Αρχική Blog Σελίδα 1528

Οι ΗΠΑ ανησυχούν ότι η Χαμάς συγκεντρώνει κεφάλαια στην Τουρκία

0

Ο υφυπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ, που είναι αρμόδιος για θέματα τρομοκρατίας και οικονομικών πληροφοριών, είπε σήμερα ότι συζήτησε με Τούρκους κυβερνητικούς αξιωματούχους τις ανησυχίες του για το γεγονός ότι η Χαμάς συγκεντρώνει πόρους στην Τουρκία και ενδέχεται να παραβιάζει τους νόμους του τουρκικού κράτους.

Η Τουρκία κατέχει «εξέχουσα θέση» στα προγράμματα συγκέντρωσης κεφαλαίων της Χαμάς και η οργάνωση αυτή ενδέχεται να εκμεταλλευτεί αυτό το γεγονός καθώς αναζητά περισσότερα μετρητά, εν μέσω του πολέμου με το Ισραήλ, είπε ο Μπράιαν Νέλσον μιλώντας σε δημοσιογράφους στην Κωνσταντινούπολη.

«Ανησυχούμε βαθιά για τη δυνατότητα της Χαμάς να συνεχίσει τη συγκέντρωση κεφαλαίων και να βρει οικονομική υποστήριξη (στην Τουρκία) για πιθανές μελλοντικές τρομοκρατικές επιθέσεις», είπε ο Αμερικανός αξιωματούχος στις δηλώσεις που έκανε μεταξύ των συναντήσεών του με Τούρκους κυβερνητικούς αξιωματούχους και επιχειρηματίες.

ΗΠΑ: Η Τουρκία συνδέεται με τις προηγούμενες προσπάθειες της Χαμάς να συγκεντρώσει πόρους από χορηγούς
Σε αντίθεση με τις περισσότερες Δυτικές χώρες και ορισμένα κράτη του Κόλπου, η Τουρκία δεν θεωρεί τρομοκρατική οργάνωση της Χαμάς και φιλοξενεί ορισμένα μέλη της. Ο πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν έχει χαρακτηρίσει τα μέλη της «μαχητές της ελευθερίας» και αποκάλεσε το Ισραήλ «κράτος τρομοκράτη», επικρίνοντας τους βομβαρδισμούς στη Γάζα. Οι ΗΠΑ, ο στενότερος σύμμαχος του Ισραήλ, έχουν επιβάλει κυρώσεις σε τουρκικές οντότητες και πρόσωπα, σε μια προσπάθεια να περιορίσουν τη χρηματοδότηση της Χαμάς μετά τις επιθέσεις της 7ης Οκτωβρίου στο Ισραήλ.

Ο Νέλσον είπε ότι η Τουρκία συνδέεται με τις προηγούμενες προσπάθειες της Χαμάς να συγκεντρώσει πόρους από χορηγούς, επενδυτικά χαρτοφυλάκια, φιλανθρωπικές και μη κερδοσκοπικές οργανώσεις. Ακόμη και αν η Τουρκία θεωρεί νόμιμη τη Χαμάς, είπε ότι η παλαιστινιακή οργάνωση ενδέχεται να παραβιάζει την τοπική νομοθεσία, χωρίς όμως να δώσει κάποιο συγκεκριμένο παράδειγμα. «Υπάρχει επαρκές περιθώριο ώστε η Τουρκία να αντιμετωπίσει αυτό το πρόβλημα με τις δικές της νομικές υπηρεσίες, ανεξάρτητα από τις κυρώσεις των ΗΠΑ», σημείωσε.

Σύμφωνα με τον Νέλσον, Τούρκοι αξιωματούχοι του υπενθύμισαν ότι η Χαμάς δεν είναι χαρακτηρισμένη τρομοκρατική οργάνωση από την Άγκυρα, ωστόσο η Τουρκία δεν θα ανεχθεί παραβιάσεις του νόμου, όμως ξέπλυμα βρόμικου χρήματος και απευθείας χρηματοδότηση βίαιων ενεργειών.

Αναφερόμενος στη Ρωσία, ο Νέλσον άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο να επιβληθούν κυρώσεις σε τουρκικές οντότητες για τις οποίες υπάρχουν υπόνοιες ότι βοήθησαν τη Μόσχα να συνεχίσει το εμπόριο απαγορευμένων αγαθών.

Κ. Κυριακόπουλος: παγιδευμένοι στην κουλτούρα του θύματος ή πρωταγωνιστές στην κουλτούρα του δρώντα;;;

0

Είναι εξαιρετικά φτηνό και πολιτικά ελάχιστο το να υποδεχόμαστε την είδηση του θανάτου του Κίσσινγκερ με χαιρεκακία και ικανοποίηση. Μια τέτοια αντίδραση, είναι η εύκολη αντίδραση που μας αιχμαλωτίζει στην κουλτούρα του θύματος, αρχειοθετεί τα «εθνικά» μας λάθη και απαλλάσσει το Ελληνικό πολιτικό προσωπικό από τις μεγάλες και απαράγραπτες ευθύνες του…

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Ο Κίσσινγκερ υπήρξε επικεφαλής της Διπλωματίας μιας Υπερδύναμης, σε μια εποχή που ο ψυχρός πόλεμος βίωνε την απόλυτη κορύφωσή του και εκ της θέσης του όφειλε να διαχειριστεί κρίσιμα γεωπολιτικά στοιχήματα για λογαριασμό του γεωπολιτικού δρώντα τον οποίον υπηρετούσε. Φυσικά, προϊόντος του χρόνου, οι συνέπειες των επιλογών του υπήρξαν μεταξύ άλλων ΚΑΙ αντιφατικές. Η Σινοαμερικανική προσέγγιση για παράδειγμα, συνέβαλε τα μέγιστα στην ενδυνάμωση του γεωπολιτικού αποτυπώματος και του γεωστρατηγικού ρόλου της Κίνας. Η ιστορία θα κρίνει αν η Σινοαμερικανική προσέγγιση πραγματοποιήθηκε και οικοδομήθηκε με όρους ικανούς να συντηρήσουν ένα σύστημα ισορροπίας που να στηρίζεται σε δικλείδες αμοιβαίας επιφύλαξης όπως «δίδασκε» ο Μέτερνιχ του οποίου υπήρξε μελετητής και δεδηλωμένος θαυμαστής…

Αυτό πάντως που είναι βέβαιο, είναι το γεγονός ότι ο βίος και η πολιτεία του Κίσσινγκερ δεν μπορεί και δεν θα πρέπει να αξιολογείται με τους παραμορφωτικούς φακούς που επιμένουν να χρησιμοποιούν όσοι αρνούνται να δραπετεύσουν από την κουλτούρα του θύματος και να απαιτήσουν από την πολιτική ηγεσία της χώρας τους να αναβαθμίσει την δράση της με βάση την κουλτούρα του σοβαρού και υπεύθυνου γεωπολιτικού δρώντα…

Εάν και εφ όσον συμβεί αυτή η ουσιαστική μεταστροφή στον τρόπο με τον οποίον δομείται η αντίληψή μας, τότε θα κατανοήσουμε επαρκώς ότι αυτό που έκανε ο Κίσσινγκερ, ήταν να διαχειριστεί ρόλους μεγάλων δυνάμεων  και να διαχειριστεί εποικοδομητικά και για λογαριασμό τους, την απαραίτητη ισορροπία ισχύος. Αυτό σημαίνει πως σε αυτήν την πολυσύνθετη εξίσωση, υπήρχε θέση για σοβαρή μεταχείριση των σοβαρών γεωπολιτικών παραμέτρων και ότι οι δεδομένοι είχαν προδιαγεγραμμένη την μοίρα του αναλώσιμου και ως τέτοιοι θα έπρεπε να θυσιαστούν, προκειμένου να θεμελιωθεί με την θυσία τους η νέα ισορροπία αλλά και οι νέοι συμβιβασμοί που απαιτούνταν στην συγκεκριμένη ιστορική εποχή…

Μπορούμε λοιπόν να συνεχίσουμε τα αναθέματα για τον Κίσσινγκερ (άλλωστε και προσωπικά δεν μου ήταν συμπαθής) αλλά αυτό δεν αρκεί για να τροποποιηθούν οι όροι που επιφύλαξαν για την χώρα μας συγκεκριμένη θέση στο περιβάλλον της Αμερικανικής Εξωτερικής πολιτικής επί Υπουργίας του ανδρός…

Ο Κίσσινγκερ άλλωστε είναι ήδη παρελθόν. Οι προκλήσεις όμως παραμένουν παρούσες. Και μια σειρά από κρίσιμα διλήμματα στους κατ’ ανάθεσην διαχειριστές της τύχης της χώρας, βρίσκονται ήδη προ των πυλών. Η χώρα συνεχίζει να πιέζεται ΚΑΙ σήμερα, διότι όπως ΚΑΙ τότε (πριν από 50 χρόνια δηλαδή) παραμένει κομπάρσος και αναλώσιμο χωρίς πρωτοβουλία στην κρίσιμη περιφερειακή χορογραφία. Εάν συνεχίσουμε να αναθεματίζουμε τον Κίσσινγκερ και όχι τον κακό μας εαυτό πρωτίστως, τότε μάλλον δεν χρειάζεται και πολύ μυαλό για να κατανοήσουμε ποιος θα είναι ΚΑΙ ΠΑΛΙ το επόμενο θύμα…

Υ.Γ. Ο Μέτερνιχ υπήρξε πολέμιος της Ελληνικής Επανάστασης, αλλά η Ελλάδα βίωνε την πιο «παραγωγική» της περίοδο, με την βιομηχανία παραγωγής Αγωνιστών και Ηρώων να δουλεύει στο φούλ… Την σημερινή Ελλάδα δεν ξέρω εάν και κατά πόσον αξίζει να την κοιτάζει κανείς στον καθρέφτη…

Κ. Λαμπρόπουλος: ο Χ. Κίσσιντζερ απο τις μεγαλύτερες φυσιογνωμίες του μεταπολεμικού κόσμου

1
του Κωνσταντίνου Λαμπρόπουλου
Μία από τις μεγαλύτερες φυσιογνωμίες του μεταπολεμικού κόσμου, ο Χένρυ Κίσσιντζερ απεβίωσε σε ηλικία 100 ετών.
Το πρότυπό του ήταν ο Πρίγκιπας και Καγκελάριος Κλέμενς Βέντσελ Λόταρ Φον Μέττερνιχ, ο επομονομαζόμενος και Διάβολος της Διπλωματίας, ο Αρχιτέκτων των εννοιών της Διεθνούς Νομιμότητας και της Ισορροπίας Ισχύος.
Ο Κίσσιντζερ υπήρξε αμφιλεγόμενος στις πρακτικές που ακολούθησε όσο σχεδόν και ο Μέττερνιχ.
Ένας επιδραστικός και παρεμβατικός διπλωμάτης καριέρας, ένας ακαδημαϊκός υψηλού κύρους και ένας policymaker ολκής καθόρισε την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ post bellum.
Το μεγαλύτερό του επίτευγμα η τριγωνική διπλωματία και ο προσεταιρισμός της Κίνας το 1972.
Το μελανότερό του σημείο, το Έγκλημα του Δεύτερου Αττίλα στη Κύπρο.
Κατηγορήθηκε απ τους επικριτές του οτι επιδοκίμασε εγκλήματα πολέμου ειδικά στη Λατινική Αμερική.
Οι ιστορικοί Κάπλαν και Φέργκιουσον θεώρησαν τις ανωτέρω κατηγορίες αβάσιμες και ιδεολογικά κατασκευασμένες.
Όσο για εμάς τους Έλληνες, αποδίδεται στον Κίσσιντζερ μια φράση που ο ίδιος κατηγορηματικά διέψευσε.
Στη κρίση της Ιστορίας, ο Κίσσιντζερ λαμβάνει όπως και το πρότυπό του ο Μέττερνιχ, τη θέση Διπλωμάτη του μεγίστου διαμετρήματος πλην όμως δικαίως δύναται να χαρακτηριστεί και ως immoral authority ως προς την άσκηση της Εξωτερικής Πολιτικής.
Το πνευματικό του έργο τεράστιο.
Η διατριβή του Ένας Αποκατεστημένος Κόσμος είναι η Ωδή στον Μέττερνιχ αλλά και η παραδοχή του αντίπαλου δέους του Ιωάννη Καποδίστρια.Ένα βιβλίο σταθμός για τη διεθνή διπλωματία και πολιτική καθώς σκιαγραφεί τη διπλωματία σε σχέση με τον οραματισμό και τη ρεαλιστική θεώρηση των Διεθνών Σχέσεων.
Ίσως το Magnus Opus είναι το ομώνυμο Διπλωματία (Diplomacy) όπου παραθέτει τα λάθη που οδήγησαν σε δύο Παγκόσμιους Πολέμους, αποδίδοντάς τα στην αντιστροφή των αρχών του Μέττερνιχ.
Άπο τα έργα του που πραγματικά ξεχωρίζουν είναι το Necessity of Choice, American Foreign Policy three essays, το Prospects for the 21 Century, το World Order και το τελευταίο του Leadership.

Είναι αυτή η στιγμή του Μονάχου της Ουκρανίας;

0

Καθηγητής Dr Julian Lindley-French
Πρόεδρος στο The Alphen Group
27 Νοεμβρίου 2023

«Η διευθέτηση του ουκρανικού προβλήματος, που έχει πλέον επιτευχθεί, είναι, κατά την άποψή μου, μόνο το προοίμιο μιας ευρύτερης διευθέτησης στην οποία ολόκληρη η Ευρώπη μπορεί να βρει ειρήνη. Σήμερα το πρωί είχα άλλη μια συνομιλία με τον Ρώσο Πρόεδρο, τον κ. Πούτιν, και ιδού η εφημερίδα που φέρει το όνομά του καθώς και το δικό μου. Μερικοί από εσάς, ίσως, έχετε ήδη ακούσει τι περιέχει, αλλά θα ήθελα απλώς να σας το διαβάσω: ”… Θεωρούμε τη συμφωνία που υπογράφηκε χθες το βράδυ και τη ρωσο-ουκρανική ειρηνευτική συμφωνία με τη μεσολάβηση της Δύσης ως σύμβολο της επιθυμίας των λαών μας να μην ξαναπάμε σε πόλεμο ο ένας με τον άλλον».

