Αρχική Blog Σελίδα 1529

Οι σφαγές της Χίου και της Γάζας

1

Κείμενα-επιμέλεια: Δημήτρης Γκάζης, Νίκος Ταυρής

 Οι ψυχές των ανθρώπων ταράσσονται μπροστά στη φρίκη του πολέμου στη Γάζα που φτάνει σε απευθείας μετάδοση στα σπίτια μας. Οι σφαγές γυναικών και παιδιών, το δράμα των εγκλωβισμένων στην ανοιχτή φυλακή της Γάζας, το συνεχές σφυροκόπημα από τη σιωνιστική πολεμική μηχανή, με στόχους ακόμη και νοσοκομεία ή καταφύγια αμάχων. Και πλάι σε όλα αυτά η προπαγάνδα του κατακτητή, πως το θύμα φέρει τη βασική ευθύνη για τα μαρτύρια του, καθώς το Ισραήλ βρίσκεται σε «νόμιμη αυτοάμυνα». Είναι η ένοχη σιωπή των ισχυρών του πλανήτη, με μπροστάρη τις ΗΠΑ που επιτρέπει στο Ισραήλ να δρα κατά αυτό τον τρόπο. Πάνω από τα ερείπια της Γάζας, έχοντας εξαναγκάσει εκατοντάδες χιλιάδες στην προσφυγιά η «Ιερά Συμμαχία» της εποχής μας νομίζει πως θα μπορέσει να ενταφιάσει τον πόθο ενός ολόκληρου λαού για ελευθερία και πατρίδα, που παρά την καταπίεση συνεχίζει γενιά με τη γενιά να ρίχνεται στον αγώνα.

Ξυπνά εικόνες της συλλογικής εθνικής μας μνήμης αυτό το δράμα του λαού της Παλαιστίνης. Τη Σμύρνη και την Κερύνεια, τις σφαγές και τους ξεριζωμούς. Μα κι ακόμη πιο βαθιά στις ιστορικές μας ρίζες, τη σφαγή της Χίου, το Πάσχα του 1822, λίγους μήνες μετά την μεγάλη εθνεγερσία. Σε αντίποινα για την εξέγερση των κατοίκων της Χίου, ο οθωμανικός στόλος μαζί με Τούρκους από τα απέναντι παράλια, κάνει απόβαση λεηλατώντας το νησί, προχωρά σε σφαγές χριστιανών, πυρπολεί κατοικίες και κάνει τους Χιώτες σκλάβους στα σκλαβοπάζαρα σε δύση και ανατολή. Σε απάντηση της σφαγής, λίγους μήνες μετά, ο Κανάρης πυρπολεί τη ναυαρχίδα του τουρκικού στόλου. Η σφαγή και οι αγριότητες των Οθωμανών, αλλά και ο ηρωισμός της πράξης του Κανάρη, διαδόθηκαν σε όλη την Ευρώπη ξεσηκώνοντας κύμα φιλελληνισμού και αλλάζοντας το κλίμα στους λαούς, πιέζοντας και τις ηγεσίες για μεταστροφή της στάσης τους απέναντι στη παρακμάζουσα οθωμανική αυτοκρατορία και τους λαούς αυτής που είχαν ήδη αρχίσει να διεκδικούν την εθνική τους ολοκλήρωση.

Πράγματι η ιστορία της ανθρωπότητας είναι γεμάτη από στιγμές βαρβαρότητας, στιγμές όπου οι ισχυροί με τον τρόμο και τη βία, αποφάσιζαν να καθυποτάξουν κοινωνίες, λαούς και έθνη. Είναι γεμάτη από εκτοπισμούς, εν ψυχρώ μαζικές δολοφονίες, συλλογικές καταδίκες. Είναι όμως γεμάτη και με στιγμές ηρωικές, αντίστασης και ελευθερίας, εκεί που οι πολλοί, αποφασίζουν πως δεν θα τους ορίζει πια ο φόβος και η μοιρολατρία και επιδιώκουν τη δική τους έξοδο, με σφεντόνες ή λιανοντούφεκα, ακόμη και με γυμνά χέρια. Είναι εκείνες οι στιγμές που ο άνθρωπος περιγελά τη δήθεν απαραβίαστη μοίρα του και γράφει ιστορία.

Πριν από 111 χρόνια, στις 11 Νοεμβρίου του 1912, ο ελληνικός στρατός διώχνει τους Τούρκους από την πόλη της Χίου. Η Χίος απελευθερώνεται από την οθωμανική κατοχή και ενσωματώνεται στην ελεύθερη Ελλάδα. Σχεδόν έναν αιώνα μετά τη σφαγή που ερήμωσε το νησί από το ελληνικό στοιχείο, η θέληση για ελευθερία ήταν εκεί, για να δείχνει ότι κανένας κατακτητής δεν είναι ανίκητος, καμία κατοχή δεν είναι αιώνια.

«Η σφαγή της Χίου». Πίνακας του Ευγένιου Ντελακρουά (1798-1863)

Χίος: Το «μαύρο Πάσχα» του 1822

Οταν τον 19ο αιώνα η «Ιερά Συμμαχία», των βασιλιάδων της Ευρώπης, καταδίκαζε κάθε πράξη εξέγερσης και επανάστασης των λαών, η κυριαρχία της φάνταζε ακλόνητη. Κι όμως ο πόθος για ελευθερία δεν έσβησε στους λαούς παρά τη βία και την τρομοκρατία. Κι όμως η ιστορία δεν σταμάτησε, γεννώντας νέες μορφές οργάνωσης των κοινωνιών και των εθνών, τέτοιες που να ξεπερνούν την παρακμάζουσα «ελέω θεού» μοναρχία. Πόσες φορές δεν ξεσηκώθηκαν οι υπόδουλοι Ρωμιοί και οι άλλοι χριστιανικοί πληθυσμοί της οθωμανικής αυτοκρατορίας, πόσες φορές δεν πνίγηκε η αντίστασή τους στο αίμα και μέσα από τις στάχτες γεννιόταν και πάλι, ξανά και ξανά, νέοι αγώνες για ελευθερία.

Ήταν Μάρτιος του 1822, όταν οι Χιώτες με επικεφαλής τον Αντώνιο Μπουρνά και την συνδρομή του Λυκούργου Λογοθέτη από την Σάμο, επαναστάτησαν εναντίον των Οθωμανών. Πάνω από 100 χιλιάδες (140 με 150 χιλιάδες σύμφωνα με άλλες πηγές) κατοίκους έφτανε ο πληθυσμός του νησιού, που ευημερούσε από το εμπόριο και την καλλιέργεια μαστίχας, μην μπορώντας να χωρέσει στα ασφυκτικά πλαίσια της παρακμάζουσας Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Τα νέα της εξέγερσης έφτασαν στον Σουλτάνο, ο οποίος διέταξε την καταστροφή της Χίου και την κατάπνιξη της εξέγερσης. Ο τουρκικός στόλος φτάνει στο νησί και 7.000 άνδρες με τη συνδρομή της τουρκικής φρουράς του νησιού, καταστέλλουν σχετικά γρήγορα την εξέγερση (ελλείψει στρατιωτικής βοήθειας από τις άλλες περιοχές με εξαίρεση τα Ψαρρά) και αρχίζουν τις σφαγές, τις λεηλασίες και την πυρπόληση της πόλης.

Η σφαγή της Χίου δεν ήταν απλά τα αντίποινα των Οθωμανών για την επανάσταση των Ελλήνων του νησιού. Σκοπός του Σουλτάνου δεν ήταν απλά να καταστείλει την επανάσταση, ήταν να συντρίψει σβήσει τον ελληνισμό της Χίου

Η διαταγή του τοποτηρητή της Χίου, Βαχίτ Πασά, σαφής: Να σφαγιασθούν όλοι εκτός των αγοριών από 3-12 ετών και των γυναικών από 3 έως 40, με τα κεφάλια και τα αυτιά των νεκρών να στέλνονται προς τη Μεγάλη Πύλη, προς αναγνώριση του έργου από τον Σουλτάνο. Τους επόμενους μήνες, ολόκληρος σχεδόν ο πληθυσμός του νησιού έπεσε θύμα της εκδικητικής μανίας του κατακτητή. Υπολογίζεται ότι πάνω από 40 χιλιάδες κάτοικοι σφαγιάστηκαν, ενώ σε 50 χιλιάδες ανέρχονται οι αιχμάλωτοι και μερικές χιλιάδες ακόμη όσοι διέφυγαν προς άλλες περιοχές της Ελλάδας. Όσοι από τους αιχμαλώτους δεν ασπάστηκαν τον μωαμεθανισμό, βασανίστηκαν, εκτελέστηκαν ή πουλήθηκαν στα σκλαβοπάζαρα της δύσης και της ανατολής. Έγραφε ο Άγγλος πρόξενος στη Σμύρνη: «Στο δρόμο των Φράγκων οδηγούνται πάνω-κάτω κοπάδια από παιδιά της Χίου για πούλημα».

Η σφαγή της Χίου δεν ήταν απλά τα αντίποινα των Οθωμανών για την επανάσταση των Ελλήνων του νησιού. Σκοπός του Σουλτάνου δεν ήταν απλά να καταστείλει την επανάσταση, ήταν να συντρίψει σβήσει τον ελληνισμό της Χίου. Το αποδεικνύει αυτό η μεθοδικότητα με την οποία σφαγιάστηκαν τα βρέφη και εξισλαμίστηκαν τα παιδιά. Σκοπός της γενοκτονίας αυτής ήταν να σταλεί μήνυμα στους υπόδουλους, πως είναι τέτοια η ισχύς της εξουσίας της Πύλης, που κάθε σκέψη για επανάσταση θα αντιμετωπιζόταν με αίμα και φωτιά. Λίγους μήνες μετά, τη νύχτα της 6ης Ιουνίου του 1822, ο Κανάρης από τα Ψαρά και ο Ανδρέας Πιπίνος από την Ύδρα, σε απάντηση της καταστροφής της Χίου, βρίσκουν ευκαιρία και προσεγγίζουν τον στόλο των Τούρκων, που ήταν αγκυροβολημένος στο λιμάνι της Χίου, γιορτάζοντας το Μπαϊράμι και με τα πυρπολικά τους κατορθώνουν να βάλουν φωτιά στη ναυαρχίδα του τουρκικού στόλου, τινάζοντας τη μπαρουταποθήκη της στον αέρα, σκοτώνοντας 2 χιλιάδες Τούρκους, μεταξύ των οποίων και τον αρχηγό του στόλου, Καρά Αλή.

Η βαρβαρότητα τον Οθωμανών αποτυπώθηκε στον Τύπο της εποχής, περνώντας και έξω από τα σύνορα, ξεσηκώνοντας ένα μεγάλο κύμα συμπαράστασης στον ελληνικό λαό και ενισχύοντας τον φιλελληνισμό, μεταξύ όλων των ελεύθερων ανθρώπων. Αποτυπώθηκε αυτό και στην τέχνη, οι λογοτέχνες και οι ζωγράφοι αποτύπωσαν τη θηριωδία, μην επιτρέποντας να σβηστεί από τη μνήμη. Αντίστοιχα, μακριά έφθασαν και τα νέα της ηρωικής πράξης του Κωνσταντίνου Κανάρη που αναπτέρωσαν το ηθικό των επαναστατημένων Ελλήνων και έδειξαν και σε όλους τους λαούς της Ευρώπης την απόφαση των Ελλήνων για ελευθερία. Τέτοια ήταν η συμβολική δύναμη των δύο αυτών γεγονότων που εκατοντάδες Ευρωπαίοι φιλέλληνες έσπευσαν στην επαναστατημένη Ελλάδα προς ενίσχυση του ένοπλου αγώνα. Η Ιερά Συμμαχία είχε στην πράξη ηττηθεί από την αντίδραση στη βαρβαρότητα του κατακτητή σουλτάνου αλλά και από την ανδρεία των επαναστατημένων Ελλήνων που έδιναν τη ζωή τους για την ιδέα της ελευθερίας.

 Γάζα: Μια γενοκτονία σε απευθείας μετάδοση

Με τους νεκρούς να ξεπερνούν τους 11 χιλιάδες, μεταξύ των οποίων πάνω από 4.500 παιδιά και 3.000 γυναίκες, το Ισραήλ συνεχίζει τη σφαγή στη Γάζα. Ο πόλεμος εναντίον των «τρομοκρατών της Χαμάς» φαντάζει πλέον απλή πρόφαση. Το ίδιο και η επίκληση στη αποκατάσταση της ασφάλειας του Ισραήλ μετά τις επιθέσεις των δυνάμεων της παλαιστινιακής αντίστασης στις 7 Ιουλίου. Το Ισραήλ σχεδιάζει και εκτελεί ένα πλήρες σχέδιο εθνοκάθαρσης των Παλαιστινίων στη Γάζα, με τις πλάτες των ΗΠΑ και την ένοχη στήριξη των κρατών της Δύσης. Ο ασφυκτικός αποκλεισμός της Γάζας, ο έλεγχος της ροής της ανθρωπιστικής βοήθειας, ο βομβαρδισμών νοσοκομείων και καταφυγίων που μένουν για μέρες χωρίς νερό και ρεύμα, δεν αφήνει καμιά διέξοδο διαφυγής στους κατοίκους του βόρειου μέρους της Γάζας, ενώ ακόμη και όσοι προσπαθούν να διαφύγουν προς το νότιο μέρος, δέχονται επιθέσεις από στρατιώτες του IDF. Ταυτόχρονα αρχίζουν να συζητούν και για την επόμενη μέρα του πολέμου, αναζητώντας «λύσεις», όχι στην προοπτική της ειρήνης και της αποκατάστασης της αδικίας ενάντια στον παλαιστινιακό λαό με τη δικαίωση του αιτήματός του για μια δική του ελεύθερη πατρίδα, αλλά νομιμοποιώντας τα σχέδια εθνοκάθαρσης του Ισραήλ για τη Γάζα και τον εκτοπισμό των Παλαιστινίων της περιοχής προς την έρημο του Σινά στην Αίγυπτο, τη Β. Αφρική ή τη μετεγκατάστασή τους σε ευρωπαϊκές χώρες, εργαλειοποιώντας κάθε έννοια «ανθρωπιστικής βοήθειας» για να πάρουν σάρκα και οστά τα γενοκτόνα σχέδια τους.

Οι στρατηγοί και οι πολιτικοί εκπρόσωποι του Ισραήλ, δείχνουν μια απερίγραπτη αλαζονεία, απειλούν με χρήση πυρηνικών όπλων, εξαγγέλλουν επιθέσεις με χημικά όπλα σε υπόγειες εγκαταστάσεις και καταφύγια, παραδέχονται σε επίσημες ανακοινώσεις εγκλήματα πολέμου. Από κοντά και το λόμπι του πολέμου στις ΗΠΑ και τη Δύση γενικότερα, να στηρίζει και να δικαιολογεί κάθε έγκλημα του Τελ Αβίβ, να καταστέλλει προληπτικά κάθε σκέψη για αλληλεγγύη στον παλαιστινιακό λαό, να απομονώνει ιδεολογικά κάθε σκέψη για καταγγελία των εγκλημάτων των σιωνιστών στο όνομα της «σωστής πλευράς της ιστορίας».

Παρόλα αυτά, παρά τον έλεγχο των ΜΜΕ και τις ψυχολογικές επιχειρήσεις, υπάρχουν διαρκώς ρωγμές ανθρωπιάς και αλληλεγγύης. Οι κινητοποιήσεις σε μια σειρά χώρες για την καταγγελία της πολεμικής μηχανής του Ισραήλ αυξάνονται και μαζί αυξάνονται αυτοί που απαιτούν την κατάπαυση του πυρός. Από τα ποτάμια ανθρώπων που ξεχύθηκαν στους δρόμους μιας σειράς αραβικών και μουσουλμανικών χωρών, μέχρι τις αντιπολεμικές συγκεντρώσεις σε διάφορες πόλεις της Ευρώπης και των ΗΠΑ, και από τις εκκλήσεις του ΟΗΕ και του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας για την ανάγκη ανθρωπιστικής εκεχειρίας μέχρι τις συμβολικές ενέργειες Εβραίων σε όλο τον κόσμο που επιμένουν να φωνάζουν «όχι στο όνομα μας», καταδικάζοντας τα εγκλήματα του καθεστώτος Νετανιάχου. Όλοι αυτοί αντιλαμβάνονται το αδιέξοδο του πολέμου, καταλαβαίνουν ότι δεν μπορεί να υπάρξει ειρήνη και δικαιοσύνη μέσα από τα ερείπια και την προσφυγιά, καταλαβαίνουν ότι ο κίνδυνος μιας γενίκευσης του πολέμου είναι στην ημερήσια διάταξη.

Το Ισραήλ σχεδιάζει και εκτελεί ένα πλήρες σχέδιο εθνοκάθαρσης των Παλαιστινίων στη Γάζα, με τις πλάτες των ΗΠΑ και την ένοχη στήριξη των κρατών της Δύσης

Το ντόμινο μιας περιφερειακής ή και γενικότερης ανάφλεξης προς το παρόν αποτρέπεται, χάρη στην αυτοσυγκράτηση που δείχνουν οι δυνάμεις της αντίστασης στην περιοχή, που σε κάθε περίπτωση συμμετέχουν στην πολεμική σύγκρουση αποσπώντας με τη δράση τους σε άλλα μέτωπα (σύνορα με Λίβανο, Συρία αλλά και στο νότο με την Υεμένη) σημαντικό αριθμό ισραηλινών στρατιωτών από το μέτωπο της Γάζας. Η βαρβαρότητα όμως του σιωνιστικού κράτους του Ισραήλ, η ωμότητα των εγκλημάτων πολέμου που διαπράττουν στρατιώτες και έποικοι στο πεδίο των μαχών αλλά και η ιδεολογική προπαγάνδα με την οποία ντύνει τα εγκλήματα αυτά, καθιστούν διαρκώς επισφαλή την περιφερειακή ασφάλεια και ειρήνη.

