Στην προχθεσινή Σύνοδο της Ε.Ε. ο Έλληνας πρωθυπουργός, προβάλλοντας
εμμέσως αρνησικυρία, εμπόδισε την έναρξη προδιαδικασίας ένταξης της
Αλβανίας στην Ε.Ε. εξαιτίας της άρνησης της αλβανικής κυβέρνησης να
ορκιστεί δήμαρχος της Χειμάρας ο εκλεγμένος και φυλακισμένος ελληνικής
καταγωγής Φρέντι Μπελέρης.
Πέτυχε κάτι όμως η Ελλάδα με αυτήν μας τη στάση στην προχθεσινή
Σύνοδο;
Κατά τη γνώμη μου, ΟΧΙ.
Mήπως όχι, επειδή η ελληνική κυβέρνηση έδωσε πριν από 10 περίπου
ημέρες την έγκρισή της (με κάποια επιφύλαξη) να φύγει μια επιστολή των
μονίμων αντιπροσώπων των κρατών-μελών της Ε.Ε. (COREPER) προς την
αλβανική κυβέρνηση για έναρξη διαπραγματεύσεων ένταξης σε πέντε
κεφάλαια ενώ η Αθήνα δεν επέτρεπε έως τότε να φύγει η επιστολή προς τα
Τίρανα;
Γιατί αλλιώς, πώς εξηγείται η σημερινή δήλωση της κυρίας Ούρσουλα φον
ντερ Λάιεν ότι “αν θέλουμε αρχίζουμε τις διαπραγματεύσεις ένταξης της
Αλβανίας από την Πέμπτη”;
Μήπως η στάση της Ελλάδας στην προχθεσινή Σύνοδο ήταν ένα θέατρο για
να πέσει στάχτη στα μάτια του ελληνικού λαού;
Από πού άντλησε η κ. φον ντερ Λάιεν το δικαίωμα να ξεκινήσει η Ε.Ε. με την
Αλβανία διαπραγματεύσεις ένταξης παρά την αρνησικυρία της Αθήνας;
Γιατί επιτρέψαμε να φύγει η παραπάνω επιστολή προς την αλβανική
κυβέρνηση ενώ ήταν άλυτο το ζήτημα Μπελέρη;
Ο ελληνικός λαός απαιτεί με αγωνία απάντηση σε όλα τα παραπάνω
ερωτήματα από την κυβέρνησή του.
Λεωνίδας Χρυσανθόπουλος
Πρέσβης ε.τ.
16.12.23
Λ. Χρυσανθόπουλος: Αλβανία-Είχε αντίκρυσμα η αρνησικυρία της Ελλάδας στην πρόσφατη-σύνοδο της Ε.Ε.;
Άγριο τουρκικό μήνυμα στους Αμερικανούς: «Οι ΗΠΑ είναι ο μεγαλύτερος εχθρός μας, χωρίς εμάς το ΝΑΤΟ δεν θα ήταν καν ούτε ένας “χάρτινος τίγρης” σε όλη την Ευρώπη»!
Με τίτλο «Οι ΗΠΑ έχασαν την Τουρκία…» δημοσιεύεται άρθρο γνώμης του έγκριτου δημοσιογράφου Özay Şendir στην φιλοκυβερνητική ευρείας κυκλοφορίας εφημερίδα Milliyet, στο οποίο καταγράφονται, μ.ά., τα κάτωθι:
Οι ΗΠΑ έχασαν την Τουρκία. Για την κοινή γνώμη, οι ΗΠΑ είναι εδώ και καιρό ο μεγαλύτερος εχθρός μας. Οι δρόμοι γνωρίζουν ότι μεταξύ των σχεδίων της Ουάσιγκτον για την περιοχή περιλαμβάνεται και η διχοτόμηση της Τουρκίας.
Από αυτό το σημείο και μετά, δεν μπορεί η βελτίωση των σχέσεων με τις ΗΠΑ να αποτελέσει μια προεκλογική υπόσχεση στην Τουρκία. Στο παρελθόν, το ΝΑΤΟ ήταν μια διασφάλιση για την Τουρκία, σήμερα η Τουρκία είναι η διασφάλιση για το ΝΑΤΟ.
Μην νομίζετε ότι υπερβάλλω, αυτή την εβδομάδα η Wall Street Journal έγραψε για την άθλια κατάσταση όλων των ευρωπαϊκών στρατιωτικών δυνάμεων.
Η κατάστασή τους είναι απόλυτα τραγική!
[…]
Εάν δεν υπήρχαν οι τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις, το ΝΑΤΟ δεν θα ήταν καν ούτε ένας ‘χάρτινος τίγρης’ σε όλη την Ευρώπη…
★★★★
Πηγές του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας εξέφρασαν εχθές την αντίδρασή τους για τις κοινές ασκήσεις μεταξύ του συριακού παραρτήματος της τρομοκρατικής οργάνωσης (εννοεί τους YPG) και των ΗΠΑ.
Το μήνυμα αυτό προς την Ουάσιγκτον θα πρέπει να γραφτεί με κάποια σαφήνεια.
Το πρώτο πράγμα που πρέπει να προσέξουν είναι ότι η δήλωση έγινε από το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας και όχι από το Υπουργείο Εξωτερικών. Όπως γνωρίζουν πολύ καλά και οι ΗΠΑ, η Τουρκία έχει τους βαθμούς, τα ονόματα, ακόμη και την κατάσταση των πυρομαχικών των Αμερικανών στρατιωτών που συμμετείχαν στην αυτοκινητοπομπή Mazlum Abdi.
Η Τουρκία ξέρει πολύ καλά ότι η Ουάσιγκτον έχει εγκαταλείψει την ιδέα της δημιουργίας του Κουρδιστάν με την οικογένεια Barzanî και προσπαθεί να εγκαθιδρύσει ένα τρομοκρατικό κράτος του PKK υπό την ηγεσία του Mazlum Abdi, που είναι το τσιράκι των τρομοκρατών.
Το Πεντάγωνο είναι επίσης η πηγή των ειδήσεων για την οικογένεια Barzanî στα αμερικανικά μέσα ενημέρωσης. Είναι μεγάλο λάθος αν πιστεύει κανείς ότι η Τουρκία θα παραμείνει θεατής σε αυτή την κατάσταση ή αν πιστεύει ότι οι 900 Αμερικανοί στρατιώτες στη Συρία θα λειτουργήσουν αποτρεπτικά.
Ίσως να κάνουν μια ζημιά, αλλά ο λόγος, που αυτοί οι περίπου 900 Αμερικανοί στρατιώτες μπορούν και παραμένουν στη Συρία, είναι ότι η Τουρκία συνεχίζει να φέρεται σαν σύμμαχος. Η ιδέα της προσπάθειας δημιουργίας ενός στρατού από τρομοκράτες δεν είναι μια καλή ιδέα. Αυτό προσπαθούν οι ΗΠΑ.
Ούτε είναι μια καλή απόφαση να μην πουλάς F-16 στην Τουρκία την ώρα που εξαρτάσαι από αυτήν για την άμυνα του ΝΑΤΟ.
[…]
Επειδή οι Τούρκοι είναι σε καλό δρόμο με τους Έλληνες, που παραλίγο να πήγαιναν σε πόλεμο, αν ο (Αμερικανός) πρέσβης Flake πιστεύει ότι θα συμβεί το ίδιο με αυτούς, τότε κάνει λάθος.
Ο τουρκικός λαός δεν έχει ξεχάσει ποτέ ότι το αμερικανικό πολεμικό πλοίο Mızouri προστάτευσε τον ελληνικό στρατό όταν ήρθε στη Σμύρνη, ή ότι η δύναμη Hammer βοήθησε την τρομοκρατική οργάνωση τη δεκαετία του 1990.
Επομένως, μπορούμε να ξαναγίνουμε φίλοι με την Ελλάδα, αλλά προκειμένου οι ΗΠΑ να κερδίσουν την υποστήριξη και την εμπιστοσύνη του τουρκικού λαού, πρέπει πρώτα να συμπεριφερθούν ως πραγματικοί σύμμαχοι.
Και ο τρόπος για να γίνει αυτό είναι να σταματήσει να κάνει γυμναστική απόψεων στον χάρτη της Τουρκίας και να σταματήσει να συνεργάζεται με τρομοκρατικές οργανώσεις. Ο Αμερικανός πρέσβης θα πρέπει επίσης να εξετάσει την πιθανότητα ότι η Τουρκία μπορεί μια μέρα να σταματήσει να συμπεριφέρεται ως σύμμαχος.
ΠΗΓΗ: Milliyet, Özay Şendir – U.S. lost Turkey
https://hellasjournal.com/2023/12/agrio-tourkiko-minima-stous-amerikanous-i-ipa-ine-o-megaliteros-echthros-mas-choris-emas-to-nato-den-tha-itan-kan-oute-enas-chartinos-tigris-se-oli-tin-evropi/
Παναγιώτης Ρουμελιώτης: το γερμανικό σύνδρομο ηγεμονίας και οικονομικής επιβολής από τα χρόνια της Κατοχής μέχρι τις μέρες μας: Η ελληνική περίπτωση
Του Καθηγητή Παναγιώτη Ρουμελιώτη. Δεκ 15, 2023
Πρόκειται για την Ομιλία του Καθηγητή στο Πάντειο και στη Σορβόννη, πρώην Υπουργού Εθνικής Οικονομίας και πρώην αναπληρωτή Εκτελεστικού Διευθυντή του ΔΝΤ Παναγιώτη Ρουμελιώτη στην εκδήλωση με τίτλο «Τα Ατιμώρητα Ναζιστικά Εγκλήματα της Κατοχής, οι Πολεμικές Επανορθώσεις και ο ρόλος της Γερμανίας στο Χθες και στο Σήμερα», που πραγματοποιήθηκε στα Καλάβρυτα στις 13.12.2023, ανήμερα της 80ης επετείου του Καλαβρυτινού Ολοκαυτώματος. Ομιλητές της εκδήλωσης ήταν επίσης ο Δήμαρχος Καλαβρύτων Αθανάσιος Παπαδόπουλος, ο Καθηγητής Διεθνούς Δικαίου Στέλιος Περράκης και ο δημοσιογράφος Γιώργος Χαρβαλιάς, συγγραφέας του βιβλίου «Γιαβόλ! Αίμα, Λήθη και Υποτέλεια».
Η Ελλάδα πλήρωσε ακριβά, τόσο τη γερμανική κατοχή της περιόδου 1941- 1944 , όσο και την τιμωρητική στάση της Γερμανίας, και άλλων σκληροπυρηνικών χωρών της Ευρωζώνης, όταν ξέσπασε η κρίση χρέους το 2010.
Η Γερμανία, για δεκαετίες τώρα αρνείται να καταβάλει στην Ελλάδα τις πολεμικές αποζημιώσεις – επανορθώσεις, αλλά και να αποπληρώσει το κατοχικό δάνειο. Το 2010 αρνήθηκε, μαζί με τη Γαλλία, να συμφωνήσει με το ΔΝΤ για την άμεση αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους προς ιδιώτες ομολογιούχους (κυρίως γερμανικές και γαλλικές τράπεζες), όπως είχε κάθε δικαίωμα να πράξει η Ελλάδα. Έτσι, η Γερμανία ανάγκασε τη χώρα μας να εφαρμόσει ένα αυστηρό δημοσιονομικό πρόγραμμα, που προκάλεσε οικονομική και κοινωνική παρακμή στη χώρα μας.
Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής, η Ελλάδα υπέστη μια μεγάλη οικονομική και κοινωνική καταστροφή. Το ΑΕΠ της συρρικνώθηκε κατά 30% – 50%, ανάλογα με τις διάφορες εκτιμήσεις, και από το μειωμένο αυτό ποσοστό του ΑΕΠ το 30% το κατέβαλε στις γερμανικές αρχές, με τη μορφή εξόδων κατοχής που χρηματοδοτούσε ο κρατικός προϋπολογισμός (5,3 δισεκατομμύρια δραχμές την περίοδο 1941 – 1944 σε σύνολο εξόδων 13 δισεκατομμυρίων ή 40,7%) – και την παρακράτηση των ελληνικών συναλλαγματικών πλεονασμάτων του εμπορικού ισοζυγίου με τη Γερμανία από τις κατοχικές δυνάμεις κατά την περίοδο 1941 – 1944.
Επιπλέον, οι Γερμανοί κατέστρεψαν το 80% του σιδηροδρομικού δικτύου της χώρας, καθώς και του τηλεγραφικού και τηλεπικοινωνιακού δικτύου, 410.000 οικοδομές, 5.000 τετρ. χιλιόμετρα δασών, μεγάλο ποσοστό της ζωικής και αγροτικής παραγωγής, καθώς και της βιομηχανίας. Κυρίως, όμως, προκάλεσαν τον καταστροφικό λιμό της περιόδου 1941-1944, που οδήγησε στο θάνατο 300.000 Έλληνες. Επίσης, το 30% του πληθυσμού της χώρας κατέληξε ανάπηρο η ασθένησε μετά τον πόλεμο, ενώ 640.000 άνθρωποι έμειναν άστεγοι. Ταυτόχρονα, οι κατοχικές δυνάμεις εξανάγκασαν την Τράπεζα της Ελλάδας να αυξήσει τη νομισματική κυκλοφορία (κατά 4-24% περίπου ετησίως από το 1941 μέχρι το 1944), προκειμένου να χρηματοδοτήσουν τις δραστηριότητές τους στη χώρα μας, προκαλώντας μεγάλη φτώχεια και σημαντικές ελλείψεις.
Ειδικότερα, το κατοχικό δάνειο που η Γερμανία επέβαλε στη χώρα μας, προκειμένου να καλύψει τις ανάγκες της κατοχικής διοίκησης, κατέστρεψε τα δημόσια οικονομικά της χώρας, προκαλώντας ταυτόχρονα μεγάλο πληθωρισμό, λόγω των δημοσιονομικών ελλειμμάτων και της αύξησης της νομισματικής κυκλοφορίας. Ωστόσο, η Γερμανία αρνείται εδώ και δεκαετίες να αποπληρώσει το κατοχικό δάνειο, αλλά ούτε και τις πολεμικές αποζημιώσεις, προβάλλοντας διάφορα έωλα επιχειρήματα (π.χ. Συμφωνία του Λονδίνου του 1953, συμφωνία Ελλάδας – Γερμανίας (του 1960) για καταβολή 115 εκατομμυρίων μάρκων και 200 εκατομμυρίων μάρκων ως δανείου). Το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους υπολόγισε το 2014 τις απαιτήσεις της χώρας μας στα 269,5 δισεκατομμύρια ευρώ και 10,3 δισεκατομμύρια ευρώ το κατοχικό δάνειο.
Στο σημείο αυτό είναι σκόπιμο να υπενθυμιστεί ότι η Γερμανία κήρυξε το 1921 στάση πληρωμών στα πολεμικά χρέη της (269 δισεκατομμύρια γερμανικά μάρκα χρυσού) από τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, όπως καθορίστηκαν στο πλαίσιο της συνθήκης των Βερσαλλιών. Η Γαλλία και το Βέλγιο αντέδρασαν και κατέλαβαν την κοιλάδα του Ρουρ, όπου βρίσκονται τα ορυχεία και η βιομηχανία σιδήρου της Γερμανίας. Αλλά με πρωτοβουλία των Αμερικανών το 1924, οι σύμμαχοι περιόρισαν τις απαιτήσεις τους από τη Γερμανία κατά 58%) ή στα 113 δισεκατομμύρια μάρκα χρυσού). Μετά την ύφεση που προκάλεσε η οικονομική κρίση του 1929, οι σύμμαχοι, μπροστά στην αδυναμία της Γερμανίας να αποπληρώσει τα πολεμικά χρέη της, απομείωσαν ακόμα περισσότερο το χρέος αυτό (κατά 24% ή στα 112 δισεκατομμύρια μάρκα χρυσού). Το 1933, οι σύμμαχοι περιόρισαν περαιτέρω το πολεμικό χρέος της Γερμανίας (κατά 90%). Έτσι, η Γερμανία πλήρωσε τελικά μόλις το 1/8 των πολεμικών χρεών της, και των αρχικών επανορθώσεων που της είχαν επιβληθεί.
Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι συμμαχικές δυνάμεις αποφάσισαν να επιβάλλουν πολύ μικρές αποζημιώσεις στη Γερμανία, που θα αποπληρώνονταν κυρίως με μηχανολογικό εξοπλισμό, υποχρεωτική εργασία των Γερμανών κ.ά. Ωστόσο, το 1953, στο πλαίσιο της συμφωνίας του Λονδίνου και πάλι οι σύμμαχοι διέγραψαν το μισό περίπου προπολεμικό χρέος της Γερμανίας και ανέστειλαν την πληρωμή του μεταπολεμικού, ενώ η χώρα αυτή επωφελήθηκε σημαντικά από το σχέδιο Μάρσαλ.
Εξήντα έξι χρόνια μετά το τέλος Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου, και ενώ οι Γερμανοί αρνούνται να αποπληρώσουν το κατοχικό δάνειο, καθώς και τις άλλες απαιτήσεις της Ελλάδας, απέρριψαν μαζί με τους Γάλλους, το 2010 την πρόταση του ΔΝΤ για άμεση αναδιάρθρωση του χρέους της χώρας μας, απέναντι σε ιδιώτες ομολογιούχους που υπόκεινταν στο ελληνικό δίκαιο, προκειμένου αντιμετωπιστεί η κρίση χρέους που είχε ξεσπάσει στην Ελλάδα. Συγκεκριμένα, επειδή η Γερμανία έχει αρχίσει να εφαρμόζει μια πολιτική λιτότητας και μεταρρυθμίσεων από το 1999, τα 2/3 των αποταμιεύσεων στις γερμανικές τράπεζες επενδύθηκαν κυρίως στις νότιες χώρες – μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ώστε οι τράπεζες να εξασφαλίσουν υψηλότερες αποδόσεις (π.χ. αγοράζοντας κρατικά ομόλογα και χρηματοδοτώντας επενδύσεις σε ακίνητα στις χώρες αυτές). Έτσι, δημιουργήθηκαν «φούσκες» με επισφαλή δάνεια, δημοσιονομικά ελλείμματα, αυξημένο δημόσιο χρέος (λόγω των χαμηλών επιτοκίων μετά την καθιέρωση του ευρώ), έτοιμες να σπάσουν με το πρώτο αποσταθεροποιητικό γεγονός (π.χ. κυβερνητική αστοχία, πτώχευση τραπεζών, ελλείμματα στο ισοζύγιο πληρωμών κ.ά.).
Το πρώτο αποσταθεροποιητικό γεγονός εκδηλώθηκε το 2009 στην Ελλάδα, όταν οι αγορές πληροφορήθηκαν για την υπέρβαση του ετήσιου δημοσιονομικού ελλείμματος της Ελλάδας (15% του ΑΕΠ) και αύξησαν σταδιακά τα επιτόκια δανεισμού της χώρας μας. Η γερμανική κυβέρνηση κράτησε αρνητική και τιμωρητική στάση όσον αφορά την έγκαιρη αντιμετώπιση της κρίσης χρέους της Ελλάδας, κατηγορώντας τη χώρα μας για τις ανεύθυνες πολιτικές που εφάρμοσε τα προηγούμενα χρόνια. Έτσι η Ελλάδα, αλλά και άλλες νότιες χώρες της Ευρωζώνης, θα έπρεπε να τιμωρηθούν για την ανευθυνότητα τους. Επιπλέον, επιδίωξη της Γερμανίας ήταν η αποφυγή της διάσωσης των χωρών αυτών με χρήματα των Γερμανών φορολογουμένων και η αποτροπή ενός μελλοντικού δημοσιονομικού εκτροχιασμού των χωρών αυτών.
Η καθυστέρηση της επίλυσης της ελληνικής κρίσης χρέους και η άρνηση των Γερμανών – Γάλλων να αποδεχτούν την αναδιάρθρωση του χρέους της Ελλάδας, ώστε να μην ζημιωθούν οι τράπεζες τους που είχαν αγοράσει ελληνικά ομόλογα (95 δισεκατομμύρια οι γαλλικές και 35 δισεκατομμύρια οι γερμανικές), παρά τις πιέσεις του ΔΝΤ, προκάλεσαν μεγάλη αβεβαιότητα στις αγορές, με κίνδυνο να επιμολυνθούν και άλλες χώρες. Από την πλευρά της, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα αρνήθηκε να αγοράσει ελληνικά ομόλογα από τη δευτερογενή αγορά, για να μειωθεί η πίεση των χρηματοπιστωτικών αγορών απέναντι στα ελληνικά ομόλογα.
Μόλις το Φεβρουάριο του 2010 η Ευρωζώνη αποφάσισε τη σύσταση ενός διακρατικού μηχανισμού χρηματοδοτικής στήριξης προκειμένου να συνδράμει χώρες-μέλη που αντιμετώπιζαν προβλήματα αναχρηματοδότησης του χρέους τους. Ταυτόχρονα, η Ευρωζώνη, κάτω από την πίεση της Γερμανίας, έπρεπε να συγχρηματοδοτήσει τα σχετικά προγράμματα με τη συμμετοχή του ΔΝΤ. Αλλά το τελευταίο είχε σοβαρές επιφυλάξεις να εμπλακεί σε ένα πρόγραμμα – ελληνικό – χωρίς να έχει προηγηθεί μια αναδιάρθρωση του χρέους. Εκπρόσωποι του ΔΝΤ συναντήθηκαν με τους ομολόγους τους των Υπουργείων Οικονομικών της Γερμανίας και Γαλλίας για το λόγο αυτό, αλλά η Γερμανία και η Γαλλία απέρριψαν την πρόταση του ΔΝΤ για άμεση αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους.
Ειδικοί στη διαχείριση χρέους είχαν εκτιμήσει ότι μια απομείωση του ελληνικού χρέους κατά 40% τον Μάιο του 2010, το χρέος αυτό θα περιοζόταν στο 70% ως ποσοστό του ΑΕΠ (έναντι 129% περίπου), όσο και ο μέσος όρος χρέους στην Ευρωζώνη. Με τον τρόπο αυτό, η δημοσιονομική προσαρμογή θα ήταν ηπιότερη και δεν θα προκαλούσε μεγάλη ύφεση στην οικονομία. Επίσης, οι εμπειρογνώμονες του ΔΝΤ πίστευαν ότι οι ανησυχίες των αγορών, που γνώριζαν ότι το ελληνικό χρέος δεν ήταν βιώσιμο, θα καθησυχάζονταν με την έγκαιρη αναδιάρθρωσή του, ενώ θα εξουδετερωνόταν ταυτόχρονα ο κίνδυνος της επιμόλυνσης και άλλων χωρών της Ευρωζώνης.
Έτσι, το ΔΝΤ αναγκάστηκε να συμμετέχει σε ένα αυστηρό πρόγραμμα χρηματοδότησης και δημοσιονομικής προσαρμογής της Ελλάδας, χωρίς να έχει προηγηθεί άμεση αναδιάρθρωση του χρέους, προκειμένου να αποφευχθεί μια γενικότερη παγκόσμια δημοσιονομική κρίση. Τα αποτελέσματα της εφαρμογής του προγράμματος αυτού ήταν τα εξής:
- Η συρρίκνωση του ελληνικού ΑΕΠ κατά 25%.
- Η αύξηση της ανεργίας το 2013 στο ποσοστό 27% ( έναντι 9,6% το 2009).
- Η μείωση της αγοραστικής δύναμης κατά 30%.
- Η μείωση των συντάξεων κατά 12-30%.
- Η αύξηση του ποσοστού του πληθυσμού σε κίνδυνο φτώχειας στο 35,7% (έναντι 27% το 2009).
- Η αύξηση του ποσοστού των ατόμων που δεν έχουν πρόσβαση σε ιατρικές εξετάσεις ή σε περίθαλψη στο 8% (έναντι 5,4% το 2008).
- Η μείωση των γεννήσεων.
- Η αύξηση του ποσοστού των ατόμων που δεν μπορούν να ικανοποιήσουν τις διατροφικές ανάγκες τους σε 17,9% (έναντι 8,9% το 2010) και
- Η αύξηση των αυτοκτονιών από 2,8% στο 3,1% ανά 100.000 άτομα αντίστοιχα.
Ταυτόχρονα, το ελληνικό δημόσιο αναγκάστηκε να ιδιωτικοποιήσει τα περισσότερα περιουσιακά στοιχεία που διέθετε, για να αποπληρώσει μέρος των δανείων που σύναψε με τους εταίρους του (διμερή κρατικά δάνεια και δάνεια έναντι του ΕΜΣ), ενώ η υπόλοιπη δημόσια περιουσία υποθηκεύτηκε για 99 χρόνια, ώστε η Ελλάδα να μην μπορεί να αθετήσει τις υποχρεώσεις της ή να προσπαθήσει να συμψηφίσει το χρέος της με απαιτήσεις της από άλλες χώρες (π.χ. Γερμανία).
Με καθυστέρηση δυο ετών, και κάτω από την ασφυκτική πίεση του ΔΝΤ, οι Ευρωπαίοι ενέκριναν εντέλει την αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους, αφού πρώτα όμως οι τράπεζές τους είχαν ρευστοποιήσει ένα μεγάλο μέρος των ελληνικών ομολόγων που κατείχαν, ώστε να περιορίσουν τις ζημιές τους. Η απομείωση του ελληνικού χρέους κατά 73% της αγοραστικής αξίας των ελληνικών ομολόγων πραγματοποιήθηκε το Μάρτιο του 2012, αλλά το χρέος της χώρας μετατράπηκε από χρέος προς ιδιώτες σε χρέος προς κράτη-μέλη της Ευρωζώνης και του ΕΜΣ. Επίσης, το χρέος αυτό αποφασίστηκε να υπαχθεί στο αγγλικό δίκαιο, ώστε τυχόν μελλοντικές διαφορές να επιλύονται όχι στα ελληνικά δικαστήρια, αλλά στα αγγλικά.
Χρειάστηκαν 13 χρόνια για να ξεφύγει η ελληνική οικονομία από την παρακμή της. Ο ρυθμός μεγέθυνσης του ελληνικού ΑΕΠ είναι από το 2019 μεγαλύτερος από το μέσο όρο της Ευρωζώνης. Ωστόσο, το ΑΕΠ το 2022 παραμένει σε χαμηλότερο επίπεδο από εκείνο του 2009. Το κατά κεφαλήν ΑΕΠ της Ελλάδας είναι το δεύτερο χαμηλότερο στον κατάλογο των 18 χωρών της Ευρωζώνης
Το δημοσιονομικό έλλειμμα περιορίστηκε στο 2% του ΑΕΠ το 2022, αλλά το δημόσιο χρέος, παρά την πτωτική του τάση, εξακολουθεί να είναι εξαιρετικά υψηλό (402 δισεκατομμύρια ευρώ ή 178% του ΑΕΠ).
Η παραγωγικότητα της εργασίας αυξήθηκε μετά το 2021, αλλά οι κατά κεφαλήν αμοιβές της εργασίας μειώθηκαν από το 2010 έναντι των αντίστοιχων στην Ευρωζώνη. Η αποταμίευση στην Ελλάδα εξακολουθεί να βρίσκεται σε χαμηλότερο επίπεδο σε σχέση με το μέσο όρο στην Ευρωζώνη (11,2% του ΑΕΠ έναντι 25% αντίστοιχα), και το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών είναι αρνητικό, λόγω της χαμηλής ανταγωνιστικότητας των ελληνικών προϊόντων. Τέλος, η Ελλάδα έχει ένα σοβαρό δημογραφικό πρόβλημα, καθώς ο πληθυσμός της μειώνεται διαχρονικά από το 2009, με αποτέλεσμα να προκαλεί γήρανση του πληθυσμού και ελλείψεις σε εξειδικευμένο εργατικό δυναμικό, παρά το υψηλό ποσοστό των ανέργων.
Συμπερασματικά, τόσο η συμπεριφορά της Γερμανίας απέναντι στο ζήτημα των πολεμικών αποζημιώσεων και του κατοχικού δανείου, όσο και στην αντιμετώπιση της κρίσης χρέους της Ελλάδας το 2010, απέδειξε ότι η χώρα αυτή, ενώ κατάφερε να απομειώσει ή και να αυτοπαραγράψει το πολεμικό χρέος της, αρνήθηκε πεισματικά στη χώρα μας να ασκήσει το αναφαίρετο δικαίωμα της, να αναδιαρθρώσει έγκαιρα το χρέος της προς ιδιώτες ομολογιούχους, όπως προβλέπει άλλωστε το ελληνικό δίκαιο. Επιπλέον, η πολιτική δημοσιονομικής πειθαρχίας, που επέβαλλαν στην Ελλάδα οι σκληροπυρηνικές χώρες της Ευρωζώνης, οδήγησε την ελληνική οικονομία στην καταστροφή. Χρειάστηκαν 13 και πλέον χρόνια για να προσεγγίσει η χώρα μας, το επίπεδο του ΑΕΠ του 2009, ενώ θα χρειαστούν άλλα 40 χρόνια για να αποπληρώσει η Ελλάδα τα δάνεια προς τους εταίρους της.
«Έφυγε» από τη ζωή ο εμίρης του Κουβέιτ σε ηλικία 86 ετών
Η κρατική τηλεόραση του Κουβέιτ διέκοψε το τακτικό πρόγραμμά της και μετέδιδε στίχους του Κορανίου
Ο εμίρης του Κουβέιτ σεΐχης Ναουάφ αλ Άχμαντ Αλ Σαμπάχ άφησε την τελευταία του πνοή σε ηλικία 86 ετών, μετέδωσε σήμερα η κρατική τηλεόραση.
Νωρίτερα το Reuters είχε μεταδώσει ότι η κρατική τηλεόραση του Κουβέιτ διέκοψε το τακτικό πρόγραμμά της και μετέδιδε στίχους του Κορανίου, κάτι το οποίο μπορεί πιθανόν να έδειχνε ότι πέθανε κάποιο μέλος της βασιλικής οικογένειας.
Ο εμίρης του Κουβέιτ σεΐχης Ναουάφ αλ Άχμαντ Αλ Σαμπάχ είχε εισαχθεί στο νοσοκομείο στα τέλη Νοεμβρίου λόγω έκτακτων ιατρικών λόγων.
Η Λισσαβώνα αποσύρει την Golden Visa – Απλησίαστες οι κατοικίες
Καταγράφει τη 2η μεγαλύτερη αύξηση τιμών στην Ευρώπη μετά την Αθήνα
Με μία πρωτοφανή στεγαστική κρίση βρίσκεται αντιμέτωπη η Λισσαβώνα, δεύτερη μετά την Αθήνα στο κόστος στέγασης, ανάμεσα στις μεγάλες ευρωπαϊκές μητροπόλεις που παρακολουθεί το Bloomberg.
Αφού κατάφερε να προσελκύσει πλούσιους ξένους με μία σειρά από επενδυτικά κίνητρα, η κυβέρνηση της Πορτογαλίας δυσκολεύεται τώρα να σταματήσει τη φρενίτιδα των αγορών που ωθεί τις τιμές των κατοικιών σε δυσθεώρητα επίπεδα.
Το κόστος των κατοικιών στην πορτογαλική πρωτεύουσα αυξήθηκε κατά 5,8% τον Νοέμβριο στα 5.426 ευρώ το τετραγωνικό μέτρο και 30% την τελευταία πενταετία, με αποτέλεσμα τα σπίτια στην πόλη να είναι πλέον ακριβότερα από το Μιλάνο, τη Μαδρίτη και το Βερολίνο. Είναι η δεύτερη μεγαλύτερη αύξηση στην Ευρώπη μετά την Αθήνα, την πιο «καυτή» αγορά ακινήτων στην Ε.Ε. και οι περισσότεροι ντόπιοι αδυνατούν να αγοράσουν πλέον σπίτι στην πόλη τους. Η κυβέρνηση της Πορτογαλίας άρχισε να αλλάζει εσχάτως πορεία, τερματίζοντας το πρόγραμμα «χρυσή βίζα» και εγκρίνοντας ένα σχέδιο άρσης των φορολογικών κινήτρων για τους νέους κατοίκους. «Παρά τις αλλαγές, η ζήτηση από ξένους πελάτες παραμένει στα ύψη. Απλώς δεν υπάρχουν αρκετά σπίτια για να την καλύψουν, παρόλο που οι πωλήσεις έχουν επιβραδυνθεί», λέει ο Πάουλο Σίλβα, επικεφαλής της εταιρείας ακινήτων Savills.
Ενώ το τέλος της εποχής του «φθηνού χρήματος» έπληξε την αγοραστική δύναμη σε όλη την Ευρώπη, η έλλειψη προσφοράς επηρεάζει απ’ ό,τι φαίνεται περισσότερο τις τιμές σε πολλές πόλεις. Σε έξι από τις δέκα αγορές που παρακολουθεί το Bloomberg City Tracker, ανεβαίνουν. Η Αθήνα καταγράφει ετήσια αύξηση κοντά στο 12%, η Στοκχόλμη πάνω από 5%, με έξι συνεχείς μήνες ανόδου, ενώ οι τιμές στη Μαδρίτη και στο Μιλάνο εξακολουθούν να αυξάνονται σταθερά με ρυθμό άνω του 3%. Μόνο το Παρίσι είχε την πιο αδύναμη επίδοση, σημειώνοντας πτώση άνω του 6%.
Η κυβέρνηση της Πορτογαλίας πρόσφατα έβαλε τέλος στο πρόγραμμα «χρυσή βίζα», αλλά η ζήτηση από ξένους παραμένει στα ύψη.
Η Λισσαβώνα έγινε επενδυτικό «hot spot» μετά την ολοκλήρωση της διεθνούς διάσωσης το 2014. Εκείνη την εποχή, η κυβέρνηση είχε καταργήσει τους ελέγχους ενοικίων και είχε εισαγάγει τη «χρυσή βίζα», προσφέροντας άδεια διαμονής σε μη Ευρωπαίους, με αντάλλαγμα 500.000 ευρώ σε επενδύσεις σε ακίνητα, μαζί με φορολογικές ελαφρύνσεις. Εκτοτε χιλιάδες αγοραστές από το εξωτερικό έσπευσαν στη Λισσαβώνα αναζητώντας ευκαιρίες καθώς η χώρα ανέκαμπτε από την οικονομική κρίση. Μεταξύ αυτών ο Ελβετός δισεκατομμυριούχος Κλοντ Μπερντά, ιδρυτής του γαλλικού ραδιοτηλεοπτικού φορέα AB Groupe. Το 2016 συνεργάστηκε με τον τοπικό επενδυτή Ζοζέ Καρντόσο Μποτέλιο, ιδρύοντας τη Vanguard Properties και οικοδομώντας σχεδόν δώδεκα κτίρια κατοικιών στην πόλη του μισού εκατομμυρίου κατοίκων. Παρέδωσαν 500 διαμερίσματα τους τελευταίους δύο μήνες, σχεδόν τα μισά σε ξένους αγοραστές και δεν έχουν τίποτα να πουλήσουν τον επόμενο χρόνο.