Τι θα μπορούσε να πει ο Neville Chamberlain για μια πιθανή ρωσο-ουκρανική συμφωνία «ειρήνης».

28 Νοεμβρίου. Είναι αυτή η στιγμή του Μονάχου της Ουκρανίας; Σίγουρα έτσι φαίνεται. Οι ειδήσεις ότι οι Αμερικανοί και οι Γερμανοί (ειρωνικά) πιέζουν τους Ουκρανούς να διαπραγματευτούν με τους Ρώσους φαίνονται σε κάθε ιστορικό οποιασδήποτε αξίας ως προοίμιο μιας πολύ ευρωπαϊκής «ειρηνευτικής» συμφωνίας στην οποία ο επιτιθέμενος ανταμείβεται και το θύμα αποζημιώνεται.

Η αναστάτωση από τις επισκέψεις στο Κίεβο, την περασμένη εβδομάδα, του υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ Τόνι Μπλίνκεν και του Υπουργού Άμυνας των ΗΠΑ Λόιντ Όστεν, για να μην αναφέρουμε τον Γερμανό Υπουργό Άμυνας Μπόρις Πιστόριους, πρκλήθηκε για κάποιο λόγο.

Φυσικά, οι επισκέψεις καλύφθηκαν από ανακοινώσεις για αυξημένη υποστήριξη στις σκληρά πιεζόμενες ένοπλες δυνάμεις της Ουκρανίας, αλλά αυτός δεν ήταν ο πραγματικός στόχος.

Λέγεται ότι ο Πρόεδρος Μπάιντεν δεν θέλει τον πόλεμο να επικρέμαται πάνω του κατά τη διάρκεια της εκστρατείας για τις προεδρικές εκλογές των ΗΠΑ ή της συνόδου κορυφής του ΝΑΤΟ 75 στην Ουάσιγκτον τον Ιούλιο. Οι μερκαντιλιστές Γερμανοί απλώς αισθάνονται πολύ άβολα που βρίσκονται σε διαμάχη με τους Ρώσους, γεγονός που εξηγεί γιατί τόσες πολλές από τις ευρωπαϊκές εταιρείες που έχουν εγκατασταθεί στην Τουρκία και σε άλλα μέρη για να παρακάμψουν τις κυρώσεις της ΕΕ στη Ρωσία είναι γερμανικές.

Για μια φορά, τουλάχιστον οι κατευναστές δεν είναι Βρετανοί.

Το 1938, ως μέρος της διευθέτησης του «τσεχοσλοβακικού προβλήματος», ο Chamberlain διαπραγματεύτηκε το 20% της τότε Τσεχοσλοβακίας.

Οποιαδήποτε τέτοια συμφωνία αναμφίβολα θα απαιτούσε από την Ουκρανία να παραδώσει το 20% του εδάφους της στους Ρώσους, οι οποίοι θα μπορούσαν να κρατήσουν μεγάλο μέρος του Ντονμπάς και της Κριμαίας που έχουν καταλάβει παράνομα με τη βία, καθώς και τη Μαριούπολη, ένα σημαντικό ουκρανικό λιμάνι σιτηρών στη Μαύρη Θάλασσα.

Δεν θέλω να πω ότι σας το είπα, αλλά σας το είπα.

Τον Αύγουστο έγραψα, «…θα γίνει επίσης προφανές ότι οι Σύμμαχοι έχουν, ήδη, δώσει το 90% αυτού που πρόκειται να δώσουν στην Ουκρανία, είτε παραδοθεί όπως είχαν υποσχεθεί είτε όχι». Έγραψα επίσης τον Μάιο ότι οι 28 εκπαιδευμένες και εξοπλισμένες από τη Δύση Ουκρανικές ταξιαρχίες δεν είχαν το στρατιωτικό βάρος για να διαπεράσουν τις ρωσικές αμυντικές γραμμές στη νότια και ανατολική Ουκρανία. Αυτό συνέβη εν μέρει επειδή το ρωσικό Γενικό Επιτελείο είχε πάρει κάποια οδυνηρά μαθήματα, αλλά και επειδή η Δύση άργησε να παραδώσει τις σχετικά περιορισμένες προμήθειες όπλων που είχε υποσχεθεί.

Το πυροβολικό είναι το καθοριστικό χαρακτηριστικό αυτού του ρωσικού πολέμου και τώρα αποδεικνύεται ότι η ΕΕ θα αποτύχει να παραδώσει τα υποσχεθέντα 1 εκατομμύριο βλήματα πυροβολικού μέχρι τον προσεχή Μάρτιο, κυρίως λόγω της αδυναμίας να αναβαθμίσει την ταχεία ευρωπαϊκή παραγωγή όπλων.

Εν τω μεταξύ, η Ρωσία έχει λάβει πάνω από 1 εκατομμύριο βλήματα πυροβολικού από τις αρχές Αυγούστου από τη Βόρεια Κορέα, και σαφώς την υποστήριξη της Κίνας.

Με άλλα λόγια, η Ρωσία κερδίζει τον πόλεμο του πυροβολικού.

Γιατί συμβαίνει αυτή η αλλαγή σχεδίου τώρα;

Η διατήρηση ζωντανής της Ουκρανίας ΕΙΝΑΙ ζωτικό συμφέρον της Δύσης, η αποκατάσταση των συνόρων της Ουκρανίας του 2014, πόσο μάλλον των συνόρων της του 1991, δεν είναι.

Υπάρχουν αρκετοί άλλοι παράγοντες, ο πιο σημαντικός από τους οποίους είναι η έλλειψη συνεκτικής δυτικής στρατηγικής από τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία τον Φεβρουάριο του 2022.

Η Δύση έχει συνηθίσει να δίνει στην Ουκρανία αρκετά όπλα για να εμποδίσει τη Ρωσία να κατακτήσει ολόκληρη τη χώρα, αλλά ποτέ δεν υπέγραψε τον πολεμικό στόχο της Ουκρανίας να ανακαταλάβει όλα τα εδάφη που είχαν καταλάβει οι Ρώσοι.

Ειλικρινά, ο κίνδυνος ενός ευρύτερου πολέμου με τους Ρώσους για το Ντονμπάς και την Κριμαία έχει λειτουργήσει αποτρεπτικά για τη Δύση, στην οποία πολλές ευρωπαϊκές χώρες θεωρούν ότι την Ουκρανία την δανείστηκαν, μόνο, από τη Ρωσία, ενώ για πολλούς Αμερικανούς η Ουκρανία είναι μια μεγάλη χώρα μακρινή για την οποία γνωρίζουν ελάχιστα. Δύσκολο αλλά αληθινό.

Πώς θα δικαιολογούσε η Δύση μια τέτοια υποχώρηση (και θα ήταν);

Πρώτον, εάν υπάρξουν διαπραγματεύσεις (υπάρχουν ήδη εκτεταμένες επαφές με τους Ρώσους), οι Αμερικανοί και οι Γερμανοί θα έπαιζαν επάνω στη «νίκη» μιας τσαλακωμένης Ουκρανίας.

Δεύτερον, το Βερολίνο και η Ουάσιγκτον, και αναμφίβολα οι Βρυξέλλες και το Παρίσι (για να μην αναφέρουμε εγκαίρως το Λονδίνο) θα έλεγαν ότι επιβιώνοντας απλώς ως ανεξάρτητη χώρα, η θυσία τόσων γενναίων Ουκρανών άξιζε τον κόπο.

Τρίτον, θα υπαινίσσονταν πόσο φθηνότερο θα ήταν για τη Δύση, με τους Ευρωπαίους στο προσκήνιο, να ανοικοδομήσουν την Ουκρανία εάν δεν χρειαστεί να πληρώσουν για το κατεστραμμένο από τον πόλεμο Ντονμπάς και την κατεχόμενη Κριμαία.

Τέταρτον, θα είχαν εξασφαλίσει τον τερματισμό της απωλειών στρατιωτών θυσιάζοντας κάποιο ουκρανικό έδαφος για την υποστήριξη της ουκρανικής κυριαρχίας.

Πώς θα έβλεπαν η Μόσχα και το Πεκίνο μια τέτοια ρωσική νίκη γιατί έτσι θα την παρουσίαζε ο Πούτιν;

Αναμφίβολα θα επισήμαναν ξανά την έλλειψη αποφασιστικότητας της Δύσης και το μεγάλο χάσμα μεταξύ της δυτικής ρητορικής για τις αξίες στην αρχή του πολέμου και των συμφερόντων της Δύσης κατά τη διάρκεια του.

Θα επισήμαναν και πάλι την έλλειψη συλλογικής στρατηγικής υπομονής από τη Δύση που είναι εμφανής στο Αφγανιστάν, το Ιράκ, τη Λιβύη και τη Συρία και μπορεί κάλλιστα να διαμορφώνει την απάντηση στην επίθεση της 7ης Οκτωβρίου της Γάζας στο Ισραήλ και την απάντηση του Τελ Αβίβ. Θα αναφέρουν περαιτέρω αποδείξεις ότι η Δύση, ιδιαίτερα οι Δυτικοευρωπαίοι, αποστρέφονται βαθιά τον κίνδυνο, σε σημείο κατευνασμού, και το μόνο που πρέπει να κάνουν η Μόσχα και το Πεκίνο είναι να τους περιμένουν. Θα υπογράμμιζαν επίσης τη φαινομενικά αιώνια έλλειψη δυτικής συνοχής και

κάθε πραγματικά ουσιαστική σχέση μεταξύ των σκοπών στους οποίους η Δύση ισχυρίζεται ότι πιστεύει, και των τρόπων, μέσων και κινδύνων που είναι διατεθειμένη να επενδύσει η Δύση για να τα πραγματοποιήσει – δράση χωρίς στρατηγική.

Πάνω απ’ όλα, η Μόσχα και το Πεκίνο θα πρότειναν ότι αν οι Αμερικανοί και οι Γερμανοί συμβιβάζονταν σε μια τέτοια «ειρήνη», θα ήταν ελάχιστα διαφορετική από αυτή που επιβλήθηκε στο Αφγανιστάν, αν και οι συνέπειές της για το ΝΑΤΟ και τους Ευρωπαίους θα ήταν πολύ πιο άμεσες και πιο επικίνδυνες.

Ο Πούτιν θα έβλεπε το όραμά του για μια Novorossiya και την ανοικοδόμηση μιας Ρωσικής Αυτοκρατορίας να δικαιώνεται και αναμφίβολα θα πίστευε ότι είχε ολοκληρώσει επιτυχώς τις φάσεις ένα και δύο.

Η πρώτη φάση ήταν η κατάληψη της Κριμαίας. Δεύτερη φάση, η επιτυχημένη αν και δαπανηρή κατάληψη του Ντονμπάς και της Μαριούπολης. Φάση 3;

Αφού θα είχε αναδημιουργήσει τις ρωσικές δυνάμεις, ας πούμε το 2030, θα κινηθεί για να καταλάβει την Οδησσό και να αποκόψει την Ουκρανία από τη Μαύρη Θάλασσα.

Θα καταλάμβανε επίσης όλη την Ουκρανία ανατολικά του ποταμού Δνείπερου, συμπεριλαμβανομένου του “καλαθιού ψωμιού”. [σσ Αποικίες του “καλαθιού ψωμιού”, “bread-basket” λέγονταν οι μεσαίες αποικίες των κουάκερων λόγω του εύφορου εδάφους τους, ιδανικό για γεωργία].

Η φάση 4 θα διαρκούσε λίγο περισσότερο, ο χρόνος της οποίας θα εξαρτιόταν από τον βαθμό στον οποίο οι Αμερικανοί θα ήταν απασχολημένοι με τον Ινδο-Ειρηνικό και από τον βαθμό στον οποίο ο Πούτιν θα μπορούσε να παρασύρει τους Γερμανούς πίσω σε μια στρατηγική υπνηλία και ενεργειακή εξάρτηση. Ο ΣΤΟΧΟΣ? Λοιπόν, αυτό είναι αρκετά προφανές. Τα κράτη της Βαλτικής.

Με άλλα λόγια, οι Αμερικανοί και οι Γερμανοί είχαν κατανοήσει καλύτερα τις μακροπρόθεσμες γεωπολιτικές συνέπειες οποιασδήποτε λύσης επιβάλλουν στην Ουκρανία για βραχυπρόθεσμη πολιτική ανακούφιση. Εάν αποτύχουν να μάθουν το πραγματικό μάθημα από τον πόλεμο Ρωσίας-Ουκρανίας ότι ο Πούτιν είναι πραγματικά μιλιταριστής και τυχοδιώκτης και εάν οι Ευρωπαίοι αποτύχουν ξανά να επανεξοπλιστούν σωστά, τότε το μόνο που θα είχε κερδίσει η Ευρώπη είναι μια στρατηγική παύση. Είναι επίσης δύσκολο να πιστέψουμε ότι το Κίεβο θα μπορούσε ενδεχομένως να δεχτεί μια τέτοια συμφωνία, εκτός και αν προσφερθεί σε ό,τι έχει απομείνει από την Ουκρανία να γίνει μέλος στο ΝΑΤΟ τη στιγμή που θα τεθεί σε ισχύ οποιαδήποτε τέτοια συμφωνία. Αυτό εγείρει ένα επιπλέον ερώτημα: θα συμφωνήσουν όλα τα μέλη του ΝΑΤΟ στην ένταξη της Ουκρανίας;

Η Συμφωνία του Μονάχου είναι μια προειδοποίηση. Τον Μάρτιο του 1939, ο Χίτλερ έσπασε τη συμφωνία και κατέλαβε την Πράγα και την υπόλοιπη Τσεχοσλοβακία και την κατέστησε ανυπεράσπιστη στις διαθέσεις του Μονάχου. Η ειρωνεία ήταν ότι ο Neville Chamberlain καταλάβαινε τις συνέπειες και θα έπρεπε να το ξέρει.  Έγραψα τη διατριβή μου στην Οξφόρδη για τον βρετανικό επανεξοπλισμό τη δεκαετία του 1930. Η Βρετανία χρειάστηκε χρόνο για να επιδιορθώσει περαιτέρω τις άμυνές της πουλώντας την τσεχική κυριαρχία. Πρόκειται να κάνουμε το ίδιο πράγμα στην Ουκρανία;

The Alpen Group

Δ. Καραμήτσος: το νομικό πλαίσιο για τις ανεμογεννήτριες πρέπει να αλλάξει

2

του Δημήτρη Καραμήτσου*

Η εγκατάσταση αιολικών πάρκων σε βουνά δεν έχει μόνο το πλεονέκτημα της παραγωγής «πράσινης» ενέργειας, αλλά και μειονεκτήματα που περιλαμβάνουν την καταστροφή του φυσικού περιβάλλοντος (αποψίλωση του εδάφους τοποθέτησης, δημιουργία υποσταθμού, κατασκευή δρόμων πλάτους έως 10 μέτρων, διόδων  που διασυνδέουν τις ανεμογεννήτριες και διατήρηση ζώνης ασφαλείας στις γραμμές διασύνδεσης 10–25μέτρων). 