Μόνη διέξοδος να δυναμώσει η φωνή των λαών. Να δυναμώσει η απαίτηση οι λαοί να ζούνε ελεύθεροι σε ελεύθερες χώρες και όχι υπόδουλοι παλιών και νέων αφεντάδων. Αυτή η απαίτηση δεν χωράει στον σημερινό συσχετισμό δύναμης, συνθλίβεται, από τη μια, από την υπό δυτική ηγεμονία παγκοσμιοποίηση που βρίσκει ως μόνη διέξοδο στην κρίση της τον πόλεμο και, από την άλλη, από διάφορους επίδοξους χαλίφηδες όπως η Τουρκία του Ερντογάν, που υποκριτικά καταγγέλλει τη γενοκτονία στη Γάζα, την ίδια στιγμή που πρωταγωνιστεί, χέρι-χέρι με το Ισραήλ, στην, αποσιωπημένη από τη διεθνή κοινότητα, εθνοκάθαρση των Αρμενίων του Αρτσάχ. Ένα είναι σίγουρο, η ιστορία δεν έχει τελειώσει. Οι κοινωνίες μέσα από τους αγώνες τους μπορούν να διεκδικήσουν βαθμούς ελευθερίας, χτίζοντας ένα καλύτερο μέλλον.

edromos.gr

Χρήστος Κωνσταντινίδης: Κύπρος Εμπιστευτικό! Ο ορισμός της υποκρισίας – Ο πραγματικός παράδεισος ξεπλύματος και ο ρόλος της Τουρκίας

0

Στην έρευνα «Cyprus Confidential», την οποία υπογράφουν 270 δημοσιογράφοι από 57 χώρες και υποστηρίζει, ότι η Κυπριακή Δημοκρατία αποτελεί μέρος που διευκολύνει Ρώσους ολιγάρχες να ξεπλένουν χρήμα και να ξεπερνούν τις κυρώσεις αναφέρθηκε ο δημοσιογράφος του Sportdog.gr Χρήστος Κωνσταντινίδης μιλώντας στην εκπομπή «Leaders» στις 27 Νοεμβρίου 2023. Αποκάλυψη για τους χρηματοδότες της έρευνας, οι οποίοι κινούν υποψίες για τα πραγματικά κίνητρά της, αλλά και γιατί αποφεύγεται η αναφορά στο τι πραγματικά συμβαίνει στα Κατεχόμενα και την Τουρκία.

Δείτε την παρέμβαση του Χρήστου Κωνσταντινίδη:

Το ρεπορτάζ

Το «Cyprus Confidential» – «Κύπρος εμπιστευτικό» ελληνιστί είναι μία έρευνα την οποία υπογράφει μία κοινοπραξία 270 δημοσιογράφων από 57 χώρες, το λεγόμενο «διεθνές κονσόρτσιουμ δημοσιογραφικής έρευνας ICIJ». Η έρευνα, η οποία δημοσιεύτηκε στα μέσα Νοεμβρίου, παραμονή της επετείου ανακήρυξης του Ψευδοκράτους (15 Νοεμβρίου) αναφέρει, ότι η Κυπριακή Δημοκρατία αποτελεί μέρος, το οποίο διευκολύνει Ρώσους ολιγάρχες να ξεπλένουν χρήμα και να ξεπερνούν τις κυρώσεις που έχουν επιβληθεί εξαιτίας του πολέμου στην Ουκρανία.

Δεν ανακάλυψαν την Αμερική

Το πρώτο πράγμα που πρέπει να σημειώσουμε εν προκειμένω είναι, ότι οι δημοσιογράφοι στην ιστοσελίδα της κοινοπραξίας που υπογράφουν την εν λόγω έρευνα δεν ανακάλυψαν την Αμερική. Είναι γνωστό τοις πάσι, ότι στη Μεγαλόνησο υπάρχει διαφθορά σε διάφορους τομείς. Οπότε όσα μας λένε αποτελούν επιμελώς ξαναζεσταμένο φαγητό.

Ποιοι χρηματοδοτούν την έρευνα;

Το δεύτερο στοιχείο που πρέπει να αναφερθεί είναι η χρηματοδότηση της έρευνας. Μπορεί στην επίσημη ιστοσελίδα του διεθνούς κονσόρτιουμ δημοσιογραφικής έρευνας να αναφέρει, ότι οι δημοσιογράφοι παρέχουν δωρεάν τις υπηρεσίες τους, η αλήθεια όμως είναι εντελώς διαφορετική. Σύμφωνα με την ερευνήτρια Φανούλα Αργυρού, Κύπρια δημοσιογράφο με έδρα το Λονδίνο, μεταξύ των χρηματοδοτών τους είναι και το βρετανικό Υπουργείο Εξωτερικών (Φόρειν Όφις) όπως και το αμερικανικό Στέιτ Ντιπάρτμεντ και διάφορα ιδρύματα του Σόρος.

Υποκρισία

Ισώς εδώ κρύβεται και η ουσία της υπόθεσης. Γιατί το να στήνεται στον τοίχο η Κυπριακή Δημοκρατία για διαφθορά είναι σκέτη υποκρισία. Γιατί στην έρευνα δεν γίνεται καμία αναφορά για τα Κατεχόμενα και την Τουρκία.  Πρόσφατα δημοσίευμα στον Guardian ανέφερε, ότι το Ψευδοκράτος αποτελεί παράδεισο για ξέπλυμα βρώμικου χρήματος. Πώς; Μέσω αγοράς ακινήτων από Ρώσους και Ισραηλινούς και όχι μόνο.

Ο τουρκοκυπριακός Τύπος δημοσίευσε δηλώσεις του Τούρκου Υπουργού Εξωτερικών, Χακάν Φιντάν ότι τόσο το Υπουργείο Εξωτερικών όσο και η Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών (ΜΙΤ) παρακολουθούν την απόκτηση ακινήτων στα κατεχόμενα από αλλοδαπούς, μεταξύ των οποίων Βρετανοί, Ισραηλινοί και Ιρανοί πολίτες.

Μιλώντας στη συνεδρίαση της Επιτροπής της Τουρκικής Εθνοσυνέλευσης με αντικείμενο την έγκριση του προϋπολογισμού του Υπουργείου Εξωτερικών, ο κ. Φιντάν ρωτήθηκε σχετικά με τον ισχυρισμό ότι δεκάδες χιλιάδες στρέμματα γης στα κατεχόμενα αγοράστηκαν από μεσάζοντες που συνδέονται με το Ισραήλ και είπε ότι εξετάζουν αυτούς τους ισχυρισμούς, προσθέτοντας ότι αυτό ήταν ένα θέμα που εξέταζαν κατά την προηγούμενη θητεία του [στη ΜΙΤ]. Ανέφερε ότι οι εν λόγω ισχυρισμοί βρίσκονται επίσης υπό την παρακολούθηση της MΙΤ.

Μειοψηφία οι Τουρκοκύπριοι

Εδώ υπάρχει ένα ακόμα ζήτημα που συνδέεται με την υπόθεση, γιατί πολύ απλά δείχνει ξεκάθαρα, πως ένα πρόβλημα δημιουργεί ένα άλλο. Πριν μερικές ημέρες στον τουρκοκυπριακό Τύπο φιλοξενήθηκαν δηλώσεις Τουρκοκύπριων παραγόντων, οι οποίοι εξέφρασαν ανησυχίες για ένα μεγάλο πρόβλημα που αντιμετωπίζουν! Γίνονται μειονότητα στην ίδια τους την πατρίδα. Πώς; Λόγω της αύξησης αγοράς ακινήτων από Ρώσους και Ισραηλινούς! Μάλιστα σε ορισμένα χωριά όπως στο κατεχόμενο Τρίκωμο οι αλλοδαποί κατέλαβαν σταδιακά την πλειοψηφία.

«Σε περίπτωση που έρθουν ακόμη 100 χιλιάδες Ρώσοι, το πρόβλημα θα αντικατοπτριστεί και στη Λευκωσία, εξαιτίας της αύξησης του αριθμού των αλλοδαπών. Οι Ρώσοι θα μας διώξουν από εδώ κάποια μέρα», γράφτηκε μεταξύ άλλων στον τουρκοκυπριακό Τύπο.

Στη λίστα με επικίνδυνες χώρες για ξέπλυμα η Τουρκία

Αλλά ας επιστρέψουμε στο θέμα της έρευνας που κατηγορεί την Κύπρο για ξέπλυμα βρώμικου χρήματος. Ίσως το κλειδί στην υπόθεση είναι και πάλι η Τουρκία, η οποία κατέχει το 38% του νησιού. Η Τουρκία βρίσκεται σε κατάλογο του Ηνωμένου Βασιλείου των επικίνδυνων κρατών για ξέπλυμα χρήματος και υποστήριξη της Τρομοκρατίας, ανάμεσα σε χώρες όπως η Αλβανία, το Γιβραλτάρ, η Υεμένη και πολλά άλλα κράτη. Στη λίστα με αυτά τα μέρη απουσιάζει η Κυπριακή Δημοκρατία.

Ίσως οι δημοσιογράφοι της κοινοπραξίας θα μπορούσαν σε μία μελλοντική έρευνα να εστιάσουν περισσότερο στη συσχέτιση της Τουρκίας με τη Ρωσία. Η Τουρκία είναι η μοναδική χώρα που άφησε ανοικτό τον εναέριο χώρο της για τη Ρωσία και τη διευκόλυνε για την παράκαμψη των κυρώσεων. Μάλιστα σύμφωνα με τους Financial Times, οι εξαγωγές της Τουρκίας στη Ρωσία αγαθών ζωτικής σημασίας για την πολεμική μηχανή της Μόσχας έχουν αυξηθεί φέτος, εντείνοντας τις ανησυχίες μεταξύ των ΗΠΑ και των συμμάχων τους ότι η χώρα λειτουργεί ως αγωγός για «ευαίσθητα είδη» που κατασκευάζονται στη Δύση.

Ο Ιρανός πρόεδρος Ε.Ραϊσί επισκέπτεται σήμερα την Τουρκία για κοινή απάντηση με Ερντογάν στον πόλεμο στη Γάζα

0

Ο Ερντογάν έχει χαρακτηρίσει το Ισραήλ «κράτος τρομοκράτη» και έχει εκτιμήσει ότι η Χαμάς είναι «μια ομάδα απελευθερωτών που προστατεύουν τη γη τους»

Ο Ιρανός πρόεδρος Εμπραχίμ Ραϊσί θα πραγματοποιήσει σήμερα την πρώτη του επίσκεψη στην Τουρκία, ελπίζοντας οι δύο χώρες να βάλουν στην άκρη τις διαφωνίες του παρελθόντος και να διαμορφώσουν κοινή απάντηση στις ενέργειες του Ισραήλ στη Γάζα.

Ένθερμος υπέρμαχος του παλαιστινιακού σκοπού ο Τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν εκφράστηκε υπέρ της Χαμάς καθώς αυξανόταν ο αριθμός των θυμάτων στη Λωρίδα της Γάζας μετά τους ισραηλινούς βομβαρδισμούς εναντίον του θύλακα, σε αντίποινα για την επίθεση της παλαιστινιακής οργάνωσης στις 7 Οκτωβρίου που προκάλεσε τον θάνατο 1.200 ανθρώπων.

Συνάντηση Ιρανού προέδρου με Ερντογάν για τη Γάζα

Τουλάχιστον 15.000 Παλαιστίνιοι έχουν σκοτωθεί στη Γάζα από την αρχή του πολέμου, στις 7 Οκτωβρίου.

Ο Ερντογάν έχει χαρακτηρίσει το Ισραήλ «κράτος τρομοκράτη» και έχει εκτιμήσει ότι η Χαμάς είναι «μια ομάδα απελευθερωτών που προστατεύουν τη γη τους».

Όμως οι συνεδριάσεις των ηγετών μουσουλμανικών και αραβικών χωρών δεν έχουν επιτρέψει μέχρι στιγμής να υπάρξει συμφωνία για την υιοθέτηση άμεσων οικονομικών και πολιτικών μέτρων εναντίον του Ισραήλ για την επιχείρησή του στη Γάζα.

Σύμφωνα με αναλυτές, ο Ιρανός πρόεδρος ενδέχεται στη διάρκεια της επίσκεψής του να προσπαθήσει να πείσει την Άγκυρα να προχωρήσει πέρα από τα λόγια και να διακόψει τις εμπορικές της σχέσεις με το Ισραήλ.

«Το Ιράν αναμένει από την Τουρκία να αναστείλει τις άμεσες και έμμεσες εμπορικές συναλλαγές της με το Ισραήλ», εκτιμά ο διευθυντής του Κέντρου Ιρανικών Σπουδών της Κωνσταντινούπολης, ο Χακί Ουιγούρ. «Η Τουρκία ωστόσο υιοθέτησε μια προσέγγιση στην οποία προσέχει ιδιαίτερα να διαχωρίζει τα πολιτικά από τα εμπορικά ζητήματα», προσθέτει.

Η επίσκεψη του Ραϊσί πραγματοποιείται την ώρα που Ισραήλ και Χαμάς συμφώνησαν να παρατείνουν την τετραήμερη εκεχειρία τους ως την Πέμπτη, στο πλαίσιο της οποίας αφέθηκαν ελεύθεροι δεκάδες όμηροι που κρατούσε το παλαιστινιακό κίνημα και Παλαιστίνιοι κρατούμενοι.

Κοινά σύνορα μήκους 535 χιλιομέτρων

Η Τουρκία και το Ιράν έχουν κοινά σύνορα μήκους 535 χιλιομέτρων και μια περίπλοκη ιστορία που έχει σημαδευτεί από στενές οικονομικές σχέσεις, αλλά και διαφωνίες αναφορικά με περιφερειακές συγκρούσεις.

Η Άγκυρα στηρίζει ομάδες ανταρτών στη Συρία που μάχονται κατά του Σύρου προέδρου Μπασάρ αλ Άσαντ, τον οποίο στηρίζουν η Τεχεράνη και η Μόσχα.

Η στήριξη της Τουρκίας στο Αζερμπαϊτζάν στην εδαφική του διαμάχη με την Αρμενία για το Ναγκόρνο Καραμπάχ, το οποίο κατέλαβε το Μπακού στην πιο πρόσφατη επιχείρηση- αστραπή του, έχει επίσης ενοχλήσει το Ιράν.

Η Τεχεράνη ανησυχεί ότι η άνοδος της ισχύος του Μπακού στην περιοχή του Καυκάσου ενδέχεται να τροφοδοτήσει τις αυτονομιστικές φιλοδοξίες της δικής της αζέρικης μειονότητας.

Εξάλλου το Ιράν αντιμετωπίζει με καχυποψία τις φιλοδοξίες του Αζερμπαϊτζάν να δημιουργήσει έναν διάδρομο στο έδαφος της Αρμενίας προς τον θύλακα Ναχιτσεβάν, κατά μήκος των βόρειων συνόρων του Ιράν, κάτι που θα μπορούσε να περιπλέξει την πρόσβαση της Τεχεράνης στην Αρμενία.

«Η μεγαλύτερη διαφωνία μεταξύ της Τουρκίας και του Ιράν αφορά τον Καύκασο και το Ναγκόρνο Καραμπάχ», επιβεβαιώνει ο Αρίφ Κεσκίν ερευνητής ειδικός στις ιρανοτουρκικές σχέσεις με έδρα την Άγκυρα.

«Με τη σύγκρουση στη Γάζα αυτό το θέμα μπαίνει σε δεύτερη μοίρα, αλλά παραμένει σημαντικό», προσθέτει.

«Βιώσιμη ειρήνη»

Σύμφωνα με την τουρκική προεδρία, ο Ερντογάν είχε τηλεφωνική επικοινωνία την Κυριακή με τον Ιρανό πρόεδρο με θέμα «την κοινή θέση ενάντια στη βιαιότητα του Ισραήλ».

Σύμφωνα με έκθεση του Eurasia Group, «το Ιράν διστάζει να επέμβει στην τρέχουσα κρίση στη Μέση Ανατολή και πιθανόν θα αποφύγει οποιαδήποτε ενέργεια που θα μπορούσε να την επιδεινώσει».

Και ο Ερντογάν έχει εκφράσει επανειλημμένα την ανησυχία του για το ενδεχόμενο εξάπλωσης του πολέμου. «Το Ιράν και η Τουρκία θα εξακολουθήσουν να συνεργάζονται ώστε η προσωρινή εκεχειρία να γίνει μόνιμη και να επιτευχθεί βιώσιμη ειρήνη», τόνισε η τουρκική προεδρία μετά την τηλεφωνική επικοινωνία των δύο ηγετών.

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/toyrkia/i-tourkia-anakoinose-oti-akyrothike-i-programmatismeni-episkepsi-tou-proedrou-tou-iran-empraxim-raisi/

«Χρειάζομαι αυτή τη δουλειά για να ταΐσω τα παιδιά μου».- Επάγγελμα η επιβολή του Hijab:

0
NOVEMBER 27, 2023
SOLMAZ EIKDAR

Η Ζεϊνάμπ, ανύπαντρη μητέρα τριών παιδιών, είναι μεταξύ των γυναικών στην Τεχεράνη που αφιερώνουν οκτώ ώρες την ημέρα για να διαφυλάξουν την «αγνότητα της κοινωνίας».

Ο Ισμαήλ, κάτοικος της βόρειας Τεχεράνης, περνά τα βράδια του περιπολώντας στους δρόμους της βόρειας Τεχεράνης για να καταγράψει τους αριθμούς πινακίδων κυκλοφορίας των οχημάτων στα οποία οι γυναίκες δεν φορούν υποχρεωτικό χιτζάμπ.