Το 2022, ο αριθμός των διαθέσιμων κατοικιών στην Πορτογαλία έφτασε στο χαμηλότερο επίπεδο των τελευταίων 15 ετών, σύμφωνα με την Confidencial Imobiliario, η οποία συλλέγει δεδομένα για την αγορά ακινήτων, με τη μέση τιμή ενός νεόδμητου σπιτιού στη Λισσαβώνα να έχει ξεπεράσει το Δουβλίνο και τις Βρυξέλλες, σύμφωνα με τον Δείκτη Ακινήτων 2022 της Deloitte.
Για πολλές πορτογαλικές οικογένειες, οι μισθοί των οποίων είναι από τους χαμηλότερους στη Δυτική Ευρώπη, το όνειρο της αγοράς σπιτιού έχει αντικατασταθεί από ακριβά ενοίκια σε μακρινά προάστια. Η κοινωνική στέγαση, την ίδια στιγμή, αντιπροσωπεύει μόλις το 2% του συνολικού αποθέματος, ένα από τα χαμηλότερα στην Ε.Ε. Η αυξανόμενη ανισότητα έχει πυροδοτήσει εντάσεις, με χιλιάδες Πορτογάλους να βγαίνουν στους δρόμους νωρίτερα φέτος με σκοπό να διαμαρτυρηθούν για τη στεγαστική κρίση, απηχώντας το κλίμα και σε άλλες ευρωπαϊκές πόλεις.
Η σοσιαλιστική κυβέρνηση της Πορτογαλίας έχει δεσμευθεί να αυξήσει τον αριθμό των προσιτών κατοικιών και να τερματίσει τα κίνητρα για τους αλλοδαπούς. Ο απερχόμενος πρωθυπουργός Αντόνιο Κόστα λέει ότι αυτά τα προγράμματα τροφοδοτούσαν την κερδοσκοπία για τα ακίνητα. Η Πορτογαλία όμως μπορεί να δυσκολευθεί να «βγει από τον χάρτη» των ελκυστικών προορισμών. «Στο τέλος της ημέρας, το ζεστό κλίμα της χώρας, οι εκπληκτικές παραλίες, ο τρόπος ζωής και το σχετικά χαμηλό κόστος ζωής θα συνεχίσουν να προσελκύουν το ενδιαφέρον ξένων επενδυτών», συνοψίζει ο Πέδρο Κοέλιο, διευθύνων σύμβουλος της εταιρείας επενδύσεων σε ακίνητα Square Asset Management.
https://www.kathimerini.gr/economy/562787050/i-lissavona-aposyrei-tin-golden-visa-aplisiastes-oi-katoikies/
ΤΙ ΚΡΥΒΟΥΝ ΟΙ ΤΟΥΡΚΙΚΕΣ ΜΕΘΟΔΕΥΣΕΙΣ.- ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΠΡΟΤΑΣΗ ΣΤΗΝ ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΦΙΛΙΑΣ
του Παντελή Σαββίδη
Με αφορμή το βιβλίο του Διεθνολόγου Σταύρου Καλεντερίδη “Η ώρα των λύκων” το οποίο αναφέρεται στον κατευνασμό των Μουσολίνι, Κεμάλ και Χίτλερ και περιέχει ενδιαφέροντα στοιχεία για την θεωρία του κατευνασμού και της αποτροπής, είναι αναγκαία μια άλλη πρόταση, απο την ελληνοτουρκική προσέγγιση μέσω της Διακήρυξης Φιλίας, η οποία κρύβει παγίδες για την Ελλάδα τις οποίες η Αθήνα αποκλείεται να μην έχει αντιληφθεί.
Το ερώτημα είναι γιατί ενδίδει με τέτοια ευκολία στις τουρκικές μεθοδεύσεις.
Η Τουρκία με την Διακήρυξη Φιλίας προσπαθεί:
-Να διασφαλίσει τα νότα της σε μια στιγμή που θέλει να εστιάσει σε άλλες περιοχές απο τα ελληνοτουρκικά. Και να επανέλθει στις προκλήσεις όταν κρίνει ότι μπορεί με ευκολία να το κάνει.
-Παγιώνει με τις δηλώσεις του Ερντογάν και το περιεχόμενο της Διακήρυξης την αντίληψή της περί διχοτόμησης του Αιγαίου χωρίς ελληνική αντίδραση.
-Επιδιώκει να επωφεληθεί απο την Ε.Ε. (Θεωρήσεις, Τελωνειακή Ένωση, χωρίς καμιά παραχώρηση, ιδιαιτέρως στο κυπριακό).
-Εμμένει στην αποστρατιωτικοποίηση των νησιών παρά το γεγονός ότι δεν έπαψε να τα απειλεί.
-Κλιμακώνει τις διχοτομικές θέσεις της στο κυπριακό.
Το βιβλίο με διεθνή παραδείγματα και επιλεγμένες θεωρητικές αναφορές αποκαλύπτει εναργέστατα τις τουρκικές μεθοδεύσεις ιδιαιτέρως στην περίπτωση της περιγραφής της προσάρτησης της Αλεξανδρέττας. Οι παραλληλισμοί της τακτικής που ακολούθησε η Άγκυρα στην Αλεξανδρέττα και άλλων περιπτώσεων που αφορούν την Ελλάδα είναι ιδιαιτέρως ανησυχητικοί.
Η άλλη πρόταση απο όσα περιλαμβάνει η επικίνδυνη, επειδή κρύβει παγίδες, Διακήρυξη Φιλίας, είναι:
Ισχυρές ένοπλες δυνάμεις οι οποίες θα βρίσκονται πίσω από μια ικανότατη διπλωματία, η οποία θα αμφισβητήσει τον περιφερειακό ρόλο της Τουρκίας με την επίδειξη αποφασιστικότητας. Και αφού επιτευχθούν αυτά να εξαναγκασθεί η Τουρκία να εγκαταλείψει τις αναθεωρητικές της ιδέες και να της υποδειχθει να αποχωρήσει απο την Κύπρο. Η Ελλάδα να εξέλθει απο την αυτοαπομόνωσή της και να διαδραματίσει έναν σημαντικό ρόλο στον γεωπολιτικό χώρο απο τα Βαλκάνια ως τη Μέση Ανατολή.
Το βιβλίο στην αρχή αναφέρει και αναλύει τρείς περιπτώσεις κατευνασμού:
του Μουσολίνι στην Αιθιοπία,
του Χίτλερ με το Σύμφωνο του Μονάχου
και του Κεμάλ στην περίπτωση της Αλεξανδρέττας.
Στη συνέχεια ομαδοποιεί σε θεωρίες τους κατευνασμούς.
Μια άλλη ενότητα αναφέρεται στις στρατηγικές αντιμετώπισης επιθετικών δυνάμεων και στο τέλος εστιάζει στην τουρκική περίπτωση.
Επιγραμματικά θα αναφερθώ σε όλες τις ενότητες και στο τέλος θα κάνω μερικά σχόλια για την Διακήρυξη Φιλίας που υπογράφηκε τελευταία διότι αποτελεί χαρακτηριστική περίπτωση κατευνασμού.
Από την αρχαιότητα ως σήμερα η πολιτική κατευνασμού αποτέλεσε ένα εφαρμόσιμο εργαλείο διαχείρισης ενός αναθεωρητικού αντιπάλου.
Ωστόσο, μετά τους δύο παγκοσμίους πολέμους του 20ου αιώνα διαφαίνεται η ανεπάρκεια της πολιτικής του κατευνασμού.
Δεν μπορεί να κατευνάσει κάποιος κάποιον που είναι εντελώς αδίστακτος.
Ο κατευνασμός δεν ορίζεται πάντοτε αρνητικά. Υπάρχουν και θετικές προσεγγίσεις του κατευνασμού.
Για παράδειγμα ο Πώλ Κέννεντυ ορίζει τον κατευνασμό ως την «πολιτική επίλυσης διεθνών ή εσωτερικών διενέξεων , με την παραδοχή και ικανοποίηση παραπόνων, μέσω λογικών διαπραγματεύσεων και συμβιβασμού. Αποφεύγοντας, έτσι την κατάληξη σε ένοπλες διαμάχες, οι οποίες θα ήταν κοστοβόρες, αιματηρές και πιθανότατα πολύ επικίνδυνες».
Με τον Κέννεντυ διαφωνεί ο Daniel Treisman ο οποίος ερμηνεύει τον κατευνασμό ως την πολιτική μονομερών παραχωρήσεων σε έναν αντίπαλο, ή δυνητικό αντίπαλο, με την ελπίδα της αποφυγής ή της καθυστέρησης της διένεξης, υπογραμμίζοντας την μονομερή φύση των παραχωρήσεων.

