Αρχική Blog Σελίδα 1515

Π. Κονδύλης: αντίλογος στον Huntington για τη σύγκρουση των πολιτισμών

3

του Π. Κονδυλη

Η «σύγκρουση των πολιτισμών» και οι απόψεις του Σάμιουελ Χάντινγκτον

Οταν ο Samuel Huntington, υιοθετώντας μιαν έκφραση του Bernard Lewis, ανακήρυξε τη «σύγκρουση των πολιτισμών» ως το αποφασιστικό φαινόμενο της αρχόμενης κοσμοϊστορικής εποχής, ένα ρίγος διαπέρασε ευρείς κύκλους στη Δύση. Οχι μόνον επειδή ένας ακόμη μελετητής, κοντά σε πολλούς άλλους, αμφέβαλλε ότι θα επέλθει το τέλος της Ιστορίας χάρη στον οικουμενισμό του οικονομιστικού φιλελευθερισμού και των «ανθρωπίνων δικαιωμάτων», αλλά μάλλον λόγω της υποψίας ότι μια σύγκρουση ανάμεσα σε πολιτισμούς αναγκαστικά θα είναι σκληρότερη από άλλες συγκρούσεις, δηλαδή ένα είδος πολέμου ανάμεσα σε ράτσες, και επομένως πιο επικίνδυνη για την ανθρωπότητα από κάθε απλώς οικονομικό ή πολιτικό ανταγωνισμό.

Ετσι, στον προφήτη των νέων δεινών αντιτάχθηκαν άλλοτε απλώς ανθρωπιστικές κενολογίες και άλλοτε η πεποίθηση ότι οι πολιτισμικές αντιθέσεις θα εξασθενίσουν λόγω των πνευματικών επιδράσεων της ενιαίας παγκόσμιας οικονομίας.

Αλλά με αυτόν τον τρόπο η θέση του Huntington απλώς εξορκίζεται με ευχολόγια. Η ευθεία αντίκρουσή της δεν είναι δυνατή παρά μόνο αν δεχθεί κανείς ότι στο μέλλον θα γίνουν πράγματι συγκρούσεις και συνάμα αν μπορεί να αποδείξει ότι ακριβώς εξαιτίας του χαρακτήρα αυτών των συγκρούσεων δεν είναι δυνατόν να δεσπόζει ο πολιτισμικός παράγοντας ­ ότι δηλαδή ακριβώς ο χαρακτήρας των συγκρούσεων καθορίζει το ειδικό βάρος του πολιτισμικού παράγοντα και της πολιτισμικής συνείδησης των υποκειμένων, όχι αντίστροφα.

Οποιος θεωρεί τις πολιτισμικές διαφορές ως τις βαθύτερες αιτίες συγκρούσεων οφείλει να καταδείξει ποια χαρακτηριστικά στοιχεία του εκάστοτε πολιτισμού ωθούν σε σύγκρουση και γιατί αυτά δρουν ειδικά σήμερα με τέτοιαν ένταση. Αν αυτό δεν καταδειχθεί, τότε η αιτία της σύγκρουσης δεν είναι αναγκαστικά πολιτισμική, ακόμα και αν οι συγκρουόμενοι εκπροσωπούν διαφορετικούς πολιτισμούς.

Ωστόσο ο Huntington δεν μεθόδευσε την ανάλυσή του με τόση επιστημονική αυστηρότητα.

Μιλά σαν οι πολιτισμοί να ήσαν κατά βάση πάγιες ουσίες, οι οποίες γεννούν συγκρούσεις επειδή δεν επιδέχονται αλλοίωση.