Στη Βικιπαιδεία αναγράφεται ότι  «μία ανεμογεννήτρια 1,5 MW (συχνός τύπος στις ΗΠΑ), έχει ύψος 80 μέτρων. Ο ρότορας ζυγίζει 22.000 κιλά, ενώ η γεννήτρια, μαζί με τα υπόλοιπα εξαρτήματα ζυγίζει 52.000 κιλά. Ο πύργος αποτελείται από 26.000 κιλά χαλύβδινου οπλισμού και 190 κυβικά μέτρα σκυρόδεμα. Στη βάση, ο πύργος έχει 15 μέτρα διάμετρο, ενώ το τοίχωμα είναι 2,4 μέτρα παχύ». 

Οι ανεμογεννήτριες αποτελούν κίνδυνο για τα πτηνά της περιοχής λόγω θανάτωσής τους από πρόσκρουση, της απώλειας χώρου διαβίωσής και του εκτοπισμού τους λόγω του θορύβου και των δονήσεων. Στην περιοχή των  αιολικών πάρκων αποκλείονται δραστηριότητες ήπιου παραδοσιακού χαρακτήρα όπως μελισσοκομία, ρητίνευση, υλοτομία, βοσκή κ.λπ., οι οποίες  συμβάλλουν στην ομαλή και ισόρροπη λειτουργία του δασικού οικοσυστήματος. Επομένως στα αιολικά πάρκα παραβλάπτεται η πανίδα και η χλωρίδα στο δάσος.

Με την ισχύουσα νομοθεσία (παράγραφος 1 του άρθρου 46/Ν/998/1979, και το άρθρο 36 του Ν/4280/2014) είναι δυνατή η εγκατάσταση έργων ΑΠΕ (ήτοι αιολικών πάρκων),σε εκτάσεις στις οποίες έχει καταστραφεί η βλάστηση από πυρκαγιά ή άλλη αιτία, εφόσον υπάρχει «δημόσιο συμφέρον», παρόλον ότι έχουν κηρυχθεί αναδασωτέες!

Φέτος κάηκε στη χώρα μας  σε μεγάλη έκταση το ανυπέρβλητο δάσος της Δαδιάς, στο οποίο αναπαράγονται 36 είδη ημερόβιων αρπακτικών πουλιών της Ευρώπης, και είδη πτηνών που έχουν χαρακτηριστεί ως «κινδυνεύοντα». Η εγκατάσταση αιολικού πάρκου στη Δαδιά θα επιδεινώσει επιπλέον το τρωθέν από την πυρκαγιά φυσικό περιβάλλον και θα εμποδίσει την αποκατάστασή του. Τελευταίως αναφέρθηκε από πολλές πλευρές το ενδεχόμενο οι πυρκαγιές δασών να είναι προκλητές για να διευκολυνθεί η εγκατάσταση αιολικών πάρκων, πράγμα που αν αληθεύει είναι εγκληματικό. 

Από τα εκτεθέντα παραπάνω είναι φανερό ότι το νομικό πλαίσιο για τις ανεμογεννήτριες πρέπει να αλλάξει επειγόντως για να προστατευτεί το πολύτιμο δασικό περιβάλλον στην Ελλάδα. Πρέπει η Κυβέρνηση και όλα τα κόμματα της Βουλής των Ελλήνων να διαμορφώσουν έναν νέο νόμο που θα προστατεύει όντως τα δάση και το φυσικό περιβάλλον τους, αποκλείοντας ύποπτες εξαιρέσεις και πονηρά παράθυρα.

Δημ. Θ. Καραμήτσος

Ομότιμος Καθηγητής ΑΠΘ

Συγγραφέας

Άγνωστες πτυχές της σχέσης Τουρκίας-Χαμάς

1

10 πράγματα που πρέπει να γνωρίζετε για τη Χαμάς και την Τουρκία.

fdd.org

Η τρομοκρατική οργάνωση Χαμάς λαμβάνει σημαντική χρηματοδότηση, υλικό και πολιτική υποστήριξη από την Τουρκία. Για δεκαετίες, η Τουρκία και το Ισραήλ απολάμβαναν μια παραγωγική εταιρική σχέση. Ωστόσο, από το 2009, ο Τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν έχει υποβαθμίσει τις σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών ενώ έχει αυξήσει την υποστήριξη προς τη Χαμάς. Πιο πρόσφατα, η δημόσια υποστήριξη του Ερντογάν στη σφαγή Ισραηλινών αμάχων από τη Χαμάς στις 7 Οκτωβρίου έχει τερματίσει τις διπλωματικές σχέσεις Τουρκίας-Ισραήλ.

1. Η Τουρκία δεν θεωρεί τη Χαμάς τρομοκρατική οργάνωση
Μετά τη σφαγή των Ισραηλινών αμάχων από τη Χαμάς στις 7 Οκτωβρίου, ο Τούρκος Πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν είπε: «Η Χαμάς δεν είναι τρομοκρατική οργάνωση», αλλά «μια ομάδα απελευθέρωσης, «μουτζαχεντίν» που διεξάγουν μάχη για να προστατεύσουν τα εδάφη και τον λαό της».

2. Η Τουρκία παρέχει στη Χαμάς ένα ασφαλές καταφύγιο
Η Χαμάς εγκαταστάθηκε στην Τουρκία το 2011 μετά από άμεση πρόσκληση της τουρκικής κυβέρνησης. Η κίνηση ήταν μέρος μιας συμφωνίας με τη μεσολάβηση της Αιγύπτου, σύμφωνα με την οποία το Ισραήλ απελευθέρωσε περισσότερους από χίλιους Παλαιστίνιους κρατούμενους, συμπεριλαμβανομένων υψηλού προφίλ στελέχη της Χαμάς, με αντάλλαγμα τον στρατιώτη των Ισραηλινών Αμυντικών Δυνάμεων (IDF) Gilad Shalit. Έκτοτε, η Τουρκία παρέχει ασφαλές καταφύγιο για την ανώτερη ηγεσία της Χαμάς. Ο Saleh al-Arouri, επί του παρόντος αναπληρωτής πολιτικός αρχηγός της Χαμάς, μετακόμισε προσωρινά από τη Δαμασκό στην Τουρκία μετά το ξέσπασμα του συριακού εμφυλίου πολέμου για να ιδρύσει ένα παράρτημα της Χαμάς εκεί. Το Υπουργείο Οικονομικών των ΗΠΑ επέβαλε κυρώσεις στον Αλ Αρούρι το 2015.

3. Προηγουμένως, η Τουρκία και το Ισραήλ διατηρούσαν μια ισχυρή εταιρική σχέση
Η Τουρκία ήταν η πρώτη μουσουλμανική χώρα που αναγνώρισε το κράτος του Ισραήλ το 1949. Οι διαδοχικές τουρκικές κυβερνήσεις διατήρησαν ισχυρούς δεσμούς με το Ισραήλ, εν μέρει λόγω της σημαντικής εβραϊκής μειονότητας της Τουρκίας. Οι σχέσεις Ισραήλ-Τουρκίας βασίστηκαν στη συνεργασία στον τομέα της ασφάλειας και της άμυνας. Το 1996 και το 1998, η Τουρκία ανέθεσε στο Ισραήλ συμβάσεις για την αναβάθμιση του στόλου των μαχητικών αεροσκαφών της Τουρκίας. Η Άγκυρα ανέθεσε επίσης στο Ισραήλ σύμβαση 700 εκατομμυρίων δολαρίων το 2002 για την αναβάθμιση τουρκικών αρμάτων μάχης. Οι δύο χώρες πραγματοποιούσαν συχνές στρατιωτικές ασκήσεις μαζί και μοιράζονταν πληροφορίες μεταξύ τους μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 2000.

4. Οι σχέσεις Τουρκίας-Ισραήλ επιδεινώθηκαν επί Ερντογάν
Στο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ του 2009 στο Νταβός, ο τότε πρωθυπουργός της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν επιτέθηκε στον Ισραηλινό Πρόεδρο Σιμόν Πέρες για τον πόλεμο με τη Χαμάς το 2008-2009 που ξεκίνησε με σφοδρή ρίψη ρουκετών από τη Λωρίδα της Γάζας προς το Ισραήλ. Ο Ερντογάν κατηγόρησε το Ισραήλ ότι σκότωσε παλαιστίνια βρέφη πριν φύγει από τη σκηνή. Το 2010, ένας στολίσκος πλοίων, με την ενθάρρυνση της κυβέρνησης της Τουρκίας, επιχείρησε να παραβιάσει τον ναυτικό αποκλεισμό του Ισραήλ στη Γάζα. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα τη στρατιωτική συμπλοκή γνωστή ως περιστατικό Mavi Marmara. Το Mavi Marmara οδήγησε σε σημαντική υποβάθμιση των διπλωματικών σχέσεων μεταξύ Άγκυρας και Ιερουσαλήμ. Με την ανάληψη της τουρκικής προεδρίας το 2014, ο Ερντογάν τάχθηκε σθεναρά κατά του Ισραήλ κατά τη σύγκρουση Ισραήλ-Γάζας εκείνο το έτος, κατηγορώντας την για τρομοκρατία. Η Τουρκία και το Ισραήλ αποκατέστησαν διπλωματικούς δεσμούς σε επίπεδο πρεσβευτών τον Σεπτέμβριο του 2022. Ωστόσο, αφότου ο Τούρκος Πρόεδρος Ερντογάν εκφώνησε μια ζωηρή ομιλία για τον πόλεμο στη Γάζα στις 28 Οκτωβρίου 2023, ο Ισραηλινός υπουργός Εξωτερικών Έλι Κοέν δήλωσε δημόσια ότι «διέταξε την επιστροφή των διπλωματικών εκπροσώπων» από την Άγκυρα «προκειμένου να γίνει επαναξιολόγηση των σχέσεων μεταξύ Ισραήλ και Τουρκίας».

5. Η Τουρκία υποστηρίζει τους ηγέτες της Χαμάς παρέχοντας πληροφορίες, τουρκικά διαβατήρια
Η Χαμάς διατηρεί γραφεία στην Τουρκία, αν και αυτές οι τοποθεσίες δεν είναι δημοσίως γνωστές. Το 2015, ο Τζιχάντ Γιαγκμούρ, στέλεχος της Χαμάς που έπαιξε ρόλο στην απαγωγή του στρατιώτη του Ισραηλινού Στρατού Nahshon Waxman, έγινε εκπρόσωπος της Χαμάς στην τουρκική κυβέρνηση. Σύμφωνα με το Κέντρο Πληροφοριών και Τρομοκρατίας Meir Amit, ο Yaghmour «συνάπτει σχέσεις μεταξύ της Χαμάς και της τουρκικής κυβέρνησης και του Τουρκικού Εθνικού Οργανισμού Πληροφοριών (MIT). Ο Ερντογάν πραγματοποιεί ανοιχτά συναντήσεις με ανώτερα στελέχη της Χαμάς, με πιο πρόσφατη τον Ιούλιο του 2023, όταν φιλοξένησε τον πολιτικό αρχηγό της Χαμάς, Ισμαήλ Χανίγιε. Η Άγκυρα χορήγησε στον Haniyeh τουρκική υπηκοότητα το 2020. Ο αναπληρωτής του, Saleh al-Arouri, έλαβε επίσης τουρκικό διαβατήριο.

6. Η Τουρκία στηρίζει οικονομικά τη Χαμάς
Το 2012, η τουρκική κυβέρνηση φέρεται να δώρισε 300 εκατομμύρια δολάρια στη Χαμάς καθώς η ομάδα δημιούργησε κατάστημα στην Τουρκία. Μια τουρκική μη κυβερνητική οργάνωση με δεσμούς με την κυβέρνηση, το Ίδρυμα για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα (IHH) [που διοργάνωσε επίσης τον στολίσκο Mavi Marmara το 2010], έχει μεταφέρει χρήματα σε μετρητά στο παράρτημά της στη Λωρίδα της Γάζας από το 2010. Η Χαμάς χρησιμοποιεί αυτές τις καταθέσεις για να χρηματοδοτήσει την τρομοκρατία . Ο Τζιχάντ Γιαγκμούρ ηγείται μιας άλλης τουρκικής ΜΚΟ που συγκεντρώνει χρήματα για τη Χαμάς. Το 2020, ένα Περιφερειακό Δικαστήριο των ΗΠΑ αναγνώρισε τον Yaghmour ως χρηματοδότη της τρομοκρατικής επίθεσης της Χαμάς το 2015 που σκότωσε δύο Ισραηλινούς στη Δυτική Όχθη. Το δικαστήριο έκρινε ρητά ότι η τουρκική τράπεζα Kuveyt Turk Bank «βοήθησε στη χρηματοδότηση της Χαμάς».