Ο Μορκεντάου ορίζει τον κατευνασμό ως έναν πολιτικά απερίσκεπτο διαπραγματευόμενο συμβιβασμό. Μιλάμε, λέει, για κατευνασμό όταν ένα έθνος παραδίδει τα ζωτικά του συμφέροντα, δίχως να αποκτά τίποτε αξιόλογο ως ανταμοιβή.
Με το θέμα του κατευνασμού ασχολείται και ο Μακιαβέλι ο οποίος θέτει το ζήτημα της φήμης και του γοήτρου, ιδιαίτερα όσον αφορά τις συμμαχίες μιας χώρας.
Συγκεκριμένα αναφέρει πως αν υποχωρήσεις σε μια απειλή το κάνεις για να αποφύγεις κάποιον πόλεμο, και τις περισσότερες φορές, καταλήγεις, τελικά, να μην τον αποφύγεις. Διότι αυτοί, ενώπιον των οποίων υποτίμησες με τέτοιο τρόπο τον εαυτό σου υποχωρώντας, δεν θα σταματήσουν εκεί, αλλά θα επιχειρήσουν να εκβιάσουν περαιτέρω υποχωρήσεις.
Από την άλλη, θα παρατηρήσεις τους υποστηρικτές σου να γίνονται πιο ψυχροί απέναντί σου, καθώς θα σε βλέπουν ως αδύναμο ή λιγόψυχο. (αυτό το σχολιάζω συχνά σε κείμενά μου. Η στάση της Αθήνας στα ελληνοτουρκικά δεν αφήνει, μόνο, έδαφος στην Τουρκία αλλά απαξιώνει την ύπαρξη της Ελλάδας ως κρατικής οντότητας στην περιοχή. Γιατί να σε σεβαστεί ο Ράμα ή η ηγεσία της Βόρειας Μακεδονίας όταν βλέπουν πόσο διατεθειμένος είναι σε υποχωρήσεις για να κατευνάσεις).
Ο ΚΑΤΕΥΝΑΣΜΟΣ ΤΟΥ ΜΟΥΣΟΛΙΝΙ
Στα τέλη του 19ου αιώνα και ετεροχρονισμένα από τις λοιπές «Μεγάλες Δυνάμεις», οι Ιταλοί συνειδητοποίησαν μαζί με τη Γερμανία και το Βέλγιο τη δυναμική που μπορεί να τους προσφέρει η απόκτηση και αξιοποίηση αποικιών και αποφάσισαν να ακολουθήσουν τον δρόμο των Άγγλων, των Γάλλων και των Οθωμανών.
Η Ιταλία ξεκίνησε την αποικιοκρατική της πολιτική στις 5 Φεβρουαρίου 1885, καταλαμβάνοντας τη Μασάουα της Αιγύπτου (στη σημερινή Ερυθραία).
Το 1889 η Ιταλία κατέλαβε, επίσης, την Ιταλική Σομαλιάνδη, τη σημερινή Σομαλία.
Κατά τον Α’ Ιταλοαβυσσηνιακό πόλεμο την 1η Μαρτίου 1986 τα ιταλικά στρατεύματα ηττήθηκαν και η Αιθιοπία απέκτησε την ανεξαρτησία της.

Η Ιταλία προετοίμασε τον λαό της για τα οφέλη της αποικιοκρατίας (γι αυτό όπου βλέπετε τηλεοπτικές εκπομπές για την Αφρική να γνωρίζετε ότι τα κράτη στα οποία ανήκουν τα κανάλια ενδιαφέρονται για την Αφρική) και το 1912 η Ιταλία εκμεταλλευόμενη τους Βαλκανικούς Πολέμους, αποσπά τη Λιβύη και τα Δωδεκάνησα από τους Οθωμανούς.
Με την κατοχή της Λιβύης, της Μασάουα και της Σομαλιλάνδης η Ιταλία είχε αποκτήσει τον αφρικανικό προσανατολισμό της.
Και από το 1922 όταν ο Μουσολίνι ανέλαβε την εξουσία στη χώρα, η Ιταλία είχε προετοιμασθεί για να αναδειχθεί σε αποικιοκρατική δύναμη. Απαραίτητη προϋπόθεση για τα σχέδια του Ντούτσε.
Ο Μουσολίνι έστρεψε το βλέμμα του στην Αιθιοπία το 1935 και κατά τον
Β’ ιταλοαβυσσηνιακό πόλεμο την κατέλαβε.
Δεν θα τα κατάφερνε αν δεν του παρείχε υποστήριξη διπλωματική και πολιτική η Γαλλία, ως μια από τις δύο Μεγάλες Δυνάμεις της εποχής (η άλλη ήταν η Αγγλία).
Και παρά τις δεσμεύσεις της Γαλλίας στην περιοχή το Παρίσι συναίνεσε στην εισβολή. Παρασκηνιακά συναίνεσε και η Αγγλία. Ήθελαν να κατευνάσουν τον Μουσολίνι για να τον αποτρέψουν να συνεργαστεί με τον Χίτλερ. Απέτυχαν. Δεν αντέδρασε και η Κοινωνία των Εθνών, ο τότε ΟΗΕ. Όπως και σήμερα, ο τότε διεθνής οργανισμός ελεγχόταν περισσότερο από τις δυνάμεις της εποχής.
ΚΑΤΕΥΝΑΣΜΟΣ ΤΟΥ ΧΙΤΛΕΡ: ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΤΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ
Τα σύννεφα του πολέμου πύκνωναν και οι Άγγλοι (και οι Γάλλοι) στην προσπάθειά τους να αποφύγουν τον πόλεμο υπέγραψαν με τον Χίτλερ την γνωστή Συμφωνία του Μονάχου στις 30 Σεπτεμβρίου 1938
Η Συμφωνία συνήφθη μεταξύ του Χίτλερ, του Μουσολίνι, του βρετανού πρωθυπουργού Νεβίλ Τσάμπερλαιν και του Γάλλου πρωθυπουργού Εντουάρντ Νταλαντιέρ.
Προέβλεπε γερμανική προσάρτηση της Σουδητίας, μιας γερμανόφωνης περιοχής της Τσεχοσλοβακίας.
Παρόλο που οι Τσεχοσλοβάκοι ήθελαν να αντισταθούν και προσδοκούσαν υποστήριξη από τους αγγλογάλλους, οι Τσάμπερλαιν και Νταλαντιέρ τους εγκατέλειψαν.
Δεν αρνήθηκαν, απλώς, την υποστήριξη αλλά παρέδωσαν τελεσίγραφο στον πρόεδρο της Τσεχοσλοβακίας καλώντας του να παραδώσει τμήμα της χώρας του αμαχητί στο βωμό της ειρήνης.
Το έκαναν διότι πίστευαν πως με την πολιτική αυτή του κατευνασμού θα απέφευγαν τον πόλεμο.
Λίγους μήνες νωρίτερα στις 12 Μαρτίου του 1938 ο Χίτλερ κατέλαβε και προσάρτησε την Αυστρία με την σιωπηρή και πάλι, αποδοχή των Συμμάχων.
Ως επακόλουθο του Μονάχου και υπο την πίεση της Ουγγαρίας και της Πολωνίας, οι Τσεχοσλοβάκοι αναγκάστηκαν, πλην της Γερμανίας, να προχωρήσουν σε εδαφικές παραχωρήσεις και υπέρ των κρατών αυτών. (Φαντάζομαι στην Αθήνα γνωρίζουν ιστορία).

Με διάφορες μεθοδεύσεις, οι Ναζί κατέκτησαν ολόκληρη την Τσεχοσλοβακία με τις ευλογίες των αγγλογάλλων.
Επιστρέφοντας από το Μόναχο ο Τσάμπερλαιν είχε περιγράψει ως μεγάλη διπλωματική επιτυχία τη Συμφωνία.
Μετά την αποτυχημένη απόπειρα κατευνασμού του Χίτλερ και το ξέσπασμα του Β’ ΠΠ η πολιτική του κατευνασμού επικράτησε να θεωρείται ως μια ατελέσφορη πολιτική.
Βεβαίως, οι πολιτικές επιλογές της περιόδου εκείνης δεν ήταν εύκολες.
Οι τρομακτικές αναμνήσεις του Α’ΠΠ η αδυναμία αντίληψης της φύσης του ναζιστικού καθεστώτος και των στρατηγικών φιλοδοξιών του Αδόλφου Χίτλερ η ακαμψία του Γαλλικού στρατού, η υπερέκθεση της Αγγλίας σε πολλά μέτωπα ακόμη και οι τύψεις για τη Συνθήκη των Βερσαλλιών του 1919 εις βάρος των Γερμανών, ο φόβος των στρατηγικών βομβαρδισμών και η υπερεκτίμηση-λανθασμένα- της ναζιστικής αεροπορικής απειλής, η αμερικανική απομόνωση (η οποία, επίσης, ακολουθούσε πολιτική κατευνασμού του Χίτλερ), η καχυποψία απέναντι στη Σοβιετική Ένωση και ο φόβος του Κομμουνισμού, όλα αυτά συνέτειναν στην ανάπτυξη ενός φοβικού συνδρόμου στην κυρίαρχη, τότε, τάση στην Αγγλία, η οποία εκφράστηκε με τον Τσάμπερλαιν και η οποία προσδοκούσε, εκτός του να κατευνάσει τον Χίτλερ, να κερδίσει χρόνο για τον επανεξοπλισμό της χώρας.
Έδειξαν, επίσης, εξαιρετική αδυναμία αναγνώρισης των προθέσεων του Χίτλερ.
Η Σοβιετική Ένωση διέγνωσε τον κατευνασμό στο Μόναχο το 1938 ως πολιτική προσέγγισης της Γερμανίας από τη Βρετανία και τη Γαλλία.
Με την απειλή της Γερμανία δυτικά και την Ιαπωνική απειλή στη Μογγολία η Σοβιετική Ένωση αναγκάσθηκε να προχωρήσει σε προσέγγιση της Γερμανίας με το Σύμφωνο Μολότωφο Ρίμπεντροπ το 1939.
Και ο Στάλιν επιχείρησε να κατευνάσει τον Χίτλερ αλλά ο κατευνασμός κατέληξε στην επιχείρηση Μπαρμπαρόσσα και την εισβολή της Γερμανίας στη Σοβιετική Ένωση.
Ο Στάλιν είχε εξοπλίσει καλά τον στρατό και οι μυστικές του υπηρεσίες γνώριζαν ότι ο Χίτλερ θα εισέβαλε στη Ρωσία. Φαινόταν, ωστόσο, ο Στάλιν ότι ήθελε να αποφύγει τον πόλεμο πάση θυσία.
Δεν επέτρεπε στους στρατιώτες να λάβουν θέσεις μάχης, κάτι το οποίο οι Γερμανοί είχαν πράξει, απαγόρευσε στα σοβιετικά μαχητικά να πετούν σε απόσταση έξι μιλίων από τα σύνορα για να μην εκληφθεί ως προκλητική πράξη.
Και ο Στάλιν ήθελε να αγοράσει χρόνο για να αναπτύξει τεχνολογικά τον στρατό του. Πίστευε πως όσο ο Χίτλερ είχε ανοικτό μέτωπο με τους Αγγλογάλους δυτικά, δεν θα αποτολμούσε και ένα δεύτερο ανατολικά με την Σοβιετική Ένωση, έδειξε αδυναμία θέλησης και αποφασιστικότητας για αντίσταση και έχασε τον αποτρεπτική του δύναμη.
Ο Χίτλερ δεν μπορούσε ούτε να κατευναστεί, ούτε να αποτραπεί διότι η απόφασή του για αλλαγή της ευρωπαϊκής ισορροπίας δυνάμεων απαιτούσε πόλεμο.
(Μήπως το ίδιο δεν συμβαίνει με εμάς και την Τουρκία;. Η Τουρκία θέλει να αλλάξει τη Λωζάνη και την ισορροπία δυνάμεων στην περιοχή. Αν δεν το πετύχει με συνεχείς παραχωρήσεις, κατευνασμό, δηλαδή, θα το πετύχει με πόλεμο. Αυτό πρέπει να γίνει συνείδηση στην Αθήνα. Και να προετοιμαστεί καταλλήλως. Πρέπει να διαγνώσει ακριβώς την φύση του τουρκικού καθεστώτος, ανεξαρτήτως του ποιος κυβερνά και να αποφασίσει πως θα αντιμετωπίσει μια αναθεωρητική δύναμη η οποία απειλεί με πόλεμο. Αρκεί, μόνο, ο κατευνασμός, ή όσο υπάρχει χρόνος η Ελλάδα πρέπει να εξοπλιστεί και να προετοιμαστεί με κάθε τρόπο);

Ο ΚΑΤΕΥΝΑΣΜΟΣ ΤΟΥ ΚΕΜΑΛ
Η περίπτωση της προσάρτησης της Αλεξανδρέττας από την Τουρκία, η αρπαγή της, δηλαδή από τα χέρια των Γάλλων και των Σύριων αποκαλύπτει ότι η Τουρκία δείχνει τις προθέσεις της και, πλέον, είναι γνωστή η τακτική που εφαρμόζει.
Η Ελλάδα πρέπει να μελετήσει πολύ προσεκτικά και πολύ λεπτομερειακά την περίπτωση της Αλεξανδρέττας διότι την ίδια τακτική ακολουθεί η Τουρκία και σε θέματα ελληνικού ενδιαφέροντος, όπως η Κύπρος, η μειονότητα της Θράκης και η παρουσία μουσουλμάνων και σε άλλες περιοχές της χώρας.
Η απόκτηση της Αλεξανδρέττας ήταν ένας έξυπνος συνδυασμός από πλευράς Τουρκίας της ήπιας και σκληρής ισχύος και η εκμετάλλευση της συγκυρίας.
Η Τουρκία αφού με τον συνδυασμό που προαναφέραμε διαμόρφωσε τις συνθήκες, χρησιμοποίησε την στάση που θα τηρούσε της μεταξύ Γερμανίας και Αγγλογάλλων για να εξασφαλίσει την εύνοια και των δύο πλευρών και να συναινέσουν στην κατοχή της.
Η Γαλλία με την συναίνεση της Αγγλίας έδωσε τη Αλεξανδρέττα στην Τουρκία με στόχο να ταχθεί η Άγκυρα μαζί τους στον αναμενόμενο πόλεμο με την Γερμανία αλλά η Τουρκία είχε την συναίνεση και της Γερμανίας (οι δύο χώρες έχουν γενετική σχέση από δημιουργίας του γερμανικού κράτους). Στο τέλος τάχθηκε με το πλευρό της Γερμανίας.
Η ΙΣΤΟΡΙΑ
Η Συρία και η περιοχή του Σαντζακίου ( διοικητική διαίρεση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας καταλήφθηκε από τους Οθωμανούς υπό τον Σουλτάνο Γιαβούζ Σελίμ Α! το 1515-1516.
Κατά την οθωμανική κυριαρχία η περιοχή ήταν μέρος της επαρχίας του Χαλεπίου ως ένα σαντζάκι 4000 τ.χ. που περιλάμβανε το λιμάνι της Αλεξανδρέττας, την ιστορική πόλη της Αντιόχειας και την εύφορη πεδιάδα του Ορόντη.
Μετά την ήττα των Τούρκων στον Α’ΠΠ η Οθωμανική Αυτοκρατορία τεμαχίστηκε με τη Συνθήκη των Σεβρών το 1920.

