Αρχική Blog Σελίδα 1516

Δ. Δημόπουλος: Η 4η μαζική νομιμοποίηση λαθρομεταναστών

5

Του Δημήτρη Δημόπουλου

18/12/2023

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη έφερε προς ψήφιση στη Βουλή τροπολογία για τη νομιμοποίηση δεκάδων χιλιάδων «παράτυπων» αλλοδαπών – αυτή η ονομασία έχει επιβληθεί επισήμως προκειμένου να αμβλυνθούν οι αρνητικές εντυπώσεις των όρων «παράνομων» και «λαθραίων».

Άνοιξαν οι ασκοί του Αιόλου σε μεγάλο τμήμα της κοινωνίας, όχι μόνον στα δεξιά της Ν.Δ. όπως αναπαράγεταi συστημικώς, αλλά και όσους αγωνιούν βλέποντας τη χώρα να μετατρέπεται σε χώρο ετερόκλητων πληθυσμών που δεν έχουν καμία σχέση με τον πολιτισμό, τις παραδόσεις, τα ήθη και τα έθιμα των Ελλήνων.

Με το άρθρο 4 της τροπολογίας, απλοποιούνται οι προϋποθέσεις και όσοι έχουν εισέλθει παράνομα στη χώρα και έως την 30η Νοεμβρίου 2023 έχουν τρία (αντί επτά) έτη παραμονής, αποκτούν άδεια διαμονής, τόσο αυτοί όσο και οι οικογένειές τους. Άρα μειώνονται οι προϋποθέσεις κατά τέσσερα έτη.

Ειδικότερα η προτεινόμενη ρύθμιση, παρέχει τη δυνατότητα αποκτήσεως άδειας διαμονής εξαρτημένης εργασίας και παροχής υπηρεσιών ή έργου σε πολίτες τρίτων χωρών πού:

  1. Διαθέτουν προσφορά εργασίας από εργοδότη με καθεστώς εξαρτημένης εργασίας και αποδεδειγμένα εργάζονται.
  2. Διέμεναν στην Ελλάδα μέχρι 30-11-23.
  3. Συμπληρώνουν τουλάχιστον τρία συνεχή έτη παραμονής αποδεδειγμένα με δημόσια έγγραφα και συνεχίζουν να διαμένουν στη χώρα.

Πολλά ερωτήματα γεννιούνται για το πώς οι αλλοδαποί θα αποδείξουν ότι διαμένουν τα τρία τελευταία έτη στην Ελλάδα αφού: α) Εισήλθαν παράνομα, άρα δεν έχουν θεώρηση εισόδου στο διαβατήριό τους. β) Ως παράνομοι δεν μπορούν να έχουν λογαριασμούς ηλεκτρικού ή ύδρευσης καθώς και τραπεζικό λογαριασμό στο όνομά τους. γ) Ως παράνομοι επίσης δεν μπορούσαν να εργάζονται εμφανώς και να ασφαλίζονται στον ΕΦΚΑ. δ) Τι θα γίνει με όσους δηλώσουν παροχή υπηρεσιών ή έργου;

Η ρύθμιση αφορά, κατ΄ εκτίμηση, έναν αριθμό ωφελουμένων πού ενδέχεται να ανέλθει σε 30.000 άτομα. Σημειώνεται ότι, με την ισχύουσα νομοθεσία, κάθε χρόνο δίνονται περί τις 6 έως 8.000 άδειες διαμονής για «εξαιρετικούς λόγους» όπως λέγεται!

Το Υπουργείο Μετανάστευσης και Ασύλου υπεραμύνεται της τελευταίας ρυθμίσεως υποστηρίζοντας ότι έτσι δίδεται η δυνατότητα στις αρχές να έχουν καταγραφή και ταυτοποίηση πολιτών τρίτων χωρών πού ευρίσκονται για πολλά χρόνια σε καθεστώς παρανομίας και ταυτοχρόνως θεσπίζεται διαδικασία αξιοποίησης του υφιστάμενου ανθρώπινου δυναμικού πού όχι μόνον διαβιεί λάθρα αλλά απασχολείται σε καθεστώς μαύρης εργασίας.

Το Υπουργείο ισχυρίζεται επίσης, ότι η τροπολογία απαντά σε πάγια αιτήματα παραγωγικών φορέων προς τη κατεύθυνση εισαγωγής πρόσθετου δυναμικού αλλά και στη μεγάλη πίεση πού υπάρχει σε έλλειψη εργατικού δυναμικού, ιδίως στον πρωτογενή τομέα.

Από τους πρώτους πού έσπευσαν να καταδικάσουν αυτή τη τροπολογία ήταν ο πρώην πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς, ο οποίος μάλιστα, έσπευσε να ζητήσει την απόσυρσή της, δηλώνοντας, ότι σε αντίθετη περίπτωση θα την καταψηφίσει διότι: «Η Ελλάδα θα γίνει φάρος προσέλκυσης μεταναστών και θα μετατραπεί από χώρα σε χώρο».

Στον κ. Σαμαρά έσπευσε να απαντήσει ο, πρώην υπουργός του. Άδωνις Γεωργιάδης, αποκαλύπτοντας ότι τέτοιες άδειες δίδονται   κάθε χρόνο από το 2005 και με δεύτερο νόμο του 2014 (καρφώνοντας με αυτόν τον τρόπο τις κυβερνήσεις Κ. Καραμανλή και Α. Σαμαρά).

Πράγματι, η πρώτη ρύθμιση καθεστώτος διαμονής λαθρομεταναστών έγινε το 1997-1998 (κυβέρνηση Κ. Σημίτη) όπου ο τότε ΟΑΕΔ τακτοποίησε μέσω πράσινης κάρτας 220.000 μετανάστες. Ακολούθησε δεύτερη «τακτοποίηση» το 2001 (νόμος 2910), οπότε «τακτοποιήθηκαν» άλλες 228.000 μετανάστες .Τρίτη μαζική «τακτοποίηση» έλαβε χώρα το 2005-2007 (κυβέρνηση Κ. Καραμανλή), όπου με τον νόμο 3386 «τακτοποιήθηκαν» ακόμα 95.800 μετανάστες ενώ άλλες 20.000 άδειες διαμονής εδόθησαν κατά το 2007.

Συνολικά δόθηκαν 563.800 άδειες διαμονής, συν αυτές που δίνονται κάθε χρόνο, συν περίπου 30.000 τώρα, συν όσοι λαμβάνουν καθεστώς πρόσφυγα. Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία. Έχουμε προοδευτική αντικατάσταση πληθυσμού αν υπολογίσουμε ότι ο ελληνικός πληθυσμός μειώνεται κάθε χρόνο.

Είναι απορίας άξιον πως η κυβέρνηση Μητσοτάκη η οποία, τον Οκτώβριο του 2019, υποσχόταν μαζικές και άμεσες απελάσεις μεταναστών και άμεση επιστροφή στις χώρες προέλευσης τους, όσων δε δικαιούνται άσυλο (στο προεκλογικό της πρόγραμμα) τώρα φτάνει στο σημείο να εισηγείται την περαιτέρω νομιμοποίηση δεκάδων χιλιάδων μεταναστών τη στιγμή πού αδυνατεί να ελέγξει τους ήδη υπάρχοντες και κατ’ ουσίαν καταργεί τα ίδια τα σύνορα της χώρας, όταν:

  • Όποιος αλλοδαπός περνά τα σύνορα αντιμετωπίζεται ως πρόσφυγας και υποβάλλει αίτηση ασύλου
  • Σχεδόν οι μισοί πού υποβάλλουν αίτηση ασύλου, λαμβάνουν θετική απάντηση και ως εκ τούτου διαμένουν ανενόχλητοι και ανεξέλεγκτοι στη χώρα
  • Οι υπόλοιποι εφόσον σπανίως απελαύνονται, νομιμοποιούνται διά της πλαγίας οδού και παραμένουν ανενόχλητοι!

Κατ’ ουσίαν η κυβέρνηση επιβραβεύει τη παράνομη μετανάστευση δίδοντας κίνητρο σε πρόσθετους μετανάστες να έλθουν στη χώρα λαθραίως, ακυρώνοντας πρωτοβουλίες όπως ο φράχτης του Έβρου.

Επίσης η άδεια διαμονής μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως απόδειξη νόμιμης διαμονής στα πλαίσια της διαδικασίας πολιτογράφησης, καθώς ο ισχύων νόμος απαιτεί επταετή παραμονή και με την άδεια θα αποδεικνύονται ήδη τα τρία χρόνια.

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη κάνει ότι δε βλέπει πως η χώρα μετατρέπεται σε ξέφραγο αμπέλι και διαρρηγνύεται κάθε έννοια ιθαγένειας, υπηκοότητας και εν τέλει ο ίδιος ο νομικός δεσμός κράτους πολίτη, όπως είναι γνωστός από την κλασσική εποχή.

Ισχυρίζονται πως έχουμε έλλειψη εργατικών χεριών τη στιγμή, πού διαδοχικές κυβερνήσεις της τελευταίας 15ετίας έχουν οδηγήσει σε φυγή στο εξωτερικό πάνω από 500.000 επιστήμονες, στη πλειονότητα τους και έχουν καταδικάσει τον πρωτογενή τομέα (γεωργία-κτηνοτροφία-αλιεία) σε πρωτοφανή συρρίκνωση με μείωση των καλλιεργούμενων εκτάσεων κατά 18,8% και μείωση του ζωικού κεφαλαίου κατά 24,4%, οδηγώντας σε διατροφική αυτοχειρία την ελληνική κοινωνία. Σύμφωνα με την ΕΛΣΤΑΤ οι απασχολούμενοι στην αγροτική παραγωγή και κτηνοτροφία μειώθηκαν τη τελευταία δεκαετία κατά 280.000 άτομα ή κατά 31%!

Η αγροτική παραγωγή πλέον συγκεντρώνεται σε όλο και λιγότερα χέρια καθώς αδυνατεί με άνωθεν παρεμβάσεις να θρέψει ικανοποιητικώς τους απασχολούμενους σε αυτήν. Κατ’ αυτόν τον τρόπο η ελληνική αγροτο-κτηνοτροφία παρουσιάζει μια εικόνα νέο-φεουδαρχίας όπου λίγοι θα έχουν υπό τον έλεγχό τους μεγαλύτερες εκτάσεις και ποίμνια και θα εξαφανίζονται σταδιακά οι οικογενειακές παραγωγικές μονάδες πού αποτελούσαν τον πυρήνα της ελληνικής υπαίθρου τους τελευταίους αιώνες.

Η πολιτική προσέλκυσης μεταναστών δεν αποτελεί μόνον εργαλείο έμμεσης αντικατάστασης του πληθυσμού αλλά είναι σύμφωνη με τις επιταγές της παγκοσμιοποίησης, όπως αυτή εκφράζεται πλέον από τη μορφή πού έχει πάρει η Ε.Ε. μετά τη συνθήκη του Μάαστριχτ. Μία ενιαία αγορά πού ευνοεί την ελεύθερη άνευ όρων μετακίνηση κεφαλαίων, αγαθών και ανθρώπων, ασχέτως εάν βλάπτονται εθνικά και ατομικά συμφέροντα. Υπό αυτήν την έννοια η κυβέρνηση Μητσοτάκη δίδει για πολλοστή φορά εξετάσεις επιτυχίας στα υπερεθνικά κέντρα πού τόσο πολύ θέλει να ικανοποιήσει!

Πηγή : www.ellinikiantistasi.gr

 

Δ. Τσαϊλάς: διλήμματα στρατηγικής από την αβεβαιότητα των “καλών σχέσεων” με την Τουρκία

0

του Δημήτρη Τσαϊλά*

Ο Τούρκος Πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν υποσχέθηκε στο έθνος του ένα όραμα. Ότι οι πολιτικές του τα επόμενα χρόνια θα μετατρέψουν το δεύτερο αιώνα της δημοκρατίας τους στον αιώνα της Τουρκίας. Η Τουρκία έχει υποστεί έναν τεράστιο μετασχηματισμό τις από την άνοδο του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (AKP) στην εξουσία από το 2002. Αναμφίβολα, η αναδιάρθρωση των πολιτικοστρατιωτικών σχέσεων, ιδιαίτερα μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα, υπήρξε ένας από τους πιο κρίσιμους δείκτες μιας σημαντικής αλλαγής. Οι Τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις έχουν γίνει, το εκτελεστικό όργανο της εξωτερικής πολιτικής, ενώ υφίσταται ένα ισχυρό εσωτερικό σύστημα ασφαλείας που αποτελείται από το Υπουργείο Εσωτερικών, την Υπηρεσία Πληροφοριών (MİT) και την αμυντική βιομηχανία. Αυτές οι αλλαγές στο περιβάλλον ασφαλείας έχουν διαμορφωθεί από τη δυναμική της πίστης ότι θα κερδίσουν τα πάντα χωρίς να χρειαστεί να δώσουν μάχη με τον Ελληνισμό.

Από την πλευρά μας για χρόνια, η Ελλάδα έχει δώσει στην Τουρκία ένα μέρισμα ειρήνης στις προσπάθειές της για το καλό κλίμα στις σχέσεις μας. Ξεκινώντας από την υπόθεση ότι η Ελλάδα υποστηρίζει τις καλές σχέσεις με την Τουρκία, το πολιτικό κατεστημένο του ΑΚΡ ξεκίνησε εκφράζοντας την επιθυμία του να εξομαλύνει τις σχέσεις του με την Ελλάδα κάθε φορά που γίνεται κίνηση από την κατεύθυνση των συμμάχων και αναλαμβάνοντας συγκεκριμένες πρωτοβουλίες προς αυτή την κατεύθυνση, με την ανεύρεση, από την πλευρά της Άγκυρας, οικονομικών πόρων και ενίσχυση των οπλικών συστημάτων της από το εξωτερικό. Διατηρεί το όνειρο της πρόσκτησης σύγχρονων αεροσκαφών και εξακολουθεί να είναι σε θέση να επηρεάζει τις αποφάσεις του ΝΑΤΟ. Η Ελλάδα δεν είναι ούτε υποχρεωμένη να είναι φίλη με την Τουρκία ούτε καταδικασμένη για υποστήριξη στο δρόμο που έχει επιλέξει. Η αλήθεια είναι ότι η Τουρκία έχει ανάγκη τη φιλία της Ελλάδας.

Είναι αδύνατο να έχουμε πλήρη βεβαιότητα και οι επιλογές πρέπει να γίνονται χρησιμοποιώντας ανάλυση των καλύτερων διαθέσιμων πληροφοριών. Το να περιμένεις τη βεβαιότητα είναι ανόητο και αντιπαραγωγικό. Συμφωνούμε ότι υπάρχουν σημαντικές ενδείξεις ότι η Τουρκία είναι εχθρική προς τα ελληνικά συμφέροντα και, ειδικότερα, προς την κυριαρχούμενη από τη Δύση «φιλελεύθερη τάξη». Συμφωνούμε ότι υπάρχουν σημαντικές ενδείξεις ότι η Τουρκία είναι ολοένα και πιο επιθετική στη ρητορική και τις ενέργειές της, ιδιαίτερα στις θάλασσες του Αιγαίου και της Ανατολικής Μεσογείου. Ωστόσο, βλέπουμε επίσης σημαντικές ενδείξεις ότι οι προθέσεις της Τουρκίας είναι απροσδιόριστες και, σε ορισμένα διεθνή θέματα, ουδέτερες ή ακόμη και πιθανώς ευθυγραμμισμένες με τα συμφέροντα εθνικής ασφάλειας της Δύσης. Επιπλέον, πιστεύουμε ότι υπάρχει σημαντική πιθανότητα, ακόμη και αν έχει επιθετική και εχθρική πρόθεση, η Τουρκία να μη μπορεί να επιτύχει στις προσπάθειές της τόσο να υπονομεύσει την υπάρχουσα τάξη πραγμάτων όσο και να γίνει κυρίαρχη γεωστρατηγική περιφερειακή δύναμη. Αναρωτιόμαστε επίσης εάν η Τουρκία μπορεί να πραγματοποιήσει με επιτυχία μεγάλες στρατιωτικές επιχειρήσεις εναντίον οργανωμένων ενόπλων δυνάμεων, όπως μια εισβολή στην Ελλάδα. Δεδομένης αυτής της υπάρχουσας αβεβαιότητας, δεν πιστεύουμε ότι είναι φρόνιμο να βασίσουμε την ελληνική πολιτική και στρατηγική σε οποιαδήποτε συγκεκριμένη πρόβλεψη σχετικά με τις τουρκικές προθέσεις ή ικανότητες. Από αυτή την προοπτική, η στρατηγική δέσμευσης της Ελλάδας είναι κάτι σαν προειδοποιητική ιστορία.

Την 8η Ιουλίου 1997 υπογράφτηκε στη Μαδρίτη η Συμφωνία μεταξύ Σημίτη και Ντεμιρέλ, η οποία αποσκοπούσε στην αποκλιμάκωση της τεταμένης κατάστασης στο Αιγαίο με αφορμή την κρίση των Ιμίων. Η συγκεκριμένη Συμφωνία ήταν ιδιαιτέρως σημαντική, και δημιούργησε υπερβολική αυτοπεποίθηση. Μας είπαν ότι οι σπόροι της δημοκρατίας θα αρχίσουν να φυτρώνουν στην Τουρκία. Ότι το οικονομικό άνοιγμα θα αύξανε το πνεύμα της ελευθερίας στην Τουρκία. Ότι η ελεύθερη συναλλαγή της ΕΕ με την Τουρκία βοηθά περισσότερο στον έλεγχο της και ο χρόνος είναι με το μέρος μας. Ενώ όντως εμφανίστηκαν περίοδοι ηρεμίας στη δεκαετία του 2010, ο προβλεπόμενος μετασχηματισμός της τουρκικής πολιτικής και κοινωνίας δεν συνέβη και αντ’ αυτού είδαμε μια πιο κλειστή και αυταρχική Τουρκία αναβαθμίζοντας ποσοτικά και ποιοτικά της απαιτήσεις της και τις απειλές.

