίες συνωμοσίας
«Είναι σαφές πως γίνεται μία μεθοδική προσπάθεια από την αμερικανική διαστημική αρχή να συγκεντρωθούν όλες οι πληροφορίες ώστε να μπορέσουν να ερμηνευτούν και να καταγραφούν κάποια φαινόμενα», λέει στην «Κ» ο πρόεδρος του Ελληνικού Κέντρου Διαστήματος, Ιωάννης Δαγκλής, σχολιάζοντας στην «Κ» τη χθεσινή συνέντευξη Τύπου που παραχώρησε η NASA. Ο ίδιος θεωρεί πως στόχος της NASA είναι να φύγει από τη «σφαίρα της συνωμοσιολογίας» που είχε μπει τα τελευταία χρόνια συζήτηση σχετικά με τα UFOs και να δημιουργήσει ένα νέο πλαίσιο επιστημονικής εξήγησης αυτών των φαινομένων.
Θα υπάρξει μια ξεκάθαρη και ταχύτερη απάντηση μπροστά σε μια πιθανή θέαση ή παρατήρηση ενός UAP, ώστε να μην ξοδεύεται χρόνος σε συνωμοσίες.
«Η έρευνα για ζωή πέρα από τη Γη εμπλέκει μέσα επιστήμες όπως η Αστρονομία, η Αστροφυσική, η Γεωλογία, η Χημεία, η Βιολογία και πολλές άλλες, μέσω των οποίων εμείς οι πλανητικοί επιστήμονες καθημερινά και με τη χρήση δεδομένων και εργαλείων βγάζουμε συμπεράσματα που μας βοηθούν σιγά σιγά να συμπληρώνουμε το τεράστιο παζλ που λέγεται κατανόηση του Σύμπαντος και της ζωής σε αυτό. Ετσι, σε αυτό που θα μπορούσε να συμβάλει η έκθεση της επιτροπής της NASA για τα UAPs και η εργασία που αναμένεται να γίνει στο μέλλον πάνω σε αυτή είναι να υπάρχει μια ξεκάθαρη και ταχύτερη απάντηση μπροστά σε μια πιθανή θέαση ή παρατήρηση ενός UAPs και να μην ξοδεύεται χρόνος σε συνωμοσίες, χρόνος που στερείται η επιστήμη και παίρνει μέρος από την αλήθεια και πραγματικότητα που χαρακτηρίζει την εξερεύνηση του διαστήματος», όπως λέει στην «Κ» η δρ Ανεζίνα Σολωμονίδου, πλανητική γεωλόγος, ειδική επιστήμονας του Ελληνικού Κέντρου Διαστήματος, συνεργάτις του Jet Propulsion Laboratory/NASA.
Τι να περιμένουμε από την έρευνα της NASA;
Σε κάθε περίπτωση, σύμφωνα με τον Ιωάννη Δαγκλή, η καταγραφή αγνώστων αντικειμένων δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση πως μιλάμε για εξωγήινη ζωή. «Στην Αμερική ουσιαστικά τα αγνώστου ταυτότητας ιπτάμενα αντικείμενα είναι τα μη καταγεγραμμένα αντικείμενα. Οπότε είναι προφανές πως αυτά δεν συνεπάγονται μόνο εξωγήινη ζωή».
Τα στοιχεία δόθηκαν, πάντως, στη δημοσιότητα διότι η NASA πρόκειται για μία δημόσια υπηρεσία η οποία βάσει νόμου απαγορεύεται να διατηρεί μυστικές πληροφορίες σχετικά με την εύρεση κάποιου αντικειμένου. Οπότε το μόνο σίγουρο είναι πως τα επόμενα χρόνια η υπηρεσία θα δημοσιοποιήσει τα ευρήματά της σχετικά με τα μη αναγνωρισμένα ανώμαλα φαινόμενα.
Η δική μου πρόβλεψη είναι πως δεν θα βρεθεί κάτι που θα μας εκπλήξει, λέει στην «Κ» ο Σταμάτης Κριμιζής.