Διοικητικά το Σαντζάκι δημιουργήθηκε στις 30 Οκτωβρίου 1918, όταν οι συμμαχικές στρατιωτικές δυνάμεις διχοτόμησαν το πρώην οθωμανικό βιλαέτι του Χαλεπίου και ένωσαν τέσσερα από τα μέρη του (Αντιόχεια, Αλεξανδρέττα, Χαρίμ και Μπεϊλάν) σε μια ενιαία και εύκολα διαχειρίσιμη μονάδα.
Με την αγγλογαλλική Συμφωνία Σάικς Πικό, η περιοχή αποδόθηκε στον έλεγχο των Γάλλων.
Με τη Συνθήκη της Άγκυρας του 1921 η Αλεξανδρέττα παραχωρήθηκε στην υπο γαλλική διοίκηση Συρία.
Η Συνθήκη της Άγκυρας ενσωματώθηκε μετέπειτα στη Συνθήκη της Λωζάνης, το 1923.
Όπως και με την Μοσούλη, η Τουρκία δεν ήταν διατεθειμένη να εγκαταλείψει αυτά τα οποία θεωρούσε χαμένα της εδάφη.
(Προσέξτε τον παραλληλισμό με τις δικές μας περιοχές και την καρδιά του Ερντογάν. Κυρίως την επίμονη προσπάθεια να αλλάξει το status της μουσουλμανικής μειονότητας. Πολλοί δεν καταλαβαίνουν πως η Τουρκία μεθοδεύει σιγά σιγά την επιτυχία των στόχων της και συνηγορούν υπέρ των θέσεών της ότι η μειονότητα είναι τουρκική. Ένα μέρος της μειονότητας είναι τουρκογενές, αλλά στις διακρατικές σχέσεις οι πληθυσμιακές ομάδες αποκαλούνται και αντιμετωπίζονται με βάση τις συμφωνίες που συνάπτονται. Κακώς ο πρωθυπουργός επέτρεψε στον Ερντογάν να αναφερθεί σε επίσημη συνάντησή τους σε τουρκική μειονότητα, και ας τον διόρθωσε. Η Τουρκία θα χρησιμοποιήσει αυτές τις αναφορές παρουσία του Έλληνα πρωθυπουργού, όπου δει).
Ο Μουσταφά Κεμάλ, πρόεδρος τότε της τουρκικής δημοκρατίας αρνήθηκε να αποδεχθεί το σαντζάκι της Αλεξανδρέττας ως μέρος της γαλλικής επικυριαρχίας.
Μάλιστα σε ομιλία τους στις 15 Μαρτίου 1923 στα Άδανα ο Κεμάλ αγνοώντας τον αραβικό χαρακτήρα της περιοχής δήλωσε πως επρόκειτο για «τούρκικη πατρίδα εδώ και 40 αιώνες» και ότι η περιοχή δεν μπορεί να βρίσκεται «αιχμάλωτη στα χέρια του εχθρού».
Η τουρκική πολιτική αποσκοπούσε σαφέστατα στην προσάρτηση του σαντζακίου της Αλεξανδρέττας όταν θα έληγε η γαλλική εξουσία στη Συρία το 1935.
Προς τον σκοπό αυτό ο Κεμάλ μεθόδευσε τις εξελίξεις για να δημιουργήσει προηγούμενα στην περιοχή.
Αρχικά αρνήθηκε την ονομασία της Αλεξανδρέττα (Ισκεντερούν στα αραβικά) επινοώντας τον όρο Χατάϊ για την ευρύτερη περιοχή, παραπέμποντας έτσι αφηρημένα στην εποχή των Χετταίων με σκοπό να αποκόψει την περιοχή από την ιστορία της.
Έπειτα ο πληθυσμός της περιοχής περιελάμβανε Σουνίτες Άραβες, Σύριους Αλεουίτες, Αρμενίους, Εβραίους και πολλούς ελληνορθόδοξους (οι οποίοι κατείχαν το εμπόριο και τις βιοτεχνίες) ενώ υπήρχε και μια ισχυρή τουρκική μειονότητα.
Κατόπιν λοιπόν σχετικών πιέσεων του Κεμάλ και με γνώμονα την προστασία των ομοεθνών του, το Παρίσι δέχτηκε να αποδώσει στην περιοχή ένα καθεστώς αυτονομίας, υπο Γαλλική Διοίκηση με σαφώς ενισχυμένα και εγγυημένα τα δικαιώματα της τουρκικής μειονότητας.
Οι Άραβες κάτοικοι της Αλεξανδρέττας αποδέχτηκαν αυτό το ανεξάρτητο καθεστώς της περιοχής τους, θεωρώντας το προσωρινό και προσδοκώντας πως με την πλήρη εθνική ανεξαρτησία της Συρίας θα ερχόταν και η ενσωμάτωση του σαντζακιού στο Συριακό κράτος.

Όμως με το καθεστώς της αυτονομίας που απολάμβαναν οι τούρκοι επί της Αλεξανδρέττας, η Άγκυρα κατάφερε να βάλει το ένα πόδι στην περιοχή και να ξεκινήσει την προπαγάνδα και την πολιτική της αφομοίωσης.
Επρόκειτο για τακτικές που τις είδαμε μετέπειτα και στην κυπριακή δημοκρατία μετά την διπλή παράνομη τουρκικής εισβολή του 74 αλλά και στην εν γένει συμπεριφορά της Άγκυρας στις ελληνοτουρκικές σχέσεις.
Η Συνθήκη της Άγκυρας που υπεγράφη στις 20 Οκτωβρίου 1921 καθόριζε τα σύνορα της Τουρκίας με τη Συρία ενώ η Γαλλία αποφάσισε μονομερώς να παραχωρήσει στους τούρκους 18.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα παραπάνω γη από όσα δικαιούνταν βάσει της Συνθήκης των Σεβρών (παραχωρώντας την πόλη Κιλίς στην Τουρκία).
Αυτή η γαλλική παραχώρηση όχι απλά δεν κατεύνασε την Τουρκία αλλά αντιθέτως άνοιξε την όρεξη στον Κεμάλ για παραπάνω διεκδικήσεις.
Επρόκειτο για το ίδιο μάθημα που παρείχε στην ανθρωπότητα και ο κατευνασμός του Χίτλερ στο Μόναχο το 1938.
Σαν να μην έφταναν τα ανωτέρω η γαλλική προσπάθεια εξημέρωσης του κεμαλικού θηρίου παρείχε και προνόμια στους τούρκους της περιοχής.
Συγκεκριμένα το άρθρο 7 της Συνθήκης της Άγκυρας ανέφερε ότι θα δημιουργηθεί ένα ειδικό καθεστώς διοίκησης για την περιοχή της Αλεξανδρέττας. Οι τούρκοι κάτοικοι της περιοχής θα απολαμβάνουν το πλήρες δικαίωμα της πολιτιστικής τους ανάπτυξης. Η τουρκική γλώσσα θα απολαμβάνει επίσημης αναγνωρίσεως.
Για να επιτευχθούν οι ανωτέρω τουρκόφιλοι όροι, ο Γάλλος Ύπατος αρμοστής για τη Συρία, εξέδωσε απόφαση στις 4 Μαρτίου 1923, σύμφωνα με την οποία το Σαντζάκι της Αλεξανδρέττας θα παρέμενε μέλος της επαρχίας του Χαλεπίου, αλλά με δικό της τοπικό συμβούλιο και ειδικό προϋπολογισμό τον οποίο θα αποφάσιζε ό τοπικός κυβερνήτης.
Στις γαλλικές παραχωρήσεις πρέπει να συμπεριληφθεί η απόφαση να διδάσκεται το τουρκικό πρόγραμμα στα σχολεία του σαντζακίου γεγονός που ενθάρρυνε την Τουρκία να ακολουθήσει μία πολιτική παροχής υποτροφιών σε επίλεκτους μαθητές της Αλεξανδρέττας για να σπουδάσουν στα σχολεία και τις στρατιωτικές ακαδημίες της Τουρκίας.
Επιπλέον επετράπη στην Άγκυρα να διεξάγει μία εντατική προπαγάνδα μέσω διαφόρων πολιτιστικών προγραμμάτων ευαισθητοποίησης στους τούρκους της περιοχής.
Ομοίως τα τουρκόφωνα παιδιά της περιοχής υποχρεώθηκαν να ακολουθούν τις τουρκικές αργίες ενώ η Γαλλία έφτασε στο σημείο να επιτρέψει την ίδρυση τουρκικού συλλόγου που μετέφερε στις τουρκικές γειτονιές τις περιοχής της ιδέες της σύγχρονης Τουρκίας.
(Ας προσέξουν τα καλόπαιδα που ενθαρρύνουν τις προσπάθειες στη Θράκη για δημιουργία Συλλόγων τουρκικής ονομασίας. Δεν είναι αθώες αυτές οι κινήσεις. Κρύβουν μακροχρόνια σκοπιμότητα).
Αντίστοιχα, με διαταγές της Άγκυρας και τη συγκατάθεση του Παρισίου έκλεισαν οι μη τουρκικοί πολιτιστικοί σύλλογοι της περιοχής καθώς και οι Αραβικές εφημερίδες.
Ήταν σαφές πως η Τουρκία χρησιμοποιούσε σε μεγάλο βαθμό το ισχυρότατο πολιτιστικό όπλο.
Πρόκειται και πάλι για τις ίδιες τακτικές που χρησιμοποιούνται και σήμερα στα κατεχόμενα της Κύπρου αλλά και στη Θράκη.

Η ευκαιρία που αποζητούσε η Τουρκία άρχισε να διαφαίνεται με τη σύναψη της Γαλλοσυριακής συμφωνίας στις 9 Σεπτεμβρίου 1936 με την οποία η Συρία θα αποκτούσε την ανεξαρτησία της.
Στη συμφωνία αυτή προβλεπόταν να ενταχθεί το σαντζάκι στο συριακό κράτος με τη Συρία να αναλαμβάνει όλες τις έννομες διεθνείς υποχρεώσεις για την περιοχή οι οποίες δέσμευαν μέχρι τότε τη Γαλλία.
Ωστόσο με δεξιοτεχνική μαεστρία ο τότε τούρκος πρωθυπουργός Ισμέτ ινονού αποφάσισε να θέσει το θέμα της Αλεξανδρέττας ως ένα ανοιχτό ζήτημα το οποίο έπρεπε και αυτό να κλείσει τώρα που η Συρία γινόταν ανεξάρτητο κράτος.
Στις προσπάθειες του Ινονού να συνδέσει την ανεξαρτησία της Συρίας με την Αλεξανδρέττα οι Σύριοι αξιωματούχοι αντέδρασαν δηλώνοντας απλά πως τα μέλη τους τουρκικής μειονότητας στην περιοχή θα απολαμβάνουν τα ίδια δικαιώματα και υποχρεώσεις με τους Άραβες.
Απογοητευμένοι από την απόκριση της Συρίας, οι τούρκοι ξεκίνησαν να επιδίδονται σε μια αβάσιμη επίθεση και προπαγάνδα περί μιας υποτιθέμενης “τυραννικής ” Γαλλοσυριακής διοίκησης στην Αλεξανδρέττα. (Σας θυμίζει κάτι στη Θράκη);
Παράλληλα ο Μουσταφά Κεμάλ πρόσθεσε πως εάν ενταχθεί η περιοχή στη Συρία τότε οι τούρκοι κάτοικοι της θα γίνουν απλώς μία μικρή μειονότητα του αραβικού κράτους.
Στη συνέχεια οι τούρκοι επιδόθηκαν σε μια επικοινωνιακή εκστρατεία αλυτρωτισμού η οποία οδήγησε τον πληθυσμό της περιοχής σε διχασμό και πόλωση.
Για παράδειγμα σε αυτά τα πλαίσια το 1934 οι τούρκοι της Αλεξανδρέττας ξεκίνησαν τον οικονομικό αποκλεισμό των μη τουρκόφωνων συμπολιτών τους στον οποίο απάντησαν ομοίως οι Άραβες και οι χριστιανοί.
Έτσι είχαν ξεκινήσει και οι διώξεις των Ελλήνων στην οθωμανική αυτοκρατορία το 1913 και με αφετηρία των οικονομικό αποκλεισμό κατέληξαν στη γενοκτονία.
Πρόκειται για τις ίδιες τουρκικές τακτικές που θα βλέπαμε λίγο χρόνια αργότερα και στην Κύπρο.
Ξεκινώντας και τις πολιτικές εθνοκάθαρσης, ο Κεμάλ επανήλθε στον παραλογισμό περι κάποιου υποτιθέμενου βασιλείου των Χετταίων και άρχισε να διαδίδει στους κατοίκους την εξίσου παράλογη αντίληψη πως οι αλαουίτες δεν ήταν Άραβες αλλά αρχαίοι χετταίοι που παρέμειναν στην περιοχή!
Ο Κεμάλ έφτασε μέχρι και στο σημείο να καλλιεργήσει την ιδέα ότι οι Αλλαουίτες ήταν τούρκοι που είχαν χάσει την εθνική τους ταυτότητα και σε αυτό έφταιγαν οι πολιτικές της οθωμανικής αυτοκρατορίας.
Σύμφωνα με τα μυθεύματα του τούρκου προέδρου και των ιστορικών που στρατολόγησε για να παράγουν σχετικά ψευτο ακαδημαϊκά δοκίμια όλοι οι αρχαίοι λαοί της Ανατολίας (συμπεριλαμβανομένων των ρωμιών) ήταν απόγονοι των γηγενών τουρκικών πληθυσμών.
Προφανής σκοπός των τούρκων ήταν η αποδυνάμωση της εθνικής συνείδησης και ενότητας των Αράβων και η δημογραφική και πολιτισμική αλλοίωση της Αλεξανδρέττας.
Την ίδια στιγμή σε μια παράλληλη προσπάθεια πολιτικής μετριοπάθειας ο τούρκος υπουργός εξωτερικών Ρουστού Αράς καλούσε την κοινωνία των εθνών να επιτρέψει στην Τουρκία να συμμετάσχει σε έναν υγιή διάλογο για το μέλλον της Αλεξανδρέττας. (αφού διαμόρφωσαν τις προϋποθέσεις ζήτησαν διάλογο).
Ο παραλληλισμός εδώ με το τουρκικό αίτημα να γίνει η χώρα εγγυήτρια δύναμη σε μια διεθνή ομάδα για το μέλλον της Γάζας είναι διδακτικός.
Οι εκκλήσεις για διαπραγματεύσεις του Αράς οδήγησαν την κατευναστική Γαλλία σε διάλογο με τους τούρκους στις 6 Οκτωβρίου 1936.
Το σημαντικότερο επιχείρημα των Τούρκων και η πιο εναργής απόδειξη των στοχεύσεων τους ήταν πως με την λήξη της Γαλλικής κυριαρχίας επί της Συρίας
η κυριαρχία της Αλεξανδρέτας και της Αντιόχειας πρέπει να περάσει αυτόματα και αυτοδικαίως στον τουρκικό πληθυσμό στον οποίο η Γαλλία και Τουρκία αναγνώρισαν ειδικά προνόμια και δικαιώματα με τη Συνθήκη της Άγκυρας
(βλέπετε πως μεθοδεύει και πως χρησιμοποιεί την κατάλληλη στιγμή η Τουρκία ό,τι πετυχαίνει).

Οι δύο χώρες συμφώνησαν να παραπεφθεί το ζήτημα της διαφωνίας στην Κοινωνία των Εθνών και στις 14 Δεκεμβρίου 1936 ξεκίνησαν οι συζητήσεις στο συμβούλιο του διεθνούς οργανισμού.
Η Τουρκία μέσω του υπουργού εξωτερικών Αράς υποστήριξε πως η εντολή της Γαλλίας για τη διοίκηση της Συρίας ήταν αρκετά ασαφής όσον αφορά το τι συνιστούσε ακριβώς την ” Συρία “.
Σε κάθε περίπτωση έπρεπε να έχει εξαιρεθεί το σαντζάκι της Αλεξανδρέττας για το οποίο οι δύο χώρες βρίσκονταν τότε σε διμερείς διαπραγματεύσεις. (όπως στο Αιγαίο;)
Στα ανωτέρω η Γαλλία διαφώνησε διασαφηνίζοντας πως οι ειδικές προστασίες του τουρκικού πληθυσμού της Αλεξανδρέττας δεν δικαιολογούν την ξεχωριστή μοίρα αυτής της περιοχής από την υπόλοιπη Συρία, η οποία βέβαια αφορούσε την δημιουργία ενός ανεξάρτητου κράτους.
Η Άγκυρα φαινόταν πλέον ανένδοτη στο σαφές της αίτημα: Ένα αυτόνομο καθεστώς για την Αλεξανδρέττα, το οποίο βέβαια θα ελεγχόταν από τους τούρκους.
Σύμφωνα με το δόλιο και μακιαβελικό του σχέδιο, ο Αράς πρότεινε στους Γάλλους μία μέση λύση, τη δημιουργία μιας συνομοσπονδίας μεταξύ του Λιβάνου, της Συρίας και της Αλεξανδρέττας με κοινή εξωτερική και νομισματική πολιτική.
Παράλληλα ή Άγκυρα πρότεινε την αποστρατικοποίηση του σαντζακίου (σας θυμίζει τίποτε); ενώ ζήτησε και την άδεια να χρησιμοποιεί το λιμάνι της Αλεξανδρέττας.
Η Τουρκία βέβαια δεν είχε την παραμικρή πρόθεση να τηρήσει τις προτάσεις της ενώ πιθανότατα να επεδίωκε αφού ελέγξει την Αλεξανδρέττα με παράνομο τρόπο- όπως και συνέβη- να ασκήσει έλεγχο και στη Συρία και το Λίβανο μέσω της προτεινόμενης συνομοσπονδίας. (διακρίνετε τον παραλληλισμό με το κυπριακό);
Η Γαλλία απέρριψε την πρόταση και η αντίδραση της Τουρκίας ήταν άμεση.
Ο Κεμάλ μιλώντας στην τουρκική βουλή την 1 Νοεμβρίου 1936 υπογράμμισε τη βαρύτητα του θέματος της Αλεξανδρέττας.
” Το σημαντικό θέμα της ημέρας που τραβάει όλη την προσοχή του τουρκικού λαού είναι η μοίρα της περιφέρειας της Αλεξανδρέττας. Η Αντιόχεια και οι γύρω περιοχές της στην πραγματικότητα ανήκουν στο πλέον καθαρό τούρκικο στοιχείο. Είμαστε υποχρεωμένοι να αντιμετωπίσουμε αυτό το θέμα σοβαρά και σταθερά”
Οι δηλώσεις του Κεμάλ περί «καθαρού» και «αγνού» τουρκικού στοιχείου φέρνουν στη μνήμη την εφιαλτική ιδεολογία περί φυλετικής καθαρότητας του γερμανικού ναζιστικού κόμματος.

Η κατάσταση είχε πλέον καταστεί έκρυθμη με έναν παροξυσμό τουρκικού εθνικισμού (σύνηθες φαινόμενο στην τουρκική τακτική) στην περιοχή ο οποίος είχε οδηγήσει σε βίαια επεισόδια και έκτροπα με επιθέσεις σε αραβικά χωριά, τα οποία κορυφώθηκαν με τη δολοφονία 4 Αράβων μαθητών που τραγουδούσαν τον εθνικό ύμνο της Συρίας σε ένα καφέ της Αντιόχειας από τούρκους στις 7 Νοεμβρίου 1936. (Σας θυμίζουν κάτι όλα αυτά);
Επιπλέον ο τούρκος πρόεδρος αποφάσισε να υπογραμμίσει τις προθέσεις του και με επίδειξη ισχύος όταν στις 7 Ιανουαρίου 1937 πέρασε με ειδικό τρένο από την Άγκυρα στο Ικόνιο και από εκεί κοντά στα σύνορα με την Αλεξανδρέττα. Αμέσως κυκλοφόρησαν οι φήμες πως επίκειτο τουρκική εισβολή στην περιοχή.
Οι απειλές αυτές σε συνδυασμό με την εγγενή γεωπολιτική κατάσταση στην Ευρώπη άρχισαν να κάμπτουν τις γαλλικές αντιστάσεις.
Σαν αποτέλεσμα άρχισε πάλι να εκδηλώνεται στο Παρίσι η εγκληματική πολιτική του κατευνασμού.
Υπό τον φόβο να μην ενταχθεί η Τουρκία στον υπο διαμόρφωσιν άξονα του οποίου ηγείτο ο Αδόλφος Χίτλερ, η Γαλλία αποφάσισε να εισακούσει τις τουρκικές «ανησυχίες» και επιδιώξεις για την Αλεξανδρέττα.
Όπως ο φόβος για την απώλεια του Μουσολίνι οδήγησε στον κατευνασμό των Ιταλών και την παράδοση της Αιθιοπίας έτσι και ο φόβος για την απώλεια του Κεμάλ οδήγησε στον κατευνασμό των τούρκων σοβινιστών και την θυσία της Αλεξανδρέττας.
Σε αυτό το κλίμα πραγματοποιήθηκε η μετάλλαξη της Γαλλικής θέσης και η προσέγγιση της Άγκυρα.
Επρόκειτο για μια πρόταση που ικανοποίησε τον αχόρταγο Κεμάλ καθώς η Τουρκία διατηρούσε το δικαίωμα να χρησιμοποιεί το λιμάνι της Αλεξανδρέττας.
Ο κατευνασμός της Τουρκίας από την Γαλλία με τη συμφωνία της κοινωνίας των εθνών προκάλεσε πανηγυρισμούς στην Άγκυρα ενώ για τους Άραβες θεωρήθηκε πανωλεθρία και οδήγησε σε έντονες διαμαρτυρίες σε διάφορες συριακές πόλεις όπως το Χαλέπι τη Δαμασκό και τη Λατάκεια.
Για τη γαλλική κυβέρνηση ο κατευνασμός της Τουρκίας αντιμετωπίστηκε ως μία επιτυχής διπλωματική κίνηση και προκάλεσε την ανακούφιση των αρμόδιων αξιωματούχων.
Μια ανακούφιση, όμως, που θα αποδεικνυόταν κενή όταν η Τουρκία υπέγραφε στις 18 Ιουνίου του 1941 τη Συνθήκη Τουρκογερμανικής φιλίας και το ίδιο έτος αποφάσισε να στηρίξει την ναζιστική πολεμική μηχανή.