Εκ των υστέρων, μπορούμε να ισχυριστούμε ότι μια ισχυρότερη εκτίμηση για την αβεβαιότητα θα μπορούσε να είχε ως αποτέλεσμα μια πιο ισορροπημένη στρατηγική και πολιτική. Η Ελλάδα μαζί με τις Δυτικές φιλελεύθερες δημοκρατίες θα μπορούσαν να είχαν κάνει περισσότερα για να διατηρήσουν τη μόχλευση και να αντισταθμίσουν τις πιο επιβλαβείς συνέπειες της δέσμευσης. Όταν ένα εύρος σεναρίων είναι δυνατό αλλά οι πιθανότητες είναι δύσκολο να εκτιμηθούν, η στρατηγική που δημιουργείται με βάση συγκεκριμένες προβλέψεις για το μέλλον δημιουργεί υψηλά επίπεδα κινδύνου. Ενισχύει τις πρωτοβουλίες και διατηρεί τις επιλογές ανοιχτές ενώ συγκεντρώνει πρόσθετες πληροφορίες. Όχι μόνο μια τέτοια προσέγγιση μπορεί να βελτιώσει τη θέση της Ελλάδας έναντι της Τουρκίας, μπορεί επίσης να βελτιώσει τη θέση της Ελλάδας σε σχέση με μια ποικιλία απειλών και κινδύνων.

Έτσι μαθαίνουμε ότι θα πρέπει να θεωρούμε τις τουρκικές προθέσεις και ενέργειες ως αβέβαιες. Να εστιάζουμε στη μεταβλητή και ασυνεπή φύση των τουρκικών στόχων, μεθόδων και αποτελεσμάτων πολιτικής, όπως τα βλέπουμε μέσα από το πρίσμα της στρατηγικής κουλτούρας. Δεύτερον, να προτείνουμε ένα πλαίσιο για τη δημιουργία στρατηγικής σε καταστάσεις υψηλής αβεβαιότητας. Τρίτον, να προτείνουμε μια προσέγγιση συνεργασιών που εμβαθύνει τις βασικές συμμαχίες στην Ανατολική Μεσόγειο και ενισχύει τον ρόλο του Ελληνισμού στους περιφερειακούς οργανισμούς. Αυτή η προσέγγιση θα στοχεύει τόσο στη διαμόρφωση των συνθηκών που διέπουν τη σχέση Ελλάδας-Τουρκίας όσο και στην ανάπτυξη ικανοτήτων για την ανταπόκριση σε ποικίλες προκλήσεις της Τουρκίας.

Ας σταματήσουμε να επαναλάβουμε λάθη με την Τουρκία και να αναλάβουμε μια τετραμερή στρατηγική προσέγγιση για την αντιμετώπιση της. Πρώτον, ως φιλελεύθερη δημοκρατία πρέπει να κινητοποιήσουμε τους πόρους ήπιας ισχύος και τη λαϊκή βούληση για να ανταγωνιστούμε μετωπικά την Τουρκία. Δεύτερον, απαιτείται προσεκτική εφαρμογή των ΜΟΕ, υποστηρίζοντας ότι η προηγούμενη δέσμευση μας για μη διαταραχή των σχέσεων είχε ασύμμετρο όφελος για την Τουρκία. Τρίτον, ο Ελληνισμός πρέπει να συνεργαστεί παγκοσμίως με τους εταίρους για να διατηρήσουμε μια στρατιωτική ισορροπία επαρκή για να αποθαρρύνουμε και να αμφισβητήσουμε την τουρκική επιθετικότητα. Τέλος, οι φιλελεύθερες δημοκρατίες πρέπει να συνειδητοποιήσουν ότι πρόκειται για έναν ιδεολογικό αγώνα. Έναν αγώνα μεταξύ της ελευθερίας και του αναθεωρητισμού των αυταρχικών καθεστώτων. Ακολουθώντας αυτές τις αρχές της στρατηγικής, η καλύτερη προσέγγιση είναι να εστιάσουμε στη διαμόρφωση των τουρκικών προθέσεων προς ένα σενάριο που είναι καλύτερο για τον Ελληνισμό, ενώ ταυτόχρονα να επιδιώκουμε πολιτικές αυτοενίσχυσης που θα αποδώσουν ανεξάρτητα από το πώς η τουρκική πρόκληση εμφανίζεται και στη συνέχεια προσαρμόζεται αυτή η προσέγγιση καθώς γίνονται διαθέσιμες περισσότερες πληροφορίες. Επίσης είναι σημαντικό όλοι οι πολίτες, όχι μόνο όσοι ασχολούνται με το αμυντικό κατεστημένο, να κατανοήσουν τις απειλές και τις ευκαιρίες που προκύπτουν από μια ανερχόμενη Τουρκία. Ένας ενημερωμένος πολίτης μπορεί να αποτρέψει έναν πόλεμο που δεν θα εξυπηρετήσει τα συμφέροντα ούτε της Τουρκίας μήτε της Ελλάδας.

*Ο Δημήτριος Τσαϊλάς είναι απόστρατος Αξιωματικός του ΠΝ, δίδαξε επί σειρά ετών στις έδρες Επιχειρησιακής Σχεδιάσεως καθώς και της Στρατηγικής και Ασφάλειας, σε ανώτερους Αξιωματικούς στην Ανώτατη Διακλαδική Σχολή Πολέμου. Σήμερα είναι συνεργάτης και ερευνητής του Institute for National and International Security(INIS), και του Strategy International (SI). Συγγραφέας του βιβλίου «Ο Σύγχρονος Πόλεμος» Προκλήσεις για την Ελληνική Ασφάλεια. Εκδόσεις Ινφογνώμων.

geopolitics.iisca.eu

SAMUEL HUNTINGTON: Προφήτης των συγκρούσεων του 21ου αιώνος

2

 

της Eugénie Bastié      LE FIGARO

Samuel Huntington: «1.400 χρόνια ιστορίας των σχέσεων Χριστιανών με Ισλάμ καταδεικνύουν μια σημαντική μετανάστευση μπορεί να δημιουργήσει μόνο χώρες χωρισμένες μεταξύ χριστιανών και μουσουλμάνων».

ΧΡΟΝΙΚΟ – Από τον πόλεμο στην Ουκρανία μέχρι την Ισραηλινο-Παλαιστινιακή σύγκρουση, καθημερινά, η επικαιρότητα δικαιώνει τον θεωρητικό της «Σύγκρουσης των πολιτισμών» [κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΠΑΤΑΚΗ]. Το προφητικό του έργο, γραμμένο το 1996, φωτίζει με μαεστρία το έτος 2023.

Τι κοινό έχουν η ισραηλινο-παλαιστινιακή σύγκρουση, ένας πίνακας γυμνών που σοκάρει τους μουσουλμάνους μαθητές, ο πόλεμος στην Ουκρανία, η αποτυχία της συμφωνίας μεταξύ της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Mercosur, η προσέγγιση μεταξύ Τουρκία και Ελλάδα και η συνολική ηγεμονία των ασιατικών χωρών στην κατάταξη της Πίζας ; Όλα αυτά τα γεγονότα μπορούν να βρουν εξήγηση στο πλέγμα ανάγνωσης της Σύγκρουσης των πολιτισμών. Κάθε μέρα, η επικαιρότητα αποδεικνύει τη θέση που διατύπωσε ο Samuel Huntington το 1996.

Αυτή παραχρησιμοποιήθηκε, παραποιήθηκε, γελοιοποιήθηκε, και είναι επείγον να ξαναδιαβαστεί αυτό το σημαντικό, προφητικό και εξαιρετικά ευφυές βιβλίο. Επειδή σε αυτό το πρώτο τέταρτο του 21ου αιώνα η σύγκρουση των πολιτισμών έχει παραμερίσει την ευτυχισμένη παγκοσμιοποίηση.

Τι μας λέει στην πραγματικότητα ο Samuel Huntington; Ότι ο πολιτισμικός παράγοντας είναι ο καθοριστικός στην παγκόσμια πολιτική. Ότι η παγκοσμιοποίηση του εμπορίου, όχι μόνο δεν σβήνει τις διαφορές μεταξύ των πολιτισμών, αλλά τις έχει επιδεινώσει. Η ερώτηση “σε ποια πλευρά είσαι;” » του 20ου αιώνα και του Ψυχρού Πολέμου, έχει αντικατασταθεί από μια πολύ πιο θεμελιώδη ερώτηση: «Ποιος είσαι; » Αυτή η αλλαγή είναι ξεκάθαρα ορατή στην περίπτωση της ισραηλινο-παλαιστινιακής σύγκρουσης, όπου η ενσυναίσθηση δεν υπαγορεύεται πλέον από ορθολογικές ή ιδεολογικές επιλογές αλλά από θρησκευτικές και ταυτότητες.

Ας εξετάσουμε τρεις προβλέψεις του Huntington που έχουν επαληθευτεί επαρκώς από τα γεγονότα.

Πρώτα ο πόλεμος στην Ουκρανία. Με την πρώτη ματιά – και αυτό είπαν πολλοί παρατηρητές στην αρχή της σύγκρουσης – αυτός ο πόλεμος δεν επαληθεύει τη θέση της σύγκρουσης των πολιτισμών, δεδομένου ότι είναι ένας πόλεμος μεταξύ γειτόνων ή μεταξύ αξιών. Η Ουκρανία αντιπροσωπεύει τη δημοκρατία εναντίον της Ρωσίας που αντιπροσωπεύει τον αυταρχισμό. Όμως, στο βιβλίο του, ο Huntington σημειώνει ότι τα “ πολιτισμικά σύνορα μεταξύ της Δύσης και της Ορθοδοξίας διατρέχουν ακριβώς την καρδιά της Ουκρανίας, εδώ και αιώνες». Η σύγκρουση δεν είναι μια μανιχαϊστική και απλοϊκή σύγκρουση μεταξύ «του ελεύθερου κόσμου» και ενός τυράννου, αλλά μεταξύ μιας φιλοδυτικής Ουκρανίας και μιας Ρωσίας που “ δεν έχει σχεδόν εκτεθεί στα ιστορικά φαινόμενα που καθόρισαν τον δυτικό πολιτισμό:

τον Ρωμαιοκαθολικισμό, τη φεουδαρχία, την Αναγέννηση, τη Μεταρρύθμιση, τη θαλάσσια επέκταση και την αποικιοκρατία, το Διαφωτισμό και την εμφάνιση του έθνους-κράτους».

Ανάμεσα σε μια δυτική Ουκρανία στραμμένη προς τη Δύση και μια ρωσόφωνη ανατολική Ουκρανία, ο Χάντινγκτον προέβλεπε τρία σενάρια:

-μια ενωμένη φιλοευρωπαϊκή Ουκρανία,

-τη διχοτόμηση, με μια ανατολική Ουκρανία προσαρτημένη στη Ρωσία,

-και μια ενωμένη Ουκρανία στραμμένη προς τη Ρωσία.

Γνωρίζουμε πλέον ότι κινούμαστε λίγο πολύ προς το δεύτερο σενάριο, το πιο κοντινό στο παράδειγμα της σύγκρουσης των πολιτισμών».

Η ολόθερμη συμπαράσταση των Δυτικών σ’ αυτόν τον πόλεμο Ρωσίας – Ουκρανίας, που εύστοχα αποκλήθηκε ότι διεξάγει η Δύση δι’ αντιπροσώπου, εξηγείται επειδή “τα πολιτισμικά σύνορα Δύσης – Ορθοδοξίας διατρέχουν ακριβώς την καρδιά της Ουκρανίας, εδώ και αιώνες».

Δεύτερη πρόβλεψη: το Ισλάμ. Ακόμη και πριν από τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου, ο Huntington προέβλεψε την αναζωπύρωση της μακραίωνης σύγκρουσης μεταξύ Ισλάμ και Δύσης.

“ Κάποιοι Δυτικοί, όπως ο Πρόεδρος Μπιλ Κλίντον, υποστηρίζουν ότι η Δύση δεν έχει πρόβλημα με το Ισλάμ, παρά μόνο με τους βίαιους ισλαμιστές εξτρεμιστές. Χίλια τετρακόσια χρόνια ιστορίας καταδεικνύουν το αντίθετο », γράφει ο Huntington, προσθέτοντας:

“ Τον 20ο αιώνα, η σύγκρουση μεταξύ της φιλελεύθερης δημοκρατίας και του μαρξισμού-λενινισμού δεν είναι παρά ένα επιφανειακό ιστορικό φαινόμενο σε σύγκριση με τις διαρκώς τεταμένες σχέσεις μεταξύ του Ισλάμ και του Χριστιανισμού.» Προέβλεπε ότι αυτές θα γίνουν πιο έντονες τον 21ο αιώνα, λόγω της μετααποικιακής επιθυμίας για εκδίκηση των μουσουλμανικών χωρών και των αλαζονικών οικουμενιστικών αξιώσεων της Δύσης.

Τρίτη πρόβλεψη: μετανάστευση. “ Η δημογραφία υπαγορεύει το πεπρωμένο της ιστορίας, οι μετακινήσεις πληθυσμών είναι η μηχανή της, γράφει ο Χάντινγκτον.

Το ερώτημα δεν είναι αν η Ευρώπη θα εξισλαμιστεί ή η Αμερική θα ισπανοποιηθεί. Το ερώτημα είναι αν η Ευρώπη και η Αμερική θα γίνουν κοινωνίες διχασμένες ανάμεσα σε δύο ξεχωριστές και σε μεγάλο βαθμό αντίθετες κοινότητες, που ανήκουν σε δύο πολιτισμούς.

(…) Μια σημαντική μετανάστευση μπορεί να δημιουργήσει μόνο χώρες χωρισμένες μεταξύ χριστιανών και μουσουλμάνων. »

Στα τέλη της δεκαετίας του 1990, σημειώνει ο Huntington, οι δυτικοί ηγέτες γνωρίζουν την αυξανόμενη σημασία του μεταναστευτικού ζητήματος και προσπαθούν να ανταποκριθούν σε αυτό (αναφέρει ιδιαίτερα τον Ζακ Σιράκ και τις γαλλικές βουλευτικές εκλογές του 1993).

Σημειώστε ότι η αισιοδοξία τον παρασύρει, αφού πιστεύει ότι “ συνολικά, στα μέσα της δεκαετίας του 1990, οι χώρες της Δυτικής Ευρώπης κινούνταν αναπόφευκτα προς μια σημαντική μείωση ή ακόμη και την πλήρη εξάλειψη της μετανάστευσης από μη ευρωπαϊκές πηγές ».

Ψυχρός και ορθολογιστής ρεαλιστής, είχε αναμφίβολα υποτιμήσει τη δύναμη του ιδεολογικού εκφοβισμού της ηθικής αριστεράς που για είκοσι χρόνια δαιμονοποιούσε κάθε προσπάθεια περιορισμού των μεταναστευτικών ροών, σε σημείο που σήμερα βρισκόμαστε σε μια κατάσταση πολύ χειρότερη από αυτή που σκιαγραφήθηκε στη δεκαετία του 1990.

Υποψιαζόμαστε τι θα σκεφτόταν ο Samuel Huntington, ο οποίος δίδαξε για πενήντα οκτώ χρόνια στο Χάρβαρντ και πέθανε το 2008, για τον παραληρηματικό γουοκισμό στα αμερικανικά πανεπιστήμια. Είχε επίγνωση της επισφάλειας της Αμερικής στην εποχή των ταυτοτήτων. «Σε μια εποχή όπου όλοι οι άνθρωποι αυτοπροσδιορίζονται με βάση την πολιτιστική τους σχέση, ποια θέση μπορεί να κατέχει μια κοινωνία χωρίς κοινό πολιτιστικό υπόβαθρο και καθορισμένη αποκλειστικά από πολιτικές αρχές; », αναρωτήθηκε.

Η διχόνοια είναι το πεπρωμένο των πολυπολιτισμικών κοινωνιών, γι’ αυτό κάλεσε τις Ηνωμένες Πολιτείες ειδικότερα, και τη Δύση γενικότερα, να εγκαταλείψουν την πολυπολιτισμικότητα και να πιστέψουν στη δυτική πολιτισμική ταυτότητα

με βάση τον Χριστιανισμό, τον διαχωρισμό του πνευματικού από το κοσμικό και την ισχύ από το νόμο.

Ο Samuel Huntington θεωρείται συχνά ο υποκινητής των νεοσυντηρητικών θεωριών και του πολέμου κατά της τρομοκρατίας. Ωστόσο, ο συγγραφέας, που αντιτάχθηκε στον πόλεμο στο Ιράκ, αντίθετα επικρίνει τον αμερικανικό πολιτισμικό μεσσιανισμό. Κατηγορεί αυστηρά τις οικουμενιστικές αξιώσεις της Δύσης:

«Η δυτική πίστη ότι ο πολιτισμός της καλείται να φωτίσει όλο τον κόσμο έχει τρία μεγάλα ελαττώματα: είναι ψευδής, είναι ανήθικη και είναι επικίνδυνη».

Ο Huntington όριζε πάντα τον εαυτό του ως συντηρητικό μάλλον και όχι ως νεοσυντηρητικό. Συντηρητικός, δηλαδή οπαδός μιας ρεαλιστικής και τραγικής ανθρωπολογίας. Η σύγκρουση είναι εγγενής σε όλη την ανθρώπινη κοινωνία. Η ουτοπία μιας συμφιλιωμένης και ειρηνευμένης ανθρωπότητας είναι ψευδής και επικίνδυνη. Η ανθρωπιστική αφαίρεση ενός ξεριζωμένου και εναλλασσόμενου ατόμου είναι ψευδής. Οι ανάγκες του ανθρώπου δεν είναι μόνο υλικές αλλά και πνευματικές: « Ούτε ο Άνταμ Σμιθ ούτε ο Τόμας Τζέφερσον θα ικανοποιήσουν τις ψυχολογικές, συναισθηματικές, ηθικές και κοινωνικές ανάγκες των μεταναστών που συγκεντρώνονται στις πόλεις . »

Η διαφορετικότητα είναι καλή σε παγκόσμιο επίπεδο, θανατηφόρα σε εθνικό επίπεδο.

Η παγκοσμιότητα είναι εξωτερικός κίνδυνος, η πολυπολιτισμικότητα είναι εσωτερική απειλή. Για να αποτρέψουμε η σύγκρουση των πολιτισμών να προκαλέσει στον κόσμο εκτεταμένο εμφύλιο πόλεμο χωρίς νικητές ή ηττημένους, είναι επείγουσα ανάγκη οι προειδοποιήσεις του επειγόντως να ληφθούν σοβαρά υπόψη.

Μετάφραση: Ευάγγελος Δ. Νιάνιος

https://artofuss.blog/2023/12/15/immigration-islam-multiculturalisme-relire-les-predictions-de-samuel-huntington/

Δρ Γεώργιος Μούρτος: ΕΠΙΣΤΟΛΗ – ΥΠΟΜΝΗΜΑ Προς Τον εκλεγμένο Περιφερειάρχη Θεσσαλίας καθηγητή, κ.κ. Δημήτριο Κουρέτα

1

 

του Δρ. Γεώργιου Μούρτου*

Αθήνα, 17 Δεκεμβρίου 2023

Κύριε καθηγητά,

Σας εύχομαι κάθε επιτυχία στα νέα σας καθήκοντα του περιφερειάρχη.

Επιτρέψτε μου, ωστόσο, να συνοδεύσω τις ευχές μου με κάποιες σκέψεις, που εδράζονται στη διαπίστωση ενός πανελλαδικού φαινομένου, που παρουσιάζει αυξητικές τάσεις με καλπάζοντες ρυθμούς και προσδιορίζει το πολιτικό μας σύστημα: την τεράστια αποχή, τόσο στις εθνικές όσο και στις αυτοδιοικητικές εκλογές. Σε μερικές περιπτώσεις, όπως στον Δήμο Αθηναίων, η εκλογική συμμετοχή υπολείπεται κατά πολύ το όριο δημοκρατικής νομιμότητας και λαϊκής αποδοχής. Και η αποχή αποτελεί τη βροντερή φωνή διαμαρτυρίας εναντίον των αιρετών. Η αναστροφή του κλίματος είναι εμφανώς δύσκολη, όχι και ακατόρθωτη. Και επειδή οι επιτυχίες δεν είναι θεόσταλτες, σκέφτηκα πως θα ΄ταν πολλαπλά χρήσιμο να συνεισφέρω κάποιες σκέψεις, ώστε με κατάλληλη επεξεργασία και επιμονή να αποκτήσουν πρακτική ωφελιμότητα, που θα ανταποκρίνεται στις προσδοκίες του πολίτη.

Στον πυρήνα της σκέψης μου είναι η διαπίστωση ότι οι αιρετοί έχουν δύο εναλλακτικούς δρόμους να ακολουθήσουν: είτε να γίνουν διαχειριστές της εξουσίας και να τους απορροφήσει η καθημερινότητα, προκαλώντας, αναπόφευκτα, αύξηση του εύρους της αποχής, που οδηγεί στον αργοθάνατο της δημοκρατίας, είτε να γίνουν οραματιστές, έχοντας ως οδηγό την προτροπή του μεγάλου Γερμανού ποιητή Μπέρτολτ Μπρεχτ: «είμαι ρεαλιστής, επιδιώκω το ανέφικτο», που οδηγεί στα υψηλά. Στην πρώτη περίπτωση, ουδέν έχω να συνεισφέρω ως απλός πολίτης και (παν-)Θεσσαλός που κατάγεται από την Καρδίτσα –την ημιορεινή από πατέρα, την αγραφιώτικη από μητέρα-, γεννήθηκε και μεγάλωσε στα Φάρσαλα-Λαρίσης, έζησε στη Νέα Αγχίαλο-Μαγνησίας, έχει στενούς δεσμούς με τα Τρίκαλα, διαμένει στην Αθήνα, συνδέεται ακαδημαϊκά με τη Βρετανία και ταξίδεψε σε κάθε γωνιά της γης.

Στη δεύτερη περίπτωση έχω να συμβάλω με υλοποιήσιμες και, εν πολλοίς, ανέξοδες ιδέες. Ιδέες εν είδει προτάσεων που ξεκινούν από μια γενικευμένη, θα τη χαρακτήριζα πάγκοινη, διαπίστωση: η Θεσσαλία και, ειδικότερα, ο καταγωγικός νομός μου, όπου και το πατρικό μου, η Καρδίτσα, καθώς και η πόλη που μεγάλωσα, τα Φάρσαλα, βιώνουν χρόνια παρακμιακή πορεία. Όσο και να επιχειρηθούν οικονομικές/τεχνοκρατικές θεραπείες, αυτή δεν αναστρέφεται. Τόσο η διεθνής όσο και η ελληνική εμπειρία επιβεβαιώνει μια απλή αλήθεια: το Χάρβαρντ, το Καίμπριτζ, η Σορβόννη και τα άλλα φημισμένα ιδρύματα μάθησης, αποδεικνύονται ανεπαρκέστατα να προσφέρουν λύσεις σε παρατεταμένες  παρακμιακές καταστάσεις. Την εξήγηση αυτού του παράδοξου φαινομένου μας τη δίνει ο Πλάτωνας στη διαπίστωσή του ότι «στις κοινωνίες δεν υπάρχουν οικονομικές κρίσεις αλλά πνευματικές, που προκαλούν όλα τα υπόλοιπα δεινά». Και όσο επιχειρείται η επίλυση των οικονομικών κρίσεων με τεχνοκρατικά μέτρα τόσο οι κρίσεις βαθαίνουν.

Τον Πλάτωνα συμπληρώνει ένας άλλος μεγάλος νόας της αρχαιότητας, ο Θουκυδίδης –στον οποίο εδράζεται το γνωστικό μου αντικείμενο, της Γεωπολιτικής-, ο οποίος καθοδηγεί την παγκόσμια σκέψη, εκτός από τη γενέτειρά του, την κρατική Ελλάδα, που τον απέβαλε από το εκπαιδευτικό της πρόγραμμα. Ο Θουκυδίδης μας νουθετεί από τον τάφο του ότι οι κρίσεις είναι η συνέπεια έλλειψης ΙΣΧΥΟΣ. Και διευκρινίζει ότι η ισχύς δεν ταυτίζεται με τη «σκληρή» (στρατιωτική) αλλά, πρώτιστα, την «ήπια», μέσω της οποίας επιτυγχάνεις αυτό που θέλεις χωρίς τη χρήση βίας. Γι΄ αυτό η ήπια ισχύς ταυτίζεται με τον πολιτισμό σε όλες τις πτυχές του: παιδεία, γλώσσα, θρησκεία, πνευματική και αγροδιατροφική παραγωγή κ.ο.κ.

Κύριε καθηγητά,

Τη θουκυδίδεια ήπια ισχύ θα ήθελα να εξειδικεύσω στις προτάσεις που ακολουθούν.

Η πρώτη είναι η δημιουργία δύο «τραπεζών δεδομένων», για την αξιοποίηση του ανεκτίμητου και παντελώς αγνοημένου θεσσαλικού ανθρώπινου κεφαλαίου: η «Τράπεζα Αποδήμων Θεσσαλών» και η «Τράπεζα Ενδήμων Πολιτών». Η πρώτη, αφορά την αξιοποίηση των εκτός Περιφέρειας αξιόλογων και διαπρεπών Θεσσαλών με την καταγραφή βιογραφικών (ονόματα, διευθύνσεις, ειδικότητες κ.λπ.), ώστε να κληθούν να προσφέρουν εθελοντικά και αφιλοκερδώς με τις ιδέες, τις γνώσεις, τις γνωριμίες και τις όποιες επιρροές διαθέτουν. Στόχος είναι η ανάταξη της Θεσσαλίας πάνω στα συγκριτικά πλεονεκτήματά της και η ανάδειξή της σε παγκόσμιο κέντρο πολιτισμού και του αγροδιατροφικού τομέα. Η ίδρυση σχετικού Γραφείου στην έδρα της Περιφέρειας και η ανά διετία συνάντηση, εν είδει «ανταμώματος», θα συμβάλει στην υλοποίηση και ενίσχυση της ιδέας.

Η δεύτερη προτεινόμενη «τράπεζα», αφορά την αξιοποίηση γόνιμων και πρωτότυπων προτάσεων από τους ενδημούντες στην Περιφέρεια πολίτες. Οι προτάσεις αυτές θα κυμαίνονται από ευρεσιτεχνίες, ώστε να προωθούνται κατάλληλα με την υποστήριξη της Περιφέρειας, μέχρι προτάσεις βελτίωσης της καθημερινότητας. Με τον τρόπο αυτό θα ενεργοποιηθεί το ενδιαφέρον του πολίτη για συμμετοχή στα κοινά, που αποτελεί την πανάρχαια παράδοση του ελληνισμού και ανακόπηκε με τη δημιουργία του ελλαδικού κράτους της αντιπροσωπευτικής «δημοκρατίας» από, κατεξοχήν, επαγγελματίες πολιτικούς που γεννά τζάκια, νεποτισμό και διαφθορά.

Ωστόσο, η σύσταση των δύο τραπεζών αφ΄ εαυτής ουδέν θα προσφέρει εάν δεν συνδυάζεται με στόχους για την υλοποίηση των κύριων συγκριτικών πλεονεκτημάτων της Θεσσαλίας. Και τα πλεονεκτήματα αυτά είναι ο πρωτογενής τομέας και το πολιτισμικό κεφάλαιό της. Εισερχόμενος ο επισκέπτης στις θεσσαλικές πόλεις, ρυμοτομικά, οι κεντρικές τουλάχιστον οδικές αρτηρίες, θα πρέπει να τον προϊδεάζουν για το συγκριτικό πλεονέκτημα της καθεμιάς ή, ακόμα, και για τη στρατηγική της στόχευση. Η τουρκική και η κινεζική εμπειρία είναι άκρως διδακτική.

Οι Τούρκοι, ως δεινοί γεωπολιτιστές, έχουν καθιερώσει τη μικρασιατική Σμύρνη σε αιγαιακή Σμύρνη, διότι αυτό εξυπηρετεί τον μεγαλοϊδεατισμό τους με τις αυθαίρετες αξιώσεις στο Αιγαίο. Η επιγραφική αναφορά «Αιγαίο» -τουρκιστί Ege- κυριαρχεί οπτικά σε όλη την έκταση της πόλης∙ από το κιόσκι του μικροπωλητή και τη μεγαλοεπιχείρηση έως το τοπικό πανεπιστήμιο και τους στρατιωτικούς σχηματισμούς. Η γεωπολιτική τους οξυδέρκεια τους οδηγεί στη λήψη μακροδυναμικής εμβέλειας αποφάσεων. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η ανάδειξη της Κωνσταντινούπολης σε πολιτισμική και οικονομική πρωτεύουσα με παγκόσμια αναφορά, και η Άγκυρα περιορίζεται σε διοικητική. Η Πόλη διατηρεί διαχρονικά τους συμβολισμούς και τη στρατηγική θέση που την καθιστούν μοναδική. Και τα δύο αυτά στοιχεία αξιοποιούν οι θουκυδίδειοι στη σκέψη Τούρκοι. Προς επίρρωση αναφέρω δύο χαρακτηριστικά παραδείγματα: πρώτον, την ισλαμοποίηση της Αγια Σοφιάς, ένα μνημείο οικουμενικής διαχρονικής αναφοράς και, ως εκ τούτου, ύψιστης γεωπολιτικής σπουδαιότητας. Η ισλαμοποίησή της από τον Ερντογάν, συμβολίζει την ανερχόμενη δύναμη του Ισλάμ, και δη του τουρκικού ισλαμοεθνικισμού, που επηρεάζει σημαντικά τους παγκόσμιους συσχετισμούς ισχύος. Το δεύτερο παράδειγμα είναι η ανάδειξη κολοσσών του διατροφικού κλάδου της οικονομίας, όπως οι πολυεθνικές “Anadolu Efes” και “Yildiz Holding”, που έχουν φωνή και βάρος στην παγκόσμια λειτουργία της αγροδιατροφικής βιομηχανίας. Οι Τούρκοι κατανόησαν πολύ νωρίς ότι οι παραδοσιακοί τρόποι ισχύος, όπως η στρατιωτική, δεν επαρκούν για να αποτελέσουν ισχυρά όργανα επιρροής και κυριαρχίας, και στράφηκαν στον «επισιτιστικό υπερεξοπλισμό» (food power), που αποτελεί τον σημαντικότερο δείκτη μέτρησης της ισχύος μιας χώρας. Με αυτά τα δεδομένα, καταλαβαίνει κανείς την εθνική έπαρση της τουρκικής ηγεσίας, που υπαγορεύει όρους προς τους τρίτους, συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας. Η γεωπολιτική διάσταση της αγροδιατροφής αναλύεται από έναν ειδικό του είδους, και δη της τουρκικής ιδιαιτερότητας, τον Γάλλο πανεπιστημιακό Pierre Raffard, στο βιβλίο του, Γεωπολιτική των τροφίμων και της γαστρονομίας. Από το δίκανο στην τεχνολογία τροφίμων, (μτφ Μαρία Παπαηλιάδη, Ηράκλειο: Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης 2023).

Οι Κινέζοι, ως πρακτικοί άνθρωποι και δεινοί επιχειρηματικοί νόες, έχουν ιεραρχήσει τον αγροδιατροφικό κλάδο υψηλά στις προτεραιότητές τους και έχουν υιοθετήσει ένα ευρηματικό τρόπο στην ανάδειξη του τοπικού συγκριτικού πλεονεκτήματος: κάθε, σχεδόν, αστική περιοχή, αυτοπροσδιορίζεται με το συγκριτικό της πλεονέκτημα και αυτό οπτικοποιείται με τις ανάλογες επιγραφές ή/και σχήματα. Για παράδειγμα, η γενέτειρα πόλη του Κομφούκιου, κατακλύζεται από μασκώτ της προσωπογραφίας του, συνοδευόμενη με το μήνυμα ότι «ο εκσυγχρονισμός προάγεται με την παράδοση». Παρόμοια αντίληψη επικρατεί και στην ύπαιθρο χώρα. Άξιο αναφοράς είναι η περίπτωση του χωριού Yudong, στην επαρχία  Kecheng, των 800 κατοίκων, εκ των οποίων οι 300 εξελίχθηκαν, τα τελευταία τριάντα χρόνια, δόκιμοι ζωγράφοι. Το οικονομικό όφελος από αυτή και μόνο τη δραστηριότητα είναι εντυπωσιακό, και συνοψίζεται στην επιγραφή που κυριαρχεί στην είσοδο του χωριού: «Ο πολιτισμός είναι, επίσης, πηγή ανάπτυξης και παραγωγικότητας».

Η Θεσσαλία, ανέκαθεν, υπήρξε θερμοκήπιο προσωπικοτήτων των γραμμάτων, των τεχνών και της επιχειρηματικότητας, όπως μας υπενθυμίζει η διακεκριμένη Λαρισαία καθηγήτρια Ιστορίας, Μαρία Ευθυμίου, στο βιβλίο της, Ρίζες και Θεμέλια (Αθήνα: Πατάκης 2023, σ. 160-166), με ανεκτίμητο αρχαιολογικό και θρησκευτικό πλούτο και, φυσικά, τα μοναδικά αγροτικά προϊόντα της, που συνθέτουν τα απαράμιλλα συγκριτικά πλεονεκτήματά της.

Εάν αναλογιστεί κανείς ότι η μεγαλύτερη βιομηχανία στον πλανήτη είναι η αγροδιατροφική, αντιλαμβάνεται τον υπνωτισμένο γίγαντα που παραμένει η πεδινή και ορεινή Θεσσαλία. Βεβαίως, η Περιφέρεια δεν μπορεί να αλλάξει τη μεταπρατική αντίληψη του ελλαδικού κράτους σε όλη της την έκταση και να ενσταλάξει την παραγωγική που χαρακτηρίζει τον ελληνισμό στη διαχρονία του. Μπορεί, ωστόσο, να ενθαρρύνει και να υποστηρίξει έμπρακτα την πολιτική προώθησης των συγκριτικών πλεονεκτημάτων της και να ενεργοποιήσει τρεις πρωτοβουλίες με στρατηγική στόχευση.

Πρώτον, να εγκαινιάσει ετήσιες πανθεσσαλικές εκθέσεις αγροτοκτηνοτροφικών προϊόντων, πανελλαδικής εμβέλειας αρχικά, με στόχο να μετεξελιχθούν σε διεθνείς. Αυτό θα είναι και ένα κίνητρο για τους παραγωγούς να εκσυγχρονιστούν και να εξελιχθούν σε επιχειρηματίες παραγωγοί. Η Θεσσαλία μπορεί και πρέπει να αναδειχθεί σε αγροδιατροφική πρωτεύουσα της Ελλάδας με παγκόσμια αναφορά, αρκεί αυτό να γίνει προτεραιότητα των αιρετών.

Δεύτερον, να προβεί σε συντονισμένες ενέργειες, με ολοκληρωμένες προτάσεις προς την κυβέρνηση για τη δημιουργία πρότυπων Γεωργικών Λυκείων. Στον υπερπληθυσμό των ιατρικών, πολυτεχνικών και νομικών σχολών, προστέθηκαν και τα Μουσικά Σχολεία ανά την επικράτεια. Τα τελευταία, δεν τα απαξιώνω, πολλώ δε μάλλον δεν τα ακυρώνω αλλά θεωρώ παραγωγικότερη επένδυση στη Θεσσαλία την παράλληλη δημιουργία ευάριθμων Γεωργικών Λυκείων, που θα προετοιμάζουν γεωπόνους και επιστήμονες αγρότες-κτηνοτρόφους-ιχθυοκαλλιεργητές με εφαρμοσμένη κι όχι θεωρητική διδασκαλία, προσθέτοντας κύρος και αίγλη στο τόσο υποτιμημένο και αδικημένο πρωτογενή τομέα. Ομιλώ για Λύκεια και όχι Γυμνάσια, διότι το παιδί χρήζει κάποιας ωρίμανσης, για να ευαισθητοποιηθεί επαγγελματικά και εκτιμώ πως η λυκειακή ηλικία, είναι η πλέον κατάλληλη.

Τρίτον, εξίσου σημαντικό, είναι και το πολιτισμικό κεφάλαιο της περιοχής. Οι αρχαιολογικοί χώροι, οι περιοχές που παραπέμπουν στους αρχαίους μύθους, τα απαράμιλλα λαϊκής τεχνοτροπίας δημιουργήματα, όπως τα πέτρινα γεφύρια και, φυσικά, οι ορθόδοξοι ναοί και προσκυνήματα, αποτελούν μια πνευματική αλυσίδα παγκόσμιας αναφοράς. Εδώ οι προοπτικές είναι απεριόριστες, όπως απεριόριστη είναι η παραμέληση του μοναδικού αυτού τομέα οικονομικής ανάπτυξης.

Ως άνθρωπος της εφαρμοσμένης θουκυδίδειας σκέψης, θα μεταφέρω μια πρόταση που υπέβαλα σε δύο εκ των πλέον επιτυχημένων δημάρχων της παράλιας Αττικής, χωρίς, ωστόσο, χειροπιαστή ανταπόκριση. Κατανοώ, πλήρως, ότι είναι σχεδόν αδύνατο να ανταγωνιστείς τον μεταπρατισμό σε προϊόντα, υπηρεσίες και ιδέες που έχει ριζώσει για καλά στη μεταπολιτευτική Ελλάδα. Η πρόταση, προσαρμοσμένη στα δεδομένα της Περιφέρειας, συνίσταται στην ψηφιακή σύνδεση με τους ηλεκτρονικούς πίνακες-οθόνες όλων των κεντρικών πλατειών των τεσσάρων πρωτευουσών. Στους φωτεινούς πίνακες, να εναλλάσσονται αποφθέγματα-παραθέματα των κλασικών, νεότερων Ελλήνων ποιητών και συγγραφέων, πνευματικών εν γένει προσωπικοτήτων και, κατά τις θρησκευτικές περιόδους, των Αγιο-πατέρων και ευαγγελικών αποσπασμάτων. Με τον τρόπο αυτό, ο πολίτης που βομβαρδίζεται ανηλεώς από την ηχορύπανση και τη γραφορύπανση με την αντιαισθητική συνθηματολογία και χυδαιολογία, και ο οποίος δαπανά ώρες, απολαμβάνοντας τον καφέ, τον τσιπρομεζέ ή και τη βόλτα του, να έχει άμεση οπτική επαφή με τα κείμενα αυτά και να επιστρέφει σπίτι του χορτάτος και με πνευματική τροφή, που θα τον απογειώνει από τα γήινα και την πεζότητα της καθημερινής ρουτίνας.

Πιθανότατα, και σε πρώτη ανάγνωση, οι προτάσεις μου να θεωρηθούν απραγματοποίητες. Αυτό, ωστόσο, είναι το πρώτο θετικό βήμα, διότι η απόσταση μεταξύ του α-πραγματοποίητου και πραγματοποιήσιμου είναι μόλις ένα μικρό γραμματάκι, το -α-. Επιτρέψτε μου να επικαλεστώ την ακαδημαϊκή ιδιότητά μου και τον γνωστικό τομέα της Κριτικής Σκέψης, που επί πολλά χρόνια διδάσκω. Τα στάδια μετάβασης από τη σκέψη (απραγματοποίητο) στην πράξη-υλοποίηση είναι τέσσερα:

α) το αδιανόητο-ανέφικτο (τολμηρό και φαινομενικά εξωπραγματικό). Η ψυχρή λογική το απορρίπτει και μένει η ψυχή, η καρδιά, η πίστη, το όραμα, για να το υιοθετήσει,

β) το ουτοπικό (=ου+τόπος), όχι, επειδή είναι ανέφικτο να υλοποιηθεί αλλά επειδή εκλαμβάνεται ότι είναι εκτός του δικού μας τόπου, ενώ σε άλλα μέρη, άλλες εποχές και με άλλους ανθρώπους-ηγεσίες, πιθανώς, η θεωρούμενη ανέφικτη πρόταση να είχε βάση υλοποίησης. Τουλάχιστον, στο στάδιο αυτό, η αρχική σκέψη-πρόταση συζητείται δειλά ως κάτι που μπορεί να γίνει πράξη αλλά κάπου αλλού ή υπό άλλες προϋποθέσεις και ηγεσίες. Έτσι, η ιδέα αρχίζει να μορφοποιείται, έως ότου οδηγηθούμε στο επόμενο στάδιο,

γ) την υλοποίηση, η οποία δεν είναι επαρκής εάν δεν ακολουθήσει το καταληκτικό, δ) στάδιο, που είναι η λειτουργικότητα και αποτελεσματικότητα.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα υλοποίησης του θεωρούμενου αρχικά ανέφικτου, είναι η λίμνη Πλαστήρα. Η αδιανόητη σύλληψη της σκέψης αυτής έχει πατρότητα έναν ολιγογράμματο οραματιστή με καρδιά και πίστη, τον Νικόλαο Πλαστήρα.

Το πρόβλημα στη χώρα μας είναι, τελικά, η γενικευμένη «στείρωση» που έχει επιφέρει δραματικές επιπτώσεις όχι μόνο στο δημογραφικό αλλά και στο επίπεδο των ιδεών. Στερέψαμε από παιδιά, από νόες και χέρια, διότι στερέψαμε πρώτα από ιδέες. Η προτροπή του Βρετανού διανοούμενου, Ματ Ρίντλεϊ, φαντάζει λυτρωτική: «ας αφήσουμε τις ιδέες να κάνουν sex». Η διεισδυτική γραφή του μεγάλου μας ποιητή, Κωστή Παλαμά, είναι περισσότερο αφυπνιστική:

Κι αν είναι πλήθος τ΄ άσχημα,

κι αν είναι τ΄ άδεια αφέντες,

φτάνει εσύ, εγώ φτάνω,

να δώση νόημα στων πολλών

την ύπαρξη ένας φτάνει.

Είναι φανερό ότι η Θεσσαλία βρίσκεται σε μια ιδιότυπη εμπόλεμη κατάσταση, μετά τις καταστροφικές πλημύρες. Και, όπως, σε κάθε πόλεμο, η νίκη είναι υπόθεση του  σωστού συνδυασμού τακτικής και στρατηγικής. Με την επιτυχή τακτική που σχεδιάζεται και εκτελείται από στρατηγούς ή, αντιστοίχως, πολυπτυχιούχους εμπειρογνώμονες σε μη στρατιωτικές καταστάσεις, κερδίζεται απλώς η μάχη. Ο πόλεμος, ωστόσο, κερδίζεται από τους στρατηγιστές και, αντιστοίχως, τους οραματιστές. Και εδώ είναι το μεγάλο στοίχημα για τη νέα περιφερειακή αρχή και τη Θεσσαλία μας∙ θα περιοριστεί στην επιδίωξη μιας νικηφόρας μάχης ή θα επιδιώξει ένα νικηφόρο πόλεμο;

Κύριε καθηγητά,

Ξεκινάτε τη θητεία σας στην Περιφέρεια με ένα συν (+) και ένα μείον (-). Το (+) είναι το παρελθόν σας ότι, δηλαδή, η εκκίνησή σας έχει μηδενισμένο κοντέρ, χωρίς τα βαρίδια προηγούμενης θητείας και, ως εκ τούτου, μπορείτε να σχεδιάσετε μια νέα στρατηγική με όραμα και πραγματισμό. Το (–) είναι η πολυμελής τεχνοκρατική ομάδα σας, που ως τεχνοκρατική και με εξασθενημένη έως αρνητική, βιωματική τοπική εμπειρία, είναι επιρρεπής προς τη διαχείριση ή/και σε ανάρμοστους πολυδάπανους σχεδιασμούς τακτικής κι όχι στρατηγικής νίκης. Η ιστορική μας εμπειρία είναι αμείλικτη και πολλαπλά διδακτική: ο ελληνισμός μεγαλούργησε με ανθρώπους που τους χαρακτήριζε ο κοινός νους και πρυτάνευε το αριστοτελικόν μεσεύειν, εκεί που φωλιάζει το «ανέφικτο» της πίστης, της ψυχής και του οράματος. Δεν είναι, άλλωστε, τυχαίο ότι οι μεγαλειώδεις νίκες προέρχονται πάντοτε από τον κοινό άνθρωπο, τον μέσο πολίτη, που άφησε αιώνια παρακαταθήκη τον χρυσό αιώνα της αθηναϊκής δημοκρατίας, που ανέδειξε αγίους και τους ήρωες των απελευθερωτικών αγώνων, καθώς και τον πρώτο εμπορικό στόλο στην παγκόσμια κλίμακα.

Ειλικρινείς ευχές για γόνιμη και οραματική θητεία στην Περιφέρεια.

Ευλογημένο Δωδεκαήμερο!

Δρ Γεώργιος Μούρτος

Επίτιμος Καθηγητής Στρατηγικής Πανεπιστημίου Plymouth-UK

ΥΓ Το εν λόγω κείμενο, σε συνοπτική μορφή, διαβιβάστηκε ηλεκτρονικά στον κ. καθηγητή-Περιφερειάρχη, την 1η Νοεμβρίου 2023, και παραμένει αναπάντητο!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Γ. Χαρβαλιάς: η Eλλάδα που ματώνει… Aπό την ακριτική Αλεξανδρούπολη στα μαρτυρικά Καλάβρυτα: Ένα κοντράστ συναισθημάτων απογοήτευσης, θυμού και περηφάνιας…

0

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΧΑΡΒΑΛΙΑ*

Ολο και περισσότερο αναρωτιέμαι αν ζούμε σε χώρα φρενοβλαβών, ψυχικά σακατεμένων ή απλά…χαζεμένων από το μετατραυματικό σοκ των μνημονίων. Και δεν αναφέρομαι στη χορεία των κάθε λογής καχύποπτων ή ανυπότακτων που εύκολα βαφτίζονται «ψεκασμένοι».

Αναφέρομαι σε μια μεγάλη μάζα, νέων κυρίως, συνανθρώπων μας που άγονται και φέρονται σαν άβουλα γίδια από τους πονηρούς βοσκούς των social media. Πάρτε για παράδειγμα το χάσκυ της Αράχωβας.

Την ημέρα που ήρθε ο Ερντογάν στην Αθήνα περίπου 1500 συμπολίτες μας έκριναν σκόπιμο να αναρτήσουν σχόλια στο  “X”  του Ελον Μασκ, για να εκφράσουν τις εθνικές ανησυχίες τους. Τουλάχιστον δεκαπλάσιοι προτίμησαν να μιλήσουν για τον…σκύλο-μάρτυρα, αφήνοντας να εννοηθεί ότι ο βασανισμός του(αν υπήρξε) συνδέεται τα χούγια της πλουτοκρατίας που συρρέει στο δημοφιλές θέρετρο.

Εξαφνα η Αράχωβα μεταβλήθηκε σε συνώνυμο της κακοποίησης ζώων. Με ηθικό αυτουργό τον δήμαρχο Γιάννη Σταθά, έναν «πρωτόγονο» αγωνιστή της πατριωτικής αριστεράς που κυκλοφορεί με αμπέχονο και εργατικά άρβυλα, χωρίς καμία διάθεση δημοσίων σχέσεων με τους  «ματσωμένους» που συναθροίζονται στη περιοχή.

Μιλάμε για τρέλα πολλών κυβικών. Προσωπικά αγαπώ πολύ τα σκυλιά και για πολλά χρόνια τα είχα συντροφιά μου. Αλλά υπάρχει και ένα όριο. Ξέρετε, η αποθέωση του τετράποδου έναντι του ανθρώπου υπήρξε η πεμπτουσία της διεστραμμένης ναζιστικής ζωοφιλίας.

  • Ο Χίτλερ καμάρωνε για την «Μπλόντι», το αγαπημένο του λυκόσκυλο, αλλά την ίδια ώρα απαγόρευε στους Εβραίους να έχουν κατοικίδια γιατί ήταν…κατώτεροι. Δεν τα άξιζαν!

Φοβούμαι, λοιπόν, ότι παρασυρόμαστε σε τέτοιες δοξασίες. Μία υπέροχη γυναίκα έγινε κιμάς από τα θηρία ενός παραβατικού γείτονα, ένας νεαρός αστυνομικός έγινε λαμπάδα και χαροπαλεύει γιατί ήρθε αντιμέτωπος με τα άλλα θηρία των γηπέδων, πλην όμως εμείς προγραμματίζουμε διαδηλώσεις και κινητοποιήσεις για το χάσκι, χωρίς καν να έχουμε καταλάβει τι ακριβώς του συνέβη.

Η παθογένεια αυτού του παραλογισμού που εκτρέπεται σε μορφές μαζικής παράκρουσης κυριαρχεί σε πλέον σε όλες τις πτυχές της ζωής μας. Την περασμένη εβδομάδα την έζησα κι εγώ στο πετσί μου όταν ήρθε η ώρα να παρουσιάσω το βιβλίο της ξεχωριστής Μαρίας Δελιβάνη που έχω την εύνοια να με τιμά με τη φιλία της.

Μία μόλις μέρα πριν στην ακριτική Αλεξανδρούπολη, η ατμόσφαιρα ήταν εντελώς διαφορετική. Εκατοντάδες άνθρωποι μαζεύτηκαν στην αίθουσα εκδηλώσεων του Thraki Palace, όπου ο καλός μου φίλος και συνάδελφος Μανώλης Κοττάκης παρουσίαζε το δικό του αποκαλυπτικό βιβλίο με ομιλητή, μεταξύ άλλων, τον Κώστα Καραμανλή.

Οι άνθρωποι που βρέθηκαν εκεί, όλων των κοινωνικών τάξεων και εισοδηματικών αποχρώσεων, είχαν ανάγκη να ακούσουν λίγες, αλλά μεστές πατριωτικές κουβέντες. Για την Θράκη που χάνεται και την ίδια την δική τους πόλη που δεν έγινε πλούσια από την…απόβαση των λιγοστών Αμερικανών «τοποτηρητών» του λιμανιού, αλλά κατάντησε να σιτίζεται(και ως ένα βαθμό να εξαρτάται) από τον οβολό των δεκάδων χιλιάδων Τούρκων επισκεπτών.

Η ζεστή εθνεγερτήρια ατμόσφαιρα της Αλεξανδρούπολης ήρθε σε απόλυτη αντίθεση με αυτό που ζήσαμε την επόμενη μέρα στην αίθουσα τελετών της παλαιάς Φιλοσοφικής Σχολής του Αριστοτέλειου.

  • Επρόκειτο να παρουσιάσουμε το βιβλίο μιας από τις μεγαλύτερες φυσιογνωμίες στην ακαδημαική ζωή της μεταπολίτευσης με τον εύγλωττο τίτλο «Για την Ελλάδα που ματώνει»…
  • Μόνο που παραλίγο να…ματώσουμε εμείς όταν στην αίθουσα μπούκαρε ένα τάγμα αμούστακων παρακρατικών από «αναρχικές συλλογικότητες» κραδαίνοντας στιλιάρια και κραυγάζοντας «αντιφασιστικά συνθήματα».

Η σκηνή ήταν ομολογουμένως…σουρεάλ. Οι νεαροί ταραξίες διαμαρτύρονταν αρχικά επειδή στο πάνελ επρόκειτο να συμμετέχει ο επικεφαλής της «Νίκης», Δημήτρης Νατσιός. Ο…φασίστας!

Τον κύριο Νατσιό δεν τυχαίνει να τον ξέρω προσωπικά. Συμπέσαμε μαζί την περασμένη Τετάρτη στα Καλάβρυτα για τον εορτασμό της 80ης επετείου του Ολοκαυτώματος. Προσωπικά θεωρώ ότι είναι ένας πολιτικός αρχηγός εξαιρετικά ήπιων τόνων, ένας άνθρωπος του Χριστού, των ελληνορθόδοξων παραδόσεων και της Εκκλησίας. Σίγουρα όχι νεοναζί και φασίστας.

Μετά το πρώτο «ντου» που συνοδεύτηκε από χλαπαταγή και επίδειξη τραμπουκισμού, ξεμονάχιασα δύο-τρία από τα οργισμένα πιτσιρίκια μήπως και καταλάβω τι έχουν στο μυαλό τους. «Η εκδήλωση σας είναι αντισημιτική», μου είπε σε σχετικά ευγενικά τόνο μια μικροκαμωμένη νεαρή. «Δεν θέλετε να αναγερθεί Μουσείο Ολοκαυτώματος στη Θεσσαλονίκη. Το διαβάσαμε στο facebook», συνέχισε και παρά τρίχα συγκρατήθηκα, μέσα στον απειλητικό περίγυρο για να μη ξεσπάσω σε τρανταχτά γέλια.

Δεν είχα την απαίτηση να ξέρει εμένα και το πρόσφατο βιβλίο μου «Γιαβόλ» που αποτελεί κραυγή αγωνίας κατά του γερμανικού ναζισμού και των όσων δεινών προκάλεσε στην Ελλάδα.

  • Αλλά για την Δελιβάνη, τρεις φορές εκλεγμένη πρύτανη, με περγαμηνές στον αγώνα για την διεκδίκηση των γερμανικών αποζημιώσεων, την ερίτιμο κυρία της Θεσσαλονίκης η οικογένεια της οποίας έκρυβε Εβραίους στην Κατοχή δεν είχε ακούσει κάτι η κοπελίτσα; Προφανώς όχι. Και αυτό είναι το μεγάλο μας πρόβλημα.

Θα σκεφτείτε ίσως τι σχέση μπορεί να έχει η ματαίωση μιας παρουσίασης βιβλίου με το χάσκυ της Αράχωβας; Ε, ο ίδιος ναζιστικού τύπου σκοταδισμός διέπει και κατευθύνει την ευαισθησία της νεολαίας μέσα από την μάστιγα των social για να υπεραντιδρά σε σκηνοθετημένα ερεθίσματα. Να αναβιβάζει την ζωή του σκύλου πάνω από αυτή του ανθρώπου και να παραδίδει βιβλία στη πυρά, χωρίς καν να γνωρίζει τι πραγματεύονται.

Ευτυχώς τα ανάμικτα αυτά συναισθήματα έκπληξης, θυμού και απόγνωσης με εγκατέλειψαν, προσωρινά τουλάχιστον, όταν δύο μέρες αργότερα βρέθηκα στα μαρτυρικά Καλάβρυτα, καλεσμένος του τοπικού δήμου, με αφορμή το αντιναζιστικό βιβλίο μου.

Είχα να τα επισκεφθώ τουλάχιστον τριάντα χρόνια. Στην ζοφερή ατμόσφαιρα της φτωχοποιημένης, αφασικής και παραστρατημένης Ελλάδας  βρήκα μία ακμάζουσα επαρχιακή πόλη υπόδειγμα ευταξίας και καθαριότητας.

Με έναν πολύπειρο δήμαρχο, τον Θανάση Παπαδόπουλο που εγκατέλειψε αηδιασμένος τα βουλευτικά όργανα για να προσφέρει στον τόπο του και δικαίως εκλέγεται με ποσοστά…Κιμ Γιογκ Ουν.

