Αρχική Blog Σελίδα 1530

ΙΡΑΝΟΣ ΔΙΠΛΩΜΑΤΗΣ: Υπάρχει άγραφη συμφωνία ΗΠΑ-ΙΡΑΝ

0

 

Ιρανός διπλωμάτης ισχυρίζεται ότι υπάρχει προσωρινή άγραφη συμφωνία μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν.

Ο Korosh Ahmadi, πρώην διπλωμάτης του Ιράν στη Νέα Υόρκη, σε συνέντευξη που παραχώρησε στο «Entakh» ισχυρίζεται ότι έχει καθιερωθεί, μια άγραφη προσωρινή συμφωνία μεταξύ του Ιράν και της Αμερικής. Η κυβέρνηση Μπάιντεν θέλει να διατηρήσει μια άγραφη συμφωνία με την Τεχεράνη, επειδή δεν έχει σαφή εικόνα μιας στρατιωτικής αντιπαράθεσης και των συνεπειών της, όπως η αύξηση της τιμής του πετρελαίου.

Ο πόλεμος μεταξύ της Χαμάς και του Ισραήλ επηρέασε όλες τις περιφερειακές εξισώσεις. συμπεριλαμβανομένων των σχέσεων Ιράν-ΗΠΑ, αλλά αυτό που είναι άξιο  προσοχής  είναι ορισμένα σημάδια της συνέχισης της προσωρινής συμφωνίας  και της έλλειψης σοβαρής έντασης μεταξύ του Ιράν και των Ηνωμένων Πολιτειών.

Ο Ιρανός διπλωμάτης υποστηρίζει, ότι η προσωρινή συμφωνία  έχει διατηρηθεί τουλάχιστον μέχρι στιγμής και ανεξάρτητα από το τι θα συμβεί, αυτή θα παραμείνει σε ισχύ όσο συνεχίζεται η κρίση στη Γάζα.

Από την αρχή της κρίσης στη Γάζα, οι ΗΠΑ και το Ισραήλ αποφάσισαν ο πόλεμος να παραμείνει περιορισμένος στη Γάζα και ότι δεν θα αναμιχθούν σε αυτόν τον πόλεμο άλλοι παράγοντες της περιοχής.

Γνωρίζουμε ότι ένα από τα σημάδια αυτής της απόφασης είναι η γρήγορη και σαφής έμφαση από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ ότι το Ιράν δεν συμμετείχε στον σχεδιασμό της επίθεσης της Χαμάς στο Mehr 15. Η είσοδος σε αυτή την σύγκρουση ορισμένων περιφερειακών μη κυβερνητικών παραγόντων όπως η Χεζμπολάχ, η Τζάις αλ-Σάαμπι και οι Χούτι της Υεμένης, παρέμεινε περιορισμένη και ελεγχόμενη και δεν υπάρχουν ενδείξεις ότι η σύγκρουση θα ξεφύγει από τον έλεγχο. Φυσικά, περιορισμένες επιθέσεις εναντίον ορισμένων ισραηλινών και αμερικανικών στόχων έχουν αποδοθεί σε αυτές τις ομάδες, αλλά λόγω των υπαρχουσών ανησυχιών για την επέκταση του πολέμου της Γάζας, αυτές οι επιθέσεις εξακολουθούν να επηρεάζουν τις πολιτικές εξισώσεις μεταξύ Ιράν και Ηνωμένων Πολιτειών, συμπεριλαμβανομένης της άγραφης συμφωνίας.

Για παράδειγμα, πριν από λίγες ημέρες, ο εκπρόσωπος του Πενταγώνου υποστήριξε ότι από την έναρξη του πολέμου στη Γάζα, ομάδες κοντά στο Ιράν έχουν επιτεθεί σε αμερικανικούς στόχους στο Ιράκ και τη Συρία 66 φορές και οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν ανταποδώσει επιθέσεις σε στόχους που ανήκουν σε αυτές. 

Η προσοχή σε αυτά τα σημεία είναι σημαντική γιατί έχει ειπωθεί ότι η συγκράτηση περιφερειακών ομάδων που βρίσκονται κοντά στο Ιράν ήταν μία από τις διατάξεις της άγραφης συμφωνίας. Σημαντικό από αυτή την άποψη είναι και το περιστατικό που συνέβη πριν από δύο ημέρες στα βορειοανατολικά του Ινδικού Ωκεανού, κατά το οποίο πλοίο που ανήκει σε Ισραηλινό δισεκατομμυριούχο έγινε στόχος drone αυτοκτονίας.

Ειπώθηκε στις ειδήσεις ότι ανώνυμος «αμερικανός αξιωματούχος άμυνας» ισχυρίστηκε ότι το drone κατασκευάστηκε στο Ιράν και ήταν τύπου 136. Αυτή η είδηση ​​είναι επίσης σημαντική από τη σκοπιά της συζήτησης γιατί υποστηρίζεται ότι η διεθνής θαλάσσια ασφάλεια ήταν επίσης μέρος της άγραφης συμφωνίας. Ωστόσο, φαίνεται ότι όσο δεν έχει διευκρινιστεί η επιτυχία  του πολέμου της Γάζας, οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν έχουν την επιθυμία να παραβιάσουν την άγραφη συμφωνία και να εμποδίσουν  την υλοποίηση των εξαγωγών πετρελαίου του Ιράν. Ο λόγος για αυτό είναι η αποφυγή πρόκλησης του Ιράν να εισέλθει στον πόλεμο της Γάζας.

Όπως δήλωσα μέχρι τώρα, δεν έχω δει κανένα σημάδι που να δείχνει ότι η Αμερική πρόκειται να παρεκκλίνει από τη άγραφη συμφωνία. Αλλά πρέπει να περιμένουμε και να δούμε εάν η Αμερική θα επιμείνει σε αυτήν την «συμφωνία» στο μέλλον και όταν  ο πόλεμος της Γάζας γίνει μονόπλευρος.

Υπάρχουν λόγοι τόσο για την παραβίαση όσο και για την τήρηση αυτής της συμφωνίας. Από τη μία πλευρά, μπορεί να υποτεθεί ότι η κυβέρνηση Μπάιντεν θα παραμείνει διατεθειμένη να διατηρήσει αυτή την συμφωνία  και να αποφύγει μια μεγάλης κλίμακας αντιπαράθεση με το Ιράν λόγω των κρίσιμων επερχόμενων εκλογών, επειδή δεν έχει σαφή εικόνα των συνεπειών μιας στρατιωτικής αντιπαράθεσης και τις δυσμενείς επιπτώσεις της, όπως η αύξηση των τιμών του πετρελαίου.

Από την άλλη, το Ισραήλ και το φιλο-ισραηλινό Ρεπουμπλικανικό και Δημοκρατικό δεξιό φάσμα στις ΗΠΑ προσπαθούν όλο και περισσότερο να παρασύρουν τις ΗΠΑ σε μια στρατιωτική περιπέτεια κατά του Ιράν μετά την κρίση της Γάζας.

Η πίεση αυτού του φάσματος στο εσωτερικό της Αμερικής μπορεί να επηρεάσει την αλλαγή των πολιτικών εξισώσεων και φυσικά η πρόοδος του έργου τους θα εξαρτηθεί περισσότερο από τις επερχόμενες εξελίξεις. Είναι επίσης σημαντικό ότι ορισμένοι άνθρωποι στο Ιράν είναι πρόθυμοι να πάνε σε πόλεμο και θέλουν να οδηγήσουν το Ιράν σε πόλεμο με λάθος πληροφορίες και αναλύσεις.

Ευτυχώς, τα στοιχεία δείχνουν ότι η απόφαση των αρχών είναι να μην οδηγηθούν σε αυτόν τον πόλεμο.

Προφανώς, η σχέση του Ιράν με τον Οργανισμό και το ιρανικό πυρηνικό ζήτημα γενικά σε αυτή τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή, δεν είναι εκτός του πεδίου των εκτιμήσεων που ανέφερα παραπάνω. Σε αυτή την περίπτωση, οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Ευρώπη θα ήθελαν να μην αναλάβουν δράση κατά του Ιράν, εφόσον η κρίση στη Γάζα δεν είναι μονόπλευρη.

Εν τω μεταξύ, τα νέα αναφέρουν ένταση μεταξύ του Ιράν και του Οργανισμού και ο Γενικός Διευθυντής του Οργανισμού είναι πολύ δυσαρεστημένος με την ανακοίνωση της απαγόρευσης εισόδου 8 επιθεωρητών του Οργανισμού στο Ιράν.

Ας σημειωθεί βέβαια ότι οι αμερικανικές αρχές έχουν επανειλημμένα δηλώσει ότι δεν βλέπουν στοιχεία που να δείχνουν ότι οι ιρανικές αρχές αποφάσισαν να κατασκευάσουν ατομική βόμβα.

Για λόγους που σχετίζονται με την κρίση της Γάζας, 4 δυτικές χώρες αρνήθηκαν να υποβάλουν σχέδιο ψηφίσματος κατά της Ισλαμικής  Δημοκρατίας  και δεν ήθελαν να αυξήσουν την ένταση με το Ιράν. Αλλά οι ιρανικές αρχές θα πρέπει να θεωρήσουν αυτή την κατάσταση προσωρινή και να σκεφτούν την κατάσταση μετά την κρίση της Γάζας.

https://www.entekhab.ir/fa/news/746414/تفاهم-نانوشته-ایران-و-امریکا-تاکنون-برقرار-مانده-احتمالا-دولت-بایدن-همچنان-مایل-به-حفظ-تفاهم-با-تهران-باشد-چرا-که-تصویر-روشنی-از-عواقب-برخورد-نظامی-و-آثار-آن-مثل-افزایش-قیمت-نفت-ندارد

ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΪΡΑΝΙΚΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ

Ο  Αγιατολάχ Ιμπραήμ Ραΐσι σε τηλεφωνική επικοινωνία με τον Ερντογάν ανέφερε , η επέμβαση των ΗΠΑ στη Γάζα είναι καταδικασμένη σε αποτυχία και ότι η Χαμάς πρέπει να αποφασίσει για το μέλλον της Γάζας

Ο Πρόεδρος της Ισλαμικής Δημοκρατίας Αγιατολάχ Ιμπραήμ Ραΐσι σε δηλώσεις στο Πρακτορείο Tasnim ανέφερε ότι ο λαός της Γάζας, μέσω της Χαμάς, ως νόμιμη κυβέρνηση που προέρχεται από τις ψήφους του λαού αυτής της περιοχής, πρέπει να αποφασίσει για το μέλλον της Γάζας και η Αμερική δεν έχει δικαίωμα σε καμία παρέμβαση ή λήψη αποφάσεων και οποιαδήποτε ενέργεια αναληφθεί από τις ΗΠΑ είναι καταδικασμένη σε αποτυχία.

Το Διεθνές Πρακτορείο Ειδήσεων Tasnim μετέδωσε ότι ο κ. Ibrahim Raisi, κατά τη διάρκεια τηλεφωνικής επικοινωνίας που είχε το βράδυ της Κυριακής με τον Τούρκο Πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, χαρακτήρισε τις περιφερειακές σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών φιλικές και ιστορικές και βασισμένες στην καλή γειτονία, τις θρησκευτικές αξίες και τα κοινά συμφέροντα των δύο λαών, λαμβάνοντας υπόψη την ενίσχυση της συνεργασίας και των σχέσεων μεταξύ Τεχεράνης και Άγκυρας σε διάφορους τομείς με πολιτική, οικονομική και πολιτιστική σημασία.

Ο Πρόεδρος της Ισλαμικής Δημοκρατίας ανέφερε οτι το Ιράν και την Τουρκία είναι δύο χώρες σημαντικές και με επιρροή στον ισλαμικό κόσμο, εκφράζοντας την ελπίδα ότι η κοινή συνεργασία των δύο χωρών θα αποτελέσει πρότυπο αλληλεπίδρασης μεταξύ των ισλαμικών χωρών.