Ασφαλώς, και μόνη η ύπαρξη ενός ξένου πολιτισμού μπορεί να γίνεται αισθητή ως πρόκληση, αφού καθ’ εαυτήν διαψεύδει την πεποίθηση ότι οι δικές μας αξίες είναι αυτονόητες και γενικά δεσμευτικές. Τούτο όμως δεν αποτελεί αναγκαία ή επαρκή αιτία σύγκρουσης. Γιατί αφενός γνωρίζουμε ακραίες συγκρούσεις που αναφέρονται σε κοινό πολιτισμικό έδαφος (π.χ. εμφυλίους πολέμους), αφετέρου η δυσφορία που δοκιμάζει κάποιος όταν οι ξένες αξίες σχετικοποιούν τις δικές του μεταβάλλεται σε αίσθηση υπαρξιακής απειλής και σε έχθρα μόνον όταν μια πολιτισμική κοινότητα αντιλαμβάνεται τούτη τη σχετικοποίηση ως συμβολική πράξη, την οποία αργά ή γρήγορα θα ακολουθήσουν χειροπιαστές ενέργειες ενάντια σε χειροπιαστά αγαθά.

Καμία κοινότητα δεν ζει από αξίες και μόνο, γι’ αυτό και καμία δεν θα ‘θελε να πεθάνει σε έναν πόλεμο προς χάρη αξιών δίχως συγκεκριμένη υπαρξιακή αναφορά.

Αν οι πολιτισμοί ήταν αναλλοίωτες ουσίες και οι συγκρούσεις το αναπόδραστο αποτέλεσμά τους, τότε οι διαχωριστικές γραμμές ανάμεσα στους πολιτισμούς θα παρέμεναν αμετακίνητες, ήτοι οι φιλίες και οι έχθρες θα ζούσαν αιώνια· επίσης θα έπρεπε η αυτοσυνειδησία τους να επιβιώνει κάθε εσωτερικής και εξωτερικής αλλαγής. Αλλά η ιστορική εμπειρία μάς διδάσκει κάτι πολύ διαφορετικό.

Η τοποθέτηση ενός πολιτισμού απέναντι στους άλλους και στον εαυτό του μπορεί να αλλάξει αργότερα ή ταχύτερα. Τούτη η διπλή αλλαγή επιτελείται λόγω ανατροπών στη διάταξη των ιστορικών υποκειμένων. Η λογική όμως της διάταξης αυτής είναι από την ουσία της πολιτική, επομένως η πολιτική λογική καθορίζει τελικά τις ιστορικά βαρύνουσες ερμηνείες των πολιτισμών.

Οι πολιτισμικές διαφορές δεν είναι καν δυνατόν να καταλήξουν σε συγκρούσεις αν τα πολιτισμικά υποκείμενα δεν έχουν συγκροτηθεί ως πολιτικές ομάδες, οι οποίες από την πλευρά τους ερμηνεύουν την έννοια του πολιτισμού σύμφωνα με τους σκοπούς τους.

Οι πολιτικοί σκοποί ­ προπαντός όσοι συνάπτονται με αγώνες αυτοσυντήρησης ­ επικρατούν κανονικά απέναντι στη φωνή του πολιτισμού (και της φυλής). Μια συγκροτημένη ομάδα μπορεί να επισείει τη σημαία του πολιτισμού της όποτε αυτό της φαίνεται πολιτικά σκόπιμο, οι καθαυτό πολιτισμικές μέριμνες όμως διόλου δεν καθορίζουν τις συγκεκριμένες πράξεις της, και μάλιστα παραμερίζονται μόλις βρεθούν σε αντίθεση με ζωτικούς σκοπούς.

Θα ήταν ανόητο να υποθέσουμε ότι οι Ιάπωνες (ή έστω και οι Κινέζοι της Ταϊβάν) θα ρυθμίσουν στο μέλλον τις σχέσεις τους με τις Ηνωμένες Πολιτείες, από τη μια, και την Κίνα, από την άλλη, με κριτήριο την πολιτισμική συγγένεια. Επίσης θα πλανιόταν οικτρά όποιος θα έθετε υπό αφόρητη πολιτική και στρατιωτική πίεση τη Ρωσία πιστεύοντας ότι ανήκει έτσι κι αλλιώς στον χριστιανικό πολιτισμικό κύκλο και επομένως δεν θα μπορούσε να συμμαχήσει ποτέ με την Κίνα εναντίον της «Δύσης».

Οι Ηνωμένες Πολιτείες προτιμούν τους Τούρκους από τους Ρώσους ως τοποτηρητές στον Καύκασο. Και πολλοί Αραβες συνεργάζονται με «απίστους» εναντίον των «φονταμενταλιστών» ομοθρήσκων και ομοεθνών τους.

Ο Huntington έθεσε στο επίκεντρο την έννοια του πολιτισμού για να υπογραμμίσει το γεγονός ότι τα όρια του εθνικού κράτους έχουν πλέον διαρραγεί. Η ταύτιση όμως της πλανητικής – υπερεθνικής διάστασης με την πολιτισμική διόλου δεν συνιστά λογική αναγκαιότητα.

Ο «πολιτισμός» δεν αποτελεί λογικά ή ιστορικά την αμέσως υπερκείμενη έννοια του «έθνους», γι’ αυτό και μετά την (υποθετική) υπέρβαση του «έθνους» ο «πολιτισμός» δεν είναι οπωσδήποτε το επόμενο κριτήριο πολιτικής συνομάδωσης.

Αλλά η θεωρία της σύγκρουσης των πολιτισμών δεν σφάλλει μόνο επειδή υποτιμά τον εθνικό παράγοντα. Ακόμα περισσότερο σφάλλει επειδή υπερτιμά τον πολιτισμικό παράγοντα στην πολιτική ­ και αυτό σε μιαν ιστορική στιγμή όπου οι τρόποι ζωής σε παγκόσμια κλίμακα έχουν τόσο συμπλησιάσει και οι πολιτισμικές διαφορές τόσο μικρύνει όσο ποτέ άλλοτε, έστω κι αν παραμένουν σημαντικές.

Πώς μπορεί να εξηγηθεί το παράδοξο ότι ορισμένα πολιτικά υποκείμενα ειδικά τώρα τονίζουν τις πολιτισμικές διαφορές, παραπλανώντας έτσι ορισμένους πολιτικούς παρατηρητές;

Γιατί μπορεί το ειδικό βάρος της πραγματικής ή επινοημένης πολιτισμικής ιδιομορφίας να μεγαλώνει υποκειμενικά, ενώ μειώνεται αντικειμενικά;

Ο τονισμός αυτής της ιδιομορφίας εξυπηρετεί την περιχαράκωση, στον σημερινό όμως κόσμο περιχαράκωση δεν μπορεί να σημαίνει στεγανή απομόνωση, που θα ισοδυναμούσε με ιστορική αυτοκτονία, παρά διαμόρφωση μιας όσο γίνεται ευνοϊκότερης αφετηρίας μπροστά σε έναν αγώνα κατανομής πλανητικών διαστάσεων.

Οτι αυτό είναι το κρίσιμο σημείο κι όχι ο «πολιτισμός» καθ’ αυτόν προκύπτει από ένα απλό και θεμελιώδες γεγονός.

Κανένα πολιτικό κίνημα, από όσα υπερασπίζουν δικές τους πολιτισμικές αξίες ενάντια στις «δυτικές», δεν παρέλειψε ίσαμε σήμερα να υιοθετήσει κατά το δυνατόν ταχύτερα και ευρύτερα «δυτικές» τεχνολογίες και οργανωτικές μορφές στον στρατιωτικό και πολιτικό τομέα προκειμένου να επαυξήσει την ισχύ του ­ ανεξάρτητα από τις όποιες συνέπειες για την εγχώρια παράδοση.

Οι πολιτισμικές διαφορές επιστρατεύονται όταν ο εξωτερικός εχθρός ανήκει σε άλλον πολιτισμό ή όταν φαίνεται σκόπιμο να στηλιτευθεί ο εσωτερικός εχθρός ως πιόνι ενός τέτοιου εξωτερικού εχθρού. Κοινωνιολογικές έρευνες έδειξαν ότι η «φονταμενταλιστική» πρωτοπορία στις μουσουλμανικές χώρες στρατολογείται κατά μέγιστο μέρος από τη διανόηση (και τη διανόηση των τεχνικών)· προσθέτουμε εδώ ότι για να κινητοποιήσει τις μάζες χρησιμοποιεί τα συνθήματα της πολιτισμικής πάλης παρόμοια όπως άλλοτε η λενινιστική πρωτοπορία χρησιμοποιούσε τα συνθήματα της ταξικής πάλης.

Ασιατικές ελίτ, οι οποίες ήδη κατέχουν την εξουσία και κηρύσσουν τις «ασιατικές αξίες» (π.χ. Σιγκαπούρη), το κάνουν αυτό έχοντας ως έρεισμα μια θέση ισχύος την οποία εξασφάλισαν μέσω της ουσιαστικά επαναστατικής μετατροπής των αντίστοιχων κοινωνιών.

Αν δεν είχαν επιτύχει στο πεδίο αυτό, τότε η επίκληση των δικών τους πολιτισμικών αξιών μάλλον θα έμοιαζε αξιοθρήνητη υπεραναπλήρωση, όπως συχνότατα είναι για τους αποτυχημένους ­ ο έλληνας αναγνώστης δεν χρειάζεται να ψάξει μακριά για να βρει παραδείγματα. Αν προϋποτεθεί η επιτυχία, τότε η επίκληση του ντόπιου πολιτισμού ισοδυναμεί με την αξίωση να αναγνωρισθεί κάποιος ως αυτόνομο υποκείμενο και όχι πλέον ως (αποικιακό) αντικείμενο.

Ο αγώνας κατανομής μέσα σε ορισμένες καταστάσεις μεταμφιέζεται αναγκαστικά σε σύγκρουση πολιτισμών από τότε που εξέλειψαν δύο άλλα καίρια επίμαχα σημεία. Αφού, όπως είπαμε, ακόμα και ο φανατικότερος παραδοσιολάτρης δεν μπορεί να παρακάμψει την αναγκαιότητα σύγχρονου τεχνικού εξοπλισμού, το ενάλλαγμα «ή παράδοση ή σύγχρονη τεχνική και οικονομία» ξεπεράστηκε.

Επίσης όμως ξεπεράστηκε, τουλάχιστον μετά την κατάρρευση του ανατολικού στρατοπέδου, το ερώτημα αν οι αναπτυσσόμενες χώρες οφείλουν να ταχθούν υπέρ του «δυτικού» ή του «σοβιετικού» κοινωνικού μοντέλου.

Γενικά, η εξαφάνιση του μαρξιστικού – λενινιστικού λεξιλογίου από τη ρητορική της παγκόσμιας πολιτικής συνεπέφερε μια μετατόπιση του κέντρου βάρους της πολιτικής επιχειρηματολογίας.

Οι αντιθέσεις δεν αρθρώνονται πια στη γλώσσα αναλύσεων περί τάξεων και ιμπεριαλισμού, αλλά όλο και περισσότερο στη γλώσσα πολιτισμικών αξιών (π.χ. «ανθρώπινα δικαιώματα»), από την οποία βέβαια δεν λείπουν άμεσες ή έμμεσες αναφορές στο παρελθόν και στο παρόν της αποικιοκρατίας και του ιμπεριαλισμού.

Ενώ η τεχνική, όντας κοσμοθεωρητικά άχρωμη, παγκοσμιοποιείται και με τους εξαναγκασμούς της ενοποιεί τη μορφή της οικονομικής οργάνωσης, η έννοια του πολιτισμού γίνεται μέσο περιχαράκωσης στον αγώνα κατανομής, ο οποίος οξύνεται ακριβώς λόγω της παραπάνω παγκοσμιοποίησης και ενοποίησης.

Και μόλις οι αγώνες οξύνονται, κάθε υφιστάμενη διαφορά εξογκώνεται και πολιτικοποιείται, αρκεί να έχει αξία συμβόλου και μέσου κινητοποίησης μαζών.