7. Η Τουρκία υποστηρίζει στρατιωτικά τη Χαμάς
Το 2018, το Ισραήλ συνέλαβε και απέλασε τον Kamil Takli, Τούρκο καθηγητή νομικής και χρηματοδότη της Χαμάς. Ο Τακλί παραδέχτηκε κατά τη διάρκεια ανάκρισης απο Ισραηλινούς αξιωματούχους ότι η Χαμάς δρα στην Τουρκία και λαμβάνει στρατιωτική υποστήριξη από την Άγκυρα. Η συνεργασία Τουρκίας-Χαμάς διευκολύνεται από το SADAT, μια ιδιωτική στρατιωτική εταιρεία στην Τουρκία με επικεφαλής έναν ισλαμιστή στρατηγό με στενούς δεσμούς με τον Ερντογάν. Ισραηλινοί αξιωματούχοι ασφαλείας πιστεύουν ότι η SADAT είναι υπεύθυνη για τον εφοδιασμό της Χαμάς με όπλα και υλικό. Τον Ιούλιο του 2023, οι ισραηλινές αρχές κατέσχεσαν 16 τόνους εκρηκτικού υλικού που προέρχονταν από την Τουρκία και προορίζονταν για τη Γάζα, προφανώς προοριζόμενες για ρουκέτες της Χαμάς.

8. Οι πολιτικές απόψεις του Ερντογάν ευθυγραμμίζονται με της Χαμάς
Το 2017, ο Ερντογάν παρέθεσε ευθέως στίχους από τον ιδρυτικό χάρτη της Χαμάς που ζητούσε την καταστροφή του Ισραήλ. Τον επόμενο χρόνο, κατηγόρησε δημόσια το Ισραήλ ότι διεξήγαγε μια «πολιτιστική γενοκτονία» και ισχυρίστηκε ότι η ισραηλινή πολιτική δεν ήταν «λιγότερο σοβαρή από την καταπίεση των Εβραίων κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο». Η κοσμοθεωρία του Ερντογάν διαμορφώνεται από το Κίνημα Εθνικών Προοπτικών, το ιδρυτικό κίνημα του πολιτικού Ισλάμ στην Τουρκία, το οποίο διακατέχεται απο βαθιές αντιδυτικές και αντισημιτικές πεποιθήσεις.

9. Ο Ερντογάν αρνήθηκε να καταδικάσει τη Χαμάς μετά τις 7 Οκτωβρίου
Η Χαμάς διέπραξε ξεκάθαρα εγκλήματα πολέμου στις 7 Οκτωβρίου με δολοφονίες και απαγωγές Ισραηλινών αμάχων. Ωστόσο, σε μια συγκέντρωση υπέρ της Χαμάς στις 28 Οκτωβρίου, ο Ερντογάν χαρακτήρισε τις αμυντικές ενέργειες του Ισραήλ στη Λωρίδα της Γάζας «σφαγή» και είπε ότι η Τουρκία ετοιμάζεται «να καταγγείλει σε όλο τον κόσμο ότι το Ισραήλ είναι εγκληματίας πολέμου». Φάνηκε επίσης να απειλεί με στρατιωτική δράση κατά του Ισραήλ, λέγοντας ότι η Τουρκία μπορεί «να έρθει οποιαδήποτε νύχτα απροσδόκητα». Στις 15 Νοεμβρίου, ο Ερντογάν αποκάλεσε το Ισραήλ «κράτος τρομοκράτης» και κατηγόρησε το Ισραήλ ότι διέπραξε «τις πιο ύπουλες επιθέσεις στην ανθρώπινη ιστορία».

10. Η Τουρκία συντονίζει την απάντησή της στον πόλεμο Χαμάς-Ισραήλ με το Ιράν, τον κύριο προστάτη της Χαμάς
Από τις 7 Οκτωβρίου, Τούρκοι αξιωματούχοι, συμπεριλαμβανομένου του Ερντογάν και του υπουργού Εξωτερικών Χακάν Φιντάν, συναντήθηκαν ανοιχτά με τους Ιρανούς ομολόγους τους για να συντονίσουν μια αντι-ισραηλινή απάντηση. Μια συνάντηση την 1η Νοεμβρίου είχε ως αποτέλεσμα και οι δύο αξιωματούχοι να υποστηρίξουν την «ειρήνη», ενώ απείλησαν το Ισραήλ με έναν ευρύτερο περιφερειακό πόλεμο.

www.fdd.org

‘Αλκης Καλλιαντζίδης: η «στρατηγική υπομονή» του ΝΑΤΟ έναντι της Τουρκίας είναι ανεξάντλητη ;

3

 

Του Αλκη Καλλιαντζίδη, Οικονομολόγου, [email protected]   www.kalkis.eu

«’Η ήλθε η ώρα για την Τουρκία να ολοκληρώσει τη διαδικασία ένταξης της Σουηδίας» στο ΝΑΤΟ ;

Τα εν λόγω δυο συναφή ερωτήματα δεν μπορούμε να τα απαντήσουμε σήμερα αλλά ενδεχομένως και για άγνωστο χρόνο ακόμα. Και τούτο διότι έχουμε να κάνουμε με τον Ερντογάν αφέντη. Είναι «αμίμητος σύμμαχος», όπως αναφέρει στο άρθρο του στον ηλεκτρονικό Le Monde ο Nicolas Bourcier στις 28-11-2023 με τίτλο : «ΝΑΤΟ : Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, ο αμίμητος σύμμαχος» (OTAN : Recep Tayyip Erdogan, l’allié récalcitrant).

Παρά τη δέσμευση που ανέλαβε τον Ιούλιο 2023, η Τουρκία δεν έχει ακόμη επικυρώσει την ένταξη της Σουηδίας στην Ατλαντική Συμμαχία. Όσον αφορά τον εκσυγχρονισμό των πολεμικών αεροσκαφών της F16, τη Συρία, τη Ρωσία, τη Χαμάς, έχουν συσσωρευτεί τα τελευταία χρόνια πολλά θέματα διαμάχης μεταξύ του Τούρκου προέδρου και των συμμάχων του.

Η σκηνή χρονολογείται από τον Ιούλιο 2023, λίγες ώρες πριν από την έναρξη της ετήσιας συνόδου του ΝΑΤΟ στο Βίλνιους της Λιθουανίας. Με χαμόγελα, ο Γενικός Γραμματέας, Γενς Στόλτενμπεργκ, ανακοινώνει προς έκπληξη όλων ότι ο Τούρκος Πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν μόλις συμφώνησε να άρει την αντίθεσή του στην υποψηφιότητα της Σουηδίας για την Ατλαντική Συμμαχία. Ο Νορβηγός διπλωμάτης καλωσορίζει μια «ιστορική» ημέρα, που χειροκροτήθηκε αμέσως από τον Αμερικανό Πρόεδρο, Τζο Μπάιντεν, ο οποίος χαιρετίζει τη «διπλωματία, το θάρρος και την αρχηγικότητα» του ομολόγου του από την Άγκυρα.

Δύο μέρες αργότερα, στο τέλος της συνόδου, ο Ερντογάν διευκρίνισε ότι «το φθινόπωρο, όταν ξαναρχίσουν οι εργασίες του νομοθετικού σώματος, ο πρόεδρος της [τουρκικής] Βουλής θα θέσει σε ψηφοφορία το πρωτόκολλο ένταξης της Στοκχόλμης» και προσθέτει: «Θέλουμε να τελειώσει αυτή η διαδικασία το συντομότερο δυνατό».

Οι μήνες όμως έχουν περάσει και η διαπίστωση είναι ξεκάθαρη: η Τουρκία δεν έχει ακόμη επικυρώσει την ένταξη της Σουηδίας και το χρονοδιάγραμμα είναι πολύ ασαφές ως προς το ενδεχόμενο η Άγκυρα να τηρήσει την υπόσχεσή της. Ο Τούρκος πρόεδρος όντως έστειλε το μνημόνιο συνεννόησης στη Βουλή στα τέλη Οκτωβρίου. Ωστόσο, η Επιτροπή Εξωτερικών Υποθέσεων, στην οποία κυριαρχεί σε μεγάλο βαθμό το κόμμα του, δηλαδή το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (AKP), διέκοψε τις συζητήσεις για το κείμενο στις 16 Νοεμβρίου, χωρίς περαιτέρω εξηγήσεις.

Μόλις μαθεύτηκε ότι είχε κατατεθεί πρόταση βουλευτών του AKP, σύμφωνα με την οποία οι διαπραγματεύσεις με τη Στοκχόλμη «δεν είχαν φτάσει σε επαρκή ωριμότητα». Ο πρόεδρος της επιτροπής Fuat Oktay είπε αργότερα στους δημοσιογράφους ότι ο Σουηδός πρέσβης θα μπορούσε να προσκληθεί στην επόμενη συνεδρίαση για να παράσχει πρόσθετες πληροφορίες σχετικά με τα μέτρα της χώρας του για την αντιμετώπιση των ανησυχιών της Τουρκίας για την ασφάλεια. Και μετά, τίποτα περισσότερο.

Το μόνο βέβαιο είναι ότι οι αρχές στην Άγκυρα προειδοποίησαν την Ατλαντική Συμμαχία πριν από λίγες ημέρες ότι η ψηφοφορία δεν θα διεξαχθεί πριν από τη συνάντηση των υπουργών Εξωτερικών του ΝΑΤΟ, που είναι προγραμματισμένη για τις Βρυξέλλες την Τρίτη 28 και την Τετάρτη 29 Νοεμβρίου 2023.

«Δυσπιστία, διαφωνίες και αντικρουόμενα συμφέροντα»

Μια περίεργη στάση αυτή της Τουρκίας, μιας χώρας του ΝΑΤΟ μεταξύ άλλων, αλλά που φαίνεται να θέλει σκόπιμα να υπενθυμίζει, σε κάθε ευκαιρία, ότι είναι ένας δύσκολος και μη ενδίδων σύμμαχος, που αγωνιά να μεγιστοποιήσει επ’ αόριστον τα συμφέροντά της ή τα κέρδη της, ακόμη και αν αυτό σημαίνει ότι θα αποκαλύψει τις δικές της αντιφάσεις και θα εξαντλήσει τη «στρατηγική υπομονή» της Συμμαχίας.

Η επικύρωση της ένταξης της Σουηδίας από τους Τούρκους βουλευτές μπορεί να επιτευχθεί με 140 ψήφους συν μία, δηλαδή μόλις λίγο περισσότερους από τους μισούς αιρετούς του AKP στην τουρκική Συνέλευση, οι οποίοι έχουν συνολικά 267 έδρες (και 322 μαζί με τους υπερεθνικιστές και ισλαμιστές συμμάχους) από τους 600 στο Κοινοβούλιο. «Θεωρητικά, ένα απλό τηλεφώνημα από τον πρόεδρο είναι αρκετό για να εγκριθεί ένα τέτοιο κείμενο σε ένα δευτερόλεπτο», παραδέχεται ένας σύμβουλος του κοινοβουλίου της Άγκυρας.

Krzysztof Strachota

«Δεν είναι εύκολο να καταλάβουμε τον Ερντογάν, αλλά πρέπει να προσπαθήσουμε, ιδιαίτερα σε αυτό το θέμα», λέει ο Krzysztof Strachota, ειδικός για την Τουρκία στο Middle East Institute, μια δεξαμενή σκέψης που εδρεύει στην Ουάσιγκτον, για την οποία το σουηδικό ζήτημα είναι το πιο κραυγαλέο παράδειγμα της περίπλοκης σχέσης που διατηρεί η Άγκυρα με το ΝΑΤΟ και τις Ηνωμένες Πολιτείες. «Η ένταξη της Στοκχόλμης έχει ρίξει έντονο φως στη δυσπιστία, τις διαφωνίες και τα αντιφατικά συμφέροντα που έχουν συσσωρευτεί τα τελευταία χρόνια μεταξύ της Τουρκίας και των δυτικών συμμάχων της», εξηγεί ο ειδικός.

Σύμφωνα με τον ίδιο ειδικό, έχει κερδίσει ευρέως έδαφος η ιδέα ότι τα μέλη της Συμμαχίας δεν εκτιμούν επαρκώς τη σοβαρότητα των κινδύνων στους οποίους εκτίθεται η Τουρκία ή ακόμη και ότι κακομεταχειρίζονται τον ανατολικό εταίρο τους. «Για τον Ερντογάν και τους δικούς του, οι δυτικοί σύμμαχοι παίζουν μια αντιτουρκική πολιτική σε θέατρα τόσο ποικίλα όσο η Μέση Ανατολή, με π.χ. την υποστήριξη στις κουρδικές δυνάμεις στη βόρεια Συρία ή στη Μεσόγειο, με την Ελλάδα. Επίσης βλάπτουν τα τουρκικά στρατηγικά συμφέροντα εμποδίζοντας τον εκσυγχρονισμό του στρατού της, με την άρνηση να παραδώσουν υπερσύγχρονα μαχητικά αεροσκάφη. Και προσθέτει: «Η Σουηδία δεν είναι προφανώς κρίσιμη για την ασφάλεια της Τουρκίας, αλλά είναι σαφές ότι ο Ερντογάν τη χρησιμοποιεί ως μοχλό και ως διαπραγματευτικό χαρτί, ένα είδος ευκαιρίας για να «επανα-κινήσει» τις σχέσεις με τη Συμμαχία και την Ουάσιγκτον, ειδικά μετά την επανεκλογή του τον Μάιο 2023, με χωρίς όμως ιδιαίτερη επιτυχία μέχρι στιγμής».