Όπως είναι γνωστό η Συρία δεν έχει αποδεχθεί την προσάρτηση της Αλεξανδρέττας στην Τουρκία και κατά καιρούς εγείρει το θέμα.
Ο Συγγραφέας αναφέρεται στη συνέχεια στις τρείς νέες εισβολές της Τουρκίας στη Συρία (Ασπίδα του Ευφράτη 2016-2017, Κλάδος Ελαίας 2018, Πηγή Ειρήνης 2019) και στον έλεγχο ενός σημαντικού μέρους της βόρειας Συρίας από τις τουρκικές δυνάμεις και τους τρομοκράτες που συνεργάζονται μαζί τους. Η Τουρκία στις περιοχές που ελέγχει έχει εγκαθιδρύσει δικές της δομές και μαθαίνει στα παιδιά τουρκικά και τουρκικές συνήθειες και αυτό, όπως έχουμε πει είναι το πρώτο βήμα για τον έλεγχο της περιοχής.
Θέλει να εγκαταστήσει στην ίδια περιοχή τους Σύριους που έχουν καταφύγει στο έδαφός της με τον μακροχρόνιο πόλεμο στη χώρα και να ελέγξει μονιμότερα την περιοχή.
Δεν είναι σίγουρο ότι θα την προσαρτήσει διότι πέραν των διπλωματικών δυσκολιών που συναντά, θα ήθελε μια buffer zone μεταξύ του εδάφους της και των κούρδων της περιοχής.
Είναι ένα παιχνίδι σε δυναμική εξέλιξη το οποίο δεν φαίνεται, προς το παρόν, που θα καταλήξει.
Η ενότητα αυτή κλείνει με αναφορές στην τουρκική υποστήριξη προς τους Γερμανούς και σε εύστοχες παρομοιώσεις Κεμάλ και Χίτλερ. Ο Χίτλερ, λέει ο συγγραφέας εμπνεύστηκε από τον Κεμάλ, αν και οι Γερμανικές δυνάμεις καθοδήγησαν τους Τούρκους στις γενοκτονίες που διέπραξαν.

ΔΕΥΤΕΡΟ ΜΕΡΟΣ
Το δεύτερο μέρος του βιβλίου αναφέρεται στις πολιτικές θεωρίες κατευνασμού ξεκινώντας με αναφορά στην κλασική ρήση του Τζόρτσιλ πως κατευνασμό ακολουθεί κάποιος που πιστεύει πως ταϊζοντας έναν κροκόδειλο θα τον φάει τελευταίο.
Τρείς είναι οι κατηγορίες του κατευνασμού: του ρεαλισμού, της αμοιβαιότητας και της κοινωνικής ανταλλαγής.
Χαρακτηριστική περίπτωση ρεαλισμού είναι η θεωρία του Μορκεντάου που λέει πως «ο κατευνάζων, βλέπει στις διαδοχικές απαιτήσεις της επεκτατικής δύναμης λογικά πεπερασμένους στόχους, οι οποίοι πρέπει να αντιμετωπιστούν είτε με βάση την πραγματική τους αξία, είτε μέσω συμβιβασμού. Το λάθος είναι η αδυναμία να καταλάβει ο κατευνάζων πως οι διαδοχικές απαιτήσεις είναι, απλά, κρίκοι μιας αλυσίδας, στο τέλος της οποίας βρίσκεται η ανατροπή του status quo.
Η θεωρία της αμοιβαιότητας παραπέμπει στην επίτευξη συμφιλίωσης και κλίματος συνεργασίας με έναν αναθεωρητικό αντίπαλο και η θεωρία της κοινωνικής ανταλλαγής μελετά τη δυνατότητα επιρροής του αντιπάλου με την ανταλλαγή ανταμοιβών, κόστους και κέρδους.
Υπάρχουν και άλλες θεωρίες όπως της στρατηγικής διαχείρισης ή η θεωρία της συνεργασίας και άλλες αλλά σας αφήνω να τις διαβάσετε από το βιβλίο.
Στην επόμενη ενότητα ο συγγραφέας αναφέρεται στις εναλλακτικές στρατηγικές αντιμετώπισης επιθετικών δυνάμεων και αναφέρει:
-Τη Θεωρία εξαναγκασμού (ο εξαναγκασμός είναι μια γενικότερη θεωρία η οποία περιλαμβάνει τον καταναγκασμό και την αποτροπή).
Καταναγκασμός είναι η απειλή με σκοπό να πράξει ο αντίπαλος κάτι.
Αποτροπή η τιμωρία αν ο αντίπαλος κάνει κάτι.
Ένα παράδειγμα από τις ελληνοτουρκικές σχέσεις:
Η ελληνική αποτροπή θα περνούσε σαφή μηνύματα στους τούρκους πως αν παραβίαζαν την ακεραιότητα των ελληνικών νησιών τότε η ελληνική πολεμική αεροπορία θα βομβάρδισε τα παράλια της Μικράς Ασίας.
Ένας ελληνικός καταναγκασμός θα καλούσε την κατοχική Τουρκία να αποσύρει τα στρατεύματά της από την Κυπριακή Δημοκρατία, απειλώντας την ότι αν δεν το πράξει , τότε η ελληνική πολεμική αεροπορία θα βομβαρδίσει τα παράλια της Μικράς Ασίας.
Η διαφορά αποτροπής και καταναγκασμού είναι ότι ο καταναγκασμός ενδέχεται να περιλαμβάνει και απειλή χρήσης βίας ή πραγματική χρήση βίας εν αντιθέσει με την αποτροπή η οποία συνήθως περιορίζεται σε απειλές χρήσης βίας.

Εν κατακλείδι, θα επισημάνω τις δικές μου θέσεις:
Δεν υπάρχει λύση στα ελληνοτουρκικά με πολιτικές κατευνασμού και αποτροπής.
Η λύση είναι ισχυρές ένοπλες δυνάμεις οι οποίες θα βρίσκονται πίσω από μια ικανότατη διπλωματία, η οποία θα αμφισβητήσει τον περιφερειακό ρόλο της Τουρκίας με την επίδειξη αποφασιστικότητας.
Και αφού επιτευχθούν αυτά να εξαναγκασθεί η Τουρκία να εγκαταλείψει τις αναθεωρητικές της ιδέες και να εγκαταλείψει την Κύπρο.
Αυτοκρατορία του Θεού: Πώς η Χριστιανική Βυζαντινή Αυτοκρατορία έσωσε τον πολιτισμό
11 Δεκεμβρίου 2023
Ο δημοσιογράφος και μελετητής Robert Spencer μόλις δημοσίευσε το Empire of God: How the Byzantines Saved Civilization. Η Βυζαντινή Αυτοκρατορία, το ανατολικό μισό της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, επιβίωσε για χίλια χρόνια αφού το δυτικό μισό είχε καταρρεύσει σε διάφορα φεουδαρχικά βασίλεια. Το Βυζάντιο τελικά έπεσε στις Οθωμανικές Τουρκικές επιθέσεις το 1453. Ένα βαθιά επιστημονικό έργο, το βιβλίο του Spencer υποστηρίζει ότι ο χριστιανικός βυζαντινός πολιτισμός κράτησε ζωντανή τη μάθηση και την πίστη της Αθήνας, της Ρώμης και της Ιερουσαλήμ και προστάτευσε τη Δύση από την επίθεση του Ισλάμ στην Ανατολή. Ο Mark Judge του Stream μίλησε πρόσφατα με τον Spencer για το βιβλίο του.
Mark Judge: Το νέο σας βιβλίο Empire of God υποστηρίζει ότι η Βυζαντινή Αυτοκρατορία δεν έχει λάβει τα εύσημα που της αξίζουν ως δυναμικός χριστιανικός πολιτισμός που κράτησε ζωντανές τις κληρονομιές της Αθήνας, της Ιερουσαλήμ και της Ρώμης. Μέρος αυτού, γράφετε, οφείλεται στην προκατάληψη ορισμένων ιστορικών, συμπεριλαμβανομένου του Edward Gibbon. Ποια είναι η πραγματική αλήθεια πίσω από τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία;
Robert Spencer: Υπήρξε μεγάλη προκατάληψη κατά της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας τους τελευταίους αρκετούς αιώνες, με αποτέλεσμα μια γενική έκπτωση της σημασίας και της συνεισφοράς της. Αυτό οφείλεται κυρίως σε ένα φαινόμενο που είναι ένα επαναλαμβανόμενο θέμα της Αυτοκρατορίας του Θεού: το Μεγάλο Σχίσμα μεταξύ των γνωστών σήμερα ως Ρωμαιοκαθολικών και Ανατολικών Ορθόδοξων Εκκλησιών το 1054, και η αποξένωση που προκύπτει μεταξύ Ανατολής και Δύσης. Αντί να βλέπουν τους Βυζαντινούς ως Ρωμαίους και εκφραστές του δυτικού πολιτισμού, έστω και στα άκρα του, οι Δυτικοί έτειναν πολύ συχνά να τους βλέπουν ξένους όσο και άβολους, με συγκεχυμένες («βυζαντινές») πολιτιστικές και κοινωνικές πρακτικές και μια μορφή Χριστιανισμού που εμφανιζόταν τόσο ξένη όσο και ανεξερεύνητη στα δυτικά μάτια.
Στη συνέχεια, υπήρξε ο Κριμαϊκός Πόλεμος στη δεκαετία του 1850, όταν οι Βρετανοί συμμάχησαν με την Οθωμανική Αυτοκρατορία και μια τεράστια τουρκοφιλία σάρωσε τη Βρετανική Αυτοκρατορία. Αυτό συνέβη όταν η ιδέα ότι το Ισλάμ είναι μια «θρησκεία της ειρήνης» άρχισε να διαδίδεται ως προπαγάνδα για πρώτη φορά, για να απαλύνει την υπόνοια των απλών Βρετανών προς μια συμμαχία με το ισλαμικό χαλιφάτο. Και αν οι Τούρκοι ήταν τόσο καλοί φίλοι, τότε ο λαός που νίκησαν και αντικατέστησαν, οι βυζαντινοί, θα πρέπει να ήταν αντίστοιχα υποανάπτυκτοι. Αυτές οι συμπεριφορές επικράτησαν μεταξύ των αγγλόφωνων ιστορικών και παρέμειναν πολύ μετά την λεκλειψη αυτών των παρορμήσεων.
Ήμασταν σχεδόν μουσουλμάνοι
Υποστηρίζετε ότι ο Βυζαντινός Πολιτισμός ήταν «προπύργιο» μεταξύ της χριστιανικής Δύσης και του ισλαμικού τζιχαντισμού στην Ανατολή. Θα μπορούσε όντως η Δύση να είχε χαθεί χωρίς τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία;
Σίγουρα. Οι Άραβες πολιόρκησαν για πρώτη φορά την Κωνσταντινούπολη το 675, και οι Τούρκοι τελικά παραβίασαν τα τείχη της σχεδόν 800 χρόνια αργότερα, το 1453. Αυτή ήταν η εποχή του προσηλυτισμού και του σχηματισμού της χριστιανικής Ευρώπης, με αποκορύφωμα την Ρωμαιοκαθολική φιλοσοφία στον Ύστερο Μεσαίωνα (High Middle Ages,) από την Αναγέννηση και τον Διαφωτισμό, που διαμόρφωσαν τα πνευματικά θεμέλια του σύγχρονου κόσμου. Φανταστείτε τώρα εάν οι Άραβες είχαν καταφέρει να καταλάβουν την Κωνσταντινούπολη το 675, ή οποτεδήποτε απο τις πολλές επιθέσεις τους μετά απο αυτό, αλλά πολύ πριν από το 1453. Δεν θα υπήρχε σημαντική δύναμη στην Ευρώπη που θα μπορούσε να αποτρέψει την κατάκτηση και τον εξισλαμισμό ολόκληρης της ηπείρου.
Ο δυτικός πολιτισμός, με τις ιδέες του για την ισότητα των δικαιωμάτων όλων των ανθρώπων και την ελευθερία του λόγου, και με τις φιλοσοφικές και καλλιτεχνικές του ιδέες, θα ήταν θνησιγενής. Η ίδια η παρουσία (και η αντίσταση στο τζιχάντ) της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας κατά την περίοδο διαμόρφωσης της χριστιανικής Ευρώπης, ακόμη και όταν ο πάπας και άλλες δυτικές αρχές χλεύαζαν τους Βυζαντινούς ως σχισματικούς, επέτρεψε να αναπτυχθούν οι θεμελιώδεις αρχές του πολιτισμού μας. Εάν οι Βυζαντινοί είχαν χάσει νωρίτερα ή δεν ήταν καθόλου εκεί, δεν θα κάναμε αυτή τη συζήτηση τώρα, και η Δύση όπως την ξέρουμε δεν θα υπήρχε.
Χωρίς Βυζαντινή Αυτοκρατορία, Χωρίς Φιλοσοφία
Σημειώνετε ότι οι Βυζαντινοί έσωσαν την ελληνική γραφή και φιλοσοφία. Αυτή είναι μια σημαντική συνεισφορά στον κόσμο μας.
Ναί. Το βυζαντινό εκπαιδευτικό σύστημα ήταν αξιοσημείωτα σταθερό. Αντί να κυνηγούν κάθε νέα εκπαιδευτική μόδα (στην πραγματικότητα δεν υπήρχαν εκπαιδευτικές μόδες για να κυνηγήσουν), οι Βυζαντινοί συνέχισαν να διδάσκουν τους Έλληνες κλασικούς που ήταν το θεμέλιο της ρωμαϊκής εκπαίδευσης από τότε που η αυτοκρατορία υιοθετήσει τον Χριστιανισμό. Όταν μόνο δύο έργα του Πλάτωνα ήταν γνωστά στη Δύση, ο φιλόσοφος Γεμιστός Πλήθων ταξίδεψε από την Κωνσταντινούπολη στη Φλωρεντία για τη Σύνοδο της Φλωρεντίας το 1439. Μόλις έφθασε εκεί, άρχισε να κάνει διαλέξεις για τον Πλάτωνα για τους εκστατικούς Ιταλούς και να τους μυεί στα έργα του Πλάτωνα που ήταν άγνωστα στη Δύση. Ο Γεμιστός και άλλοι Βυζαντινοί ήταν άμεσα υπεύθυνοι για την πυροδότηση της Αναγέννησης στην Ευρώπη.
Η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία δεν έπεσε μέχρι το 1453
Γράφετε ότι οι Βυζαντινοί θεωρούσαν τους εαυτούς τους Ρωμαίους. Αυτό είναι συναρπαστικό. Παρακαλώ εξηγήστε.
Οι Βυζαντινοί ήταν όντως Ρωμαίοι. Η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία ξεκίνησε, φυσικά, από τη Ρώμη και εξαπλώθηκε σε όλη την Ευρώπη, τη Βόρεια Αφρική και τη Μέση Ανατολή. Τελικά, αποφασίστηκε ότι θα υπήρχαν δύο αυτοκράτορες, ένας στη Ρώμη και ένας στην Κωνσταντινούπολη («Νέα Ρώμη»), καθώς η αυτοκρατορία ήταν απλώς πολύ μεγάλη για να κυβερνηθεί αποτελεσματικά από έναν άνδρα. Η αυτοκρατορία στη Ρώμη έπεσε το 476, αλλά ακόμη και τότε, ο Οδόακρος, ο οπλαρχηγός των Γότθων που καθαίρεσε τον Δυτικό Ρωμαίο Αυτοκράτορα Ρωμύλο Αύγουστο, δεσμεύτηκε αμέσως για την υποστήριξή του στον αυτοκράτορα Ζήνωνα στην Κωνσταντινούπολη. Ο Οδόακρος δεν θεωρούσε ότι κατέστρεψε τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία.
Εν τω μεταξύ, στην Κωνσταντινούπολη, η αυτοκρατορία συνέχιζε, με τους ανθρώπους της να θεωρούν τον εαυτό τους ανά τους αιώνες όπως πάντα: ως «Ρωμαίους». Ποτέ δεν αναφέρθηκαν ως «Βυζαντινοί» ή ακόμη και ως «Ανατολικοί Ρωμαίοι». Οι χαρακτηρισμοί αυτοί επιβλήθηκαν από μεταγενέστερους ιστορικούς. Κατά συνέπεια, οι Βυζαντινοί θεωρούσαν τους εαυτούς τους κληρονόμους και θεματοφύλακες του ρωμαϊκού πολιτισμού και των ρωμαϊκών πνευματικών, νομικών, καλλιτεχνικών και φιλοσοφικών παραδόσεων. Συμπεριφέρθηκαν ανάλογα και είναι υπεύθυνοι για τη διατήρηση μεγάλου μέρους αυτής της παράδοσης.
Γιατί οι εικόνες είναι τόσο μαγευτικές;
Τέλος, λίγα λόγια για τη βυζαντινή τέχνη. Πάντα έβρισκα τα μωσαϊκά τους μαγευτικά και ιερά. Είναι λυπηρό που τόσες πολλές δυτικές χριστιανικές εκκλησίες το έχουν χάσει αυτό.
Στη βυζαντινή χριστιανική, ή ορθόδοξη, παράδοση, υπάρχει μια βαθιά αίσθηση ομορφιάς που οδηγεί τον άνθρωπο στον στοχασμό και την αγάπη για τον Θεό. Υπάρχει επίσης μια τεράστια αίσθηση ότι η λειτουργία, αμετάβλητη σε σημαντικές λεπτομέρειες από τον τέταρτο αιώνα, μαρτυρεί την αμετάβλητη φύση των αιώνιων αληθειών. Αυτές οι ιδέες έρχονται σε πλήρη αντίθεση με τις απόψεις ορισμένων Δυτικών Χριστιανών που πιστεύουν ότι είναι σημαντικό για τους Χριστιανούς να προσαρμόσουν τη λατρεία τους, καθώς και τη θρησκευτική τους τέχνη, στις ευαισθησίες του συγκεκριμένου χρόνου και του τόπου τους προκειμένου να παραμείνουν «σχετικοί».
*Ο Mark Judge είναι συγγραφέας και σκηνοθέτης στην Ουάσιγκτον, D.C. Το νέο του βιβλίο είναι το The Devil’s Triangle: Mark Judge vs the New American Stasi. Το Τρίγωνο του Διαβόλου: Ο Mark Judge ενάντια στη Νέα Αμερικανική Στάζι.
Η Ε.Ε. στα πρόθυρα νευρικής κρίσης
Η Ευρωπαϊκή Ένωση βρίσκεται σε κρίση. Η μεταπολεμική σταθερότητα και η οικονομική ευημερία έχουν παρέλθει προ πολλού. Η ανασφάλεια σε εθνικό και προσωπικό επίπεδο κυριαρχεί. Ένας πόλεμος εντός Ευρώπης βρίσκεται σε εξέλιξη, και αυτός στη Μέση Ανατολή επίσης. Οι πολυπολιτισμικές ευρωπαϊκές κοινωνίες είναι διχασμένες και η άνοδος της ακροδεξιάς είναι γεγονός. Οι ευρωπαϊκές εκλογές το ερχόμενο καλοκαίρι είναι πιθανό να διαμορφώσουν μια ΕΕ εντελώς διαφορετική από αυτή που γνωρίζαμε μέχρι σήμερα. Ήδη το τοπίο είναι συγκρουσιακό και αυτό εκτιμάται πως θα φανεί στο τελευταίο για το 2023 Ευρωπαϊκό Συμβούλιο (14 και 15 Δεκεμβρίου) όπου αναμένεται να ληφθούν ιστορικές αποφάσεις.
«Μας περιμένει ένα εξαιρετικά σημαντικό Ευρωπαϊκό Συμβούλιο. Έχει έρθει η ώρα για τη λήψη αποφάσεων. Σας καλώ όλους και όλες να έρθετε εξοπλισμένοι με πνεύμα συμβιβασμού, αίσθημα συλλογικής ευθύνης, με τα συμφέροντα και τις αξίες της Ένωσης στο προσκήνιο της σκέψης σας» αναφέρει ο πρόεδρος του Συμβουλίου Σαρλ Μισέλ στην επιστολή πρόσκλησης προς τους Ευρωπαίους ηγέτες στην οποία διαφαίνεται η αγωνία του για το πως θα εξελιχθεί η τελευταία Σύνοδος της χρονιάς.
Και αυτό γιατί το Συμβούλιο είναι όμηρος του πρωθυπουργού της Ουγγαρίας Β. Ορμπάν ο οποίος απειλεί να τινάξει στον αέρα τη Σύνοδο θέτοντας βέτο στα δύο βασικά ζητήματα που αφορούν την έναρξη ενταξιακών διαδικασιών για την Ουκρανία και τη Μολδαβία και στη συμφωνία για την αναθεώρηση του ευρωπαϊκού προϋπολογισμού, ο οποίος προβλέπει τη διάθεση 50 δισεκατομμυρίων στην Ουκρανία έως το 2027.
Προς κατάργηση της ομοφωνίας;
Αυτή είναι και η ευκαρία για χώρες όπως η Γερμανία να πιέσουν για κατάργηση της ομοφωνίας στη λήψη αποφάσεων στο Συμβούλιο. Ήδη ο Σολτς λίγες μόνο ώρες πριν τη Σύνοδο επανέλαβε ότι πρέπει να υπάρξει λήψη αποφάσεων με ειδική πλειοψηφία στην ΕΕ, ιδίως στα θέματα που αφορούν τη διεύρυνση λέγοντας παράλληλα πως είναι ο μόνος τρόπος να ξεπεράσουν χώρες οι οποίες ασκούν το δικαίωμα του βέτο καταχρηστικά. Το ζήτημα όμως είναι πως τα μικρά κράτη χάνουν την ισχύ τους εάν μπορούν οι ισχυροί να συμφωνούν χωρίς αυτά.
Επιμένει στην ομοφωνία ο Μητσοτάκης
«Η Ελλάδα στηρίζει τις προτάσεις της ευρωπαϊκής επιτροπής σχετικά με τη διεύρυνση, δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στην ανάγκη να ξεκινήσουν ενταξιακές διαπραγματεύσεις με την Ουκρανία», τόνισε ο κ. Μητσοτάκης, προσερχόμενος στο Συμβούλιο εκφράζοντας την ευχή να ξεπεραστούν οι όποιες αντιδράσεις ώστε «ομόφωνα το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο να στείλει ένα ξεκάθαρο μήνυμα ότι το μέλλον της Ουκρανίας είναι εντός της ευρωπαϊκής οικογένειας».
Μητσοτάκης: Όχι χρήματα μόνο για την Ουκρανία
Οσον αφορά το «αγκάθι» που αφορά τη συζήτηση για την ενδιάμεση αναθεώρηση του Πολυετούς Δημοσιονομικού Πλαισίου ((2021-27) ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης έχει επισημάνει, ήδη από την προηγούμενη σύνοδο κορυφής, ότι μια λύση δεν μπορεί να συμπεριλαμβάνει μόνο χρηματοδότηση για την Ουκρανία και ζητά επιπλέον πόρους για το Μεταναστευτικό αλλά και για τις φυσικές καταστροφές.
1. δεν μπορεί να υπάρξει ξεχωριστή συμφωνία για την υποστήριξη της Ουκρανίας χωρίς συνολική συμφωνία για το σύνολο του πακέτου του Πολυετούς Δημοσιονομικού Πλαισίου
2. οι αυξημένες οικονομικές ανάγκες που δημιουργήθηκαν μετά το 2020 δεν μπορούν να αντιμετωπισθούν χωρίς σημαντική χρηματοδότηση από «νέο χρήμα»
3. Στο πλαίσιο της προσπάθειας εξεύρεσης ενός συμβιβασμού, η Ελλάδα είναι διατεθειμένη να συζητήσει ανακατανομές (redeployments), όχι όμως σε περιοχές προτεραιότητας όπως η CAP και τα Προγράμματα Συνοχής.
Επίσης η χώρα μας ζητά ευελιξία (ένα χρόνο) για την ολοκλήρωση των προγραμμάτων του 2014 -2020 που είναι σε εξέλιξη.
Ακόμη μια προσπάθεια της ελληνικής πλευρά είναι να μην λαμβάνονται υπόψη οι αμυντικές δαπάνες στη διαδικασία του υπερβολικού ελλείμματος.
Η Γερμανία δεν βάζει το χέρι στην τσέπη
Την ίδια ώρα η Γερμανία αντιμετωπίζει τα δικά της προβλήματα όπου για τον προϋπολογισμό του 2024, η κυβέρνηση έπρεπε να βρει επιπλέον 17 δισεκατομμύρια ευρώ για να καλύψει την τρύπα.
Ο κυβερνητικός συνασπισμός μπορεί να πέτυχε μια συμφωνία την Τετάρτη 13/12/2023 και τον Σολτς να δηλώνει ότι η κυβέρνηση θα επαναφέρει το φρένο χρέους το 2024 προσθέτοντας ότι θα υπάρξουν περικοπές και οικονομίες, καθώς η κυβέρνηση θα πρέπει να αντεπεξέλθει με λιγότερα χρήματα μετά την απόφαση του Συνταγματικού Δικαστηρίου, διαβεβαιώνοντας παράλληλα ότι δεν θα υπάρξουν περικοπές στα κοινωνικά επιδόματα, αλλά αυτό προαναγγέλλει ότι το Βερολίνο αναμένεται να κρατήσει σκληρή στάση.
Ηδη, σύμφωνα με το Euractive κυβερνητικοί αξιωματούχοι ενόψει της διήμερης συνόδου κορυφής των ηγετών της ΕΕ δήλωσαν ότι η Γερμανία αντιτίθεται σε οποιαδήποτε αύξηση του μακροπρόθεσμου προϋπολογισμού της ΕΕ πέραν των 50 δισεκατομμυρίων ευρώ για τη βοήθεια που έχει προγραμματιστεί για την Ουκρανία.
«Για όλα τα άλλα ζητήματα, πιστεύουμε ότι πρέπει να προσφερθούν λύσεις εντός του υφιστάμενου δημοσιονομικού πλαισίου, πράγμα που σημαίνει κυρίως μέσω της ιεράρχησης και της αναδιάταξης», πρόσθεσε ο αξιωματούχος στο Euractive, δείχνοντας ότι η Γερμανία δεν είναι διατεθειμένη να εγκαταλείψει τη «λιτή» στάση της και μάλιστα δεν είναι μόνη της καθώς μαζί της συμφωνούν χώρες όπως η Σουηδία και η Φινλανδία.
Ο «δαίμονας» Ορμπάν