Αυτά τα άτομα αναφέρονται ως «επιβολής του χιτζάμπ» από αξιωματούχους της Ισλαμικής Δημοκρατίας.

Η Ζεϊνάμπ και άλλες γυναίκες από τη γειτονιά της υποβλήθηκαν σε αρκετές προπονήσεις πριν ξεκινήσουν τον Ιούλιο την αποστολή της να προειδοποιήσει τις γυναίκες με ακάλυπτα μαλλιά.

Είναι μέρος ενός δικτύου που είναι υπεύθυνο για τη «φωτογράφηση και τεκμηρίωση» ατόμων που δεν συμμορφώνονται.

Ο υπουργός Εσωτερικών Ahmad Vahidi αρνήθηκε την έκδοση αδειών σε άτομα που εμπλέκονται στην «Προώθηση της Αρετής και την Πρόληψη της Βίας», υποστηρίζοντας ότι ο αρραβώνας τους ήταν «αυθόρμητος».

Και στις 24 Νοεμβρίου, αναγνώρισε ότι μια τέτοια δραστηριότητα είναι δημόσιο καθήκον.

Δύο ημέρες αργότερα, η εφημερίδα Etemad αποκάλυψε ένα εμπιστευτικό έγγραφο που δείχνει ότι οι επιβολής του χιτζάμπ οργανώνονται υπό την επίβλεψη του Βαχιντί για να «καταστέλλουν» τις γυναίκες.

Σε συνέντευξή της στο IranWire, η Zeinab εξηγεί ότι αναγκάστηκε να φροντίσει μόνη της τις δύο κόρες της και τον γιο της αφού ο σύζυγός της εγκατέλειψε την οικογένεια.

Απελπισμένη να τα βγάλει πέρα, ανταποκρίθηκε σε μια ευκαιρία εργασίας που της πρότεινε μια γυναίκα στην οποία εργαζόταν ως καθαρίστρια σπιτιού.

Αυτή η δουλειά, που περιγράφεται ως αποστολή για τη διαφύλαξη «της αγνότητας της κοινωνίας», προσέφερε μια προοπτική οικονομικής ασφάλειας, με μηνιαίο εισόδημα και υλικά οφέλη αξίας περίπου 13 εκατομμυρίων δολαρίων (260 δολάρια).

Μέρες αφότου η γυναίκα σύστησε τη Ζεϊνάμπ στον σύζυγό της, προσκλήθηκε να συμμετάσχει σε προπαρασκευαστικά μαθήματα για να γίνει επιβολή του χιτζάμπ.

Τα μαθήματα ξεκίνησαν με διαλέξεις για το χιτζάμπ, που περιγράφεται ως θεϊκή υποχρέωση, και τις αρχές της «Προώθησης της Αρετής και της Πρόληψης της Βίας».

Οι επόμενες συνεδρίες επικεντρώθηκαν σε πρακτικές πτυχές της εργασίας, δίνοντας έμφαση στη σημασία της διατήρησης μιας ομαδικής παρουσίας, στην αποφυγή σύγκρουσης με γυναίκες που δεν τηρούν τον αυστηρό κώδικα ενδυμασίας και στη χρήση της φωτογραφίας για την τεκμηρίωση περιπτώσεων μη συμμόρφωσης.

Στη συνέχεια, η Ζεϊνάμπ και οι συνάδελφοί της επιβολής του χιτζάμπ ξεκίνησαν οκτάωρες περιπολίες στην Τεχεράνη, υπενθυμίζοντας στις γυναίκες να καλύπτουν κατάλληλα τα μαλλιά τους.

“Εμείς μόνο προειδοποιούμε”, λέει η Zainab. «Λέμε, «Κυρία μου, αγαπητή μου, το χιτζάμπ, το φουλάρι ή το σάλι σου».

Κάθε ομάδα επιβολής του χιτζάμπ αποτελείται συνήθως από οκτώ γυναίκες που συνοδεύονται από αρκετούς άνδρες.

Οι άντρες παραμένουν σε μεγάλο βαθμό στο περιθώριο, αλλά όταν προκύπτει μια σύγκρουση μεταξύ δυνάμεων επιβολής και προκλητικών γυναικών, παρεμβαίνουν για να στηρίξουν τις γυναίκες επιβολής του νόμου.

Η Ζεϊνάμπ αναγνωρίζει ότι κατά τη διάρκεια των περιπολιών της συμβαίνουν περιστασιακές συγκρούσεις.

«Μας έχουν πει ότι αν βλάψουμε κάποιον, πρέπει να λογοδοτήσουμε και τα κεντρικά γραφεία θα αρνηθούν οποιαδήποτε σχέση μαζί μας», εξηγεί. «Από την πρώτη κιόλας μέρα είπαν ότι αν χτυπήσουμε κάποιον θα είμαστε υπεύθυνοι για αυτό».

“Δεν θα εμπλακώ σε καμία σύγκρουση γιατί χρειάζομαι αυτή τη δουλειά για να ταΐσω τα παιδιά μου. Αν συμβεί κάτι, κανείς δεν θα έδινε ένα κομμάτι ψωμί στα παιδιά μου”, προσθέτει η γυναίκα.

Ο Ισμαήλ λέει στο IranWire ότι εργάζεται για οκτώ έως 10 ώρες καθημερινά σε μια φάρμα πουλερικών στο Shahriar, κοντά στην Τεχεράνη.

Μετά από αυτή τη δουλειά, μετακινείται στην πρωτεύουσα, όπου παρακολουθεί και αναφέρει πινακίδες κυκλοφορίας οχημάτων που μεταφέρουν γυναίκες χωρίς κάλυμμα.

Ο Ισμαήλ λέει ότι έχει λάβει ένα “λογισμικό παρακολούθησης” από την τοπική παραστρατιωτική δύναμη Basij για να ταυτοποιεί αυτοκίνητα με “ξεκουφωμένες γυναίκες”.

Για περισσότερους από τέσσερις μήνες, έχει αναφέρει περιπτώσεις «παραβιάσεων του χιτζάμπ» στο βόρειο τμήμα της Τεχεράνης πέντε ημέρες την εβδομάδα.

«Οι πλούσιοι στο βόρειο τμήμα της Τεχεράνης είναι οι πράκτορες της Δύσης, το ισραηλινό και αμερικανικό επιτελείο, που πατάνε το αίμα του μαρτυρικού πατέρα μου και ανθρώπων σαν εμένα», λέει.

Ο πατέρας του Ισμαήλ πέθανε στον πόλεμο Ιράν-Ιράκ τη δεκαετία του 1980.

Ο άνδρας, που ισχυρίζεται ότι δεν λαμβάνει χρήματα για τη δουλειά του, εκφράζει την απογοήτευσή του που περιορίζεται να αναφέρει 40 αυτοκίνητα κάθε 24 ώρες.

“Μερικές μέρες μου χρειάζονται δύο ώρες για να φτάσω στη γειτονιά Niavaran και μισή ώρα για να καταγράψω τους αριθμούς πινακίδων 40 αυτοκινήτων. Τα εισάγω στο λογισμικό και μετά πρέπει να επιστρέψω.”

Ο Ισμαήλ αναγνωρίζει ότι παρά την εντεινόμενη καταστολή των γυναικών χωρίς κάλυμμα του κεφαλιού, ο αριθμός τους δεν έχει μειωθεί.

Αυτό το αποδίδει στην έλλειψη αποφασιστικής δράσης του δικαστικού σώματος και στους περιορισμούς που τίθενται στη δύναμη Basij.

«Αν μας είχαν αφήσει, θα βάζαμε ένα φουλάρι και ένα τσαντόρ στα κεφάλια των γυναικών, χρειάζεται μόνο λίγη αποφασιστικότητα και δύναμη».

https://iranwire.com/en/women/122925-tehran-hijab-enforcer-i-need-this-job-to-feed-my-children/

Δ. Μακροδημόπουλος: ο “πληθωρισμός της απληστίας” ως κυβερνητική πολιτική

0

του Δημήτρη Μακροδημόπουλου

Γιατί η κυβέρνηση έχει υιοθετήσει συνειδητά τον “πληθωρισμό της απληστίας” ως πολιτική της, ιδιαίτερα μάλιστα τον πληθωρισμό στα τρόφιμα και στα είδη πρώτης ανάγκης που είναι πολλαπλάσια υψηλότερος των άλλων αγαθών; Διότι από τα υπερκέρδη των επιχειρήσεων και από τους έμμεσους φόρους των αγαθών (ΦΠΑ, κ.α.), που επιβαρύνουν ισόποσα κάθε καταναλωτή, πλούσιο ή πένητα, εξασφαλίζει φορολογικά υπερέσοδα και εμφανίζεται έτσι ότι ασκεί με τα επιδόματα φιλολαϊκή πολιτική ενώ στην ουσία αφαιμάσσει και εξαθλιώνει τους φτωχότερους και έναντι αυτού τους προσφέρει ένα ελάχιστο “φιλοδώρημα” στο όνομα της καταπολέμησης της ακρίβειας. Γιατί εστιάζεται στα τρόφιμα και στα είδη πρώτης ανάγκης; Διότι αποτελούν καθημερινή και αδήριτη ανάγκη κάθε οικογένειας Έτσι τον Μάιο του 2023 για παράδειγμα, ενώ ο πληθωρισμός κατέγραφε 2,8%, ο πληθωρισμός στα τρόφιμα έτρεχε με 11,6%, στα ρούχα – παπούτσια με 11,8%, σε υγεία – φάρμακα 11,8% και στην στέγαση άνω του 30%. Όμως έτσι πραγματοποιεί μια μεγάλη αναδιανομή του εισοδήματος από τους φτωχότερους στους πλουσιότερους. Πρώτον, διότι ενισχύει τα κέρδη και δεύτερον, διότι ο πληθωρισμός των φτωχών είναι πολύ μεγαλύτερος του πληθωρισμού των πλουσίων, αρκεί να σκεφθούμε ότι οι έμμεσοι φόροι είναι οι ίδιοι για όλους, πλούσιους και φτωχούς.

Από πού αλλού θα μπορούσε η κυβέρνηση να βρει χρήματα ώστε να ασκεί προεκλογική πολιτική τετραετίας; Διότι η χώρα μας δεν μπορεί να επιδείξει ανάπτυξη παραγωγικών τομέων, κάθε άλλο μάλιστα. Το έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών (εισαγωγές – εξαγωγές) κάθε χρόνο διευρύνεται, οι εισαγωγές πλέον αφορούν και βασικά προϊόντα για τα οποία είχε επάρκεια παλαιότερα. Βέβαια θα μου πείτε ότι το επιτελικό κράτος έχει “αξιοποιήσει” και άλλες πηγές εσόδων. Με την απαξίωση κοινωνικών τομέων (ΕΣΥ, την εγκατάλειψη της χώρας απροστάτευτη στις φυσικές καταστροφές, σιδηρόδρομος, κ.α.), ώστε εξοικονομώντας κρατικά έσοδα να ασκεί πολιτική. Όμως επειδή αυτή η πολιτική είχε εξαντλήσει τα όριά της, έπρεπε να βρεθεί άλλη πηγή εσόδων. Αυτός είναι ο ρόλος του “πληθωρισμού της απληστίας”.

Έτσι συμπεριελήφθησαν στον προϋπολογισμό του 2024: αύξηση στους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων, αυξήσεις στις συντάξεις, έκτακτο επίδομα προσωπικής διαφοράς, επίδομα ακρίβειας στους ευάλωτους, χωρίς βέβαια όλα αυτά να αποκαθιστούν στο ελάχιστο την αγοραστική δύναμη των εργαζόμενων. Διότι οι μισθοί σε όρους αγοραστικής δύναμης ανέρχονται στο 56,9% της Ευρωζώνης, έναντι 87,2% το 2006, σύμφωνα με ανάλυση της Eurobank που δημοσιεύτηκε στις 30 Οκτωβρίου στο δελτίο της “7 Ημέρες Οικονομίας”. Κατρακύλησε στο 56,9% έναντι του 87,2%, καίτοι ο μέσος όρος της αγοραστικής δύναμης στην Ευρωζώνη μειώθηκε, αφού από το 2006 και μετά εντάχθηκαν κράτη αδύναμα οικονομικά, όπως οι Βαλτικές χώρες, η Σλοβακία, η Σλοβενία. Δηλαδή με όρους του 2006 η αγοραστική δύναμη είναι αρκετά μικρότερη του 56,9% της Ευρωζώνης.

Θα μειωθούν οι τιμές; Στο ειδικό κεφάλαιο των φθινοπωρινών προβλέψεων της Κομισιόν για τους παράγοντες που συνεισφέρουν στον πληθωρισμό, εκτιμάται ότι στις χώρες στις οποίες τα κέρδη (μαζί με τους φόρους) θα έχουν κατά την περίοδο 2022-2025 τη μεγαλύτερη συνεισφορά στην αύξηση των τιμών, συμπεριλαμβάνονται η Ουγγαρία, η Πολωνία, η Ρουμανία, η Σλοβακία, η Ελλάδα και η Σλοβενία. Και η Κριστίν Λαγκάρντ κατά την τελευταία επίσκεψη στη χώρα μας δήλωσε σε συνέντευξη στον ΣΚΑΙ ότι οι τιμές δεν θα επιστρέψουν στα προ κορωνοιού επίπεδα και ότι έχουμε περάσει σε μια διαφορετική περίοδο.

Αλλά και όσον αφορά την πρόβλεψη του προϋπολογισμού για αύξηση των ιδιωτικών επενδύσεων, αυτό αφορά τα κερδοσκοπικά κεφάλαια που έρχονται στη χώρα μας για να αξιοποιήσουν τα πολλαπλάσια περιθώρια κέρδους που δημιουργεί από αλλού ο πληθωρισμός. Δεν δημιουργούν νέες επιχειρήσεις φτιάχνουν μια θυγατρική στη χώρα μας, παίρνουν δάνεια από ελληνικές τράπεζες και αγοράζουν ακίνητα μεγάλης απόδοσης ή λειτουργούσες επιχειρήσεις που δουλεύουν με υψηλά περιθώρια κέρδους.  Αυτή είναι “η προσέλκυση επενδύσεων” που προσδοκά η κυβέρνηση. Κατά κανόνα δεν δημιουργούν νέες επιχειρήσεις.

Όμως, μέσα από αυτό το δυσοίωνο περιβάλλον του πληθωρισμού και σε βασικά αγαθά, όπως διατροφής, πώς θα επιβιώσουν οι χαμηλόμισθοι του ιδιωτικού τομέα; Μα, γιαυτό φρόντισε ο κ. Άδωνης Γεωργιάδης με το νομοθετικό του τερατούργημα για τα εργασιακά, τους έδωσε απεριόριστες “δυνατότητες”: Πενθήμερης εργασίας μέχρι 13 ώρες ημερησίως, αλλά και εργασία Σάββατο και Κυριακή. Μάλιστα, άθελά του προφανώς, είπε και μια μεγάλη αλήθεια: Ότι οι εργαζόμενοι θα ανταγωνίζονται μεταξύ τους ποιός θα εργασθεί την Κυριακή. Έχει δίκιο! Όταν δεν μπορείς να ανταποκριθείς σε στοιχειώδεις ανάγκες επιβίωσης της οικογένειας στις σημερινές συνθήκες, τότε όλες οι μέρες είναι ίδιες. Αυτή την ένδεια των εργαζόμενων του ιδιωτικού τομέα αποκάλυψε η “εξυπνάδα” του κ. Γεωργιάδη. Όμως, δεν γνωρίζω, τί εννοούσε ο κ. Μυτιληναίος μιλώντας σε εκδήλωση του “Κύκλου Ιδεών” στις αρχές Νοεμβρίου, όταν κάλεσε την κυβέρνηση να αξιοποιήσει την πολιτική σταθερότητα, την έλλειψη δηλαδή αντιπολίτευσης, και να αναλάβει το πολιτικό κόστος προβαίνοντας άμεσα σε μεταρρυθμίσεις. Μας περιμένουν δηλαδή ακόμη χειρότερες μέρες;

Μακροδημόπουλος Δημήτρης

Αλεξ/πολη – κιν. 6947-771412

26/11/2023

 

 

 

Το δίλημμα της εισόδου του Εθνικού Στρατού στην Αλβανία τον Αύγουστο του 1949

7

 

Των   

Βασίλειου Κόντη

Δημητρίου-Μερκουρίου Κόντη

Το καλοκαίρι του 1949 ο Εθνικός Στρατός είχε επιτύχει την εκκαθάριση της Ρούμελης, της Θεσσαλίας και της Κεντρικής Μακεδονίας από τις δυνάμεις του Δ.Σ.Ε., που η κύρια δύναμή του είχε συγκεντρωθεί στον ορεινό όγκο του Γράμμου και του Βίτσι. Το κλείσιμο των ελληνο-γιουγκοσλαβικών συνόρων από τον Τίτο στις 10 Ιουλίου 1949, μετά τη ρήξη Στάλιν-Τίτο και την αποβολή της Γιουγκοσλαβίας από την Κομινφόρμ  το καλοκαίρι του 1948, διευκόλυνε τις επιχειρήσεις του Ε.Σ. Ο Δημοκρατικός Στρατός θα έδινε την τελευταία του μάχη απομονωμένος έχοντας μόνο τη βοήθεια της Αλβανίας. Η ευνοϊκή αυτή εξέλιξη έκανε τους Αμερικανούς στρατιωτικούς στην Ελλάδα να πιστεύουν ότι αν ο Εθνικός Στρατός πραγματοποιούσε μια θυελλώδη επίθεση στο Βίτσι και πετύχαινε μια εντυπωσιακή νίκη εκεί, θα ήταν έπειτα εύκολο να κλείσει τα ελληνο-αλβανικά σύνορα.