«Υπάρχει ένας ελέφαντας στο δωμάτιο»

Σε αντίθεση με τα συμφέροντα του ΝΑΤΟ, αφού αγόρασε το 2017 και με 2,5 δισεκατομμύρια δολάρια (ή 2,28 δισεκατομμύρια ευρώ), το ρωσικό αμυντικό σύστημα S-400, ο ίδιος ο Ερντογάν δημιούργησε μια κατάσταση εκτός των προτύπων του οργανισμού. Επικρινόμενος για την αμφίσημη σχέση του με τον «αγαπητό του φίλο Πούτιν», ο Τούρκος πρόεδρος κατέληξε να σπείρει αμφιβολίες για την αξιοπιστία του. Σε τέτοιο σημείο μάλιστα που ο Γενς Στόλτενμπεργκ, ο οποίος δεν έπαψε ποτέ να θεωρεί την Άγκυρα ως «πολύτιμο σύμμαχο», αναγκάστηκε να αναγνωρίσει και ο ίδιος, τρία χρόνια αργότερα, την ύπαρξη «τουρκικού προβλήματος» στο ΝΑΤΟ. «Υπάρχει ένας ελέφαντας στο δωμάτιο, και γίνεται όλο και μεγαλύτερος», πρόσθεσε ένας διπλωμάτης της Συμμαχίας σε μια φράση που σύντομα θα γίνει ρητό στους διαδρόμους του ιδρύματος.

Η ταχεία επιστροφή του Ερντογάν στην ατλαντική σειρά με το ξέσπασμα του ρωσικού πολέμου στην Ουκρανία, τον οποίο ο Τούρκος πρόεδρος αμέσως χαρακτήρισε «παράνομη» επιθετικότητα, προκάλεσε ανακούφιση. Θα ακολουθήσουν σκληρές διαπραγματεύσεις με τον Λευκό Οίκο σχετικά με την ένταξη της Σουηδίας στο ΝΑΤΟ και την άρση του τουρκικού βέτο, που συνδέεται με την παράδοση των πολεμικών αεροσκαφών F-16, που ζήτησε η Άγκυρα.

Τον Ιούνιο 2023, η κυβέρνηση Μπάιντεν δήλωσε ότι ήταν έτοιμη να παραδώσει σαράντα από αυτά τα μαχητικά αεροσκάφη στην Τουρκία. Ενώ διευκρίνισε ότι χρειάζεται πρώτα το πράσινο φως από το Κογκρέσο, μια απαράδεκτη προϋπόθεση για την Άγκυρα και την Δημοκρατορία της.

Υπό αυτό το πρίσμα οι σύμμαχοι πρέπει να κατανοήσουν τη δύσκολη και ενίοτε τυχοδιωκτική άσκηση εξισορρόπησης του Τούρκου προέδρου, ο οποίος επιδιώκει να ισορροπήσει μεταξύ των δύο εταίρων του –της Μόσχας από τη μια πλευρά, της Ουάσιγκτον και των συμμάχων της από την άλλη–, σαν σχοινοβάτης. Τον ίδιο μήνα του Ιουνίου, από τη δεύτερη ημέρα της αποτυχημένης εξέγερσης του Yevgeny Prigozhin και των στρατευμάτων της Wagner στη Ρωσία, ο Ερντογάν ήταν ένας από τους λίγους ξένους ηγέτες – και το μόνο μέλος του ΝΑΤΟ – που κάλεσε τον Βλαντιμίρ Πούτιν για να εκφράσει την υποστήριξή του. Αφού έτεινε την χείρα φιλίας στον Ρώσο πρόεδρο, η Άγκυρα στράφηκε προς τη Δύση και την Ουκρανία. Ο Ερντογάν είπε ότι αποδέχεται τη διεύρυνση του ΝΑΤΟ, συνάντησε τον Ουκρανό Πρόεδρο Volodymyr Zelensky στην Κωνσταντινούπολη. Σε αντάλλαγμα, μια αντιπροσωπεία του Κογκρέσου των ΗΠΑ επισκέφθηκε την Τουρκία και οι δύο χώρες διεξήγαγαν ασκήσεις στην Ανατολική Μεσόγειο.

«Ο Ερντογάν είναι ένας χαρτοπαίκτης»

Αυτές οι προσεγγίσεις θεωρούνται σημαντικές, αλλά όχι καθοριστικές. Ακολουθούν νέες προσπάθειες από την πλευρά του Ερντογάν να διατηρήσει τις σχέσεις του με τη Μόσχα. Στις 4 Σεπτεμβρίου 2023, συνάντησε τον Ρώσο ομόλογό του στο Σότσι, ιδίως για να προσπαθήσει να πείσει τον Βλαντιμίρ Πούτιν να επιστρέψει στην ουκρανική συμφωνία εξαγωγής σιτηρών, από την οποία το Κρεμλίνο αποχώρησε τον Ιούλιο 2023, καθώς και για να συζητήσει την κατάσταση στον Νότιο Καύκασο, την παραμονή της στρατιωτικής επιχείρησης υπό την ηγεσία του Αζερμπαϊτζάν στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ.

Οι οικονομικές συμφωνίες είναι επίσης μέρος του μενού. Η Τουρκία και η Ρωσία έχουν διπλασιάσει το εμπόριο τους από την έναρξη του πολέμου. Λίγες εβδομάδες αργότερα, στη Νέα Υόρκη, ο Τούρκος πρόεδρος έφτασε στο σημείο να πει, κατά τη διάρκεια μιας τεταμένης συνέντευξης με δημοσιογράφο του αμερικανικού καναλιού PBS, ότι «εμπιστεύεται τη Ρωσία όσο εμπιστεύεται και τη Δύση».

Henri Barkey

«Ο Ερντογάν είναι ένας χαρτοπαίκτης που προσπαθεί πάντα να πάρει κάτι περισσότερο», λέει ο Henri Barkey, πρώην μέλος του αμερικανικού υπουργείου Εξωτερικών, γεννημένος στην Κωνσταντινούπολη, ειδικός για την Τουρκία και ειδικός στο Συμβούλιο Εξωτερικών Σχέσεων. Σε διεθνές επίπεδο, επιδιώκει να τοποθετηθεί τόσο ως διευθετών διαφορές όσο και ως διαταράκτης. Αλλά προσέξτε να μην πυροβολήσετε τα πόδια σας. Δηλαδή ο κίνδυνος να δείτε τον στρατηγικό οπορτουνισμό να μετατρέπεται σε κρίσιμη ευπάθεια είναι υψηλός. Τα πρόσφατα σχόλιά του για τη Χαμάς [που την χαρακτήρισε στις 25 Οκτωβρίου 2023 ως «ομάδα απελευθερωτών»] έτυχαν πολύ κακής υποδοχής και de facto τον απέκοψαν από οποιεσδήποτε διαπραγματεύσεις».

Ο εν λόγω ειδικός υπενθυμίζει ότι η Τουρκία είναι σημαντική στον κόσμο ακριβώς επειδή συμμετέχει στο ΝΑΤΟ. Και καταλήγει : «Η Σουηδία θα γίνει μέλος της Συμμαχίας με τον ένα ή τον άλλο τρόπο και ο Ερντογάν θα πρέπει να το αποδεχθεί, γιατί το τίμημα που πρέπει να πληρώσει σε περίπτωση αποτυχίας θα είναι πολύ υψηλό».

Τη Δευτέρα, 27 Νοεμβρίου 2023, στις Βρυξέλλες, ο Γενς Στόλτενμπεργκ υπενθύμισε απλώς ότι «ήλθε η ώρα για την Τουρκία να ολοκληρώσει τη διαδικασία ένταξης» στο ΝΑΤΟ.

 

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΟΤΗΤΑΣ.- Η ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ ΤΗΣ ΜΕΤΑ-ΑΛΗΘΕΙΑΣ

6
του Παντελή Σαββίδη
Κάθε Τρίτη πρωί η συνάδελφος Ορφανίδου απο το ραδιόφωνο του libero μου τηλεφωνεί και συζητάμε για κανένα τέταρτο θέματα του εγγύς εξωτερικού που επηρεάζουν την Ελλάδα ή θέματα που άπτονται της εξωτερικής πολιτικής της χώρας.
Την Τρίτη που πέρασε δεν υπήρχε κάποια σχετική είδηση και πιάσαμε τη συζήτηση για την μετααλήθεια.
Τι είναι η μεταλήθεια; Η επιθυμία του κόσμου να μην πληροφορείται αντικειμενικά τα γεγονότα αλλά να αποδέχεται ως αληθινά αυτά που ταιριάζουν στις πεποιθήσεις του, τα αισθήματά του, τις αντιλήψεις του.
Έτσι, ακόμη και αν είσαι αυτόπτης μάρτυς ενός γεγονότος και το περιγράφεις αντικειμενικά, αν δεν αρέσει σε κάποιους η αντικειμενική περιγραφή θα σου επιτεθούν, θα σε χαρακτηρίσουν και με τον “διάλογο” που θα ακολουθήσει με τη συμμετοχή και ομοϊδεατών τους θα αλλοιώσουν εντελώς την πραγματικότητα και θα μείνεις ενεός. Θα περιέλθεις σε μια καφκική κατάσταση.
Τα θυμήθηκα όλα αυτά καθώς είχα την αφελή, για τη σημερινή πραγματικότητα, ιδέα να ψάξω το παρασκήνιο της προσβολής του έλληνα πρωθυπουργού, απο τον πρωθυπουργό της βρετανίας.
Απο την πρώτη στιγμή, χθές, πήρα θέση στο πλευρό του κ. Μητσοτάκη. Ανεξαρτήτως του παρασκηνίου και του ποιός θα μπορούσε να έχει δίκαιο θεώρησα ότι η προσβολή στο πρόσωπο του πρωθυπουργού προσβάλλει και εμένα-και τον ελληνικό λαό. Αυτό δεν έχει να κάνει με την ειδησεογραφία και την αντικειμενική παράθεσή της. Είναι μια συναισθηματική θέση ενός πολίτη που δεν θέλει να προσβάλλουν τον πρωθυπουργό της χώρας του.
Σήμερα είπα να ψάξω το παρασκήνιο. Και κατέληξα, και δημοσίευσα, μια πληροφορία απο βρετανική διπλωματική πηγή που, ουσιαστικά, λέει τα αυτονόητα. Το σχετικό σχόλιο παρατίθεται παρακάτω στη σελίδα αλλά θα σας παραθέσω στο τέλος και τον σύνδεσμο να το διαβάσετε όσοι επιθυμείτε.
Δεν έχει σημασία, εν προκειμένω, η αξιοπιστία της πηγής διότι αυτά που μου είπε είναι η ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΗ ΒΙΒΛΟΣ. Με δύο λόγια η πηγή υποστήριξε πως ο Μητσοτάκης και με τη συνέντευξη και με τις δηλώσεις του ενήργησε εκτός διπλωματικού ειωθότος.
Έχει δεν έχει δίκαιο η πηγή, είναι άλλο θέμα και μπορεί κανείς να το ελέγχξει ρωτόντας έναν πεπειραμένο διπλωμάτη.
Εκείνο που μου έκανε εντύπωση ήταν τα σχόλια που ακολούθησαν την παράθεση του παρασκηνίου. Όλοι έχουν άποψη για το τι είναι διπλωματικά ευπρεπές και, κυρίως, τόνιζαν πως καλώς ένας πρωθυπουργός την παραμονή της συνάντησής του με ομόλογό του τον αποκαλεί (αυτόν και το έθνος του) κλέφτες.
Σε προσωπικό επίπεδο και στο τσίπουρο και εγώ, δεν αποκαλώ, απλώς, κλέφτες τους βρετανούς αλλά και δολοφόνους. Χθες, θύμισα και τα Φυλακισμένα Μνήματα. Αλλά δεν μιλάμε για το τι λέμε εμείς αλλά ένας πρωθυπουργός που ζήτησε να συναντήσει, και θα συναντούσε, ομόλογό του. Στο πλαίσιο της μετααλήθειας και εγώ επικροτώ τον κ. Μητσοτάκη. Στο πλαίσιο της διπλωματίας και των διπλωματικών σχέσεων το άφησα στην κρίση του αναγνώστη.
Η κατάληξη είναι ορισμένοι να θεωρήσουν την ανάρτηση προβοκατόρικη και να φροντίσουν να με στολίσουν.
Ποια είναι η κατάληξη όλων αυτών;
Εγώ, πλέον, δεν είμαι ενεργός, επαγγελματικά, δημοσιογράφος. Δεν εργάζομαι κάπου που ο εργοδότης μου για να με πληρώσει πρέπει να εισπράξει έσοδα και τα έσοδα προέρχονται απο τους αναγνώστες ή τους θεατές. Μπορώ να γράφω αυτό που θεωρώ ότι είναι αλήθεια και με εκφράζει, χωρίς οικονομικές συνέπειες. Αν εργαζόμουν, όμως, επαγγελματικά και αυτά που έγραφα θα ήταν μεν η παράθεση της αντικειμενικής προσέγγισης αλλά ο κόσμος δεν θα άρεζε να τα διαβάσει τότε θα υπήρχε πρόβλημα. Ο εργοδότης θα σου έλεγε ευγενικά, ευχαριστούμε αλλά… είσαι σε άλλο κλίμα. Ο κόσμος άλλαξε.
Οπότε δεν έχει σημασία η αναζήτηση της αλήθειας αλλά η αναπαραγωγή της αλήθειας όπως την αισθάνεται μια ομάδα. της μετααλήθειας.
Τέρμα δηλαδή η αλήθεια, όπως την ξέραμε. Αντικειμενική περιγραφή ενός γεγονότος. Έχουμε μπει στην μεταλήθεια.
Αυτό το είδαμε στον πόλεμο της Ουκρανίας και το βλέπουμε και στον πόλεμο της Γάζας. Δημοσίευες μια είδηση ή ένα σχόλιο που συμφωνούσε με τους μεν, σε επικροτούσαν. Και οι δε σε κατηγορούσαν. Και αντιστρόφως.
Η αναζήτηση του παρασκηνίου ενός γεγονότος δεν είναι εύκολη υπόθεση. Θέλει κόπο, εμπειρία, πείρα και, κυρίως,πηγές. Σήμερα οι ενδιαφερόμενοι (πολιτικοί, κόμματα, κυβερνήσεις κλπ) δίνουν έτοιμο το παρασκήνιο όπως το θέλουν. Το στέλνουν στα μέιλς των δημοσιογράφων. Οπότε δεν χρειάζεται να ψάξεις. Γιατί αν ψάξεις θα έχεις την δική μου τύχη.
Και χθες υπήρχαν κυβερνητικές διαρροές για το παρασκήνιο. Σήμερα είπα να ψάξω το παρασκήνιο απο την άλλη πλευρά και βρήκα τον μπελά μου. Έγινα προβοκάτορας!!!
Λόγω ηλικίας και εμπειριών δεν υποκύπτω εύκολα. Αλλά σκεφτείτε νέους ανθρώπους στο επάγγελμα που περιμένουν να ζήσουν απο αυτό. Για να τα καταφέρουν πρέπει να προσαρμοστούν στην μετααλήθεια. Να μην ψάχνουν το πραγματικό γεγονός αλλά το τι θέλει να ακούσει, να διαβάσει ή να δει ο κόσμος στον οποίο απευθύνονται.
Αυτά βεβαίως είναι η κυρίαρχη τάση και δεν έχουν, ακόμη, καθολική ισχύ. Υπάρχουν εξαιρετικοί συνάδελφοι που δεν έχουν υποκύψει στην λογική της μετααλήθειας. Είναι στην ενεργό δημοσιογραφία και προσπαθούν. Θα αντιμετωπίζουν, όμως, τα ίδια ζητήματα.
Εδώ δεν θα ακολουθήσουμε την τακτική της μετααλήθειας αν και μας κοστίζει. Και στις αποκαλούμενες διαδικτυακές τηλεοράσεις ισχύει το ίδιο. Ο κόσμος θέλει να ακούει αυτό που ο ίδιος αισθάνεται ως αλήθεια. Αυτές είναι που έχουν μεγάλες τηλεθεάσεις. Είμαστε μακρυά απο αυτό το κλίμα γιατί σεβόμαστε τους ανθρώπους που μας παρακολουθούν, και, κυρίως, σεβόμαστε τον εαυτό μας. Το πληρώνουμε αλλά δεν θα υποκύψουμε. Θα αντισταθούμε ως το τέλος. Θα προσεγγίζουμε τα θέματα με την αντικειμενικότητα που μποροούμε και έχουμε συνηθίσει. Και σε όποιον αρέσει.
Ο σύνδεσμος για το παρασκήνιο που προκάλεσε αντιδράσεις:

“Ο ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ ΠΑΡΑΒΙΑΣΕ ΤΗΝ ΙΕΡΑ ΒΙΒΛΟ ΤΗΣ ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΑΣ”

12
ΤΙ ΜΟΥ ΕΚΜΗΣΤΗΡΕΥΘΗΚΕ ΑΓΓΛΙΚΗ ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΗ ΠΗΓΗ
του Παντελή Σαββίδη
Φωτογραφία αρχείου
Η ίδια πηγή μου στο Foreign Office, φιλελληνικής προέλευσης, που μου είπε πως η ακύρωση της συνάντησης του Μητσοτάκη με τον Σούνακ ήταν δουλειά του Κάμερον και οχι του Σούνακ, μου ζήτησε να διαμηνύσω στο ελληνικό ΥΠΕΞ και την ελληνική κυβέρνηση το ακόλουθο μήνυμα απο την παραδοσιακή βρετανική διπλωματία:
Ο Σουνακ είναι μια χαρά πρωθυπουργός και ακούει ευλαβικα το Υπουργείο Εξωτερικών του. Όπως θα έπρεπε να κάνει και ο δικός σας πθ, που δεν το κάνει και γι αυτό τρώει πόρτα. Ποτέ, πριν να γίνει μια συνάντηση, δεν λες τι, θα συζητήσεις και ακόμη και μετά δεν τα ανακοινώνεις εκτός εάν συμφωνεί η άλλη.πλευρα. Η ΑΓΙΑ ΒΙΒΛΟΣ ΤΗΣ ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΗΣ ΠΡΑΚΤΙΚΗΣ. Άμα την παραβιάσεις τρως πορτα.
Οι συζητήσεις είναι πάντα εμπιστευτικές και οφείλεις εμπιστευτικοτητα. Γι αυτό βγαίνουν και κοινά ανακοινωθέντα η γίνονται κοινές συνεντεύξεις τύπου μετά το πέρας των συναντήσεων. Και τότε όσα λέγονται ειναι sanitized. Aκριβως για να μην γίνονται μαντάρα οι διμερείς σχεσεις.
Πόσο μάλλον,να λες στο συνομιλητή σου μέσω τηλεόρασης αυτά που θες να του πεις κατ ιδίαν και μάλιστα να λες τη χώρα του δημοσίως κλέφτη.
Πριν καν να τον δεις!!
Η ΑΝΥΠΑΡΞΙΑ ΚΑΘΕ ΕΝΝΟΙΑΣ ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΗΣ ΑΒΡΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ ΣΟΒΑΡΟΤΗΤΑΣ.
ΟΔΗΓΕΙ ΣΕ ΠΑΝΩΛΕΘΡΙΑ
Και το κυπριακο στα ταρταρα.
ΥΓ: Μου είπε και το εξής που δεν πολυκατάλαβα: θέλετε να πάρετε προσωρινά τα μάρμαρα και να δώσετε την Κύπρο; Το θέλετε πραγματικά;

ΕΕ: Καινούρια… ΕΣΣΔ ή  ο Κρόνος τρώει τα Κράτη-μέλη;

1

 

του Samuel Martin

artofuss.blog

Είναι ενδιαφέρον να μάθουμε ποιοί Έλληνες Ευρωβουλευτές, τους οποίους εξέλεξε ο ελληνικός λαός κάνοντας χρήση της εθνικής κυριαρχίας, ψήφισαν την υποβίβαση της χώρας τους σε επαρχία της ΕΕ;

Στις 22 Νοεμβρίου, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ενέκρινε  ψήφισμα «με σκοπό την αναθεώρηση των Συνθηκών». Αυτό έγινε μέσα σε μια σχετική αδιαφορία: ο κόσμος είχε στραμμένα τα μάτια του στη Γάζα, η Γαλλία προς την Crépol*. Ο ίδιος ο τίτλος, άχαρος, φαινόταν να υποδηλώνει μια χιλιοστή γραφειοκρατική προσαρμογή.

Ωστόσο, δεν είναι. Πρόκειται για την «αναμόρφωση της Ένωσης», με το πρόσχημα του πολέμου στην Ουκρανία και των προκλήσεων που αντιμετωπίζουν τα κράτη μέλη, καθώς η Ευρωπαϊκή Ένωση καλείται να επεκταθεί ακόμη περισσότερο. Ας διευρύνουμε λοιπόν και τις δεξιότητές της στους τομείς του περιβάλλοντος, της δημόσιας υγείας, της εκπαίδευσης, του εμπορίου, της άμυνας και της καταπολέμησης των διακρίσεων!

Αυτό το ψήφισμα, εξηγεί ο ευρωβουλευτής RN Jean-Paul Garraud «προήλθε από ευρωβουλευτές των ομάδων της Αναγέννησης, της αριστεράς, των Πρασίνων, της κεντροδεξιάς (PPE) και των σοσιαλιστών» . Υποστηρίχτηκε από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και την πρόεδρό της, Ursula von der Leyen. Και φυσικά από τον Εμανουέλ Μακρόν. Ο στόχος τους; «Τον υποβιβασμό των κρατών – μελών σε οντότητες καταδικασμένες να υπακούουν χωρίς να αντιδρούν» , αναλύει ο κ. Garraud, επιβεβαιώνοντας «την υπεροχή του δικαίου της ΕΕ έναντι αυτού των κρατών».

Σύντομα πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Ένωσης;

Ένα σημάδι ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση προωθεί τα πιόνια της, το ψήφισμα αναφέρει την ιδέα ενός  «προέδρου της Ευρωπαϊκής Ένωσης» . Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή θα γίνει τότε  η «ευρωπαϊκή εκτελεστική εξουσία» . Με άλλα λόγια,  «οι τεχνοκράτες των Βρυξελλών, βοηθούμενοι από αυτούς τους αποκομμένους από την πραγματικότητα και χωρίς κανένα δεσμό ευρωβουλευτές », συνεχίζει ο J.-P. Garraud, «θέλουν να θέλουν να βάλουν τέλος στα έθνη μας για να δημιουργήσουν μια μεγάλη ευρωπαϊκή οντότητα, στην οποία θα προέχει η αγορά. Βασίζονται στο οικονομικό κέρδος για να ενώσουν τους Ευρωπαίους, αγνοώντας τις πολλές διαφορές που τους χωρίζουν: πολιτισμικές, γλωσσικές κ.λπ. Αυτό ξεπερνά πολύ τον φεντεραλισμό, είναι ιμπεριαλισμός. »

Για να εγκαθιδρυθεί αυτός ο ιμπεριαλισμός, είναι απαραίτητο να αρθούν εκ των προτέρων τα εμπόδια που ενδέχεται να δημιουργήσουν ορισμένες χώρες. Το ψήφισμα ζητά να καταργηθεί η ανάγκη ομοφωνίας για συγκεκριμένο αριθμό αποφάσεων. Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο  «απαιτεί την ενίσχυση της ικανότητας δράσης της Ένωσης, αυξάνοντας σημαντικά τον αριθμό των τομέων στους οποίους οι δράσεις αποφασίζονται με ειδική πλειοψηφία». Αυτή ήταν, μπορείτε να φανταστείτε, μια επιθυμία που εξέφρασε ο Εμανουέλ Μακρόν τον Μάιο του 2022 – ποιος ξέρει αν, έχοντας αποτύχει πλήρως στη Γαλλία, δεν βλέπει τον εαυτό του ως τον πρώτο Πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Ένωσης;

Η Μαρίν Λεπέν, την επόμενη μέρα της ψηφοφορίας, συνόψισε την κατάσταση: η έκθεση στην ουσία του ψηφίσματος  «αφαιρεί όντως από τα έθνη σχεδόν όλη την κυριαρχία τους». 

Ένα μεγάλο σχέδιο αποδόμησης της Ευρώπης 

Αυτή η αρπαγή κυριαρχίας προφανώς συμβαίνει – οι Ταρτούφοι! – διαβεβαιώνοντας τις  «δημοκρατικές αξίες»  που πρέπει να προωθήσουν τόσο στην εκπαίδευση όσο και στην  «κοινή εμπορική πολιτική» . Τι γίνεται λοιπόν με το φύλο; Δεν θα μιλάμε πλέον για την καθιέρωση  «ισότητας μεταξύ ανδρών και γυναικών»  αλλά για  «ισότητα των φύλων» . Αυτό παραπέμπει,  λέει το Συμβούλιο της Ευρώπης,  «σε ευρύτερες έννοιες της ισότητας σε σχέση με την ταυτότητα φύλου (κοινωνικές προσδοκίες και κανόνες που σχετίζονται με το αρσενικό και το θηλυκό) και τον σεξουαλικό προσανατολισμό» .

Για τον Jean-Paul Garraud, αυτές οι εντολές αποκαλύπτουν  «την πραγματική επιθυμία αυτών των ανθρώπων να αποδομήσουν τα πάντα, να εξαφανίσουν τα σημεία αναφοράς μας, μέρος των οποίων είναι το φύλο, για να μας πνίξουν όλους σε αυτή τη μεγάλη μάζα που είναι η οικονομία της αγοράς». Αυτή η υπεροχή της αγοράς διέπει επίσης τη μετανάστευση, ακόμη και αν αυτή είναι εναντίον των ανθρώπων: σύμφωνα με το ψήφισμα, η ΕΕ στοχεύει να διασφαλίσει μέσω της μεταναστευτικής της πολιτικής «την ικανότητα να ανταποκρίνεται στις ανάγκες εργασίας της ενιαίας αγοράς για τη στήριξη της οικονομικής κατάστασης των κρατών-μελών. Όταν σου λέμε ότι είναι για το καλό σου!

Ενάντια σε αυτήν την επιθυμία υποδούλωσης των κρατών μέσω της τεχνοκρατίας και των αξιών που δεν είναι εκείνες της Ευρώπης, οι ομάδες Ταυτότητα και Δημοκρατία (στις οποίες ανήκουν οι ευρωβουλευτές του RN), οι Ευρωπαίοι Μεταρρυθμιστές και Συντηρητικοί (ECR), οι εκλεγμένοι εκπρόσωποι της ουγγρικής Fidesz. Το ψήφισμα κέρδισε με οριακή πλειοψηφία: 291 ψήφοι υπέρ, 274 κατά και 44 αποχές.

Και τώρα ? Τίποτα δεν έχει αποφασιστεί ακόμα. Ο Jean-Paul Garraud μας προσκαλεί στις Ευρωεκλογές του 2024:  «Αν αυτό το κείμενο είναι σοβαρό στην ουσία, παραμένει ωστόσο ψήφισμα χωρίς εφαρμογή. Τίποτα δεν έχει γίνει ακόμη, καταλήγει, και η εκλογή τον ερχόμενο Ιούνιο μιας πατριωτικής πλειοψηφίας στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο πρέπει να το μπλοκάρει απολύτως. »

Ας πούμε ξεκάθαρα στην Ευρωπαϊκή Ένωση τη γνώμη μας για αυτά τα ζητήματα… όσο έχουμε ακόμα το δικαίωμα να το κάνουμε.