Όμως το μεγάλο πρόβλημα είναι ο Ορμπάν ο οποίος είναι έτοιμος να θέσει βέτο σε όλα τα σημαντικά ζητήματα της ΕΕ, με πολλούς να διερωτώνται για το τι πραγματικά θέλει να πετύχει ή εάν είναι δάκτυλος του Πούτιν στην ΕΕ.
Αρκετοί πιστεύουν ότι το «παιχνίδι» που παίζει ο Ορμπάν ως στόχο έχει την άσκηση πίεσης στη Κομισιόν για να άρει τις δεσμεύσεις στα κονδύλια που αφορούν τη Βουδαπέστη και τα οποία έχει δεσμευμένα λόγω ανησυχιών για παραβιάσεις όσον αφορά το κράτος δικαίου. Οι συναντήσεις που είχαν τις προηγούμενες ημέρες και εβδομάδες ο Σαρλ Μισέλ και ο Μακρόν δεν φαίνεται να κατάφεραν να τον κάνουν να αλλάξει γνώμη για την Ουκρανία.
Προσπάθεια να τον εξαγοράσουν
Έτσι ως ύστατη προσπάθεια να τον μεταπείσουν η Ευρωπαϊκή Επιτροπή το απόγευμα της Τετάρτης και λίγες ώρες πριν την έναρξη της Συνόδου ανακοίνωσε την απελευθέρωση 10,2 δισεκατομμυρίων ευρώ για την Ουγγαρία από τα Ταμεία Συνοχής, βάσει της εφαρμογής μέτρων που είχε δεσμευθεί να εφαρμόσει η Βουδαπέστη, διατηρώντας ωστόσο παγωμένα ποσά συνολικού ύψους 21 δισεκατομμυρίων ευρώ από τα Ταμεία Συνοχής και το Ταμείο Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας, λόγω του ότι δεν έχουν εκπληρωθεί ακόμα τα συμφωνημένα ορόσημα.
Η Κομισιόν αποφεύγει να συνδέσει την αποδέσμευση αυτών των χρημάτων με τη στάση της Ουγγαρίας απέναντι στην ένταξη της Ουκρανίας, και αναφέρει πως οι αποφάσεις αποτελούν συνέχεια διαδικασιών που είχε ξεκινήσει η Κομισιόν και το Συμβούλιο τον περσινό Δεκέμβριο.
Όμως στις Βρυξέλλες όλοι γνωρίζουν ότι επρόκειτο για μια πρωτοβουλία της οποίας ηγήθηκαν ο Μακρόν με τον Σολτς όμως η μεγάλη χαμένη σε αυτή την περίπτωση μπορεί να είναι η πρόεδρος της Κομισιόν Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν
Ήδη η απόφαση της Επιτροπής έχει προκαλέσει αντιδράσεις κατηγορώντας την φον ντερ Λάιεν ότι υπέκυψε στους εκβιασμούς του Ορμπάν και μάλιστα μια ημέρα μετά την έγκριση από το ουγγρικό κοινοβούλιο του αμφιλεγόμενου «νόμου περί κυριαρχίας»«, ο οποίος θεωρείται από την αντιπολίτευση και την κοινωνία των πολιτών ως προσπάθεια φίμωσης των επικριτικών φωνών.
″Η φον ντερ Λάιεν προέβη στη μεγαλύτερη δωροδοκία στην ιστορία της ΕΕ προς τον αυταρχικό και φίλο του Πούτιν Βίκτορ Όρμπαν”, δήλωσε ο Γερμανός ευρωβουλευτής των Πρασίνων Ντάνιελ Φραντ.
Το τσουνάμι των αντιδράσεων έρχεται εάν αναλογιστεί κανείς ότι είχαν προηγηθεί οι προειδοποιήσεις κατά της αποδέσμευσης των κεφαλαίων από τους ηγέτες των τεσσάρων μεγαλύτερων πολιτικών ομάδων στο Ευρωκοινοβούλιο – του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος, των Σοσιαλιστών και Δημοκρατών, της Ανανεωτικής Ευρώπης και των Πρασίνων.

Και πάλι δεν είναι σίγουροι εάν θα συμφωνήσει
Το ερώτημα πλέον που πλανάται και θα απαντηθεί σε λίγες ώρες είναι για το εάν ο Ορμπάν θα συναινέσει για την Ουκρανία ή θα διατηρήσει την ίδια στάση απειλώντας με ένα τεράστιο φιάσκο τη σύνοδο, δεδομένου ότι η όποια απόφαση των 27 απαιτεί ομοφωνία.
Ο Ορμπάν υποστήριζε ότι θα εκπροσωπήσει την άποψη ότι η ΕΕ θα πρέπει πρώτα να υπογράψει μια συμφωνία στρατηγικής σύμπραξης με την Ουκρανία η οποία θα μπορούσε να διαρκέσει για μέχρι και 5 με 10 χρόνια.
Επίσης έχει προτείνει πακέτα βοήθειας σε δόσεις, κάτι που θα του επέτρεπε να αποσπάσει περισσότερες παραχωρήσεις απειλώντας να ασκήσει βέτο σε μελλοντικούς γύρους βοήθειας.
Όπως και να έχει οι πιέσεις είναι τεράστιες και εκτιμάται ότι ο Ορμπάν είναι πιθανό στο τέλος να συναινέσει σε μια αόριστη διατύπωση στα συμπεράσματα του Συμβουλίου που θα αναφέρει ότι η Ουκρανία μπορεί να αρχίσει τις ενταξιακές διαπραγματεύσεις χωρίς όμως να προσδιορίζεται ποιο θα είναι αυτό το πλαίσιο και να παραπέμπεται το όλο θέμα στο μέλλον και συγκεκριμένα τον Μάρτιο του 2024 όπου αναμένεται και η τελευταία αξιολόγηση με τα προαπαιτούμενα από την Ουκρανία.
Υπάρχουν και πιο ακροδεξιοί από εμάς
O Ορμπάν πάντα προτάσσει το ενδιαφέρον του για τους πολίτες του και ξέρει ότι το κόστος ζωής ο πληθωρισμός, η ενέργεια, το μεταναστευτικό, είναι τα φλέγοντα ζητήματα που απασχολούν την κοινωνία και μάλιστα δια μέσου συνεργατών του σε διεθνή ΜΜΕ δηλώνει πως λέει αυτά που όλοι οι Ευρωπαίοι ηγέτες λένε πίσω από τις κλειστές πόρτες και πως εάν δεν μεριμνήσει για τα συγκεκριμένα ζητήματα υπάρχει μια ακροδεξιά, η οποία είναι ακόμη πιο ριζοσπαστική από αυτόν και που καραδοκεί έτοιμη να εκμεταλλευτεί τις αντιδράσεις των πολιτών.
Ακροδεξιοί «Ανεμοι αλλαγής»
Αυτές τις αντιδράσεις φοβούνται και οι πολιτικές ελίτ της ΕΕ που βλέπουν την άνοδο της ακροδεξιάς να συμβαίνει σε πραγματικό χρόνο τόσο στην Ολλανδία όσο και στη Σλοβακία. Είναι ο «άνεμος της αλλαγής» για τον οποίο έκανε λόγο ο Ορμπάν αμέσως μετά την εκλογική νίκη του Βίλντερς και την ανάληψη του πρωθυπουργικού θώκου, λίγες ημέρες νωρίτερα, στη Σλοβακία από τον λαϊκιστή φιλορώσο Ρόμπερτ Φίτσο.
Σε σχεδόν δώδεκα ευρωπαϊκές χώρες, συμπεριλαμβανομένης της Γαλλίας και της Γερμανίας σκληρά αντισυμβατικά κόμματα με την τρέχουσα πολιτική ορθότητα των Βρυξελλών, βρίσκονται στην κορυφή των δημοσκοπήσεων και εάν οι ηγέτες των 27 κρατών μελών της ΕΕ νιώθουν όμηροι του Ορμπάν αρκεί κάποιος να φανταστεί πως θα μπορούσε να εξελιχθεί η κατάσταση με τον Ορμπάν, τον Βίλντερς, τον Φίτσο και ποιος ξέρει ποιον άλλο ακόμη να ορίζουν το παιχνίδι στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο και ας μην ξεχνάμε ότι έρχονται και Ευρωεκλογές.
Πόλεμος των κόσμων
Και σε αυτή την ανασφάλεια που την επιδεινώνει και ο συνεχιζόμενος πόλεμος στην Ουκρανία, ένας πόλεμος που δημιουργεί κόπωση, ήρθε να προστεθεί και η κρίση στη Μέση Ανατολή.
«Οι εξελίξεις στη Μέση Ανατολή θα αποτελέσουν επίσης προεξάρχον σημείο της ημερήσιας διάταξής μας… Ο ευρύτερος προβληματισμός μας θα συμπεριλάβει προσπάθειες υπέρ της ασφάλειας και της σταθερότητας στην περιοχή και τις προοπτικές για διαρκή ειρήνη με βάση τη λύση των δύο κρατών δηλώνει ο Σαρλ Μισέλ απευθυνόμενος στους Ευρωπαίους ηγέτες οι οποίοι εξακολουθούν να είναι μπερδεμένοι στη σημειολογία και στους συμβολισμούς μεταξύ «παύσης», «παύσεων», «εκεχειρίας» .
«Θα πρέπει επίσης να στηλιτεύσουμε όλες τις μορφές μίσους, αντισημιτισμού, μισαλλοδοξίας, ρατσισμού και ξενοφοβίας, συμπεριλαμβανομένου του μίσους κατά των μουσουλμάνων» προσθέτει την ώρα που ο πόλεμος Ισραήλ–Χαμάς ανέδειξε τις πολιτισμικές εντάσεις που υπάρχουν εντός των ευρωπαϊκών κρατών, ιδίως μεταξύ αυτών που έχουν μεγάλους μουσουλμανικούς πληθυσμούς.
Η ακροδεξιά σε αυτό το σκηνικό δείχνει να καλύπτει το κενό που άφησαν άλλες ιδεολογίες και διαμορφωτές πολιτικής. Δεν είναι τυχαίο ότι η Λεπέν συμμετείχε σε διαδήλωση κατά του αντισημιτισμού. Ο στόχος των εκφραστών της ακροδεξιάς δεν είναι να προσελκύσουν τα άκρα, αλλά αυτούς που νιώθουν ότι έχουν αφεθεί στην άκρη και δεν χρειάζεται πλέον υψηλή ρητορική για να το πετυχούν.
Σε αυτό το κλίμα διεξάγεται η Σύνοδος Κορυφής της ΕΕ…
Une bonne nouvelle pour l’Ukraine et l’Europe

En validant l’ouverture des négociations en vue de l’adhésion de Kiev, l’Union européenne a signifié à Vladimir Poutine qu’il faisait fausse route en spéculant sur ses divisions. Une décision d’autant plus importante que, dans le même temps, les élus républicains bloquent l’aide militaire américaine.
L’Union européenne (UE) a envoyé un message clair aux Ukrainiens et à Vladimir Poutine, le 14 décembre, en donnant son feu vert à l’ouverture de négociations en vue de l’adhésion de Kiev à l’ensemble continental. Aux premiers, elle a indiqué qu’ils avaient raison de s’accrocher à l’espoir exprimé depuis plus d’une décennie de rejoindre une Europe libre, prospère et démocratique. Au maître du Kremlin, les Européens ont signifié également qu’il faisait fausse route en spéculant sur la discorde, la désunion et finalement l’affaissement auxquels serait vouée selon lui cette partie d’un Occident qu’il exècre.
Cette manifestation d’unité était d’autant plus impérative que les mauvaises nouvelles se sont accumulées depuis le constat d’échec, fait cet automne, de la contre-offensive de l’Ukraine dans les parties de son territoire conquises et occupées par l’agresseur russe. Cette impuissance ukrainienne a alimenté à Washington le poison du doute et incité le parti républicain, tenaillé par la tentation d’un isolationnisme étriqué, à bloquer une aide militaire cruciale pour Kiev. Contrairement à la Russie, les alliés occidentaux de l’Ukraine n’ont toujours pas pris la mesure de ce qu’exige en termes d’économie de guerre ce premier conflit conventionnel de haute intensité livré sur le sol européen depuis la fin de la seconde guerre mondiale.
Un chemin long et tortueux
En ouvrant la porte à des négociations d’adhésion qui vont concerner aussi la Moldavie et, sous conditions, la Bosnie-Herzégovine, alors que la Géorgie, également sous la pression de la Russie, s’est vu accorder le statut de candidat, l’Union européenne a répondu géopolitiquement à Vladimir Poutine. Ce dernier avait rabâché le matin même, lors de son interminable exercice annuel d’autocélébration, les mêmes certitudes à propos d’une histoire qu’il ne conçoit que figée pour l’éternité, alors qu’elle ne cesse au contraire d’être en mouvement. Certes, le chemin de l’adhésion s’annonce long et tortueux pour Kiev. L’Union devra tenir dans l’adversité et faire preuve de créativité à propos d’une perspective d’élargissement inédite. Mais, par son vote du 14 décembre, elle se montre à la hauteur des attentes.
Tout n’a pas été exemplaire pour parvenir à Bruxelles à cette bonne nouvelle pour l’Ukraine. Une nouvelle fois, les Européens ont été pris en otage par un pays entré dans l’Union en 2004 et dont le modeste poids démographique est inversement proportionnel à sa capacité de nuisance, la Hongrie. Pour faire fléchir le premier ministre Viktor Orban, qui devrait choisir une fois pour toutes dans quel camp, entre l’UE et la Russie, il se situe, la Commission européenne s’est résignée à débloquer 10 des 30 milliards d’euros alloués à Budapest mais retenus du fait de manquements à l’Etat de droit. Ce qu’un député européen allemand a qualifié de « plus gros pot-de-vin » de l’histoire de l’UE.
Le Hongrois, qui s’est absenté de la pièce au moment du vote sur l’adhésion, a réussi en revanche à bloquer une aide de 50 milliards d’euros à Kiev. Elle fera l’objet d’une nouvelle discussion en janvier. Son obstructionnisme contraindra certainement les Européens à faire preuve d’inventivité pour le contourner. Il témoigne de la nécessité de réformer une règle de l’unanimité prévue pour temps calme mais qui menace à chaque crise d’ampleur, et elles ne manquent guère désormais, de mettre en panne le projet européen.
L’Union européenne ouvre les négociations d’adhésion de l’Ukraine
Le premier ministre hongrois, Viktor Orban, est sorti de la salle du Conseil européen au moment de la décision, évitant de mettre son veto à la décision soutenue par les vingt-six autres chefs d’Etat et de gouvernement européens. Il a en revanche bloqué l’adoption d’un soutien financier à Kiev de 50 milliards d’euros d’ici à 2027.