Κι όταν στο μνημόσυνο για την 80η επέτειο του Ολοκαυτώματος είδα μαζί με χιλιάδες ανώνυμους «προσκυνητές»,  παιδιά με καθαρά πρόσωπα, χωρίς μάσκες και κουκούλες από τα τοπικά σχολεία να ψέλνουν τον εθνικό ύμνο και να συμμετέχουν με ευλάβεια στο προσκλητήριο πεσόντων, αγαλλίασε η ψυχή μου.

Η Ελλάδα ματώνει σίγουρα, όπως λέει και η Δελιβάνη, αλλά κάπου εκεί στις τοπικές κοινωνίες του Βορρά και του Νότου, μακριά από το αθηνοκεντρικό τέρας που εκθρέφει τις ναζιστικές αιρέσεις της παγκοσμιοποίησης , ανθεί και μια ελπίδα…

* Γιώργος Χαρβαλιάς
Συγγραφέας του βιβλίου  «Γιαβόλ! Αίμα, Λήθη και Υποτέλεια»

Πηγή: εφημερίδα «δημοκρατία» ιστοσελίδα Hellas Journal  

Αχ. Γραβάνης: Η woke χωροφυλακή της πολιτικής ορθότητας

1

ΑΧΙΛΛΕΑΣ ΓΡΑΒΑΝΗΣ
Σε άρθρο μου στο ΒΗΜΑ πριν 3 χρόνια είχα αναφερθεί στο φαινόμενο της αυτολογοκρισίας μέσα στα πανεπιστήμια μας.

Μειοψηφίες που έχουν πάρει ως εργολαβία και επιτηδεύονται πολιτικά την ‘προοδευτικότητα’ επιτίθενται σε όποιον δεν συμφωνεί μαζί τους, τον στοχοποιούν ως φασίστα, ακροδεξιό, τον προπηλακίζουν φραστικά και φυσικά, απειλούν ακόμη και την ζωή του. Μέσα στον κατεξοχήν δηλαδή χώρο της ελεύθερης έκφρασης! Το αποτέλεσμα είναι λίγοι να αντέχουν αυτήν την στοχευμένη επίθεση, οι περισσότεροι οδηγούνται στην σιωπή, στην απομάκρυνση, στην αυτολογοκρισία, κυρίαρχο χαρακτηριστικό της πολιτικής των απολυταρχικών καθεστώτων: να φοβάσαι να μιλήσεις, να εκφράσεις άποψη, να απομονώνεσαι για να επιβιώσεις.

Το φαινόμενο της αυτολογοκρισίας δεν εντοπίζεται μόνο στα πανεπιστήμια αλλά και στην κοινωνία γενικότερα. Μειοψηφίες, ισχυρές πολιτικά, οικονομικά, κοινωνικά, επιβάλουν με επιθετικό και οργανωμένο τρόπο την στοχοποίηση της διαφορετικής άποψης. Συγχέουν τα αναφαίρετα δικαιώματα τους να εκφράζονται να ζουν ελεύθερα ως μειοψηφίες με τον επίσης αναφαίρετο δικαίωμα των άλλων να έχουν διαφορετική άποψη και να την εκφράζουν επίσης ελεύθερα. Οι δεύτεροι οδηγούνται στην αυτολογοκρισία μην χαρακτηριστούν ομοφοβικοί, ρατσιστές, σεξιστές, εντέλει ακροδεξιοί και φασίστες, λες και αυτές οι εξαιρετικά αρνητικές συμπεριφορές δεν εντοπίζονται σε οπαδούς ακόμη και στελέχη της αριστεράς, ιδιαίτερα της σταλινικής της μορφής (η ιστορία της προσφέρει χιλιάδες παραδείγματα).

Μια ιδιότυπη ‘χωροφυλακή της πολιτικής ορθότητας’ καιροφυλακτεί και εφημερεύει, ιδιαίτερα στα κοινωνία δίκτυα, για τον εντοπισμό της άλλης ενοχλητικής άποψης και στοχευμένα της επιτίθεται μέχρι την σιώπηση της. Η χωροφυλακή αυτή μοιάζει πολύ με την αντίστοιχη μεταπολεμική που τότε εστίαζε στους αριστερούς. Σε αντίθεση με την δεύτερη η πρώτη ενδύεται τον μανδύα της δημοκρατίας, του προοδευτισμού και της ελευθερίας. Έτσι φτάνουμε στο άλλο άκρο, η πλειοψηφία να φοβάται να εκφράσει άποψη και τα επιχειρήματα της. Αλλά η ελευθερία έκφρασης άποψης αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο της δημοκρατίας. Δικαιολογημένα λοιπόν έχει ξεκινήσει μια διεθνης συζήτηση για την νέα αυτή μορφή απολυταρχισμού, αυτή των μειοψηφιών του Woke.
Στην αρχή της πανδημίας επισήμανα δημόσια, διότι εξ αντικειμένου το διαπίστωσα ιδίοις όμμασι, την μόλυνση από τον κορωνοιό των παράνομων μεταναστών και την συμμετοχή τους στην ανεξέλεγκτη διασπορά του ιού. Στόχος μου ήταν η ευαισθητοποίηση της Πολιτείας για την περίθαλψη και τον εμβολιασμό τους (μέσω των ΜΚΟ μιάς και κρύβονταν από την επίσημη πολιτεία), ώστε να περιοριστεί όσο γίνεται μια από τις πολλές εστίες διασποράς του ιού. Χάθηκαν πάρα πολλοί μετανάστες την εποχή εκείνη από τον κορωνοιό (καταπονημένοι, υποσιτιζόμενοι, δίχως ιατρική περίθαλψη). Όλη η χώρα θυμάται την τραγική απώλεια του 20χρονου Σύριου που ήταν διαβητικός δίχως να το γνωρίζει. Κατηγορήθηκα, απειλήθηκα στοχευμένα ως ρατσιστής και φασίστας γιατί έκανα το καθήκον μου ως μέλος της ιατρικής ακαδημαικης κοινότητας, να αναδείξω ένα σοβαρό θέμα δημόσιας υγείας και μάλιστα εν καιρώ πανδημίας. Πρόσφατα, ο πρώην πρωθυπουργός Α. Σαμαράς εξέφρασε την διαφορετική του άποψη για την πρόθεση της Κυβέρνησης να χορηγήσει για λόγους εργασιας αυξημένο αριθμό αδειών παραμονής σε παράνομους μετανάστες (παράνομοι μόνο γιατί εισήλθαν παράνομα στη χώρα και τίποτα άλλο). Η Woke χωροφυλακή ανασκουμπώθηκε και τον χαρακτήρισε μαζικά ως ρατσιστή και συνωμότη κατά του πρωθυπουργού. Το κόμμα όμως στο οποίο ανήκουν και οι δυο (στο οποίο δεν ανήκω) είναι φιλελεύθερο και ανοιχτό στην άλλη άποψη. Σε αντίθεση με τον δημοκρατικό συγκεντρωτισμό των σταλινικών κομμάτων που πρωτοστατούν στην στοχοποίηση της άλλης άποψης και αυτών που την εκφράζουν, μέχρι της κοινωνικής και πολιτικής εξόντωσης τους. Δεν είναι τυχαίο ότι αυτή πρωτοστατεί ως μέλος της Woke χωροφυλακής.

Προ ημερών ήρθε στην επικαιρότητα το θέμα της νομοθέτησης του γάμου των ομόφυλων ζευγαριών, με τον οποίο συμφωνώ. Εξέφρασα την άποψη ότι στο κυβερνόν κόμμα υπάρχουν πολλοί που δεν συμφωνούν (βουλευτές, υπουργοί, στελέχη, μέλη) και θα έπρεπε το θέμα να έρθει στη Βουλή αργότερα ώστε να μην διαρραγεί η πολιτική και κοινοβουλευτική στήριξη σημαντικών και επειγόντων νομοσχεδίων (οικονομία, ασφάλεια, παιδεία, υγεία). Η Woke χωροφυλακή ανασκουμπώθηκε και πάλι, χαρακτηρίζοντας με ως ομοφοβικό και ακροδεξιό (το τελευταίο πάει με όλα). Το ενδιαφέρον αυτή τη φορά ήταν ότι η επίθεση χρησιμοποίησε επιχειρήματα για σωματικά μου χαρακτηριστικά, προέρχονταν δε από διαπρύσιους φιλελεύθερους που υποτίθεται είναι ανεκτικοί σε αυτά τα θέματα. Woke χωροφύλακες μέσα στην υποκρισία.

Η δημοκρατία μας χρειάζεται την διαφορετική άποψη. Είναι καθήκον όλων των δημοκρατικών πολιτών να προστατεύσουν την ελευθερία του λόγου. Κάποιοι αυτόκλητοι, πολιτικά επιτηδευμένοι χωροφύλακες του πολιτικά ορθού προσπαθούν να την περιορίσουν, να εγκαταστήσουν την αυτολογοκρισία. Είναι καθήκον μας, ιδιαίτερα των ακαδημαϊκων, να μην τους το επιτρέψουμε. Η κοινωνία μας οφείλει να μείνει ανοιχτή στην άλλη άποψη. Εκφράστε την άποψη σας ελεύθερα, με ενσυναίσθηση και δίχως να προσβάλετε τον άλλο.

iefimerida.gr

ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΟΥΣ ΕΞΟΠΛΙΣΜΟΥΣ: ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΤΙ ΘΕΛΕΙ Η ΑΘΗΝΑ;

5

του Παντελή Σαββίδη

Ξαφνικά η Αθήνα αλλάζει τις προτεραιότητές της στην προμήθεια στρατιωτικών εξοπλισμών για να αντιμετωπίσει, όπως είπε ο κ. Δένδιας στη Βουλή, την απειλές κυριαρχίας της χώρας με μικρότερο κόστος. Και ανακοίνωσε πως οι ελληνικές ένοπλες δυνάμεις δεν θα προμηθευθούν την τέταρτη φρεγάτα που είχαν κατά νου (τις τρείς, προφανώς, θα τις προμηθευθούν) ενώ τίθενται εν αμφιβόλω οι τρείς κορβέτες.

Η κυβέρνηση προσανατολίζεται στα drones και τα antidrones, νέα συστήματα διοίκησης, ελέγχου και νέων οπλικών συστημάτων μικρού κόστους και μέγιστου αποτελέσματος.

Οι εκφράσεις είναι χαρακτηριστικές πολιτικού δημαγωγού αν και το περιεχόμενό τους έχει ουσία.

Το είδος των εξοπλισμών ενός στρατού εξαρτάται από την φύση της απειλής την οποία καλείται να αντιμετωπίσει, την εκτίμηση της σοβαρότητας του αντιπάλου, το τι θέλει να υπερασπιστεί και πως θα το υπερασπιστεί. Δεν ξυπνάει ξαφνικά κάθε υπουργός άμυνας που αναλαμβάνει το σχετικό υπουργείο και αλλάζει δόγματα, στρατηγικές και τακτικές. Αυτά γίνονται σε χώρες που δεν έχουν σαφή αίσθηση του κινδύνου που της απειλής και, κυρίως, τρόπο να τα αντιμετωπίσουν.

Φοβάμαι πως η Αθήνα συγκαταλέγεται σε αυτές.

Από ποιον κινδυνεύει η Ελλάδα, που κινδυνεύει, πως θα υπερασπίσει την ακεραιότητά της; Θα υπερασπισθεί, μόνο, την εδαφική ακεραιότητά της ή και τα δικαιώματά της;

Κατά την παρουσίαση, χθες, στον Ιανό σχετικού βιβλίου του Σταύρου Καλεντερίδη μας δόθηκε η δυνατότητα να εμβαθύνουμε σε τρείς έννοιες: Κατευνασμός, αποτροπή και εξαναγκασμός.

Απλοϊκά, για να γίνουν κατανοητοί, οι ορισμοί των τριών εννοιών είναι:

Κατευνασμός θεωρείται η παραχώρηση που γίνεται σε έναν δρώντα για να σταματήσει να απειλεί. Κλασικό παράδειγμα κατευνασμού είναι το Σύμφωνο του Μονάχου, το 1938, όταν Αγγλία και Γαλλία δέχθηκαν να μην αντιδράσουν (ουσιαστικά να παραχωρήσουν) την Τσεχοσλοβακία στον Χίτλερ ελπίζοντας ότι θα σταματήσει την επιθετικότητά του ο Γερμανός δικτάτορας. Αποδείχθηκε πως ο κατευνασμός δεν έχει αποτελέσματα όταν ο αντίπαλος είναι αποφασισμένος να πετύχει μέχρι τέλους τους στόχους του. Η Τουρκία έχει δηλώσει αυτήν την αποφασιστικότητά της.

Αποτροπή είναι η βεβαιότητα που μεταδίδεις στον αντίπαλό σου πως αν κάνει κάτι με το οποίο σε απειλεί οι συνέπειες που θα έχει θα είναι χειρότερες από τα πιθανά κέρδη του.

Και εξαναγκασμός είναι να υπαγορεύσεις εσύ στον αντίπαλό σου να κάνει κάτι και αν δεν το κάνει θα υποστεί συνέπειες.

Πιο απλά, στα ελληνοτουρκικά, αποτροπή είναι να πεις στην Άγκυρα αν επιχειρήσεις να καταλάβεις τα νησιά θα σου βομβαρδίσω τα μικρασιατικά παράλια. Και εξαναγκασμός είναι να της πεις, πως αν δεν αποχωρήσεις από την Κύπρο θα σου βομβαρδίσω τα μικρασιατικά παράλια.

Νομίζω οι έννοιες έγιναν σαφείς.

Η Ελλάδα σε σχέση με την Τουρκία τι ακριβώς κάνει; Κατευνασμό ή Αποτροπή;

Όλοι σχεδόν οι κυβερνητικοί αξιωματούχοι και πολλοί αναλυτές, θεωρούν πως το ελληνικό δόγμα είναι η αποτροπή. Τι αποτρέπει, όμως, η Ελλάδα;

Απειλή κατά της κυριαρχίας της ή και κατά των κυριαρχικών της δικαιωμάτων;

Εκ των πραγμάτων φαίνεται ότι η αποτροπή της εστιάζεται στην κυριαρχία. Αυτό υπενόησε ο κ. Γεραπετρίτης όταν ως πρωθυπουργικός σύμβουλος μίλησε για κόκκινη γραμμή στα 6 μίλια και αυτό δείχνει η καθημερινή πρακτική. Τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας όχι, μόνο, αμφισβητούνται αλλά και καταπατούνται.

Είναι, όμως, έτσι; Αποτρέπει η Ελλάδα την Τουρκία να απειλήσει την κυριαρχία της;

Στη λογική αμφισβήτησης της αμυντικής θωράκισης των νησιών η Τουρκία ζήτησε να μην γίνονται επισκέψεις Ελλήνων κρατικών αξιωματούχων σε νησιά που αμφισβητεί, ιδιαιτέρως, με στρατιωτικά μέσα. Και δεν γίνονται.

Η Άγκυρα απείλησε την Αθήνα ότι θα της κηρύξει πόλεμο αν επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα πέραν των 6 μιλίων (τα χωρικά ύδατα υπάγονται στην κυριαρχία ενός κράτους). Αμφισβητεί την κατοχή από την Ελλάδα ορισμένων νησιών και κάνει υπερπτήσεις, με την αεροπορία της, πάνω από αυτά.

Έχει δημιουργήσει γκρίζες ζώνες στο Αιγαίο με χαρακτηριστικότερη τα Ίμια.

Έχει διχοτομήσει, ουσιαστικά το Αιγαίο σε ό,τι αφορά την επιρροή, ανατολικά του 25ου μεσημβρινού.

Και άλλα, αν σκεφθούμε περισσότερο.

Αυτά είναι αμφισβήτηση κυριαρχίας, όχι κυριαρχικών δικαιωμάτων.

Και η Αθήνα δεν αποτρέπει την αμφισβήτησή τους. Θα πείτε: αξίζει η όξυνση για όλα αυτά; Ναι την αξίζει. Πέραν την ουσίας που περιέχουν αυτά καθαυτά, η δυνατότητα υπεράσπισης της ακεραιότητάς σου (και των δικαιωμάτων σου αλλά αυτά τα έχει εγκαταλείψει και τα έχει βγάλει από την αποτροπή η Αθήνα) σου δίνει υπόσταση στην περιοχή. Σου δίνει κύρος και σεβασμό. Η έλλειψή τους οδηγεί σε φαινόμενα να περιπαίζουν την χώρα πολιτικοί σαν τον Ράμα και άλλους ομοίους τους.

Η εκτίμησή μου είναι ότι η Ελλάδα κάνει, κυρίως, κατευνασμό και λιγότερο αποτροπή.

Η Διακήρυξη Φιλίας που υπογράφηκε προσφάτως είναι χαρακτηριστική τέτοια περίπτωση.

Να γιατί:

1.-Ο Ερντογάν έχει μιλήσει επανειλημμένως για το Αιγαίο ως θάλασσα που μοιράζονται οι δύο λαοί. Δεν είναι αθώα η δήλωση του τούρκου προέδρου. Η Τουρκία επιδιώκει τον έλεγχο του Αιγαίου ανατολικά του 25ου μεσημβρινού, την διχοτόμηση, δηλαδή, του Αιγαίου. Η Ελλάδα δεσμεύεται να μην κάνει τίποτε που θα διαταράξει το «καλό κλίμα», δηλαδή που θα ενοχλούσε την Τουρκία.

2.-  Η Τουρκία έχει ανάγκη αυτήν την περίοδο την ηρεμία στις ελληνοτουρκικές σχέσεις και την δέσμευση της κυβέρνησης της Αθήνας ότι δεν θα ενεργήσει υπέρ των ελληνικών συμφερόντων. Θέλει, δηλαδή, η Άγκυρα να καλύψει τα νώτα της. Και η Αθήνα της το προσέφερε.

3.-Η Τουρκία έχει ανάγκη το δυτικό «άνοιγμα» αυτήν την περίοδο. Θέλει να βελτιώσει τις διαταραγμένες σχέσεις της με την Ε.Ε. Η ενταξιακή της πορεία δεν πρόκειται να προχωρήσει. Ζητά αναβάθμιση της Τελωνειακής Ένωσης και μεγαλύτερη ελευθερία διακίνησης των πολιτών της. Η Αθήνα δέχθηκε να παίξει το ρόλο του πειραματόζωου.

4.-Αν η Αθήνα δεν δράσει όταν η Τουρκία είναι απομονωμένη και αδύναμη, πότε θα το κάνει; Πότε θα αμφισβητήσει στην πράξη το casus belli; Όταν η Τουρκία θα είναι ισχυρή ή όταν δεν θα μπορεί να αντιδράσει; Η Διακήρυξη Φιλίας παρέχει στην Άγκυρα την βεβαιότητα να μην ανησυχεί, η Αθήνα δεν θα κάνει τίποτε.

5.-Η ίδια η Διακήρυξη Φιλίας είναι μια παραχώρηση στην Άγκυρα. Την χρησιμοποιεί ο Ερντογάν προς τις ΗΠΑ για να αποδείξει πως όχι, μόνο, δεν απειλεί την Ελλάδα αλλά οι δύο χώρες διάκεινται φιλικά η μιά προς την άλλη.

Αυτά και άλλα πολλά είναι παραχωρήσεις κατευνασμού. Δεν είναι αποτροπή. Η κυβέρνηση- το σύστημα καλύτερα, διότι το σύστημα ολόκληρο έχει την ίδια πολιτική- καταφέρνει και περνά στον λαό την αντίληψη ότι ο κατευνασμός αποτελεί αθηναϊκή επιτυχία. Και ο λαός το δέχεται με μεγάλη χαρά. Τα ΜΜΕ και η ελληνική διανόηση βρίσκονται στην κυβερνητική υπηρεσία.

Αλλά ακόμη και αν τα δεχθούμε όλα αυτά ως καλώς γινόμενα τίθεται, με τους εξοπλισμούς, το θέμα: γνωρίζουν στην Αθήνα τι χρειάζονται για να ασκήσουν αποτελεσματικά, αυτήν έστω, την πολιτική τους;

Η ευκολία με την οποία αλλάζουν δόγματα, μέσα εξοπλισμού, πολιτικές τακτικές και στρατηγικές δείχνει ότι δεν έχουν ιδέα του τι θέλουν.

Χρειάστηκε περισσότερο από μια δεκαετία, που η Τουρκία χρησιμοποιεί και αναπτύσσει τα drones, για να καταλάβουν στην Αθήνα την χρησιμότητά τους. Και μόλις χθες, δια στόματος Υπουργού Άμυνας μίλησαν για την αναγκαιότητα εξοικείωσης με τον δικτυοκεντρικό πόλεμο.

Αυτό δείχνει πως ούτε στο υπουργείο άμυνας υπάρχουν κέντρα παραγωγής πολιτικής. (Στο Υπουργείο Εξωτερικών είναι σίγουρο).

Κάθε αρχηγός ΓΕΕΘΑ, και κάθε υπουργός, αλλάζουν δόγματα κατά το δοκούν, τακτικές στρατηγικές, εξοπλισμούς κλπ.

Δεν έχουν εμβαθύνει στο είδος της απειλής και την αντιμετώπισή της.

Και την μια μας λένε τα μεν, την άλλη τα δε.

Ο αποχωρών αρχηγός, ως καταδρομέας, εστίασε σε μια ειδική μονάδα, ταχεία, ευέλικτη κλπ πεζοναυτών και άλλων ανδρών των ειδικών δυνάμεων, εκτιμώντας πως με αυτήν θα αντιμετωπίσει τις τουρκικές απειλές.

Ο νέος αρχηγός (μάλλον αεροπόρος) θα δώσει έμφαση στα πτητικά μέσα.

Ο ναυταίος που θα έρθει στη συνέχεια θα αλλάξει, πάλι, τις τακτικές.

Αποτελεί όλο αυτό, σοβαρή κρατική υπόσταση;   

 

 

 

 

 

 

ΚΙΝΔΥΝΟΙ ΑΠΟ ΤΗ ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΦΙΛΙΑΣ ΜΕ ΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ

3

Του Παντελή Σαββίδη

Η ΕΛΛΑΔΑ ΩΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΠΕΙΡΑΜΑΤΟΖΩΟ

Το σημαντικότερο σημείο της φιλολογικής διακήρυξης Φιλίας Μητσοτάκη- Ερντογάν είναι το εξής:

OP2. Τα Μέρη δεσμεύονται να απέχουν από κάθε δήλωση, πρωτοβουλία, ή ενέργεια που θα μπορούσε να υπονομεύσει ή να απαξιώσει το γράμμα και το πνεύμα αυτής της Διακήρυξης ή να θέσει σε κίνδυνο τη διατήρηση της ειρήνης και της σταθερότητας στην περιοχή τους.

Τι συνεπάγεται η δέσμευση αυτή της ελληνικής πλευράς και ποιες είναι οι τρέχουσες προκλήσεις της εξωτερικής πολιτικής;

1.-Ο Ερντογάν έχει μιλήσει επανειλημμένως για το Αιγαίο ως θάλασσα που μοιράζονται οι δύο λαοί. Δεν είναι αθώα η δήλωση του τούρκου προέδρου. Η Τουρκία επιδιώκει τον έλεγχο του Αιγαίου ανατολικά του 25ου μεσημβρινού, την διχοτόμηση, δηλαδή, του Αιγαίου. Η Ελλάδα δεσμεύεται να μην κάνει τίποτε που θα διαταράξει το «καλό κλίμα», δηλαδή που θα ενοχλούσε την Τουρκία. Ο αντίλογος μπορεί να είναι πως και η Τουρκία δεν θα πρέπει να προβεί σε ενέργειες που θα δημιουργήσουν τετελεσμένα διχοτόμησης. Η παγίωση, όμως, στο σημερινό status εγείρει ερωτηματικά. Θα μπορούν να επισκέπτονται Έλληνες αξιωματούχοι τα νησιά που αμφισβητεί η Τουρκία ή τα θεωρεί αποστρατιωτικοποιημένα;  Εδώ και πολύ καιρό ένας, μόνο, Έλληνας στρατιωτικός αξιωματούχος, ο Αρχηγός ΓΕΕΘΑ επισκέφθηκε νησί κοντά στη Ρόδο για να τιμηθεί. Δεν υπάρχουν άλλες επισκέψεις. Δεν χρειάστηκαν; Δεν πραγματοποιούνται συνειδητά;  Η παραπάνω παράγραφος του Συμφώνου περιλαμβάνει αποχή και από τέτοιες … «προκλήσεις»;. Οι τουρκικές navtex που δεσμεύουν περιοχές έως λίγο έξω από την Εύβοια θα συνεχίσουν να εκδίδονται ΧΩΡΙΣ η Ελλάδα να αντιδρά; Δικαίωμα έκδοσης μπορεί να έχει η Τουρκία αλλά όταν απειλείται, έστω και από τη δυναμική ασκήσεων η ακεραιότητα της χώρας δεν θα υπάρχει κάποια κίνηση αντίδρασης;

2.-  Η Τουρκία έχει ανάγκη αυτήν την περίοδο την ηρεμία στις ελληνοτουρκικές σχέσεις και την δέσμευση της κυβέρνησης της Αθήνας ότι δεν θα ενεργήσει υπέρ των ελληνικών συμφερόντων. Πρότεινε ως δέλεαρ την ηρεμία και απαίτησε την δέσμευση της Αθήνας ότι  δεν θα αυξήσει π.χ. τα χωρικά ύδατα, ούτε θα προβεί σε κάποια ενέργεια που θα βελτίωνε υπέρ της Ελλάδας την ελληνοτουρκική ισορροπία. Η δέσμευση αυτή δεν είναι νομική διότι δεν θέλει η Τουρκία να είναι νομική. Η Τουρκία θα επανέλθει στην αμφισβήτηση του Συμφώνου όποτε κρίνει κατάλληλη την στιγμή. Μέχρι τότε η Αθήνα δεσμεύτηκε να μην κάνει τίποτε. Αν δεν προωθηθούν οι ελληνικές θέσεις σε περίοδο που η Τουρκία βρίσκεται σε διεθνή απομόνωση ή αδυναμία, πότε θα γίνει;

3.-Η Τουρκία έχει ανάγκη το δυτικό «άνοιγμα» αυτήν την περίοδο. Θέλει να βελτιώσει τις διαταραγμένες σχέσεις της με την Ε.Ε. Η ενταξιακή της πορεία δεν πρόκειται να προχωρήσει. Ούτε η Τουρκία θέλει να γίνει πλήρες μέλος της Ένωσης ούτε καμιά ευρωπαϊκή χώρα την θέλει στους κόλπους της. Έχει, όμως, δύο ζητήματα στην ατζέντα της τα οποία θέλει να προωθήσει. Και η Ελλάδα μπορεί να κάνει το κατάλληλο πείραμα για την προώθησή τους. Το ένα είναι η αναβάθμιση της Τελωνειακής Ένωσης την οποία σκέφτονται και στις Βρυξέλλες και η οποία, αν συμβεί, θα ωφελήσει οικονομικά την Άγκυρα με πολλά δισεκατομμύρια ευρώ διότι θα προωθεί στην αγορά της Ένωσης όχι μόνο δικά της προϊόντα αλλά και προϊόντα άλλων τρίτων χωρών που θα τα πιστοποιεί ως δικά της. Τουτέστιν πέραν του τεράστιου οικονομικού οφέλους της δίνουμε και πολιτικό έναντι των χωρών που θα «εξυπηρετεί» εις βάρος  των ευρωπαίων  παραγωγών αγαθών και προϊόντων. . Τα ελληνικά κόμματα σκέφτονται να την αποδεχθούν, αλλά η αποδοχή της χωρίς ανταλλάγματα θα είναι αρνητική εξέλιξη. Και τα ανταλλάγματα θα πρέπει να αφορούν στην Κύπρο. Το δεύτερο είναι η ευκολία διακίνησης των τούρκων πολιτών στην Ε.Ε. Η επταήμερη βίζα για επίσκεψη στα ελληνικά νησιά που θα ισχύει όλο τον χρόνο είναι ένα τέτοιο πείραμα. Η Ελλάδα, χώρα του Σέγκεν, ζήτησε και πήρε σχετική εξαίρεση από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Γιατί έδωσε την εξαίρεση η Επιτροπή αν δεν ενδιαφέρεται για την εξέλιξη του πειράματος;

4.-Με μια πρώτη ματιά η εξέλιξη με τη βίζα δεν είναι αρνητική. ( Θα μπορούσε να υποστηρίξει κανείς ότι είναι αμφιλεγόμενη διότι ενώ θα αυξήσει ευκαιριακά τις οικονομικές τουριστικές εισροές ,η οικονομική δομή και ανάπτυξη των νησιών αυτών θα παραμείνει στα ίδια σημερινά επίπεδα .Στην ουσία η Κυβέρνηση παρέχει ,μέσω των τούρκων τουριστών ,στα νησιά αυτά ένα εποχιακό «επίδομα» αποφεύγουσα να επενδύσει και αναβαθμίσει την οικονομική δομή τους που θα δώσει συνέχεια και μέλλον  στην οικονομική τους ανάπτυξη. Αντιθέτως, μπορεί να βοηθήσει οικονομικά ορισμένα νησιά τα οποία ζουν από τις σχέσεις με την Τουρκία. Υπάρχει, όμως, και ένα «αλλά». Και συνίσταται στην έξυπνη και αποτελεσματική, ιστορικά, αξιοποίηση, από πλευράς Τουρκίας, του συνδυασμού ήπιας και σκληρής ισχύος. Η ελληνική κυβέρνηση και, κυρίως, οι διαμορφωτές της εξωτερικής πολιτικής πρέπει να εξετάσουν λεπτομερώς το πως απέσπασε η Τουρκία την Αλεξανδρέττα από τα χέρια των Γάλλων και των Σύριων το 1939. Εκεί που η περιοχή είχε λίγους τουρκόφωνους κατοίκους, κατάφερε με έναν έξυπνο συνδυασμό πολιτικής και στρατιωτικής ισχύος να την αποκτήσει με δημοψήφισμα και βάσει του δικαιώματος του αυτοπροσδιορισμού. Σημειωτέον ότι η Συρία δεν αναγνωρίζει μέχρι σήμερα την «προσάρτηση» αυτή ,αλλά ,δυστυχώς, ολίγον ενδιαφέρει .Παρόμοια πολιτική, με ορισμένες αλλαγές, ακολούθησε και στην Κύπρο. Το «άνοιγμά» της στα νησιά- και η εμμονή της να μιλά για «τουρκική μειονότητα» στη Θράκη έχει την ίδια στόχευση. Η Τουρκία πιάνει στον ύπνο την διαρκώς «ωραία κοιμωμένη» των Αθηνών. Στο βάθος του ορατού χρονικού ορίζοντα το αποτέλεσμα θα είναι τραγικό.

5.-Το αθηναϊκό επιχείρημα είναι ότι η χώρα (η Ελλάδα, δηλαδή) εξυπηρετείται από την ηρεμία στις σχέσεις των δύο χωρών. Εξυπηρετείται και οικονομικά και κοινωνικά και κερδίζει χρόνο για τον εξοπλισμό της. Οι εξοπλισμοί, κατ αρχάς έχουν λοξοδρομήσει. Τα ελληνικά F-16 αναβαθμίζονται και αυτό είναι κέρδος. Τα Rafale έρχονται και αυτό συμβάλλει στην ενίσχυση της αεροπορίας. Στο ναυτικό, όμως, υπάρχει σύγχυση και αποπροσανατολισμός. Και υπάρχουν εντεινόμενες πληροφορίες ότι τα νησιά σιγά σιγά αποστρατιωτικοποιούνται. Το να έχεις, απλώς, οπλικά συστήματα δεν σημαίνει τίποτε στην αποτροπή ενός αντιπάλου, όπως η Τουρκία. Χρειάζεται και αποφασιστικότητα. Και τέτοιο είδος η Αθήνα δεν διαθέτει.

Η Τουρκία έχει δική της αμυντική βιομηχανία η οποία εκτός του ότι της δημιουργεί έναν βαθμό αυτονομίας στους εξοπλισμούς, της επιφέρει και κέρδη και ενισχύει την τεχνογνωσία της. Δικό της αεροπλάνο δεν πρόκειται να καταφέρει να αποκτήσει, τα F-35 δεν τα θέλει η ίδια λόγω κόστους και εκτιμήσεων για την χρησιμότητά τους αλλά τα F-16 κάποια στιγμή, η οποία εξαρτάται από αυτήν, θα τα πάρει. Συγκριτικό στρατιωτικό πλεονέκτημα είχε και άλλοτε η Ελλάδα σε σχέση με την Τουρκία αλλά δεν το αξιοποίησε. Τότε η πολιτική βούληση αξιοποίησής του ήταν ισχυρότερη από σήμερα. Ούτε και σήμερα θα το αξιοποιήσει. Στο όνομα, δε, του κινδύνου από την Τουρκία, και με την κατάλληλη αξιοποίηση αυτού του κινδύνου, η Ελλάδα θα φορτωθεί τα F-35, ένα πανάκριβο όπλο το οποίο, κατά τους ειδικούς, δεν της είναι απαραίτητο.

6.-Το ενδιαφέρον της Τουρκία αυτήν την περίοδο εστιάζεται στη Μέση Ανατολή όπου σχεδιάζει να διαδραματίσει ρόλο την επόμενη ημέρα της τραγωδίας στη Γάζα. Συναντά δυσκολίες αποδοχής αλλά επιμένει. Ξέρει να επιμένει και γνωρίζει πως να μεθοδεύει. Έχει ανάγκη να καλύψει τα νότα της με την Ελλάδα. Και προσέφερε προσωρινή ειρήνη στο αθηναϊκό σύστημα για να διασφαλίσει την ησυχία της.  Οι ΗΠΑ που ενδιαφέρονται, επίσης, για την περιοχή της Μέσης Ανατολής έχουν όλα τα σημάδια μιας δύναμης σε παρακμή. Και αυτό φάνηκε με την σπουδή τους να ενθαρρύνουν το Σύμφωνο Μητσοτάκη-Ερντογάν. Δεν μπορεί να ελπίζει κανείς σε αποτελεσματική αμερικανική υποστήριξη. Ούτε και σε ευρωπαϊκή. Η Συμφωνία με τη Γαλλία αφορά στην εδαφική ακεραιότητα της Ελλάδας. Αλλά τέτοια απειλή δύσκολα να υπάρξει και αν υπάρξει ,βάσει της συμφωνίας πρέπει να εκτιμηθεί ως τέτοια από το άλλο συμβαλλόμενο μέρος, τουτέστιν ,ο νοών νοείτο. .. Από την άλλη, μια βιαστική αναδρομή στην γαλλική στάση στο παρελθόν οδηγεί στο ασφαλές συμπέρασμα ότι η Γαλλία θα κάνει πίσω όταν κρίνει πως τα συμφέροντά της έχουν ικανοποιηθεί. Σε όποια περίοδο της πρόσφατης ιστορίας ενσκήψει κάποιος αναλυτής θα συναντήσει αυτήν την συμπεριφορά. Με διάφορα προσχήματα αλλά με την ίδια στάση. Η Γερμανία έχει μια γενετικού χαρακτήρα φιλοτουρκική στάση που έχει αγγίξει ,στο παρελθόν τουλάχιστον τον χαρακτήρα του αντιευρωπαϊσμού και ανθελληνισμού ,από την οποία δεν μπορεί να αποκλίνει. Την συνοδεύει από της δημιουργίας του γερμανικού κράτους. Και συνεχίζεται ως σήμερα ανεξαρτήτως των πρόσκαιρων εντάσεων.

7.-Η ελληνική εξωτερική πολιτική δοκιμάζεται και στην Αλβανία όπου το αλβανικό ναρκοκράτος συσπειρωμένο γύρω από τον πρωθυπουργό του Ράμα προκαλεί ανοικτά την Αθήνα με την υπόθεση Μπελέρη.

Ο Μπελέρης είναι το κερασάκι στην τούρτα. Ο σκληρός αλβανικός πυρήνας έχει διαρκές πρόβλημα με την Ελλάδα και δεν πρόκειται να το ξεπεράσει. Ακόμη και μέσα στην Ε.Ε. τα Τίρανα θα δημιουργούν πρόβλημα στην Αθήνα. Ο πολιτικός πολιτισμός στη γειτονική χώρα εξαντλείται στο δίπολο εθνικισμός και μαφία. Και οι αθηναϊκές αρσακειάδες δεν μπορούν να τον αντιμετωπίσουν. Δημιουργούν προβλήματα στην έναρξη συνομιλιών της Ε.Ε. με την Αλβανία αλλά με τις πρώτες πιέσεις θα θολώσουν τα νερά. Ο Ράμα έχει λόγους να μην επιτρέψει στον Μπελέρη να αναλάβει δήμαρχος Χειμάρας. Και οι Βρυξέλλες γνωρίζουν τους λόγους. Αλλά υπάρχουν ευρωπαϊκές δυνάμεις, όπως η Γερμανία, που πιέζουν για την προώθηση των σχέσεων της Αλβανίας με την Ευρώπη. Θα αντέξει στις πιέσεις, όχι ο Ράμα, αλλά η Αθήνα; Θα δούμε.

Πάντως στις πιέσεις της Τουρκίας να εγκαταλείψει την Κύπρο- το έτερον λίκνο του Ελληνικού Έθνους και Πολιτισμού- το έπραξε ήδη η Αθηναϊκή πολιτική νομενκλατούρα.

 

Οι κόρες της φόνισσας

1

 

της ΑΡΙΑΔΝΗΣ ΧΑΤΖΗΓΙΩΡΓΗ

Ο κινηματογράφος ήταν γεμάτος από την παραγνωρισμένη δύναμη που κρατάει όρθιο το θέατρο και τον κινηματογράφο: τις συνταξιούχες καθηγήτριες της μέσης εκπαίδευσης. Απέναντι, στο πανί, ξετυλίγονταν η εικονογραφία των γυναικών του Παπαδιαμάντη, μεταφερμένη από τη δασωμένη Σκιάθο στα ξερά βουνά της Μάνης.

Οι τίτλοι τέλους άρχιζαν με αριθμούς -άγνωστο από πού προκύπτουν- των χιλιάδων και εκατομμυρίων κοριτσιών που θανατώθηκαν λίγο μετά τη γέννησή τους στην Ελλάδα και τον κόσμο, γιατί ήταν κορίτσια. Η μουσική που συνόδευε τη μακάβρια αυτή αρίθμηση ήταν διασκευή για χορωδία του θρήνου «Μάνα μου», τραγούδι αραβικό της αγάπης σε διασκευή Χριστόδουλου Χάλαρη, στίχους Νίκου Γκάτσου και πρώτη εκτέλεση της θρυλικής φωνής του Χρύσανθου. Εδώ, εκμεταλλεύτηκαν το βάρος του τραγουδιού στην ψυχή του Έλληνα για να εκβιάσουν το συναίσθημα.

Ο μύθος της φόνισσας είναι πιασάρικος, όπως θα λέγαν οι άνθρωποι της αγοράς. Πουλάει η βία κατά των γυναικών, πόσω μάλλον, όταν η γυναίκα είναι το βρέφος, που τώρα σου γελά, μα σε δεκαπέντε χρόνια θα σου γυρεύει το αμπέλι προίκα. Ο αμερικάνος εντυπωσιάζεται. Τους αριθμούς που βάλανε, σάμπως για να εκμαιεύσουν τη δίκαιη οργή των θεατών, τους νομίζω στηριγμένους σε πολλές υποθέσεις ή υπαγορευμένους από την επιθυμία κωδικοποίησης του γυναικείου ζητήματος. Τους ανθρώπους τους ξεφορτώνονται, πραγματικά και συμβολικά, όταν δεν είναι χρήσιμοι πια. Όταν οι γυναίκες λιγοστεύουν, γίνονται πολύτιμες και σταματάνε να λιγοστεύουν.

Μα ποιός είπε ότι στην παραδοσιακή κοινωνία δεν ήταν χρήσιμες οι γυναίκες; Εργατικό δυναμικό ανέξοδο και υπάκουο ήταν τα κορίτσια. Αυτές κουβαλούσαν το νερό, δούλευαν στο σπίτι και στο χωράφι και σε ό,τι είδους οικοτεχνία και βιοτεχνία σήκωνε ο τόπος. Οι ασκημούλες γίνονταν ισόβιοι υπηρέτες των γονιών και των αδελφών τους. Δεν ήταν τρελλοί να χάσουν πολύτιμα ζα. Ούτε σε όλους τους ελληνικούς τόπους ήταν ίδια η αξία της γυναίκας. Όταν οι άντρες είναι ναυτικοί και σήμερα είναι κι αύριο δεν είναι, ο στύλος του σπιτιού κι αυτός που κληρονομεί στους απογόνους είναι η γυναίκα. Και κληρονομεί στους θηλυκούς απογόνους, δηλαδή στους στύλους των επόμενων σπιτιών. Στα ελληνικά νησιά υπήρχε η Κυρία, που ήταν η κτηματίας κι έδινε δουλειά στους κολλίγους, υπήρχε η Καπετάνισσα, που είχε καράβι και μίσθωνε τον καπετάνιο και το τσούρμο. Υπήρχε η δούλα, που έβγαζε με τα χέρια της το ψωμί της. Υπήρχε η δουλεύτρα, η υφάντρα, η τεχνίτρα.

Στατιστικές για τις βουβές δολοφονίες δεν υπάρχουν. Όπως και για τις δολοφονίες χρόνια ασθενών. Μα υπήρχε αρκετή ψυχολογική βία για να κρατά το θηλυκό στοιχείο στο ζυγό, όπου οι πέτρες οι ξερές δεν μπορούσαν να θρέψουν τους ανθρώπους και ήθελαν ανδρικά χέρια για να ξεχερσώνουν και να σκάβουν.

Ο Παπαδιαμάντης δεν πιάνεται και δεν στριμώχνεται στο πλαίσιο μιας εποχής. Δείχνει τη φόνισσα σαν το φαινόμενο το ανάποδο από τη φύση, το δαιμονικό, τη στρίγγλα. Που υπάρχει και εμφανίζεται, όταν οι συνθήκες το επιτρέπουν.

Την εποχή του me too και του πετροβολήματος, είναι δύσκολο να ξεχωρίσεις τις αποχρώσεις του Παπαδιαμάντη. Δεν χρειάζεται τίποτα να πει κανείς. Μόνο ότι χάρη στη φτωχική πληρωμή με το κομμάτι, μας άφησε πολλά κείμενα, δημοσιευμένα στις εφημερίδες, κι έχουμε σήμερα να παρηγοριόμαστε.

 

Κ. Κυριακόπουλος: ποιά “Λευτεριά”… Σε ποιά “Παλαιστίνη”… Τι μας θυμίζουν οι Σοβιετικές ομορφιές…

2

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Στις  17/12/2023, ο «Ριζοσπάστης» δημοσιεύει το 4ο μέρος ενός αφιερώματος στο Παλαιστινιακό το οποίο θα βρείτε ΕΔΩ. Πέρα και πάνω από τον παραδοσιακό φλύαρο και ιδεοληπτικό τρόπο αξιολόγησης των δεδομένων και προσέγγισης των πραγματικών περιστατικών, ακόμη και ο απλός αναγνώστης του συγκεκριμένου αφιερώματος. θα καταγράψει ορισμένες απλές και αδιαμφισβήτητες αλήθειες…

Πρώτον: Ότι η «Παλαιστίνη» είναι γεωγραφική περιοχή, όπως κατ’ αντιστοιχία με τα δικά μας δεδομένα, είναι η Μακεδονία, η Θεσσαλία ή η Πελοπόννησος . Ουδέποτε ήταν κράτος αυτοτελές και δομημένο και ουδέποτε σε αυτήν την περιοχή κατοικούσε Παλαιστινιακό «Έθνος» διότι απλούστατα τέτοιο Έθνος δεν υπήρξε ποτέ. Στην γεωγραφική περιοχή της Παλαιστίνης κατοικούν Εβραίοι και Άραβες γενικώς, οι οποίοι Άραβες είναι κατά κανόνα περιφερόμενοι νομάδες από την ευρύτερη περιοχή που κάποια στιγμή βρίσκονται και στο έδαφος της γεωγραφικής Παλαιστίνης.

Δεύτερον: Ότι οι Εβραίοι της γεωγραφικής Παλαιστίνης απεδέχθησαν την απόφαση του ΟΗΕ με πανηγυρισμούς αν και ήταν απόφαση με πολλά εγγενή προβλήματα. Εκείνοι που δεν την απεδέχθησαν ήσαν οι Άραβες (και όχι «Παλαιστίνιοι») της Παλαιστίνης.

Τρίτον: Ότι Σιωνιστικές οργανώσεις βεβαίως υπήρξαν, αλλά αυτό ιστορικά δεν είναι διόλου κατακριτέο. Ο Σιωνισμός ήταν η εθνική «ιδεολογία» ενός κατατρεγμένου λαού και έγινε πολιτικό κίνημα από τον εμπνευσμένο Ούγγρο δημοσιογράφο Τέοντορ Χερτσλ. Το συγκεκριμένο κίνημα αποσκοπούσε στον συντονισμό της δράσης των Εβραίων, για την δημιουργία Εβραϊκού κράτους στην περιοχή της γεωγραφικής Παλαιστίνης.

Τέταρτον: ΟΙ Σιωνιστικές οργανώσεις προφανώς και έπρεπε να αντιμετωπίσουν την διαρκή σε βάρος των Εβραίων υπονομευτική δράση των Αράβων στην περιοχή και αυτό έκαναν και πολύ καλά έκαναν και το έκαναν.

Πέμπτον: Οι Βρετανοί απεμπλάκησαν εσπευσμένα από την περιοχή στο πλαίσιο των προβλέψεων της Βρετανικής εντολής, αλλά ο ΟΗΕ αποδείχτηκε ανέτοιμος να εγκαθιδρύσει πολιτικούς και διοικητικούς θεσμούς στην περιοχή που θα διασφάλιζαν το τέλος των Αραβικών προκλήσεων και θα συνέβαλαν στην υλοποίηση της απόφασής του.

Έκτον: Οι Εβραίοι στο πλαίσιο της πυκνής γεωπολιτικά τριετίας 1947 – 1949, απέδειξαν ότι πήραν πολύ σοβαρά την υπόθεση της δημιουργίας του κράτους τους και ασχολήθηκαν επιμελώς με την δημιουργία θεσμών, μηχανισμών και αμυντικής υποδομής προκειμένου να το επιτύχουν, την στιγμή που ο ΟΗΕ ψείριζε την μαϊμού και οι Άραβες ασχολούνταν με το πως θα γκρεμίσουν και όχι πως θα οικοδομήσουν το κράτος που θα βαφτιζόταν Παλαιστινιακό.

Έβδομον: Οι προτάσεις που έγιναν από τον ΟΗΕ για ειρήνευση στην περιοχή καθώς και η πρωτοβουλία των Αμερικανών να αναλάβουν οι ΗΠΑ την προσωρινή κηδεμονία της Παλαιστίνης, απορρίφθηκαν όλες δικαιώνοντας έτσι τις αρχικές επιφυλάξεις των Εβραίων για την μη βιωσιμότητα μιας λύσης οι παράμετροι της οποίας δεν είχαν και τόσο διακριτή σχέση στο εδαφικό αποτύπωμα.

Όγδοον: Θα διαπιστώσει επίσης ο αναγνώστης ότι το συγκεκριμένο αφιέρωμα δεν μιλά ΠΟΥΘΕΝΑ για το ανύπαρκτο έθνος των Παλαιστινίων αλλά για Άραβες της Παλαιστίνης. Τυχαίο;;;

Ένατον: Στην συγκριτική αποτύπωση των δεδομένων, η νοικοκυρεμένη δουλειά που έκαναν οι Εβραίοι για να στήσουν την κρατική τους υποδομή δεν έχει καμιά απολύτως σχέση με το απόλυτο μπάχαλο και την προχειρότητα των Αράβων οι οποίοι αλλού είχαν στραμμένη την προσοχή τους.

Δέκατον:  Ήδη από τις 6/2/1948 το πράγμα ξεκαθάρισε. Η Ανώτατη Αραβική Επιτροπή διεμήνυσε στον γγ του ΟΗΕ πως «οι Αραβες της Παλαιστίνης θεωρούν κάθε προσπάθεια συγκρότησης εβραϊκού κράτους σε αραβικό έδαφος (…) ως επιθετική ενέργεια στην οποία θα αντισταθούν σε αυτοάμυνα με βία». Οι άνθρωποι δηλαδή δεν είχαν στο μυαλό τους να κάνουν ότι μπορούσαν για να δημιουργήσουν το κράτος που τους ανατέθηκε. Το μόνο για το οποίο νοιάζονταν από την πρώτη στιγμή, ήταν να κάνουν ότι μπορούν για να διαλύσουν το κράτος των Εβραίων (Η κατσίκα του γείτονα δηλαδή).

Ενδέκατον: Οι Βρετανοί για λογαριασμό των δικών τους γεωστρατηγικών επιδιώξεων ήσαν αυτοί που στήριζαν συστηματικά τον τυχοδιωκτισμό των Αράβων.

Δωδέκατον: Τα Αραβικά κράτη ήσαν αυτά που κήρυξαν τον πόλεμο κατά του νεοσύστατου κράτους του Ισραήλ στις 15/5/1948 πιεσμένα από τον όχλο των Αράβων και την βρώμικη δουλειά των Βρετανών και ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΤΟ ΙΣΡΑΗΛ αυτό που ξεκίνησε. Και όταν οι πάντες αντελήφθησαν ότι οι επιδιώξεις των Βρετανών ήταν αδύνατον να υλοποιηθούν ώστε να διατηρήσουν οι ίδιοι τον έλεγχο, η λύση που προκρίθηκε ως η πιο ευνοϊκή στις δοσμένες συνθήκες για τα βρετανικά συμφέροντα και συμφωνήθηκε μεταξύ του Βρετανού ΥΠΕΞ Ε. Μπέβιν και του πρωθυπουργού της Ιορδανίας Τ. Αμπού αλ-Χούντα υπήρξε η προσάρτηση των εδαφών του προοριζόμενου από τον ΟΗΕ ως αραβικού κράτους της Παλαιστίνης στον στενότερο σύμμαχο της Βρετανίας στην περιοχή, την Ιορδανία. Ομορφιές…

Πάμε τώρα να δούμε και τις Σοβιετικές ομορφιές…

Πρώτον: Στην αναλυτική αναφορά του πρέσβη της ΕΣΣΔ στην Ουάσιγκτον Ν. Νόβικοφ προς τον Σοβιετικό υπουργό Εξωτερικών Β. Μόλοτοφ στις 27 Σεπτέμβρη 1946, τονίζεται μεταξύ άλλων: «Η δυσκολία που αντιμετωπίζουν ΗΠΑ και Αγγλία προκειμένου να έρθουν σε συμφωνία για την εν λόγω περιοχή», σημειωνόταν σχετικά, «πηγάζει από το γεγονός πως οι όποιοι συμβιβασμοί από τη μεριά της Αγγλίας (…) θα είχαν σοβαρές επιπτώσεις για το μέλλον της Βρετανικής Αυτοκρατορίας συνολικά. (…) Οι ΗΠΑ, όμως, δεν ενδιαφέρονται να προσφέρουν βοήθεια ή στήριξη στη Βρετανική Αυτοκρατορία σε αυτό το ευάλωτο για εκείνη σημείο, αλλά για τη δική τους διείσδυση» στην περιοχή. «Η Παλαιστίνη», τονιζόταν, «αποτελεί ένα παράδειγμα των οξύτατων αντιθέσεων ανάμεσα στην πολιτική των ΗΠΑ και της Αγγλίας στην Εγγύς Ανατολή. (…) Είναι δε πολύ πιθανό η Εγγύς Ανατολή να γίνει το επίκεντρο των Αγγλο-Αμερικανικών αντιθέσεων, που θα τινάξει στον αέρα τις έως τώρα συμφωνίες μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών και Αγγλίας». Τέλος, επισημαινόταν ο κίνδυνος «για την ασφάλεια των νοτίων περιοχών της Σοβιετικής Ενωσης» από μια «ενίσχυση των θέσεων των ΗΠΑ στην Εγγύς Ανατολή»Δεύτερον: Οι Αμερικανοί δια του αντιπροσώπου τους στον ΟΗΕ Φ. Τζέσαπ, αναγνώριζαν ότι: «Βασικό ρόλο για το πού θα έκλινε εν τέλει η πλάστιγγα των συσχετισμών στην περιοχή εκτιμούταν πως θα είχε το νεοσύστατο κράτος του Ισραήλ». «Αν το Ισραήλ», σημειωνόταν σχετικά, «ριχτεί στην αγκαλιά της Σοβιετικής Ενωσης, μπορεί να γίνει μια δύναμη που θα λειτουργήσει εξαιρετικά σε βάρος των ΗΠΑ, του ΗΒ [Ηνωμένου Βασιλείου] και των άλλων δυτικών δυνάμεων (…). Από την άλλη, το Ισραήλ, αν αντιμετωπιστεί δίκαια, μπορεί να γίνει μια δύναμη που θα λειτουργήσει σε όφελός μας».