*Οπου μια συμμορία βορειοαφρικανών μαχαίρωσε έναν νεαρο Γάλλο.

https://artofuss.blog/2023/11/28/ue-ce-projet-de-revision-des-traites-pour-finir-decraser-les-nations/

 

Η λεηλασία και απογύμνωση της χώρας

1

Οι απ΄ευθείας αναθέσεις των φορέων του δημοσίου τα έτη 2021 και 2022 έφτασαν τα 4,5 δισ. ευρώ

Στην ειδική έκθεση ελέγχου του Ελεγκτικού Συνεδρίου με θέμα τις απ’ ευθείας αναθέσεις διαπιστώθηκε πως τα έτη 2021 και 2022 οι φορείς του Δημοσίου προχώρησαν σε 314.000 απ’ ευθείας αναθέσεις που αφορούσαν ένα ποσό 4,5 δισεκατομμυρίων ευρώ. Είναι απολύτως βέβαιο πως ούτε ο Πούτιν με τον Ζελένσκι μαζί, από τότε που άρχισε ο πόλεμος στην Ουκρανία μέχρι σήμερα, δεν έχουν προχωρήσει σε τόσο πολλές απ’ ευθείας αναθέσεις, σε σχέση με όσες έχουν υλοποιήσει οι διαχειριστές των διαφόρων φορέων του ελληνικού Δημοσίου .

Η έκθεση επισημαίνει πως η πλημμυρίδα των απ’ ευθείας αναθέσεων οφείλεται, αρχικά, στο γεγονός ότι συνήθως οι φορείς του Δημοσίου “λησμονούν” να προγραμματίσουν έγκαιρα τις δαπάνες τους με αποτέλεσμα, την τελευταία στιγμή, “κατεπειγόμενοι”, να προσφεύγουν στην “δραστική” λύση της απ’ ευθείας ανάθεσης.

Επίσης πώς η απόφαση και το περιεχόμενο της απ’ ευθείας ανάθεσης στις πλείστες των περιπτώσεων δεν δικαιολογείται και δεν αναλύεται. Συνήθως, άλλωστε, οι αρμόδιες υπηρεσίες και τα τμήματα των φορέων που θα έπρεπε να εμπλέκονται στην όλη διαδικασία δεν ερωτώνται “δημιουργώντας υπόνοιες για αυθαιρεσίες και αδιαφάνεια”.

Διαπιστώνει, επίσης, η έκθεση ότι τις περισσότερες φορές δεν υπάρχει έρευνα αγοράς, δεν υπάρχει αιτιολόγηση για το ποσό που θα διατεθεί, ούτε υπάρχει κάποιου είδους διαπραγμάτευση με τον τελικό παραγγελιοδόχο του Δημοσίου. Καθώς και ότι οι δημόσιοι φορείς που προβαίνουν στις απ’ ευθείας αναθέσεις δεν έχουν αναπτύξει την δυνατότητα να αξιολογούν τις καταγγελίες και τα παράπονα των πολιτών για τις σχετικές αποφάσεις τους (!).

Μία απλή ανάγνωση της έκθεσης, λοιπόν, πείθει, αβίαστα και τον πλέον ευήθη και καλόπιστο πολίτη πως ο σκοπός της λειτουργίας του Δημοσίου, σήμερα, δεν είναι η εξυπηρέτηση των αναγκών του λαού και του έθνους. Τον πείθει επίσης ότι η αδυναμία του Δημοσίου να λειτουργήσει αποτελεσματικά δεν οφείλεται στην πατροπαράδοτη οκνηρία και ανικανότητα που μας χαρακτηρίζει ως κοινωνία.

Ό,τι συμβαίνει, αντίθετα, προκύπτει από το απλό γεγονός ότι τα μέλη του κυβερνώντος συνασπισμού που ελέγχουν και διαχειρίζονται το Δημόσιο έχουν πολλές βιοτικές ανάγκες να ικανοποιήσουν, (τόσο των ιδίων όσο και των συγγενών τους), και επειδή αυτό πρέπει να γίνει με κάποιον τρόπο, προφανώς ως ένας εκ των προσφοροτέρων έχει επιλεγεί ο τρόπος των απ’ ευθείας αναθέσεων, (μαζί με τις υπερτιμολογήσεις των εισροών και τις υποτιμολογήσεις των εκροών του οργανισμού τους-που δεν ήταν, όμως, αντικείμενο της έκθεσης του Ελεγκτικού Συνεδρίου αυτή την φορά).

Φυσικά, όλα αυτά είναι γνωστά, εδώ και δεκαετίες. Είναι, αίφνης, γνωστό πως κανείς δεν οιστρηλατείται και δεν συσπειρώνεται στα κόμματα για τα “ιδεώδη και τα ιδανικά” τους. Όλοι αυτοί που στις νίκες αποθεώνουν τον αρχηγό , κουνώντας τις σημαίες, και στις ήττες σφίγγουν τα δόντια και ορκίζονται με χαλύβδινη αποφασιστικότητα πως θα παλέψουν για να ξαναγυρίσουν στην εξουσία, γι αυτά τα ιδιαίτερα ιδανικά παλεύουν: μία απ’ ευθείας ανάθεση, μία υπερτιμολόγηση – υποτιμολόγηση και ίσως μερικούς καλούς διορισμούς.

Εκείνο που δεν μπορεί να σταματήσει να εκπλήσσει, βεβαίως, ακόμη και τον πλέον κυνικό, είναι ο απόλυτος μιθριδατισμός του ελληνικού λαού ο οποίος έχει εξοικειωθεί τόσο πολύ με τη διαφθορά ώστε να την αντιμετωπίζει στην καθημερινή του ζωή ως ένα απολύτως φυσικό φαινόμενο, θεωρώντας ως αυτονόητο δικαίωμα των εκάστοτε κρατούντων (που απορρέει από την νομιμοποίηση της πολιτικής τους εξουσίας), το να λεηλατούν και να απογυμνώνουν την χώρα.

Και παρά το ότι δεν μιλάμε ποτέ για αυτήν παρά μόνο με αφηρημένους και γενικούς όρους, (και πάντα με λεξικό κομματοκρατίας – ποιός έκλεψε τα πιό πολλά), στην πραγματικότητα η διαφθορά είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα της ελληνικής κοινωνίας και αποτελεί την βασική αιτία της καθυστέρησής της. Είναι ένα οριζόντιο πρόβλημα το οποίο διαβρώνει ό,τι υπάρχει και δεν υπάρχει. Η διαφθορά καταδικάζει την ανάπτυξη σε διαχρονική δυστροφία, ερημώνει την χώρα γιατί αποκαρδιώνει τους πιό ικανούς και δυναμικούς νέους ανθρώπους και τους διώχνει στο εξωτερικό και υπονομεύει την εθνική ασφάλεια αποσαρθρώνοντας τον κοινωνικό ιστό και φαλκιδεύοντας την πίστη στην πατρίδα.

H διαφθορά, βεβαίως, είναι ένα θέμα πολύ ευρύτερο από το ζήτημα των απ’ ευθείας αναθέσεων. Ας δούμε όμως τι θα μπορούσε να κάνει μία έντιμη κυβέρνηση για αυτό το συγκεκριμένο θέμα, εάν πραγματικά επιθυμούσε να περιορίσει το συγκεκριμένο είδος λεηλασίας και αρπαγής του δημοσίου πλούτου που λαμβάνει χώρα κάτω από την μύτη της και, σε συντριπτικό βαθμό, από τους δικούς της αξιωματούχους.

Το πρώτο που θα έπρεπε να κάνει θα ήταν να μην ξαναδιορίζει εντός 15 ημερών επικεφαλής σε άλλο κρατικό φορέα εκείνο το κομματικό στέλεχος που αναγκάστηκε σε παραίτηση από τον προηγούμενο φορέα επειδή οι απ’ ευθείας αναθέσεις που ανεξέλεγκτα αποφάσιζε ήταν πέραν κάθε ορίου και τόσες πολλές ώστε είχαν ξεσηκωθεί και οι πέτρες.

Δεύτερον, σε συνέχεια της έρευνας του Ελεγκτικού Συνεδρίου να διορίσει μία ακομμάτιστη και ανεξάρτητη επιτροπή η οποία θα διερευνούσε τις πιο κραυγαλέες και σκανδαλώδεις περιπτώσεις απ’ ευθείας αναθέσεων, στέλνοντας στον εισαγγελέα.

Και τρίτον, πέρα από την Διαύγεια και το ΚΗΔΜΗΣ να δημιουργήσει μία ιστοσελίδα ειδικά για την μάστιγα των απ’ ευθείας αναθέσεων στην οποία θα δημοσιεύονται όλες οι ανάλογες περιπτώσεις με πλήρη αιτιολογική έκθεση.

Και, μάλιστα, κάθε φορά που θα δημοσιεύεται μία καινούργια απ’ ευθείας ανάθεση, αυτή θα πρέπει να στέλνεται με e-mail και sms σε όλους τους πολίτες της χώρας έτσι ώστε να μπορούν να διαβάσουν και να πληροφορηθούν γιατί και πώς ο εκάστοτε αρμόδιος επέλεξε να κάνει το καθήκον του απέναντι στην κοινωνία και απέναντι στο έθνος με αυτόν τον συγκεκριμένο, και πολύ ιδιαίτερο, τρόπο.

Οι Δημήτρης Α. Ιωάννου και Χρήστος Α. Ιωάννου είναι οικονομολόγοι.   

ot.gr

ΤΟΥΡΚΙΑ-ΙΡΑΝ: «άξονας αναθεωρητισμού» εν μέσω του πολέμου στην Γάζα. 

0

Η Τουρκία και το Ιράν προς ένα «άξονα αναθεωρητισμού» εν μέσω του πολέμου στην Γάζα.

Sinem Adar

Hamidreza Azizi

Η ανανεωμένη παρουσία των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή έχει δημιουργήσει ανησυχία στην Τουρκία και το Ιράν. Η ηγεσία του κυβερνώντος Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (AKP) της Τουρκίας βλέπει την άνευ όρων υποστήριξη των ΗΠΑ στο Ισραήλ ως εμπόδιο στις δικές της προσπάθειες για αποκλιμάκωση της κατάστασης. Οι κυβερνώντες ελίτ του Ιράν έχουν χαρακτηρίσει τις Ηνωμένες Πολιτείες «αδιαμφισβήτητο συνεργό» του Ισραήλ στη «σφαγή των αμάχων της Γάζας». Η Άγκυρα και η Τεχεράνη ανησυχούν ότι μια ισχυρότερη παρουσία των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή είναι επιζήμια για τα περιφερειακά τους συμφέροντα. Ο πόλεμος στη Γάζα μπορεί, ανάλογα με τη διάρκειά του, να συμβάλει στην προσέγγιση μεταξύ Τουρκίας και Ιράν, δεδομένης της κοινής αντίθεσής  τους για μια περιφερειακή και παγκόσμια τάξη πραγμάτων υπό την ηγεσία των ΗΠΑ. Ωστόσο, υπάρχουν περιορισμοί σε μια βιώσιμη συμμαχία μεταξύ των δύο χωρών.

Σχέσεις με τη Χαμάς

Τεχερανη: Συνάντηση του ηγέτη του Ιραν με τον αρχηγό της Χαμάς

Τόσο η Άγκυρα όσο και η Τεχεράνη έχουν δεσμούς με τη Χαμάς, διαφορετικής φύσης. Σε αντίθεση με τους δυτικούς συμμάχους της, η Τουρκία δεν θεωρεί τη Χαμάς τρομοκρατική οργάνωση. Η Άγκυρα βλέπει τη στήριξη της Χαμάς ως μέρος της πολιτικής της για την υπεράσπιση της παλαιστινιακής υπόθεσης. Αυτή η πολιτική στηρίζεται στις φιλοδοξίες της ηγεσίας του AKP για προώθηση της δημοκρατίας, διαμεσολάβηση για την ειρήνη και ηγεσία της Ούμας. Για το σκοπό αυτό, η Άγκυρα παρείχε ένα ασφαλές καταφύγιο στα μέλη της (μαζί με άλλες ομάδες που συνδέονται με τη Μουσουλμανική Αδελφότητα μετά τις αραβικές εξεγέρσεις) και υποστήριξε γενναιόδωρα τις οργανώσεις τους που δρουν στην Τουρκία.

Ωστόσο, από το 2020, η τουρκική κυβέρνηση είναι προσεκτική και απομακρύνθηκε από τους Άραβες ισλαμιστές, συμπεριλαμβανομένης της Χαμάς, για να βοηθήσει στην αποκατάσταση των σχέσεών της με αραβικά κράτη, όπως την Αίγυπτο, την Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, καθώς και με το Ισραήλ. Ωστόσο, ο πρόσφατος κύκλος πολέμου στη Γάζα αποκάλυψε τα όρια των προσπαθειών προσέγγισης της Τουρκίας, ιδιαίτερα με το Ισραήλ.

Ταυτόχρονα, οι σχέσεις της με τη Χαμάς έχουν επίσης μικρή αξία, όπως αποδεικνύουν οι αναποτελεσματικές προσπάθειες της να μεσολαβήσει στις διαπραγματεύσεις για την απελευθέρωση των ομήρων.

Από την άλλη πλευρά, το Ιράν παρέχει ολοκληρωμένη πολιτική, οικονομική και στρατιωτική υποστήριξη στη Χαμάς. Η Τεχεράνη φαινομενικά προσπαθεί να εκμεταλλευτεί τις μεταβαλλόμενες περιφερειακές συνθήκες και το αυξανόμενο αντι-ισραηλινό αίσθημα στον μουσουλμανικό κόσμο που προκλήθηκε από την δυσανάλογη επίθεση του Ισραήλ στη Γάζα μετά τις επιθέσεις της 7ης Οκτωβρίου. Στην εμφάνιση του στη Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών στις 26 Οκτωβρίου, ο Ιρανός υπουργός Εξωτερικών Χοσεΐν Αμίρ Αμπντολαχιάν σημείωσε την ετοιμότητα του Ιράν, μαζί με την Τουρκία και το Κατάρ, να διαδραματίσει ρόλο στην εξασφάλιση της απελευθέρωσης αμάχων ομήρων που κρατά η Χαμάς. Κατά την πρώτη εβδομάδα της σύγκρουσης στη Γάζα, οι πρόεδροι και οι υπουργοί Εξωτερικών του Ιράν και της Τουρκίας συμμετείχαν σε χωριστές συζητήσεις με στόχο τη διαπραγμάτευση και τον συντονισμό.