Σε αυτό πλαίσιο, ζητώντας από τον δρα Σταμάτη Κριμιζή τις προβλέψεις του για το τι να περιμένουμε τα επόμενα χρόνια, ο ίδιος απάντησε πως οι προβλέψεις χαρακτηρίζονται πάντα από μία αβεβαιότητα. «Προσωπική μου εκτίμηση είναι πως ορισμένα φαινόμενα θα διαλευκανθούν τα επόμενα χρόνια και ορισμένα θα παραμείνουν στο σκοτάδι, καθώς δεν θα υπάρχουν επαρκή δεδομένα. Σε κάθε περίπτωση, η δική μου πρόβλεψη είναι πως δεν θα βρεθεί κάτι που θα μας εκπλήξει».
Αυτό ίσως εξηγείται, διότι, όπως λέει η Ανεζίνα Σολωμονίδου στην «Κ», «η επιστημονική έρευνα για την ανακάλυψη της ζωής πέρα από τη Γη εκτείνεται πολύ περισσότερο και αρκετά βαθύτερα από αυτό που προτείνει η επιτροπή αυτή και είναι πέρα από τον σκοπό της άλλωστε». Σύμφωνα με την ίδια, χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η πρόσφατη εκτόξευση διαστημικής αποστολής του European Space Agency, της διαστημικής υπηρεσίας της Ευρώπης που κράτος-μέλος είναι και η Ελλάδα, με προορισμό τα παγωμένα φεγγάρια του πλανήτη Δία, για τα οποία υπάρχουν ενδείξεις για την πιθανότητα εμφάνισης και διατήρησης της ζωής.
«Αυτή η αποστολή χρειάστηκε χρόνια να σχεδιαστεί και την ενδελεχή εργασία εκατοντάδων επιστημόνων και μηχανικών. Ας μην ξεχνάμε άλλωστε ότι “το διάστημα είναι δύσκολο” και η κατανόησή του μια φανταστική αλλά αργή διαδικασία», καταλήγει η Ανεζίνα Σολωμονίδου.
Ποιες ήταν οι πρώτες κινήσεις του Ελευθέριου Βενιζέλου μετά την υπογράφη της Συνθήκης της Λωζάννης
Ηυπογραφή της Συνθήκης της Λωζάννης, στις 24 Ιουλίου 1923, δίνει οριστικό και οδυνηρό τέλος στη Μεγάλη Ιδέα των Ελλήνων. Το όνειρο του Ελευθέριου Βενιζέλου για τη δημιούργία της Ελλάδας των δύο ηπείρων και των πέντε θάλασσων συντρίβεται. Ο ελληνισμός της Μικρας Ασίας και του Πόντου έχει πλέον σφαγιασθεί και ξεριζωθεί.
Με την υπογραφή της συνθήκης, πάντως, ο Βενιζέλος επιδεικνύοντας, για ακόμα μία φορά, τις άριστες διπλωματικές του ικανότητες αλλά και αξιοθαύμαστο πολιτικό ρεαλισμό, επιτυγχάνει για την Ελλάδα όρους δυσανάλογα θετικούς με το μέγεθος της καταστροφής που είχαν υποστεί οι Έλληνες, στρατός και άμαχοι, στην Μικρά Ασία.
Πρόσφυγες από την Καππαδοκία και την Κιλικία αποβιβάζονται στην Κέρκυρα, Οκτώβριος 1924
Συνεπεία της ήττας και κατόπιν της υπογραφής της συνθήκης ειρήνης, η Ελλάδα υποχρεώθηκε να παραχωρήσει στην Τουρκία την Ανατολική Θράκη, την Ιμβρο, την Τένεδο και τη ζώνη της Σμύρνης. Επίσης η συνθήκη προέβλεπε και υποχρεωτική ανταλλαγή πληθυσμών μεταξύ των δύο χωρών, από την οποία εξαιρέθηκαν οι Ελληνορθόδοξοι πληθυσμοί της Κωνσταντινούπολης και οι Μουσουλμάνοι κάτοικοι της Δυτικής Θράκης.