Ο Αγιατολάχ Ραΐσι επιβεβαίωσε ότι η Αμερική είναι ο δολοφόνος του λαού της Γάζας, περιγράφοντας οποιαδήποτε αμερικανική παρέμβαση στο μέλλον της Γάζας ως συνέχεια των εγκλημάτων αυτής της χώρας κατά των Παλαιστινίων.

Από την πλευρά του, ο Τούρκος Πρόεδρος αναφέρθηκε στο κάλεσμα στις καλές και εποικοδομητικές σχέσεις που υπάρχουν μεταξύ Τεχεράνης και Άγκυρας, τονίζοντας την ανάγκη προσπάθειας να ανέβουν αυτές οι σχέσεις σε ξεχωριστό και εξαιρετικό επίπεδο. Ο Ερντογάν επιβεβαίωσε επίσης την ετοιμότητα της χώρας του να πραγματοποιήσει συνεδρίαση του Ανώτατου Συμβουλίου Συνεργασίας μεταξύ των δύο χωρών.

https://www.tasnimnews.com/ar/news/2023/11/26/2996001/رئیسی-فی-اتصال-هاتفی-مع-أردوغان-التدخل-الأمریکی-فی-مستقبل-غزة-محکوم-علیه-بالفشل

Ο ορθολογισμός της Ευρωπαϊκής Ακροδεξιάς (ανάλυση)

2

 

Ο ηγέτης της ακροδεξιάς Χίερτ Βίλντερς (Geert Wilders) εξέπληξε στις πρόσφατες ολλανδικές δημοσκοπήσεις 

Νοέμβριος 25, 2023. Ελλάδα.

Η ακροδεξιά γίνεται γρήγορα η κυρίαρχη τάση στην ευρωπαϊκή πολιτική καθώς οι πόλεμοι της Γάζας και της Ουκρανίας αλλάζουν τα αισθήματα στη Γηραιά Ήπειρο

Του Ντέιβιντ Γκόλντμαν (Αμερικανός συγγραφέας και αναλυτής)

 

 

Η αιφνιδιαστική νίκη του Βίλντερς στις ολλανδικές εκλογές της περασμένης εβδομάδας προμηνύει μια αναταραχή στην ευρωπαϊκή πολιτική εδώ και καιρό, αλλά προκλήθηκε από δύο πιεστικά γεγονότα.

Η πρώτη είναι οι μαζικές διαδηλώσεις υπέρ της Χαμάς από μουσουλμάνους μετανάστες μετά τις 7 Οκτωβρίου, μια θριαμβευτική διεκδίκηση της εξουσίας από μια μειοψηφία που πιστεύει ότι μπορεί να γίνει μελλοντική πλειοψηφία.

 

 

Αυτό έριξε ένα σκληρό φως στην ανεξέλεγκτη μαζική μετανάστευση, το κορυφαίο πλέον πολιτικό ζήτημα της Ευρώπης. 

Η αποτυχία των κυρίαρχων κομμάτων να αντιμετωπίσουν το πιο πιεστικό πρόβλημα της ηπείρου ανοίγει έναν δρόμο προς την εξουσία για μια αντιπολίτευση που μόλις πριν από μήνες απορρίφθηκε ως πολιτικό περιθωριακό στοιχείο.

Το δεύτερο ζήτημα είναι η λαϊκή εχθρότητα στον πόλεμο της Ουκρανίας, τον οποίο η Ουκρανία χάνει εμφανώς.

 

 

Τα ακροδεξιά κόμματα της Ευρώπης, τα οποία χλευάζονται εδώ και καιρό ως εξτρεμιστές, έχουν γίνει το τελευταίο προπύργιο της συμβατικής σοφίας στη Δύση.

Ο εθνικισμός τους έχει περισσότερα κοινά με τον Σαρλ Ντε Γκωλ παρά με τον Ζαν-Μαρί Λεπέν και οι απόψεις τους για βασικά ζητήματα –μετανάστευση, Ρωσία, Κίνα και Ηνωμένες Πολιτείες– είναι ορθολογικές και μελετημένες.

Ο Πρωθυπουργός της Ουγγαρίας Βίκτορ Όρμπαν, ο οποίος αυτοχαρακτηρίζεται ως Χριστιανοδημοκράτης με το στυλ του πρώην Γερμανού καγκελαρίου Χέλμουτ Κολ, είναι ο σημαιοφόρος της νέας ευρωπαϊκής δεξιάς, αλλά υποψήφιοι ηγέτες αναδύονται και σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες.

Ο Βίλντερς, σίγουρα, έχει πάρει πολύχρωμες θέσεις για το μουσουλμανικό πρόβλημα της χώρας του, προτείνοντας κάποια στιγμή την απαγόρευση του Κορανίου και το κλείσιμο των τζαμιών.

Πρόκειται για ρητορικές χειρονομίες παρά για δηλώσεις πολιτικής. Αυτό που χαρακτηρίζει το ευρωπαϊκό δικαίωμα για μια θέση ηγεσίας είναι ότι προσφέρει ορθολογικές εναλλακτικές πολιτικές για την οικονομική, κοινωνική και πολιτική ασφάλειας.

 

 

Η μετανάστευση, νόμιμη και παράνομη, αλλάζει τον χαρακτήρα της ευρωπαϊκής κοινωνίας. 

Επισήμως, περίπου το 7% των πληθυσμών της Γαλλίας, της Βρετανίας και της Γερμανίας είναι μουσουλμάνοι μετανάστες, αλλά ο πραγματικός αριθμός είναι υψηλότερος.

Το 2017, το Ινστιτούτο Pew υπολόγισε ότι το 8,8% των κατοίκων της Γαλλίας ήταν μουσουλμάνοι και ότι το σύνολο θα ανέλθει στο 18% μέχρι το 2050.

Περισσότεροι από τους μισούς μαθητές στη γερμανική πόλη του Αμβούργου είναι από οικογένειες μεταναστών.

Υπολογίζεται ότι 2,3 εκατομμύρια άνθρωποι μετανάστευσαν στην Ευρώπη το 2022. Η εκτίμηση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για 331.400 «παράτυπες διελεύσεις συνόρων» το 2022 είναι σχεδόν σίγουρα μια τεράστια υποεκτίμηση. Μόνο η Ουγγαρία έχει επιστρέψει 270.00 υποψήφιους μετανάστες στα σύνορά της το 2023, ανέφερε ο Όρμπαν σε ομιλία του την περασμένη εβδομάδα.

Η Ουκρανία υπήρξε μακράν η μεγαλύτερη πηγή μεταναστών στην Ευρώπη τα τελευταία δύο χρόνια, αλλά οι Ευρωπαίοι δεν θεωρούν τους Ουκρανούς ως πολιτιστική απειλή. Η δημόσια διεκδίκηση της εξουσίας από τις μουσουλμανικές μειονότητες μετά τις 7 Οκτωβρίου, ωστόσο, άλλαξε ριζικά τις αντιλήψεις του κοινού.

Ο Βίλντερς συγκέντρωσε μόλις το 10% των ψήφων πριν από τη σφαγή της Χαμάς στις 7 Οκτωβρίου, αλλά κέρδισε το 35% των εδρών αφού οι Ευρωπαίοι μουσουλμάνοι οργάνωσαν μαζικές διαδηλώσεις υπέρ της Χαμάς στις περισσότερες μεγάλες ευρωπαϊκές πόλεις.

 

 

Στις 19 Οκτωβρίου, οι μουσουλμάνοι στην περιοχή Neukölln του Βερολίνου ξεσηκώθηκαν, τραυματίζοντας 65 αστυνομικούς αφού ένα ισλαμιστικό κανάλι Telegram κάλεσε τους οπαδούς του να «μετατρέψουν το Neukölln σε Λωρίδα της Γάζας» και να «κάψουν τα πάντα», σύμφωνα με τη μαζικής κυκλοφορίας Bild-Zeitung.

Δημοσκόπηση του You.gov στις αρχές Νοεμβρίου ανέφερε ότι το 59% των Γερμανών φοβάται μια μαζική τρομοκρατική επίθεση στη χώρα τους μετά τις επιθέσεις της Χαμάς στο Ισραήλ στις 7 Οκτωβρίου, που σκότωσαν περισσότερους από 1.000 αμάχους.

Μετανάστες στα σύνορα Σερβίας-Ουγγαρίας

Μόνο το 27% των Γερμανών που ερωτήθηκαν θεώρησαν ότι οι τρομοκρατικές επιθέσεις ήταν απίθανες.

Μια δημοσκόπηση του γερμανικού περιοδικού Stern που δημοσιεύθηκε στις 18 Οκτωβρίου διαπίστωσε ότι το 58% των Γερμανών θεώρησε ότι η ισραηλινή στρατιωτική απάντηση στη Γάζα είναι «κατάλληλη», ενώ μόνο το 23% ήταν αντίθετο.

 

 

Ως επί το πλείστον, τα δεξιά κόμματα είναι ισχυροί υποστηρικτές του Ισραήλ

 Μαζί με την Κροατία και την Τσεχική Δημοκρατία, η Ουγγαρία ήταν μια από τις λίγες βιομηχανικές χώρες που καταψήφισαν το ψήφισμα του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ τον Οκτώβριο που ζητούσε κατάπαυση του πυρός στη Γάζα.

Ο πόλεμος της Γάζας και, το πιο σημαντικό, η αναταραχή μεταξύ των μουσουλμάνων της Ευρώπης ως απάντηση στον πόλεμο της Γάζας, έριξε μια σφήνα στην ευρωπαϊκή κοινωνία που άφησε μεγάλο αριθμό ψηφοφόρων να πεισθούν ότι η μουσουλμανική μειονότητα δεν ήταν αφομοιώσιμη, αλλά, μάλιστα επικίνδυνη.

Αυτό έρχεται σε έντονη αντίθεση με την απάντηση στο «Μπορούμε να το κάνουμε» της τότε καγκελαρίου Άνγκελα Μέρκελ, προσέγγιση για την απορρόφηση περίπου 1 εκατομμυρίου Σύριων και άλλων μουσουλμάνων μεταναστών το 2016.

Μετανάστευση και ουκρανικό

Η μετανάστευση ευθύνεται για την ξαφνική αύξηση της υποστήριξης προς τα δεξιά κόμματα της Ευρώπης, αλλά η βαθιά δυσαρέσκεια με τη στάση των κυρίαρχων κομμάτων της Ευρώπης στον πόλεμο της Ουκρανίας είναι ένας σημαντικός παράγοντας που συμβάλλει.

Διαδήλωση πριν από λίγες ημέρες στη Γερμανία για την Παλαιστίνη

Μιλώντας στο επετειακό συνέδριο της ελβετικής εφημερίδας Weltwoche την περασμένη εβδομάδα, ο Ούγγρος Όρμπαν συνόψισε το πρόβλημα της Ευρώπης: «Η Αμερική χάνει έδαφος και η Ευρώπη πληρώνει το τίμημα». Ζήτησε μια ανεξάρτητη ευρωπαϊκή στρατηγική πολιτική.

Ένας ανερχόμενος ηγέτης του «Alternative für Deutschland», της δεξιάς αντιπολίτευσης της Γερμανίας, είναι ο Δρ Μαξιμίλιαν Κραχ, επικεφαλής υποψήφιος του AfD στις ευρωπαϊκές εκλογές του επόμενου έτους.

Σε συνέντευξή του στο The American Conservative , ο Κραχ περιέγραψε τον εαυτό του ως γκωλιστή που θέλει η Ευρώπη να είναι ένας σημαντικός πόλος σε έναν πολυπολικό κόσμο.

«Ας υποχωρήσουμε ενάντια σε μια ευρέως διαδεδομένη παρανόηση στη δεξιά, ότι αυτή τη στιγμή οι ΗΠΑ είναι ηγεμονικές και ότι η μόνη εναλλακτική είναι η κινεζική ηγεμονία», είπε ο Κραχ στις αμερικανικές εκδόσεις.