Την ίδια περίοδο απασχολούσε την Αθήνα η βοήθεια που παρείχε η Αλβανία στον Δ.Σ.Ε.. Για αυτόν τον λόγο σχεδίαζε μια εισβολή στη χώρα, σε συνδυασμό με τις επιχειρήσεις στο Βίτσι και τον Γράμμο που επρόκειτο να ξεκινήσουν περίπου στα μέσα Αυγούστου. Το 1948 ο ελληνικός στρατός είχε χάσει μια μεγάλη ευκαιρία να περικυκλώσει και να εξολοθρεύσει σημαντικές ανταρτικές δυνάμεις στον Γράμμο εξαιτίας της διαφυγής τους πέρα από τα αλβανικά σύνορα. Ως αποτέλεσμα, τον Αύγουστο του 1948 οι αντάρτες βρήκαν τη δυνατότητα να αναδιοργανωθούν στην Αλβανία, περνώντας ξανά στην Ελλάδα για να συνεχίσουν τον αγώνα τους.

Στις αρχές Αυγούστου του 1949 ο Βρετανός επιτετραμμένος στην Αθήνα Κροστγουέιτ

Ponsonby Moore Crosthwaite,

(Ponsonby Moore Crosthwaite) συναντήθηκε με τον Α΄ Αντιπρόεδρο της κυβέρνησης Κωνσταντίνο Τσαλδάρη, ο οποίος και του μετέφερε ανεπίσημα τις σκέψεις του αναφορικά με την αλβανική εμπλοκή στον ελληνικό Εμφύλιο. Όπως είναι γνωστό, το πολεμικό υλικό από τις ανατολικές χώρες ερχόταν με πλοία στο Δυρράχιο και την Αυλώνα.  Από εκεί μεταφερόταν σε αλβανικές αποθήκες κοντά στα ελληνοαλβανικά σύνορα, στην περιοχή της Κορυτσάς, και τελικά μέσω της Νικολίτσας έφτανε στην βάση των ανταρτών στον Γράμμο. Η μεταφορά πραγματοποιούνταν αποκλειστικά με αλβανικά μέσα.

Ενβέρ Χότζα

Για τον Τσαλδάρη η βοήθεια του Ενβέρ Χότζα προς τους αντάρτες του Δ.Σ.Ε. πρόσθετε μια αφόρητη πίεση στην Ελλάδα. Ως εκ τούτου, αν ο Ε.Σ. εισχωρούσε στην Αλβανία (και κατ’επέκταση στην Β. Ήπειρο), «θα ήταν καθαρά για στρατιωτικούς λόγους παρά για την επίτευξη οποιουδήποτε πολιτικού στόχου.»

 

Ο Κροστγουέιτ  αντέδρασε έντονα μόνο στο άκουσμα ότι η ελληνική κυβέρνηση εξέταζε τον ενδεχόμενο στρατιωτικής επέμβασης στην Αλβανία.

Ο Τσαλδάρης δεν έδωσε μεγάλη σημασία στον πρεσβευτή, ο οποίος και μετέφερε τις αντιρρήσεις της βρετανικής κυβέρνησης επί του ζητήματος και στον μόνιμο υφυπουργό των Εξωτερικών Παναγιώτη Πιπινέλη και στον υπουργό Στρατιωτικών Παναγιώτη Κανελλόπουλο. Επίσης ενημέρωσε άμεσα το Foreign Office ότι «οι παρούσες θέσεις των ελληνικών στρατευμάτων, αν και δικαιολογούνται για την επίθεση εναντίον του Βίτσι, θα μπορούσαν εξίσου να αποτελέσουν τη βάση για μια εισβολή στην Αλβανία. Φοβάμαι ότι δεν μπορούμε να απορρίψουμε αυτή την τελευταία πιθανότητα.»

Στις 5 Αυγούστου του 1949, ο Βρετανός πρεσβευτής στην Ουάσιγκτον Λόρδος Τζέλικο (Lord Jellicoe) θα ενημέρωνε άμεσα τους Αμερικανούς για τα νέα από την Αθήνα. Αντίστοιχες δηλώσεις από τον Πιπινέλη προς τον Γάλλο επιτετραμμένο στην Αθήνα μετέφερε στην Ουάσιγκτον και ο Γάλλος πρεσβευτής Βενκλέρ (Winckler). Ο Πιπινέλης γνώριζε πως ο Εθνικός Στρατός θα βρισκόταν αντιμέτωπος με ένα δίλημμα φτάνοντας στα αλβανικά σύνορα, μετά την επιτυχή ολοκλήρωση της εκστρατείας στο Βίτσι.

Αν ο Ε.Σ. σταματούσε στα σύνορα, θα προέκυπταν σοβαρές εσωτερικές δυσκολίες στην Ελλάδα, αφού ο ελληνικός λαός δεν θα καταλάβαινε γιατί ο Ε.Σ. δεν καταδιώκει τους αντάρτες σε ένα παραδοσιακά εχθρικό έδαφος όπως η Αλβανία.

Ο Πιπινέλης τόνισε στον Γάλλο επιτετραμμένο πως οι Στρατιωτικοί ήταν σθεναρά υπέρ μιας στρατιωτικής επέμβασης στην Αλβανία. Από την άλλη πλευρά, ο Πιπινέλης αναγνώρισε ότι η στρατιωτική επέμβαση της Ελλάδας στην Αλβανία θα δημιουργούσε μια «δύσκολη διεθνή κατάσταση». Ο Πιπινέλης μετέφερε τις επιφυλάξεις του στον Γάλλο επιτετραμμένο στην Αθήνα: Αν ο Ε.Σ. δεν προχωρούσε στην Αλβανία, υπήρχε ο κίνδυνος η κυβέρνηση να ανατραπεί μιας και το ηθικό του Στρατού θα υπονομευόταν. Ο Πιπινέλης γνώριζε πως οι Αμερικανοί επιθυμούσαν την ανατροπή του Χότζα και ως εκ τούτου δεν θα έπρεπε να ήταν αντίθετοι σε μια στρατιωτική επέμβαση του Ε.Σ. στην Αλβανία.

Ο Βασιλιάς Παύλος Α’ και ο Αλέξανδρος Παπάγος στη Φλώρινα στις 25 Σεπτεμβρίου 1947

Οι ισορροπίες στην ελληνική πολιτική σκηνή ήταν εξαιρετικά εύθραυστες. Τον χειμώνα του 1948 στην ελληνική κυβέρνηση επικρατούσε μεγάλη απογοήτευση, ιδιαίτερα μετά τις επιτυχίες που είχε ο Δημοκρατικός Στρατός την περίοδο αυτή. Μάλιστα ο βασιλιάς Παύλος επιθυμούσε μια κυβέρνηση, της οποίας θα ηγείτο ο Αλέξανδρος Παπάγος και θα περιλάμβανε τον Σπύρο Μαρκεζίνη, που θα κυβερνούσε εξ ονόματός του, χωρίς αναγκαστικά να έχει τη συγκατάθεση ή την υποστήριξη της Βουλής και πίστευε ότι η αμερικανική κυβέρνηση ήταν σύμφωνη. Οι πρεσβευτές όμως των ΗΠΑ και Βρετανίας αντιτάχθηκαν στην ιδέα μιας κυβέρνησης Παπάγου-Μαρκεζίνη και ο βασιλιάς αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το σχέδιό του. Βέβαια ο φόβος μιας δικτατορίας ανάγκασε τους πολιτικούς αρχηγούς να ξεπεράσουν τα κομματικά και προσωπικά συμφέροντα και, στις 20 Ιανουαρίου 1949, σχημάτισαν κυβέρνηση ευρύτατης συνεργασίας υπό τον Θεμιστοκλή Σοφούλη με τη συμμετοχή όλων των μη αριστερών κομμάτων. Την ίδια στιγμή ο Παπάγος οριζόταν αρχιστράτηγος του Εθνικού Στρατού. Ο αιφνίδιος θάνατος του Σοφούλη είχε οδηγήσει το καλοκαίρι του 1949 στην κυβέρνηση Αλέξανδρου Διομήδη.

Πίσω στην Ουάσιγκτον, ο Βενκλέρ ζήτησε διευκρινήσεις από τον υπεύθυνο για τα ελληνικά θέματα Λέοναρντ Κρόμι (Leonard J. Cromie). Ο Κρόμι παραδέχτηκε πως οι Αμερικανοί επιθυμούσαν την αλλαγή του υφιστάμενου καθεστώτος στην Αλβανία, σε καμία περίπτωση όμως δεν ήθελαν ο Ε.Σ. να εισβάλει στην Αλβανία. Οι Αμερικανοί ανησυχούσαν για τις πιθανές σοβιετικές αντιδράσεις και ιδιαίτερα για μια πιθανή γιουγκοσλαβική εισβολή στη βόρεια Αλβανία. Για αυτόν τον λόγο η Ουάσιγκτον είχε δώσει ρητές οδηγίες στον Αμερικανό επιτετραμμένο στην Αθήνα Γκρέιντι (Grady) να ενημερώσει καταλλήλως την ελληνική κυβέρνηση:

Στην περίπτωση που ο Ε.Σ. αντιμετώπιζε ισχυρή αντίσταση από τον αλβανικό στρατό, δεν θα υπήρχε καμία αμερικανική εγγύηση για βοήθεια, ούτε στρατιωτική, ούτε διπλωματική.

Ο Βενκλέρ μετέφερε τις εκτιμήσεις από την γαλλική πρεσβεία των Τιράνων, ότι ο αλβανικός στρατός δεν είχε καμία ελπίδα εναντίον του Ε.Σ. ή οποιουδήποτε άλλου ξένου στρατού. Σε μια ενδεχόμενη εισβολή του Ε.Σ. στην Αλβανία, η επιτυχία της ελληνικής πλευράς ήταν εκ των πραγμάτων εξασφαλισμένη, αν φυσικά δεν υπήρχε παρέμβαση μιας τρίτης εχθρικής βαλκανικής χώρας.

Τελικά αποφασίστηκε οι τρεις Δυνάμεις (Η.Π.Α., Βρετανία, Γαλλία)  να παρουσιάσουν ένα ενιαίο μέτωπο έναντι της Αθήνας, ώστε να αποκλειστεί κάθε πιθανότητα εισόδου του Ε.Σ. στην Αλβανία. Το State Department θα ενημέρωνε την ελληνική κυβέρνηση πως «οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι αντίθετες σε οποιαδήποτε βιαστική ελληνική στρατιωτική ενέργεια, όπως θα ήταν μια απόπειρα περικύκλωσης των Ελλήνων ανταρτών διαμέσου του αλβανικού εδάφους ή η μαζική καταδίωξη των ανταρτών στην Αλβανία.». Στο State Department πίστευαν πως οι Τσαλδάρης και Πιπινέλης είχαν επίτηδες διαρρεύσει τις προθέσεις τους στους Δυτικούς τους συμμάχους με στόχο τον εκφοβισμό του Χότζα, ώστε να σταματήσει άμεσα την παρεχόμενη βοήθεια προς τον Δ.Σ.Ε., καθώς και για να αποποιηθούν οι ίδιοι κάθε ευθύνη, καθώς γνώριζαν πως λαός και στρατός επιθυμούσαν την στρατιωτική επέμβαση στην Αλβανία. Η ελληνική κυβέρνηση εν τέλει συμμορφώθηκε με τις υποδείξεις των Αμερικανών, παρόλο που ο Πιπινέλης τους διαμήνυσε πως δεν μπορούσαν να αποκλειστούν μεμονωμένα περιστατικά. Την ίδια θέση εξέφρασε και ο Αμερικανός επιτετραμμένος στην Αθήνα Μάινορ (Harold B. Minor).

Νίκος Ζαχαριάδης

Πράγματι στις τελικές επιχειρήσεις εναντίον του Γράμμου-Βίτσι τον Αύγουστο του 1949 μονάδες του Εθνικού Στρατού εισήλθαν στην Αλβανία για να αποκόψουν τους δρόμους διαφυγής των ανταρτών, ιδιαίτερα η 9η μεραρχία προελαύνοντας στα νώτα των θέσεων του Δ.Σ.Ε. απέκοψε τη διάβαση του Πόρτα Οσμάν, που ήταν η κύρια πύλη επικοινωνίας του Γράμμου με την Αλβανία. Μπροστά στον κίνδυνο του εγκλωβισμού και της πλήρους εξόντωσης των ανταρτών ο Ζαχαριάδης έδωσε στις 28 Αυγούστου τη διαταγή για γενική υποχώρηση στην Αλβανία από μια δευτερεύουσα διάβαση που δεν είχε ακόμη αποκοπεί.

Παρά την ήττα του Δημοκρατικού Στρατού και την υποχώρησή του στην Αλβανία, η Αθήνα φοβόταν το ενδεχόμενο οι ηττημένοι κομμουνιστές αντάρτες και φυγάδες στα όμορα κράτη να επανέλθουν στο ελληνικό έδαφος και να ξεκινήσουν εκ νέου ένοπλο αγώνα εναντίον των ελληνικών αρχών. Σε αυτό το πλαίσιο ο υπουργός των Στρατιωτικών, Παναγιώτης Κανελλόπουλος, προειδοποίησε την Αλβανία στις 11 Σεπτεμβρίου του 1949 ότι

η συνέχιση της παροχής βοήθειας στον Δημοκρατικό Στρατό θα προκαλούσε την ελληνική στρατιωτική επέμβαση στο αλβανικό έδαφος για την καταστροφή των βάσεων των ανταρτών.

Η παραπάνω είδηση προκάλεσε μεγάλη αναστάτωση στην Ουάσιγκτον την ίδια στιγμή που οι υπουργοί των Εξωτερικών των Η.Π.Α. και Μεγάλης Βρετανίας, Άτσεσον (Dean Acheson) και Μπέβιν (Ernest Bevin), διαβουλεύονταν στην Ουάσιγκτον αναφορικά με τις τελικές λεπτομέρειες της πρώτης κοινής επιχείρησης ΣΙΑ και ΜΙ6 επί αλβανικού εδάφους, η οποία και ήταν προγραμματισμένη να ξεκινήσει στα τέλη Σεπτεμβρίου.

Η κοινή θέση Λονδίνου και Ουάσιγκτον ήταν πως μια ενδεχόμενη ανατροπή του Χότζα δεν θα έπρεπε να επέλθει μέσα από την στρατιωτική παρέμβαση του Ε.Σ. στην Αλβανία, αλλά από τις επικείμενες κοινές μυστικές επιχειρήσεις των αγγλοαμερικανών.

Είχαν ήδη στρατολογηθεί Αλβανοί φυγάδες, αντιφρονούντες με το καθεστώς του Χότζα, με στόχο να διεισδύσουν στην Αλβανία για συλλογή πληροφοριών και εκτίμηση της πολιτικής κατάστασης για το αν μια επιχείρηση ανατροπής του Χότζα στο εγγύς μέλλον ήταν εφικτή.

Ο Άτσεσον φοβόταν ότι η λαϊκή πίεση εξωθούσε την ελληνική κυβέρνηση να επιτεθεί εναντίον της Αλβανίας, παρά τις αμερικανικές προειδοποιήσεις. Οι Η.Π.Α. κατέστησαν σαφές, για πολλοστή φορά μέσω του πρέσβη τους στην Αθήνα, ότι οι ίδιες δεν ευνοούσαν επουδενί λόγω μία τέτοια επιλογή. Επιπλέον απείλησαν με διακοπή της αμερικανικής βοήθειας στην Ελλάδα σε περίπτωση ανυπακοής στις αμερικανικές υποδείξεις.

Το 1949 οι ΗΠΑ αποθάρρυναν την Ελλάδα για στρατιωτική επέμβαση στην Αλβανία.

Οι Αλβανοί από την πλευρά τους, φοβούμενοι μια επίθεση του Ε.Σ. στην χώρα τους αφόπλιζαν τους αντάρτες που εισέρχονταν στο έδαφός τους και επέμεναν ότι οι άντρες του Δ.Σ.Ε. έπρεπε άμεσα να εγκαταλείψουν την Αλβανία. Ενδεικτικό του σοβιετικού ενδιαφέροντος για την Αλβανία ήταν το γεγονός ότι ο Στάλιν συμφώνησε με τα αλβανικά μέτρα εναντίον όσων είχαν απομείνει από τον Δημοκρατικό Στρατό, πιστεύοντας ότι ήταν απαραίτητα, εφόσον οι συνθήκες ήταν τέτοιες που έθεταν σε κίνδυνο την ανεξαρτησία της Αλβανίας.

Για τον Στάλιν το ελληνικό κίνημα μπορούσε να αναλωθεί, αφού είχε ήδη παραχωρήσει την Ελλάδα τον Οκτώβριο του 1944 στη δυτική σφαίρα επιρροής στην συνάντησή του με τον Τσώρτσιλ στην Μόσχα.

Τελικά με εντολή του Χότζα και με τη σύμφωνη γνώμη του Στάλιν οι Έλληνες αντάρτες μεταφέρθηκαν στη Σοβιετική Ένωση και την Τασκένδη, καθώς και σε άλλες χώρες του ανατολικού μπλοκ όπως την Τσεχοσλοβακία.

Η αλλαγή στο πολιτικό σκηνικό συνέβαλε στην αποκατάσταση της νηνεμίας στις σχέσεις των Η.Π.Α. με την Ελλάδα, η οποία και αποτέλεσε την χώρα-γέφυρα για όλες τις μυστικές επιχειρήσεις που ακολούθησαν, αρχικά από τους αγγλοαμερικανούς (1949-1950) και έπειτα το 1951-1953 από τις υπηρεσίες πληροφοριών των Η.Π.Α.

*Ο κ. Βασίλης Κόντης είναι ομότιμος καθηγητής Ιστορίας στο ΑΠΘ και πρώην πρόεδρος του Ιδρύματος Μελετών Χερσονήσου του Αίμου. Το βιβλίο του, «Η ΕΜΠΛΟΚΗ ΤΩΝ ΜΙ6 ΚΑΙ CIA ΣΤΗΝ ΑΛΒΑΝΙΑ ΚΑΙ Ο ΡΟΛΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ 1949 – 1953», κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Επίκεντρο.