Το πρώτο σχόλιο του Βενιζέλου
Μετά την υπογραφή της Συνθήκης της Λωζάννης, ο ίδιος ο Βενιζέλος δηλώνει στο «ΕΛΕΥΘΕΡΟΝ ΒΗΜΑ» και στον Γεώργιο Συριώτη:
«Με ερωτάτε ποία είνε η εντύπωσίς μου εκ της υπογραφής της ειρήνης. Πώς να σας κρύψω την βαθείαν μελαγχολίαν με την οποίαν υπογράφω την συνθήκην της Λωζάνης, δι’ ης οριστικώς καταργείται η συνθήκη των Σεβρών;
»Εν τούτοις υπέγραψα με την συναίσθησιν ότι προσφέρω υπηρεσίαν εις την χώραν. Ηττήθημεν. Και μετά την πλήρη διπλωματικήν απομόνωσιν εις ην περιήλθομεν διά της πολιτικής η οποία ωδήγησεν εις την ήτταν, η επανάληψις του πολέμου ηδύνατο να οδηγήση εις πλήρη όλεθρον της Ελλάδος».
Από τον Σεπτέμβριο του 1922, αμέσως μετά δηλαδή την Μικρασιατική Καταστροφή, οι βενιζελικοί στρατηγοί Νικόλαος Πλαστήρας και Στυλιανός Γονατάς είχαν προχωρήσει σε στρατιωτικό κίνημα, αναλαμβάνοντας έτσι τη διακυβέρνηση της χώρας με κύριο στόχο την καθαίρεση του βασιλιά Κωνσταντίνου.
Στην Ελλάδα ήδη από το 1915 επικρατεί αυτό που η ιστοριογραφία αποκαλεί «Εθνικό Διχασμό». Ο διχασμός αυτός έχει την απαρχή του στη ρήξη μεταξύ του τότε πρωθυπουργού Ελευθερίου Βενιζέλου και του Βασιλέα Κωνσταντίνου για το αν θα έπρεπε η Ελλάδα να συμμετάσχει στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, με το μέρος της Ανταντ (άποψη Βενιζέλου) ή να παραμείνει ουδέτερη, στάση που ευνοούσε τη Γερμανία και υποστήριζε ο Βασιλιάς Κωνσταντίνος.
Ο Εθνικός Διχασμός, μεταξύ βενιζελικών και βασιλικών χαρακτήρισε την πολιτική ζωή της χώρας μέχρι τη Μικρασιατική Καταστροφή, έχοντας μάλιστα αναμφισβήτητα συντελέσει σε αυτήν.
Αμέσως λοιπόν μετά την υπογραφή της Συνθήκης της Λωζάννης, ο Βενιζέλος θέτει ως προτεραιότητα να κλείσει επιτέλους η πληγή του Εθνικού Διχασμού.
Στις 26 Ιουλίου 1923, το «ΕΛΕΥΘΕΡΟΝ ΒΗΜΑ» δημοσιεύει τηλεγράφημα του Βενιζέλου προς την Επαναστατική Κυβέρνηση Πλαστήρα – Γονατά με το οποίο ζητά τη διενέργεια εκλογών που θα οδηγήσουν σε πολιτική ομαλότητα. Ο Βενιζέλος, μάλιστα, δεν θα διστάσει να αποκαλέσει τον διχασμό μεταξύ βενιζελικών και βασιλικών, εμφύλιο πόλεμο.
«Ευχαρίστως αγγέλλω υμίν ότι σήμερον μ.μ. Εις την μεγάλην αίθουσαν του Πανεπιστημίου της Λωζάννης υπεγράφη η συνθήκη της ειρήνης μετά πασών των σχετικών συμβάσεων, δηλώσεων και πρωτοκόλλων.