Τρίτον: Η Πράβντα στις 29/5/1948 κατήγγειλε την Αραβοϊσραηλινή σύγκρουση ως το αποτέλεσμα της Βρετανικής και της Αμερικανικής πολιτικής στην περιοχή. Και το σημαντικότερο… Τονίζει η Σοβιετική Εφημερίδα Πράβντα ότι: «Οι ηγέτες ορισμένων αραβικών κρατών ακολουθούν μια πολιτική που σε καμιά περίπτωση δεν αντιστοιχεί στα συμφέροντα των αραβικών λαών, αλλά υποτάσσεται σε ξένα συμφέροντα και επιρροές. (…) Η Σοβιετική Ενωση έχει υπερασπιστεί και συνεχίζει να υπερασπίζεται την ανεξαρτησία των αραβικών κρατών και λαών. Ωστόσο, πρέπει να είναι καθαρό ότι ο πόλεμος εναντίον του νεαρού εβραϊκού κράτους σε καμιά περίπτωση δεν αποτελεί αγώνα για τα δικά τους εθνικά συμφέροντα, για τη δική τους ανεξαρτησία. (…) Παρά τη συμπάθεια προς τον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα των αραβικών λαών, η σοβιετική κοινή γνώμη δεν μπορεί παρά να καταδικάσει την επιθετικότητα των αραβικών κρατών κατά του κράτους του Ισραήλ και του δικαιώματος του εβραϊκού λαού να δημιουργήσει το δικό του κράτος σύμφωνα με την απόφαση της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών». Στο πλαίσιο αυτής της πολιτικής, η ΕΣΣΔ αναγνώρισε το κράτος του Ισραήλ στις 17 Μάη 1948. Η δε Τσεχοσλοβακία προμήθευσε με όπλα τόσο το Ισραήλ, όσο και ορισμένα κράτη του Αραβικού Συνδέσμου (κύρια τη Συρία και τον Λίβανο). Τι ακούν τα μάτια μας ε;;;

Τέταρτον: Πάμε τώρα και στα πιο όμορφα: Οι Αραβες κομμουνιστές, έχοντας ασκήσει αυτοκριτική στην πολιτική της «εθνικής ενότητας» και αναγνωρίζοντας «το δικαίωμα» του εβραϊκού «έθνους (…) να ορίζει το μέλλον του σε ένα δικό του κράτος», γεφύρωσαν και τις τελευταίες διαφορές που είχαν με τους Εβραίους συντρόφους τους. Αξίζει να σημειωθεί ότι, στη διάρκεια του Α’ Αραβοϊσραηλινού πολέμου (βλ. στη συνέχεια), οι Αραβες κομμουνιστές ανέπτυξαν σημαντική δράση στις κατεχόμενες από τους αραβικούς στρατούς περιοχές, καλώντας τους στρατιώτες «να γυρίσουν πίσω στις πατρίδες τους και να στρέψουν τα όπλα εναντίον των ιμπεριαλιστών και των (ντόπιων) πρακτόρων τους». Ο πόλεμος στην Παλαιστίνη, τόνιζαν, δεν γινόταν «για την απελευθέρωσή της (…) αλλά για την ενσωμάτωση του αραβικού τμήματός της στην Ιορδανία του Αμπντάλα, το υποχείριο του βρετανικού ιμπεριαλισμού». Τέλος, καλούσαν τις αραβικές εργαζόμενες μάζες της Παλαιστίνης σε «πάλη για το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης και τον τερματισμό της κατοχής απ’ όλους τους ξένους στρατούς». Τι βλέπουν τ αυτιά μας ωρέ συντρόφια του 2023…

Πέμπτον: Για να έρθει βεβαίως και το ιδεολόγημα μέσω του οποίου ωστόσο ομολογούνται ΚΑΙ αλήθειες, επισημαίνει η Πράβντα μεταξύ άλλων: «Τα προβλήματα στη στρατηγική των κομμουνιστών παρέμεναν, γεγονός που αποτυπωνόταν και στους στόχους τους: Στο ότι δηλαδή έβλεπαν ως λύση στο πρόβλημα της εθνικής αυτοδιάθεσης έναντι της ιμπεριαλιστικής επεμβατικότητας τη συγκρότηση δύο χωριστών καπιταλιστικών κρατών και όχι τη διεκδίκηση ενός σοσιαλιστικού πολυεθνικού κράτους, που στις τότε συνθήκες και με τα τότε δεδομένα, ότι δηλαδή δεν υπήρχε ούτε πληθυσμιακή, ούτε εδαφική ομοιογένεια στην περιοχή της Παλαιστίνης, μπορούσε να αποτελέσει τη μόνη πραγματική λύση». Η απόλυτη δικαίωση των επιφυλάξεων του Ισραήλ δηλαδή…

Έκτον: Σε σχετικό άρθρο του Σ. Μίκουνιτς στο όργανο της Κομινφόρμ «Για Σταθερή Ειρήνη, Για τη Λαϊκή Δημοκρατία», στις 15 Απρίλη 1948 τονίζεται μεταξύ άλλων: «Το ιμπεριαλιστικό και αντιδημοκρατικό στρατόπεδο, στο οποίο ηγούνται οι ΗΠΑ, θεωρεί την Παλαιστίνη ως μια σημαντική βάση, απ’ όπου μπορεί να υλοποιήσει τα αρπακτικά του σχέδια (…) Ο αγγλο-αμερικανικός ιμπεριαλισμός βασίζει την πολιτική του πάνω στους πιο αντιδραστικούς κύκλους των αραβικών κρατών, στους φεουδάρχες αρχηγούς και τη μεγαλοαστική τάξη που συνδέονται με το ξένο κεφάλαιο (…) Η στάση τους βαίνει αντίθετα στην επιδίωξη ενός ανεξάρτητου αραβικού κράτους στην Παλαιστίνη»… Ναι… Καλά διαβάσατε… «Στους αντιδραστικούς κύκλους των Αραβικών κρατών» ΚΑΙ ΟΧΙ ΤΩΝ ΕΒΡΑΙΩΝ.

Έβδομον: Με τη λήξη της Βρετανικής Εντολής, στις 15 Μάη 1948, στρατιωτικά τμήματα της Αιγύπτου, της Συρίας, του Λιβάνου, του Ιράκ και της Ιορδανίας (ΚΑΙ ΟΧΙ ΤΟΥ ΙΣΡΑΗΛ) εισήλθαν στην Παλαιστίνη σηματοδοτώντας την απαρχή του Α’ Αραβοϊσραηλινού πολέμου. Παρ όλα αυτά, το Ισραήλ που όπως είπαμε νοιαζόταν για την δημιουργία του κράτους του, τους πήρε φαλάγγι. ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΠΕΝΤΕ…

Όγδοον:  Οι ανησυχίες της βρετανικής αστικής τάξης – γράφει ο Ριζοσπάστης – δεν περιορίζονταν μόνο στη διασφάλιση των συμμαχιών – και γενικότερα των συμφερόντων – της στη Μέση Ανατολή. Είχαν να κάνουν και με τους ευρύτερους κοινωνικοπολιτικούς συσχετισμούς στην περιοχή. «Αν οι αραβικές κυβερνήσεις και οι στρατοί τους απαξιωθούν ολοκληρωτικά και ηττηθούν ανοιχτά», τόνισε επανειλημμένα ο γενικός γραμματέας του βρετανικού υπουργείου Εξωτερικών, O. Σάρτζεντ, «τα υπάρχοντα καθεστώτα μπορεί και να καταρρεύσουν». Εκτιμούνταν δε ότι μια κατάρρευσή τους θα μπορούσε να οδηγήσει τόσο στην ενίσχυση των «αντιβρετανικών και αντιαμερικανικών αισθημάτων» σε αυτά τα κράτη, όσο και σε μια αλλαγή του προσανατολισμού τους προς την ΕΣΣΔ. Οι εκτεταμένες διώξεις κατά των κομμουνιστών σε Συρία, Λίβανο και Ιράκ το 1947 – 1949 σχετίζονταν και με αυτούς τους φόβους.

Όπως αντιλαμβάνεστε κύριοι, οι αναφορές είναι ξεκάθαρες και η στάση της τότε ΕΣΣΔ ήταν αναφανδόν υπέρ του Ισραήλ. Οι αναφορές σε Παλαιστινιακό έθνος είναι ανύπαρκτες. Η αναφορά σε Άραβες της Παλαιστίνης ΔΕΝ συνιστούν προσδιορισμό Έθνους, όσο ελαστικά και αν το προσεγγίσει κανείς. Επομένως για ποιά «Λευτεριά» και σε ποια «Παλαιστίνη» μας μιλάνε οι σύγχρονοι απονεμητές δικαίου, είναι κάτι που το γνωρίζουν μονάχα αυτοί και η ψυχή τους. Η Ιστορία ΟΥΤΕ το γνωρίζει ΟΥΤΕ το κατέγραψε.

Ο αναγνώστης αντιλαμβάνεται από την παράθεση και μόνο των γεγονότων, ότι η γεωγραφική περιοχή της Παλαιστίνης, είχε ιδιαίτερη γεωστρατηγική βαρύτητα για τους κορυφαίους δρώντες της εποχής (ΗΠΑ, Βρετανία και ΕΣΣΔ). Το καπρίτσιο των Αράβων όπως και οι αντιεβραϊκές τους εμμονές, απλώς χρησιμοποιήθηκαν ως εργαλείο που θα μπορούσε να επηρεάσει την τελική έκβαση ενός συγκρουσιακού γεωστρατηγικού παιγνίου με ευρύτερες προεκτάσεις.

Είναι να αναρωτιέται κανείς… Τι απ όλα αυτά τα οποία γράφονται στον ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ και όχι σε κάποια «αστική φυλλάδα» διαβάζουν… Και αν διαβάζουν, τι από όλα αυτά καταλαβαίνουν, όσοι επιμένουν να βγαίνουν ακόμη και σήμερα στον δρόμο με τις καφίγιες στο λαιμό και την σημαία της Παλαιστίνης στα χέρια φωνάζοντας για «Λευτεριά στην Παλαιστίνη»…

Τι άλλαξε από τότε που οι πάντες… ΚΑΙ οι κομμουνιστές Άραβες… ΚΑΙ η Σοβιετική Ένωση… ΚΑΙ οι Έλληνες κομμουνιστές κατ επέκταση… αναγνώριζαν τα δίκια των Εβραίων τους οποίους θυματοποιούσαν οι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί εργαλειοποιώντας τους Άραβες για να το αφανίσουν;;;

Το μόνο που άλλαξε είναι ότι τελικά το Ισραήλ δεν διέβη τον Ρουβίκωνα, δεν πέρασε στην επιρροή της Σοβιετικής Ένωσης, το Σοβιετικό εμπόριο όπλων με τις Αραβικές χώρες διευρύνθηκε, άνθισε και έτσι έπρεπε να συντελεστεί και ως προς αυτό, η μεγάλη κωλοτούμπα και το Ισραήλ από φορέας δικαίων έπρεπε μέσα σε μια νύχτα να χαρακτηριστεί κράτος – δολοφόνος.

Ποια «Λευτεριά» λοιπόν… Ποια «Παλαιστίνη»… Και ποιοι από τους διεφθαρμένους «ηγέτες» τους που τους έχουν πάρει στον λαιμό τους, ακούν και καταλαβαίνουν κάτι από όλα αυτά… Ποιοι αναρωτήθηκαν και γιατί ΔΕΝ αναζήτησαν τους λόγους που οι Αραβικές χώρες θεωρούν πλέον βαρίδι το Παλαιστινιακό και μόνο οι πιέσεις από τις θρησκόληπτες και φανατισμένες κοινωνίες τους, αναγκάζουν τις ηγεσίες των Αραβικών χωρών να συνεχίζουν να ασχολούνται  – αν και με βαριά καρδιά – με το συγκεκριμένο ζήτημα

Και προσέξτε… Είναι άλλο πράγμα η ανάγκη να υπάρξει λύση, να σταματήσει ο πόλεμος και η συνακόλουθη αιματοχυσία ΚΑΙ αμάχων… Και είναι εντελώς διαφορετικό η αναπαραγωγή  ενός συνθήματος το οποίο μόνο την κατάπαυση των συγκρούσεων και την αλήθεια δεν υπηρετεί.

Ψιλά γράμματα θα μου πείτε όλα αυτά… Δυστυχώς όμως αυτά λέει η ιστορία. Μόνον αυτά…

“Βέτο” από την Πολωνία στην ένταξη της Ουκρανίας στην ΕΕ 

0

«Η ουκρανική γεωργία είναι ικανή να αποσταθεροποιήσει την επισιτιστική ασφάλεια σε οποιαδήποτε χώρα της ΕΕ»

Ο αναπληρωτής υπουργός Γεωργίας της Πολωνίας, Michal Kolodziejczak, δήλωσε σήμερα Σάββατο (16/12) πως η ένταξη της Ουκρανίας στην ΕΕ θα μπορούσε να υπονομεύσει την επισιτιστική ασφάλεια στην Ένωση θέτοντας τους Ευρωπαίους αγρότες εκτός επιχειρηματικής δραστηριότητας.

Την Πέμπτη (14/12), το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο αποφάσισε να αρχίσει ενταξιακές διαπραγματεύσεις της ΕΕ με την Ουκρανία.

«Η ουκρανική γεωργία είναι ικανή να αποσταθεροποιήσει την επισιτιστική ασφάλεια σε οποιαδήποτε χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Εάν το θέλουμε αυτό, μπορούμε να ανοίξουμε αμέσως τις πόρτες και να πούμε: “Κλείνουμε τις γεωργικές μας επιχειρήσεις, γιατί το έργο τους δεν θα έχει νόημα”», είπε ο Kolodziejczak στον πολωνικό σταθμό RMF FM.

Η ένταξη της Ουκρανίας στην ΕΕ θα βλάψει τα συμφέροντα των Πολωνών αγροτών, καθώς θα κυριαρχούνται από μεγάλες ουκρανικές γεωργικές εταιρείες, συνέχισε ο Πολωνός αξιωματούχος.

Υπογράμμισε ότι ολόκληρη η ουκρανική γεωργία μονοπωλείται από περίπου 95 επιχειρήσεις που ελέγχουν οτιδήποτε από τη γη μέχρι το σιδηρόδρομο.

«Πρέπει να σεβαστούμε τα συμφέροντά μας, όπως, για παράδειγμα, έκανε η Γερμανία όταν η Πολωνία εντάχθηκε στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Εκείνη την εποχή, η αγορά εργασίας για τους Πολωνούς ήταν παγωμένη για οκτώ χρόνια.

Σήμερα, θα μπορούσαμε να πούμε ότι τα γεωργικά προϊόντα από την Ουκρανία – φρέσκα και μεταποιημένα – δεν πρέπει να εισέρχονται στην Πολωνία, για παράδειγμα για 20 χρόνια μετά την ένταξη της Ουκρανίας στην ΕΕ», πρόσθεσε ο αξιωματούχος.

Οι Πολωνο-Ουκρανικές σχέσεις έχουν επιδεινωθεί σημαντικά λόγω της εισροής ουκρανικών σιτηρών στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Η Πολωνία, μαζί με τη Σλοβακία και την Ουγγαρία, επέκτειναν μονομερώς την απαγόρευση των αδασμολόγητων εισαγωγών ουκρανικών σιτηρών μετά την άρση των περιορισμών που επιβλήθηκαν από την ΕΕ στις 15 Σεπτεμβρίου.

Σε απάντηση, η Ουκρανία υπέβαλε καταγγελία στον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου.

Οι Πολωνοί αγρότες διαμαρτύρονται εδώ και εβδομάδες κλείνοντας τους δρόμους εισόδου στα φορτηγά που μεταφέρουν ουκρανικά τρόφιμα.

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/diethnis-asfaleia/veto-apo-tin-polonia-stin-entaksi-tis-oukranias-stin-ee/

Ναυτιλιακοί κολοσσοί εγκαταλείπουν το Σουέζ και την Ερυθρά Θάλασσα λόγω των επιθέσεων των Χούθι

0

Οι αντάρτες από την Υεμένη έχουν προειδοποιήσει ότι θα τα κτυπούν, λόγω του πολέμου στη Γάζα

Η Mediterranean Shipping Company (MSC), ο μεγαλύτερος ναυτιλιακός όμιλος στον κόσμο, ανακοίνωσε ότι τα πλοία της δεν θα περνάνε από την Ερυθρά Θάλασσα, λόγω των επιθέσεων των Χούθι. 

Ο γαλλικός ναυτιλιακός όμιλος CMA CGM ανακοίνωσε επίσης ότι αναστέλλει όλες τις αποστολές εμπορευματοκιβωτίων μέσω της Ερυθράς Θάλασσας, μετά τις πρόσφατες επιθέσεις σε εμπορικά πλοία στην περιοχή. Οι Hapag-Lloyd και A.P. Moller-Maersk είχαν ανακοινώσει την Παρασκευή ότι αναστέλλουν τις διελεύσεις πλοίων τους στην Ερυθρά Θάλασσα.

«Η κατάσταση επιδεινώνεται περαιτέρω και οι ανησυχίες για την ασφάλεια αυξάνονται», ανέφερε σε ανακοίνωσή του ο όμιλος που εδρεύει στη Μασσαλία.

«Ως εκ τούτου, αποφασίσαμε να δώσουμε εντολή σε όλα τα πλοία μεταφοράς εμπορευματοκιβωτίων CMA CGM στην περιοχή που πρόκειται να περάσουν από την Ερυθρά Θάλασσα να φτάσουν σε ασφαλείς περιοχές και να σταματήσουν το ταξίδι τους σε ασφαλή ύδατα με άμεση ισχύ μέχρι νεωτέρας».

Χθες, Παρασκευή, η γερμανική ναυτιλιακή εταιρεία μεταφοράς εμπορευματοκιβωτίων Hapag-Lloyd ανακοίνωσε ότι ανέστειλε τις διελεύσεις όλων των πλοίων της μεταφοράς εμπορευματοκιβωτίων στην Ερυθρά Θάλασσα τουλάχιστον μέχρι τη Δευτέρα, μετά την επίθεση σε ένα από τα πλοία της εταιρείας από τους αντάρτες Χούθι της Υεμένης.

«Η Hapag-Lloyd διακόπτει όλη την κυκλοφορία των πλοίων μεταφοράς εμπορευματοκιβωτίων στην Ερυθρά Θάλασσα μέχρι τη Δευτέρα. Έπειτα θα λάβουμε αποφάσεις για τη μετέπειτα περίοδο», ανέφερε η εταιρεία σε ανακοίνωση που έστειλε στο Γαλλικό Πρακτορείο.

Νωρίτερα και ο ναυτιλιακός όμιλος A.P. Moller-Maersk ανακοίνωσε ότι αναστέλλει μέχρι νεωτέρας όλες τις μεταφορές εμπορευματοκιβωτίων μέσω της Ερυθράς Θάλασσας.

Η απόφαση έρχεται μετά τις επιθέσεις των ανταρτών Χούτι που υποστηρίζονται από το Ιράν στην Υεμένη.

Οι Χούθι έχουν δηλώσει την υποστήριξή τους στη Χαμάς μετά την έναρξη στρατιωτικής εκστρατείας του Ισραήλ στη Γάζα μετά τις επιθέσεις της Χαμάς στις 7 Οκτωβρίου που σκότωσαν 1.200 ανθρώπους και είδαν άλλους 240 να κρατούνται όμηροι.

Από τότε, το Ισραήλ έχει σκοτώσει περισσότερους από 18.000 Παλαιστίνιους στη Γάζα, λένε αξιωματούχοι υγείας της Χαμάς.

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/diethnis-asfaleia/naytiliakoi-kolossoi-egkataleipoun-to-souez-kai-tin-erythra-thalassa-logo-ton-epitheseon-ton-xouthi/