*Ο Δημήτριος-Μερκούριος Κόντης είναι ιστορικός ερευνητής.

Η ΑΝΟΔΟΣ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΔΕΞΙΑΣ ΚΑΙ ΟΙ ΣΤΕΝΟΙ ΟΡΙΖΟΝΤΕΣ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ

1

 του Παντελή Σαββίδη

27/11/2023 10:31 0

Ολοένα και περισσότεροι πολίτες αναρωτιούνται που οδηγεί η αλαζονική πολιτική του κ. Μητσοτάκη που αποδομεί ό,τι αποτέλεσε μέχρι σήμερα συνεκτική ουσία της ελληνικής κοινωνίας. Ακόμη και ο πρώην πρόεδρος της ΝΔ Αντώνης Σαμαράς ανησύχησε για τον ρόλο της δεξιάς- όπως εκδηλώνεται από τον κ. Μητσοτάκη- στην εθνική συνοχή και μίλησε στην «Καθημερινή». Ουσιαστικά, προσπάθησε να προβάλει την ιδεολογία της παραδοσιακής δεξιάς από την οποία αποκλίνει η σημερινή κυβέρνηση. Η απάντηση κυβερνητικών κύκλων στη συνέντευξή του ήταν εξόχως αλαζονική. Γνωρίζουμε- είπαν οι κύκλοι- τις απόψεις του πρώην πρωθυπουργού αλλά εμείς θα εφαρμόσουμε τις δικές μας. Καμιά αναφορά στο ότι ο πρώην πρωθυπουργός στον οποίο απαντούσαν ήταν ο προηγούμενος πρόεδρος του κόμματος. Τον αντιμετώπισαν με την ίδια απαξίωση όπως και τον Κ. Καραμανλή. Μια εσωτερική βεντέτα της ΝΔ παίρνει τη μορφή άδηλης πολιτικής αντιπαράθεσης.

Τι είπε ο κ. Σαμαράς; Επιγραμματικά θεώρησε λάθος τον διάλογο με την Τουρκία, κράτησε επιφυλάξεις από το φορολογικό νομοσχέδιο και δήλωσε κατά του γάμου των ομοφυλοφίλων.

Ο κ. Μητσοτάκης νοιώθει ασφαλής εσωκομματικά διότι η οργάνωση της ΝΔ έχει συνταχθεί απολύτως μαζί του και θεωρεί ότι είναι κυρίαρχος και στο πολιτικό σκηνικό αφού δεν υπάρχει αντιπολίτευση, ή η αντιπολίτευση περιμένει να πέσει η κυβέρνηση ως ώριμο φρούτο. Να της ανατεθεί ρόλος όχι λόγω της επικράτησης στην κοινωνία των θέσεών της αλλά επειδή θα οδηγήσει τη χώρα σε αδιέξοδο η σημερινή κυβέρνηση.

Η αντιπολίτευση δεν έχει το στελεχιακό δυναμικό που θα μπορούσε να παράγει πολιτική. Και τον κ. Μητσοτάκη το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι πως με την ολοκλήρωση της δεύτερης πρωθυπουργικής θητείας του θα πλουτίσει, ακόμη, περισσότερο και θα παράσχει στα διεθνή κέντρα τα αναγκαία διαπιστευτήρια να του εμπιστευθούν κάποια σημαντική διεθνή η ευρωπαϊκή θέση.

Το πολιτικό αδιέξοδο της χώρας είναι απόλυτο.

Την ίδια στιγμή που ο Σαμαράς προσπαθεί να αναβιώσει την ιδέα μιας γκωλικής -σε ό,τι αφορά την Ευρώπη- ή Καραμανλικής σε ό,τι αφορά τα καθ ημάς, δεξιάς και η μητσοτακική πτέρυγα την απορρίπτει, στην Ευρώπη η τάση αυτή αποκτά ισχυρό έδαφος.

Η άνοδος της δεξιάς στην Ευρώπη έχει γκωλικά χαρακτηριστικά, μας διαμηνύουν οι πρωταγωνιστές της και όχι λεπενικά.

Και η άνοδος αυτή προκλήθηκε από τα ισχυρά μεταναστευτικά ρεύματα στην Ευρώπη και τον συνακόλουθο κίνδυνο να αλλοιώσουν τα πολιτισμικά χαρακτηριστικά της ηπείρου και από τον πόλεμο στην Ουκρανία και την καθολική αντίδραση κατά της Ρωσίας των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων με την υπόδειξη των ΗΠΑ. Οι λαοί της Ευρώπης δεν μπορούν να αντιληφθούν γιατί χρειαζόταν αυτός ο πόλεμος ο οποίος οδηγεί σε μεγαλύτερη τραγωδία την Ουκρανία ενώ ήταν δυνατή η επίλυση του προβλήματος διπλωματικά.

Αυτό το ευρωπαϊκό ρεύμα λαϊκής αντίδρασης επιχειρεί να εκφραστεί πολιτικά με την τοποθέτησή του στις εκλογές των διαφόρων κρατών μελών της Ε.Ε. Αυτό το ρεύμα αυξάνει και σε ελληνικό επίπεδο αλλά στην Ελλάδα δεν υπάρχει σοβαρός πόλος εκπροσώπησής του.

Ούτε το ΠΑΣΟΚ, ούτε ο Συριζα δείχνουν να μπορούν να το εκφράσουν. Όλο το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα προσπαθεί να αναχαιτίσει αυτό το ρεύμα όχι με πολιτικές αλλά εξοβελίζοντας το με χαρακτηρισμούς περί ακροδεξιάς, ναζισμού, φασισμού κλπ. Που όχι, μόνο, δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα αλλά και δεν πείθουν.

Με την αλαζονεία που τον διακατέχει και ως πρόσωπο και με όσην του προσθέτει η νομή της εξουσίας και η απουσία σοβαρής αντιπολίτευσης,ο Μητσοτάκης αδιαφορεί για την ενδυνάμωση του ρεύματος αυτού ίσως και διότι δεν τον ενδιαφέρει η επόμενη ημέρα μετά από αυτόν. Εδώ διαπραγματεύεται προς ίδιον όφελος την διεθνή θέση της χώρας θα ενδιαφερθεί τι θα γίνει το πολιτικό σκηνικό και η χώρα όταν αποχωρήσει από την εξουσία;

Ενδιαφέρει, ή πρέπει να ενδιαφέρει, την κοινωνία. Γιατί η κοινωνία είναι που θα υποστεί τις συνέπειες των σημερινών πολιτικών.

Η πλειονότητα του ρεύματος αυτού αποδίδει τα δεινά στην παγκοσμιοποίηση και την συμμετοχή της Ελλάδας στην Ε.Ε. Πρόκειται για δύο διαφορετικά πράγματα. Η παγκοσμιοποίηση ήταν μια διεθνής επιλογή που ξεπερνούσε τις δυνατότητες της Ε.Ε. να την ανακόψει, αν ήθελε, ασχέτως αν δεν ήθελε. Η συμμετοχή στην Ε.Ε. είναι η μόνη επιλογή για την ύπαρξη του ελληνικού έθνους.

Είναι άλλο το έθνος και άλλο το εθνικό κράτος το οποίο δημιουργήθηκε το 1830. Ο τρόπος που δημιουργήθηκε και οι κυρίαρχες δυνάμεις που επικράτησαν μετά την δημιουργία του απέκοψαν τον λαό από τις παραδόσεις του, του επέβαλαν ένα συγκεντρωτικό μοντέλο για να τον ελέγχουν και μια απόλυτη εξάρτηση από τα ισχυρά κέντρα της εποχής που ήθελαν να προωθήσουν την πολιτική τους στην Ανατολική Μεσόγειο. Το κατέστησαν, δηλαδή, προτεκτοράτο και προτεκτοράτο παραμένει ως σήμερα.

Οι αγωνιστές που πολέμησαν για την ανεξαρτησία όχι μόνο δεν συμμετείχαν στην διοίκησή του αλλά και διώχθηκαν, φυλακίσθηκαν ή ζητιάνευαν πένητες για να επιβιώσουν.

Αυτό το κράτος υπήρξε καταστροφικό για την πορεία του έθνους. Πλην ελαχίστων εξαιρέσεων χάριν της παρουσίας ισχυρών προσωπικοτήτων με εθνική συνείδηση, το κράτος επιβλήθηκε στους πολίτες του αφού προηγουμένως διαχωρίσθηκε από αυτούς.

Αυτός ο διαχωρισμός κράτους πολίτη είναι πολύ έντονος σήμερα διότι η σημερινή ηγετική ομάδα είτε από ιδεολογία είτε απο αλαζονεία δεν προσπαθεί καν να τον αποκρύψει.

Κοινός τόπος των αναλυτών σήμερα είναι η ολιγαρχική δομή του κράτους και η επιβολή της Εκτελεστικής Εξουσίας σε όλους τους άλλους θεσμούς. Αυτό το φαινόμενο θα ήταν πολύ πιο έντονο αν η χώρα δεν συμμετείχε στην Ε.Ε.

Μια Ομοσπονδιακού τύπου Ευρωπαϊκή Ένωση είναι ο μόνος τρόπος να επιβιώσει το ελληνικό έθνος σε μια περιοχή που στον πολυπολικό κόσμο που διαμορφώνεται θα κυριαρχούν οι περιφερειακές δυνάμεις. Και στην περιοχή μας η περιφερειακή δύναμη που διεκδικεί την κυριαρχία είναι η Τουρκία.

Μια ομοσπονδιακή Ευρώπη θα διεκδικήσει και θα κερδίσει κατά πάσα πιθανότητα τον περιφερειακό ρόλο στην Ευρώπη.

Μια ομοσπονδία χαρακτηρίζεται από τρία κοινά χαρακτηριστικά. Την οικονομία, την άμυνα και την εξωτερική πολιτική. Η ευρωπαϊκή οικονομία είναι σε μεγάλο βαθμό ομογενοποιημένη από άποψη θεσμών.

Η Ευρώπη δεν έχει αυτήν την στιγμή ούτε εξωτερική πολιτική κοινή, ούτε άμυνα.

Το πρόβλημα με την κοινή εξωτερική της πολιτική είναι ότι τα κράτη μέλη δεν μπορούν να συμφωνήσουν. Διακυβεύονται συμφέροντά τους τα οποία δεν τους επιτρέπουν να αποδεχθούν ένα πλειοψηφικό σύστημα στη λήψη αποφάσεων κοινής εξωτερικής πολιτικής.

Το μείζον διακύβευμα των κρατών μελών μιας Ένωσης είναι η διασφάλιση της ακεραιότητας της επικράτειάς τους. Και την ακεραιότητα αυτή μπορεί να την εγγυηθεί ένας κοινός στρατός. Γι αυτό πρέπει πρώτα να υπάρξει καθορισμός των συνόρων της Ε.Ε. να ακολουθήσει κοινή άμυνα με κοινό στρατό που θα υποστηρίζει τα σύνορα και στη συνέχεια αφού θα έχει εξασφαλισθεί η επικράτεια, να υπάρξουν και αλλαγές στον τρόπο που διαμορφώνεται η κοινή εξωτερική πολιτική. Για να το πω πιο απλά: αν έχεις εξασφαλισμένη την επικράτειά σου, δεν είναι και τόσο επικίνδυνη μια εξωτερική πολιτική η οποία δεν θα σε βρίσκει απολύτως σύμφωνο.

Μακεδονία

Is This Ukraine’s Munich Moment?

0

Professor Dr Julian Lindley-French

Professor Dr Julian Lindley-French

Chairman at The Alphen Group

“The settlement of the Ukrainian problem, which has now been achieved is, in my view, only the prelude to a larger settlement in which all Europe may find peace. This morning I had another talk with the Russian President, Mr Putin, and here is the paper which bears his name upon it as well as mine. Some of you, perhaps, have already heard what it contains but I would just like to read it to you: ” … We regard the agreement signed last night and the Western-brokered Russo-Ukrainian Peace Agreement as symbolic of the desire of our peoples never to go to war with one another again”.

What Neville Chamberlain might say about a possible Russo-Ukrainian ‘peace’ agreement

November 28th. Is this Ukraine’s Munich moment?  It certainly looks that way.  News that the Americans and Germans (ironically) are pressuring the Ukrainians to negotiate with the Russians looks to any historian of any worth like a prelude to a very European ‘peace’ deal in which the aggressor gets rewarded and the victim compensated.  The flurry of visits to Kyiv last week by US Secretary of State Tony Blinken and US Secretary of Defense Lloyd Austen, not to mention the German Defence Minister Boris Pistorius were for a reason.  Naturally, the visits were given political top cover by announcements of increased support for Ukraine’s hard pressed armed forces but that was not the real aim.  Word is that President Biden does not want the war hanging over him during the US presidential election campaign or the NATO 75 summit in Washington in July.  The mercantilist Germans simply feel very uncomfortable being at loggerheads with the Russians, which explains why so many of the European companies who have set up in Turkey and other places to get around EU sanctions on Russia are German.    For once, at least the appeasers are not British.

In 1938, as part of the settlement of the “Czechoslovak problem” Chamberlain negotiated away 20% of the then Czechoslovakia. Any such deal would doubtless require Ukraine to hand over 20% of its territory to the Russians who would get to keep much of the Donbas and Crimea it has taken illegally by force, as well as Mariupol, a major Ukrainian grain port on the Black Sea.  I do not want to say I told you so, but I told you so. Back in August I wrote, “…it will also become apparent that the Allies have already given 90% of what they are going to give Ukraine, whether it is delivered as promised or not.”  I also wrote that in May that the 28 Western-trained and equipped Ukrainian brigades lacked the military weight to break through the Russian defensive lines in the south and east of Ukraine.  This was partly because the Russian General Staff had learned some painful lessons, but also because the West took so long to deliver the relatively limited supplies of arms it had promised.  Artillery is the defining feature of this very Russian war and it now transpires that the EU will fail to deliver the promised 1 million artillery shells by next March mainly due to an inability to upscale rapidly European arms production.  Meanwhile, Russia has received over 1 million artillery shells since early August from North Korea, and clearly with Chinese backing. In other words, Russia is winning the artillery war.

Why is this demarche happening now?  Keeping Ukraine alive IS a vital Western interest, restoring Ukraine’s 2014 borders, let alone its 1991 borders, is not.  There are several other factors, the most salient of which is the lack of a coherent Western strategy since the February 2022 Russian invasion of Ukraine.  The West has got into a habit of giving Ukraine just enough weapons to prevent Russia from conquering the whole country, but never signed up to Ukraine’s war aim of recapturing all the territory the Russians had taken.  Frankly, the risk of a wider war with the Russians over the Donbas and Crimea has self-deterred the West, which several European countries see as Ukraine having only borrowed from Russia, whilst for many Americans Ukraine is a large country faraway about which they know little.  Hard but true.

How would the West justify such a retreat (and it would be)? First, should there be negotiations (there are already extensive contacts with the Russians) the Americans and the Germans would play up the ‘victory’ of a rump Ukraine.  Second, Berlin and Washington, and no doubt Brussels and Paris (not to mention in time London) would say that by simply surviving as an independent country the sacrifice of so many brave Ukrainians was worth it.  Third, they would hint how much cheaper it would be for the West, with Europeans to the fore, to rebuild Ukraine if they do not have to pay for the war-torn Donbas and occupied Crimea.  Fourth, they would have secured an end to the killing by sacrificing some Ukrainian territory in support of Ukrainian sovereignty.

How would Moscow and Beijing see such a Russian victory for that is how Putin would present it?  They would doubtless point again to the lack of Western resolve and the wide gap between Western rhetoric about values at the beginning of the war and the West’s interests during it. They would also point again to the West’s lack of collective strategic patience evident in Afghanistan, Iraq, Libya, and Syria and may well be shaping the response to Gaza’s 7/10 attack on Israel and Tel Aviv’s response. They would cite further proof that the West, Western Europeans in particular, are profoundly risk averse to the point of appeasement and all Moscow and Beijing must do is to out-wait them.  They would also highlight the seemingly eternal lack of Western cohesion and any really meaningful relationship between the ends the West claims to believe in, and the ways, means and risks the West is willing to invest to realise them – action without strategy. Above all, Moscow and Beijing would suggest that if the Americans and Germans acquiesced in such a ‘peace’ it would be little different from that imposed on Afghanistan, although its consequence for NATO and Europeans would be far more immediate and more dangerous.

Putin would see his vision of a Novorossiya and the rebuilding of a Russian Empire vindicated and doubtless believe he had successfully completed phases one and two. Phase one was the seizing of Crimea. Phase two, the successful if costly occupation of Donbas and Mariupol.  Phase 3? After he had rebuilt Russian forces, say 2030, he would move to seize Odessa and cut Ukraine off from the Black Sea. He would also seize all of Ukraine east of the River Dnieper, including the bread-basket. Phase 4 would take a tad longer, the timing of which would depend on the extent to which the Americans were preoccupied with the Indo-Pacific and the extent to which Putin could lure the Germans back into strategic somnolence and energy dependency.  The target?  Well, that is fairly obvious. The Baltic States.

In other words, the Americans and Germans had better understand the longer-term geopolitical consequences of any fix they impose on Ukraine for short-term political relief. If they fail to learn the real lesson from the Russo-Ukraine War that Putin really is a militarist and an adventurer and if Europeans again fail to properly rearm then all Europe would have gained is a strategic pause. It is also hard to believe Kyiv could possibly accept such a deal unless what is left of Ukraine is offered NATO membership the moment any such agreement comes into force.  That begs a further question: would all NATO members sign up to Ukrainian membership?

The Munich Agreement is a warning.  In March 1939, Hitler broke the agreement and occupied Prague and the rest of Czechoslovakia made defenceless by Munich.   The irony was that Neville Chamberlain did understand the consequences and I should know. I wrote my Oxford thesis on British rearmament in the 1930s.   Britain brought time to further repair its defences by selling Czech sovereignty.  Are ‘we’ about to do the same thing to Ukraine?

Julian Lindley-French       

Published by

Professor Dr Julian Lindley-French
Chairman at The Alphen Group
Dear Friend and Colleague, is this Ukraine’s Munich moment. News that the Americans and Germans are pressuring the Ukrainians to negotiate can only be the prelude to a very European ‘peace’ deal whereby the Russian aggressor gets rewarded and the victim gets compensated. But how? Immediate NATO membership for what is left of Ukraine after the Donbas and Crimea are lost?  

Αυτός είναι ο «αόρατος» αρχηγός της Χαμάς – Οργάνωσε την επίθεση και τώρα διαπραγματεύθηκε τη συμφωνία για την εκεχειρία

0

Ο Yahya Sinwar, αρχιτέκτονας της επίθεσης της 7ης Οκτωβρίου, χαρακτηρίζεται ως η πιο ισχυρή φιγούρα της Χαμάς.
Ο 61χρονος Yahya Sinwar, ιδρυτικό μέλος της Χαμάς, αποτελεί ίσως η πιο ισχυρή φιγούρα της ισλαμιστικής οργάνωσης. Ισραηλινοί αξιωματούχοι, τον έχουν περιγράψει ως τον αρχιτέκτονα της επίθεσης της 7ης Οκτωβρίου, κατά την οποία σκοτώθηκαν 1.200 άτομα.

Τώρα, υποστηρίζεται ότι είναι αυτός, που ενδεχομένως κρατά το «κλειδί» των διαπραγματεύσεων για την απελευθέρωση των ομήρων στη Γάζα.

Ο Yahya Sinwar διαπραγματεύτηκε κάθε σημείο της συμφωνίας εκεχειρίας, από την απελευθέρωση των Ισραηλινών ομήρων έως αυτή των Παλαιστινίων κρατουμένων, επιδιώκοντας να προωθήσει τα συμφέροντά του.

Από τότε που τέθηκε σε ισχύ η παύση των εχθροπραξιών την Παρασκευή, 24 Νοεμβρίου, ο ηγέτης της Χαμάς στη Λωρίδα της Γάζας, είναι έτοιμος να αναλάβει τα ηνία εάν κρίνει ότι το Ισραήλ παραβιάζει τους όρους των διαπραγματεύσεων.

Ο άκαμπτος, όπως χαρακτηρίζεται, 61χρονος Παλαιστίνιος ηγέτης, αψήφησε όλους εκείνους στο Ισραήλ που τον παρουσίαζαν ήδη ως νεκρό. Αφού υπέγραψε μια από τις πιο βάναυσες επιθέσεις που έγινε ποτέ εναντίον του Ισραήλ στις 7 Οκτωβρίου, ο Sinwar όχι μόνο είναι ακόμα ζωντανός, 50 ημέρες μετά την έναρξη του πολέμου, αλλά σημείωσε μια νέα πολιτική νίκη.

sinouar1_07ff2.jpg

«Κάποιος σαν τον Sinouar αποκρυπτογραφεί πολύ καλά τους Ισραηλινούς. Οι ηγέτες της Χαμάς κατανόησαν ουσιαστικά τις διαιρέσεις της χώρας, επομένως και την αδυναμία της, αλλά και το γεγονός ότι, για να πολεμήσεις έναν στρατό σημαντικά ισχυρότερο σε μέσα και άνδρες, είναι απαραίτητο να καταφύγεις σε διαφορετικά όπλα, εξ ου και η απαγωγή των ομήρων», εξήγησε ο αναλυτής Matti Steinberg.

Ο Steinberg, πρώην σύμβουλος πολλών αρχηγών του Shin Beth, των ισραηλινών εσωτερικών υπηρεσιών πληροφοριών, θεωρεί το «παιχνίδι» με τους ομήρους πολύ σημαντικό: «Ο Sinouar καθιερώνει τη Χαμάς ως αυτή που ελευθερώνει Παλαιστίνιους κρατούμενους. Το υποσχέθηκαν, το κάνουν. Επέβαλαν την ιδέα ότι η 7η Οκτωβρίου ήταν νίκη του κινήματός τους. Η κάθε απελευθέρωση ομήρων είναι μια υπενθύμιση αυτής της νίκης στα μάτια της παλαιστινιακής κοινής γνώμης», τόνισε.

Ποιος είναι ο Yahya Sinwar

Γεννημένος σε έναν καταυλισμό προσφύγων στο νότιο άκρο της Λωρίδας της Γάζας, ο Sinwar παρασύρθηκε στον ισλαμιστικό ακτιβισμό όταν σπούδασε στο Ισλαμικό Πανεπιστήμιο της Γάζας, στις αρχές της δεκαετίας του 1980, καθώς η θρησκευτική αναζωπύρωση σε όλη τη Μέση Ανατολή αποκτούσε σημαντική δυναμική.

Το 1987, εντάχθηκε στη νεοσυσταθείσα ομάδα Χαμάς και έγινε επικεφαλής της υπηρεσίας πληροφοριών της. Τα καθήκοντα περιλάμβαναν την αποκάλυψη κατασκόπων ή άλλων «συνεργατών» με το Ισραήλ, καθώς και ανθρώπων στη Γάζα που παραβίαζαν τους αυστηρούς κώδικες «ηθικής» της Χαμάς.

Συνελήφθη το 1988 και καταδικάστηκε τέσσερις φορές σε ισόβια κάθειρξη για απόπειρα ανθρωποκτονίας και δολιοφθορά, ενώ πέρασε 23 χρόνια στις ισραηλινές φυλακές. Ως κρατούμενος, αρνήθηκε να μιλήσει με οποιονδήποτε Ισραηλινό και τιμώρησε προσωπικά όσους το έκαναν, πιέζοντας το πρόσωπο ενός σε μια αυτοσχέδια σόμπα, σύμφωνα με έναν Ισραηλινό πρώην ανακριτή που εργαζόταν στο ίδρυμα όπου κρατούνταν ο Sinwar. «Είναι 1.000% αφοσιωμένος και 1.000% βίαιος, ένας πολύ, πολύ σκληρός άνθρωπος», ανέφερε ο ανακριτής.

sinwar2_8f463.jpg

Ο Sinwar χρησιμοποίησε το χρόνο του στη φυλακή για να μάθει εβραϊκά και να μελετήσει τον εχθρό του, αποκτώντας γνώσεις που μπορεί να του είναι χρήσιμες τώρα. Όταν απελευθερώθηκε μαζί με περισσότερους από 1.000 αιχμαλώτους, που ανταλλάχθηκαν το 2011 με τον Gilad Shalit, έναν Ισραηλινό στρατιώτη που αιχμαλωτίστηκε από τη Χαμάς πέντε χρόνια νωρίτερα, ο Sinwar επέστρεψε αμέσως στην πρώτη γραμμή, δηλώνοντας ότι είχε συμπεράνει από τη δική του εμπειρία ότι η σύλληψη Ισραηλινών στρατιωτών ήταν «ο μόνος τρόπος» για την απελευθέρωση κρατουμένων.

Ένας δημοσιογράφος που συνάντησε τον Sinwar εκείνη την εποχή, αποκάλυψε στον Guardian ότι ο ηγέτης της Χαμάς ήταν τόσο συγκεντρωμένος, που ήταν σαν «ο κόσμος να μην υπήρχε πέρα ​​από τα μάτια του».

Επειτα από έξι χρόνια μετά την απελευθέρωσή του, ο Sinwar ανέλαβε τη γενική διοίκηση της Χαμάς στη Γάζα, παγιώνοντας τις σχέσεις μεταξύ των στρατιωτικών και πολιτικών διοικητικών πτερύγων της οργάνωσης και περιθωριοποιώντας την πολιτική ηγεσία στο εξωτερικό.

Αν και οι στρατιωτικοί διοικητές πιθανώς σχεδίασαν τις λεπτομέρειες των επιθέσεων της 7ης Οκτωβρίου, ο Sinwar πιστεύεται ότι υποκίνησε την επιχείρηση και ενεπλάκη σχεδόν σε όλες τις πτυχές. Σύμφωνα με τον Guardian, πιθανότατα κρύβεται στο δίκτυο των σηράγγων που έχει φτιάξει η Χαμάς κάτω από τη Γάζα.

(Με πληροφορίες από: Le Monde, Guardian)

https://www.ieidiseis.gr/kosmos/224682/aftos-einai-o-aoratos-arxigos-tis-xamas-organose-tin-epithesi-kai-tora-diapragmateythike-ti-symfonia-gia-tin-ekexeiria

Ο φαύλος κύκλος του πολέμου στη Γάζα

0

Πραγματοποιώντας, την αυγή της 7ης Οκτωβρίου, μια στρατιωτική επίθεση-έκπληξη μεγάλου εύρους επί ισραηλινού εδάφους ξεκινώντας από τη Γάζα, η Χαμάς προκάλεσε μια πολεμική αντίδραση ολέθρια για τους αμάχους και τις υποδομές του θύλακα. Παρ’ όλο που πλέον διεκδικεί τον ρόλο του πρωταθλητή της παλαιστινιακής αντίστασης, οι βαναυσότητες που διέπραξε κατά την επίθεση επιβαρύνουν το πολιτικό μέλλον της.

«Η Μέση Ανατολή σήμερα είναι πιο ήσυχη από όσο ήταν εδώ και είκοσι χρόνια.» Τη στιγμή που παρεμβαίνει με αυτά τα λόγια, στις 29 Σεπτεμβρίου, στο ετήσιο συνέδριο του περιοδικού «The Atlantic» (1), ο Τζέικ Σάλιβαν, σύμβουλος εθνικής ασφαλείας των ΗΠΑ, θέλει να δει στην εξομάλυνση της σχέσης μεταξύ του Ισραήλ και πολλών αραβικών χωρών το σημάδι ότι επέρχεται αποκλιμάκωση στην περιοχή. Πιο ήσυχη; Την ίδια εβδομάδα πάντως, συγκρούσεις στα σύνορα της Γάζας φέρνουν αντιμέτωπες τις ισραηλινές δυνάμεις ασφαλείας και Παλαιστίνιους που έχουν έρθει για να διεκδικήσουν το δικαίωμά τους να επιστρέψουν στη γη των προγόνων τους, απηχώντας τις «πορείες επιστροφής» του 2018 και του 2019, κατά τις οποίες 200 διαδηλωτές είχαν χάσει τη ζωή τους από σφαίρες Ισραηλινών ελεύθερων σκοπευτών.

Πιο ήσυχη; Αλήθεια τώρα; Στις 26 Σεπτεμβρίου, ο Τορ Βένεσλαντ, ειδικός συντονιστής για την ειρηνευτική διαδικασία στη Μέση Ανατολή, ενημερώνει το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ για την παράνομη, σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, συνέχιση του εποικισμού της Δυτικής Όχθης και της Ανατολικής Ιερουσαλήμ. Από την πλευρά της, μια απολογιστική έκθεση, καταρτισμένη στα τέλη Αυγούστου από μια σειρά ισραηλινών οργανώσεων υπεράσπισης των ανθρώπινων δικαιωμάτων, επισημαίνει τη συνέχιση των βιαιοπραγιών στα κατεχόμενα εδάφη: μεταξύ 1ης Ιανουαρίου και τέλους Αυγούστου, 220 Παλαιστίνιοι είχαν σκοτωθεί στην περιοχή από τον στρατό του Τελ-Αβίβ ή από εποίκους (2). Όλα αυτά, λοιπόν, καθόλου δεν δείχνουν να αγγίζουν τον κύριο Σάλιβαν. Άλλωστε, όπως λέει μια «νούκτα» (ανέκδοτο) που ακούγεται συχνά στον αραβικό κόσμο, η κατάσταση στη Μέση Ανατολή δεν θεωρείται ανησυχητική παρά μόνο εάν οι Παλαιστίνιοι πάψουν να είναι οι μόνοι που υφίστανται βία.

Μία εβδομάδα αργότερα, οι συνθήκες άλλαξαν με δραματικό τρόπο. Ο «Κατακλυσμός του αλ Άκσα» –κωδική ονομασία της επίθεσης-έκπληξη που διεξήχθη στο Ισραήλ στις 7 Οκτωβρίου από διάφορες ένοπλες παλαιστινιακές οργανώσεις υπό την αιγίδα της Χαμάς και του στρατιωτικού βραχίονά της, των ταξιαρχιών Ιζ αλ Ντιν αλ Κάσαμ– εισάγει την περιοχή σε μια περίοδο μεγάλης αβεβαιότητας. Ο υψηλός αριθμός Ισραηλινών θυμάτων (1.400 νεκροί, ως επί το πλείστον άμαχοι που σφαγιάστηκαν), η σοβαρότητα του ψυχολογικού τραύματος στους κόλπους του πληθυσμού, μεγάλη μερίδα του οποίου καθιστά την κυβέρνηση του Μπενιαμίν Νετανιάχου υπόλογη για την καταστροφή, η ακραία αντίδραση του Τελ Αβίβ, το οποίο εξαπέλυσε την επιχείρηση «Σιδερένια Σπαθιά», μια εκστρατεία μαζικών εναέριων βομβαρδισμών που είχαν ως αποτέλεσμα –σύμφωνα με μια καταμέτρηση που σταμάτησε στις 23 Οκτωβρίου– περισσότερους από 5.000 νεκρούς και χιλιάδες τραυματίες από τον άμαχο πληθυσμό, καθιστούν αδύνατη κάθε επιστροφή στην προηγούμενη κατάσταση.

Η προσπάθεια να δοθεί εξήγηση δεν ισοδυναμεί με δικαιολόγηση: γιατί λοιπόν η Χαμάς και οι σύμμαχοί της να εξαπολύσουν αυτή την επίθεση, αφού αποκλείεται να αγνοούσαν ότι θα προκαλούσε μια αντίδραση με τέτοιες τρομακτικές συνέπειες για τον άμαχο πληθυσμό του θύλακα; Όπως παρατηρεί η ερευνήτρια Σοφί Πομιέ, η στρατηγική του ισλαμιστικού κόμματος έχει ως πρώτιστο στόχο να αποτελέσει απάντηση στη συνέχιση του αποκλεισμού που επιβλήθηκε στη Γάζα μετά το 2007 από το Ισραήλ αλλά και την Αίγυπτο (3). Ένα άλλο κίνητρο που επικαλέστηκε ο αρχηγός του πολιτικού γραφείου της Χαμάς (4) ήταν η επίταση της πολιτικής της κατοχής και του εποικισμού, η αύξηση του αριθμού επεισοδίων στην Πλατεία των Τζαμιών, καθώς και οι συνεχείς προκλήσεις του Ιταμάρ Μπεν-Γκβιρ, υπουργού Εσωτερικής Ασφάλειας του Ισραήλ, που έκανε πιο σκληρές τις συνθήκες κράτησης περίπου έξι χιλιάδων φυλακισμένων Παλαιστίνιων. Η επίθεση εποίκων στη μικρή παλαιστινιακή πόλη Χουγουάρα της Δυτικής Όχθης, στις 26 του περασμένου Φεβρουαρίου, σημάδεψε σε μεγάλο βαθμό τους Παλαιστίνιους της Γάζας, πείθοντας πολλούς ανάμεσά τους ότι η ακροδεξιά κυβέρνηση με επικεφαλής τον Νετανιάχου ήταν αποφασισμένη να χρησιμοποιήσει βίαια μέσα για να εκδιώξει ένα μέρος του πληθυσμού από τα εδάφη αυτά. «Πιστεύω πως η Χουγουάρα θα έπρεπε να έχει αφανιστεί», είχε δηλώσει, για παράδειγμα, ο Ισραηλινός υπουργός Οικονομικών Μπεζαλέλ Σμότριτς, ενώ ο Ισραηλινός στρατηγός Γεχούντα Φουχς, επικεφαλής των στρατευμάτων που έχουν αναπτυχθεί στη Δυτική Όχθη, δεν δίστασε να χαρακτηρίσει τις εν λόγω βιαιότητες «πογκρόμ» εναντίον των Παλαιστινίων. Ύστερα από τα γεγονότα, η εσχατολογική ρητορική αυξήθηκε στα παλαιστινιακά κοινωνικά δίκτυα και από εκεί διαδιδόταν μια επίμονη φημολογία: το Τελ Αβίβ προετοίμαζε την αποστολή δύο εκατομμυρίων εποίκων ώστε να δημιουργήσει ασφυκτικές συνθήκες για τον παλαιστινιακό πληθυσμό της Δυτικής Όχθης.