»Η συνθήκη αυτή, συναφθείσα μετά την Μικρασιατικήν Καταστροφήν, δεν σημειώνει, ατυχώς, Ελληνικόν θρίαμβον. Αλλ’ η Επανάστασις δύναται να είνε υπερήφανος ότι αναδιοργανώσασα τον εθνικόν στρατόν έδωκε τα μέσα εις την αντιπροσωπείαν της να επιτύχη την συνομολόγησιν εντίμου ειρήνης, ήτις επιτρέπει εις την Ελλάδα, ΝΑ ΕΠΙΣΤΡΕΨΗ ΕΙΣ ΤΑ ΕΡΓΑ ΤΗΣ ΕΙΡΗΝΗΣ ΚΑΙ ΝΑ ΑΦΟΣΙΩΘΗ ΕΙΣ ΤΟ ΕΡΓΟΝ ΤΗΣ ΕΣΩΤΕΡΙΚΗΣ ΤΗΣ ΠΕΡΙΣΥΛΛΟΓΗΣ
»Εάν διά της προσεχούς διεξαγωγής ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ ΤΕΡΜΑΤΙΣΘΗ ΟΡΙΣΤΙΚΩΣ Ο ΕΜΦΥΛΙΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ, επανέλθη η κανονική λειτουργία του πολιτεύματος και λυθή το προσφυγικόν ζήτημα διά της οριστικής εγκαταστάσεως των προσφύγων, η Ελλάς δύναται ν’ αποβλέπη μετ’ εμπιστοσύνης εις καλλίτερον μέλλον.
»Εγώ προσωπικώς αισθάνομαι την ανάγκην να ευχαριστήσω την Βασιλικήν Κυβέρνησιν και την Επανάστασιν διότι με περιέβαλον διά της πλήρους εμπιστοσύνης των, ήτις μοι επέτρεψε να ανταποκριθώ εις το ανατεθέν μοι δυσχερές έργον».
FILE PHOTO: Turkish President Tayyip Erdogan announces new cabinet during a press conference in Ankara, Turkey June 3, 2023. REUTERS/Umit Bektas/File Photo
Τι είπε ο Ερντογάν στους δημοσιογράφους πριν αναχωρήσει για τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Ο Τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν δήλωσε σήμερα ότι η Άγκυρα θα μπορούσε να χωρίσει τους δρόμους της με την Ευρωπαϊκή Ένωση, αν χρειαστεί, όταν ρωτήθηκε σχετικά με την πρόσφατη έγκριση της έκθεσης του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για την Τουρκία.
Μιλώντας σε δημοσιογράφους πριν από το ταξίδι του στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπως μεταδίδει το Reuters, ο Ερντογάν είπε επίσης ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση κάνει κινήσεις για να απομακρυνθεί από την Τουρκία. «Θα αξιολογήσουμε τις εξελίξεις αυτές και, αν είναι απαραίτητο, θα χωρίσουμε το δρόμο μας από την ΕΕ» είπε χαρακτηριστικά.
Στην έκθεση, η οποία υιοθετήθηκε νωρίτερα αυτή την εβδομάδα, αναφέρεται πως η διαδικασία ένταξης της Τουρκίας στον 27μελή συνασπισμό δεν μπορεί να επαναληφθεί υπό τις παρούσες συνθήκες και η ΕΕ καλείται να διερευνήσει «ένα παράλληλο και ρεαλιστικό πλαίσιο» για τις σχέσεις της με την Άγκυρα.
Ο Ερντογάν θα συναντηθεί στη Νέα Υόρκη με τον Κυριάκο Μητσοτάκη την Τετάρτη 20 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με τον Κυβερνητικό Εκπρόσωπο Παύλο Μαρινάκη «η συνάντηση του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη με τον πρόεδρο της Τουρκίας, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογαν στη Νέα Υόρκη θα πραγματοποιηθεί στις 20 Σεπτεμβρίου, στο πλαίσιο της επίσκεψής του στις ΗΠΑ για τις εργασίες της 78ης Συνόδου της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ».