Αρχική Blog Σελίδα 1583

Γιατί μας ενδιαφέρει όλους ο Στέφανος;

0
Αυτοί που έστειλαν τον Στέφανο Κασσελάκη στον ΣΥΡΙΖΑ ξέρουν καλύτερα από μας γιατί τον έστειλαν και γιατί τον έχουν ανάγκη.
Σκίτσο του Μπράιαν Αντκόκ

«Ρεύμα» ακούω ότι έχει ο Κασσελάκης. Και δεν θα μπορούσε να μην έχει. Ξέρουμε πόση αξία έχουν τα λεφτά και πόση οι ιδέες στη σημερινή Ελλάδα. Και τα λεφτά που έπεσαν σε διαφήμιση – με τον ένα ή, κυρίως, τον άλλο τρόπο δεν είναι καθόλου λίγα – λένε οι κακές γλώσσες.

Μια γειτόνισσά μου, η κυρά Μαρία, που δεν ψήφισε ποτέ ΣΥΡΙΖΑ, αποφάσισε να πάει λέει να τον ψηφίσει αύριο Κυριακή 17/9 με την κόρη της (ανήμερα της ονομαστικής εορτής της Σοφίας, της Αγάπης, της Πίστης και της… Ελπίδας). Γιατί τη ρώτησα; Ε, μου λέει να μπούνε νέοι άνθρωποι στην πολιτική. Δίκιο έχεις της απήντησα. Νέος ο Γιώργος, νέος ο Αλέξης, νέος και ο Κυριάκος, κοίτα πού καταντήσαμε, άντε να φέρουμε και τον Κασσελάκη να προκόψουμε.

Σε σειρά άρθρων μου αναφέρθηκα και στον εντελώς αντιδημοκρατικό τρόπο εκλογής του νέου Προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ και στα κύρια χαρακτηριστικά της έως τώρα πορείας του, δηλαδή τους δεσμούς του με την τράπεζα που κατέστρεψε την Ελλάδα και το βαθύ, ακροδεξιό και αντικομουνιστικό, κράτος των ΗΠΑ. Το τελευταίο εδώ.

Αυτοί που έστειλαν τον Στέφανο Κασσελάκη στον ΣΥΡΙΖΑ ξέρουν καλύτερα από μας γιατί τον έστειλαν και γιατί τον έχουν ανάγκη:

1. Ο βαθμός της εξάρτησής του από τις ΗΠΑ δεν συγκρίνεται με τον βαθμό εξάρτησης οποιουδήποτε άλλου πολιτικού. Ακόμα κι ο Μητσοτάκης αν του πούνε να δώσει τις Οινούσσες θα δυσκολευτεί πολύ να το κάνει. Είναι Έλληνας πολιτικός παρά την εξάρτηση. Οι μόνες σχέσεις που καθόρισαν μέχρι τώρα τον Κασσελάκη είναι οι σχέσεις με το μεγάλο χρηματιστικό κεφάλαιο, το βαθύ αμερικανικό κράτος και μια μερίδα του ελληνικού εφοπλιστικού κεφαλαίου. Πιο πιθανό είναι όχι ασφαλώς να αντισταθεί σε οποιαδήποτε αμερικανική επιθυμία, αλλά να πιέσει τον Μητσοτάκη να την ικανοποιήσει.

Μια παρόμοια υποψηφιότητα, όπως του Κασσελάκη, θα έπρεπε να είναι απαράδεκτη, ευθύς εξ αρχής, για λόγους δημοκρατικής τάξης και προάσπισης της εθνικής ανεξαρτησίας, όχι μόνο για τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά για οποιοδήποτε ελληνικό κόμμα.

Από την πλευρά μου ελπίζω ότι η παλιά του τράπεζα, που ο Πρόεδρός της έχει συγκρίνει με τον Θεό, αλλά η δράση της θυμίζει μάλλον τον Σατανά, να μην σκεφτεί την Ελλάδα για κανένα ακόμα τρομακτικό οικονομικό και κοινωνικό πείραμα, όπως τα Μνημόνια και οι Δανειακές – αν και μάλλον την έχει ήδη σκεφτεί αν κρίνω από την προώθηση της κατάργησης του εργατικού δικαίου και ουσιαστικής εισαγωγής του θεσμού της δουλείας, που επιχειρεί τώρα η κυβέρνηση Μητσοτάκη.

Αλήθεια, για την κοινωνική κρίση, την ακρίβεια, τα ελληνοτουρκικά και την Ουκρανία έχει να μας πει τίποτα το εξ Αμερικής παλληκάρι, την αγιογραφία του οποίου δημοσίευσε τις προάλλες η Le Monde, όργανο σήμερα του πιο αντιδραστικού ευρωπαϊκού κατεστημένου, τονίζοντας ιδίως το γεγονός ότι είναι ο πρώτος ομοφυλόφιλος που διεκδικεί την ηγεσία ενός ελληνικού πολιτικού κόμματος. (Αυτό ασφαλώς από μόνο του δεν είναι κακό, κάθε άλλο, ο ντόρος όμως που κάνει ο ίδιος ο ενδιαφερόμενος και όσα είπε σχετικά τείνουν να μετατοπίσουν ανεπαίσθητα την ταυτότητα, το κέντρο του διαβήματος της αριστεράς, που κάποτε συμβόλιζε το σφυροδρέπανο στο ουράνιο τόξο. Ουδεμία αντίρρηση αλλά δεν είναι αυτή η κύρια δουλειά της αριστεράς, η κυρίως δουλειά της αριστεράς είναι η πάλη των λαϊκών κατά των εκμεταλλευτριών και καταπιεστικών τάξεων, αν και για πολλά στελέχη της αυτό έχει αντικατασταθεί από την προσπάθεια να ανέβουν κοινωνικά τα ίδια, γι’ αυτό, μεταξύ των άλλων, δεν μπορεί να κερδίσει τον Μητσοτάκη στη Δραπετσώνα! Μόνο άλλωστε σε κόμμα ήδη βαθιά εκφυλισμένο θα μπορούσε να εμφανισθεί μια τέτοια υποψηφιότητα).

2. Και αυτό, η δυσανάλογη υπερπροβολή των θεμάτων ΛΟΑΤΚΙ+ είναι η δεύτερη αμερικανική επιδίωξη. Οι Αμερικανοί (τουλάχιστον η πτέρυγα του Δημοκρατικού Κόμματος) προωθούν παγκοσμίως την αντικατάσταση της παραδοσιακής αριστεράς από μια δύναμη που θα μιλάει περισσότερο για τους ΛΟΑΤΚΙ+ και λιγότερο για τους εργάτες και τις ανισότητες, που εκδηλώνει μεγάλη αλληλεγγύη στους μετανάστες, δεν κάνει όμως τίποτα κατά του ΝΑΤΟ που γκρεμίζει τις χώρες τους και που, θεωρώντας ακόμα και την υπεράσπιση των θεμιτών και δίκαιων εθνικών συμφερόντων ως παρωχημένο οπισθοδρομικότητα καταλήγει τελικά στη συμμαχία με την παγκοσμιοποίηση, δηλαδή την παγκόσμια δικτατορία του χρηματιστικού κεφαλαίου.

Βεβαίως όλα αυτά είναι αέρας στα πανιά μιας άκρας ή ριζοσπαστικής δεξιάς, ακίνδυνης στην πραγματικότητα για το σύστημα, αφού δεν αμφισβητεί τα οικονομικά και κοινωνικά του θεμέλια, αλλά τα αποτελέσματα και τις ιδεολογίες που παράγει για τις ανάγκες της οικονομικής του λειτουργίας.

Ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ έγινε παγκόσμιο brand name λόγω της παγκόσμιας απήχησης των ιδεών του εναντίον του νεοφιλελευθερισμού το 2012-15. Παρά τον εξευτελισμό του 2015, είναι ένα γνωστό όνομα και μπορούν να τον χρησιμοποιήσουν ως διεθνές πρότυπο.

3. Η Μεγάλη Σύγχυση, θεμέλιο του Ολοκληρωτισμού… Μου θυμίζουν αυτά που συμβαίνουν όσα είδα πηγαίνοντας να εργασθώ ως δημοσιογράφος στη Μόσχα της Περεστρόικα όταν έλεγαν τον Λιγκατσόφ δεξιό και τον Γέλτσιν αριστερό. Ήταν η βάση μιας σειράς τεραστίων συγχύσεων και παρεξηγήσεων, οργανωμένων από τους Αμερικανούς σε συνεργασία με μια μερίδα του ίδιου του σοβιετικού απαράτ, που κατάφερε να δημιουργήσει ένα πραγματικό χάος στα μυαλά του σοβιετικού πληθυσμού με τα σήματα που του εξέπεμπε, ιδίως δια μέσου των τηλεοράσεων. Δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι η ΕΣΣΔ είναι το πρώτο καθεστώς στην ιστορία που έπεσε από την τηλεόραση.

Τα ίδια πάνε να κάνουν κι εδώ οι Αμερικανοί χρησιμοποιώντας για τους σκοπούς τους τον Τσίπρα, όπως κάποτε χρησιμοποίησαν τον Γκορμπατσόφ, τον Γιάκοβλεφ και τον Γέλτσιν. Για να διαλύσουν ό,τι απομένει από το σύστημα ΣΥΡΙΖΑ και Αριστερά, αλλά και ό,τι απομένει από κάθε ορθολογική λειτουργία του πολιτικού συστήματος.

Η πολιτική (και οπωσδήποτε η πολιτική της Αριστεράς), όπως και η δημοσιογραφία δεν μπορεί να είναι μόνο κόλπο και θέαμα. Πρέπει να υπακούει και σε μια βαθύτερη συγκρότηση ώστε να μπορεί να εμφανίζει πραγματικές εναλλακτικές στο έθνος. Πολιτική, δημοσιογραφία, κοινωνικοί θεσμοί και μαζικά κινήματα, είναι τα εργαλεία που διαθέτει ένας λαός, μια χώρα για να συνειδητοποιεί τα προβλήματά του και να αναζητά λύσεις.

Το χάος και ο ανορθολογισμός, η εντροπία (αταξία) που έχει εγκατασταθεί σήμερα σε μια ποτέ περισσότερο διεφθαρμένη πολιτική και δημοσιογραφία, είναι το μέτρο των καταστροφών που μας αναμένουν, αν δεν βρούμε τον τρόπο να τις αντιστρέψουμε.

Αυτός είναι και ένας ακόμα λόγος που πρέπει κάποιος να ταχθεί κατά του Στέφανου Κασσελάκη, ανεξαρτήτως λοιπών πεποιθήσεων, αντί να λέει, όπως κάνουν πολλοί «υπεραριστεροί» φίλοι μου ότι δεν έχει σημασία τι συμβαίνει στον ΣΥΡΙΖΑ.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες αιφνιδιάζουν την Αίγυπτο με απόφαση σχετικά με τη στρατιωτική βοήθεια

0

 

Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν παρακρατήσει στρατιωτική βοήθεια 85 εκατομμυρίων δολαρίων στην Αίγυπτο τον Φεβρουάριο του 2023.

Αυτό έγινε αφότου ο Αμερικανός γερουσιαστής Κρις Μέρφι προέτρεψε την αμερικανική κυβέρνηση να παρακρατήσει ολόκληρο το ποσό, υποστηρίζοντας ότι «το Κάιρο απέτυχε να εκπληρώσει τους όρους της Ουάσιγκτον σχετικά με την απελευθέρωση πολιτικών κρατουμένων και άλλα θέματα», σημειώνει αραβικό δημοσίευμα για την Άμυνα.

Ενημερωμένες πηγές επιβεβαίωσαν ότι το ποσό έχει ήδη παρακρατηθεί και αναμένεται σύντομα η απόφαση σχετικά με τα υπόλοιπα 235 εκατομμύρια δολάρια.

Σύμφωνα με τη νομοθεσία των ΗΠΑ, οι Ηνωμένες Πολιτείες πρέπει να επανεξετάσουν τη στρατιωτική βοήθεια προς την Αίγυπτο εάν το Κάιρο δεν λάβει επαρκή μέτρα για να βελτιώσει το ιστορικό του στα ανθρώπινα δικαιώματα.

Η κυβέρνηση του προέδρου των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν ανακοίνωσε τον Ιανουάριο του 2023 ότι θα επανεξετάσει τη στρατιωτική βοήθεια προς την Αίγυπτο, αλλά δεν έχει λάβει ακόμη καμία απόφαση σχετικά με αυτήν.

Αυτό το βήμα έρχεται στο πλαίσιο της πίεσης που άσκησε η κυβέρνηση Μπάιντεν στον Αιγύπτιο Πρόεδρο Αμπντέλ Φατάχ Αλ Σίσι σχετικά με το ιστορικό του στον τομέα των «ανθρωπίνων δικαιωμάτων».

Η στρατιωτική βοήθεια ως αποτέλεσμα της συνθήκης ειρήνης Αιγύπτου Ισραήλ

Οι Ηνωμένες Πολιτείες παρέχουν περίπου 1,3 δισεκατομμύρια δολάρια ετησίως σε βοήθεια στην Αίγυπτο, ποσό που αντιπροσωπεύει περίπου το 57% της συνολικής εξωτερικής βοήθειας που λαμβάνει η Αίγυπτος.

Σε περισσότερες από μία περιπτώσεις, ο Αλ Σίσι αρνήθηκε την παρουσία πολιτικών κρατουμένων στην Αίγυπτο, σημειώνοντας ότι «η σταθερότητα και η ασφάλεια είναι βασικά ανθρώπινα δικαιώματα και ότι οι αρχές εργάζονται για να καλύψουν βασικές ανάγκες για θέσεις εργασίας και στέγαση ως μέρος της προώθησης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων».

Επί δεκαετίες, οι Ηνωμένες Πολιτείες παρέχουν στρατιωτική βοήθεια, που υπολογίζεται σε περίπου 1,3 δισεκατομμύρια δολάρια ετησίως, στην Αίγυπτο για την αγορά στρατιωτικών συστημάτων και υπηρεσιών από Αμερικανούς αμυντικούς παρόχους, ως ένα από τα πιο σημαντικά αποτελέσματα της υπογραφής της ειρηνευτικής συνθήκης Αιγύπτου-Ισραήλ το 1979.

https://echedoros.blog/2023/09/15/%ce%bf%ce%b9-%ce%b7%ce%bd%cf%89%ce%bc%ce%ad%ce%bd%ce%b5%cf%82-%cf%80%ce%bf%ce%bb%ce%b9%cf%84%ce%b5%ce%af%ce%b5%cf%82-%ce%b1%ce%b9%cf%86%ce%bd%ce%b9%ce%b4%ce%b9%ce%ac%ce%b6%ce%bf%cf%85%ce%bd-%cf%84/

Η Τουρκία διαπραγματεύεται με την Κίνα για νέο πυρηνικό σταθμό στα σύνορα Βουλγαρίας και Ελλάδας

0

 

Η Τουρκία ισχυρίζεται ότι βρίσκεται κοντά σε συμφωνία με την Κίνα για την κατασκευή νέου πυρηνικού σταθμού κοντά στα σύνορά της με τη Βουλγαρία και την Ελλάδα.

Θα ήταν ενδεχομένως ο τρίτος πυρηνικός σταθμός της Τουρκίας και θα τη βοηθούσε να μειώσει τις εισαγωγές πετρελαίου και φυσικού αερίου, με τις συνομιλίες να αναμένεται να ολοκληρωθούν εντός μηνών.

Αυτό σχολίασε η Σιμίν Ντεμόκαν, το «Bloomberg TV Bulgaria» , στην επισκόπηση αγοράς στην εκπομπή «В развитие» [Σε Ανάπτυξη] με παρουσιαστή την Βέσελιν Σπάσοβα.

Την επόμενη εβδομάδα αναμένουμε την επίσκεψη του Τούρκου Προέδρου Ερντογάν στη Νέα Υόρκη, όπου θα συμμετάσχει στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ. Κατά την επίσκεψή του θα συναντηθεί με συναδέλφους του από την Ελλάδα και το Ισραήλ.

Επίσης την επόμενη εβδομάδα, αναμένουμε από την Τουρκική Κεντρική Τράπεζα να συνεχίσει την επιθετική της αύξηση των επιτοκίων στη συνεδρίασή της την Πέμπτη.

Τον περασμένο μήνα, συγκλόνισε τις αγορές με τη μεγαλύτερη αύξηση επιτοκίων εδώ και χρόνια, η οποία ήταν 750 μονάδες βάσης, ανεβάζοντας το επιτόκιο αναφοράς στο 25%.

Αυτή τη φορά, η Standard Chartered προέβλεψε αύξηση 500 μονάδων βάσης, επικαλούμενη τη βασική ανατροπή πολιτικής του Προέδρου Ερντογάν, σημειώνει το δημοσίευμα.

https://echedoros.blog/2023/09/15/%ce%b7-%cf%84%ce%bf%cf%85%cf%81%ce%ba%ce%af%ce%b1-%ce%b4%ce%b9%ce%b1%cf%80%cf%81%ce%b1%ce%b3%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b5%cf%8d%ce%b5%cf%84%ce%b1%ce%b9-%ce%bc%ce%b5-%cf%84%ce%b7%ce%bd-%ce%ba%ce%af%ce%bd/

Το ευρωπαϊκό μπλόκο στην Άγκυρα και στο βάθος Χάγη

0

Στις 13 Σεπτεμβρίου 2023 το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο (ΕΚ) ενέκρινε και δημοσίευσε την ετήσια «Έκθεση της Επιτροπής του 2022 για την Τουρκία» [1]. Σύμφωνα μάλιστα με το σχετικό δελτίο τύπου του Κοινοβουλίου, η έγκριση του εν λόγω εγγράφου πραγματοποιήθηκε έπειτα από ψηφοφορία κατά την οποία 434 ευρωβουλευτές ψήφισαν «υπέρ», 18 ψήφισαν «κατά», ενώ 152 «απείχαν» από την ψηφοφορία [2]. Σκοπός του παρόντος άρθρου είναι να αναλύσει τα κυριότερα σημεία της σχετικής Έκθεσης, καθώς επίσης και να εντοπίσει συγκεκριμένα σημεία ενδιαφέροντος όσον αφορά τη χώρα μας.

Η εξεταζόμενη Έκθεση του ΕΚ καταλαμβάνει έκταση 18 σελίδων, ενώ ως προς τη δομή της περιλαμβάνει τρία διακριτά μέρη. Το πρώτο (σελίδες 1-6) αφορά έγγραφα, γεγονότα και στοιχεία στα οποία βασίζεται το έγγραφο, το δεύτερο (σελίδες 6-17) αφορά τη «Γενική αξιολόγηση και τελευταίες εξελίξεις» και το τρίτο (σελίδες 17-18) την «Περαιτέρω πορεία για τις σχέσεις ΕΕ-Τουρκίας». Το γενικότερο δε συμπέρασμα της Έκθεσης όσον αφορά την ένταξη της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ) συνοψίζεται στη διαπίστωση ότι:

«[…] ελλείψει δραστικής αλλαγής πορείας από την τουρκική κυβέρνηση, η διαδικασία ένταξης της Τουρκίας στην ΕΕ δεν μπορεί να συνεχιστεί υπό τις παρούσες συνθήκες […]» [3].

Στο σημείο αυτό αξίζει να σημειωθεί ότι η Τουρκία είχε υποβάλλει αίτηση ένταξης στην Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα το 1987, ενώ η υποψηφιότητά της αναγνωρίστηκε 12 χρόνια αργότερα κατά τη Σύνοδο Κορυφής στο Ελσίνκι το 1999 και οι ενταξιακές της διαπραγματεύσεις ξεκίνησαν το 2005, έπειτα από σχετική απόφαση του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου το 2004 [4]. Για να μπορέσει ωστόσο η Τουρκία να καταστεί πλήρες μέλος της ΕΕ, θα πρέπει να σέβεται τις κοινές αξίες των κρατών-μελών της ΕΕ και να δεσμεύεται να τις προάγει, [5] αλλά και να πληροί συγκεκριμένα κριτήρια προσχώρησης, γνωστά και ως «Κριτήρια της Κοπεγχάγης» [6]. Σύμφωνα όμως με την τελευταία αξιολόγηση, η κατάσταση που επικρατεί στην Τουρκία όσον αφορά τα εν λόγω κριτήρια είναι εξαιρετικά δυσχερής [7].

Ένα από τα κύρια σημεία της Έκθεσης του ΕΚ αφορά την ένταξη της Σουηδίας στο ΝΑΤΟ, η οποία είχε υποβάλλει σχετικό αίτημα μαζί με τη Φινλανδία στις 18 Μαΐου 2022 [8]. Η Τουρκία, αν και επικύρωσε τα σχετικά πρωτόκολλα ένταξης της Φινλανδίας αρνήθηκε να πράξει το ίδιο και για τη Σουηδία, προφασιζόμενη ότι υποθάλπει τρομοκρατικές οργανώσεις. Έπειτα από παρέμβαση του Γενικού Γραμματέα του ΝΑΤΟ και την υπογραφή Μνημονίου στις 28 Ιουνίου 2022, η Τουρκία συμφώνησε να προχωρήσει τη διαδικασία. Στις αρχές του 2023 ωστόσο αρνήθηκε και πάλι να τα επικυρώσει λόγω επεισοδίων εξτρεμιστών που σημειώθηκαν στη Σουηδία [9].

Επιπλέον, λίγο πριν τη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ για το 2023, ο Τούρκος Πρόεδρος είχε δηλώσει ότι για να δεχτεί την είσοδο της Σουηδίας στο ΝΑΤΟ, θα πρέπει πρώτα να «ανοίξει ο δρόμος» για την είσοδο της Τουρκίας στην ΕΕ [10]. Στην Έκθεση του ΕΚ ωστόσο επισημαίνεται –αφήνοντας αιχμές ότι η Τουρκία εξυπηρετεί ρωσικά συμφέροντα και αμφισβητώντας την αξιοπιστία της λόγω έλλειψης χρονοδιαγράμματος για την επικύρωση αλλά και επειδή δεν εφαρμόζει της κυρώσεις της ΕΕ ως προς τη Ρωσία έχοντας μάλιστα διπλασιάσει τις εμπορικές σχέσεις με τη δεύτερη– ότι:

«[…] η διαδικασία ένταξης μιας χώρας στο ΝΑΤΟ δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να συνδεθεί με τη διαδικασία ένταξης μιας άλλης χώρας στην ΕΕ […]».

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον επίσης παρουσιάζουν οι αναφορές της Έκθεσης σχετικά με την έλλειψη σεβασμού ως προς το διεθνές δίκαιο. Αν και το ΕΚ αναγνωρίζει ότι μετά τους πρόσφατους σεισμούς που σημειώθηκαν στην Τουρκία υπήρξε μία αποκλιμάκωση της έντασης στην Ανατολική Μεσόγειο, καλεί την Τουρκία να σέβεται την κυριαρχία και τα κυριαρχικά δικαιώματα όλων κρατών, εκφράζοντας την στήριξη τόσο προς την Ελλάδα, όσο και προς την Κυπριακή Δημοκρατία. Πιο συγκεκριμένα, καταδικάζει την υπογραφή του Τουρκολυβικού Μνημονίου το οποίο χαρακτηρίζει παραβίαση του Διεθνούς Δικαίου, ζητώντας από την Τουρκία να απέχει από παράνομες ενέργειες και αναφέρει ότι:

«[…] εκφράζει βαθιά ανησυχία για το γεγονός ότι η Τουρκία εξακολουθεί να διατηρεί επίσημη απειλή πολέμου κατά της Ελλάδας (casus belli), σε περίπτωση που η τελευταία ασκήσει το νόμιμο δικαίωμά της να επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στα 12 ναυτικά μίλια στο Αιγαίο Πέλαγος […]».

Στην Έκθεση τονίζεται και η έλλειψη σεβασμού στα ανθρώπινα δικαιώματα και τις μειονότητες εκ μέρους της Τουρκίας. Πιο συγκεκριμένα αναφέρεται στην ανάγκη προστασίας των δικαιωμάτων του ελληνορθόδοξου πληθυσμού στην Ίμβρο και Τένεδο, σεβασμού του μνημείου της Αγίας Σοφίας και του θεσμού του Οικουμενικού Πατριάρχη, αλλά και επαναλειτουργίας της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης. Το έγγραφο αναφέρει επίσης ότι:

«[…] καταδικάζει τις επανειλημμένες προσπάθειες της Τουρκίας να εκφοβίσει και να φιμώσει Τουρκοκύπριους δημοσιογράφους και προοδευτικούς πολίτες στην τουρκοκυπριακή κοινότητα, παραβιάζοντας έτσι το δικαίωμά τους στην ελευθερία της γνώμης και της έκφρασης· […]».

Όσον αφορά την παράνομη κατοχή του βόρειου τμήματος της Κυπριακής Δημοκρατίας, καταδικάζει τις παράνομες κατασκευαστικές εργασίες και τις επιθέσεις κατά των δυνάμεων του ΟΗΕ που σημειώθηκαν στο χωριό Πύλα στις 18 Αυγούστου 2023, ενώ αναφέρει ότι η Τουρκία εξακολουθεί να παραβιάζει τις αποφάσεις του Συμβουλίου Ασφάλειας του ΟΗΕ και ότι το ΕΚ επιθυμεί μία δικοινοτική, διζωνική ομοσπονδία σύμφωνα με τις αποφάσεις του ΟΗΕ επισημαίνοντας ότι:

«[…] εκφράζει αποδοκιμασία για το γεγονός ότι η τουρκική κυβέρνηση έχει εγκαταλείψει τη συμφωνηθείσα βάση για μια λύση και το πλαίσιο των Ηνωμένων Εθνών, υποστηρίζοντας μόνη της τη λύση των δύο κρατών στην Κύπρο· καλεί την Τουρκία να εγκαταλείψει αυτήν την απαράδεκτη πρόταση για λύση δύο κρατών· καταδικάζει απερίφραστα κάθε ενέργεια διευκόλυνσης ή στήριξης με οποιονδήποτε τρόπο της διεθνούς αναγνώρισης της παράνομης αποσχιστικής οντότητας στην Κύπρο […]».

Μερικά ακόμα σημεία ιδιαίτερης προσοχής αφορούν τη μη εφαρμογή αρκετών αποφάσεων του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΔΔΑ), το γεγονός ότι η Τουρκία το 2023 κατέλαβε την 165η θέση μεταξύ 180 χωρών στον Παγκόσμιο Δείκτη Ελευθερίας του Τύπου, ότι οι εκλογές στην Τουρκία δεν διεξήχθησαν υπό πλήρεις δημοκρατικές διαδικασίες, και ότι η Τουρκία δεν τηρεί τις δέουσες διαδικασίες όσον αφορά τη μεταχείριση των προσφύγων. Η γενικότερη διαπίστωση του ΕΚ όσον αφορά τις σχέσεις της Τουρκίας με την ΕΕ είναι πως:

«[…] η Τουρκία απομακρύνεται σταδιακά αλλά σταθερά από τις αξίες και το κανονιστικό πλαίσιο της ΕΕ εδώ και αρκετά χρόνια, γεγονός που δείχνει μια άκρως ανησυχητική και επιδεινούμενη τάση, όπως καταδεικνύεται από τον αυξανόμενο αριθμό νόμων και μέτρων που περιορίζουν το κράτος δικαίου, τις θεμελιώδεις ελευθερίες, τα ανθρώπινα δικαιώματα και τις πολιτικές ελευθερίες, καθώς και από τις ενέργειές της που αντιβαίνουν στο διεθνές δίκαιο και στις σχέσεις καλής γειτονίας».

Όσον αφορά τις θετικές διαπιστώσεις για την Τουρκία, αυτές αφορούν τη διευκόλυνση των συνομιλιών μεταξύ Ουκρανίας και Ρωσίας, τη διαμεσολάβηση και διατήρηση της πρωτοβουλίας για τα σιτηρά στον Εύξεινο Πόντο, την εξομάλυνση των σχέσεων με την Αρμενία, την Αίγυπτο, το Ισραήλ και τα κράτη του Κόλπου, το γεγονός ότι η Τουρκία φιλοξενεί το μεγαλύτερο προσφυγικό πληθυσμό στον κόσμο (περίπου 4.000.000), τη συμμετοχή της Τουρκίας στις διασκέψεις κορυφής της Ευρωπαϊκής Πολιτικής Κοινότητας, την επικύρωση της Συμφωνίας του Παρισιού για το κλίμα, την καταδίκη της Ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία στο πλαίσιο του ΟΗΕ, και τη φιλοευρωπαϊκή στάση της πλειοψηφίας της τουρκικής κοινωνίας, επισημαίνοντας ότι η Τουρκία είναι ο 6ος μεγαλύτερος εμπορικός εταίρος της ΕΕ.

Παρά το γεγονός όμως ότι με την παρούσα Έκθεση το ΕΚ επί της ουσίας «κλείνει την πόρτα της ένταξης» στην Τουρκία, όχι μόνο δεν κλείνει την αντίστοιχη πόρτα της υπάρχουσας τελωνειακής ένωσης –η οποία εξασφαλίζει στην Τουρκία σημαντική χρηματοδότηση και προνομιακές συναλλαγές– αλλά δηλώνει σαφώς ότι η ΕΕ επιθυμεί την αναβάθμιση της τελωνειακής ένωσης, υπό την προϋπόθεση της εφαρμογής των οικονομικών δεσμεύσεων που έχει αναλάβει η Τουρκία. Τονίζεται δε ότι:

«[…] η Τουρκία είναι χώρα στρατηγικής σημασίας από πολιτική, οικονομική και ενεργειακή άποψη και στο πλαίσιο της εξωτερικής πολιτικής, βασικός εταίρος για τη σταθερότητα της ευρύτερης περιοχής και σημαντικός σύμμαχος, μεταξύ άλλων εντός του ΝΑΤΟ […]».

Στο σημείο αυτό προκύπτει το ακόλουθο εύλογο ερώτημα: Πως μπορεί η Ελλάδα να αξιοποιήσει τα στοιχεία και τις διαπιστώσεις του εν λόγω εγγράφου προς όφελός της; Το κρίσιμο αυτό ερώτημα αποκτά ακόμα μεγαλύτερη σημασία αν εξεταστεί υπό το πρίσμα της επικείμενης συνάντησης του Έλληνα Πρωθυπουργού με τον Τούρκο Πρόεδρο στις 20 Σεπτεμβρίου 2023 στη Νέα Υόρκη. Η εν λόγω συνάντηση πραγματοποιείται στο πλαίσιο της επανέναρξης του διαλόγου μεταξύ των δύο κρατών μετά την πρόσφατη συνάντηση των δύο ηγετών στη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ στο Vilinius της Λιθουανίας [11]. Σε τηλεοπτική συνέντευξή του μάλιστα, ο Έλληνας Πρωθυπουργός δήλωσε ότι:

«[…] Ο μεγάλος στόχος δεν το έχω κρύψει ποτέ είναι να λύσουμε τον πυρήνα της διαφοράς. Και αναφέρομαι στήν διαφορά, διότι η μεγάλη μας διαφορά με την Τουρκία εξακολουθεί να είναι η οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών, ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδος, στο Αιγαίο και σε Ανατολική Μεσόγειο […] εφόσον καταφέρουμε να συμφωνήσουμε να πάμε στη Χάγη, ώστε το Διεθνές Δικαστήριο να επιληφθεί αυτής της μεγάλης εκκρεμότητας […] Οποιαδήποτε συμφωνία αυτού του τύπου μπορεί ενδεχομένως, ναι, να συνεπάγεται και κάποιες υποχωρήσεις από κάποιες θέσεις οι οποίες μπορούν να αποτελούν την αφετηρία μιας διαπραγμάτευσης. […] Θα τη λύσουμε με όρους οι οποίοι θα είναι προφανώς συμβατοί με την υπεράσπιση των εθνικών συμφερόντων […]» [12].

Η προαναφερθείσα δήλωση του Έλληνα Πρωθυπουργού περί υποχωρήσεων προκάλεσε αντιδράσεις ως προς το είδος των ενδεχόμενων υποχωρήσεων, ενώ ο Έλληνας Υπουργός Εξωτερικών διευκρίνισε στη Βουλή ότι οι υποχωρήσεις στις οποίες αναφέρθηκε ο Πρωθυπουργός δεν αφορούν θέματα κυριαρχίας [13]. Τι θα πρέπει επομένως να έχουμε υπόψιν μας με βάση την Έκθεση του ΕΚ σε σχέση με τις διερευνητικές επαφές της χώρας μας με την Τουρκία και το ενδεχόμενο προσφυγής στη Χάγη;

Πρώτον, η Ελλάδα δεν μπορεί να εμπιστευτεί μία χώρα όπως η Τουρκία, η οποία κατά κοινή ομολογία και με την επιβεβαίωση επίσημων θεσμικών εγγράφων, αγνοεί επανειλημμένως το διεθνές δίκαιο, δεν σέβεται τα ανθρώπινα δικαιώματα και χρησιμοποιεί «τακτικές εκβιασμού» προκειμένου να επιτύχει τους στόχους της εξωτερικής της πολιτικής. Δεν μπορούμε δηλαδή να είμαστε σίγουροι ότι η Τουρκία θα σεβαστεί την απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου.

Συν τοις άλλοις, για την Τουρκία η διαφορά δεν είναι μόνο μία, δηλαδή η οριοθέτηση της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ) και υφαλοκρηπίδας αλλά μία πληθώρα ζητημάτων όπως η αποστρατιωτικοποίηση νήσων, επομένως θα δεχτεί δύσκολα μία προσφυγή με μοναδικό ζήτημα τη διευθέτηση της οριοθέτησης των θαλασσίων ζωνών.

Τρίτον, αν η Τουρκία επιθυμεί πραγματικά την εξομάλυνση των σχέσεών της με την Ελλάδα, θα πρέπει να άρει το casus belli με το οποίο απειλεί την Ελλάδα από το 1995, να αποσύρει τα στρατεύματα κατοχής που διατηρεί στην Κυπριακή Δημοκρατία, και να σταματήσει κάθε δραστηριότητα που αντίκειται στις προβλέψεις του Διεθνούς Δικαίου.

Τέταρτον, η Τουρκία ενδέχεται –όπως έχει κάνει άλλωστε και κατά το παρελθόν– να ασκήσει πίεση στην Ελλάδα και στην ΕΕ εργαλειοποιώντας το μεταναστευτικό, ώστε να αποκομίσει σημαντικά (οικονομικά κυρίως) οφέλη από την τελευταία. Αυτό εξάλλου συμπεραίνεται και από τη δέσμευση της ΕΕ να στηρίξει περαιτέρω τους πρόσφυγες στην Τουρκία. Η Τουρκία μπορεί επομένως να υποχωρήσει σε κάποιες από τις θέσεις της μόνο εάν λάβει σημαντικά οικονομικά ανταλλάγματα.

Πέμπτον, η Τουρκία εξαρτάται οικονομικά σε σημαντικό βαθμό από την ΕΕ καθώς η τελευταία είναι ο μεγαλύτερος εμπορικός εταίρος της Τουρκίας. Η άσκηση πίεσης επομένως από την Τουρκία στην ΕΕ έχει συγκεκριμένα όρια, καθώς ενδεχόμενη διακοπή των εμπορικών σχέσεων των δύο μερών θα έχει καταστροφικές συνέπειες για την πρώτη. Εξάλλου, η ΕΕ έχει επιβάλλει περιοριστικά μέτρα (κυρώσεις) στην Τουρκία από το 2019 λόγω των παράνομων γεωτρήσεων στην Ανατολική Μεσόγειο, [14] τα οποία παρέτεινε μέχρι τις 12 Νοεμβρίου 2023.16 Η Ελλάδα επομένως μπορεί να χρησιμοποιήσει τη συμμετοχή της στην ΕΕ για την άσκηση πίεσης στην Τουρκία.

Τέλος, δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι και η Τουρκία αποτελεί σημαντικό εταίρο για την ΕΕ, το οποίο συνεπάγεται ότι η τελευταία δεν πρόκειται να «εγκαταλείψει» την

Τουρκία, αλλά θα επιδιώκει τη διατήρηση των οικονομικών και εμπορικών τους σχέσεων. Τα μέτρα επομένως που θα ληφθούν κατά της Τουρκίας δεν θα πρέπει να τη φέρουν σε σημείο κατάρρευσης, γεγονός που μπορεί να την οδηγήσει στη σφαίρα επιρροής κάποιου άλλου διεθνή δρώντα, αλλά να «κρούσουν των κώδωνα του κινδύνου» ώστε να οδηγήσουν στη συμμόρφωσή της. Όπως αναφέρει εξάλλου ο γνωστός Κινέζος στρατηγιστής Sun Tzu στο έργο με τίτλο η Τέχνη του Πολέμου:

«Όταν περικυκλώνεις έναν εχθρό, άφηνέ του μια διέξοδο φυγής. Δεν πρέπει να πιέζεις πολύ ένα απελπισμένο στρατό».

Παραπομπές: 

[1] Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. «Έκθεση της Επιτροπής του 2022 για την Τουρκία». P9_TA(2023)0320. 13 Σεπτεμβρίου 2023. https://www.europarl.europa.eu/doceo/document/TA-9-2023-0320_EL.pdf (14/09/2023).

[2] Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. «Το Κοινοβούλιο καλεί ΕΕ και Τουρκία να αναζητήσουν εναλλακτικούς τρόπους συνεργασίας». Δελτίο Τύπου 20230911IPR04914. 13 Σεπτεμβρίου 2023. https://www.europarl.europa.eu/pdfs/news/expert/2023/9/press_release/20230911IPR04914/20230911IPR04914_el.pdf (14/09/2023).

[3] Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. «Έκθεση της Επιτροπής του 2022 για την Τουρκία». σ. 17.

[4] Κουκάκης Γεώργιος. «Η πορεία ένταξης της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση (1999-2022)». Κέντρο Διεθνών Στρατηγικών Αναλύσεων (ΚΕΔΙΣΑ). 08 Μαρτίου 2023. σ. 3. https://kedisa.gr/i-poreia-entaksis-tis-tourkias-stin-evropaiki-enosi-1999-2022/ (14/09/2023).

[5] EUR-Lex. «Διαδικασία προσχώρησης στην ΕΕ». χ.η. https://eur-lex.europa.eu/EL/legal-content/glossary/accession-process-to-the-eu.html (14/09/2023).

[6] EUR-Lex. «Κριτήρια προσχώρησης (κριτήρια της Κοπεγχάγης)». χ.η. https://eur-lex.europa.eu/legal-content/EL/TXT/?uri=LEGISSUM%3Aaccession_criteria_copenhague (14/09/2023).

[7] European Commission. «Türkiye 2022 Report [SWD(2022) 333 final]». 12 October 2022. https://www.eeas.europa.eu/sites/default/files/documents/T%C3%BCrkiye%20Report%202022.pdf (14/09/2023).

[8] North Atlantic Treaty Organization. «Finland and Sweden submit applications to join NATO». 18 May 2022. https://www.nato.int/cps/en/natohq/news_195468.htm (14/09/2023).

[9] Κουκάκης Γεώργιος. «Η ένταξη της Φινλανδίας στο ΝΑΤΟ και το μέλλον της υποψηφιότητας της Σουηδίας». Κέντρο Διεθνών Στρατηγικών Αναλύσεων (ΚΕΔΙΣΑ). 06 Απριλίου 2023. σσ.3-4. https://kedisa.gr/i-entaksi-tis-finlandias-sto-nato-kai-to-mellon-tis-ypopsifiotitas-tis-souidias/ (14/09/2023).

[10] Hande Atay Alam & Christian Edwards. «Erdogan links Sweden’s NATO bid to Turkey joining the EU». CNN World. 10 July 2023. https://edition.cnn.com/2023/07/10/europe/erdogan-turkey-nato-eu-sweden-intl/index.html (14/09/2023).

[11] Πρωθυπουργός. «Ανακοίνωση για τη συνάντηση του Πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη και του Πρόεδρου της Τουρκίας Recep Tayyip Erdogan».12 Ιουλίου 2023. https://www.primeminister.gr/2023/07/12/32163 (14/09/2023).

[12] ΣΚΑΪ. «Συνέντευξη του Πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη στον ΣΚΑΪ». 13 Ιουλίου 2023. YouTube. https://www.youtube.com/watch?v=oox7x204QNY (14/09/2023).

[13] Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. «ΑΠΟΦΑΣΗ (ΚΕΠΠΑ) 2019/1894 ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ της 11ης Νοεμβρίου 2019 σχετικά με περιοριστικά μέτρα λόγω των παράνομων γεωτρήσεων της Τουρκίας στην Ανατολική Μεσόγειο». 12 Νοεμβρίου 2019. https://eur-lex.europa.eu/legal-content/EL/TXT/PDF/?uri=CELEX:32019D1894&from=EN (14/09/2023).

[14] Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. «ΑΠΟΦΑΣΗ (ΚΕΠΠΑ) 2022/2186 ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ της 8ης Νοεμβρίου 2022 για την τροποποίηση της απόφασης (ΚΕΠΠΑ) 2019/1894 σχετικά με περιοριστικά μέτρα λόγω των παράνομων γεωτρήσεων της Τουρκίας στην Ανατολική Μεσόγειο». 9 Νοεμβρίου 2022. https://eur-lex.europa.eu/legal-content/EL/TXT/PDF/?uri=CELEX:32022D2186 (14/09/2023). Δήλωση γνωστοποίησης: Η γνώμη που διατυπώνεται σε αυτό το κείμενο εκφράζει τις προσωπικές απόψεις του συγγραφέα και σε καμία περίπτωση δεν αντικατοπτρίζει την επίσημη θέση της Ελληνικής Κυβέρνησης ή του Ελληνικού Στρατού.

* O Γιώργος Κουκάκης είναι Aντισυνταγματάρχης (ΠΖ), Διεθνολόγος, Ερευνητής στο ΚΕΔΙΣΑ.

liberal.gr

Γ. Μουρουζίδης: Πώς θα μπορούσε να ήταν το Νευροκόπι σε λίγα χρόνια.

2

Γεώργιος Μουρουζίδης, Υποψήφιος Δημοτικός Σύμβουλος με τον Συνδυασμό ΄΄ Όλοι Μαζί για το Κ. Νευροκόπι ΄΄.

Τόσο η φωτιά στον Έβρο όσο και οι πλημμύρες στη Θεσσαλία κατέστρεψαν η καθεμιά  εκτάσεις λίγο μεγαλύτερες από τη συνολική έκταση του Νευροκοπίου, το οποίο κινδυνεύει εξίσου από ανάλογες απειλές.

Αναπόφευκτα τις επόμενες δεκαετίες εξαιτίας της κλιματικής αλλαγής η Ελλάδα θα γίνει μια θερμότερη και ξηρότερη χώρα. Οι προκλήσεις για τη χώρα μας, λόγω και της ιδιαίτερης γεωμορφολογίας της, θα είναι πολλές: ένταση των πλημμυρικών φαινομένων, επιδείνωση των δασικών πυρκαγιών, θέρμανση των θαλασσών, λιγότερα χιόνια, λιγότερες και ραγδαίες βροχοπτώσεις, μείωση των υδάτινων πόρων, αλλαγή των καλλιεργειών, σταδιακή ερημοποίηση στη νησιωτική και νότια χώρα, κ.λπ. Αυτό που διακυβεύεται κυρίως από τις συνέπειες της κλιματικής αλλαγής είναι η οικονομία, το περιβάλλον, η βιοποικιλότητα, και γενικότερα η πτώση του βιοτικού επιπέδου του λαού μας.

Δε θα ρισκάρω την πρόβλεψη σε ποια κατάσταση θα είμαστε σε 10-20 χρόνια. Θα προτιμήσω,όμως, καλύτερα να πω τι προσδοκώ να γίνει, προκειμένου οι συνέπειες της κλιματικής αλλαγής να γίνουν τα συγκριτικά πλεονεκτήματα του τόπου μας.

Ο ορεινός τουρισμός θα γίνει πολύ δημοφιλής, αφού οι τουρίστες θα επιδιώκουν εξορμήσεις σε πιο πράσινα και δροσερά μέρη. Το περιβάλλον του Νευροκοπίου αποτελεί ιδανικό προορισμό ορεινού τουρισμού. Επιπλέον, το γεγονός ότι το Νευροκόπι βρίσκεται σε κοντινή απόσταση από τη θάλασσα θα το καταστήσει εξαιρετικό σημείο διακοπών, λόγω του συνδυασμού βουνού και θάλασσας, για τουρίστες από όλον τον κόσμο. Παράλληλα με τον ορεινό τουρισμό και ο αθλητικός τουρισμός θα αναζητήσει τα δροσερά πρωινά και τις κρύες νύχτες του καλοκαιριού μας.

Πολλές καλλιέργειες θα μετακινηθούν από τις παραθαλάσσιες σε βορειότερες περιοχές, όπως έχει ήδη συμβεί στην Αμερική. Η αμπελουργία θα αναπτυχθεί περαιτέρω και εκτιμάται ότι θα ακολουθήσει και η καλλιέργεια ελαιόδεντρων. Οι νέες κλιματολογικές συνθήκες θα δώσουν τη δυνατότητα σε νοικοκυριά και σε επιχειρήσεις να παράγουν περισσότερα προϊόντα και εκτός θερμοκηπίων και επιπρόσθετανα αποφασίσουν να ασχοληθούν με αρωματικά φυτά, σπάνια φρούτα, κ.ά., όλα παραγόμενα με χαμηλότερο κόστος από αυτό των υφιστάμενων  καλλιεργειών.

Η παγκόσμια τάση εργασίας από το σπίτι στο νέο ψηφιακό κόσμο θα επιτρέψει πολλούς νέους να μείνουν στα χωριά τους, άλλους να επιστρέψουν και ακόμα κάποιους να αποφασίσουν να μετοικήσουν στον τόπο μας και να εργαστούν ως ψηφιακοί μετανάστες. Προφανώς, προϋπόθεση για αυτό είναι οι υψηλές ταχύτητες, η ασφαλής πρόσβαση στο διαδίκτυο, οι καλές επικοινωνίες, κ.λπ.

Το φυσικό νερό που σήμερα όχι μόνο χάνεται στον τόπο μας, αλλά προκαλεί και καταστροφές,σύντομα θα αποκτήσει παγκοσμίως υψηλότερη αξία, συνεπώς η ορθολογικότερη διαχείριση και η αποτελεσματικότερη αξιοποίησή του κρίνεται επιτακτική ανάγκη.

Οι υψηλότερες ενεργειακές ανάγκες για θέρμανση και ψύξη, χειμώνα αλλά και καλοκαίρι, αντίστοιχα, καθώς και για τη μετακίνηση των οχημάτων θα απαιτήσουν περισσότερη ενέργεια, η οποία θα πρέπει να διασφαλιστεί με σύγχρονες μεθόδους φιλικές προς το περιβάλλον.

Το περιβάλλον δηλαδή στην επερχόμενη εποχή αποκτά επιπλέον υπεραξία για μια ανταγωνιστική οικονομία ενός τόπου. Η προστασία του περιβάλλοντος δεν μπορεί πλέον να επαφίεται στις προθέσεις της φύσης ή σε πρόχειρα μέτρα, όπως συμβαίνει μέχρι τώρα. Η πυροπροστασία, η προστασία της πανίδας, η επιστημονική χρήση των γεωργικών φαρμάκων, η ποιότητα του νερού και ό,τι άλλο προστατεύει και αποκαθιστά την ανθρώπινη αλαζονεία αποτελούν σοβαρές προκλήσεις για ένα τόπο που θέλει να εξακολουθεί να υπάρχει.

Η αρμονική ανάπτυξη της ψηφιακής και της φυσικής υποδομής της περιοχής μας θα είναι στο μέλλον το συγκριτικό πλεονέκτημα του τόπου μας.

Στην προοπτική αυτή οι τοπικοί φορείς έχουν την υποχρέωση να προβάλουν διεκδικήσεις και να πρωταγωνιστήσουν στη βελτίωση του οδικού δικτύου, στη μείωση της φορολογίας, στην ενεργειακή αναβάθμιση, στην προστασία του οικοσυστήματός μας και στις ψηφιακές υποδομές. Στο πλαίσιο αυτό μπορεί να αναπτυχθούν και νέες μορφές επιχειρηματικότητας, όπως εταιρείες startups, νέες καινοτόμες επιχειρήσεις, κ.λπ.

Συγκεφαλαιωτικά, αξίζει να τονισθεί ότι και υπάρχει πλούτος στον τόπο μας και μπορεί να παραχθεί ακόμα ακόμα περισσότερος.

  • Ο κ. Γιώργος Μουρουζίδης είναι εν αποαστρατεία Ανώτατος Αξιωματικός των Ενόπλων Δυνάμεων

 

 

 

ΟΙ ΘΕΜΑΤΟΦΥΛΑΚΕΣ ΤΗΣ ΑΔΕΣΜΕΥΤΗΣ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΑΣ ΚΑΙ Η ΑΚΑΔΗΜΑΪΚΗ ΑΞΙΟΠΙΣΤΙΑ

0

Ειδικού Συνεργάτη

Η αποκάλυψη ότι το Τμήμα Δημοσιογραφίας και ΜΜΕ του ΑΠΘ έχει εντάξει στο Πρόγραμμα μεταπτυχιακών σπουδών του ένα πρόγραμμα πρακτικής εκπαίδευσης στη δημοσιογραφική κάλυψη των ειδήσεων για τις Διεθνείς Σχέσεις που έχει εκπονηθεί από το Center for Strategic and International Studies (CSIS) φέρνει εμφατικά στο προσκήνιο τις θεμελιώδεις παθογένειες που διατρέχουν τη δημοσιογραφική μας εκπαίδευση και την αξιοπιστία των Πανεπιστημίων μας. Παράλληλα αναδεικνύει τα ελλείμματα στην Ελληνική εξωτερική πολιτική.

Το CSIS, ένα think-tank των ΗΠΑ που δημιουργήθηκε στο απόγειο του Ψυχρού Πολέμου, επεξεργάζεται πολιτικές για τη διεθνή ασφάλεια από τη σκοπιά των ΗΠΑ και μάλιστα από πολλούς θεωρείται ότι εκφράζει την οπτική του στρατιωτικο-βιομηχανικού της συμπλέγματος. Κατά συνέπεια η προσέγγισή του στις Διεθνείς Σχέσεις και ειδικότερα στη δημοσιογραφική κάλυψη τους, υπηρετώντας αφενός μη-επίσημες (ιδιωτικές) και αφετέρου γεωπολιτικά διατεταγμένες στοχεύσεις, κάθε άλλο παρά συγκεντρώνει τα εχέγγυα ακαδημαϊκής αξιοπιστίας και ανταπόκρισης στις αρχές της δημοσιογραφικής δεοντολογίας που θα έπρεπε να συνιστούν τις προϋποθέσεις υιοθέτησής της από μια Ελληνική Πανεπιστημιακή Σχολή Δημοσιογραφίας.

Ειδικότερα αντιδιαστέλλεται την αποστολή της να εκπαιδεύει τους φοιτητές στην αδέσμευτη, από την άποψη των γεωπολιτικών συσχετισμών ισχύος, δημοσιογραφία και αντιστρατεύεται την κατάρτισή τους με γνώμονα την προσέγγιση της Ελληνικής εξωτερικής πολιτικής στις διεθνείς προκλήσεις.

Καθώς η χώρα αντιμετωπίζει σήμερα μείζονες διεθνείς κινδύνους που άπτονται της υπεράσπισης των κυριαρχικών της δικαιωμάτων, η πλήρης υιοθέτηση μιας υπερεθνικής στρατηγικής για τις Διεθνείς Σχέσεις από τον «οργανικό» της διανοούμενο- το Πανεπιστήμιο, ακόμη και αν υποτεθεί ότι αυτή εκφράζει επίσημα τη Δυτική συμμαχία στην οποία συμμετέχει, υπονομεύει καίρια την αποτρεπτική της δυνατότητα.

Ειδικότερα εντάσσει απόλυτα τις – πολύ ιδιαίτερες για την ατζέντα της Συμμαχίας – διεθνείς προκλήσεις που αντιμετωπίζει, στις προτεραιότητες και στις σκοπιμότητες αυτής της στρατηγικής, προαλείφοντας εξελίξεις στα εθνικά μας θέματα που υπηρετούν τον διεθνή παράγοντα και όχι την χώρα.

 

Οι συνέπειες μιας τέτοιας δημοσιογραφικής εκπαίδευσης είναι ήδη ορατές στον χειρισμό των εθνικών θεμάτων αλλά και της αλήθειας εν γένει στις διεθνείς εξελίξεις από τα μεγάλα ΜΜΕ που ήδη διαμορφώνουν μια χειραγωγημένη ως προς εθνικά και κοινωνικά της συμφέροντα κοινή γνώμη.

Φαίνεται ότι η κρίση και η χρεοκοπία της Ελληνικής οικονομίας δεν κλόνισε μόνο τα οικονομικά της θεμέλια αλλά υπέσκαψε και την θεσμική λειτουργία της ως μιας ανεξάρτητης δημοκρατίας.

Εν κατακλείδι, ο υπονοούμενος με αυτό τον τρόπο «κοσμοπολιτισμός» του Τμήματος Δημοσιογραφίας και ΜΜΕ του ΑΠΘ υπερβαίνει την θεσμική αποστολή του και υπονομεύει την Ελληνική εξωτερική πολιτική.  

Εκλογές ΣΥΡΙΖΑ: Το «βρώμικο ’89», η αριστερή στροφή και το «μέγα λάθος» με Τσίπρα

1

Αναμετρήσεις με πλούσιο παρασκήνιο κι έντονες αναταράξεις διάρκειας 31 ετών – Από τον ΣΥΝ έως τη μετα-Τσίπρα εποχή – Αυτή είναι η πορεία του ΣΥΡΙΖΑ μέσα από τις εσωκομματικές εκλογές και δημοσιεύματα της κάθε εποχής.

Οι ανατροπές και οι μεταλλάξεις από την εποχή του ΣΥΝ ως τις μέρες του κλυδωνιζόμενου ΣΥΡΙΖΑ ήταν διαρκείς. Από την αρχή το φαινόμενο του πολυσυλλεκτικού κόμματος της Αριστεράς χαρακτηριζόταν από συγκρούσεις μεταξύ των εσωκομματικών τάσεων και διαγκωνισμούς στο προσκήνιο και στο παρασκήνιο, με αντικρουόμενες ιδεολογικές και πολιτικές αναφορές και στοχεύσεις, ενώ δεν έλειπαν οι προσωπικές στρατηγικές και φιλοδοξίες.

«ΤΟ ΒΗΜΑ», 19.4.1987, Ιστορικό Αρχείο «ΤΟ ΒΗΜΑ» | «ΤΑ ΝΕΑ»

Έτσι, ο χώρος της «πληθυντικής Αριστεράς» ήταν από την γέννησή του ένα δύσκολο εγχείρημα συγκατοίκησης ετερόκλητων εν πολλοίς θέσεων και αντιλήψεων που κουβαλούσαν και τα «τραύματα» του παρελθόντος με τις διασπάσεις και τις αναταράξεις που είχαν προηγηθεί από το μακρινό 1968 όταν σημειώθηκε το σχίσμα στο ΚΚΕ (12η Ολομέλεια), από το οποίο γεννήθηκε το ΚΚΕ Εσωτερικού που διασπάστηκε με την σειρά του το 1987 σε ΕΑΡ (Λεωνίδας Κύρκος) και ΚΚΕ Εσ. Ανανεωτική Αριστερά (Γιάννης Μπανιάς).

«ΤΟ ΒΗΜΑ», 19.2.1989, Ιστορικό Αρχείο «ΤΟ ΒΗΜΑ» | «ΤΑ ΝΕΑ»

Ο συμβιβασμός και η άμεση διάσπαση

Το 1989 μετά από τον ιστορικό συμβιβασμό της ΕΑΡ και του ΚΚΕ υπό τον Χαρίλαο Φλωράκη, δημιουργήθηκε ο Συνασπισμός της Αριστεράς και της Προόδου, ο οποίος σύντομα (1991) υπέστη και αυτός το πλήγμα της διάσπασης. Είχε προηγηθεί η συγκυβέρνηση με την ΝΔ υπό τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη το 1989 (κυβέρνηση Τζαννετάκη) και η συμμετοχή στην οικουμενική κυβέρνηση Ζολώτα (1989-1990) με ΝΔ και ΠαΣοΚ υπό τον ασθενούντα Ανδρέα Παπανδρέου.

«ΤA NEΑ», 23.3.1989, Ιστορικό Αρχείο «ΤΟ ΒΗΜΑ» | «ΤΑ ΝΕΑ»

Οι διαφωνίες και οι πολιτικές παρενέργειες από την συμμετοχή του ΣΥΝ στο «αστικό πολιτικό παιχνίδι» έφεραν την ρήξη στο 13ο Συνέδριο του ΚΚΕ, το οποίο αποτελούσε την ραχοκοκαλιά του ΣΥΝ, όπου οι «ανανεωτικοί» υπέστησαν ήττα και σύντομα πήραν τον δρόμο της εξόδου για να εγκατασταθούν πολιτικά και κομματικά στο άλλοτε ενιαίο οικοδόμημα.

Πριν το οριστικό διαζύγιο η παλαιά φρουρά των Φλωράκη και Κύρκου, που ηγείτο στον ΣΥΝ από την ίδρυσή του, έδινε την σκυτάλη στην νεότερη γενιά.

«ΤΑ ΝΕΑ», 10.7.1989, Ιστορικό Αρχείο «ΤΟ ΒΗΜΑ» | «ΤΑ ΝΕΑ»

Μαρία Δαμανάκη, η πρώτη κυρία

Τον Μάρτιο του 1991 η Μαρία Δαμανάκη αναλαμβάνει καθήκοντα προέδρου του κόμματος, το σχίσμα ολοκληρώνεται και τυπικά τον Ιούνιο του ίδιου χρόνου και ο ΣΥΝ ξεκινά την νέα περιπετειώδη πορεία του προς το άγνωστο. Το ιδρυτικό συνέδριο του κόμματος θα πραγματοποιηθεί τον Ιούνιο του 1992.

Πρόεδρος εκλέγεται η Μαρία Δαμανάκη όμως ο ΣΥΝ δεν θα κατορθώσει να μπει στην Βουλή στις εκλογές του Οκτωβρίου 1993 (έλαβε ποσοστό 2,94%), πληρώνοντας το πολιτικό κόστος του «βρώμικου ‘89», αλλά και της απώλειας δυνάμεων μετά την αποχώρηση του ΚΚΕ από το ενωτικό εγχείρημα.

«ΤΑ ΝΕΑ», 19.3.1989, Ιστορικό Αρχείο «ΤΟ ΒΗΜΑ» | «ΤΑ ΝΕΑ»

Η κυρία Δαμανάκη παραιτείται και στο έκτακτο συνέδριο που πραγματοποιείται τον Δεκέμβριο του ίδιου χρόνου θα αναμετρηθούν τέσσερις υποψήφιοι: Νίκος Κωνσταντόπουλος, Φώτης Κουβέλης, Αλέκος Αλαβάνος και Μιχάλης Παπαγιαννάκης. Από την «μονομαχία» στον δεύτερο γύρο μεταξύ Κωνσταντόπουλου και Αλαβάνου νικητής θα βγει ο πρώτος.

Ο Κωνσταντόπουλος, το 5.1% και ο Μπίστης

Ο κ. Κωνσταντόπουλος επανεκλέγεται τρία χρόνια μετά στο 2ο Τακτικό Συνέδριο (Μάρτιος 1996) ενώ ο ΣΥΝ κατορθώνει στις εκλογές του Σεπτεμβρίου να επανακάμψει κοινοβουλευτικά με 5,1%, κάτι που θα διασφαλίσει την επανεκλογή του και στο 3ο Τακτικό Συνέδριο του Ιουνίου 2000 αν και είχε μεσολαβήσει η εκλογική κάμψη στις εκλογές του Απριλίου 2000 με τον ΣΥΝ να αποσπά μόλις το 3,2%.

Οι σοβαρές διαφωνίες με επίδικο ζήτημα τις σχέσεις με το ΠαΣοΚ θα οδηγήσουν στην αποχώρηση της ομάδας περί τον Νίκο Μπίστη (ίδρυσε την ΑΕΚΑ) ενώ αργότερα (2003) αποχωρεί και η κυρία Δαμανάκη παίρνοντας τον δρόμο για το ΠαΣοΚ. Η ηγεσία Κωνσταντόπουλου αναζητεί αριστερά ερείσματα για να αντιμετωπίσει τις πιέσεις που δέχεται.

«ΤΑ ΝΕΑ», 17.2.2004, Ιστορικό Αρχείο «ΤΟ ΒΗΜΑ» | «ΤΑ ΝΕΑ»

Στο Προγραμματικό Συνέδριο του κόμματος ο Συνασπισμός της Αριστεράς και της Προόδου εξελίσσεται σε Συνασπισμό της Αριστεράς, των Κινημάτων και της Οικολογίας και στις εκλογές του Μαρτίου 2004 κατέρχεται με το ενωτικό σχήμα «Συνασπισμός Ριζοσπαστικής Αριστεράς» (ΣΥΡΙΖΑ), με την συμμετοχή προσωπικοτήτων όπως ο Γιάννης Μπανιάς, ο Μανώλης Γλέζος, ο Μήτσος Κωστόπουλος κ.ά.

Η κοινή κάθοδος δεν θα αποδώσει εκλογικά (απέσπασε μόλις 3,2%) και το εγχείρημα ατονεί εν όψει των ευρωεκλογών του Ιουνίου 2004, ενώ ο Νίκος Κωνσταντόπουλος αιφνιδιάζει ανακοινώνοντας ότι δεν θα είναι εκ νέου υποψήφιος για την αρχηγία του κόμματος.

Η ώρα του Αλέκου Αλαβάνου και το δαχτυλίδι

Στο 4ο Τακτικό Συνέδριο του Δεκεμβρίου 2004 ο ΣΥΝ αλλάζει σελίδα εγκαινιάζοντας την «αριστερή στροφή» και αναθερμαίνοντας το ενωτικό εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ υπό την ηγεσία του Αλέκου Αλαβάνου. Την ηγεσία διεκδίκησαν και οι Μιχάλης Παπαγιαννάκης και Χριστόφορος Παπαδόπουλος.

Τον Απρίλιο του 2005 ο ΣΥΝ προχωρά σε οργανωτικό καταστατικό συνέδριο και τον Μάρτιο του 2007 συγκαλείται το Διαρκές Συνέδριο του κόμματος, το οποίο θα αποφασίσει την εκλογική συνεργασία του με δυνάμεις της ριζοσπαστικής Αριστεράς υπό την σημαία του ΣΥΡΙΖΑ.

«ΤΟ ΒΗΜΑ», 14.12.2004, Ιστορικό Αρχείο «ΤΟ ΒΗΜΑ» | «ΤΑ ΝΕΑ»

Στις εκλογές του Σεπτεμβρίου 2007 επιτυγχάνει ένα θετικό ποσοστό (5,04%) και ο κ. Αλαβάνος ανοίγει τον δρόμο της διαδοχής του παραδίδοντας το «δαχτυλίδι» στον Αλέξη Τσίπρα, προκαλώντας έκπληξη στο κόμμα του αλλά και ευρύτερα, αλλάζοντας την ηλικιακή «επετηρίδα» στις κομματικές ηγεσίες. Μια επιλογή την οποία θα χαρακτηρίσει ο ίδιος «μεγάλο λάθος» του και που θα τον ωθήσει να διαφοροποιηθεί ανοιχτά και να αποστασιοποιηθεί από την νέα ηγετική ομάδα και ακολούθως από τον ΣΥΡΙΖΑ.

Εποχή Αλέξη Τσίπρα

Ο Αλέξης Τσίπρας εξελέγη στο 5ο Τακτικό Συνέδριο του ΣΥΝ με αντίπαλό του τον «ανανεωτικό» Φώτη Κουβέλη. Ο κ. Αλαβάνος θα παραμείνει πρόεδρος της Κ.Ο. αλλά η ιδιότυπη δυαρχία δεν ικανοποιεί την ομάδα περί τον 33χρονο αρχηγό που αναπτύσσει δραστηριότητα με βάσει τις δικές της προτεραιότητες. Το «διαζύγιο» δεν θα αργήσει να φανεί στην πορεία προς τις ευρωεκλογές, όταν ο κ. Αλαβάνος αποφασίζει να εκπροσωπήσει εκείνος το κόμμα του στο ντιμπέιτ, ενώ στις εθνικές εκλογές του Οκτωβρίου του ίδιου χρόνου δεν συμμετείχε καν στα ψηφοδέλτια.

«ΤΟ ΒΗΜΑ», 12.2.2008, Ιστορικό Αρχείο «ΤΟ ΒΗΜΑ» | «ΤΑ ΝΕΑ»

Στο 6ο Συνέδριο του ΣΥΝ τον Ιούνιο του 2010 επανεκλέγεται ο κ. Τσίπρας με μοναδικό αντίπαλο το κομματικό στέλεχος Γιώργο Βλαχογιώργο και με την «Ανανεωτική Πτέρυγα» υπό τον Φώτη Κουβέλη να αποχωρεί από το κόμμα ιδρύοντας την ΔΗΜΑΡ.

Θα ακολουθήσει στο Διαρκές Συνέδριο του Ιουλίου του 2013 η αυτοδιάλυση του ΣΥΝ και η «διάχυσή» του στον ΣΥΡΙΖΑ, ενώ στο 1ο ιδρυτικό συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ εκλέγεται πρόεδρος εκ νέου ο κ. Τσίπρας έχοντας απέναντί του την Σίσσυ Βωβού και τον Πάνο Ηλιόπουλο.

Η άνοδος στην Κυβέρνηση και η «περήφανη διαπραγμάτευση»

Ακολουθεί η αντιμνημονιακή «επέλαση» του κόμματος, η ανάδειξη σε κυβέρνηση τον Ιανουάριο του 2015 και η περιπετειώδης διαχείριση της χρεοκοπίας της χώρας, με αποκορύφωμα το δημοψήφισμα – φιάσκο του Ιουλίου και τη συνθηκολόγηση με τους δανειστές που μετά από την «περήφανη διαπραγμάτευση» κατέληξε στο τρίτο μνημόνιο.

«ΤΟ ΒΗΜΑ», 27.9.2015, Ιστορικό Αρχείο «ΤΟ ΒΗΜΑ» | «ΤΑ ΝΕΑ»

Ο ΣΥΡΙΖΑ διασπάται -η αντιμνημονιακή πτέρυγα αποχωρεί- και στις εκλογές του Σεπτεμβρίου 2015 το κόμμα κερδίζει εκ νέου τις εκλογές υλοποιώντας τις επαχθείς μνημονιακές δεσμεύσεις, κάτι που θα πληρώσει εκλογικά με την ήττα στις εκλογές του Ιουλίου 2019 (μεσολάβησε το 2ο Συνέδριο του 2016 με τον κ. Τσίπρα να αποσπά το «σταλινικό» ποσοστό του 93,54% χωρίς να έχει άλλον αντίπαλο).

Θα ακολουθήσει μια τετραετία αμήχανης και κατακερματισμένης αντιπολίτευσης με αμφίσημες στρατηγικές επιλογές, μακριά από την κοινωνία που στήριξε την εκλογή -για πρώτη φορά- του προέδρου του κόμματος από την βάση τον Μάιο του 2022 μετά το 3ο Συνέδριο (τον κ. Τσίπρα ψήφισαν 152.000 πολίτες).

Πορεία που θα κορυφωθεί με την συντριπτική εκλογική ήττα των διπλών εκλογών του Μαίου/Ιουνίου 2023 που τον οδήγησαν στην παραίτηση και την αποστασιοποίηση από όλα όσα διαδραματίζονται στο πλαίσιο της κούρσας διαδοχής μεταξύ των πέντε υποψηφίων για την προεδρία του ΣΥΡΙΖΑ.

«ΤΟ ΒΗΜΑ», 2.7.2023, Ιστορικό Αρχείο «ΤΟ ΒΗΜΑ» | «ΤΑ ΝΕΑ»

Δ. Μακροδημόπουλος: Γιατί η χώρα μας αυτοκαταστρέφεται;

2

του Δημήτρη Μακροδημόπουλου

Ποιοί καταστρέφουν τη χώρα μας; Η απάντηση στο ερώτημα έχει βρεθεί από τους κυβερνώντες και όχι μόνον: Παγίως είναι η κλιματική αλλαγή για τις πλημμύρες, και οι μετανάστες, πέραν της κλιματικής αλλαγής, για τις πυρκαγιές που φέτος έχουν σαρώσει τη χώρα. Η πολιτική ηγεσία εμφανίζεται πάντα ως ανεύθυνη για όσα συμβαίνουν. Αλλά δεν είναι μόνον φέτος. Είναι η Ηλεία το 2007,  η Μάνδρα, το Μάτι, η Εύβοια  και η Αττική κατ’ επανάληψη, το ολοκαύτωμα των Τεμπών, η Ρόδος, η Κέρκυρα, η Μαγνησία και η Ν. Αγχίαλος, ο Έβρος με τη μεγαλύτερη πυρκαγιά σε ευρωπαϊκή κλίμακα σύμφωνα με τον Copernicus από το 2000 από τότε που έχει στοιχεία, η Θεσσαλία σήμερα. Καταστροφές που πλήττουν τη χώρα όλο συχνότερα και σε έκταση πρωτοφανή κάθε φορά που ξεπερνάει μερικές φορές και τη δυσμενέστερη πρόβλεψη, όπως φέτος στον Έβρο και στη Θεσσαλία. Όμως πώς μπορούν να συμβαίνουν σε αυτή την πρωτοφανή έκταση σε μια εποχή με τόσες δυνατότητες, με την εκτόξευση της τεχνικής και της τεχνολογίας που σου επιτρέπουν να θωρακιστείς;  Αν φταίει η κλιματική αλλαγή και το ξέρεις, αφού το επαναλαμβάνεις κάθε φορά για να συγκαλύψεις την ανυπαρξία σου, δεν θα πρέπει έγκαιρα με κλιμακούμενες δαπάνες και εύστοχα έργα να περιορίσεις τις συνέπειές της;

Ευθύνεται η ανυπαρξία του κράτους αποτέλεσμα του πολιτικού συστήματος που το μόνο για το οποίο φροντίζει είναι να αναπαράγεται και το επιτυγχάνει αυτό “εξαγοράζοντας” την ψήφο των πολιτών με την επιδοματική πολιτική που φέρνει ψήφους και με έργα βιτρίνας. Τα έργα υποδομής, τα αντιπλημμυρικά έργα, οι αντιπυρικές ζώνες, η δασική οδοποιία,  η ανάταξη του σιδηροδρόμου δεν προσπορίζουν ψήφους και εγκαταλείφθηκαν, για να εξοικονομηθούν οικονομικοί πόροι για τις πελατειακές σχέσεις, δηλαδή για την έμμεση εξαγορά ψήφων.

Παραδείγματα διολίσθησης του κράτους προς την ανυπαρξία; Το 1996 παρασύρθηκε η σιδηροδρομική γέφυρα Κομψάτου στη Ροδόπη, μήκους 85μ, πέντε ανοιγμάτων. Δεν έμεινε τίποτα όρθιο. Σε 24 ημέρες πέρασε με ασφάλεια το πρώτο τρένο από τη γέφυρα σε μια ανεπανάληπτη κατά την άποψή μου επίδειξη των δυνατοτήτων του κράτους όταν δρα οργανωμένα χωρίς γραφειοκρατικές αγκυλώσεις. Τον Σεπτέμβριο του 2017 κατάρρευσε η παρακείμενη οδική γέφυρα του Κομψάτου που κατασκευάστηκε το 1994 Σήμερα έξη χρόνια μετά έτσι παραμένει λόγω μιας ατέρμονης αλληλουχίας πορισμάτων, μελετών, άντλησης οικονομικών πόρων. Το σημαντικότερο είναι ότι με την κατάρρευση της σιδηροδρομικής γέφυρας δεν κινδύνευσε κανείς, ούτε υπήρχε περίπτωση να κινδυνεύσει. Διότι υπήρχε προσωπικό ώστε να τηρούνται οι κανονισμοί που απαιτούν ένα ανελαστικό αριθμό προσωπικού για την τήρησή τους. Σήμερα δεν υπάρχει τίποτα. Διαβάζουμε ότι στα Φάρσαλα, το φράγμα του Ενιπέα, ένα έργο που εκκρεμεί πολλά χρόνια και θεωρείται ότι θα θωρακίσει την  περιοχή, τρία χρόνια μετά τις καταστροφές που προκάλεσε ο Ιανός, όταν είχε επικαιροποιηθεί η κρισιμότητά του, “βρίσκεται στη δεύτερη φάση δημοπράτησης της μελέτης”. Εμφύλιος έχει ξεσπάσει ανάμεσα στην Καρδίτσα και στον κάμπο, ότι έγιναν προσπάθειες αντιπλημμυρικής προστασίας της πόλης ενώ αγνοήθηκε ο κάμπος. Δεν μπορούσε να προστατευθεί και ο κάμπος αφού ο Ιανός πριν τρία χρόνια με τις καταστροφές που προκάλεσε έδωσε σαφή μηνύματα; (Καθημερινή 8/9/2023) Δεν υπήρχαν χρήματα;

Η κυβέρνηση μοίρασε 43 δις στη διάρκεια της πανδημίας για την αντιμετώπιση των οικονομικών συνεπειών της. Σύμφωνα με το δοκίμιο εργασίας του Ελληνικού Δημοσιονομικού Συμβουλίου (ΕΔΣ) με τίτλο “Διερεύνηση των προσδιοριστικών παραγόντων των δαπανών COVID – 19 στην Ελλάδα και στη Ευρωζώνη” που επεξεργάστηκε  στοιχεία του ΔΝΤ, οι άμεσες δαπάνες της χώρας μας για τη στήριξη της οικονομίας της, σε τομείς πλην της Υγείας, ανήλθαν σε 10,7% του ΑΕΠ της, ποσοστό που άφηνε δεύτερη την Γερμανία με 9,8% του ΑΕΠ. Παρόλα αυτά, τα στοιχεία της Eurostat  που επεξεργάστηκαν οι μελετητές του ΕΔΣ έδειξαν ότι οι δαπάνες δεν εξασφάλισαν υψηλό ποσοστό αναπλήρωσης της απώλειας εισοδήματος. Σύμφωνα με τη μελέτη του ΕΔΣ, το ποσοστό αναπλήρωσης ήταν μόλις 41,2%, που τοποθετούσε τη χώρα μας στην 11η θέση μεταξύ των 19 της Ευρωζώνης καίτοι πρώτη στις δαπάνες, και στην 16η μεταξύ των 27 της ΕΕ (Καθημερινή 22/5/2021). Έτσι λοιπόν  ένα ποσοστό 58,8%, δηλαδή περί τα 25 δις ευρώ, κινήθηκε άστοχα δημιουργώντας αύξηση των καταθέσεων κατά 22,5 δις, την εκτίναξη της κατανάλωσης, της ανοικοδόμησης και της αυτοχρηματοδοτούμενης “ανάπτυξης”. Πέραν αυτών δόθηκαν αυξήσεις σε κοινωνικές ομάδες σταθερού εισοδήματος, σε συνταξιούχους, όχι σε χαμηλοσυνταξιούχους αλλά σε όλους, σε δημοσίους υπαλλήλους σε σώματα ασφαλείας, ικανοποίησαν κάθε παράλογο συλλογικό αίτημα.

Έτσι επικράτησε εκλογικά η ΝΔ υπερβαίνοντας και τις δικές της προβλέψεις. Είναι χαρακτηριστικό ότι ενώ η ΝΔ στην περιφέρεια, αλλού διατήρησε τα εκλογικά ποσοστά των εκλογών του 2019 και αλλού μειώθηκαν, στην Αττική όπου έπεσαν τα πολλά δις με αφορμή την πανδημία θριάμβευσε. Αντί τα 25 δις, που εκτίναξαν τις καταθέσεις άμεσα κατά 22,5 δις, και τα χρήματα των προεκλογικών παροχών, που αύξησαν το δημόσιο χρέος κατά 43 και πλέον δις, να κατευθυνθούν στις υποδομές και στην ανάπτυξη διατέθηκαν προς άγραν ψήφων. Το ανησυχητικό είναι ότι το εκλογικό σώμα συναίνεσε σε αυτό.

Μακροδημόπουλος Δημήτρης

Αλεξ/πολη – κιν. 6947-771412

13/9/2023

 

 

 

Ομ. Ταχμαζίδης: κοινωνική πολιτική πολιτισμού για την τρίτη ηλικία

0

Όμηρος Ταχμαζίδης

Γενικές σκέψεις με αφορμή τη συμμετοχή της ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗΣ στις περιφερειακές εκλογές σε Δυτική και Κεντρική Μακεδονία με την υποστήριξη στα ψηφοδέλτια της Γεωργίας Ζεμπιλιάδου και του Χρήστου Παπαστεργίου.

Η χώρα αντιμετωπίζει, και θα αντιμετωπίσει ακόμη περισσότερα προβλήματα στο άμεσο μέλλον, εξαιτίας της γήρανσης του πληθυσμού της. Το δημογραφικό πρόβλημα παρουσιάζει ιδιαιτερότητες από τόπο σε τόπο και ανάλογες πρέπει να είναι οι πολιτικές αντιμετώπισής του. Σε όλες, ωστόσο, τις περιπτώσεις υπάρχουν κάποια κοινά σημεία, κάποιος κοινός παρανομαστής, στη διαχείρισή τους.  Ένα τέτοιο στοιχείο είναι ή οφείλει να είναι η κοινωνική πολιτική πολιτισμού σε μια περιοχή.

Η απουσία συγκροτημένης πολιτικής αντιμετώπισης των επιδράσεων της δημογραφικής μεταβολής του πληθυσμού της υπαίθρου από την Αθήνα, αποτελεί τον πρώτο ανασταλτικό παράγοντα στην άσκηση μιας οποιασδήποτε κοινωνικής πολιτικής πολιτισμού. Έτσι δεν υφίστανται δυνατότητες για μια συνεκτική και επινοητική από τα κάτω κοινωνική πολιτική πολιτισμού στο πλαίσιο της λειτουργίας του σημερινού συστήματος αυτοδιοίκησης. Παρόλα αυτά είμαστε υποχρεωμένοι να παραβλέψουμε τούτες τις δυσκολίες και θα επιχειρήσουμε, στη συνέχεια, να αναδείξουμε κάποιες ελάχιστες δυνατότητες άσκησης κοινωνικής πολιτικής πολιτισμού.

Για να μην υπάρξουν παρανοήσεις: η κοινωνική πολιτική πολιτισμού, σε επίπεδο πρωτοβάθμιας αυτοδιοίκησης και περιφέρειας, δεν πρέπει να συγχέεται με την πολιτική πρόληψης και μέριμνας σε ζητήματα υγείας και ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης για την τρίτη ηλικία.

Οι πολιτικοί της τοπικής αυτοδιοίκησης, επαγγελματίες και ερασιτέχνες, ευρίσκονται αντιμέτωποι με τον λαβύρινθο του νομοθετικού πλαισίου και θα πρέπει να επινοήσουν πράγματα ή να εγκαταλείψουν την κοινωνική πολιτική πολιτισμού οριστικά και αμετάκλητα. Στις σημερινές συνθήκες για να υπάρξει κάποια θετική κοινωνική πολιτική πολιτισμού έναντι της τρίτης ηλικίας, θα πρέπει οι υπηρεσίες και οι μηχανισμοί της τοπικής αυτοδιοίκησης να αποκτήσουν “ευλυγισία” και “ευστροφία” απέναντι στην ακαμψία του συγκεντρωτικού κράτους. Πρέπει να μεταβληθούν σε “σκεπτόμενους οργανισμούς” για να μπορούν να παρακάμπτουν “αναίμακτα” εμπόδια και να εξοικονομούν χρόνο και πόρους.

Δεν λύνονται εύκολα και δε θα λυθούν σύντομα τα προβλήματα της ελληνικής γραφειοκρατίας, αλλά η επιτόπου δοκιμή μιας άλλης αντιμετώπισης των δημοσίων πραγμάτων θα ήταν ένα βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση.

Οι ηλικιωμένοι άνθρωποι αποκλείονται σχετικά νωρίς από τα κοινά και τη συμμετοχή τους σε αυτά. Από πρακτική πολιτική σκοπιά τούτο σημαίνει ότι οι νεότεροι αυτοδιοικητικοί πολιτικοί παίρνουν αποφάσεις ερήμην των ενδιαφερομένων και θιγομένων. Αποφασίζουν για “έργα”, δομές, για την αλλαγή τους, για την πορεία τους, αλλά δεν φαίνεται να υπάρχει κάποια συναίνεση και συμφωνία των θιγόμενων. Έχουμε κάποιο έλλειμμα δημοκρατικής νομιμοποίησης των αποφάσεων που αφορούν στη ζωή των ηλικιωμένων.

**

Σε μια πρώτη θεώρηση της όλης κατάστασης δύο πράγματα φαίνεται πως δύνανται να συμβάλλουν στη βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης των “γηρατειών”:

α. Η συστηματική ενημέρωση της περιφέρειας για τα προβλήματα των γηραιότερων ανθρώπων της περιοχής και η επιμόρφωση και κατάρτιση των εκλεγμένων πολιτικών (δημοτικών και περιφερειακών συμβούλων) στα σύγχρονα ζητήματα του γήρατος και στις αναγκαίες υπηρεσίες προς τους ανθρώπους της τρίτης ηλικίας.

  1. Η δημιουργία αυτοδιοικητικών συμβουλευτικών οργάνων στους δήμους από ηλικιωμένους συμπολίτες και η σύνδεσή τους με την Περιφέρεια.

Εδώ σημαντική μπορεί να είναι η ενεργοποίηση των τοπικών μέσων ενημέρωσης με διάφορα κίνητρα από την πλευρά της Περιφέρειας για τη συστηματική και διαρκή ερευνητική και κριτική ενασχόληση με την κατάσταση της τρίτης ηλικίας στην επικράτεια της περιφέρειας. Στο πλαίσιο αυτής της ενισχυμένης τοπικής δημοσιότητα η περιφερειακή διοίκηση θα εξαναγκαστεί να αποδεικνύει διαρκώς με τις ενέργειες ότι αναλαμβάνει σοβαρά το ρόλο της ως τοπική κυβέρνηση. Και σε επίπεδο περιφέρειας ισχύει ο κανόνας ότι: μια κοινωνική πολιτική πολιτισμού για την τρίτη και τέταρτη ηλικία οφείλει να είναι ΑΠΟΚΕΝΤΡΩΜΕΝΗ για να έχει αποτελέσματα.

Δεν μπορούν τα πάντα να ρυθμιστούν από το κεντρικό κράτος (μέσω της νομοθεσίας και των χρηματοδοτήσεων) και αυτό διότι η ζωή των ανθρώπων τρίτης και τέταρτης ηλικίας διαφοροποιείται σε τόσο μεγάλο βαθμό, από τόπο σε τόπο, από κοινωνική ομάδα σε κοινωνική ομάδα, που δεν μπορεί να καλυφθεί από μια γενικόλογη κεντρική πολιτική και ένα συγκεντρωτικό κεντρικό σχεδιασμό (αν υπάρχει αυτός στην περίπτωση της ελληνικής κρατικής μηχανής)

Στο πλαίσιο αυτό η Περιφέρεια μπορεί να βοηθήσει στην υπέρβαση των παραδοσιακών πρακτικών και των γραφειοκρατικών “μποτιλιαρισμάτων”, να βελτιώσει τις θεωρητικές βάσεις ανάλυσης των δημογραφικών-κοινωνικών προβλημάτων και να επανεκκινήσει όλο το δίκτυο των πόρων και των χρηματοδοτήσεων μέσω ενός λεπτομερούς σχεδίου για το συγκεκριμένο πεδίο πολιτικής πράξεως και αποφάσεων.

Εδώ να σημειώσουμε ότι πολλά από τα παρεμβατικά χαρακτηριστικά στο επίπεδο της αυτοδιοικητικής πολιτικής, προκύπτουν από την διαφορετική κατάσταση και ανάγνωση των διαθέσιμων δεδομένων και όχι αποκλειστικά από τα διαφορετικά κομματικά προγράμματα. Πρωτίστως δηλαδή χρειαζόμαστε ακριβή, εκτεταμένα και αξιόπιστα δεδομένα. Η Περιφέρεια μπορεί να καταστεί ο τροφοδότης των δήμων και της κεντρικής κυβέρνησης με επαρκή και χρήσιμα δεδομένα από τη δημογραφική σφαίρα μιας περιοχής.

Η Περιφέρεια οφείλει να συγκροτήσει θεσμοθετημένα fora (εδώ μπορεί να συμβάλλει το τοπικό σύστημα πληροφόρησης, τοπικός τύπος, ραδιοτηλεοπτικά μέσα, μέσα κοινωνικής δικτύωσης), τα οποία θα λειτουργούν ως δημόσιοι χώροι για την ανάδειξη και θεματοποίηση όλων των αντικειμένων ενασχόλησης των ηλικιωμένων. Η πολιτική αυτή θα μπορέσει να στηριχτεί αφ΄ ενός στην αλλαγή νοοτροπίας των γερόντων που θα ξεφύγουν από το πελατειοκεντρικό σύστημα και αφετέρου θα ενισχυθεί από την εμφάνιση διάφορων radical professionals  στην (τοπική) επιστήμη και στην (τοπική) πολιτική.

**

Η Τοπική και Περιφερειακή Αυτοδιοίκηση αισθάνονται από καιρό την πληθυσμιακή και δημογραφική πίεση, αλλά αδυνατούν, λόγω της εξάρτησή τους από το συγκεντρωτικό κράτος και το συντηρητισμό των τοπικών πολιτικών “ελίτ”, να αρθρώσουν μέσω της πολιτικής τους τα συμφέροντα των ανθρώπων της τρίτης ηλικίας στην επαρχία και να εκθέσουν προς κρίση τις όποιες δυνατότητες παρέμβασης νομίζουν πως διαθέτουν.

Μια κοινωνική πολιτική πολιτισμού θέλει να συμβάλλει στην όσο το δυνατόν πιο ενεργητική και δημιουργική ζωή των ηλικιωμένων ανθρώπων. Αποσκοπεί στη βελτίωση της καθημερινότητας τους. Στο επίκεντρό της βρίσκεται ο/η πολίτης. Πρωταρχικός σκοπός μιας κοινωνικής πολιτικής πολιτισμού είναι η ενίσχυση της αυτοεκτίμησης των ηλικιωμένων.

Τα κοινωνικά-πολιτιστικά προγράμματα δεν πρέπει να έχουν ως σκοπό τους το “γέμισμα” της ημέρας. Δεν είναι προγράμματα κοινωνικής μέριμνας, για παράδειγμα για την πρόληψη της ψυχικής και πνευματικής εξαθλίωσης σε τμήματα της τρίτης ηλικίας. Κύριος σκοπός κάθε κοινωνικο-πολιτιστικού προγράμματος οφείλει να είναι η διατήρηση της ικανότητας των ηλικιωμένων να διατηρούν ζωντανές τις κοινωνικές επαφές τους κυρίως, με τις νεότερες γενιές.

Η Περιφέρεια και οι δήμοι δημιουργώντας πραγματικά καινοτόμους θεσμούς, οφείλουν να ανοίγουν διαρκώς νέους δρόμους για τη δημιουργία νέων κοινωνικών και διαπροσωπικών δεσμών από τους ηλικιωμένους.

Η συναναστροφή και οι συναντήσεις με ανθρώπους πέρα από τον οικογενειακό περίγυρο, ο οποίος στενεύει διαρκώς με τα χρόνια, παρέχει στους ηλικιωμένους τη δυνατότητα συγκρίσεων με άλλους και γίνονται πιο αντικειμενικοί στις κρίσεις για την δική τους κατάσταση: αποφεύγουν έτσι συναισθήματα αυτολύπησης, γκρίνιας, κατάθλιψης…

Οι άνθρωποι της τρίτης ηλικίας θα πρέπει να μάθουν να αρχίζουν και σε αυτό μπορεί να είναι επιβοηθητική μια δυναμική κοινωνική πολιτική πολιτισμού από τους φορείς της τοπικής αυτοδιοίκησης. Σύμφωνα και με τη ρήση του φιλοσόφου Μάρτιν Μπούμπερ, αυτή η γνώση του να μπορούν οι άνθρωποι να αρχίζουν ξανά και ξανά είναι μια ευκαιρία για ποιοτική καθημερινότητα και στην τρίτη ηλικία  : “Το να είσαι ηλικιωμένος είναι ένα υπέροχο πράγμα, όταν δεν έχεις ξεμάθει, τι πάει να πει αρχίζω”. (Σε δική μου ελεύθερη απόδοση από τα γερμανικά).

**

Η ενεργητική ζωή των ηλικιωμένων είναι προϋπόθεση κάθε βελτίωσης της καθημερινότητάς τους. Σε αυτή την κατεύθυνση σημαντική είναι:

α. η συμμετοχή σε πολιτιστικές και κοινωνικές δράσεις, σε δίκτυα εθελοντών, σε τοπικούς πολιτιστικούς συλλόγους. Η Περιφέρεια οφείλει να έχει την εποπτεία αυτών των οργανώσεων, να τις διασυνδέει μέσω δικτύων, τοπικά και υπερτοπικά. Επειδή οι ηλικιωμένοι έχουν διαφορετική προέλευση, τοπική, κοινωνική, μορφωτική κάθε πολιτική για την τρίτη ηλικία θα πρέπει να προσαρμόζεται σε αυτά τα δεδομένα για να μπορεί να ανταποκριθεί. Εδώ οι αυτοδιοικητικοί παράγοντες, δήμοι και περιφέρεια, θα πρέπει να έχουν σαφέστερη εικόνα.

Η φυσική κατάσταση των ηλικιωμένων και η ψυχική κατάστασή τους δηλαδή η υποκειμενική αίσθηση για την κατάσταση του εαυτού τους μπορεί να είναι κίνητρα για τη συμμετοχή τους σε πολιτιστικά γεγονότα, στη θέληση για μάθηση άλλων πραγμάτων και στη συμμετοχή σε αυτές τις διαδικασίες. Από την άλλη, όμως, αυτό το ίδιο κίνητρο της φυσιολογικής κατάστασης μπορεί να γίνει λόγος αποφυγής, αδιαφορίας και απομόνωσης από την πολιτιστική και κοινωνική δραστηριότητα της Τ.Α. και απαιτεί ειδικά προγράμματα κοινωνικής πολιτικής πολιτισμού.

Στόχος μιας πολιτικής για την τρίτη ηλικία πρέπει να είναι η νοηματοδότηση μιας ζωής, η οποία εκτός της επαγγελματικής-εργασιακής καθημερινότητας έχει αρχίσει να φαντάζει ως κοινωνικά ανώφελη.

Αν κάποιος ηλικιωμένος/η θα ενδιαφερθεί για ένα πολιτιστικό μέσο (medium), το οποίο έως τη συνταξιοδότηση του δεν γνωρίζει, δεν εξαρτάται, τόσο από την ηλικία του, προχωρημένη ή μη, αλλά κυρίως από τον τρόπο με τον οποίο γίνεται η προσφορά, που εμφανίζεται ως εναλλακτική πρόταση από την τοπική πολιτική, τους πολιτιστικούς φορείς, τον κοινωνικό περίγυρο, την εκκλησία  κλπ.

Στο πλαίσιο ενός τέτοιου προσανατολισμού η Περιφέρεια οφείλει να διαθέτει σχέδιο και συγκεκριμένη πρακτική και να παροτρύνει με διάφορους τρόπους τους ηλικιωμένους για συμμετοχή:

α.1. – σε χορωδίες και χορευτικούς συλλόγους.

α.2. – σε ομάδες έρευνας της τοπικής ιστορίας και λαογραφίας.

α.3. – σε ερασιτεχνικές θεατρικές ομάδες και διατήρηση της ενεργητικής σχέσης με τον νεότερο πληθυσμό και τη συνεργασία μαζί του.

α.4. – σε συμμετοχή σε προγράμματα που έχουν οικονομικό κόστος και όπου η Περιφέρεια ή οι δήμοι ή και οι δύο μαζί θα αναλαμβάνουν το κόστος ή μέρος του για όσους ευρίσκονται στην κατηγορία της πενίας γήρατος.

α.5. – οργάνωση κατά τόπους και ανάλογα με τις υπάρχουσες θεσμοθετημένες συνθήκες άτυπα κοινωνικο-πολιτιστικές πρωτοβουλίες που θα περιλαμβάνουν στοχευμένα τους ηλικιωμένους (λέσχες ανάγνωσης για ηλικιωμένους, χορωδίες, επισκέψεις νέων κοινωνικών ακτιβιστών, σε συνεννόηση με τους συγγενείς, σε τακτά χρονικά διαστήματα, σε οικίες ηλικιωμένων , ΕΠΙΣΚΕΨΕΙΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΣΥΝΤΡΟΦΙΑΣ, με συζητήσεις κλπ. μαγείρεμα, καφέ, γλυκό και ΑΝΤΙΣΤΟΙΧΑ ΠΡΩΙΝΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΣΥΝΤΡΟΦΙΑΣ – ιδιαίτερα στα χωριά.

α.6. – συμμετοχή σε πρωινά ηλικιωμένων σε συνεργασία στα αστικά κέντρα με καφέ της πόλης (καφέ, γλυκό, συζήτηση κ.α.) χωρίς την παρεμβολή τρίτων της Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Με ιδιαίτερες τιμές εκείνη την ημέρα για τους ηλικιωμένους. Μια φορά την εβδομάδα, μια φορά τον μήνα… εξαρτάται. Περιφέρεια και δήμοι μπορούν να αναλάβουν την προώθηση της ιδέας, τις δεσμεύσεις απέναντι στον επαγγελματικό κόσμο, την πιο άνετη μετακίνηση των ενδιαφερομένων κ.ο.κ.

α.7. – σε διεξαγωγή λογοτεχνικών βραδιών από ηλικιωμένους για ηλικιωμένους με τη συμμετοχή νέων συμπολιτών τους.

α.8. – στην οργάνωση απογευματινών ή βραδινών συναντήσεων ηλικιωμένων με ενδιαφέρον και γνώσεις σε ζητήματα εργοχείρου, τεχνουργημάτων κλπ. και συμμετοχή νέων ανθρώπων, π.χ. φοιτητών από την Φλώρινα και σε συνεργασία/συνεννόηση με τη Σχολή Καλών Τεχνών και το τμήμα διακόσμησης και σχεδίου.

α.9,. – σε τακτική οργάνωση ταξιδιών εντός περιφερείας, κυρίως τη χειμερινή περίοδο,  από μέλη συλλόγων, ομάδες καφέ κ.α., υπό την οργάνωση και τον συντονισμό της Τ.Α. και την εποπτεία της Περιφέρειας (πρακτική ενεργητικής δικτύωσης δραστηριοτήτων). Στόχος η γνωριμία και η απόκτηση συνείδησης της Περιφέρειας, ως κοινού τόπου, κοινή ευρύτερη πατρίδα των Δυτικομακεδόνων.

α.10. –σε μια πολιτική πολιτισμού για τους ηλικιωμένους που θα αποφεύγει τους  κινδύνους της απομόνωσης τους από τις άλλες πληθυσμιακές ομάδες. Η συμμετοχή τους στη διαμόρφωση διαφόρων προγραμμάτων από φορείς πολιτιστικούς μπορεί να είναι ενεργή, π.χ. να προτείνουν προς το ΔΗΠΕΘΕ ομάδες ηλικιωμένων συγκεκριμένα έργα προτίμησης για παρουσίαση από την σκηνή του θεάτρου. Με την ευκαιρία: οι ηλικιωμένοι (φυσικά, όχι μόνο αυτοί) θα πρέπει να ενσωματωθούν γενικότερα σε ένα πλαίσιο θεατρικής παιδείας και ενασχόλησης.

α.11. –  σε διάφορα προγράμματα κοινωνικής πολιτικής πολιτισμού, όπως η ειδική πολιτική και ειδική κάρτα για τους ηλικιωμένους για πρόσβαση στα μουσεία της περιοχής. Πέραν τούτου κάποιοι ηλικιωμένοι/ηλικιωμένες δύνανται να λειτουργήσουν ως ξεναγοί σε διάφορους τόπους ενδιαφέροντος: δάσος, φύση, μουσεία, οινοποιία κ.α. (σε συνεννόηση και συντονισμό με την περιφέρεια (μπορεί να φροντίζει, μεταξύ άλλων, για την κατάρτιση και επιμόρφωσή τους), τοπικούς φορείς (κυνηγετικός σύλλογος, φυσιολατρικός σύλλογος, πολιτιστικός σύλλογος κ.ο.κ.) και, φυσικά, τους επιχειρηματίες ιδιώτες.

**

Τα αποτελέσματα μιας συστηματικής κοινωνικής πολιτικής πολιτισμού είναι σημαντικά για την καθημερινότητα των ηλικιωμένων και όλης της κοινωνίας, διότι ενισχύεται:

α.1. – η δημιουργική αυτοπραγμάτωση που πολλές φορές μετατρέπεται σε ευκαιρία ζωής ( οι περισσότεροι άνθρωποι επαγγελματικά-βιοποριστικά ασχολούνται με επαγγέλματα που δεν ανταποκρίνονται στις επιθυμίες τους. Ένα πρόγραμμα κοινωνικής πολιτικής πολιτισμού για τους ηλικιωμένους μπορεί να αποτελέσει την απαρχή για μια νέα δραστηριότητα των ανθρώπων, π.χ. στην περιοχή της Δυτικής Μακεδονίας μέσω της ζωγραφικής και μέσω προγραμμάτων σε άμεση σχέση και με αξιοποίηση της Σχολής Καλών Τεχνών.

α.2. – η διαδικασία υπέρβασης της μοναξιάς και των καταθλίψεων και η επιμήκυνση της διαδικασίας γήρανσης. α.3. – η κριτική στάση απέναντι στις νέες νοοτροπίες που επιβάλλουν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης (social media), μέσω των οποίων οι νεότεροι μετατρέπουν σε καρικατούρα την προηγούμενη ζωή του ηλικιωμένου/ης, στον εξευτελισμό του/της και στην απαξίωσή του/της μέσω της χρησιμοποίησης των ηλικιωμένων ως αντικείμενα “σκηνοθέτησης” και μετατροπή τους σε μια καρικατουρίστικη φιγούρα για χάρη των likes σε  ένα κοινωνικό μέσο δικτύωσης. Εδώ η Περιφέρεια μπορεί να αναπτύξει ένα ολόκληρο σχέδιο με την εμπλοκή νέων ανθρώπων για τον “ ψηφιακό αλφαβητισμό” των ηλικιωμένων. Πρόκειται επίσης για μια ακόμη περίπτωση όπου νεότεροι άνθρωποι θα αποκαταστήσουν τη σχέση τους με την τρίτη ηλικία, θα δώσουν νόημα στην καθημερινότητά τους και, γιατί όχι, μερικοί σε βάθος χρόνου θα μπορέσουν να ασχοληθούν επαγγελματικά με τούτη την “παιδαγωγική” σχέση νέων και ηλικιωμένων.

**

Όλα τα προγράμματα κοινωνικής πολιτικής πολιτισμού για τους πιο ηλικιωμένους συμπολίτες μας θα πρέπει να καταλήγουν στην συνολική αντίληψη μιας δημοκρατικής πολιτικής πολιτισμού και να μην διακατέχονται από την προκατάληψη, ότι οι ηλικιωμένοι δεν μπορούν πλέον να ενσωματωθούν στην κοινωνική, δημόσια και πολιτική ζωή ενός τόπου.

Αρχίζουμε από την διπλανή πόρτα και βάζουμε όλη την τοπική κοινωνία σε κίνηση…

Ο Όμηρος Ταχμαζίδης είναι οργανωτικός γραμματέας της ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗΣ ( www.sopro.gr )

Κ. Γρίβας: Η ΘΕΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΚΛΙΜΑΤΙΚΗΣ ΑΛΛΑΓΗΣ ΣΤΟΧΕΥΕΙ ΣΤΟΝ ΕΛΕΓΧΟ ΜΑΣ

3

Κλεάνθης Γρίβας

21 Απριλίου 2023

Εάν «στην εποχή των ιδεολογιών πρέπει να ρυθμίζουμε τη δράση μας σύμφωνα με το έγκλημα», (Albert Camus), τότε δικαιωμένη είναι μόνο εκείνη η ηθική στάση που πυροδοτεί την ενεργητική εναντίωση στα εγκλήματα της εξουσίας ή αποτρέπει τη συμπαράταξη με το δήμιο.

Η τρομοκρατία που ασκούν οι δήθεν «ειδικοί» για την κλιματική αλλαγή μέσω των «προβλέψεών» τους (οι οποίες διαψεύδονται συνεχώς πανηγυρικά με την πάροδο του χρόνου), αποβλέπει στον έλεγχο μας

Σύμφωνα με τους Παγκοσμιοποιητές «η κλιματική αλλαγή είναι η υπ’ αριθμόν 1 απειλή για την ανθρωπότητα, που απαιτεί ριζικές θυσίες στην ποιότητας ζωής και την πλήρη παραίτηση από την ιδιωτική ζωή και την ατομική ελευθερία. Γι’ αυτό και επιδιώκουν η κλιματική δράση, η υγεία  και ο έλεγχος της ενέργειας να αντιμετωπίζονται όχι ως τρία ξεχωριστά ζητήματα, αλλά ως ένα». (Joseph Mercola, 7/4/2023 – PDF) Γιατί αυτό δίνει απεριόριστες εξουσίες στον Παγκόσμιο Οργανισμό Αρρώστιας και Διαφθοράς (ΠΟΥ) να κηρύσσει οποιαδήποτε στιγμή και για οποιοδήποτε λόγο Κατάσταση Έκτακτης Ανάγκης με τη δικαιολογία ότι αυτός ο λόγος έχει επίδραση στη δημόσια υγεία…

Όταν πρόκειται για μεγάλα και περίπλοκα ζητήματα δημόσιας πολιτικής, όπως ο πόλεμος, οι ασθένειες και η οικονομία, οι διεφθαρμένοι διαχειριστές της εξουσίας μας λένε ότι πρέπει να εμπιστευόμαστε τους επίσης διεφθαρμένους «ειδικούς» του Τίποτα, που τα συμπεράσματα και οι προβλέψεις τους διαψεύδονται κατ’ εξακολούθηση διαρκώς και ότι ο ρόλος μας ως πολίτες είναι να συμμετέχουμε ως ψηφοφόροι μια φορά κάθε 4 ή 5 χρόνια στην φαρσοκωμωδία των εκλογών.

Από την εξουσιαστικά προσχεδιασμένη τραγωδία της εργαστηριακής κατασκευής ενός ιού-Frankenstein και της σκόπιμης διαφυγής-εκτόξευσής του στον παγκόσμιο πληθυσμό, που χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά στην παγκόσμια ιστορία ως δικαιολογία για την καταστροφή της οικονομίας και της κοινωνίας με την επιβολή της Κατάστασης Ανάγκης με κήρυξη μιας Fake-πανδημίας και των φρικαλέων «αντιμέτρων» για την δήθεν αντιμετώπιση του ιού-φάντασμα (lockdown, υποχρεωτικός εμβολιασμός με θανατηφόρα δήθεν «εμβόλια», κράτηση κατ’ οίκον, κλείσιμο επιχειρήσεων και σχολίων, «κοινωνική» απόσταση και πλήθος άλλων μέτρων που διάβρωσαν τις κοινωνικές σχέσεις) προέκυψε το μέγιστο μάθημα ότι οι τσαρλατάνοι «ειδικοί» της δημόσιας υγείας δεν είχαν ιδέα για τι μιλούσαν, όταν επαναλάμβαναν παραληρηματικά το «εμβολιαστείτε, εμβολιαστείτε, εμβολιαστείτε».

Και όταν ο ακατανίκητος συνδυασμός ιδιοτέλειας, άγνοιας και βλακείας που χαρακτηρίζει τους καθεστωτικούς «ειδικούς» στο χώρο της υγείας άρχισε (από το 2021) να πνίγεται στο αίμα των θυμάτων τους, οι άνθρωποι άρχισαν αρχικά να υποψιάζονται και εν συνεχεία να καταλαβαίνουν τον ρόλο των «ειδικών», που δεν πρέπει να τους εμπιστευόμαστε καθόλου.

Και τότε ακριβώς, στις 22 Μαρτίου 2021, περιοδικό The Atlantic Magazine στην Ουάσιγκτον δημοσίευσε ένα άρθρο με τον ανησυχητικό υπότιτλο: «Οι ειδικοί είχαν μια δύσκολη χρονιά. Αλλά πρέπει να τους εμπιστευόμαστε». [https://www.theatlantic.com/ideas/archive/2021/03/the-experts-had-a-rough-year-we-still-have-to-trust-them/618344/ ]

Οι συνεργαζόμενες συμμορίες του WEF (Νταβός), του ΟΗΕ, του ΠΟΥ, οι κυβερνήσεις-ανδρείκελά τους και οι προπαγανδιστές-φερέφωνά τους, συνεχίζουν να απαιτούν να εμπιστευόμαστε τους «ειδικούς» του Τίποτα, επειδή τα θανατηφόρα «εμβόλια»-COVID δεν είναι το μόνο βιοόπλο που έστρεψαν εναντίον της ανθρωπότητας.

Το άλλο μεγα-όπλο που στρέφουν εναντίον της ανθρωπότητας είναι η διαβόητη ατζέντα για την κλιματική αλλαγή,  η πιο φιλόδοξη εν εξελίξει προσπάθεια για την ανακατασκευή του ανθρώπινου πολιτισμού σε όλη την καταγεγραμμένη ιστορία. Και ο μόνος λόγος για τον οποίο οι άνθρωποι δεν διαδηλώνουν μαζικά στους δρόμους εναντίον αυτού του επικείμενου Ολοκαυτώματος, είναι ότι πολλοί εξακολουθούν να εμπιστεύονται τους «ειδικούς» του Τίποτα.

  • Στις 16 Μαρτίου 2023, η ανεκπαίδευτη Σουηδή μαθήτρια Greta Thunberg (Γκρέτα Τούνμπεργκ) που εγκατέλειψε το (βαρετό) σχολείο της για να αναδειχθεί σε Ζαν Ντ’ Αρκ της κλιματικής αλλαγής στον κόσμο, φρονίμως ποιούσα διέγραψε ένα tweet που είχε γράψει τον Ιούνιο του 2018.

Greta Thunberg (το διαγραφέν tweeter του Ιουνίου 2018):

«Ένας κορυφαίος επιστήμονας του κλίματος [ένας καθηγητής του Χάρβαρντ] προειδοποιεί ότι η κλιματική αλλαγή θα εξαφανίσει ολόκληρη την ανθρωπότητα εκτός και αν σταματήσουμε να χρησιμοποιούμε ορυκτά καύσιμα τα επόμενα πέντε χρόνια». [δηλαδή, ολόκληρη η ανθρωπότητα θα εξαφανιστεί το… 2023].

  • Στις 21 Μαρτίου 2023, ηΘεολογικήΣχολή του Πανεπιστημίου του Ελσίνκι απένειμε το πτυχίο της Θεολογίας στην Ζαν Ντ’ Αρκ της κλιματικής αλλαγής Greta Thunberg, επιβεβαιώνοντας τον ρόλο της ως κορυφαίας προπαγανδίστριας και θεολόγου αυτής της εκστρατείας.

Η Greta Thunberg έκανε το λάθος να προστεθεί στην ατέλειωτη ουρά των «ειδικών του Τίποτα», οι οποίοι κάνουν συνεχώς λάθος επί πολλές δεκαετίες στις «προβλέψεις» τους τόσο για τη δημόσια υγεία όσο και για το κλίμα, όπως τεκμαίρεται από την πρόσφατη έρευνα του Ινστιτούτου Ανταγωνιστικών Επιχειρήσεων.

  • Το 1969, οι New York Times προωθούσαν την κλιματική υστερία μέσω ενός «ειδικού» που ονομάζεται Paul Ehrlich:

«Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι αν δεν είμαστε εξαιρετικά τυχεροί, όλοι θα εξαφανιστούν σε ένα σύννεφο μπλε ατμού σε 20 χρόνια», [δηλαδή το… 1989] έλεγε ο επιστήμονας Paul Ehrlich το 1969, κοιτώντας τη μαγική σφαίρα.

Αλλά, μετά από 53 χρόνια, το 2023, ο Paul Ehrlich (90 ετών σήμερα) εξακολουθεί να δημοσιεύει βιβλία και να μας προειδοποιεί από την εκπομπή “60 Minutes“, ότι «όλοι θα πεθάνουμε». Και για πάνω από 50 χρόνια, οι συνάδελφοί του «ειδικοί» τον παίρνουν στα σοβαρά…  

Η ΛΕΣΧΗ ΤΗΣ ΡΩΜΗΣ ΣΤΟ ΠΡΟΣΚΗΝΙΟ (1968)

Τον Απρίλιο του 1968, με πρωτοβουλία του Ιταλού βιομήχανου Aurelio Peccei και του σκωτσέζου επιστήμονα Alexander King, συναντήθηκαν στη Ρώμη 36 Ευρωπαίοι οικονομολόγοι, επιστήμονες και πολιτικοί, για να συζητήσουν τα προβλήματα της αύξησης του παγκόσμιου πληθυσμού, της εξάντλησης των μη-ανανεώσιμων φυσικών πόρων, της αύξηση του αριθμού των ανθρώπων που ζούσαν στα όρια της φτώχειας και άλλα συναφή, «πέρα από πολιτικές ή ιδεολογίες».(!)

Έτσι, συγκροτήθηκε η διαβόητη Λέσχη της Ρώμης, ένας οργανισμός ανάλογος με την συνωμοτική Λέσχη Bilderberg που είχε ιδρυθεί το 1954 με στόχο την εναρμόνιση των οικονομικών και αμυντικών πολιτικών των χωρών των δύο ακτών του Ατλαντικού ωκεανού και με την Τριμερή Επιτροπή που . ιδρύθηκε το 1974, με τον ίδιο στόχο για τις χώρες των ακτών του Ειρηνικού.

Σ’ αυτές τις τρεις ομόλογες «λέσχες» συμμετέχουν ως μόνιμα διευθυντικά μέλη ανώτατοι εκπρόσωποι της οικονομικής και πολιτικής ελίτ τα οποία περιβάλλονται από τους κατ’ έτος εναλλάξιμους προσκεκλημένους στις ετήσιες συνόδους τους (πρόθυμους yes man/women) από το χώρο της πολιτικής, της οικονομίας, της τεχνολογίας, της άμυνας, των πανεπιστημίων και της προπαγάνδας (ΜΜΕ).

Αυτοί οι τρεις οργανισμοί, που μεταξύ τους υπάρχει αλληλοδιείσδυση (μηχανισμοί «περιστρεφόμενων θυρών»),  λειτουργούσαν ως οιωνοί  οργανισμοί παγκόσμιας διακυβέρνησης, μέχρι τη στιγμή που ο ρόλος τους άρχισε να υποβαθμίζεται από την εμφάνιση και ενδυνάμωση της συμμορίας του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ (World Economic Forum – WEF) με ισόβιο επικεφαλής τον σκοτεινό Klaus Schwab.

  • Το 1972, δημοσιεύθηκε η πασίγνωστη Έκθεση της Λέσχης της Ρώμης με τίτλο Τα Όρια στην Ανάπτυξη (The Limits to Growth) που εκπονήθηκε από ομάδα επιστημόνων του ΜΙΤ (Donella  Meadows, Dennis  Meadows, Jorgen Randers και William  Behrens). Η Έκθεση προκάλεσε σοκ, προφητεύοντας την καταστροφή του βιομηχανικού πολιτισμού, απ’ αφορμή τη δράση ενός συνδυασμού παραγόντων, ανάμεσα στους οποίους κεντρική θέση κατείχε η «προφητεία» της εξάντλησης των πρώτων υλών που είναι αναγκαίες για τη βιομηχανική παραγωγή. Το δυστοπικό αυτό μανιφέστο προειδοποιούσε ότι εάν η κατανάλωση των εν χρήσει πρώτων υλών παραμείνει σταθερή στους ρυθμούς του 1972, τότε (διαβάζετε γελώντας ή κλαίγοντας):

«Ο χρυσός θα εξαντληθεί σε 21 χρόνια, ο υδράργυρος σε 41, ο άργυρος σε 42, ο χαλκός σε 48, το φυσικό αέριο σε 49, ο ψευδάργυρος σε 50, το αλουμίνιο σε 61, ο μόλυβδος σε 64, κλπ. Και μόνο 4 στοιχεία, το κάρβουνο, ο σίδηρος, το κοβάλτιο και το χρώμιο, θα ξεπεράσουν τον ένα αιώνα, αλλά ποτέ τους δύο».

Παράλληλα, σύμφωνα με την ίδια Έκθεση, «το έτος 2030 ολόκληρος ο κόσμος θα υποφέρει από δραματικά προβλήματα λόγω έλλειψης οξυγόνου, ενώ το έτος 2050 το πόσιμο νερό θα λείπει απ’ τα 70% των κατοίκων του πλανήτη μας».

Φάση Α: 1970–1990

Η ΚΛΙΜΑΤΙΚΗ ΑΛΛΑΓΗ ΟΔΗΓΕΙ ΣΕ ΜΙΑ ΕΠΟΧΗ… ΠΑΓΕΤΩΝΩΝ

Στην πρώτη φάση της Επιχείρησης (1970-1990), η κλιματική αλλαγή σήμαινε μια νέα εποχή των παγετώνων, και όχι μια υπερθέρμανση του πλανήτη, (όπως λανσαρίστηκε μετά το 2001):

  • Το 1970, η Boston Globe ανέφερε:

«Οι επιστήμονες προβλέπουν μια νέα εποχή των παγετώνων μέχρι τον 21ο αιώνα. Η ατμοσφαιρική ρύπανση μπορεί να εξαφανίσει τον ήλιο και να προκαλέσει μια νέα εποχή παγετώνων το πρώτο τρίτο του επόμενου αιώνα». [δηλαδή, μια εποχή παγετώνων μέχρι το… 2033]

  • Το 1972, το τμήμα επιστημών του Πανεπιστημίου Μπράουν έστειλε μια επιστολή στον Λευκό Οίκο στην οποία δήλωναν ότι:

«Ανησυχούμε βαθιά για το μέλλον του κόσμου επειδή αυτή η εποχή των παγετώνων εμπίπτει στην κατηγορία των διεργασιών που προκάλεσαν την τελευταία Εποχή των Παγετώνων στο πλανήτη».

  • Το 1974, ο Guardian ανέφερε ότι:

«Οι κατασκοπευτικοί δορυφόροι δείχνουν ότι η νέα εποχή των παγετώνων έρχεται γρήγορα» και η αναφορά παρέθετε μια ανάλυση που πραγματοποιήθηκε στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια.

  • Το 1977, ο ηθοποιός Leonard Nimoy –ο οποίος δεν ήταν ειδικός στην επιστήμη, αλλά είχε πρόσβαση στην τηλεόραση– γύρισε ένα βίντεο, διακηρύσσοντας:

Leonard Nimoy (1977): Εάν είμαστε απροετοίμαστοι για την επόμενη πρόοδο, το αποτέλεσμα θα μπορούσε να είναι πείνα και θάνατος σε πρωτοφανή κλίμακα σε όλη την ιστορία. Αυτό που μας λένε τώρα οι επιστήμονες είναι ότι η απειλή μιας εποχής των παγετώνων δεν είναι τόσο μακρινή όσο πίστευαν κάποτε. Κατά τη διάρκεια της ζωής των εγγονιών μας, το αρκτικό κρύο και το αέναο χιόνι θα μπορούσαν να μετατρέψουν τα περισσότερα από τα κατοικήσιμα μέρη του πλανήτη μας σε μια πολική έρημο».

Δηλαδή, προαναγγέλλονταν πείνα και θάνατος σε πλανητική κλίμακα σε μια εποχή παγετώνων…

Φάση Β: 1990-2023

Η ΚΛΙΜΑΤΙΚΗ ΑΛΛΑΓΗ ΟΔΗΓΕΙ ΣΕ ΜΙΑ ΕΠΟΧΗ… ΥΠΕΡΘΕΡΜΑΝΣΗΣ

Αλλά στα τέλη της δεκαετίας του 1980, που έγινε φανερό ότι η εποχή των παγετώνων δεν κατέφτανε, οι «ειδικοί» αποφάσισαν ότι η απειλή που εμπεριέχονταν στην Κλιματική Αλλαγή δεν ήταν το πολύ κρύο, αλλά η πολλή ζέστη. Δηλαδή, η «υπερθέρμανση του πλανήτη».

  • Το 1989, το Associated Press δημοσίευσε ότι:

«Ένας ανώτερος περιβαλλοντικός αξιωματούχος του ΟΗΕ δήλωσε ότι ολόκληρα έθνη θα μπορούσαν να εξαλειφθούν από το πρόσωπο της γης με την άνοδο της στάθμης της θάλασσας, εάν η τάση της υπερθέρμανσης του πλανήτη δεν αντιστραφεί μέχρι το έτος 2000»!!! Αλλά, η «προφητεία» δεν επαληθεύτηκε.

  • Το 1989, ένας «ειδικός» για το κλίμα, ο Jim Hansen, εξήγησε σε έναν δημοσιογράφο του Salon ότι:

«Μέσα σε 20 ή 30 χρόνια, [δηλαδή, μέχρι το… 2009] ο αυτοκινητόδρομος West Side, κατά μήκος του ποταμού Hudson στο Μανχάταν, θα είναι υποβρύχιος». Αλλά, δυστυχώς γι’ αυτόν, σήμερα ο εν λόγω αυτοκινητόδρομος εξακολουθεί να είναι ακόμα κανονικός αυτοκινητόδρομος.

  • Τον Μάρτιο του 2000, η ​​εφημερίδα Independent είχε ένα άρθρο που εξηγούσε ότι οι χιονοπτώσεις ανήκουν πλέον στο παρελθόν:

«Το χιόνι αρχίζει να εξαφανίζεται από τις ζωές μας». Το άρθρο ανέφερε έναν «εμπειρογνώμονα» για το κλίμα, ο οποίος ισχυρίστηκε ότι «τα παιδιά απλά δεν πρόκειται να μάθουν τι είναι το χιόνι».

  • Το 2004, και ενώ ο πολιτισμός υπήρχε ακόμα, ο Guardian προέβλεψε ότι:

«Oι μεγάλες ευρωπαϊκές πόλεις θα βυθιστούν κάτω από την ανερχόμενη στάθμη των θαλασσών καθώς η Βρετανία θα βυθιστεί σε ένα κλίμα της Σιβηρίας μέχρι το 2020». (!!!)

Κάτι που όχι μόνο δεν συνέβη αλλά και που είναι λογικά παράλογο, δεδομένου ότι η υπερθέρμανση του πλανήτη δεν παράγει συνήθως κλίμα… Σιβηρίας.

Τελικά, οι «Ειδικοί» του Τίποτα δεν μπορούν να αποφασίσουν τί θα συμβεί: Ο άνθρωπος θα είναι ένα λείψανο της Εποχής των Παγετώνων ή της Εποχής της υπερθέρμανσης του πλανήτη;  Θα εξαφανιστούμε από την υπερβολική ψύξη ή την υπερβολική ζέστη; Θα παγώσουμε ή θα καούμε;

Και περίπου εκείνη τη στιγμή, για να ξεπεράσουν το αδιέξοδό τους, οι «Ειδικοί του Τίποτα» της Κλιματικής Αλλαγής, αποφάσισαν ότι: «Δεν θέλουμε να κολλήσουμε στις λεπτομέρειες. Θα κάνει πολύ ζέστη; Θα κάνει πολύ κρύο; Δεν θέλουμε να το πούμε. Κάτι κακό πρόκειται να συμβεί, οπότε θα το ονομάσουμε μόνο κλιματική αλλαγή».

  • Το 2006, ο Al Gore κυκλοφόρησε το διαβόητο ντοκιμαντέρ του Μια Ανεπιθύμητη Αλήθεια (An Inconvenient Truth).Μετά από 15 χρόνια από την κυκλοφορία του ντοκιμαντέρ, μπορούν να ελεγχθούν οι ισχυρισμοί που προβάλλει σ’ αυτό.Στο τρέιλερ λέει:

Al Gore (2006):  «Αν κοιτάξετε τα 10 πιο καυτά χρόνια που έχουν μετρηθεί ποτέ, όλα έχουν σημειωθεί κατά τα τελευταία 14 χρόνια και το θερμότερο έτος ήταν το 2005. Αυτή είναι η Παταγονία πριν από 75 χρόνια και η Παταγονία σήμερα. Αυτό είναι το όρος Κιλιμάντζαρο πριν από 30 χρόνια και το ίδιο όρος πέρυσι. Μέσα μέσα σε 10 χρόνια δεν θα υπάρχουν άλλα Χιόνια του Κιλιμάντζαρο».

Ο Al Gore δήλωσε επίσης ότι «δεν θα υπάρχει πάγος στην Αρκτική»,  και παραθέτοντας τα λόγια «ερευνητών» και «ειδικών» για το κλίμα, εξήγησε ότι «ο Βόρειος Πόλος θα είναι απαλλαγμένος από πάγους το καλοκαίρι μέχρι το 2013 λόγω της ανθρωπογενούς υπερθέρμανσης του πλανήτη». (!!!)

Βέβαια, χρειάζεται υπερβολικό θράσος και αδιαντροπιά για να κάνει μια τόσο «ακριβή» πρόβλεψη. Ένας αξιοπρεπής άνθρωπος ύστερα από μια σωρεία (μόνο αποτυχημένων) «προβλέψεων», μάλλον θα αποσύρονταν από το προσκήνιο. Αλλά ο Al Gore δεν αποσύρθηκε. Αντιθέτως συνεχίζει να κάνει αποτυχημένες «προβλέψεις», και σε αυτό τον βοηθούν όλα τα συστημικά μέσα «ενημέρωσης». Γιατί;  Όταν όλα τα συστημικά μέσα συνωμοτούν για να αποκρύψουν τα ψεύδη, πρέπει να αναρωτηθούμε εάν συμβαίνει κάτι άλλο εδώ.

  • Μέχρι το 2006, το NBC News ενημέρωσε τον κόσμο ότι:

«Ένας κορυφαίος ερευνητής του κλίματος των ΗΠΑ λέει ότι ο κόσμος έχει ένα περιθώριο 10 ετών [μέχρι το… 2016] για την ανάληψη αποφασιστικής δράσης κατά της υπερθέρμανσης του πλανήτη και την αποτροπή της καταστροφής».

Φυσικά, μέχρι την προβλεπόμενη ημερομηνία τους δεν συντελέστηκε αυτό που προέβλεπε ο εν λόγω «κορυφαίος ερευνητής του κλίματος».

  • Το 2008, το Associated Press ανέφερε ότι σύμφωνα με έναν κορυφαίο επιστήμονα της NASA:

«Σε 5 έως 10 χρόνια [δηλαδή από το 2013 έως το 2018] η Αρκτική θα είναι απαλλαγμένη από πάγους κατά το καλοκαίρι».

Φυσικά, δεν συνέβη αυτό που προέβλεψε ο «κορυφαίος ερευνητής της NASA».

Αλλά, επειδή κανείς δεν λογοδότησε για τις τρομοκρατικές προβλέψεις του, το κακό συνεχίστηκε ανεμπόδιστα.

  • Το 2009, ο John Kerry, σημερινός τσάρος του κλίματος, και Ειδικός Απεσταλμένος του Προέδρου Biden για το Κλίμα, επικαλείται την ίδια ανεκδοτολογική «επιστήμη» του κλίματος, μεταξύ άλλων και στις συναντήσεις του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ.

John Kerry (2009): «Έχετε θαλάσσιο πάγο, ο οποίος λιώνει με ρυθμό που πλέον ο Αρκτικός Ωκεανός εκτίθεται όλο και περισσότερο. Οι επιστήμονες προβλέπουν ότι  σε 5 χρόνια, θα έχουμε το πρώτο καλοκαίρι στην Αρκτική χωρίς πάγο» (!!!).   [φυσικά, το 2013, δεν είχαμε κανένα «το πρώτο καλοκαίρι χωρίς πάγο στην Αρκτική»]

Ο John Kerry είναι ένας άνθρωπος που δεν δούλεψε ποτέ στη ζωή του. Ασχολήθηκε μόνο με την πολιτική. Ποτέ δεν έκανε κάτι χρήσιμο. Δεν είναι επιστήμονας, ερευνητής ή ειδικός σε κάτι. Αλλά υποδύεται τον «ειδικό» επειδή έχει πρόσβαση στα μέσα ενημέρωσης, τα οποία ενισχύουν τους ισχυρισμούς του.

Είναι περίεργο ότι η «πρόβλεψη» του John Kerry που μόλις παρατέθηκε, βρίσκεται σε αντίθεση με τη ανάλογη κλιματική πρόβλεψη του τότε αφεντικού-του Barak Obama, μόλις ένα χρόνο νωρίτερα (2008).

Barak Obama (2008): «Εάν είμαστε πρόθυμοι να πιστέψουμε, να παλέψουμε και να δουλέψουμε γι’ αυτό, τότε είμαι απολύτως βέβαιος ότι θα μπορούμε να κοιτάξουμε τα παιδιά μας και να τα πούμε ότι αυτή ήταν η στιγμή που αρχίσαμε να παρέχουμε φροντίδα στους άρρωστους και καλές δουλειές για τους άνεργους. Αυτή ήταν η στιγμή που η άνοδος της στάθμης των ωκεανών άρχισε να επιβραδύνεται και ο πλανήτης μας άρχισε να επουλώνεται».

Στην πραγματικότητα, δεν ήρθε ποτέ ούτε η παγκόσμια θεραπεία που υποσχέθηκε ο Obama στην αρχή της πρώτης του θητείας ούτε και η παγκόσμια καταστροφή.

Εδώ, αξίζει να αναφερθεί ο Neil deGrasse Tyson, ένας άλλος μεγάλος «προγνωστικός», που δήλωσε με θράσος ότι μέχρι το 2014, το Άγαλμα της Ελευθερίας θα είναι περίπου… υποβρύχιο, εξαιτίας της ανόδου της στάθμης της θάλασσας.

Neil deGrasse Tyson: «Ξέρετε τι λέω στους ανθρώπους; Αυτό τους ξυπνά πραγματικά. Εδώ στη μητροπολιτική περιοχή της Νέας Υόρκης, τους λέω, ξέρετε ότι αν χάσουμε τους πάγους, πόσο ψηλά θα ανέβαινε η στάθμη του νερού; Νομίζετε, ίσως μερικά πόδια. Όχι, θα έφτανε στον αγκώνα του Αγάλματος της Ελευθερίας, εκείνου που κρατά τη Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας. Εκεί θα είναι η ίσαλος γραμμή».   

Φυσικά, η ανοητολογική «προφητεία» του Tyson διαψεύστηκε παταγωδώς. Σήμερα, εν έτει 2023, το Άγαλμα της Ελευθερίας δεν το επισκεπτόμαστε … υποβρυχίως.  Αλλά, ο Neil Degasse Tyson εξακολουθεί να προβάλλεται ως «επιστήμονας».!!!

Όπως γράφει ο έγκυρος σχολιαστής δημοσιογράφος Tucker Carlson του Fox News:

«Φυσικά το κλίμα αλλάζει. Πάντα αλλάζει. Στην πραγματικότητα, το τοπίο στο οποίο ζούμε τώρα διαμορφώνεται από την κλιματική αλλαγή. Οι παγετώνες είναι προϊόν της κλιματικής αλλαγής. Το κλίμα αλλάζει και δεν σταματά ποτέ να αλλάζει. Πρόκειται για μια διαδικασία που δεν την προκαλέσαμε εμείς, που δεν μπορούμε να την ελέγξουμε σε μεγάλο βαθμό, και που δεν θα μπορέσουμε ποτέ να ελέγξουμε. Και στην οποία υπάρχουν θετικά και αρνητικά.

Παρεμπιπτόντως, εάν η Γη όντως θερμαίνεται θα μπορούσε να είναι κάτι καλό, γιατί θα αυξηθούν καλλιεργήσιμες εκτάσεις σε μέρη όπως ο Καναδάς και η Βόρεια Ευρώπη. Έτσι, όπως όλα σ’ αυτή τη ζωή, είναι μια εξέλιξη που εμπεριέχει θετικά και αρνητικά στοιχεία. Αλλά όταν ακούτε μόνο τα αρνητικά, πρέπει να ξέρετε ότι αυτό δεν είναι επιστήμη . Είναι χειραγώγηση. Αυτά δεν είναι αναφορές των ειδικών. Είναι απειλές».

Ενώ ο Τζο Μπάιντεν δηλώνει:

Πρόεδρος Biden: «Αυτή είναι η κλιματική αλλαγή. Είναι κυριολεκτικά, όχι μεταφορικά, ένας σαφής και παρών κίνδυνος. Η τελευταία έκθεση για το κλίμα, δεν είναι τίποτα λιγότερο από έναν “κόκκινο κωδικό για την ανθρωπότητα”. Επιτρέψτε μου να το ξαναπώ, ένας κόκκινος κωδικός για την ανθρωπότητα».

 Φυσικά, ο πρόεδρος Biden και οι λοιποί της κουστωδίας των «Ειδικών του Τίποτα» αποφεύγουν επιμελώς να εξηγήσουν τί σημαίνει «Κόκκινος Κωδικός για την ανθρωπότητα».

Όπως όλοι οι «Ειδικοί» του Τίποτα, έτσι και οι «ειδικοί» της Κλιματικής Αλλαγής, αποφεύγουν να δίνουν πολλές λεπτομέρειες, επειδή απλούστατα όλες οι προβλέψεις τους αποδεικνύονται λανθασμένες διαρκώς, όπως επιβεβαιώνεται με την πάροδο του χρόνου. Η επιχείρηση κατατρομοκράτησης στην οποία συμμετέχουν δεν έχει να κάνει με τη σωτηρία της Γης.  Έχει να κάνει με τον έλεγχο μας. Kι αυτό πρέπει να το συνειδητοποιήσουμε».

ΤΟ ΤΡΙΠΛΟ ΥΠΕΡΟΠΛΟ: ΚΛΙΜΑΤΙΚΗ ΑΛΛΑΓΗ – ΥΓΕΙΑ – ΕΝΕΡΓΕΙΑ

Όπως αποκαλύπτεται από επιφανείς «Ειδικούς του Τίποτα», στόχος είναι να εκτοξεύσουν  εναντίον μας το τριπλο υπερόπλο «της κλιματικής δράσης, της υγείας  και του ελέγχου της ενέργειας, που πρέπει να αντιμετωπίζονται όχι ως τρία ξεχωριστά ζητήματα, αλλά ως ένα». (Joseph Mercola, 7/4/2023 – PDF) Γιατί αυτό δίνει απεριόριστες εξουσίες στον Παγκόσμιο Οργανισμό Αρρώστιας και Διαφθοράς (ΠΟΥ) να κηρύσσει οποιαδήποτε στιγμή και για οποιοδήποτε λόγο Κατάσταση Έκτακτης Ανάγκης με τη δικαιολογία ότι αυτός ο λόγος έχει επίδραση στη δημόσια υγεία…

  • Στις 22 Σεπτεμβρίου 2020, η βρετανίδα καθηγήτρια οικονομικών Mariana Mazzucato προειδοποίησε ότι «Στο εγγύς μέλλον, ο κόσμος μπορεί να χρειαστεί να καταφύγει ξανά σε lockdown — αυτή τη φορά για να αντιμετωπίσει μια κλιματική έκτακτη ανάγκη». (Project-syndicate.org September 22, 2020 )
  • Στις 27 Δεκεμβρίου 2020, ο υπουργός Υγείας της Γερμανίας Karl Lauterbach, διακήρυξε ότι «η αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής θα απαιτήσει περιορισμούς στην προσωπική ελευθερία, παρόμοιους με αυτούς που εφαρμόζονται για την ισοπέδωση της καμπύλης του COVID». (Welt December 27, 2020 ) και
  • Μέχρι τις 8 Σεπτεμβρίου 2022, οι συνεργαζόμενες συμμορίες του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ (WEF), των Ηνωμένων Εθνών (ΟΗΕ) και του Παγκόσμιου Οργανισμός Υγείας (WHO / ΠΟΥ) που λειτουργούν ήδη ως όργανα Παγκόσμιας Διακυβέρνησης, έχουν επίσης δημοσιεύσει πλήθος άρθρων που δηλώνουν την πρόθεσή τους «να καταπολεμήσουν την κλιματική αλλαγή κλειδώνοντας την κοινωνία». (Center for the Preservation of Humanity September 8, 2022)

Πηγές

Tucker Carlson: Το Κλίμα είναι τώρα η Κρατική Θρησκεία μας

ΑΝΑΠΤΥΞΙΟΦΡΕΝΕΙΑ ΚΑΙ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ

Απόσπασμα από το Κλεάνθης Γρίβας: Αναπτυξιοφρένεια και Καταστροφή. Δημοσιεύθηκε στην εφημ. Θεσσαλονίκη, 21/2/1986 και περιλαμβάνεται στο Κλεάνθης Γρίβας Η Εξουσία της Βίας, Θεσσαλονίκη, Ιανός, 1987.

Ο βιομηχανικός πολιτισμός και το μοντέλο της «διαρκούς ανάπτυξης» στο οποίο στηρίζεται, βρίσκεται στην εποχή μας αντιμέτωπος με την αυτοαναίρεσή του. Γιατί απλούστατα, η επιδίωξη της διαρκούς ανάπτυξης σε κάθε κλειστό σύστημα είναι αδύνατη και αδιανόητη γιατί οδηγεί στην έκρηξή του. Και, δυστυχώς για τα άπληστα αρπακτικά που κατέχουν την εξουσία και τον πλούτο, ο πλανήτης Γη είναι ένα κλειστό σύστημα.

To 1972 δημοσιεύθηκε η Έκθεση της Λέσχης της Ρώμης με τίτλο Τα Όρια στην Ανάπτυξη (The Limits to Growth) που εκπονήθηκε από ομάδα επιστημόνων του ΜΙΤ (Donella  Meadows, Dennis  Meadows, Jorgen Randers και William  Behrens) που προκάλεσε σοκ, προφητεύοντας την καταστροφή του βιομηχανικού πολιτισμού, από τον συνδυασμό ορισμένων παραγόντων, ανάμεσα στους οποίους κεντρική θέση κατείχε η προφητεία της εξάντλησης των πρώτων υλών που είναι αναγκαίες για τη βιομηχανική παραγωγή.  Αυτό το δυστοπικό μανιφέστο προειδοποιούσε ότι εάν η κατανάλωση των εν χρήσει πρώτων υλών παραμείνει σταθερή στους ρυθμούς του 1972, τότε:

«Ο χρυσός θα εξαντληθεί σε 21 χρόνια, ο υδράργυρος σε 41, ο άργυρος σε 42, ο χαλκός σε 48, το φυσικό αέριο σε 49, ο ψευδάργυρος σε 50, το αλουμίνιο σε 61, ο μόλυβδος σε 64, κλπ. Και μόνο 4 στοιχεία, το κάρβουνο, ο σίδηρος, το κοβάλτιο και το χρώμιο, θα ξεπεράσουν τον ένα αιώνα, αλλά ποτέ τους δύο».

Παράλληλα, σύμφωνα με την ίδια Έκθεση, «το έτος 2030 ολόκληρος ο κόσμος θα υποφέρει από δραματικά προβλήματα λόγω έλλειψης οξυγόνου, ενώ το έτος 2050 το πόσιμο νερό θα λείπει απ’ τα 70% των κατοίκων του πλανήτη μας».

Μπροστά στην έσχατη κρίση του βιομηχανικού πολιτισμού που θεός του είναι η επιδίωξη της διαρκώς διευρυνόμενης αναπαραγωγής του κέρδους πάση θυσία, ο κοινός λόγος των «δεξιών» και των «αριστερών» φορέων της αναπτυξιακού παραλογισμού, επιμένει να προτείνει ως φάρμακο την ίδια την αρρώστια, αυτοεξαντλούμενος στο τρίπτυχο «ορθολογικότητα, προγραμματισμός, εκσυγχρονισμός».

Εγκλωβισμένοι στα αδιέξοδα των καρτεσιανών ιδεολογημάτων («κατάκτηση και κυριαρχία του ανθρώπου πάνω στη φύση»), οι «δεξιοί» και «αριστεροί» διαχειριστές ή επίδοξοι διαχειριστές της εξουσίας, όντες απόλυτα σύμφωνοι μεταξύ τους ως προς το σκοπό («βιομηχανική ανάπτυξη με κάθε θυσία») και διαφωνώντας μόνο με τον τρόπο (οι μεν με «ατομική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής» και «ιδιωτική πρωτοβουλία», οι δε με «κρατική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής» εμπνεόμενοι από το λενινιστικό «σοσιαλισμός ίσον σοβιέτ συν εξηλεκτρισμός»), θρηνολογούν την ενδεχόμενη «απώλεια του τρένου της τεχνολογικής επανάστασης» και επιδιώκουν να αντιμετωπίσουν τα άλυτα προβλήματα που απορρέουν από την βιομηχανική «ανάπτυξη» με μεγαλύτερη «ανάπτυξη», ανεξαρτήτως τρόπου, μέσου και τιμήματος.

Και αυτό ακριβώς είναι που κάνει ολοφάνερο το γεγονός ότι η καθολική κρίση του βιομηχανικού πολιτισμού είναι ταυτόχρονα και ολική κρίση της πολιτικής του διαχείρισης (συντηρητικής ή «προοδευτικής»).

Αν είναι σωστή η διαπίστωση ότι η σημερινή κρίση οφείλεται στην υπερανάπτυξη της βιομηχανικής παραγωγής, στην επιστήμη και την τεχνολογία ως υπηρετικά εργαλεία της εξουσίας που κάνουν δυνατή αυτή την παραγωγή και στην απόλυτη κυριαρχία της ιδεολογίας της «απεριόριστης ανάπτυξης», τότε γίνεται φανερό ότι για το ανθρώπινο είδος υπάρχουν δυο και μόνον εναλλακτικές προοπτικές:

Από τη μια μεριά, η εμπέδωση σε πλανητική κλίμακα ενός καθολικού τεχνοφασισμού, που είναι θεμελιώδης προϋπόθεση τόσο για τη λειτουργία του βιομηχανικού μοντέλου «ανάπτυξης», όσο και για τη διασφάλιση της μονοπωλιακής κατοχής των αποθεμάτων των πρώτων υλών (συμπεριλαμβανομένου και του ουρανίου) σε συνδυασμό με τη διατήρηση του μοντέλου ζωής μιας κυρίαρχης παρασιτικής μειοψηφίας (πράγμα που σε συνθήκες σπανιότητας, συνεπάγεται τη δραστική συμπίεση του βιοτικού επιπέδου της τεράστιας πλειοψηφίας των ανθρώπων).

Κι απ’ την άλλη μεριά, η εμπέδωση μιας αυτορρυθμιζόμενης συμβίωσης των ανθρώπων η οποία είναι δυνατή μόνο σε πλαίσια αμεσο-δημοκρατικών μορφών κοινωνικής οργάνωσης που αποτελούν αναγκαία προϋπόθεση τόσο για την ικανοποίηση των πραγματικών αναγκών όλων των κατοίκων αυτού του πλανήτη, όσο και για την εξασφάλιση των υλικών προϋποθέσεων της επιβίωσης του ανθρώπινου είδους.

Ανάμεσα στις δύο εναλλακτικές, η λογική επιλογή είναι προφανής και έγκειται στον ολοκληρωτικό αναπροσανατολισμό του σημερινού μοντέλου του βιομηχανικού πολιτισμού, με την πλήρη ανατροπή των υφισταμένων εξουσιαστικών σχέσεων, τον επανακαθορισμό της έννοιας των «ανθρώπινων αναγκών» και την αναγωγή όλων των υπαρχόντων αποθεμάτων πρώτων υλών σε παγκόσμια κληρονομιά, που ή έλλογη χρήση τους θα πρέπει να εξασφαλίζει την μεταβίβασή τους στους μεταγενέστερους.

Σίγουρα μια τέτοια ριζική ανατροπή είναι αφάνταστα δύσκολη αλλά όχι αδύνατη εάν γίνει κοινή συνείδηση ότι δεν υπάρχει καμιά άλλη εφικτή λύση στο πρόβλημα του επαπειλούμενου ολοκληρωτικού αφανισμού που αντιμετωπίζει το ανθρώπινο είδος για πρώτη φορά στην ιστορία του.

Έτσι μέσα από ύστατο δίλημμα που θέτει στον άνθρωπο το αδιέξοδο του βιομηχανικού πολιτισμού (ή «ανάπτυξη», καθολικός εκφασισμός και ολοκληρωτικός αφανισμός ή άμεσο-δημοκρατική οργάνωση της κοινωνίας και επιβίωση), μοναδική δυνατή ρεαλιστική απάντηση αποδεικνύεται η ουτοπία.

Η τελική επιλογή ανάμεσα στη μια ή την άλλη εναλλακτική λύση θα εξαρτηθεί από τη συνειδητή ενεργητική παρέμβαση του ανθρώπου ως ιστορικού υποκειμένου ή από την παθητική παραδοχή του ρόλου του ως ιστορικού αντικειμένου και τη συνακόλουθη μοιρολατρική αποδοχή του «μέλλοντος» που του επιφυλάσσει η εξουσία.

Στη διαμόρφωση της τελικής απόφασης, και, κατά συνέπεια, της τελικής επιλογής, ουσιαστικό ρόλο μέλλει να παίξει η συνειδητοποίηση του γεγονότος ότι σ’ αυτή την κρίσιμη καμπή της ιστορίας του ανθρώπινου είδους, οι έννοιες της ουτοπίας και του ρεαλισμού ταυτίζονται: Ουτοπία γίνεται η διεκδίκηση του ρεαλισμού, και ρεαλισμός η διεκδίκηση της ουτοπίας.

Κλεάνθης Γρίβας

21 Φεβρουαρίου 1986

Πηγές: The Limits to Growth, 1972, ‎Chelsea Green Publ. ▪ Κ. Καστοριάδης: Υπάρχει σοσιαλιστικό μοντέλο ανάπτυξης; και Σκέψεις πάνω στην «ανάπτυξη» και την ορθολογικότητα. ▪ Φ. Κάπρα: Κρίσιμη καμπή. ▪ Μ. Μποσκέ: Οικολογία και Πολιτική. ▪ Κ. Γκρούλ: Ένας πλανήτης λεηλατείται, Αθήνα, Νότος, 1982. ▪ Π. Σάμουελ: Οικολογία, Αθήνα, Βέργος, 1973 ▪ Ρ. Ντυμόν: Η ουτοπία ή ο θάνατος, Αθήνα, Ράππας, 1973]

Ο εχθρός, οι ριψάσπιδες και οι αμέριμνοι γνωστικοί

6

δρ Γεώργιος Μούρτος* & δρ Φώτιος Μουστάκης**

Εν μέσω καλοκαιριού (30-07-2023), που η ζωή κυλά με χαλαρούς ρυθμούς, η «έγκριτη» εφημερίδα των Αθηνών, φιλοξένησε μακροσκελές άρθρο “4” διεθνολογούντων (1 ναύαρχος και 3 πανεπιστημιακοί), ενεργοποιώντας έντονες κριτικές, κυρίως μέσω διαδικτύου, αφού η εν λόγω εφημερίδα δεν συνηθίζει τη διεξαγωγή γόνιμου εθνικού διαλόγου και παραμένει σταθερή στην αρχή της καθεστωτικής ομογνωμίας, που αποδίδεται αγγλιστί “groupthink”.

 

Το εν λόγω άρθρο των προβεβλημένων «ειδικών», έχει δύο χαρακτηριστικά: (α) ανάγει το διεθνές δίκαιο σε θέσφατο, ως μέσο επίλυσης των ελληνοτουρκικών, και (β) επιβεβαιώνει την αγνωσία της lingua franca των διεθνών σχέσεων, τη θουκυδίδεια γλώσσα, και, ως εκ τούτου, αποκαλύπτει τον στρατηγικό αναλφαβητισμό, που χαρακτηρίζει τις ελίτ του κρατικού ελληνισμού (Ελλάδα και Κύπρο).

Αναλυτικότερα:
Η θουκυδίδεια σκέψη συμπυκνώνεται σε μία λέξη: ΙΣΧΥΣ, και στις δύο μορφές της, στρατιωτική και ήπια. Ουδαμού στα κείμενά του ο Θουκυδίδης αναφέρεται στον νόμο ως συνιστώσα διεθνολογικής συμπεριφοράς. Και τούτο, διότι ο νόμος έχει βαρύτητα, όταν συνοδεύεται από ισχύ, οπότε ο ισχυρός τον διαμορφώνει και τον επιβάλλει κατά το δοκούν.

Ο νομόπληκτος χαρακτήρας της ελλαδικής και κυπριακής πολιτικής, αποπροσανατόλισε τη διπλωματία και μετάλλαξε τις ένοπλες δυνάμεις αμφοτέρων των κρατών σε γραφειοκρατικούς μηχανισμούς, καθιστώντας τες παρατηρητές τετελεσμένων.

Στο πνεύμα αυτό, η δεξαμενή σκέψης των Αθηνών που στελεχώνεται, μεταξύ των άλλων, από διπλωμάτες και ανώτατους στρατιωτικούς, και επηρεάζει αποφασιστικά τις πολιτικές επιλογές των θεσμικών φορέων του κράτους, αντικατέστησε στον λογότυπό της τη λέξη «άμυνα» με το «ευρωπαϊκή».

Μια αθώα φαινομενικά αλλαγή, που σηματοδοτεί την επί μακρόν βιωμένη εθνική τραγωδία∙ δηλαδή, η ασφάλεια της χώρας μετατέθηκε σε ένα νομικό πυραμιδοειδές κατασκεύασμα, την ΕΕ, η οποία, ωστόσο, λειτουργεί στη βάση της θουκυδίδειας ισχύος.

Με άλλα λόγια, η χώρα αφέθηκε στην τύχη που καθορίζουν οι ισχυροί του ευρωπαϊκού κλαμπ, τουτέστιν της καθεύδουσας γερμανικής Ευρώπης.

Αγόμενοι από την ψευδαίσθηση της διεθνούς νομιμότητας και από την αυτάρεσκη αυτοπροβολή του πολιτισμένου ευρωπαίου, Αθήνα και Λευκωσία αποστερήθηκαν της δυνατότητας να αναπτύξουν στρατηγική κουλτούρα, με συνέπεια να προσβληθούν από πρωτοφανή για τα παγκόσμια χρονικά γεωπολιτική αγνωσία.

Η αγνωσία τις καθηλώνει γεωπολιτικά σε βαθμό που αδυνατούν να κεφαλαιοποιήσουν, κατ᾽ ελάχιστο, το μοναδικό παγκόσμιο και διαχρονικό προνόμιο του ελληνικού χώρου∙ να συνενώνει, δηλαδή, τις τρεις σημαντικότερες ηπείρους: Ευρώπη, Ασία, Αφρική.

Η ιστορία διδάσκει ότι, όποιος εξουσιάζει την περιοχή, αναδεικνύεται σε πλανητική δύναμη, και αυτό εξηγεί την προς δυσμάς επεκτατική βουλιμία των Τούρκων, από τους Οθωμανούς μέχρι σήμερα.

Ο κρατικός ελληνισμός, στερούμενος στρατηγικής κουλτούρας, αδυνατεί να ερμηνεύσει, πολλώ δε μάλλον να ανασχέσει, την τουρκική επεκτατικότητα, παρότι διαθέτει αξιοζήλευτη εξοπλιστική επάρκεια.

Η γεωπολιτική αγνωσία αποτελεί συνέπεια του στρατηγικού αναλφαβητισμού, και έχει οδηγήσει στη de facto γεωγραφική τριχοτόμηση του ελληνισμού: Αθήνα-βόρεια Ελλάδα-Κύπρος.

Ειδικότερα: Η Αθήνα ταυτίζεται με το ελλαδικό κράτος, που αποτελεί την αστείρευτη πηγή της «ψευδοφάνειας», σύμφωνα με τα λόγια του Οδυσσέα Ελύτη, που παραμένουν επίκαιρα, σε μια σπάνια συνέντευξή του στον Ρένο Αποστολίδη στην εφ. Ελευθερία (15-06-1958). Δηλαδή, δεν υπάρχει «μια σταγόνα γνησιότητας» στα διοικητικά σχήματα, στους θεσμούς, στις πολιτικές και στα εκπαιδευτικά προγράμματα του κράτους, που «κόπηκαν και ράφτηκαν όπως όπως επάνω σ᾽ ένα σώμα με άλλες διαστάσεις και άλλους όρους αναπνοής.

Όλα σχεδιάζονται και εκτελούνται ερήμην των αντιλήψεων και ιδανικών που είχε διαμορφώσει ο ελληνισμός στο διάβα της τρισχιλιόχρονης πορείας του».

Το κράτος αυτό επέβαλε τον διοικητικό υδροκεφαλισμό, για να διαιωνίζει την εξουσιαστική πρωτοκαθεδρία του και να υπηρετεί την εξουσία και όχι τον λαό, με απειράριθμες νομικές και διοικητικές ρυθμίσεις και αυθαίρετες αναξιοκρατικές επιλογές σε όλους τους θεσμικούς φορείς –κόμματα, πανεπιστήμια, δικαιοσύνη, ένοπλες δυνάμεις, Εκκλησία, δημόσια διοίκηση εν γένει–, γεγονός που το αναδεικνύει σε εχθρό του λαού.

Στο κράτος των Αθηνών, αντιπαρατίθεται ο ελληνικός εθνισμός της βόρειας κυρίως Ελλάδας, ιδιαίτερα εκδηλωτικός μετά τις «Πρέσπες».

Η αντιπαράθεση κράτους-έθνους στον βορειοελλαδικό χώρο είναι οξύτατη, αφού «οι ηγεσίες του κράτους στερούνται της απαραίτητης ευαισθησίας που χρειάζεται να ενστερνιστούν και αντιστοίχως να αποδώσουν το ήθος του λαού, μαζί με την ιστορία του», όπως διαπιστώνει ο Ελύτης.

Αρκεί μια επίσκεψη στους αρχαιολογικούς χώρους και τα πολυάριθμα μουσεία της περιοχής, για να επιβεβαιωθεί του λόγου το αληθές.

Το εξωελληνικής νοοτροπίας κράτος των Αθηνών, με πείσμα συστηματικής ηττοπάθειας, επιδίδεται στην απόκρυψη της ιστορικής συνέχειας και της προγονικής αριστοκρατικής καταγωγής μας από τους αρχαϊκούς χρόνους μέχρι τις μέρες μας.

Στο αρχαιολογικό μουσείο της Καβάλας, φερ᾽ ειπείν, διατηρείται κλειστός ο όροφος με τα εντυπωσιακά ευρήματα του βορειοελλαδικού χώρου. Και μόνον η προβολή των εκθεμάτων του «λειψού» μουσειακού χώρου της πόλης, αρκεί για να ακυρώσει την καπηλεία των Σκοπιανών.

Στην Αμφίπολη, παραμένει κλειστό το «πωλητήριο» του μουσείου, εξαιτίας της άρνησης του υπουργείου «Πολιτισμού» να το στελεχώσει, και το ίδιο υπουργείο, με την ίδια «επιτυχημένη» υπουργό, δεν εφοδιάζει με έντυπο ενημερωτικό υλικό τα πωλητήρια των βορειοελλαδικών αρχαιολογικών και μουσειακών χώρων, όπως της Βεργίνας και της Καβάλας, αντίστοιχα, με συνέπεια ο επισκέπτης να βρίσκεται μπροστά σε σκελετωμένα ράφια, χωρίς να έχει τη δυνατότητα ενημέρωσης. Η οικειοθελής υποβάθμιση της ήπιας ισχύος από το αθηναιοκεντρικό κράτος είναι πασιφανής. Η ακύρωση της θουκυδίδειας σκέψης, που αποτελεί, διαχρονικά και διατοπικά, τη βάση των διεθνών σχέσεων, είναι ολοκληρωτική.

Οδηγώντας από την Αθήνα, έχει κανείς την αίσθηση ότι βορειότερα της Κατερίνης εισέρχεται σε άλλη επικράτεια.

Η υποβάθμιση του οδικού, και όχι μόνο, δικτύου σε συνδυασμό με το έντονο και εκδηλωτικό εθνοπατριωτικό σφρίγος των Βορειοελλαδιτών, συνθέτουν συστατικά γνωρίσματα ασυνέχειας του ελλαδικού χώρου.

«Η Ελλάδα, όπως τη δείχνει η Αθήνα, ολοένα στραγγίζει», σύμφωνα με τη διεισδυτική ματιά του κοσμοπολίτη νομπελίστα, Γιώργου Σεφέρη.

Η τριχοτόμηση συμπληρώνεται με τον κυπριακό λεβαντινισμό, ένα είδος υφέρποντος αφελληνισμού, που ενισχύεται πολιτικά και παγιώνεται κοινωνικά όσο διευρύνονται οι τάσεις της ελλαδικής απόκλισης μεταξύ κέντρου και περιφέρειας, καθώς και οι παρεκκλίσεις της ελλαδικής ηγεσίας από το ήθος του λαού. Θα έλεγε κανείς πως στη Μεγαλόνησο συντελείται μια συνεχής και αδιάκοπη εθνική πλαστογραφία, η κορύφωση της «ψευδοφάνειας», η αποθέωση του αρχοντοχωριατισμού από έναν λαό που, εν πολλοίς, έχει εθιστεί να αποστρέφεται την αριστοκρατική ελληνική καταγωγή του.

Το άρθρο των “4”, επιβεβαιώνει, ουσιαστικά, μια τέταρτη συνιστώσα πλήρους αποδυνάμωσης του ελληνισμού, διότι δυνάμει οδηγεί στην ελλαδική φινλανδοποίηση με τη συσκευασία των «Πρεσπών του Αιγαίου».

Η πρόταξη του νομικού στοιχείου ως μέσου επίλυσης αξιώσεων και ακύρωσης τετελεσμένων όχι μόνο γεννά φρούδες ελπίδες για την ομαλοποίηση των ελληνοτουρκικών σχέσεων, αλλά και υποσκάπτει την ενότητα των ελληνισμού. Αυτό αποδεικνύεται περίτρανα στο Κυπριακό, αχνοφαίνεται στο Κρητικό μετά την ελλαδική αδυναμία αποτροπής και, κατόπιν, ακύρωσης του τουρκο-λιβυκού μνημονίου.

Το νομικό αφήγημα όχι μόνο δεν αποτελεί πρόκριμα επίλυσης διμερών ζητημάτων αλλά είναι εθνοκτόνο, καθόσον δεν επιφέρει πρακτικά αποτελέσματα και οδηγεί στον εφησυχασμό με συνέπεια να ενισχύονται οι φυγόκεντρες τάσεις από τον εθνικό κορμό, και στο «διαμάντι» της Μεσογείου, την Κρήτη.

Τα δύο κράτη του ελληνισμού, λόγω της γεωπολιτικής αγνωσίας τους, παραχωρούν ζωτικό χώρο στη νεο-οθωμανική Τουρκία για να υλοποιήσει τις πλανητικές φιλοδοξίες της και να επιτύχει τον απαρέγκλιτο εθνικό στόχο της, την ισλαμοποίηση της σημαντικότερης περιοχής του πλανήτη, της ευρύτερης Ανατολικής Μεσογείου.

Εν κατακλείδι: Η θουκυδίδεια σκέψη έχει προ πολλού απαξιωθεί στη γενέτειρά της. Οι θεσμικοί φορείς του κρατικού ελληνισμού ομιλούν μια ακατάληπτη στους τρίτους διεθνολογική γλώσσα∙ βλέπουν και ερμηνεύουν τα διεθνή ζητήματα νομικά, ενώ όλοι οι υπόλοιποι, όπου γης, ενεργούν γεωπολιτικά, γι᾽ αυτό αδυνατούν να ερμηνεύσουν τις προκλητικές συμπεριφορές των νεοοθωμανών, των Σκοπιανών, της Αλβανίας του Ράμα και του ψευδοκράτους.

Ο κρατικός ελληνισμός αναδεικνύεται στον μεγάλο αποσταθεροποιητικό παράγοντα της κρισιμότερης, για τις παγκόσμιες ισορροπίες, περιοχής του πλανήτη. Επί του θέματος αυτού θα επανέλθουμε αναλυτικότερα.

Προς το παρόν, περιοριζόμαστε στη διαπίστωση του Οδυσσέα Ελύτη: «Ο ελληνισμός επέτυχε ως γένος αλλ᾽ απέτυχε ως κράτος». Ιδού ο εχθρός!

ΥΓ Και μια υποσημείωση για την πρόσφατη επίσκεψη του Ελλαδίτη ΥΠΕΞ, Γεωργίου Γεραπετρίτη, στην Τουρκία. Με όρους διεθνολογικούς είναι ανεξήγητη∙ ερμηνεύεται, ωστόσο, με όρους ποδοσφαιρικούς. Η ελλαδική πλευρά αλλάζει συχνά προπονητές (κυβερνήσεις, ΥΠΕΞ) αλλά εμμένει σταθερά στο ίδιο ηττοπαθές σύστημα: αντικαθιστά όλους τους επιθετικούς (διμερείς αξιώσεις), συνεχίζει να παίζει κατενάτσιο/άμυνα, αν και έχει στο παθητικό της αρκετά γκολ (Κυπριακό, Αιγαιακό, Θρακικό, τουρκο-λιβυκό, Ορθοδοξία –πατριαρχείο, Αγια Σοφιά-, μεταναστευτικό, επιθετική ρητορική), ρίχνει συνεχώς τη μπάλα στην εξέδρα (διεθνές δίκαιο), γεγονός που της αποστερεί κάθε προϋπόθεση για γκολ, και δίνει εντολές στους αμυντικούς της (διπλωμάτες, στρατιωτικούς) να μην παίζουν τον αντίπαλο σκληρά (χωρίς αξιώσεις, με φιλίες, αγκαλιές και φιλιά, ΜΟΕ μόνο στο ελληνικό Αιγαίο, μη επέκταση χωρικών υδάτων, αποσύνδεση του Κυπριακού). Τέτοια ομάδα, ο αντίπαλος δεν την παίρνει στα σοβαρά!

*Ο Δρ Γεώργιος Μούρτος είναι επίτιμος καθηγητής Στρατηγικής του βρετανικού Πανεπιστημίου Plymouth.
** Ο Δρ Φώτιος Μουστάκης είναι αναπληρωτής καθηγητής Στρατηγικής Πανεπιστημίου Plymouth, Διευθυντής του Centre for Sea Power and Strategy

philenews.com

Γ. Βαληνάκης: Συν Αθηνά (διεθνές δίκαιο) και (διπλωματική) χείρα κίνει!

0
του Γιάννη Βαληνάκη, Καθηγητή Διεθνών Σχέσεων ΕΚΠΑ

Η Ελλάδα έχει ξεχάσει τι εστί (συναλλακτική) διπλωματία!

Είναι θλιβερό να ετοιμάζονται οι ΗΠΑ να υποκύψουν στους εκβιασμούς του Ερντογάν για τα F16 αίροντας τις κυρώσεις που επιβλήθηκαν λόγω παραβίασης της αμερικανικής νομοθεσίας – ακόμη περισσότερο όταν τα F16 συνδέονται επιπλέον με τη νομιμότατη (και υποτίθεται προ πολλού πολιτικά εξασφαλισμένη) πώληση στην Ελλάδα των F35. Ακόμη πιο θεμελιώδες: αντί σιωπηρής παρακολούθησης, πρέπει αντίθετα να ενθαρρύνουμε τους φίλους μας στο Κογκρέσο, οι όροι που υποτίθεται ότι θα επιβληθούν στην Άγκυρα σε σχέση με το Αιγαίο για τα F16 να μην περιορίζονται σε θεωρητικές προυποθέσεις «παρηγοριάς» : όχι σε μη υλοποιήσιμους μινιμαλιστικούς όρους όπως πχ. τα περί (προσωρινής και υποκριτικής) διακοπής των τουρκικών παραβιάσεων και υπερπτήσεων πάνω από τα νησιά μας που ήδη γελοιοποιεί ο Ερντογάν. Πρέπει αντίθετα, η τεράστια αυτή τυχόν υποχώρηση των ΗΠΑ που θα ισχυροποιήσει τα μέγιστα την τουρκική πολεμική μηχανή να εξασφαλίσει στην Ελλάδα το πιο σημαντικό για την ασφάλειά της : τον ενταφιασμό, με ξεκάθαρη αμερικανική σφραγίδα, των τουρκικών θεωριών περί αποστρατικοποίησης και αμφισβητούμενης κυριαρχίας νησιών

Εξίσου θλιβερό είναι να παρέρχεται χρόνος κρίσιμος (λόγω του επικείμενου ελληνοτουρκικού διαλόγου που ανεξήγητα αποδεχθήκαμε σε αυστηρά στενό διμερές πλαίσιο) και να μην αξιοποιούμε «έξυπνα» την ΕΕ ως πολλαπλασιαστή ισχύος μας. Δεν είναι νοητό να πανηγυρίζουμε για ένα ακόμη ψήφισμα του Ευρωπαικού Κοινοβουλίου για την Τουρκία με μηδενική πρακτική επίπτωση στην Άγκυρα και παράλληλα να περνούν ανεκμετάλλευτα καθημερινά ευρωπαικά κέρδη για τον Ερντογάν (με μηδενικά ανταλλάγματα για Ελλάδα και Κυπριακή Δημοκρατία). Ακόμη χειρότερο: εξελίσσεται παρασκηνιακά η προετοιμασία μιας «ειδικής σχέσης» ΕΕ-Τουρκίας κομμένης και ραμένης στα μέτρα του Ερντογάν: για την Άγκυρα μόνο οφέλη και μηδενικές υποχρεώσεις!

Όσο η χώρα μας περιμένει μόνο από το διεθνές δίκαιο να της λύσει το «πρόβλημα Τουρκία» και αφρόνως «σνομπάρει» τους πολλαπλασιαστές ισχύος της και τη συναλλακτική διπλωματία, το ισοζύγιο ισχύος θα χειροτερεύει…