  • «Η Κίνα και οι BRICS είναι ένας αντιηγεμονικός συνασπισμός. Οπότε θα έλεγα ότι είναι έτσι: είτε έχουμε μια Pax Americana, η οποία πιστεύω ότι είναι αναγκαστικά ξύπνια και πολεμική, είτε δεν έχουμε μοναδική παγκόσμια ηγεμονία αλλά τοπικούς ηγεμόνες που κυβερνούν σύμφωνα με τις δικές τους τοπικές προτιμήσεις. Και δεν λέω καν ότι αυτό το τελευταίο μοντέλο είναι καλύτερο από το πρώτο. Είναι απλώς αναπόφευκτο», είπε ο Κραχ.

Η αμερικανική ηγεμονία στην Ευρώπη θα ατροφήσει, πρόσθεσε ο Κραχ:

Πώς μπορεί μια χώρα που απομακρύνεται από την Ευρώπη να την κυριαρχεί ταυτόχρονα; 

Αυτό το ερώτημα τίθεται πολύ συγκεκριμένα στην Ουκρανία. Προφανώς βλέπετε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν έχουν στο μυαλό τους την ευημερία του ουκρανικού πληθυσμού.

Άλλωστε, αυτή τη στιγμή θυσιάζουμε τη νεολαία της Ουκρανίας σε αυτόν τον ανόητο πόλεμο: έναν πόλεμο που θα μπορούσε εύκολα να είχε αποφευχθεί.

Σαφώς, αυτός ο πόλεμος αφορά τη φιλοδοξία της Αμερικής να απωθήσει τη Ρωσία.

Είναι ένας πόλεμος για την παγκόσμια τάξη. Και η Ουάσιγκτον έχει ουσιαστικά καταλάβει το Κίεβο, το οποίο δεν μπορεί να κάνει τίποτα χωρίς την αμερικανική έγκριση.

Οι ΗΠΑ χρηματοδοτούν την Ουκρανία, την εξοπλίζουν, λαμβάνουν στρατηγικές αποφάσεις για λογαριασμό της.

Η Bild-Zeitung , το ειδησεογραφικό μέσο της Γερμανίας με τη μεγαλύτερη κυκλοφορία, ανέφερε στις 24 Νοεμβρίου ότι η Ουάσινγκτον και το Βερολίνο προσπαθούν να πείσουν τον Ουκρανό Πρόεδρο Βολοντίμιρ Ζελένσκι ότι η Ρωσία δεν μπορεί να ηττηθεί στρατιωτικά και ότι θα πρέπει να διαπραγματευτεί μια λύση.

Μαξιμίλιαν Κραχ

Αυτό που ο Μαξιμίλιαν Κραχ χαρακτήρισε «αυτόν τον ανόητο» πόλεμο θα στοιχειώσει τα κυρίαρχα κόμματα της Ευρώπης, τα οποία θα θεωρηθούν ως μαριονέτες της Ουάσιγκτον.

Όπως είπε ο Όρμπαν στον Αμερικανό δημοσιογράφο Τάκερ Κάρλσον σε συνέντευξή του τον περασμένο μήνα, «η θέση της Γερμανίας στον πόλεμο της Ουκρανίας είναι απόδειξη έλλειψης κυριαρχίας».

Το AfD βρίσκεται στη δεύτερη θέση με περίπου 22% των γερμανών ψηφοφόρων, μπροστά από τους Σοσιαλδημοκράτες, τους Πράσινους και τους Ελεύθερους Δημοκράτες που αποτελούν τον κυβερνητικό συνασπισμό.

Όπως και το κόμμα του Βίλντερς, το AfD είχε την ιδιότητα του πολιτικού λεπρού. Τα κύρια κόμματα έχουν δηλώσει όλα ότι θα αρνηθούν να συνεργαστούν μαζί τους.

Καθώς οι τεκτονικές πλάκες της ευρωπαϊκής πολιτικής μετατοπίζονται, κανένα από τα παλιά ‘Shibboleths’ δεν θα ισχύει.

—

The Hellenic Information Team

 

Γ. Παπαδημητρίου: ελπίζοντας σε μία ευρωπαϊκή εξωτερική πολιτική…

1

Οι εξελίξεις στη Γάζα υπενθυμίζουν για μία ακόμη φορά τα υψηλά έως ανυπέρβλητα εμπόδια για μία κοινή εξωτερική πολιτική της ΕΕ. Ένα σχόλιο του Γιάννη Παπαδημητρίου.

https://p.dw.com/p/4ZKSC 
Δύσκολη η ουσιαστική παρέμβαση της Ευρώπης στα όσα συμβαίνουν στη ΓάζαΕικόνα: Doaa Albaz/Anadolu/picture alliance 

Η συζήτηση για τη Γάζα στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, την Τετάρτη, επιφύλαξε μία εξομολόγηση με σπάνια και αφοπλιστική ειλικρίνεια από τον Ύπατο Εκπρόσωπο της ΕΕ για την Εξωτερική Πολιτική Ζοζέπ Μπορέλ: Δεν μπορεί να εκπροσωπεί μία «κοινή θέση» όλων των κρατών-μελών, όταν δεν υπάρχει μία κοινή θέση, ανέφερε ο Ισπανός διπλωμάτης, για να υπενθυμίσει ότι στο τελευταίο ψήφισμα της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ οκτώ χώρες της ΕΕ ψήφισαν υπέρ της ανθρωπιστικής παύσης στη Γάζα, τέσσερις ψήφισαν κατά, ενώ οι υπόλοιπες απείχαν από την ψηφοφορία. Για «κακοφωνία» στις Βρυξέλλες έκανε λόγο πρόσφατα ο γερμανικός τύπος.

Υπάρχει βέβαια ο ελάχιστος κοινός παρονομαστής, όπως εκφράζεται επισήμως από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο: Οι «27» συμφωνούν στο δικαίωμα αυτοάμυνας του Ισραήλ, στη διάνοιξη ανθρωπιστικών διαδρόμων και στο αίτημα για «ανθρωπιστικές παύσεις» στη Γάζα. Μόνο που δεν συμφωνούν αν οι διαδοχικές «παύσεις» μπορούν και πρέπει να εξελιχθούν σε «καταπαύσεις», για να μην μιλήσουμε για «εκεχειρία».

Δεν εκπλήσσουν όλα αυτά. Είναι προφανές ότι δύσκολα συμβιβάζονται τα συμφέροντα 27 (και προσεχώς ίσως …37) κρατών-μελών με διαφορετικές ιστορικές καταβολές. Ακόμη και στον επίσημο τίτλο του Ζοζέπ Μπορέλ δύσκολα είχαν συμβιβαστεί οι διαφωνούντες. Διότι οι ακραιφνείς οπαδοί της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης ήθελαν έναν «Ευρωπαίο Υπουργό Εξωτερικών» που έτσι θα ονομάζεται ξεκάθαρα, αλλά οι θεματοφύλακες της εθνικής κυριαρχίας επέβαλαν τη δική τους θέση: ότι δεν θα έχουμε «υπουργό», αλλά «εκπρόσωπο», ο οποίος όμως, αν μη τι άλλο, θα είναι «ύπατος». Και ασφαλώς θα παράγει «εξωτερική πολιτική», αλλά δεν χρειάζεται να το φωνάζουμε κιόλας…

Επιθυμητή η κατάργηση της ομοφωνίας;

Ο Γιάννης Παπαδημητρίου
Ο Γιάννης Παπαδημητρίου

Σε αντίθεση με κάποια επίμονα στερεότυπα, δεν είναι μόνο οι «πλούσιοι και ισχυροί» που επιλέγουν μοναχικούς δρόμους όταν επείγει η ανάγκη για μία κοινή πολιτική. Τον Νοέμβριο του 2020, όταν ο Τζο Μπάιντεν κέρδισε τις προεδρικές εκλογές στις ΗΠΑ και μόνο ο Ντόναλντ Τραμπ αμφισβητούσε το αποτέλεσμα της κάλπης, ο Σλοβένος πρωθυπουργός Γιάνες Γιάνσα είχε σπεύσει να συγχαρεί τον Τραμπ για τη …νίκη του. Όσο για την ευρωπαϊκή πολιτική απέναντι στη Ρωσία, υποτίθεται ότι οι «27» την έχουν ήδη απομονώσει οικονομικά, πλην όμως η Αυστρία εξακολουθεί να εισάγει από τη Ρωσία το 60% του φυσικού αερίου που χρειάζεται η οικονομία της.

Ένα πρώτο βήμα για τη διαμόρφωση μίας κοινής εξωτερικής πολιτικής θα ήταν η κατάργηση της ομοφωνίας και του περίφημου «βέτο», την οποία πολλοί προτείνουν, αλλά δεν έχει προχωρήσει. Μάλλον κάποιοι προβάλλουν …βέτο στην κατάργηση του βέτο. Η Ελλάδα δεν έχει ακόμη οριστικοποιήσει την επίσημη στάση της στο ζήτημα αυτό. Φαίνεται πιθανό να ακολουθήσει τη συμβιβαστική πρόταση, με βάση την οποία το βέτο καταργείται, αλλά όχι εντελώς. Θα προβλέπεται δηλαδή μία ρήτρα, που διατηρεί τη δυνατότητα βέτο για ζητήματα «ύψιστης εθνικής ασφάλειας» ή κάτι παρεμφερές. Εάν η πολιτική είναι η «τέχνη του εφικτού», ας κάνουμε, έστω, αυτό το βήμα.

Jannis Papadimitriou für App PROVISORISCH
Γιάννης Παπαδημητρίου Νομικός και δημοσιογράφος στην DW. Ασχολείται κυρίως με ευρωπαϊκά, πολιτικά και οικονομικά θέματα.
DW

Μ. Ανατολή: Ποιοι υπονομεύουν μια λύση δύο κρατών;

0

Σάρα Λέμελ, dpa 

Οι φρικαλεότητες της Χαμάς και ο πόλεμος στη Γάζα φέρνουν και πάλι επί τάπητος τη λύση των δύο ανεξάρτητων κρατών. Προσπάθειες έγιναν πολλές, αλλά απέτυχαν. Γιατί;

https://p.dw.com/p/4ZNIa
Και ο Γιασέρ Αραφάτ προσπάθησε, αλλά απέτυχε Εικόνα: Mohammed Abed/AFP 

Η σύγκρουση μεταξύ Ισραήλ και Παλαιστινίων έχει κοστίσει φέτος περισσότερα θύματα από όσο ποτέ άλλοτε στις δεκαετίες της ιστορίας της. Το Ισραήλ θρήνησε την χειρότερη απώλεια Εβραίων μετά το Ολοκαύτωμα, και στον πόλεμο που ακολούθησε στη Γάζα, περισσότεροι από 12.300 Παλαιστίνιοι έχουν σκοτωθεί. Όσοι ποτέ άλλοτε σε προηγούμενο πόλεμο. Η δραματική κατάσταση κάνει πιο επιτακτικές τις εκκλήσεις για μια ειρηνική λύση στη διένεξη και φέρνει για άλλη μια φορά στο προσκήνιο το αίτημα για λύση στη βάση δύο κρατών. Ένα ανεξάρτητο και κυρίαρχο παλαιστινιακό κράτος κοντά στο κράτος του Ισραήλ.

Προχθές ο υπουργός Εξωτερικών της Ισπανίας υπογράμμισε και πάλι ότι είναι η μόνη λύση για την ειρηνική επίλυση της διένεξης, αλλά και ο καγκελάριος Σολτς είπε ότι μετά από νίκη του Ισραήλ επί της Χαμάς οι πιθανότητες ειρηνικής συνύπαρξης δύο κρατών θα ήταν πιο ρεαλιστικές παρά ποτέ άλλοτε στο παρελθόν. Αλλά και ο Αμερικανός πρόεδρος Μπάιντεν σε άρθρο γνώμης στην Washington Post υποστήριξε ότι η λύση των δύο κρατών είναι ο μοναδικός δρόμος για τη μακροπρόθεσμη ασφάλεια του ισραηλινού και του παλαιστινιακού λαού. «Ακόμη κι αν φαίνεται προς το παρόν ότι είναι πιο μακρινό από ποτέ, έχει γίνει ταυτόχρονα πιο επιτακτικό από ποτέ».