Le Portugais Antonio Costa avait pris quatre chemises et espérait que la réunion des chefs d’Etat et de gouvernement européens, qui a commencé jeudi 14 décembre, ne durerait pas au-delà de dimanche. L’Estonienne Kaja Kallas était prête à discuter jusqu’à Noël. Quant au président français, Emmanuel Macron, il avait un engagement vendredi soir à Paris mais pouvait s’en libérer. Finalement, contre toute attente, jeudi à 18 h 25, un tweet du président du Conseil, Charles Michel, est tombé, annonçant que les Européens avaient « décidé d’ouvrir les négociations d’adhésion de l’Ukraine ».
Dans la foulée, Volodymyr Zelensky a immédiatement réagi : « C’est une victoire pour l’Ukraine. Une victoire pour toute l’Europe. Une victoire qui motive, inspire et renforce. » Alors que la contre-offensive ukrainienne est dans l’impasse, que les Etats-Unis se déchirent sur la poursuite de leur aide à Kiev, sur fond de conflit meurtrier entre Israël et le Hamas, le président ukrainien redoutait un revers supplémentaire à Bruxelles, dont Vladimir Poutine n’aurait pas manqué de tirer parti.
Quant aux dirigeants européens, ils voulaient préserver l’unité de mise depuis le retour de la guerre sur le continent. « Ce que nous décidons ou pas est un message clair à Moscou, Kiev, Washington et Pékin », avait prévenu, en arrivant au Conseil, Petteri Orpo, le premier ministre finlandais. La confrontation avec la Russie a également incité les Vingt-Sept à ouvrir les négociations d’adhésion avec la Moldavie et la Bosnie-Herzégovine, ainsi qu’à accorder le statut de candidat à la Géorgie.
Abstention constructive
Depuis des semaines, Viktor Orban menaçait de mettre son veto à l’ouverture des pourparlers d’adhésion de l’Ukraine à l’Union européenne (UE), arguant qu’elle est « corrompue », « en guerre » et que son entrée déstabiliserait l’édifice communautaire. Au moment de la décision, le premier ministre hongrois est pourtant sorti de la salle et a laissé ses vingt-six homologues aller de l’avant sans lui. De mémoire de diplomate, cette forme d’abstention constructive, « c’est du jamais-vu ». Rien à voir, donc, avec la politique de la chaise vide menée par la France de Charles de Gaulle, au mitan des années 1960, qui avait au contraire paralysé les institutions.
Cette fois, c’est Olaf Scholz, le chancelier allemand, qui, à la table des Vingt-Sept, a proposé cet arrangement, alors que les discussions étaient pour le moins laborieuses. « Orban était ravi de cette proposition, il a accepté tout de suite », confie un diplomate européen. Le dirigeant illibéral peut ainsi rentrer à Budapest la tête haute et dire à ses concitoyens, comme il l’a aussitôt déclaré dans une vidéo postée sur X jeudi soir, que « la Hongrie n’a pas participé à cette mauvaise décision ». L’ouverture des négociations, y explique-t-il, est « irrationnelle » et « un non-sens ».
Dans le même temps, cette pirouette a permis à Viktor Orban, seul contre vingt-six, de ne pas se mettre à dos de manière durable ses partenaires. « Il est très fort pour parler, il a du cran, il n’a pas peur, mais en même temps, il a beaucoup d’intérêts sur tous les sujets européens » et il sait qu’un veto sur une question aussi stratégique peut lui coûter cher, décrypte une source.
Dans ce contexte, de Paris à Berlin en passant par La Haye ou Rome, on s’interrogeait ces derniers jours sur les intentions véritables d’un dirigeant coutumier du chantage, quitte à s’isoler, pour obtenir un traitement dérogatoire ou des contreparties en espèces sonnantes et trébuchantes. Certains redoutaient que Viktor Orban, le seul parmi ses pairs à entretenir encore une relation avec Vladimir Poutine, ait décidé de jouer le jeu du Kremlin. L’Europe ne peut pas s’en remettre à « quelqu’un qui met en danger son avenir », expliquait la première ministre lituanienne, Evika Siliņa.
Dans les chancelleries, on décryptait avec la plus grande attention l’évolution des déclarations du dirigeant souverainiste à l’approche du sommet de Bruxelles, espérant y voir le signe d’un début d’ouverture. « Orban ne choisit jamais ses mots par hasard, il sait exactement ce qu’il dit et quel message il envoie », commente un diplomate européen. Avant de poursuivre : « Orban est le dirigeant européen le plus expérimenté » au sein du Conseil européen, où il siège depuis treize ans maintenant.
Une approche en deux temps
On espérait aussi, dans la sphère bruxelloise, que le déblocage, mercredi 13 décembre, par la Commission de 10 milliards d’euros de fonds communautaires gelés en raison des manquements à l’Etat de droit de Budapest allégerait l’atmosphère. Tout a été fait pour ne pas irriter davantage Viktor Orban. D’ailleurs, alors que certains évoquaient la visite de Volodymyr Zelensky au début du Conseil – le président ukrainien était en Norvège mercredi –, plusieurs capitales ont jugé que son apparition serait vécue par le Hongrois comme une provocation. « Cela aurait renforcé l’image de vingt-six pays contre la Hongrie », expliquait-on.
Jeudi matin, Viktor Orban a néanmoins vite compris la détermination de ses homologues. Il a d’abord vu Kaja Kallas, fidèle alliée de Kiev, avant de retrouver l’Italienne Giorgia Meloni, qui, récemment, notamment sur les questions de migration, a souvent joué les intermédiaires entre le dirigeant nationaliste et ses partenaires européens. Il a ensuite petit-déjeuné avec Emmanuel Macron, Olaf Scholz, Charles Michel et la présidente de la Commission, Ursula von der Leyen.

« On a alors compris qu’Orban était prêt à négocier les modalités » de l’ouverture des pourparlers avec Kiev, « cela aurait été laborieux, mais il acceptait de jouer sur ce terrain-là », confie un diplomate européen. Le Hongrois semblait prêt à transiger, à condition de retarder et de compliquer encore le processus. Mais « Olaf Scholz a jugé que cela altérerait le message, et a donc proposé à Viktor Orban de s’éclipser au moment de la décision », raconte une source.
In fine, les Européens sont convenus d’une approche en deux temps, comme le recommandait la Commission : un signal politique fort lors de ce Conseil, suivi d’une confirmation, à l’unanimité, quand Kiev aura rempli une série de conditions (lutte contre la corruption, protection des minorités, loi sur le lobbying…). « Au moins soixante-dix décisions devront être prises à l’unanimité » dans le processus d’adhésion de l’Ukraine à l’UE, a prévenu jeudi soir Balazs Orban, le conseiller politique du premier ministre hongrois. « La Hongrie ne changera pas sa position », a assuré Viktor Orban, laissant présager des discussions houleuses et de nouveaux marchandages.
« Quand on prend part à une décision, on se tait », lui a répondu Alexander De Croo, le premier ministre belge, qui considère de fait que l’abstention de Viktor Orban vaut soutien, puisqu’il ne s’agit pas d’un veto en bonne et due forme. « L’Ukraine est un pays qui veut respecter les valeurs démocratiques. C’est peut-être une leçon pour Orban lui-même, a-t-il poursuivi. Nous ne sommes pas dans un bazar hongrois où nous pouvons échanger une chose contre une autre. »
« L’Ukraine peut compter sur notre soutien »
La soirée était pourtant loin d’être finie, Viktor Orban menaçant d’un autre veto sur l’aide financière de 50 milliards d’euros promise à l’Ukraine dans le cadre du budget communautaire d’ici à 2027. Sur ce sujet-là, le Hongrois pouvait espérer avoir en face de lui des partenaires moins soudés. Alors que certains pays, comme l’Italie, voulaient profiter de l’occasion pour obtenir de l’argent frais pour de nouvelles priorités, comme l’immigration, les « frugaux », Allemagne en tête, refusaient de remettre au pot pour autre chose que pour l’Ukraine.
Les vingt-six ont finalement trouvé un terrain d’entente – la Suède doit encore consulter son Parlement –, mais ils se sont une nouvelle fois heurtés à Viktor Orban, qui n’a rien voulu entendre. Le premier ministre hongrois a une nouvelle fois demandé le débloage d’une vingtaine de milliards d’euros de fonds européens encore immobilisés en raison de ses manquements à l’Etat de droit. Les chefs d’Etat et de gouvernement européens se sont séparés un peu avant 2 h 30 sur un constat de désaccord. Cette fois, le premier ministre hongrois n’a pas cédé.
« L’Ukraine peut compter sur notre soutien », a néanmoins affirmé Charles Michel, qui a annoncé un Conseil extraordinaire en « début d’année prochaine » et évoqué des plans alternatifs pour « tenir nos promesses à l’Ukraine », si Viktor Orban devait persister dans son veto. Notamment une enveloppe financée à vingt-six pour 2024.
Sur le soutien militaire à Kiev, les Vingt-Sept ne sont pas non plus parvenus à s’entendre pour financer ensemble, à hauteur de 20 milliards d’euros, des transferts d’armes à l’Ukraine d’ici à 2027. La Hongrie, encore elle, s’y oppose. Mais aussi l’Allemagne, qui souhaite désormais privilégier l’aide bilatérale à Kiev.
En Allemagne, où il s’est rendu jeudi après la Norvège, Volodymyr Zelensky a suivi cette folle journée du Conseil européen à distance, heure par heure. Même s’il n’a pas obtenu l’aide financière tant attendue, le président ukrainien ne rentrera pas les mains vides. Après son récent voyage mouvementé aux Etats-Unis, il peut souffler.
Jeudi 14 décembre, quelque deux cents fonctionnaires européens se sont réunis pour un sit-in devant l’immeuble du Berlaymont, le siège de la Commission européenne afin de demander l’adoption d’un cessez-le-feu à Gaza. Cette manifestation publique, non autorisée, s’est déroulée à moins de cent mètres du bâtiment du Conseil où étaient réunis les chefs d’Etat et de gouvernement de l’Union européenne, qui doivent aborder vendredi lors de leur réunion la situation au Moyen-Orient. « C’est un événement totalement inédit, du jamais-vu », confie l’un des manifestants, sous couvert d’anonymat. Pendant une quinzaine de minutes, sous le regard de quelques policiers compréhensifs, les eurocrates se sont assis devant une banderole proclamant : « Staff européen pour un cessez-le-feu immédiat ». Parmi les manifestants, certains avaient signé le 20 octobre une lettre à l’attention d’Ursula von der Leyen, la présidente de la Commission, pour critiquer le manque d’équilibre de la position européenne sur la situation au Proche-Orient. Reste à voir si cette action permettra aux dirigeants européens, encore divisés sur la question, de demander à Israël un tel cessez-le-feu.
Readout of President Biden’s Call with President Erdoğan of Türkiye
President Joe Biden spoke today with President Recep Tayyıp Erdoğan of Türkiye. They discussed the importance of strengthening the NATO Alliance, including the importance of welcoming Sweden as an Ally as soon as possible and further enhancing Türkiye’s NATO interoperability, and agreed to remain in close contact in the lead up to the July 2024 NATO Summit in Washington. President Biden expressed support for recent constructive steps in the relationship between Greece and Türkiye. The two leaders also discussed the war in Gaza, and President Biden reiterated his support for Israel’s right to defend itself. The leaders also discussed efforts to increase humanitarian assistance to Gaza and protect civilians and the need for a political horizon for the Palestinian people.
https://www.whitehouse.gov/briefing-room/statements-releases/2023/12/14/readout-of-president-bidens-call-with-president-erdogan-of-turkiye-3/
Κ. Κυριακόπουλος: η “Διακήρυξη” της ντροπής ως αυτοεκπληρούμενη προφητεία
του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ
Η κυβέρνηση δεν είχε προλάβει καν να σφυρίξει την λήξη των πανηγυρισμών για την ιδιότυπη Ελληνοτουρκική φιέστα της Αθήνας και οι στοιχειωδώς σκεπτόμενοι συμπολίτες μας είχαν ήδη αρχίσει να συνειδητοποιούν, ότι πίσω από την χορογραφημένη επικοινωνιακή φούσκα, αυτό που κρυβόταν (όχι και τόσο επιμελώς) είναι μια συνειδητή προσπάθεια μαζικής εξαπάτησης των πολιτών με ενορχηστρωτή τον ίδιο τον πρωθυπουργό της χώρας…
Πρόκειται για μια εξαπάτηση, η οποία δεν αφορά σε δευτερεύοντα ζητήματα επικοινωνιακής διαχείρισης της Ελληνοτουρκικής αντιπαράθεσης με τις εξάρσεις της και τις υφέσεις της, αλλά με αμετακίνητες κατά τα λοιπά τις δύο χώρες, σε ότι αφορά στις πάγιες τοποθετήσεις τους. Δυστυχώς η Ελληνική κοινωνία, αυτήν την φορά βρίσκεται αντιμέτωπη με μια βρώμικη προσπάθεια συγκάλυψης της ταπεινωτικής συνθηκολόγησης της πατρίδας μας, με την παράλληλη παραίτησή της από διαχρονικές και θεμελιώδεις εθνικές θέσεις, στην οποία πράξη συνθηκολόγησης, δόθηκε η ψευδεπίγραφη ταυτότητα: «Διακήρυξη των Αθηνών».
Σε αυτό το κείμενο της ντροπής, το οποίο δικαιολογημένα χαρακτηρίστηκε ως «Σύμφωνο εγκατάλειψης των Εθνικών θέσεων», αποτυπώνεται με τρόπο ξεκάθαρο η ετεροβαρής σε βάρος της χώρας μας λογική στην οποία προσχώρησε ο πρωθυπουργός, αδιαφορώντας πλήρως για τις πολλαπλές επιπτώσεις που θα υπάρξουν στο προσεχές μέλλον.
Η Τουρκία ΔΕΝ απέσυρε τις ενεργές απειλές της σε βάρος της χώρας μας, με πρώτιστη αυτή του ενεργού casus belli. Αντιθέτως φρόντισε να τις επικαιροποιήσει με την γνωστή συνέντευξη του Σουλτάνου με την οποία κατεξευτέλισε τον Έλληνα πρωθυπουργό, προειδοποιώντας τον “φίλο του Κυριάκο” για μια ακόμη φορά, να μην διανοηθεί να ασκήσει νόμιμα και αδιαπραγμάτευτα δικαιώματα της χώρας όπως είναι ο εξοπλισμός των νησιών και η επέκταση των χωρικών της υδάτων…
Η Τουρκία ΔΕΝ προέβη στην ανάκληση παράνομων και πειρατικών πράξεων όπως είναι το Τουρκολυβικό μνημόνιο… ΔΕΝ επέδειξε τον απαραίτητο σεβασμό και φυσικά υπενθύμισε πως ΔΕΝ είναι διατεθειμένη να τηρήσει την αυτονόητη υποχρέωσή της περί μη εμπλοκής σε εσωτερικές υποθέσεις της χώρας, αφού μετά την φιέστα των αλλεπάλληλων επικύψεων και τις δηλώσεις για Τουρκική μειονότητα, συναντήθηκε στην Τουρκική Πρεσβεία με εκπροσώπους της οικογένειας του Αχμέτ Σαδίκ αλλά και εκπροσώπους της «Τουρκικής Ένωσης Δυτικής Θράκης»…
Στον αντίποδα η Ελλάδα, προσυπέγραψε ένα κείμενο (το οποίο σύντομα θα το βρει μπροστά της εκβιαζόμενη πριν απ όλα από τους ίδιους της τους συμμάχους) με το οποίο η κυβέρνησή της δηλώνει παραίτηση από τις διαχρονικές Ελληνικές θέσεις, ενώ αλυσοδένεται κάθε μελλοντική Ελληνική κυβέρνηση προκειμένου να μην ασκήσει την αυτονόητη υποχρέωσή της να εφαρμόσει τα νόμιμα και τα απορρέοντα από τις προβλέψεις του Διεθνούς Δικαίου και του Διεθνούς Δικαίου της θάλασσας. Πιο συγκεκριμένα:
Πρώτον: Με την παράγραφο (α) της ΟΡ1 της Διακήρυξης η οποία λέει μεταξύ άλλων τα εξής: «Τα Μέρη συμφωνούν να συμμετέχουν σε συνεχείς εποικοδομητικές και ουσιαστικές διαβουλεύσεις με βάση τους ακόλουθους πυλώνες:(α) Πολιτικός Διάλογος»… Η κυβέρνηση δεσμεύεται να αναβαθμίσει στο επίπεδο που παγίως επεδίωκε η Τουρκία τις διμερείς συνεννοήσεις, γεγονός που αποκόπτει και εν τέλει αποστερεί την χώρα από την δυνατότητα λειτουργικής αξιοποίησης των συμμαχικών δομών στις οποίες συμμετέχει, προκειμένου να διασφαλίζεται πρόσθετη στήριξη των δίκαιων Εθνικών αιτημάτων…
Δεύτερον: Με την OP2 της Διακήρυξης η οποία λέει τα εξής: «Τα Μέρη δεσμεύονται να απέχουν από κάθε δήλωση, πρωτοβουλία, ή ενέργεια που θα μπορούσε να υπονομεύσει ή να απαξιώσει το γράμμα και το πνεύμα αυτής της Διακήρυξης ή να θέσει σε κίνδυνο τη διατήρηση της ειρήνης και της σταθερότητας στην περιοχή τους», η Ελλάδα παραιτείται και τυπικά από το δικαίωμά της να ασκήσει τα νόμιμα και επιπροσθέτως προσυπογράφει με αυτό το κατάπτυστο κείμενο, ότι κάθε προσπάθεια μελλοντικής άσκησής τους, συνιστά πράξη ενοχής η οποία την καθιστά υπόλογη (έναντι της Τουρκίας αλλά και των λοιπών συμμάχων της από την στιγμή που απεδέχθη να προσυπογράψει αυτό το κείμενο) για υπονόμευση της Συμφωνίας και για απειλή της Ειρήνης και της σταθερότητας στην περιοχή…
Μα θα πει κάποιος, για τα ίδια ακριβώς πράγματα δεν δεσμεύεται και η Τουρκία;;;
ΟΧΙ… Δεν δεσμεύεται για τίποτε η Τουρκία, ενώ η Ελλάδα αποδέχεται με την υπογραφή της να δεθεί χειροπόδαρα. Και δεν δεσμεύεται η Τουρκία…
- Α) Διότι οι υπογραφές της ντροπής που έχουμε εκχωρήσει είναι περισσότερες από μία και αυτές λειτουργούν σωρευτικά κατά την άσκηση της Τουρκικής αναθεωρητικής Διπλωματίας. Επομένως η Μαδρίτη υφίσταται και η Ελληνική υπογραφή που αναγνωρίζει ζωτικά δικαιώματα δεν έχει ανασταλεί, άρα η Τουρκία δικαιούται να αναθεωρεί ενώ η Ελλάδα υποχρεούται να βγάζει το σκασμό διότι έτσι θέλησαν οι πρωθυπουργοί της. Και…
- Β) Διότι η Τουρκική υπογραφή στο συγκεκριμένο κείμενο, ΔΕΝ συνοδεύεται από παράλληλη άρση των παράνομων και πειρατικών τετελεσμένων. Αυτό σημαίνει πως στην βάση αυτών των τετελεσμένων η Τουρκία μπορεί να συνεχίσει να λειτουργεί πειρατικά και ουδείς νομιμοποιείται να την εγκαλέσει για παραβίαση των συμφωνηθέντων.
Τρίτον: Με την παράγραφο (γ) της ΟΡ1 η οποία λέει τα εξής;;;: «(γ) Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης, που περιλαμβάνουν μέτρα στον στρατιωτικό τομέα που θα συνέβαλλαν στην εξάλειψη αδικαιολόγητων πηγών έντασης, καθώς και των κινδύνων που απορρέουν από αυτές»… η Ελλάδα δεσμεύεται να σταματήσει να «παρενοχλεί» τις Τουρκικές παραβιάσεις σε αέρα και θάλασσα, για να μην δημιουργούνται προστριβές, εντάσεις και κίνδυνοι που θα μπορούσαν να ανατρέψουν την ακριβοπληρωμένη «φούσκα» του ΜΗ πολέμου…
Ένα κρίσιμο ερώτημα…
Έχει να κάνει με το «γιατί» συνέβησαν όλα αυτά… Γιατί ήταν απαραίτητο μια πολιτική πράξη Εθνικής ταπείνωσης να ενσωματωθεί σε ένα πακέτο με διθυράμβους, τυμπανοκρουσίες και φιέστες πολιτικού εξευτελισμού.
Την απάντηση βεβαίως δεν αρκεί να την αναζητήσουμε στην θλιβερή φιγούρα του Γεραπετρίτη που επελέγη (σκόπιμα και απολύτως σχεδιασμένα) σε ρόλο αυτοφωράκια για να αποτελέσει με τις επικύψεις του το σύγχρονο σύμβολο του ραγιαδισμού, ούτε βεβαίως στην καθ’ όλα θλιβερή Πρόεδρο της Δημοκρατίας η οποία επέλεξε να μοστράρει τις επιδόσεις της στην Τουρκική γλώσσα ως μια πρόσθετη θεσμική εγγύηση υποτέλειας ενός πολιτικού προσωπικού που ενέχεται σε μια κορυφαία πράξη Εθνικής ταπείνωσης.
Την απάντηση θα πρέπει να την αναζητήσουμε στο συνολικό περιβάλλον μέσα στο οποίο στήθηκε το σκηνικό των εκβιασμών και των ανταλλαγμάτων ώστε να συρθεί η χώρα περισσότερο «ομαλά» αλλά απολύτως ενορχηστρωμένα σε μια νέα πολυδύναμη και διαρκή Εθνική Ομηρεία.
Των υπογραφών της ντροπής λοιπόν, οι οποίες οδηγούν σε μια εθνικά υπερκοστολογημένη Ελληνοτουρκική μπουνάτσα περιορισμένου χρόνου, προηγήθηκαν δυο γεγονότα εξαιρετικής σημασίας τα οποία συναρτώνται άμεσα με αυτήν την εξέλιξη…
Το πρώτο εξ αυτών, αφορά στην πολυσυζητημένη «Επενδυτική βαθμίδα» με την οποία η Ελλάδα αγοράζει χρόνο σε ένα καθεστώς επίπλαστης οικονομικής βιωσιμότητας ενώ η πολιτική τάξη εξασφαλίζει ένα πρόσθετο εργαλείο για να μπορεί να συνεχίσει απερίσπαστη να πουλά φούμαρα στο πόπολο…
Το δεύτερο σχετίζεται με την σιωπηρή ανοχή που επεδείχθη στο ουσιαστικό σπάσιμο της Σένγκεν σε δέκα νησιά του Αιγαίου για να εξυπηρετηθεί η εύκολη πρόσβαση των Τούρκων πολιτών σε αυτά. Έτσι η κυβέρνηση θα μπορεί να «πουλά» δημοσιονομικό όφελος και οικονομική ανακούφιση των τοπικών κοινωνιών, υπό την ανοχή της Ευρώπης η οποία στο πλαίσιο μιας εμφανούς αν και τυπικά μυστικής προσυνενόησης, δεν αντέδρασε σε αυτόν τον παραλογισμό. Και για όσους θεωρούν πως αυτή η «παραχώρηση» είναι ήσσονος σημασίας, αυτό που έχουμε να πούμε είναι να αναλογιστούν τι έγινε με το «σκληρό σύνορο» στην Ιρλανδία μετά το BREXIT και θα καταλάβουν την διαφορά.
Γιατί τα αναφέρουμε όλα αυτά;;;
Διότι την απάντηση στο «γιατί» θα πρέπει να την αναζητήσουμε στο μακρινό 2010 με την οικονομική κρίση χρέους να βρίσκεται στο φόρτε της, και θα την αναζητήσουμε στην πηγή που προαναγγέλλει τις εξελίξεις, δηλαδή στο STRATFOR και πιο συγκεκριμένα στην έκθεση του STRATFOR για την Ελλάδα που συντάχθηκε την συγκεκριμένη εποχή και την οποία μπορείτε να βρείτε ολόκληρη ΕΔΩ .
Η οικονομική κρίση έχει μόλις ξεκινήσει και η συγκεκριμένη έκθεση, στο «αιτιολογικό» της μέρος, περιγράφει την οικονομική δυσπραγία (βλέπε θηλειά) στην οποία έχει περιέλθει η χώρα και προσδιορίζει τις συνακόλουθες απειλές που την αφορούν, μετά την ραγδαία απαξίωσή της από περιφερειακό αποκούμπι των ισχυρών, η οποία επήλθε ΚΑΙ με την ολοκλήρωση των ανατροπών στα Βαλκάνια. Αυτές οι απειλές δεν αφορούν μονάχα στην δυσκολία της να αντλήσει πόρους για την συντήρηση της αμυντικής της υποδομής και της επίπλαστης ευμάρειας των πολιτών της, αλλά επεκτείνονται ακόμη και στον κίνδυνο να της αφαιρέσουν οι «σύμμαχοι» τον αναπνευστήρα και να στείλουν αδιάβαστη. Όλα τα παραπάνω – λέει το STRATFOR – θέτουν εν αμφιβόλω την δυνατότητα της χώρας να συνεχίσει να έχει το έλεγχο της Αρχιπελαγικής της δομής και αυτό θα έχει συνέπειες ολέθριες για την ίδια την βιωσιμότητά της. Γράφει χαρακτηριστικά μεταξύ άλλων: «Ο έλεγχος του Αιγαίου δίνει επίσης στην Ελλάδα το πρόσθετο όφελος να επηρεάσει το εμπόριο μεταξύ της Μαύρης Θάλασσας και της Μεσογείου. Χωρίς έλεγχο του Αιγαίου, απλά δεν υπάρχει Ελλάδα. Για να ελέγξει το Αιγαίο και το Κρητικό πέλαγος, η Ελλάδα πρέπει να ελέγξει δύο βασικά νησιά στο αρχιπέλαγος της, Ρόδος και Κρήτη, καθώς και το αρχιπέλαγος των Δωδεκανήσων. Με αυτά τα νησιά υπό τον έλεγχό της, το Αιγαίο και το Κρητικό πέλαγος γίνονται πραγματικά ελληνικές «λίμνες».
Ιδού και το αγγλικό κείμενο: «Control of the Aegean also gives Greece the additional benefit of influencing trade between the Black Sea and the Mediterranean. Without control of the Aegean, there simply is no Greece. To control the Aegean and Cretan seas, Greece has to control two key islands in its archipelago, Rhodes and Crete, as well as the Dodecanese archipelago. With those islands under its control, the Aegean and Cretan seas truly become Greek “lakes.”»
Και συνεχίζει το STRATFOR: «Αλλά η διατήρηση, η κατοχή και η εκπαίδευση μιας ανώτερης αεροπορίας σημαίνει ότι η Ελλάδα ξόδευε περισσότερα από 6 τοις εκατό του ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος (ΑΕΠ) στην άμυνα, διπλάσιο από αυτό που ήταν άλλες ευρωπαϊκές χώρες δαπάνες, λίγο πριν από την έναρξη της τρέχουσας χρηματοπιστωτικής κρίσης (από τότε έχει δεσμευτεί να τις μειώσει σημαντικά, κάτω από το 3 τοις εκατό)».
Και το αγγλικό κείμενο: «But maintaining, owning and training a superior air force means that Greece was spending more than 6 percent of its gross domestic product (GDP) on defense, twice what other European countries were spending, just prior to the onset of the current financial crisis (it has since pledged to reduce it significantly, to below 3 percent)».
Μια χαρά λοιπόν στήνεται το σκηνικό των προειδοποιήσεων, των απειλών και της «ανακούφισης» που έρχεται να δώσει (όχι τυχαία στις μέρες μας) η ανάκτηση της επενδυτικής βαθμίδας.
Και η κατακλείδα…
Της συγκεκριμένης έκθεσης στην οποία «υπαγορεύεται» το δέον γενέσθαι για την επιβίωση της χώρας (αλλά με ψαλιδισμένα τα φτερά) έχει ως εξής: «Τελικά, η Ελλάδα πρέπει να βρει έναν τρόπο να γίνει ξανά χρήσιμη σε μία ή περισσότερες μεγάλες δυνάμεις — πράγμα απίθανο, εκτός και αν μια σύγκρουση μεγάλης δύναμης επιστρέψει στα Βαλκάνια — ή να εργαστεί για μια διαρκή ειρήνη με την Τουρκία και να αρχίσει να μαθαίνει πώς να ζει μέσα στα γεωπολιτικά της όρια. Είτε έτσι είτε αλλιώς, τα επόμενα τρία χρόνια θα είναι καθοριστικά στην ελληνική ιστορία».
Και το αγγλικό κείμενο: «Ultimately, Greece needs to find a way to become useful again to one or more great powers — unlikely, unless a great-power conflict returns to the Balkans — or to sue for lasting peace with Turkey and begin learning how to live within its geopolitical means. Either way, the next three years will be defining ones in Greek history»…
Και για να το πούμε με λόγια απλά κύριοι, το αίσχος της 7ης του Δεκέμβρη, στο οποίο κυριάρχησε η εθνική επίκυψη και η πρωθυπουργική ψευδολογία, είναι μια εξαιρετικά επώδυνη και ταπεινωτική εξέλιξη, η οποία επί της ουσίας έχει προαναγγελθεί ήδη από το 2010.
Υπάρχει κάποιος που συνεχίζει να μην αντιλαμβάνεται τι είδους γραμμάτια εξοφλεί σήμερα ο δεδομένος πρωθυπουργός της χώρας;;;
Υπάρχει κάποιος που συνεχίζει να μην αντιλαμβάνεται ότι αυτή η “Διακήρυξη” της ντροπής, είναι εργαλείο Εθνικής ταπείνωσης και υποταγής στον Τουρκικό αναθεωρητισμό στην οποία πειθαναγκάστηκε η πατρίδα μας και ταυτόχρονα μια καθηλωτική Εθνική υποθήκη που ενεχυριάστηκε στα χέρια των “συμμάχων”, ως εργαλείο μόνιμου εκβιασμού και διαρκούς γεωπολιτικής ομηρείας;;;
Οι Αμερικανοί πεζικάριοι που περίμεναν στα πλοία δεν ξεχνούν τη συμπεριφορά της Άγκυρας: Οι περίεργες σχέσεις της Τουρκίας με τις ΗΠΑ και το μόνιμο όχι του Ερντογάν στη Σουηδία
Καταγράφεται άρθρο γνώμης στην t24 της ειδικευμένης σε θέματα διεθνών σχέσεων και εξωτερικής πολιτικής φιλοδυτικής δημοσιογράφου Barçın Yinanç με τίτλο «Η πορεία του ζητήματος της Σουηδίας θυμίζει το Διάταγμα της 1ης Μαρτίου».
Αναφέρει τα εξής:
#Η διαδικασία της έγκρισης της ένταξης της Σουηδίας στο ΝΑΤΟ βαίνει προς ένα σημείο που θα αφήσει μόνιμες ζημιές στις σχέσεις μεταξύ των δύο πλευρών, όπως ακριβώς είχε συμβεί και με το κοινοβουλευτικό Διάταγμα της 1ης Μαρτίου, το οποίο έχει προκαλέσει σοβαρό τραύμα στις τουρκοαμερικανικές σχέσεις.
Όπως είναι γνωστό, το 2003, μετά από μακρά διαπραγμάτευση, το τουρκικό Κοινοβούλιο δεν επέτρεψε στις ΗΠΑ να ανοίξουν μέτωπο κατά του Ιράκ διαμέσω τουρκικών εδαφών.
Ορισμένοι αποδίδουν την [τρέχουσα] επιδείνωση των τουρκο-αμερικανικών σχέσεων στο γεγονός ότι η Τουρκία έχει γίνει αρκετά ισχυρή ώστε να είναι πλέον σε θέση «να μην κάνει ό,τι της λέει ο σημαντικότερος εταίρος της».
Αν και αυτή η άποψη είναι εν μέρει σωστή, δεν θεωρώ ότι αυτός είναι ο βασικός λόγος για την επιδείνωση των σχέσεων, όπως ούτε και το 2003. — Η Αμερική δεν θύμωσε επειδή δεν μπόρεσε να περάσει το διάταγμα της 1ης Μαρτίου λέγοντας «πώς μπόρεσε ο μικρός μας εταίρος να αρνηθεί κάτι που θέλουμε;». Θύμωσε λέγοντας «πώς ο σύμμαχός μας μπορεί να μας εγκαταλείπει στα μισά του δρόμου;!».
Η οργή της Ουάσιγκτον δεν θα ήταν τόσο έντονη εάν η κυβέρνηση του ΑΚΡ είχε πει από την αρχή στις ΗΠΑ ότι δεν έβλεπε ζεστά το άνοιγμα ενός μετώπου προς το Ιράκ μέσω της Τουρκίας.
Εκείνη την εποχή, το ΑΚΡ είχε μπει σε μια διαδικασία διαπραγματεύσεων με την αμερικανική κυβέρνηση, […] που διήρκησαν για μήνες και ήταν τόσο αναλυτικές ώστε έφταναν μέχρι και στη φορολόγηση των καυσίμων που θα κατανάλωναν τα αμερικανικά αεροπλάνα τα οποία θα χρησιμοποιούσαν τον τουρκικό εναέριο χώρο.
Και η αμερικανική πλευρά πιστεύοντας ότι θα περνούσε με τον έναν ή τον άλλον τρόπο [από την Τουρκία], έστειλε πλοία γεμάτα πεζικό στη Μεσόγειο, σαν να είχε σίγουρο ότι θα εγκριθεί το διάταγμα, και είχε προχωρήσει σε προετοιμασίες όπως η ενοικίαση αποθηκών στα νοτιοανατολικά της χώρας. Και η τουρκική πλευρά το είχε επιτρέψει αυτό. — Λέγεται ότι οι πεζικάριοι εκείνοι, που περίμεναν στα πλοία επί μέρες με ναυτία λόγω της θαλασσοταραχής, σήμερα βρίσκονται στην ανώτατη διοίκηση των ΗΠΑ και ως εκ τούτου η 1η Μαρτίου επισκιάζει τις σχέσεις ακόμη και σήμερα.
- Τα ίχνη της οργής της 1ης Μαρτίου διαρκούν ακόμη
Την 1η Μαρτίου [2003], η αμερικανική πλευρά υπέστη απόλυτο σοκ, τόσο επειδή ήρθαν τα πάνω κάτω σε όλα της τα σχέδια όσο και επειδή έπρεπε να σχεδιάσει τα πάντα από την αρχή.
[…] Αν το ΑΚΡ δεν είχε μπει από την αρχή στις διαπραγματεύσεις, αν είχε πει εξαρχής “μην μας εμπιστεύεστε, εμείς δεν είμαστε μέσα σε αυτή τη δουλειά”, αυτό δεν θα προκαλούσε αυτή τη μόνιμη οργή.
Φυσικά, εκείνη την εποχή το ΑΚΡ είχε μόλις έρθει στην εξουσία και δεν ήταν σίγουρο αν θα παρέμενε ή όχι. Κυρίως δε επειδή χρειαζόταν την υποστήριξη της Δύσης για τη νομική του υπόσταση, δεν είχε την πολυτέλεια να πει όχι στις ΗΠΑ από την πρώτη στιγμή. Επιπλέον, έψαχνε πραγματικά το πως θα μπορούσε να βρει τρόπο για να επωφεληθεί από αυτό.
- Το ζήτημα της Σουηδίας θα προκαλέσει μόνιμη ζημιά στις σχέσεις με τις ΗΠΑ
Σήμερα, σε μια διαφορετική συγκυρία, διεξάγεται μια κουραστική διαδικασία διαπραγμάτευσης μεταξύ Άγκυρας και Ουάσινγκτον.
Το ΑΚΡ δεν μπορεί πλέον να κρυφτεί με την δικαιολογία της απειρίας, όπως έκανε στην αρχή της διακυβέρνησής του. Ωστόσο, η διαδικασία έγκρισης της ένταξης της Σουηδίας στο ΝΑΤΟ εξελίσσεται προς ένα σημείο όπου θα μπορούσε να προκαλέσει μόνιμη ζημιά στις σχέσεις των δύο πλευρών, όπως ακριβώς είχε συμβεί και με το Διάταγμα της 1ης Μαρτίου.
Στην πραγματικότητα, τον περασμένο Ιούλιο, στη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ το θέμα φαινόταν να έχει διευθετηθεί.
Ο Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ, ένας διπλωμάτης που τον εμπιστεύεται ο Πρόεδρος Recep Tayyip Erdoğan και μιλάει με τα καλύτερα λόγια για αυτόν, βγαίνοντας από τις συνομιλίες Σουηδίας-Τουρκίας δήλωσε ότι η Τουρκία θα επικυρώσει την ένταξη της Σουηδίας στο Κοινοβούλιο το συντομότερο δυνατό.
Και τότε ο πρόεδρος Erdoğan δεν είπε «όχι, εγώ δεν έδωσα μια τέτοια υπόσχεση».
[…] Η ένταξη της Σουηδίας θα επικυρωνόταν μόλις άνοιγε το Κοινοβούλιο.
Μετά τις διπλωματικές κινήσεις των καλοκαιρινών μηνών, πληροφορήθηκα από διάφορες πηγές ότι είχε επιτευχθεί πλήρης συμβιβασμός μεταξύ των δύο πλευρών. Η αμερικανική πλευρά είχε ενημερώσει την Άγκυρα ότι έπεισε το Κογκρέσο ‘από την πίσω πόρτα’ για την πώληση των F-16 και πως, αμέσως μετά την έγκριση της ένταξης της Σουηδίας, η Κυβέρνηση θα ειδοποιούσε το Κογκρέσο για την πώληση (όπως και για την πώληση των F-35 στην Ελλάδα).
Την 1η Οκτωβρίου, την ημέρα που άνοιξε το Κοινοβούλιο, ανατράπηκαν όλα τα σχέδια εξαιτίας της τρομοκρατικής επίθεσης που σημειώθηκε στο Υπουργείο Εσωτερικών στην Άγκυρα.
Και εκεί που η Άγκυρα έλεγε ας περιμένουμε λίγο ακόμα, αυτήν τη φορά η Χαμάς πραγματοποίησε επίθεση στις 7 Οκτωβρίου. Η άνευ όρων υποστήριξη που παρείχαν οι ΗΠΑ στις δυσανάλογες επιθέσεις του Ισραήλ έφερε την [Τουρκική] Κυβέρνηση σε δύσκολη θέση.
Ο Πρόεδρος Erdoğan θεώρησε ότι η λύση ήταν να υπογράψει το πρωτόκολλο ένταξης της Σουηδίας και να το στείλει στο Κοινοβούλιο στις 23 Οκτωβρίου.
Και τώρα λέει: «Εγώ έκανα αυτό που μου αναλογούσε», αφήνοντας να εννοηθεί ότι περιμένει να γίνουν αντίστοιχα βήματα στη διαδικασία έγκρισης της πώλησης των F-16.
Δεν θα με εξέπληττε μάλιστα αν έχει πλέον σταλεί το εξής μήνυμα στην Ουάσιγκτον: «Τα πράγματα άλλαξαν λόγω της Γάζας –η έγκριση της Σουηδίας έχει γίνει προβληματική– θα ήταν πιο εύκολο για εμάς αν η [Αμερικανική] Διοίκηση ενημέρωνε πρώτα το Κογκρέσο και ενέκρινε την πώληση».
Δυτικοί διπλωμάτες λένε: «Δεν ήταν έτσι η συμφωνία. Ο Ερντογάν αλλάζει συνεχώς τους όρους, μετακινεί το τέρμα καθώς το ματς συνεχίζεται».
Και αυτό με φέρνει στο πραγματικό πρόβλημα, στη ρίζα της επιδείνωσης μεταξύ των δύο χωρών. Στη δυσπιστία.
Η Ουάσινγκτον δεν εμπιστεύεται την Άγκυρα. Μετά την έγκριση της πώλησης των F-16, η Άγκυρα ψάχνει να δει τι άλλους όρους θα θέσει. Ωστόσο, η Κυβέρνηση ανησυχεί επίσης για το αντιτουρκικό κλίμα στο Κογκρέσο. […] Η Άγκυρα ανησυχεί για το τι θα γίνει αν υπάρξει εμπλοκή στην πώληση των F-16 αφού εγκριθεί η ένταξη της Σουηδίας.
Η δυσπιστία μεταξύ των δύο συμμάχων έχει φτάσει σε τέτοιο σημείο που μια εξίσωση με απλή λύση έχει μετατραπεί σε ιστορία με φίδια. Όσο περισσότερο τραβήξει αυτή η ιστορία, τόσο πιο μόνιμη θα είναι η ζημιά που θα προκληθεί στις σχέσεις.#
https://hellasjournal.com/2023/12/i-amerikani-pezikarii-pou-perimenan-sta-plia-den-xechnoun-ti-simperifora-tis-agkiras-i-perierges-schesis-tis-tourkias-me-tis-ipa-ke-to-monimo-ochi-tou-erntogan-sti-souidia/