Με την επίθεσή της, η Χαμάς επαίρεται πως είναι η σημαιοφόρος της παλαιστινιακής αντίστασης (5). Η Παλαιστινιακή Αρχή, από την πλευρά της, εδώ και χρόνια έχει περιοριστεί στον ρόλο του εφεδρικού βοηθού του Τελ Αβίβ σε ζητήματα ασφάλειας και διατήρησης της τάξης. Η απόφασή της να χρησιμοποιήσει πραγματικά πυρά στη Τζενίν και στη Ραμάλα εναντίον των διαδηλωτών που ζητούσαν την απομάκρυνση του ιδιαίτερα αντιδημοφιλούς ογδονταεπτάχρονου προέδρου Μαχμούτ Αμπάς μετά τον βομβαρδισμό του νοσοκομείου Αλ-Αχλί (στις 17 Οκτωβρίου) είναι βέβαιο ότι θα ενισχύσει την πολιτική άνοδο της Χαμάς. Η οποία ισχυρίζεται επίσης ότι έδειξε σε όλο τον κόσμο πως κανένας διπλωματικός χειρισμός δεν είναι ικανός να κάνει να ξεχαστεί η κεντρικότητα του παλαιστινιακού ζητήματος. Τα τελευταία χρόνια, η ομαλοποίηση των σχέσεων μεταξύ πολλών αραβικών χωρών (Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, Μπαχρέιν, Μαρόκο, Σουδάν) και του Ισραήλ έθεσε τη μοίρα των Παλαιστινίων σε δεύτερο πλάνο. Είναι ακόμη πάρα πολύ νωρίς για να ξέρουμε εάν ο νέος πόλεμος στη Γάζα σημαίνει το τέλος των Συμφωνιών του Αβραάμ του 2020, που επέτρεψαν αυτή την προσέγγιση υπό την καθοδήγηση της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ. Είναι εξίσου πρόωρο να πούμε ότι θα τερματιστούν οι συνομιλίες μεταξύ Τελ Αβίβ και Ριάντ, ωστόσο ένα είναι βέβαιο: η διαδικασία έχει παγώσει. Παρ’ ότι τα εμπλεκόμενα αραβικά καθεστώτα ελάχιστα ενδιαφέρονται για την κοινή γνώμη στις χώρες τους, δεν θα μπορέσουν να παραβλέψουν την ανθεκτικότητα μιας ισχυρής προσήλωσης στο παλαιστινιακό ζήτημα, όπως έχουν ήδη επιβεβαιώσει, εξάλλου, τα δείγματα αλληλεγγύης πολλών ποδοσφαιριστών και φιλάθλων από τη Βόρεια Αφρική και τη Μέση Ανατολή κατά τη διάρκεια του Παγκόσμιου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου στο Κατάρ (6).

Με την προπαγάνδα που έκανε μετά την επίθεσή της, η Χαμάς θέλησε να επωφεληθεί από όσα παρουσιάζει ως στρατιωτικές νίκες: παραβίαση της περίφραξης ασφαλείας –η οποία θεωρούνταν αδιαπέραστη– σε τριάντα περίπου σημεία, πολυήμερη πολιορκία στρατηγικών τοποθεσιών (τη συνοριακή διάβαση του Ερέζ, το αρχηγείο της μεραρχίας που ήταν επιφορτισμένη με τη Γάζα κ.λπ.) και αιχμαλωσία πολλών δεκάδων στρατιωτών, οι οποίοι μεταφέρθηκαν στον θύλακα ως κρατούμενοι πολέμου. Ενώ οι κυβερνήσεις και τα μέσα ενημέρωσης στη Δύση, ιδιαίτερα στη Γαλλία, επικεντρώθηκαν πάνω απ’ όλα στις πράξεις βίας εναντίον άμαχων πληθυσμών, η Χαμάς επιμένει στο γεγονός ότι διείσδυσε βαθιά στο Ισραηλινό έδαφος (πράγμα που δεν πέτυχε ποτέ η λιβανική Χεζμπολάχ). Μια επιχειρηματολογία που χτυπάει κέντρο σε έναν αραβικό κόσμο ο οποίος για πολύ καιρό είχε αποδεχθεί την ιδέα της συντριπτικής υπεροχής του ισραηλινού στρατού, κυρίως χάρη στην αεροπορία του και στον εξοπλισμό τελευταίας τεχνολογίας που προμηθεύεται από τις ΗΠΑ.

Αλλά η Χαμάς θα πρέπει να αναλάβει και την ευθύνη όλων των συνεπειών της επίθεσής της. Τα πτώματα των κατοίκων της Γάζας και οι καταστροφές δεν μπορούν πλέον να μετρηθούν και υπάρχει η απορία πώς αυτή η γη –που ήδη έχει υποστεί έξι πολέμους μέσα σε δεκαεπτά χρόνια– θα ανακάμψει ύστερα από τόσους ολέθρους. Η προσοχή του κόσμου είναι εστιασμένη στη Γάζα, όμως στη Δυτική Όχθη ο εποικισμός επανέρχεται δριμύτερος. Αφηνιασμένοι, οι έποικοι, υπό την προστασία του στρατού, αναζητούν καθημερινά αφορμές για να τα βάζουν με έναν πληθυσμό τρομοκρατημένο και αφημένο στη μοίρα του (7). Στο στόχαστρο βρίσκονται ιδιαίτερα οι Βεδουίνοι των απομονωμένων χωριών σε αγροτικές ζώνες. Μεταξύ 7ης και 17ης Οκτωβρίου, 58 Παλαιστίνιοι σκοτώθηκαν από τον στρατό και πολλές εκατοντάδες φυλακίστηκαν.

Εκείνο όμως για το οποίο θα πρέπει να λογοδοτήσει πάνω απ’ όλα η Χαμάς είναι η σφαγή ανυπεράσπιστων Ισραηλινών πολιτών, ανάμεσα στους οποίους πολλές δεκάδες νέων που είχαν συγκεντρωθεί για ένα ρέιβ πάρτι στην έρημο κοντά στη Γάζα, και οι δολοφονίες που σημειώθηκαν στο κιμπούτς Κφαρ Αζά. Αυτές οι απάνθρωπες πράξεις, που εμπίπτουν στην κατηγορία των εγκλημάτων πολέμου, σόκαραν και τους υποστηρικτές του παλαιστινιακού αγώνα σε όλο τον κόσμο, χωρίς να υπολογίσουμε ότι στο Ισραήλ προκάλεσαν τον αποτροπιασμό ενός μεγάλου μέρους του στρατοπέδου υπέρ της ειρήνης. Όπως και η κράτηση αμάχων ως ομήρων, αντίθετη με το δίκαιο του πολέμου, τέτοιες ενέργειες οδηγούν αναπόφευκτα στον προβληματισμό για το πολιτικό μέλλον της Χαμάς και για τη συμμετοχή της σε ενδεχόμενες ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις. Ποιος, στο Ισραήλ, ακόμα και από την Αριστερά, θα δεχθεί τώρα πια να έρθει σε διάλογο μαζί της;

Εξάλλου, ένα από τα επίδικα του πολέμου είναι να μάθουμε μέχρι πού θα φτάσει η εκδίκηση του Τελ Αβίβ. Πολλοί από τους ηγέτες του απαίτησαν την εξάλειψη του ισλαμιστικού κόμματος –πράγμα αδύνατο– ή, έστω, τον αφανισμό του από τη Γάζα. Αυτή η δεύτερη εκδοχή στηρίζεται σε ένα σενάριο που διαμορφώθηκε τις πρώτες κιόλας ημέρες μετά την επίθεση της 7ης Οκτωβρίου. Απαιτώντας να συγκεντρωθεί ο άμαχος πληθυσμός στο νότιο μέρος του θύλακα, το Ισραήλ έδωσε την εντύπωση ότι προετοιμάζει την οριστική εκδίωξή του προς το αιγυπτιακό Σινά. Εντούτοις, το Κάιρο δεν θέλει ούτε να ακούσει να γίνεται λόγος για στρατόπεδα Παλαιστίνιων προσφύγων στο έδαφός του και η αμερικανική κυβέρνηση μοιάζει εχθρική απέναντι σε έναν τέτοιο εκτοπισμό, συνώνυμο μιας νέας «νάκμπα» (καταστροφή).

«Δεν πρέπει πια να αρκούμαστε στο κούρεμα του γκαζόν» (8), ζητούσαν πολλά οργισμένα μηνύματα Ισραηλινών χρηστών του Διαδικτύου στο Χ (πρώην Twitter). [Σ.τ.Μ.: Το «κούρεμα του γκαζόν» είναι ένας όρος που χρησιμοποιείται από τον ισραηλινό στρατό για να περιγράψει τις περιοδικές επιθέσεις που διενεργεί κατά της Γάζας με σκοπό να διατηρούνται οι Παλαιστίνιοι υπό έλεγχο.] Για εκείνους, το Ισραήλ δεν πρέπει να αρκεστεί στην αναπαραγωγή του σεναρίου των προηγούμενων πολέμων, δηλαδή τα στρατιωτικά αντίποινα, τη διαπραγμάτευση μέσω του Κατάρ και της Αιγύπτου και κατόπιν την επιστροφή στην προηγούμενη εύθραυστη κατάσταση, με μια Χαμάς να εξακολουθεί να διαχειρίζεται τον θύλακα εν αναμονή μιας νέας ανάφλεξης. Σύμφωνα με τις δηλώσεις των μελών της κυβέρνησης του Νετανιάχου αλλά και αξιωματούχων του στρατού, ο στόχος είναι «να αναδιαμορφωθεί η Γάζα» προκειμένου η διακυβέρνησή της στη συνέχεια να παραδοθεί σε έναν νέο παράγοντα. Ποιον; Άγνωστο. Στο παρόν στάδιο, ούτε η Αίγυπτος ούτε η Παλαιστινιακή Αρχή φαίνονται ικανές να παίξουν έναν τέτοιο ρόλο. Όσο για τον Νετανιάχου, θα πρέπει, στη διπλή υπόθεση της διατήρησής του στην εξουσία και μιας σημαντικής αποδυνάμωσης της Χαμάς, να βρει έναν αναπληρωματικό εχθρό το ίδιο χρήσιμο με τον προηγούμενο, που θα επιτρέψει να δοθεί θρησκευτικός χαρακτήρας σε μια σύγκρουση εναντίον του εποικισμού. Εξάλλου, ο επικεφαλής της ισραηλινής κυβέρνησης δεν ήταν που είχε δηλώσει τον Μάρτιο του 2019 ενώπιον των βουλευτών του κόμματός του, του Λικούντ, ότι «όποιος θέλει να παρεμποδίσει τη δημιουργία ενός παλαιστινιακού κράτους οφείλει να υποστηρίξει την πολιτική μας, που αποβλέπει στην ενίσχυση της Χαμάς και στη μεταφορά χρημάτων στη Χαμάς. Αυτό συμβάλλει στη στρατηγική μας: να απομονώσουμε τους Παλαιστίνιους της Γάζας από εκείνους της Δυτικής Όχθης» (9); Εκτός και αν ο πόλεμος οδηγήσει σε μια ειρηνευτική πρωτοβουλία ανάλογη με εκείνη της Μαδρίτης το 1991, μίας από τις σπάνιες στιγμές όπου οι ΗΠΑ είχαν αναγκάσει το Ισραήλ να καθίσει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων.

Επίμετρο: Ο διχασμός της Αιγύπτου

Η περίπτωση της Αιγύπτου είναι χαρακτηριστική των αντιφάσεων που χαρακτηρίζουν τον χειρισμό του παλαιστινιακού ζητήματος από αρκετές αραβικές πρωτεύουσες. Στη χώρα αυτή, οι διαδηλώσεις, για οποιονδήποτε λόγο, απαγορεύονται αυστηρά. Από τότε που ήρθε στην εξουσία με πραξικόπημα το 2013, ο πρόεδρος Αμπντέλ Φατάχ Αλ Σίσι δεν ανέχεται οποιαδήποτε αντιπολίτευση, αρχής γενομένης από εκείνης της Μουσουλμανικής Αδελφότητας. Αλλά αμέσως μετά τους πρώτους ισραηλινούς βομβαρδισμούς της Γάζας, οι αρχές έδωσαν το πράσινο φως για μερικές λαϊκές συγκεντρώσεις σε τοποθεσίες που αποφασίστηκαν από το υπουργείο Εσωτερικών. Τέτοιες συγκεντρώσεις παρουσιάστηκαν ως «εντολή» στον Αλ Σίσι να υπερασπιστεί με τον καλύτερο τρόπο τα συμφέροντα των Παλαιστινίων σε μια βιαστικά οργανωμένη «σύνοδο κορυφής για την ειρήνη» στο Κάιρο (20 Οκτωβρίου).

Σε αυτές, αναπτύχθηκε μεγάλος αριθμός αστυνομικών, αφού το καθεστώς είναι επιφυλακτικό απέναντι σε πιθανές εντάσεις που θα μπορούσαν να το φέρουν σε δύσκολη θέση –και μάλιστα σε μια περίοδο σοβαρής οικονομικής κρίσης. Οι Αιγύπτιοι ηγέτες προτιμούν επίσης να προλάβουν πιθανές κατηγορίες για προδοσία από έναν λαό που παραμένει πολύ εχθρικός προς τις ειρηνευτικές συμφωνίες που υπογράφηκαν με το Τελ Αβίβ το 1978 και το 1979. Παρά την επαγρύπνηση των δυνάμεων ασφαλείας, πραγματοποιήθηκαν αρκετές αυθόρμητες πορείες με το σύνθημα «Ειρήνη, Ελευθερία, αραβική Παλαιστίνη», ένα σύνθημα που θυμίζει τις διαδηλώσεις εναντίον του προέδρου Χόσνι Μουμπάρακ το 2011. Στο Κάιρο, αρκετές εκατοντάδες διαδηλωτές έσπασαν τον κλοιό ασφαλείας για να καταλάβουν μέρος της εμβληματικής πλατείας Ταχρίρ (10), φωνάζοντας «Δεν δίνουμε εντολή σε κανέναν, εδώ διαδηλώνουμε πραγματικά» και «Ελευθερία, Δημοκρατία, Παλαιστίνη».

(1) «How democracy can move forward, with Jake Sullivan and Will Hurd. The Atlantic Festival 2023», 29 Σεπτεμβρίου 2023, συνέδριο διαθέσιμο στο www.youtube.com.

(2) Radio France Internationale, 28 Αυγούστου 2023.

(3) Sophie Pommier, «La stratégie à quitte ou double du Hamas», Orient XXI, 16 Οκτωβρίου 2023.

(4) Ό.π.

(5) Βλ. Alain Gresh «Qu’est-ce que le Hamas?», Nouvelles d’Orient, 27 Ιανουαρίου 2009, https://blog.mondediplo.net.

(6) Akram Belkaïd, «Coupe du monde de football, un moment palestinien», Orient XXI, 8 Δεκεμβρίου 2022.

(7) Julie Connan, «En Cisjordanie, la vengeance débridée des colons», «La Croix», Παρίσι, 16 Οκτωβρίου 2023.

(8) Sagi Refael, «“Gaza: Mowing the Lawn” by Artist Jaime Scholnick», The Markaz Review, 14 Ιουλίου 2021.

(9) Benjamin Barthe, «Gaza. La fabrique d’une poudrière», «Le Monde», 15 Οκτωβρίου 2023.

(10) Βλ. Martin Roux, «Πλατεία Ταχρίρ, ένα σύμβολο υπό πολιορκία», «Le Monde diplomatique – ελληνική έκδοση», Φεβρουάριος 2021.

monde-diplomatique.gr

Μάικλ Ρούμπιν: Γιατί η Ινδία είναι η πλέον κατάλληλη για να ηγηθεί της ανοικοδόμησης της Γάζας

0

Ούτε οι Παλαιστίνιοι ούτε άλλοι Άραβες μπορούσαν να κατηγορήσουν την Ινδία ότι έχει αυτοκρατορικές φιλοδοξίες στη Μεσόγειο. Επίσης, οι Ινδοί ειρηνευτές έχουν ήδη βαθιά εμπειρία

Τόσο τα Ηνωμένα Έθνη όσο και η Δύση προσπάθησαν και απέτυχαν. Τώρα είναι η σειρά της Ινδίας. Το Νέο Δελχί πρέπει να πρωτοστατήσει.

Του Μάικλ Ρούμπιν

Οι ισραηλινές δυνάμεις συνεχίζουν να μάχονται με τη Χαμάς στη βόρεια Γάζα. Κατάπαυση του πυρός ή όχι, οι μάχες δεν έχουν τελειώσει και οι ζημιές που προκλήθηκαν είναι ξεκάθαρες. Η αστική μάχη έχει καταστρέψει τις υποδομές. Οι πολυκατοικίες βρίσκονται σε ερείπια. Οι δρόμοι, οι ηλεκτρικές εγκαταστάσεις και τα συστήματα ύδρευσης θα χρειαστούν ανακατασκευή. Το ίδιο θα κάνουν και τα σχολεία και τα νοσοκομεία. Καθώς η διεθνής κοινότητα αρχίζει να συζητά τι θα ακολουθήσει στη Λωρίδα της Γάζας, η Ινδία θα πρέπει να τεθεί ως επικεφαλής για την ανοικοδόμηση, αν όχι για την ασφάλεια.

Η ευαισθησία της Γάζας επιβάλλει στη διεθνή κοινότητα να χειριστεί επιδέξια την ανοικοδόμηση. Μια απλή διάσκεψη δωρητών για τη διοχέτευση χρημάτων μέσω των Ηνωμένων Εθνών ή των τοπικών αρχών δεν θα λειτουργήσει. Τα Ηνωμένα Έθνη έχουν αυτοαποκλειστεί, τόσο με τον σχολιασμό του γενικου γραμματέα Αντόνιο Γκουτέρες υπέρ της Χαμάς και επειδή η Χαμάς ανέπτυξε την τρομοκρατική της υποδομή υπό επιτήρηση, αν όχι με τη συνενοχή της Υπηρεσίας Αρωγής και Έργων των Ηνωμένων Εθνών (UNRWA). Τα σκάνδαλα γύρω από την κακοδιαχείριση του ΟΗΕ στη Γάζα σηματοδοτούν το μεγαλύτερο σκάνδαλο του ΟΗΕ μετά το σκάνδαλο διαφθοράς «Oil-for-Food» υπό τον εκλιπόντα Γενικό Γραμματέα Κόφι Ανάν.