Γιατί στη Μ. Ανατολή δεν εδραιώνεται η ειρήνη;

7 Οκτωβρίου 2023
7 Οκτωβρίου 2023, η 11η Σεπτεμβρίου του ΙσραήλΕικόνα: Kobalt

Προσπάθειες έχουν γίνει πολλές, ιδίως από την πλευρά των ΗΠΑ. Αμερικανοί πρόεδροι, όπως οΤζορτζ Μπους, ο Μπιλ Κλίντον και ο Μπαράκ Ομπάμα, ακόμη και ο Ντόναλντ Τραμπ, επένδυσαν πολλά, αλλά τελικά απέτυχαν να βρουν έναν διαρκή συμβιβασμό. Υπήρξαν επανειλημμένοι διασπαστικοί ελιγμοί και από τις δύο πλευρές. Για παράδειγμα,  ο Κλίντον είπε ότι πραγματικά έκανε τα αδύνατα δυνατά στην προσπάθεια να βοηθήσει τους Παλαιστίνιους να αποκτήσουν το δικό τους κράτος. “Υπήρχε μια συμφωνία την οποία απέρριψαν”, είπε το 2016. “Θα παραχωρούσε στους Παλαιστίνιους ολόκληρη τη Λωρίδα της Γάζας, το 96% με 97% της Δυτικής Όχθης με εδαφικές αποζημιώσεις για το Ισραήλ”. Η τελευταία γνωστή πρόταση προς τον Παλαιστίνιο πρόεδρο Μαχμούντ Αμπάς έγινε το 2008 από τον τότε Ισραηλινό πρωθυπουργό Εχούντ Όλμερτ. Σύμφωνα με δημοσιεύματα των ΜΜΕ προσέφερε επίσης στον Αμπάς σχεδόν ολόκληρη τη Δυτική Όχθη καθώς και τις αραβικές συνοικίες της Ανατολικής Ιερουσαλήμ και την Παλιά Πόλη υπό διεθνή έλεγχο. Ο Αμπάς δήλωνε αργότερα ότι ο Όλμερτ τον παρότρυνε να υπογράψει χωρίς να του δώσει στα χέρια τον χάρτη που του έδειξε για να τον εξετάσει προσεκτικότερα. Λίγο αργότερα, ο Όλμερτ αναγκάστηκε να παραιτηθεί λόγω καταγγελιών για διαφθορά. Τελικά, οι διαπραγματεύσεις απέτυχαν επειδή και οι δύο πλευρές δεν μπόρεσαν να συμφωνήσουν στα επίμαχα σημεία των διαφορών τους, τη μελλοντική πορεία των συνόρων, τους παλαιστίνιους πρόσφυγες, το καθεστώς της Ιερουσαλήμ, τους εποικισμούς και την κατανομή των πόρων, ιδίως του νερού.

Η πιο ελπιδοφόρα στιγμή για τις ειρηνευτικές προσπάθειες ήταν η υπογραφή των ειρηνευτικών συμφωνιών του Όσλο το 1993. Η διακήρυξη αρχών οδήγησε στην ίδρυση της Παλαιστινιακής Αρχής. Έχει ακόμη την διοικητική ευθύνη των περιοχών που βρίσκονται υπό τον έλεγχό της. Η ρύθμιση αυτή ήταν αρχικά μόνο για μια περίοδο πέντε ετών. Αλλά μακροπρόθεσμες ελπίδες για ένα κράτος για τους Παλαιστίνιους παρέμειναν ανεκπλήρωτες μέχρι σήμερα. Από το 2014 δεν έχουν γίνει σοβαρές διαπραγματεύσεις μεταξύ του Ισραήλ και των Παλαιστινίων. Η υποστήριξη για τη λύση των δύο κρατών ατόνησε στη συνέχεια και στις δύο πλευρές.

Το μόνιμο αγκάθι των εποικισμών

Εβραϊκός οικισμός στην ανατολική Ιερουσαλήμ
Μεγάλο πρόβλημα οι εποικισμοίΕικόνα: AP

Από την κατάκτηση της Δυτικής Όχθης στον πόλεμο των έξι ημερών του 1967 το Ισραήλ επέκτεινε συστηματικά τους αμφιλεγόμενους οικισμούς του εκεί, αν και σύμφωνα με το ψήφισμα 242 τα ΗΕ καλούσαν την ισραηλινή κυβέρνηση να αποσυρθεί στα σύνορα πριν από τον πόλεμο με αντάλλαγμα την αναγνώριση του Κράτους του Ισραήλ και τον σεβασμό της ασφάλειας του. Το 1993 περίπου 110.000 ισραηλινοί έποικοι ζούσαν στην Δυτική Όχθη, σήμερα ο αριθμός έχει αυξηθεί σε περίπου μισό εκατομμύριο. Κι αν συμπεριληφθεί και η Ανατολική Ιερουσαλήμ ο αριθμός φτάνει σε 700.000. Οι έποικοι ζουν σαν σε μικρές νησίδες εν μέσω τριών εκατομμυρίων Παλαιστινίων. Ο ΟΗΕ έχει αναγάγει τους εποικισμούς ως το μεγαλύτερο πρόβλημα για μια ειρηνευτική διευθέτηση, επειδή εμποδίζουν την εδαφική συνοχή της Δυτικής Όχθης. Οι βίαιες επιθέσεις των εποίκων κατά των Παλαιστινίων έχουν αυξηθεί σημαντικά κατά τη διάρκεια του πολέμου που κρατά ήδη έξι εβδομάδες στη Γάζα. Οι Παλαιστίνιοι διαμαρτύρονται επίσης επανειλημμένα για μαζικούς περιορισμούς στην καθημερινή τους ζωή εξαιτίας της 56χρονης ισραηλινής κατοχής.

Από την αρχή της ειρηνευτικής διαδικασίας η ισλαμιστική οργάνωση Χαμάς την τορπίλιζε με αιματηρές επιθέσεις κατά Ισραηλινών. Δεν την ενδιαφέρει η ειρηνική συνύπαρξη, αλλά επιδιώκει και τροφοδοτεί τη σύγκρουση. Απώτερος στόχος της είναι η εγκαθίδρυση ενός ισλαμικού κράτους στο έδαφος ολόκληρης της ιστορικής Παλαιστίνης και η καταστροφή του Κράτους του Ισραήλ. Ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Μπέντζαμιν Νετανιάχου εξελέγη για πρώτη φορά το 1996  εν μέσω κύματος αιματηρών επιθέσεων της Χαμάς. Ο προκάτοχός του στο αξίωμα, ο Γιτζάκ Ράμπιν, δολοφονήθηκε από έναν φανατικό Εβραίο που ήθελε να αποτρέψει νέες εδαφικές παραχωρήσεις προς τους Παλαιστίνιους. Ο Νετανιάχου κατηγορείται επανειλημμένα από επικριτές ότι ανέχθηκε ή και ενθάρρυνε την άνοδο της Χαμάς στη Λωρίδα της Γάζας για να αντιταχθεί στην πιο μετριοπαθή Φατάχ του προέδρου Μαχμούντ Αμπάς και να διχάσει τον παλαιστινιακό λαό, ώστε να αποτραπεί η δημιουργία παλαιστινιακού κράτους. Πολλοί δεξιοί Ισραηλινοί θεωρούν ότι ένα παλαιστινιακό κράτος αποτελεί έναν μη αντιμετωπίσιμο κίνδυνο για την ασφάλεια του Ισραήλ.

Μπορεί η Παλαιστινιακή Αρχή να κυβερνήσει;

Τζορτζ Μπους, Εχούντ Όλμερτ και Μαχμούτ Αμπάς
Ο πρόεδρος Μπους με τον Εχούντ Όλμερτ και τον Μαχμούτ ΑμπάςΕικόνα: Shawn Thew/dpa/picture alliance

Η εφημερίδα Jerusalem Post έγραψε το 2019, επικαλούμενη πηγή μέσα από το κόμμα Λικούντ του Ισραηλινού πρωθυπουργού, ότι ο Νετανιάχου με αυτό το επιχείρημα είχε αιτιολογήσει την έγκριση της μεταφοράς μεγάλων οικονομικών ποσών από το Κατάρ προς τη Χαμάς. Όποιος είναι κατά ενός παλαιστινιακού κράτους θα πρέπει να είναι υπέρ αυτής της μεταφοράς χρημάτων, φέρεται να είπε. Αυτά τα κεφάλαια όμως βοήθησαν τελικά τη Χαμάς να μετατρέψει τη Λωρίδα της Γάζας σε φρούριο γεμάτο όπλα. Ο Μπάιντεν κάνει τώρα εκστρατεία υπέρ μιας “ανανεωμένης” Παλαιστινιακής Αρχής που θα αναλάβει ξανά τον έλεγχο της Λωρίδας της Γάζας μετά τον πόλεμο, αν και η Χαμάς την είχε εκδιώξει βίαια από εκεί το 2007. Ωστόσο ο Νετανιάχου απορρίπτει την ιδέα υποστηρίζοντας ότι υπό την νυν μορφή της η Παλαιστινιακή Αρχή δεν είναι σε θέση να αναλάβει τον έλεγχο της Λωρίδας της Γάζας. Ακόμη και πριν από τον πόλεμο δημοσκοπήσεις έδειξαν ότι περισσότεροι από τους μισούς Παλαιστίνιους τάσσονταν υπέρ της επιστροφής στον ένοπλο αγώνα.  Οι τρομοκράτες της Χαμάς εξυμνούνται από μεγάλα τμήματα της παλαιστινιακής κοινωνίας ως ήρωες στον αγώνα κατά των ισραηλινών καταπιεστών.

Είναι καθήκον του Ισραήλ “μετά από μια νίκη να διασφαλίσει ότι η Γάζα δεν θα μπορέσει ποτέ ξανά να απειλήσει τους πολίτες του Ισραήλ”, δήλωσε ο Νετανιάχου. Το Ισραήλ δεν πρόκειται να ανεχθεί καμία νέα παλαιστινιακή ηγεσία που “θα υποστηρίζει την τρομοκρατία, θα πληρώνει τρομοκράτες και τις οικογένειές τους και θα εκπαιδεύει τα παιδιά τους να δολοφονούν Εβραίους και να εξαφανίσουν το κράτος του Ισραήλ”. Λόγω της κολοσσιαίας αποτυχίας του όμως την 7η Οκτωβρίου είναι αβέβαιο αν ο Νετανιάχου θα μπορέσει να παραμείνει επικεφαλής της κυβέρνησης όταν τελειώσει ο πόλεμος. Σύμφωνα με τις τελευταίες δημοσκοπήσεις το κόμμα του Μπένι Γκαντζ, υπουργού στο πολεμικό υπουργικό συμβούλιο, θα ήταν επί του παρόντος μακράν η ισχυρότερη παράταξη, ακόμα και από το κόμμα του Νετανιάχου, το Λικούντ. Πέρυσι, ο Γκαντζ είχε ταχθεί υπέρ μιας ανεξάρτητης παλαιστινιακής “οντότητας”, αλλά όχι υπέρ ένός κράτους.