Παραγκωνίζοντας δυτικούς παράγοντες στη Συρία και τον Νότιο Καύκασο

Οι αμερικανικές δυνάμεις στη Βόρειο Συρία δέχθηκαν επανειλημμένες επιθέσεις με drones κατά τη διάρκεια του πολέμου στη Γάζα.

Πέρα από τις σχέσεις τους με τη Χαμάς, η Τουρκία και το Ιράν έχουν και άλλα αλληλοκαλυπτόμενα συμφέροντα. Και οι δύο χώρες είναι ενοχλημένες  από την αμερικανική παρουσία στη Συρία. Η Άγκυρα βλέπει τη συνεχιζόμενη υποστήριξη των ΗΠΑ προς τους Κούρδους στη βόρεια Συρία ως εμπόδιο στις προσπάθειές της να αποτρέψει την κουρδική αυτονομία υπό την ηγεσία του Κόμματος Δημοκρατικής Ένωσης και των Μονάδων Προστασίας του Λαού (YPG), τις οποίες η Τουρκία θεωρεί ως επέκταση του Εργατικού Κόμματος του Κουρδιστάν (PKK).

Για το Ιράν, η αμφισβήτηση των ΗΠΑ στη Συρία είναι μέρος του ευρύτερου στόχου της εξωτερικής πολιτικής της για «εκδίωξη των ΗΠΑ από την περιοχή». Η Τεχεράνη βλέπει τις αμερικανικές προσπάθειες να συγκεντρώσει και να αυξήσει τις δυνάμεις της γύρω από τα σύνορα Συρίας-Ιράκ ως απειλή για την σκληρά κερδισμένη χερσαία πρόσβαση της στη Συρία μέσω του Ιράκ. Σύμμαχος του Προέδρου Μπασάρ αλ Άσαντ, το Ιράν πιστεύει επίσης ότι το συριακό καθεστώς δεν θα μπορέσει να αποκαταστήσει τον πλήρη έλεγχο της χώρας εάν τμήματα της παραμείνουν σε ξένα χέρια. Παρόλο που η Τεχεράνη θεωρεί τόσο τις ΗΠΑ όσο και την Τουρκία ως κατοχικές δυνάμεις στη Συρία, αισθάνεται ότι οι διαφωνίες της με την Τουρκία μπορούν να αντιμετωπιστούν σε διπλωματικό επίπεδο. Μάλιστα, η Τεχεράνη, μαζί με τη Μόσχα, προσπαθούν να μεσολαβήσουν μεταξύ Δαμασκού και Άγκυρας, αν και μέχρι στιγμής χωρίς αποτέλεσμα.

Ο διάδρομος Ζανγκεζούρ

Τα συμφέροντα μπορεί να αρχίσουν να ευθυγραμμίζονται στον Νότιο Καύκασο υπό τη σκιά μιας συνεχιζόμενης ιρανοτουρκικής αντιπαλότητας. Παρά την αντίληψη του Ιράν για τον υποστηριζόμενο από την Τουρκία Αζέρικο διάδρομο Zangezur ως κοινή τουρκική-αμερικανική συνωμοσία εναντίον του, τις προειδοποιήσεις του Ιράν προς το Αζερμπαϊτζάν να αποφύγει «κάθε γεωπολιτική αλλαγή στην περιοχή» και την ανησυχία του για τη στρατιωτική υποστήριξη του Ισραήλ στο Αζερμπαϊτζάν, η Τουρκία και οι Αζέροι αξιωματούχοι φαίνονται πρόσφατα ανοιχτοί στην αντικατάσταση του διαδρόμου Zangezur με μια διαδρομή που διέρχεται από το Ιράν. Σε αυτό το πνεύμα, η Τεχεράνη έχει αγκαλιάσει τη λεγόμενη πρωτοβουλία 3+3, μια πρόταση που διατυπώθηκε από την Άγκυρα που περιλαμβάνει τις τρεις χώρες του Νοτίου Καυκάσου μαζί με την Τουρκία, το Ιράν και τη Ρωσία. Η Τεχεράνη φιλοξένησε  τους υπουργούς Εξωτερικών αυτών των χωρών, εκτός από τη Γεωργία, στις 23 Οκτωβρίου. Για την Τεχεράνη, αυτή η πρωτοβουλία στοχεύει στην «αντιμετώπιση των περιφερειακών προκλήσεων χωρίς την παρέμβαση διαπεριφερειακών και δυτικών δυνάμεων». Μέχρι στιγμής, φαίνεται ότι τόσο η Τουρκία όσο και η Ρωσία ευθυγραμμίζονται με το Ιράν στη διαμόρφωση της περιφερειακής δυναμικής στον Νότιο Καύκασο χωρίς δυτικές παρεμβάσεις.

Κοινές πεποιθήσεις για μια αναδυόμενη πολυπολική παγκόσμια τάξη πραγμάτων

Στην πραγματικότητα, η Άγκυρα και η Τεχεράνη συγκλίνουν στην αντίληψη για μια μεταβαλλόμενη παγκόσμια τάξη πραγμάτων. Οι κυβερνώσες ελίτ της Τουρκίας πιστεύουν ότι «η Δύση στερείται στρατηγικής σκέψης και έχει αποξενωθεί από τον υπόλοιπο κόσμο απέναντι σε διάφορα ζητήματα όπως οι σχέσεις με την Κίνα, η μετανάστευση και η μετατόπιση της οικονομικής βαρύτητας από τη Δύση στην Ανατολή. ” Πρόσφατες δηλώσεις από κορυφαίους Ιρανούς αξιωματούχους, συμπεριλαμβανομένου του Ανώτατου Ηγέτη Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ, υποδηλώνουν επίσης ότι αντιλαμβάνονται μείωση του παγκόσμιου ρόλου και της επιρροής της Αμερικής, προβλέποντας μια στροφή προς μια μη δυτική παγκόσμια τάξη πραγμάτων.

Ωστόσο, η Άγκυρα και η Τεχεράνη, αμφισβητούν και τη συνοχή και τη βιωσιμότητα των δυτικών θεσμών. Η Τουρκία το κάνει αυτό με τρεις τρόπους. Πρώτον, ως σημείο συζήτησης στην εξωτερική της πολιτική, επικρίνει τη δομή του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών με το σύνθημα « ο κόσμος είναι μεγαλύτερος από πέντε », αναφερόμενη στα πέντε μόνιμα μέλη του. Απαιτεί επίσης μια διεθνή τάξη που « να αντιμετωπίζει κάθε έθνος επί ίσοις όροις ». Δεύτερον, έχει αναδειχθεί ως ένας ευρέως αποδεκτός διασπαστικός παράγοντας στο πλαίσιο του Οργανισμού του Βορειοατλαντικού Συμφώνου (ΝΑΤΟ). Η αναβλητικότητά της για την προώθηση της αίτησης ένταξης της Σουηδίας είναι το πιο πρόσφατο παράδειγμα. Τέλος, συνεργάζεται με οργανισμούς όπως ο Οργανισμός Συνεργασίας της Σαγκάης (SCO) υπό την ηγεσία της Κίνας και σχηματίζει τις δικές του πολυμερείς ρυθμίσεις, όπως η Διαδικασία της Αστάνα, μαζί με τη Ρωσία και το Ιράν.

Η Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν έχει υποστηρίξει σταθερά την απομάκρυνση από τις διεθνείς δομές που κυριαρχούνται από τη Δύση. Το Ιράν θεωρεί το σημερινό διεθνές τοπίο ως ευκαιρία να ενισχύσει τους δεσμούς με τις αναδυόμενες δυνάμεις, όπως αποδεικνύεται από τη στρατηγική εταιρική σχέση με την Κίνα, την ένταξη στο SCO και τους BRICS και τη στρατιωτική υποστήριξη προς τη Ρωσία στον πόλεμο της Ουκρανίας.

Προς έναν «Άξονα Αναθεωρητισμού»;

Για την Άγκυρα και την Τεχεράνη, τα ραγδαία εξελισσόμενα γεγονότα από τις 7 Οκτωβρίου φαίνεται να έχουν δημιουργήσει ένα άνοιγμα που επιβεβαιώνει αυτές τις αναθεωρητικές υποθέσεις και προσπάθειες.

Ο μύθος ενός ανίκητου ισραηλινού στρατού και μηχανισμού πληροφοριών έχει καταρριφθεί και μαζί του, οι προσπάθειες της κυβέρνησης των ΗΠΑ να επαναπροσδιορίσει την περιφερειακή τάξη διευκολύνοντας την αραβο-ισραηλινή ομαλοποίηση έχουν διαταραχθεί, αν όχι εντελώς, τουλάχιστον βραχυπρόθεσμα.

Πολλοί στον λεγόμενο Παγκόσμιο Νότο είναι απογοητευμένοι από την ξεκάθαρη και, σε μεγάλο βαθμό, άνευ όρων υποστήριξη που παρέχουν στο Ισραήλ οι ΗΠΑ και η Ε.Ε. Η άρνηση του Ισραήλ να εκδώσει θεώρηση εισόδου για αξιωματούχους του ΟΗΕ σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την έμμεση κριτική του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ οξύνει την άποψη στην Άγκυρα και την Τεχεράνη ότι οι διεθνείς θεσμοί είναι δυσλειτουργικοί.

Όλα αυτά μπορεί να ανοίξουν το δρόμο για την προσέγγιση των τάξεων μεταξύ διάφορων αναθεωρητικών παραγόντων. Για παράδειγμα, οι ηγέτες της Χαμάς επισκέφθηκαν τη Μόσχα στις 26 Οκτωβρίου. Την ίδια μέρα, ο Ιρανός Υφυπουργός Εξωτερικών Αλί Μπαγκερί ήταν επίσης εκεί και συναντήθηκε με την αντιπροσωπεία της Χαμάς. Εν τω μεταξύ, σε μια ομιλία του όπου ανέφερε τη « φόρμουλα εγγύησης » που έχει προτείνει η Τουρκία, ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Φιντάν τόνισε τη σημασία μιας «δυνητικά ενοποιημένης θέσης μεταξύ Κίνας και Ρωσίας, ως μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ» προς μια ειρηνική επίλυση της Ισραηλινο-παλαιστινιακής σύγκρουσης.

Αντιπροσωπεία της Χαμάς στη Μόσχα: Διαπραγμάτευση με τη Μόσχα

Όσο ο πόλεμος στη Γάζα συνεχίζεται, η κοινή απειλή που δημιουργείται από την επιστροφή των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή θα μπορούσε να υπερισχύσει των ανταγωνιστικών συμφερόντων της Τεχεράνης και της Άγκυρας και να αποτρέψει μια πιθανή σύγκρουση μεταξύ των φιλόδοξων περιφερειακών πολιτικών τους. Στην πραγματικότητα, και οι δύο παράγοντες θέλουν να αναδιαμορφώσουν την κοινή τους γειτονιά, εκμεταλλευόμενοι τη μεταβατική κατάσταση της παγκόσμιας πολιτικής στο πλαίσιο των πολέμων στην Ουκρανία και τώρα στη Γάζα.

Μόλις επικρατήσει μια νέα τάξη πραγμάτων, ο ανταγωνισμός τους για περιφερειακή επιρροή θα αναδυθεί ξανά.

Η Ρωσία επωφελείται από την υποστήριξη της περαιτέρω συνεργασίας μεταξύ Τουρκίας και Ιράν και πιθανότατα θα προσπαθήσει να την αξιοποιήσει με στόχο να παραγκωνίσει τους δυτικούς παράγοντες. Ωστόσο, δεν είναι σαφές εάν έχει την ικανότητα να το καταστήσει βιώσιμο. Επίσης, παρά την αμφιλεγόμενη στάση της Ρωσίας έναντι του Ισραήλ στην τρέχουσα σύγκρουση, δεν υπάρχουν ακόμη στοιχεία που να υποδηλώνουν ότι η Μόσχα σχεδιάζει να αναθεωρήσει πλήρως την πολιτική της για το Ισραήλ και να εγκαταλείψει τις καλές της σχέσεις με την Ιερουσαλήμ μακροπρόθεσμα. Η Κίνα μπορεί επίσης να βρει χρήσιμη την ιρανοτουρκική προσέγγιση, αλλά πρέπει επίσης να διατηρήσει τις σχέσεις της με τα κράτη του Κόλπου και, ως εκ τούτου, ενεργεί πιο προσεκτικά.

Συνολικά, τα συμφέροντα του Ιράν και της Τουρκίας φαίνεται να ευθυγραμμίζονται όλο και περισσότερο, ιδιαίτερα στο ενιαίο μέτωπό τους ενάντια στις ενέργειες του Ισραήλ έναντι της Χαμάς και στην αντίθεση στην αναζωπύρωση μιας περιφερειακής τάξης υπό την ηγεσία των ΗΠΑ.

Ωστόσο, ο ιστορικός ανταγωνισμός τους για στρατηγική κυριαρχία σε περιοχές όπως το Ιράκ και η Συρία, σε συνδυασμό με τις ξεχωριστές μορφές αναθεωρητισμού που πρωταγωνιστούν το AKP και η ιρανική ηγεσία στην παγκόσμια σκηνή, υποδηλώνουν ότι οποιαδήποτε αναδυόμενη συμμαχία μεταξύ τους μπορεί να παραμείνει ισχνή και επιρρεπής σε πιέσεις.

*Η Sinem Adar είναι συνεργάτης στο Κέντρο Εφαρμοσμένων Σπουδών Τουρκίας του Γερμανικού Ινστιτούτου Διεθνών Υποθέσεων και Υποθέσεων Ασφάλειας. @sinemadar

**Ο Hamidreza Azizi είναι επισκέπτης συνεργάτης στο Γερμανικό Ινστιτούτο Διεθνών Υποθέσεων και Υποθέσεων Ασφάλειας. Είναι επίσης μη μόνιμος υπότροφος στο Μέση Ανατολή Συμβούλιο Παγκόσμιων Υποθέσεων. @HamidRezaAz

https://www.mei.edu/publications/turkey-and-iran-toward-axis-revisionism-amid-war-gaza