Πολλοί υποψήφιοι για να ηγηθούν της ανασυγκρότησης θα πρέπει να αποκλειστούν

Εάν το Ισραήλ εξαλείψει τη Χαμάς, η Παλαιστινιακή Αρχή επιδιώκει να επιστρέψει στο έδαφος από το οποίο η Χαμάς τους έδιωξε σε ένα αιματηρό πραξικόπημα του 2007. Όμως η Παλαιστινιακή Αρχή δεν έχει ούτε την ικανότητα ούτε την εμπιστοσύνη να λάβει τα κεφάλαια και το υλικό που είναι απαραίτητο για την ανοικοδόμηση. Η διαφθορά ακυρώνει την κυβέρνηση του Μαχμούντ Αμπάς. Το ίδιο συμβαίνει και με την απομάκρυνσή του από την πραγματικότητα, ειδικά αφού αμφισβήτησε την ενοχή της Χαμάς στις σφαγές της 7ης Οκτωβρίου με τη θεωρία συνωμοσίας ότι οι ίδιοι οι Ισραηλινοί διεξήγαγαν τη σφαγή. Το γεγονός ότι ο 88χρονος Abbas, επί του παρόντος διανύει το 18ο έτος της τετραετούς προεδρικής του θητείας, έχει αρνηθεί να προτείνει διάδοχο καθιστά ανόητη οποιαδήποτε εμπιστοσύνη σε αυτόν. Η ανοικοδόμηση θα είναι ένα πολυετές έργο και ο Abbas είναι προφανώς πολύ μεγάλος για τη δουλειά.

Το Ιράν θα μπορούσε θεωρητικά να αναζητήσει ένα κομμάτι από την πίτα ανασυγκρότησης της Γάζας, όπως ακριβώς επιδιώκει να συμμετάσχει στην ανοικοδόμηση της Συρίας. Το Ισραήλ, πολλά αραβικά κράτη, η Ευρώπη και οι Ηνωμένες Πολιτείες θα απορρίψουν οποιονδήποτε ρόλο του Ιράν, δεδομένης της έντονης επιθυμίας της Ισλαμικής Δημοκρατίας να εξολοθρεύσει το Ισραήλ. Ακόμη και αν παραμεριζόταν αυτή η διπλωματική πραγματικότητα, τα εμπόδια ασφαλείας για οποιονδήποτε ρόλο του Ιράν θα ήταν ανυπέρβλητα δεδομένου ότι η οικονομική πτέρυγα του Σώματος των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης μονοπωλεί τον κατασκευαστικό τομέα του Ιράν.

Οι τουρκικές κατασκευαστικές εταιρείες είναι τρομερές. Πολλοί εργάζονται σε δύσκολα περιβάλλοντα ασφαλείας όπως το Ιράκ και η Σομαλία, αλλά η Τουρκία θα πρέπει επίσης να είναι εκτός τραπεζιού. Όχι μόνο η υποκίνηση του Προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και η αιτιολόγησή του για την τρομοκρατία της Χαμάς απέκλεισαν την Τουρκία για οποιονδήποτε ρόλο μετά τη Χαμάς στη Λωρίδα της Γάζας, αλλά και το πρόβλημα της διαφθοράς της Τουρκίας αποκλείει από μόνο του. Ο αντιφρονών του Αζερμπαϊτζάν Gubad Ibadoghlu έχει τεκμηριώσει την τουρκική διαφθορά σε έργα ανοικοδόμησης στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ. Ο ίδιος ο Ερντογάν και οι κορυφαίοι σύμβουλοί του έχουν κίνητρα, διατηρούν προσωπικά μερίδια σε πολλές από τις εταιρείες των οποίων οι οικονομικές πρακτικές είναι τώρα υπό αμφισβήτηση.

Μετά είναι το Κατάρ. Ο γίγαντας του φυσικού αερίου ανέλαβε προηγουμένως αναπτυξιακά έργα μεγάλης κλίμακας για να υποστηρίξει τους Παλαιστίνιους, κυρίως το Rawabi, μια πόλη που χτίστηκε από την αρχή στη Δυτική Όχθη με χωρητικότητα 40.000 κατοίκων. Ωστόσο, η ενοχή του Κατάρ για τη φιλοξενία της ηγεσίας της Χαμάς, καθώς και η προηγούμενη χρηματοδότηση του εξτρεμισμού σήμερα, το αποκλείει. Οι αξιωματούχοι του Κατάρ έδειχναν σοκαρισμένοι όταν φάνηκε η έκταση των φρικαλεοτήτων της Χαμάς. Ούτε το ίδιο το Κατάρ έχει το εργατικό δυναμικό για να αναλάβει ένα έργο της κλίμακας που απαιτείται για την ανοικοδόμηση της Γάζας. Ενώ οι Κατάρ μπορεί να υποδείξουν την επιτυχή διοργάνωση του Παγκοσμίου Κυπέλλου, έχτισαν υποδομές για να υποστηρίξουν αυτό το τουρνουά ποδοσφαίρου με μαρκίζες στην πλάτη εισαγόμενου εργατικού δυναμικού της Νότιας Ασίας που εγείρει το ερώτημα γιατί οποιαδήποτε χώρα της Νότιας Ασίας θα έπρεπε να επιτρέψει στο Κατάρ να παίζει μεσάζοντα και να λάβει τα εύσημα για τι θα μπορούσαν να κατασκευάσουν οι ίδιοι οι Ινδοί.

Η Σαουδική Αραβία έχει σχετική εμπειρία, αλλά το βασίλειο επίσης δεν είναι η σωστή επιλογή. Σαουδάραβες επενδυτές χρηματοδότησαν σε μεγάλο βαθμό την ανοικοδόμηση της Βηρυτού μετά από 17 χρόνια εμφυλίου πολέμου. Ωστόσο, οι αρχές της Σαουδικής Αραβίας δεν ενήργησαν λόγω αλτρουισμού. Αντίθετα, οι αρχές της Σαουδικής Αραβίας στήριξαν τον Ραφίκ Χαρίρι, έναν Λιβανέζο Σουνίτη Άραβα με βαθείς δεσμούς με τη Σαουδική Αραβία, για να διαχειριστεί τη μεταπολεμική τάξη ως φορέα. Οι επενδύσεις της Σαουδικής Αραβίας πλημμύρισαν με την κατανόηση ότι ο Χαρίρι θα διασφάλιζε ότι το Ριάντ θα αποκομίσει πολιτικά και οικονομικά οφέλη. Αυτό λειτούργησε έως ότου οι φιλοϊρανοί παρτιζάνοι δολοφόνησαν τον Χαρίρι πυροδοτώντας μια θαμμένη βόμβα καθώς περνούσε η συνοδεία του. Αρχικά, οι αρχές της Σαουδικής Αραβίας προσπάθησαν να διατηρήσουν την επιρροή τους, αλλά ο Λίβανος είναι τόσο διεφθαρμένο τέλμα που τελικά ο Σαουδάραβας πρίγκιπας διάδοχος Μοχάμεντ Μπιν Σαλμάν έριξε πετσέτα. δεν θα έριχνε πια ατελείωτα κεφάλαια στη χώρα της οποίας η ελίτ κρατούσε τη μικροσκοπική χώρα στον γκρεμό της κρατικής αποτυχίας. Εάν το Ιράν ήθελε να καταλάβει τον Λίβανο μέσω της Χεζμπολάχ, υποστήριξε ο Μπιν Σαλμάν, τότε θα μπορούσε να είναι πρόβλημα της Τεχεράνης. Από οικονομικής άποψης, ήταν λογικό. Το πρόβλημα ήταν διπλωματικό και στρατηγικό. Σηματοδοτώντας όρια στην υπομονή του, ο Σαουδάραβας διάδοχος σημείωσε ότι οι επίμονες προκλήσεις που υποστηρίζονται από το Ιράν θα μπορούσαν να αναγκάσουν την ήττα της Σαουδικής Αραβίας. Στη Γάζα, οποιοσδήποτε έλεγχος της Σαουδικής Αραβίας θα αναζωπυρώσει έναν πόλεμο αντιπροσώπων Ιράν-Σαουδικής Αραβίας.

Η Ινδία θα πρέπει να αναλάβει το προβάδισμα, με την Αίγυπτο ως μικρότερο εταίρο

Η Ινδία, ωστόσο, είναι σε μια εντελώς διαφορετική κατηγορία. Η πολυπληθέστερη χώρα του κόσμου είναι φυσικός ηγέτης. Έχει θερμούς δεσμούς τόσο με το Ιράν όσο και με το Ισραήλ. Η ινδική συμμετοχή στη Γάζα δεν θα πυροδοτούσε το Ιράν όπως η συμμετοχή της Σαουδικής Αραβίας, καθώς κανείς στην Τεχεράνη δεν βλέπει την Ινδία ως γεωπολιτική απειλή. Ακόμα κι αν ορισμένοι Ιρανοί έβλεπαν την Ινδία αρνητικά, καμία ιρανική αρχή δεν θα ήταν αρκετά ανόητη για να προκαλέσει την Ινδία. Δεν θα διακινδύνευαν ποτέ το εμπόριο του Ιράν με την Ινδία ή την πρόσβαση του Ιράν στα ινδικά πανεπιστήμια.

Οι ισραηλινές αρχές θα εμπιστεύονταν την ινδική εμπλοκή ασφαλείας στη Γάζα. Ενώ χώρες όπως ο Καναδάς ή η Γερμανία υπάρχουν σε φούσκες και επίμονα παρεξηγούν ή υποβαθμίζουν την ισλαμιστική απειλή, η Ινδία και το Ισραήλ μοιράζονται μια μοναδική προοπτική ως δημοκρατίες στις οποίες οι ισλαμιστές τρομοκράτες επιτίθενται τακτικά. Τέλος, οι Παλαιστίνιοι θα αποδεχτούν την Ινδία. Ούτε οι Παλαιστίνιοι ούτε άλλοι Άραβες μπορούσαν να κατηγορήσουν την Ινδία ότι έχει αυτοκρατορικές φιλοδοξίες στη Μεσόγειο. Οι Ινδοί ειρηνευτές έχουν ήδη βαθιά εμπειρία. Εάν η Ινδία εργαστεί εκτός των περιορισμών του ΟΗΕ, θα μπορούσε να είναι πολύ πιο αποτελεσματική.

Εάν η Ινδία επρόκειτο να εισέλθει εμπορικά στη Λωρίδα της Γάζας, θα χρειαζόταν ακόμα έναν Άραβα εταίρο για να χαλαρώσει τις επιχειρήσεις και να γεφυρώσει τις πολιτιστικές διαφορές. Εδώ, η ευρύτερη στρατηγική του πρωθυπουργού Ναρέντρα Μόντι θα μπορούσε να αποδώσει μερίσματα. Τον Αύγουστο του 2023, η Ινδία υποδέχθηκε την Αίγυπτο στον όμιλο BRICS. Ενώ η Αίγυπτος έχει μια βαθύτερη ιστορία στη Γάζα – κατέλαβε την περιοχή πριν από τον Πόλεμο των Έξι Ημερών του 1967 – το Ισραήλ θα καλωσόριζε την αιγυπτιακή συμμετοχή μαζί με την Ινδία περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο πιθανό Άραβα εταίρο. Τις περισσότερες από τέσσερις δεκαετίες από τις Συμφωνίες του Καμπ Ντέιβιντ, το Ισραήλ και η Αίγυπτος έχουν αναπτύξει ισχυρή ανταλλαγή πληροφοριών και μια αξιόπιστη εταιρική σχέση ασφάλειας. Και οι δύο χώρες κατανοούν την απειλή που θέτει η Χαμάς πέρα ​​από τη Λωρίδα της Γάζας.

Ενώ η Ινδία έχει την Tata και αρκετούς μικρότερους ομίλους ετερογενών δραστηριοτήτων, οι κατασκευές έχουν γίνει ένα σημαντικό μέρος του αιγυπτιακού ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος τα τελευταία χρόνια. Αιγυπτιακές εταιρείες όπως η Orascom Construction, η El Sewedy, η Hassan Allam και η Qalaa Holdings έχουν η καθεμία ισχυρό ιστορικό εργασίας σε δύσκολα περιβάλλοντα και συνεργασίες με διεθνείς εταιρείες. Το καθένα παραδίδει.

Η σύνοδος κορυφής της Κίνας με τις ισλαμικές χώρες φαινομενικά για να συζητηθεί η Γάζα αφορούσε λιγότερο τους Παλαιστίνιους και περισσότερο τη χρήση της αραβικής διπλωματικής παρουσίας στο Πεκίνο για να ξεπλυθεί η γενοκτονία της Κίνας κατά των Μουσουλμάνων Ουιγούρων. Ήταν κυνισμός σε ένα επίπεδο που μόνο ένας ηγέτης τόσο ξεδιάντροπος όσο ο Σι Τζινπίνγκ θα ενέδιδε. Εάν η Ινδία προχωρήσει σε ένα σχέδιο για την ανοικοδόμηση της Γάζας, ο πρωθυπουργός Μόντι θα μπορούσε δικαίως να δείξει ότι η Ινδία είναι ο εταίρος που υπόσχεται ευημερία, αλλά δεν απαιτεί θυσίες.

Τόσο τα Ηνωμένα Έθνη όσο και η Δύση προσπάθησαν και απέτυχαν. Τώρα είναι η σειρά της Ινδίας. Το Νέο Δελχί πρέπει να πρωτοστατήσει.

ΠΗΓΗ: First Post

Μετάφραση: Infognomonpolitics.gr

Οι Χούθι εκτόξευσαν δύο βαλλιστικούς πυραύλους κατά του αμερικανικού αντιτορπιλικού USS Mason στον Κόλπο του Άντεν!

0

Οι Αμερικανοί έσπευσαν και απελευθέρωσαν πλοίο ισραηλινών συμφερόντων που είχαν καταλάβει οι σιίτες Χούθι

Επίθεση με δύο βαλλιστικούς πυραύλους κατά του αμερικανικού αντιτορπιλικού USS Mason (DDG-87), πραγματοποίησαν οι σιίτες Χούθι της Υεμένης!

Οι δύο πύραυλοι έπεσαν στη θάλασσα 10 ναυτικά μίλια μακριά από το αντιτορπιλικό.

Το αμερικανικό αντιτορπιλικό βρίσκονταν στην ερυθρά θάλασσα για να απελευθερώσει το δεξαμενόπλοιο μεταφοράς χημικών Central Park που κατελήφθη στα ανοικτά των ακτών της Υεμένης την Κυριακή.

Οι ένοπλοι κατέλαβαν και αργότερα προσπάθησαν να διαφύγουν από το πλοίο, ισραηλινών συμφερόντων, προτού συλληφθούν από το Ναυτικό των Ηνωμένων Πολιτειών.

Στη συνέχεια εκτοξεύτηκαν από περιοχή στην Υεμένη, που ελέγχεται από τους αντάρτες Χούθι, δύο βαλλιστικοί πύραυλοι κατά του αμερικανικού αντιτορπιλικού που ανταποκρίθηκε στο σήμα κινδύνου που εξέπεμψε το δεξαμενόπλοιο στον Κόλπο του Άντεν.

Το πλοίο συνδέεται με την Zodiac Maritime, η οποία ελέγχεται από τον Ισραηλινό δισεκατομμυριούχο Εγιάλ Οφέρ.

Ειδικότερα, η Κεντρική Διοίκηση του αμερικανικού στρατού ανακοίνωσε ότι οι δυνάμεις της, συμπεριλαμβανομένου του αντιτορπιλικού USS Mason κλάσης Arleigh Burke, κλήθηκαν στην περιοχή και ζήτησαν από τους ένοπλους να απελευθερώσουν το πλοίο.

«Στη συνέχεια, πέντε ένοπλοι αποβιβάστηκαν από το πλοίο και προσπάθησαν να διαφύγουν με το μικρό τους σκάφος. Το USS Mason τους καταδίωξε με αποτέλεσμα να παραδοθούν τελικά».

Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν έχουν ταυτοποιήσει ακόμα τους ενόπλους, αλλά, σύμφωνα με την Κεντρική Διοίκηση, ακολούθησε εκτόξευση πυραύλων από την Υεμένη νωρίς το πρωί της Δευτέρας.

«Οι πύραυλοι κατέπεσαν στον Κόλπο του Άντεν περίπου δέκα ναυτικά μίλια από τα πλοία», αναφέρε σε δήλωσή της.

«Δεν υπήρξαν ζημιές ή τραυματισμοί από κανένα σκάφος κατά τη διάρκεια αυτού του συμβάντος».

Η επίθεση συνέβη σε ένα τμήμα του Κόλπου του Άντεν που θεωρητικά βρίσκεται υπό τον έλεγχο των δυνάμεων της επίσημης κυβέρνησης της Υεμένς και είναι αρκετά μακριά από τα ελεγχόμενα από τους Χούθι εδάφη της χώρας.

Δεν είναι γνωστό εάν δρουν σε αυτήν την περιοχή Σομαλοί πειρατές.

Η Zodiac Maritime είχε στοχοποιηθεί στο παρελθόν.

Το 2021, επίθεση με drone που θεωρήθηκε από τις ΗΠΑ και άλλα δυτικά έθνη ότι είχε πραγματοποιηθεί από το Ιράν, είχε ως αποτέλεσμα να χάσουν τη ζωή τους δύο μέλη του πληρώματος στο πετρελαιοφόρο Mercer Street της Zodiac στα ανοιχτά των ακτών του Ομάν.

Τα πλοία έχουν βρεθεί πρόσφατα στο στόχαστρο επιθέσεων λόγω του πολέμου μεταξύ Χαμάς και Ισραήλ.

Νωρίτερα τον Νοέμβριο, οι Χούθι κατέλαβαν ένα πλοίο που συνδέεται επίσης με το Ισραήλ στην Ερυθρά Θάλασσα στα ανοιχτά της Υεμένης. Οι αντάρτες εξακολουθούν να κρατούν το πλοίο στα ανοιχτά του λιμανιού της Χοντέιντα.

 

 

 

 

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/oi-xouthi-ektokseysan-dyo-vallistikous-pyraylous-kata-tou-amerikanikou-antitorpilikou-uss-mason-ston-kolpo-tou-anten/