Επιμέλεια: Ειρήνη Αναστασοπούλου

DW

ΑΠΩΘΗΤΙΚΑ ΑΝΘΡΩΠΩΝ

0

 

Της ΑΡΙΑΔΝΗΣ ΧΑΤΖΗΓΙΩΡΓΗ

Στα παιδιά αρέσουν τα πεζούλια. Κάθονται με την παρέα τους και τα ποτά τους. Γελάνε, πειράζονται, λένε βρισιές, κάνουν μούτρα, βαράνε ο ένας τον άλλο, ξαναλένε βρισιές, απαντάνε κοφτά στη μάνα τους στο κινητό, στέλνουν μηνύματα, σκουντιούνται, γελάνε. Έτσι κυλούν οι ώρες Παρασκευή και Σάββατο βράδυ. Το πιο βολικό πεζούλι είναι της Μητρόπολης, που έχει αρκετό σκοτάδι σε κάποια σημεία του. Υπάρχουν, εναλλακτικά, ψηλά πλατύσκαλα πολυκατοικιών. Εκεί αράζουν στη γωνία, απλώνουν τα πόδια, γελάνε, κοιμούνται για λίγο στον ώμο κάποιου, αν το έχουν παρακάνει με τα ποτά. Μετά σηκώνονται και παίρνουν το δρόμο για το σπίτι. Και η επιστροφή έχει τη γλύκα της, γιατί όλοι μαζί κυριαρχούν στο δρόμο και δεν αφήνουν τόπο να περάσει κανείς άλλος. Έτσι ενθουσιασμένοι το διαλύουν και μέχρι να φτάσουν σπίτι έχουν αποκαμωθεί κι έχουν νυστάξει. Όνειρα γλυκά και το άλλο Σάββατο τα ίδια.

Στα πεζούλια και στα γειτονικά πλατύσκαλα κάθονται τα παιδιά που δεν έχουν ή δεν θέλουν να δώσουν λεφτά στα ποτάδικα. Παίρνουν ό,τι θέλουν από το περίπτερο σε πλαστική σακούλα. Για φαΐ, κουτί από δίπλα με ξύλινο πιρούνι, ή σάντουιτς απ’ το καλό σαντουΐτσάδικο. Ή τίποτα ρε φίλε, μόνο μπύρες, μια εξάδα. Έτσι κυλούν οι ώρες, με τον κόσμο να πάει και νά’ ρχεται, τις παρέες των κοριτσιών, που περνάνε βαμμένες στην εντέλεια, που βρίζονται κι αυτές και πίνουν και απρόβλεπτα θεάματα, όπως τα μαλλιοτραβήγματα κοριτσιών, που η μια πήρε το αγόρι της άλλης.

Διαπίστωσα όμως ότι δεν βλέπουν όλοι με την ίδια ευμένεια αυτή την ανέξοδη διασκέδαση, που είναι ταυτόχρονα και μια γουστόζικη αντίσταση στις τρελλές τιμές και την εμπορευματοποίηση των πάντων. Έτσι, σε ένα πλατύσκαλο που βρέθηκαν πλειοψηφία αυτοί που δεν άντεχαν να βλέπουν τα παιδιά, δόθηκαν τα χρήματα και κάποιος αρχιτέκτονας βρήκε τη λύση με βίδωμα μεταλλικών κυλίνδρων –“σατινέ”, γιατί έχομε να κάνουμε με επίπεδο κι όχι αηδίες- στο τμήμα του πλατύσκαλου που είναι έξω από το πλάτος της πόρτας, ώστε να μην μπορούν πια να καθίσουν τα παιδιά, όπως οι ακίδες στα μπαλκόνια, που αναγκάζουν τα περιστέρια να πάνε αλλού. Με αυτές τις μεταλλικές τάπες, που δεν είναι και λίγες και θα κόστισαν ο κούκος αηδόνι, οι ενοχλημένοι ένοικοι κρατούν μακριά τους πισινούς των παιδιών, να μην αράζουν και απλώνουν τις αρίδες τους και τους χαλάνε την ησυχία.

Δε βαριέστε, πλατύσκαλα να φαν κι οι κότες. Όμως μόνο σ΄αυτή την πολυκατοικία κάποιος εφυής σκέφτηκε να στήσει εμπόδια για να μην μπορείς αν θέλεις να καθίσεις. Υπάρχει βέβαια και χειρότερη εκδοχή, που εύχομαι να μην ισχύει. Δεν θέλουν οι ιδιοκτήτες να κρατήσουν μακριά μονάχα τις παρέες των παιδιών του Σαββατόβραδου. Θέλουν να κάνουν το πλατύσκαλό τους ναρκοπέδιο για όποιον δύστυχο λογάριαζε, όταν θα αραίωνε η κίνηση, να γείρει στη γωνιά της τζαμαρίας να κοιμηθεί. Ενοχλητικούς άστεγους, ενοχλητικούς νέους που αράζουν με τους κολλητούς τους, θέλουν να διώξουν, μέσα από τη ζεστούλα του ακριβού διαμερίσματός τους οι συμπολίτες μας. Τον ανθρωποδιώχτη βίδωσαν οι αγαπητοί συμπολίτες, για να απολλαγούν από τους ανθρώπους, όπως ο απωθητής πουλιών και το εντομοαπωθητικό σε απαλάσσουν από τα περιστέρια και τις σκνίπες.

 

 

 

 

 

 

Γ. Μαγκριώτης: η εύθραυστη κυριαρχία του Κ. Μητσοτάκη και οι εναλλακτικές επιλογές

0

Αν, στα αριστερά της ΝΔ δεν υπάρξει σύντομα εναλλακτική αξιόπιστη κυβερνητική πρόταση, τότε, μπορεί η δυσφορία του κόσμου, αυτήν την φορά, να εκδηλωθεί κυρίως στα δεξιά της ΝΔ.

Η ρευστοποίηση του κομματικού χάρτη στις χώρες της ΕΕ, το Brexit, το φαινόμενο Τραμπ, Μπολσονάρου και πρόσφατα Μιλέι, η εκρηκτική άνοδος των ακροδεξιών κομμάτων, κυβερνητικά σε πολλές χώρες, σε αναμονή σε άλλες, στέλνουν μήνυμα για την πιθανή κατάρρευση του δημοκρατικού και κοινωνικού μοντέλου, που χτίστηκε μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, που άντεξε και νίκησε στον Ψυχρό Πόλεμο.

Τα αίτια πολλά:

α). Η μετανάστευση, οι πρόσφυγες, η πανδημία, η ενεργειακή κρίση, η κλιματική κρίση, η οξύτατη και παρατεταμένη ακρίβεια, η έκρηξη των κοινωνικών ανισοτήτων, τα ατομικά δικαιώματα και η ταυτοτική κρίση των δυτικών κοινωνιών.

β). Οι γεωπολιτικές αβεβαιότητες, η υποχώρηση της ηγεμονίας των ΗΠΑ και γενικότερα της Δύσης, η ανάδειξη άλλων πόλων όπως η Κίνα, οι BRICS, οι περιφερειακές δυνάμεις, που αναζητούν νέους ρόλους, μέσα από νέες συμμαχίες, ο πόλεμος στην Ουκρανία, οι εμφύλιοι στην Αφρική, η σύγκρουση στην Μέση Ανατολή.

Στην Ελλάδα στις εκλογές του Μαΐου του 2012, στην κορύφωση των κινητοποιήσεων κατά των μνημονίων, της σκληρής λιτότητας και κυρίως της αβεβαιότητας, που ένιωθε η πλειοψηφία των πολιτών, για πρώτη φορά τα κόμματα δεξιά της ΝΔ αθροιστικά, ξεπερνούσαν το κεντροδεξιό κόμμα, όπως η κεντροδεξιά και τα κόμματα δεξιά της ΝΔ μαζί ξεπερνούσαν αθροιστικά, για πρώτη φορά μετά το 1974, τα κόμματα αριστερά της ΝΔ.

Όμως, το μεγαλύτερο μέρος του ρεύματος της αντισυστημικής ριζοσπαστικοποίησης της κοινωνίας, το ενσωμάτωσε ο ΣΥΡΙΖΑ και το εκτόνωσε, με την ολοκλήρωση της κυβερνητικής του θητείας.

Η μετακίνηση του δεξιά της ΝΔ, θα ήταν ίσως καταστροφική και μπορεί να δημιουργούσε μόνιμες βλάβες στο πολιτικό σύστημα, με κινδύνους για την ευρωατλαντική στρατηγική επιλογή της χώρας και τα εθνικά θέματα, το 1974 δεν είναι μακριά.

Στις εκλογές του 2019 ο Κυριάκος Μητσοτάκης έπεισε ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας, ότι μπορεί να εγγυηθεί την ηρεμία και την σταδιακή επιστροφή σε εποχές, πριν την κρίση του 2008-2009 και της μνημονιακής συνέχειας.

Τέσσερεις κυρίως, ήταν οι παράγοντες, που του έδωσαν και την δεύτερη τετραετία:

α). Η κρίση της πανδημίας, που μηδένισε κάθε σύγκριση των οικονομικών και κοινωνικών δεικτών, με αυτούς που παρέλαβε.

β). Ο φόβος του θανάτου από τον κορωνοιό, τον εξωτερικό εισβολέα, μείωσε κατά πολύ τις προσδοκίες της κοινωνίας.

γ). Οι πρωτόγνωροι πόροι που διατέθηκαν και διατίθενται από την ΕΕ και τον πρόσθετο δανεισμό της χώρας, για την αντιμετώπιση των κρίσεων.

δ). Η απόλυτη αδυναμία της Αξιωματικής αντιπολίτευσης και γενικά της αντιπολίτευσης, να προσφέρουν αξιόπιστη εναλλακτική πρόταση.

Στις τελευταίες εκλογές, τα κόμματα δεξιά της ΝΔ, συγκέντρωσαν 13% περίπου, που σημαίνει ότι, οι απώλειες της ΝΔ καλύφθηκαν με δυνάμεις του κέντρου και της κεντροαριστεράς.

Τα προβλήματα, που ενισχύουν τα ακροδεξιά κόμματα στην Ευρώπη, είναι ακόμη πιο μεγάλα στην χώρα μας, όμως ο φόβος των κρίσεων των προηγούμενων χρόνων και η τραγική εμπειρία της Χούντας, συγκρατούν τις αντιδράσεις της ελληνικής κοινωνίας και κυρίως αυτών που πλήττονται περισσότερο.

Ο πολυκερματισμός του πολιτικού χώρου στα δεξιά της ΝΔ, παρότι ενισχύεται, συνεχίζει να μην φαίνεται ότι την απειλεί.

Η κατάρρευση του Σύριζα-Προοδευτική Συμμαχία, η διάσπασή του, η δημιουργία νέου κόμματος και, η αδυναμία των άλλων κομμάτων να δημιουργήσουν δυναμική ανατροπής των πολιτικών συσχετισμών, επίσης της δίνει την σημερινή εύθραυστη κυριαρχία.

Μέχρι πότε, ο μεταρρυθμιστής Πρωθυπουργός, του λιγότερου κράτους, θα μπορεί με το μεγαλύτερο υπουργικό συμβούλιο, που συνεχώς μεγαλώνει, της Μεταπολίτευσης και, του μεγαλύτερου αριθμού μετακλητών, για να τους χωράει όλους, θα μπορεί να πείθει με τους προερχόμενους από την ΝΔ υπουργούς τον βασικό εκλογικό ακροατήριο της κεντροδεξιάς, με τους προερχόμενους από κόμματα δεξιά της ΝΔ, τους ακροδεξιούς ψηφοφόρους, και με τους προερχόμενους από το ΠΑΣΟΚ, τους κεντρώους και τους κεντροαριστερούς ψηφοφόρους;

Η πρόσφατη μεγάλη εκλογική επιτυχία του Βιλντερς στην Ολλανδία, όπως και οι εκλογικές και δημοσκοπικές επιτυχίες, αντίστοιχων κομμάτων σε όλη την ΕΕ, δεν θα αργήσει να χτυπήσει και την πόρτα της χώρας μας.

Αν, στα αριστερά της ΝΔ δεν υπάρξει σύντομα εναλλακτική αξιόπιστη κυβερνητική πρόταση, τότε, μπορεί η δυσφορία του κόσμου, αυτήν την φορά, να εκδηλωθεί κυρίως στα δεξιά της ΝΔ.

Αυτό που φαίνεται να λείπει είναι το πρόσωπο που θα ενώσει και θα εκφράσει την δυναμική αυτή.

Σε κάθε χώρα, που εμφανίστηκε και πρωταγωνιστεί πλέον, είχε και διαφορετική πολιτική προέλευση, ο Βίλντερς στην Ολλανδία προήλθε από το Κεντροδεξιό κόμμα, το αδελφό της ΝΔ.

‘Israel’ was forced to accept Hamas’ truce conditions: Mousavi

0

Abdolrahim Mousavi, Commander-in-Chief of the Islamic Republic of Iran Army, stressed that the occupation was unable to achieve military success in the face of the Palestinian resistance during Operation al-Aqsa Flood.

Commander-in-Chief of the Islamic Republic of Iran Army, Abdolrahim Mousavi, confirmed that the signs of the demise and collapse of the Israeli occupation entity are fully visible.

Despite the aggression against the Gaza Strip and its ground operations, Mousavi said the Israeli occupation and its backers were helpless in the face of the Resistance and failed to make any progress.

In the context of the Israeli entity’s collapse, he pointed out that the occupation was forced to negotiate with the Hamas movement and accept all its conditions in the truce mediated by Arab countries.

In his speech at a ceremony honoring the students of the School of Nursing, Mousavi stressed that Operation Al-Aqsa Flood brought attention back to the Palestinian issue, making it once again a prominent global issue.

He went on to say that the “perfect picture” of human rights claimed by the West and the United States had been shattered despite all their investment in said image. He went on to accuse the leaders in the US and other Western countries of racism

  • Iran’s Army Chief Commander Major General Abdolrahim Mousavi (Tasnim)

https://english.almayadeen.net/news/politics/-israel–was-forced-to-accept-hamas–truce-conditions–mousa

Turkey files lawsuit against Netanyahu with ICC over Gaza genocide

0

Attorney Metin Kulunk has presented the case against Netanyahu through the Turkish Ministry of Justice.

The governing Justice and Development Party attorneys said on Tuesday that Turkey has filed a case against Israeli Prime Minister Benjamin Netanyahu with the International Criminal Court (ICC), accusing him of committing genocide against the Palestinians.

Turkish President Recep Tayyip Erdogan confirmed to reporters on November 4 that Turkey is no longer considering Israeli Prime Minister Benjamin Netanyahu as its “interlocutor“, but the head of the Turkish National Intelligence Organization, Ibrahim Kalin, remains in contact with “Israel”.

Attorney Metin Kulunk posted on X: “Today… we have filed a lawsuit with the International Criminal Court in The Hague against the Hitler of the 21st century of Israeli Prime Minister Netanyahu, who must stand trial for the genocide he committed in the Gaza Strip and all crimes against humanity.”

 

Kulunk revealed the first of the lawsuit’s twenty-three pages and explained that, together with two other attorneys, he filed the case through the Turkish Ministry of Justice, which would forward the file to the International Criminal Court.

On Sunday, Erdogan slammed the United Nations and its Security Council, deeming them ineffective in addressing the mounting humanitarian crisis in Gaza.

Erdogan called for a reform of the UN’s permanent membership and veto systems, expressing dissatisfaction with the current structure where one member’s incorrect actions can hinder meaningful outcomes.

He accused the UN of disregarding the suffering of Gazans and emphasized the need for a more equitable system that doesn’t leave the fate of the world in the hands of a few countries with veto power.

“The UN has become ineffective. That is to say, even the UN Security Council cannot achieve any results. If one Council member acts incorrectly then nothing happens,” he said.

Elsewhere in his remarks, Erdogan stated that any agreement between Turkey and the United States regarding the Gaza Strip is impossible if Washington considers it part of Israeli territory. He stressed that Gaza belongs to the Palestinian people, and the US must recognize this for any agreement to be feasible.

Erdogan expressed reluctance to call President Joe Biden, suggesting that the US needs to acknowledge the rightful ownership of Gaza by the Palestinian people.

In a similar context, Ione Belarra, a left-wing Spanish minister, posted a video to X, in which she condemned the Israeli occupation, citing the thousands of individuals “brutally killed by ‘Israel’.”

 

According to Belarra, “We are witnessing a live Genocide,” adding that she did not want to be complicit. “If you don’t stop brutality in time, it drags you along with it,” she stressed

She continued, “Today it’s the Palestinians, tomorrow it could be anyone,” citing that more than 60 parliamentarians from across Europe and Latin America are taking Netanyahu and his political leadership to the International Criminal Court (ICC).

https://english.almayadeen.net/news/politics/turkey-files-lawsuit-against-netanyahu-with-icc-over-gaza-ge

The “Unclassified Secret”

0

EXECUTIVE SUMMARY: The Hamas attack on October 7 was formulated based on intelligence gathered by the terrorist group in advance, a significant proportion of which was unclassified civic or non-strictly classified military information. This reflects a broader phenomenon defined as “unclassified secrets” – information which, while not classified, nevertheless holds considerable or even critical value to an adversary. To establish guidelines to deal with this phenomenon, its complexity has to be acknowledged. Due to the open availability of such information, any means of controlling it will require a nuanced approach that balances democratic concerns about freedom of information and the public’s right to know with security needs.

Hamas gathered information on Israel, much of it unclassified, and successfully used it to carry out the largest and most devastating terrorist attack in Israel’s history.

At the core of every advanced organization’s information security and cyber defense lies a mechanism for risk management. This mechanism weighs the likelihood of the realization of intelligence and technological threats against the potential damage resulting from an information leak. Risk management allows a focus on the protection of significant assets and ensures, as much as possible, that threats against them will not succeed. The less favorable alternative is “protecting everything,” an approach guaranteed to be ineffective due to endless “secrets” and limited resources.

This article seeks to describe a phenomenon we call the “unclassified secret,” meaning information that is not classified by definition but which still holds great value for an adversary seeking to harm a country or organization. In a democratic and open society, the freedom of information is fundamental. The ability of people in society to share information is vital for progress and development. It provides the infrastructure for citizens to be engaged, oversee the authorities, criticize them, and form independent opinions through free and reasoned discussion. In this way, civil information, or unclassified security information, is accessible to everyone – including foreign actors and enemies – especially as platforms for its distribution and accessibility continue to evolve.

The events of October 7 will be investigated and examined with great care, but it can already be said that Hamas constructed a good intelligence puzzle of Israel’s defense components along the border fence. This enabled Hamas to neutralize some of the sensors and detection capabilities, prevent effective control of events on the Israeli side, and operate effectively within the bases, outposts, and settlements they invaded. In addition to military information, Hamas had civilian, private, and administrative information that facilitated its operations within the attacked communities. Apart from maps available to everyone, it is evident that Hamas had information about specific sites within the settlements, some of which can be found online (such as addresses of senior officials) and information that could be collected through human sources (HUMINT), such as the locations of first response teams, concentrations of soldiers and civilians, defense perimeters of the settlements, and more.

Examining the security information collected by Hamas over the years reveals that a significant part of its intelligence is based on information that is not classified by definition. For example, most of the human collection elements (HUMINT) recruited by Hamas were instructed to mark locations throughout Israel that are visible to all. In addition, Hamas collected a wealth of information from Israeli media about Israeli society, issues related to the settlements surrounding the Gaza Strip, and Israel’s military capabilities, all of which was discussed openly.

These facts together constitute a particularly challenging phenomenon that we refer to as the “unclassified secret.” This is information that is either civilian or defined as unclassified by the authorities, yet highly valuable to hostile actors that collect it for their purposes. In the case of a terrorist organization like Hamas and an attack like the one it carried out, tactical and micro-tactical information defined as unclassified, as well as civilian information that is openly accessible, become extremely valuable, especially when it provides details that complement information collected from other undisclosed intelligence sources operated by Hamas or any other organization. Thus, in the case of a terrorist organization, civilian information that is sometimes considered insignificant takes on a critical value. The unclassified space contains “secrets” that must be treated appropriately.

At this point, one might argue: If such information is valuable for the enemy, why isn’t it classified? The deeper question that then arises is this: How far can the concept of “classified information” be stretched? Information classification expresses the potential risk and damage that would result from exposure to an unauthorized party. Consequently, the basic definition of classified information is information that, if exposed to an unauthorized party, could harm the security of the state or other “owner of the secret.” But harm to the security of the state in what sense? For example, in a scenario in which terrorists plan to attack settlements on the Gaza border, maps of Israel that are available on Google Earth constitute valuable information for the enemy. Surely one cannot have the internet scoured of all such information due to its potential use by terrorists.

The other extreme is to say the unclassified secret is the inevitable bane of a democratic and open society, especially in areas of risk and near hostile borders, and there is nothing that can be done to reduce the risk inherent in the phenomenon.

Faced with these two extremes, neither of which seems to contain the whole truth, we should delineate a few guiding principles with which to approach situations in which unclassified secrets of a kind highly valuable to the enemy are widespread.

Unclassified information must be addressed systematically in the context of the impact of civilian knowledge of security components that enable the enemy to exploit it for operational purposes. The “unclassified” space must be addressed within situational assessments while realizing and considering its value to the enemy.

In this context, attention should be given to civilian “information baskets” that require investment in protection, monitoring, and control, including:

  • Civil security components: first response teams, civil-military relations, settlement defense systems, and reinforcement forces.
  • Human concentrations that could serve as prime targets for attack, both permanent and occasional (public transportation stations, event halls, parks, etc.).
  • Residences of senior officials, security personnel, local leaders, etc.
  • Technological assets (websites, servers, cameras, etc.) in the civilian space.

Within this framework, the trend should be towards reducing the ease of obtaining non-essential civilian information, such as: protecting databases according to privacy protection regulations, defining target groups who are prohibited from keeping a high personal digital footprint, monitoring digital misbehavior and issuing warnings for prevention and damage reduction, and even considering tighter censorship. Regarding military information that is published for various reasons by security officials, the balance between their needs and information security must be reevaluated. As in many cases, this information becomes “unclassified secrets”: information approved for publication by the authorities that ends up aiding the enemy.

For example, in the context of the human threat, when Hamas openly trains and declares its intention to attack communities on the Gaza border, this should prompt a reconsideration of permit policies so as to prevent the possibility of Gazan workers, or those with potential connections to the powers in the Gaza Strip, working in these communities and gaining access to unclassified secrets. Similarly, increased awareness is needed regarding intelligence-gathering by civilians around security sites and sites of human concentration.

The interface between the security and civilian spaces, and between the unclassified and classified spaces, poses a significant challenge when trying to provide a fitting and balanced response to the problem of unclassified secrets. The formation of security policies in this context is complex and will require attention, resource allocation, legislation, and broad cooperation. The need to maintain maximum information freedom while recognizing security constraints – a challenge that accompanies democracies worldwide, including Israel – will only continue to grow.

Of course, even after the formulation and implementation of policy guidelines, the reasonable working assumption is that the enemy will continue to obtain valuable information. Accordingly, in all defensive arrangements, military or civilian, practical consideration should be given to the information load that the other side has, including unclassified yet useful material. Correspondingly, a complementary defensive or offensive response is required.

The battle over unclassified secrets is here to stay. We must be aware of it and prepare ourselves accordingly.

Dr. Natanel Flamer is a senior lecturer in the Department of Middle Eastern Studies at Bar-Ilan University and senior researcher at the Begin-Sadat Center for Strategic Studies. He is the author of “Hamas Intelligence Warfare Against Israel”, forthcoming from Cambridge University Press. Dr. Flamer specializes in intelligence, terrorism, and asymmetrical warfare in the Middle East.

Lieut. Col. (ret.) Erez Magen is Information security and cybersecurity expert, founder of Magen Cyber, which provides security solutions to security organizations and companies in Israel and around the world.

https://besacenter.org/the-unclassified-secret/?swcfpc=1

«Η αλαζονεία του Αζερμπαϊτζάν – γίνεται θρασύ ακόμη και προς τις ΗΠΑ»-Ανάλυση

0

 

Του Ευγένιου Κρουτίκοφ*

Τις τελευταίες ημέρες, ΗΠΑ και Αζερμπαϊτζάν αντάλλαξαν ασυνήθιστα μια σειρά σκληρών δηλώσεων.

Είναι αλήθεια ότι η κατάσταση αυτή δημιουργήθηκε κατόπιν μιας σειράς βημάτων του Αρμένιου πρωθυπουργού Πασινιάν, εχθρικών προς την Ρωσία και της υιοθέτησης του «νόμου για την άμυνα της Αρμενίας» στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Πίσω από όλα αυτά, βρίσκονται άμεσα οι πληροφορίες της Ουάσιγκτον για τα εχθρικά μελλοντικά σχέδια του Αζερμπαϊτζάν σε σχέση με τα γειτνιάζοντα προς αυτό εδάφη.

Η άρνηση του Αζερμπαϊτζάν

Όλα ξεκίνησαν όταν το Μπακού αρνήθηκε μια συνάντηση μεταξύ των υπουργών Εξωτερικών της Αρμενίας και του Αζερμπαϊτζάν στην Ουάσιγκτον.

 «H μονομερής προσέγγιση των Ηνωμένων Πολιτειών μπορεί να οδηγήσει στην απώλεια του διαμεσολαβητικού τους ρόλου,  με τις ενέργειες και τις δηλώσεις τους, οι Ηνωμένες Πολιτείες βλάπτουν τις προσπάθειες για την ασφάλεια των μεταφορών», ανέφερε το υπουργείο Εξωτερικών του Αζερμπαϊτζάν.

Μάλιστα, ο πρόεδρος της χώρας, Ιλχάμ Αλίεφ, αρνήθηκε να παραστεί σε συνάντηση με τους ηγέτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην Ισπανία, αμέσως μετά την επέμβαση του στρατού της χώρας του στο Ναγκόρνο Καραμπάχ και την εγκατάλειψη της περιοχής από τους φοβισμένους Αρμένιους.

Κάποιο είδος «ασφάλειας μεταφορών» που αναφέρεται από το Υπουργείο Εξωτερικών του Αζερμπαϊτζάν δεν αποτελεί υπαινιγμό για τον υποθετικό διάδρομο Zangezur , αλλά απλώς μια πρόφαση.

Το Μπακού ισχυρίζεται ότι η απότομη επιδείνωση των σχέσεων με τις Ηνωμένες Πολιτείες ξεκίνησε από την Ουάσιγκτον. Αυτή είναι κάτι σαν «κυρώσεις». Μια μορφή εξαναγκασμού προς το Αζερμπαϊτζάν να συμπεριφέρεται με τρόπο που επί του παρόντος δεν θεωρείται «δημοκρατικός» στην Ουάσιγκτον.

Ο Βοηθός Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ για Ευρωπαϊκές και Ευρασιατικές Υποθέσεις Τζέιμς Ο’ Μπράιεν δήλωσε ότι «οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να εξομαλύνουν τις σχέσεις με το Αζερμπαϊτζάν μόνο εάν υπάρξει πρόοδος στις ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις μεταξύ Μπακού και Ερεβάν».

Σχεδόν ταυτόχρονα με αυτό, ο Αρμένιος πρωθυπουργός Νικόλ Πασινιάν, άρχισε να λέει ότι η υπογραφή μιας συνθήκης ειρήνης με το Αζερμπαϊτζάν είναι δυνατή μόνο εάν  τηρηθεί ένας αριθμός «συμφωνημένων αρχών».

Το υπουργείο Εξωτερικών του Αζερμπαϊτζάν απάντησε ότι «οι σχέσεις μεταξύ των χωρών δεν μπορούν να είναι μονόπλευρες».

Ως αποτέλεσμα, το Μπακού βλέπει μια προσέγγιση της Ουάσιγκτον προς την Αρμενία και  ανακοίνωσε  ότι «σε τέτοιες συνθήκες, θεωρούμε ακατάλληλη την πιθανότητα επισκέψεων υψηλού επιπέδου των ΗΠΑ στο Αζερμπαϊτζάν».

Πρέπει να ομολογήσουμε ότι ο Ο’ Μπράιεν ήταν ο πρώτος που είπε ότι στην παρούσα συγκυρία είναι αδύνατες οι επισκέψεις υψηλόβαθμων Αμερικανών αξιωματούχων στο Μπακού.

Ο Βοηθός Υπουργός Εξωτερικών εμφανίστηκε απροσδόκητα στη Γερουσία ως πρωτοφανής απολογητής για την Αρμενία.

Ο Ο’ Μπράιεν είπε: «Έχουμε επισημάνει επανειλημμένα (…) ότι η χρήση βίας στο εσωτερικό της Αρμενίας είναι εντελώς απαράδεκτη… οι αρχές στο Μπακού μας έχουν διαβεβαιώσει ότι δεν έχουν τέτοιες προθέσεις. Και παρακολουθούμε πολύ στενά τις κινήσεις στρατευμάτων και τυχόν σημάδια ότι πιθανόν να έχουν άλλα σχέδια».

Επιπλέον προηγήθηκαν περίεργα δημοσιεύματα στον αμερικανικό Τύπο ότι το Μπακού θα μπορούσε να επιτεθεί στην Αρμενία σχεδόν τις επόμενες μέρες.

Ως αποτέλεσμα, η Γερουσία των ΗΠΑ ψήφισε τον «Αρμενικό νόμο περί άμυνας του 2023».

Η ουσία του είναι ότι οποιαδήποτε «στρατιωτική ή άλλη βοήθεια» προς το Αζερμπαϊτζάν είναι πλέον αδύνατη. Έχει παγώσει έως ότου το Μπακού εκπληρώσει τις απαιτήσεις της Ουάσιγκτον.

Και το αντίστροφο – ανοίγει ο δρόμος για την Αρμενία να λάβει στρατιωτικά κεφάλαια από το εξωτερικό.

Αυτό που συμβαίνει είναι ακόμη πιο εντυπωσιακό γιατί μόλις πριν από έξι μήνες, τον Μάρτιο του 2023, ο επικεφαλής του Στέιτ Ντιπάρτμεντ Μπλίνκεν δήλωσε ότι το Αζερμπαϊτζάν χρειάζεται προστασία, αναφερόμενος στην ανάγκη να του προμηθεύσει όπλα από το εξωτερικό.

Οι αποστάσεις Πασινιάν προς τη Μόσχα

Το θέμα εδώ δεν είναι ότι η Γερουσία των ΗΠΑ πιστεύει ότι οποιαδήποτε στρατιωτική βοήθεια από το εξωτερικό σε τρίτη χώρα είναι δυνατή μόνο με την άδειά της.

Μια τέτοια απροσδόκητη στροφή των Ηνωμένων Πολιτειών προς την Αρμενία συνδέεται με την εκδηλωτική συμπεριφορά του Πασινιάν προς τη Μόσχα και τις μετασοβιετικές οργανώσεις.

Μόλις ο Πρωθυπουργός της Αρμενίας άρχισε να σαμποτάρει διάφορα είδη συναντήσεων εντός του CSTO και των οικονομικών οργανώσεων, οι Αρμένιοι έγιναν για τους Αμερικανούς νομοθέτες ένα «δημοκρατικό έθνος» που πρέπει να υποστηριχθεί με κάθε δυνατό τρόπο.

Το Αζερμπαϊτζάν στηρίζεται από την Τουρκία και το Ισραήλ

Η ευφορία από τη στρατιωτική επιτυχία δεν έχει περατωθεί ακόμη στο Μπακού.

Απορρίπτουν αλαζονικά, επιδεικτικά, κάθε προσπάθεια πίεσης από το εξωτερικό.

 Κέρδισαν, είναι στο απόγειο της ισχύος στην περιοχή, ποιοι είναι αυτοί οι Ευρωπαίοι ή οι Αμερικάνοι για να βάλουν όρους...

Το Μπακού είναι εξοργισμένο από το ίδιο το γεγονός της επιβολής έμμεσων κυρώσεων κατά του Αζερμπαϊτζάν με τη μορφή άρνησης στρατιωτικής βοήθειας.

Στην πραγματικότητα, αυτό δεν θα επηρεάσει τη μαχητική ικανότητα του Αζερμπαϊτζάν, καθώς η κύρια ροή σύγχρονων όπλων προέρχεται από την Τουρκία και το Ισραήλ, τα οποία, με τη σειρά τους, δεν έδωσαν δεκάρα για τους νόμους που ενέκρινε η αμερικανική Γερουσία. Είναι θέμα αρχής.

Στη Δύση, κανείς δεν πιστεύει στις διαβεβαιώσεις ότι δεν θα υπάρξει ποτέ εισβολή του Αζερμπαϊτζάν στο έδαφος της Αρμενίας.

Μέχρι στιγμής μιλάμε μόνο για την υποτιθέμενη ώθηση μέσω του διαδρόμου Zangezur με τη συμμετοχή του στρατού και της αστυνομίας του Αζερμπαϊτζάν για την προστασία του.

Ο πρωθυπουργός της Αρμενίας εμπιστεύεται περισσότερο την Ευρώπη

 Ο Πασινιάν, με τη σειρά του, προτείνει την επέκταση της αποστολής της ΕΕ σε 500 άτομα και ανακοινώνει τη δημιουργία μιας συγκεκριμένης μονάδας ειδικών δυνάμεων ειδικά για το Zangezur. Είναι αξιοσημείωτο ότι όλοι οι συμμετέχοντες σε αυτό το παιχνίδι στα παρασκήνια φαίνεται να αναγνωρίζουν εκ των προτέρων την ίδια την εμφάνιση του διαδρόμου του Zangezur ως αναπόφευκτη. Υπάρχει ήδη στο πολιτικό πεδίο, και η συζήτηση είναι μόνο για λεπτομέρειες.

Ο διαχωρισμός της Αρμενίας από τη Ρωσία

Στην απροσδόκητη σύγκρουση μεταξύ Ουάσιγκτον και Μπακού, παραδόξως, ενδιαφέρονται και οι δύο πλευρές.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν χαράξει μια πορεία για τον «εκδημοκρατισμό» της Αρμενίας και τον χωρισμό της από τη Ρωσία.

Και αυτό απαιτεί μια επίδειξη καλοσύνης τόσο προς τον Νικόλ Πασινιάν προσωπικά όσο και προς τους Αρμένιους γενικότερα. Εξ ου και ο νόμος που ψηφίστηκε από τη Γερουσία και οι διάφορες επισκέψεις Αμερικανών αξιωματούχων και διπλωματών στο Ερεβάν.

Επιπλέον, η Ουάσιγκτον άρχισε να αντιπαραβάλλει τη «δημοκρατική» κυβέρνηση στην Αρμενία με το «ολοκληρωτικό καθεστώς» στο Μπακού. Και αυτό είναι ήδη μια σοβαρή κατηγορία, αφού φέρνει την περιφερειακή, εδαφική και διεθνική σύγκρουση στο επίπεδο της αμερικανικής ιδεολογίας.

Η αντίδραση του Αζερμπαϊτζάν είναι προβλέψιμη και κατανοητή. Επιπλέον, όλο και περισσότερα στοιχεία υποδηλώνουν ότι το Μπακού σκοπεύει πραγματικά να αναπτύξει την επιτυχία στο έδαφος με όλα τα μέσα που έχει στη διάθεσή του, με κυριότερο το στρατιωτικό.

Ας υπενθυμίσουμε ότι η σύγχρονη Δημοκρατία του Αζερμπαϊτζάν θεωρείται, σύμφωνα με το δικό της Σύνταγμα, ως ο νόμιμος διάδοχος όχι της AzSSR, αλλά της μουσαβατιστικής Λαϊκής Δημοκρατίας του Αζερμπαϊτζάν του 1918-1920.

Και πραγματικά υπάρχουν άλλα όρια. Και το θέμα του “Azerbaijani Zangezur” έχει γίνει εδώ και καιρό κοινό θέμα στα μέσα ενημέρωσης του Αζερμπαϊτζάν.

Η επέκταση μέσω της άρνησης των εδαφικών αλλαγών της σοβιετικής εποχής είναι ο τρέχων φορέας εξωτερικής πολιτικής του σύγχρονου Μπακού. Ίσως αυτό ακριβώς εννοούν στην Ουάσιγκτον όταν προειδοποιούν το Μπακού να μην χρησιμοποιήσει βία.

Οι σχέσεις Αρμενίας – Ρωσίας

Όσον αφορά τις σχέσεις μεταξύ Μόσχας και Ερεβάν, η αρμενική ηγεσία δεν έχει κάνει ακόμη ριζοσπαστικά αντιρωσικά βήματα.

Η Μόσχα έκανε ένα διάλειμμα θετοντας σε αναστολή τα περισσότερα από εκείνα τα κοινά προγράμματα που απαιτούν υψηλό βαθμό πολιτικής προσαρμογής. Αλλά στην πράξη, διατηρούνται σχεδόν όλες τα πλεονεκτήματα που έλαβε η Αρμενία από τη συμμετοχή, για παράδειγμα, στον ευρασιατικό χώρο. Εκπληρώνονται επίσης συμβάσεις προμήθειας στρατιωτικών προϊόντων.

Ίσως η περιβόητη «κόκκινη γραμμή» θα μπορούσε να είναι η θεωρητική μεταφορά όπλων από τα αρμενικά οπλοστάσια στην Ουκρανία.

Για παράδειγμα, μιλάμε για 600 πυραύλους Tochka-U. Απο τις ουκρανικές Ένοπλες Δυνάμεις εξαντλήθηκαν εδώ και πολύ καιρό, αλλά οι εκτοξευτές παρέμειναν.

Αν έστω και ένα φυσίγγιο από τα αρμενικά οπλοστάσια καταλήξει στην Ουκρανία, απλά δεν θα υπάρχει τίποτα να συζητήσουμε με τους Αρμένιους συντρόφους.

Εάν ο Πασινιάν οδηγεί σοβαρά στον διαχωρισμό της Αρμενίας από τη Ρωσία, τότε αυτός είναι ο συντομότερος δρόμος.

Υπό αυτές τις συνθήκες, το Αζερμπαϊτζάν μπορεί κάλλιστα να αντέξει να έρθει σε ανοιχτή σύγκρουση με την Ουάσιγκτον, ακόμη και σε σημείο να απαγορεύσει τη διπλωματική επικοινωνία σε υψηλό επίπεδο.

Το Αζερμπαϊτζάν μπορεί να μην εισβάλει στο Ζανγκεζούρ και στο Γκεχαρτούνικ τις επόμενες ημέρες ή μήνες, αλλά μακροπρόθεσμα, το Μπακού θα συνεχίσει να σφίγγει τον ασφυκτικό του κλειό, μετατρέποντας την Αρμενία σε ένα απομονωμένο νησί.

Στο Ερεβάν, τις τελευταίες ημέρες, με υποκίνηση κρατικής προπαγάνδας, άρχισαν να διανέμονται βίντεο ότι η Αρμενία πρέπει να μετατραπεί σε «διαμετακομιστικό σταυροδρόμι».

Δεν είναι καν ότι αυτή η περίεργη ιδέα αγνοεί τη γεωγραφία της περιοχής. Αγνοεί την πολιτική πραγματικότητα και τις στρατηγικές επιδιώξεις των γειτόνων της.

Κανένας από τους γείτονες της Αρμενίας δεν χρειάζεται κανένα «διαμετακομιστικό σταυροδρόμι». Δεν χρειάζονται καθόλου την Αρμενία.

Και, δυστυχώς, κανείς στο Ερεβάν δεν θέλει να το καταλάβει αυτό. Η σύγκρουση μεταξύ ΗΠΑ και Αζερμπαϊτζάν μιλά και για αυτό.

*Evgeny Krutikov- Ρώσος πολιτικός αναλυτής- άρθρο δημοσιευμένο στα ρωσικά media

echedoros.blog

ΗΠΑ-Γερμανία αποδέχονται την αποστρατικοποίηση της Ουκρανίας και την εκχώρηση εδαφών σε Ρωσία

0

Θα παραμείνουν μόνο δυνάμεις Εθνοφυλακής

Αποστρατικοποίηση μέχρι του σημείου να μείνουν δυνάμεις μόνο δυνάμεις εθνοφυλακής στην Ουκρανία και παραχώρηση των περιοχών που έχουν ενταχθεί στην Ρωσική Ομοσπονδία είναι τα βασικά σημεία του σχεδίου που αποδέχονται ΗΠΑ και ΕΕ για το τέλος του ουκρανικού πολέμου και την παύση των διωγμών των ρωσόφωνων.

Δημοσίευμα της Bild με τον τίτλο «Νέο μυστικό σχέδιο για την Ουκρανία» παρουσιάζει τι επόμενες κινήσεις των Ηνωμένων Πολιτειών και της Γερμανίας αναφορικά με τον πόλεμο με την Ρωσία αποκαλύπτει πως Ουάσιγκτον και Βερολίνο, δέχονται την βασική απαίτηση για αποστρατικοποίηση της Ουκρανίας και την παραμονή εν όπλοις μόνο δυνάμεων Εθνοφυλακής, δηλαδή ελαφρά οπλισμένων μονάδων, χωρίς πυροβολικό και τεθωρακισμένα και χωρίς Αεροπορία και πυραυλικές δυνάμεις.

«Ο ίδιος ο Ζελένσκι πρέπει να συνειδητοποιήσει ότι αυτό δεν μπορεί να συνεχίσει. Χωρίς καμία προτροπή από το εξωτερικό. Πρέπει να απευθυνθεί με δική του βούληση στον λαό του και να εξηγήσει ότι οι διαπραγματεύσεις είναι απαραίτητες» αναφέρει πηγή της ομοσπονδιακής κυβέρνησης της Γερμανίας στην Bild.

Σύμφωνα με την ίδια πηγή, το σχέδιο που απεργάζονται για τον Βολοντίμιρ Ζελένσκι δεν περιλαμβάνει την άμεση πειθώ του, αλλά την μείωση των στρατιωτικών προμηθειών σε τέτοιες ποσότητες που οι Ένοπλες Δυνάμεις της Ουκρανίας (AFU) θα είναι σε θέση μόνο να αμύνονται, αλλά όχι να επιτίθενται.

«O Λευκός Οίκος και η Καγκελαρία συντονίζουν το θέμα αυτό» προσθέτει η Bild.

Tο Bloomberg ανέφερε νωρίτερα δημοσκόπηση στην Ουκρανία, σύμφωνα με την οποία αυξάνεται ο αριθμός των ανθρώπων που θεωρούν αναπόφευκτες τις εδαφικές παραχωρήσεις προς την Ρωσία με αντάλλαγμα την ειρήνη.

Να θυμίσουμε ότι Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν είχε εμφανιστεί μέσα στην εβδομάδα ανοιχτός στο ενδεχόμενο να υπάρξουν διαπραγματεύσεις και να τελειώσει ο πόλεμος.

«Η Ρωσία είναι έτοιμη για συνομιλίες. Να σκεφτούμε πώς να σταματήσουμε τον πόλεμο στην Ουκρανία, καθώς πρόκειται για μια τραγωδία», είχε πει ο Ρώσος πρόεδρος.

Συμπλήρωσε ότι η Ρωσία είναι έτοιμη για συνομιλίες, αλλά για ακόμη μια φορά κατηγόρησε την Ουκρανία ότι οι διαπραγματεύσεις δεν προχωρούν.

Από την πλευρά του ο Ουκρανός πρόεδρος Βολοντίμιρ Ζελένσκι ισχυρίστηκε ότι για να σταματήσει ο πόλεμος πρέπει να δώσει η Ουκρανία στη Ρωσία το Ντονμπάς και την Κριμαία.

«Εάν ο ίδιος έχει ένα πολύ συγκεκριμένο ειρηνευτικό σχέδιο, μπορεί να το μοιραστεί μαζί μου. Ναι, μπορούμε να σταματήσουμε αυτόν τον πόλεμο, εάν δώσουμε στην Ρωσία το Ντονμπάς και την Κριμαία. Κατά την γνώμη μου, η χώρα μας δεν είναι έτοιμη για ένα τέτοιο ειρηνευτικό σχέδιο. Αυτό δεν είναι ειρηνευτικό σχέδιο», δήλωσε ο Ουκρανός πρόεδρος.

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/enoples-sygkroyseis/kovoun-tin-xrimatodotisi-ston-v-zelenski-ipa-germania-pleon-stoxos-oi-syzitiseis-me-rosia/

Διπλωματικό επεισόδιο κορυφής μεταξύ Ισραήλ και Ιρλανδίας μετά την απελευθέρωση της Έμιλι Χαντ

0

Το ρήμα «χάθηκε» που που χρησιμοποίησε ο Ιρλανδός πρωθυπουργός Λίο Βαράντκαρ χαιρετίζοντας την απελευθέρωση της 9χρονης Ισραηλινοϊρλανδής Eμιλι Χαντ, προκάλεσε την έντονη αντίδραση της ισραηλινής κυβέρνησης και την κλήση του Ιρλανδού πρέσβη στο Ισραήλ.

Η 9 ετών Έμιλι Χαντ ήταν μεταξύ της ομάδας των 17 ομήρων που απελευθερώθηκαν χθες μετά από 50 μέρες αιχμαλωσίας στη Λωρίδα της Γάζας. Το κορίτσι θεωρείτο αρχικά νεκρό από την επίθεση της Χαμάς στο κιμπούτς Μπεερί, κατά τις φονικές επιδρομές των μαχητών της ισλαμιστικής οργάνωσης την 7η Οκτωβρίου.

Η Έμιλι αργότερα έγινε γνωστό ότι ήταν μεταξύ των 240 ομήρων που μεταφέρθηκαν εκείνη την ημέρα στη Λωρίδα της Γάζας.

Αντιδρώντας στην απελευθέρωση του κοριτσιού ο Βαράντκαρ έκανε λόγο χθες για «μια ημέρα τεράστιας χαράς και ανακούφισης», λέγοντας ότι «ένα αθώο παιδί που είχε χαθεί, τώρα βρέθηκε».

 

Η τελευταία φράση προκάλεσε την έντονη αντίδραση υπουργών και στελεχών της ισραηλινής κυβέρνησης.

Ο Ισραηλινός υπουργός Εξωτερικών Έλι Κοέν επιτέθηκε φραστικά σήμερα στον Ιρλανδό πρωθυπουργό και με μια ανάρτηση στο Χ απευθυνόμενος στον Βαράντκαρ είπε: «Φαίνεται ότι έχετε χάσει την ηθική σας πυξίδα και χρειάζεται να έρθετε σε επαφή με την πραγματικότητα!»

«Η Έμιλι Χαντ δεν “χάθηκε”, την απήγαγε μια τρομοκρατική οργάνωση χειρότερη από το Ισλαμικό Κράτος που δολοφόνησε τη μητριά της», πρόσθεσε ο Κοέν, συνεχίζοντας: «Η Έμιλι και περισσότερα από 30 άλλα Ισραηλινά παιδιά πιάστηκαν όμηροι από τη Χαμάς και προσπαθείτε να νομιμοποιήσετε και να προσδώσετε κανονικότητα στον τρόμο. Ντροπή σας!».

Παράλληλα ανέφερε ότι έδωσε εντολή στο προσωπικού του υπουργείου να κληθεί ο Ιρλανδός πρέσβης στο Ισραήλ για να του επιδοθεί επίπληξη.

Με πληροφορίες από Al Jazzera, Times of Israel μέσω ΑΠΕ – ΜΠΕ

https://hellasjournal.com/2023/11/diplomatiko-episodio-korifis-metaxi-israil-ke-irlandias-meta-tin-apeleftherosi-tis-emili-chant/