Ακόμα κι όταν οι συγκρουόμενοι ανήκουν σε διαφορετικούς πολιτισμούς και επικαλούνται την πολιτισμική τους ταυτότητα, αυτό δεν αποδεικνύει την πολιτισμική αιτία της σύγκρουσης. Αν δούμε έτσι τα πράγματα, τότε βέβαια δεν αποκλείεται αυτό που σήμερα ονομάζεται «αντίθεση Βορρά – Νότου» αύριο να προβάλει ως αντίθεση μεταξύ «δυτικού – χριστιανικού» και «μουσουλμανικού» ή «κομφουκιανού» πολιτισμού. Αλλά ακόμα και στην περίπτωση αυτή θα υπήρχαν σημαντικές εθνικές εξαιρέσεις.

Ωστε η θεωρία περί συγκρούσεως των πολιτισμών περιέχει το πολύ – πολύ μια διαστρεβλωμένη και κακοδιατυπωμένη αλήθεια. Εν τούτοις θα μπορούσε ­ και νομίζω ότι αυτή είναι η πρόθεση του Huntington ­ να χρησιμεύσει ως ιδεολογικός πόλος έλξεως της «Δύσης» (υπό αμερικανική ηγεσία), αν τυχόν αυτή, για οικονομικούς και στρατιωτικούς λόγους, ερχόταν σε σφοδρή σύγκρουση με μη δυτικές Δυνάμεις.

Τότε το πνευματικό κλίμα στη Δύση θα άλλαζε ακαριαία και ενάντια στην αλλαγή αυτή μάταια θα αμύνονταν (αν καθόλου αμύνονταν) όσοι σήμερα κυνηγούν τη δημοσιότητα κηρύσσοντας τη «συνεννόηση μεταξύ των πολιτισμών» ή πραγματώνοντάς την σε εξωτικά «πολυ-πολιτισμικά» συνέδρια με πληρωμένη τη συμμετοχή.

Μια λεκτική συνεννόηση στο στρογγυλό τραπέζι πριν από τη λύση υλικών επίμαχων ζητημάτων δεν στοιχίζει τίποτε και γι’ αυτό δεν επιφέρει και τίποτε. Τη λύση των επίμαχων ζητημάτων δεν την καθιστά δυνατή η «αμοιβαία κατανόηση» καθ’ αυτήν, παρά αντίθετα: η (διαφαινόμενη, έστω) λύση γεννά την προθυμία για κατανόηση του άλλου.

Ο τρόπος με τον οποίο ένας πολιτισμός ­ μέσω των σημαινόντων εκπροσώπων του ­ κατανοεί έναν άλλον αποτελεί συνάρτηση των πραγματικών σχέσεων ανάμεσα στους πολιτισμούς και αντίστοιχα μεταβάλλεται.

Το ίδιο ισχύει και για την ίδια τη διακήρυξη ότι ο ένας θέλει να κατανοήσει τον άλλον ως «ίσος προς ίσον». Αν οι ίδιες εκείνες Δυτικές Δυνάμεις, οι οποίες το 1919 απέρριψαν το αίτημα της Ιαπωνίας και αρνήθηκαν να κατοχυρώσουν την ισότητα των φυλών στη Συνθήκη των Βερσαλλιών, εν έτει 1997 πασχίζουν επισήμως για την κατανόηση των ξένων πολιτισμών, αυτό δεν αποτελεί οπωσδήποτε πρόοδο της κατανόησης. Αποτελεί όμως ένδειξη μιας δραματικής μεταβολής στον παγκόσμιο συσχετισμό δυνάμεων.

ΠΗΓΗ: ΤΟ ΒΗΜΑ, 26.01.1997

Η Τουρκία πουλάει στο κρατικό fund του Άμπου Ντάμπι το λιμάνι της Σμύρνης: Μέρος συμφωνίας $50 δισεκ. μεταξύ των δύο χωρών

0

Το Άμπου Ντάμπι πρόκειται να αγοράσει μερίδιο σε ένα βασικό τουρκικό λιμάνι, σύμφωνα με τέσσερις πηγές που γνωρίζουν τη συμφωνία, σε μια περαιτέρω ένδειξη προσέγγισης μεταξύ των άλλοτε άσπονδων γεωπολιτικών αντιπάλων.

Αυτό σημειώνεται σε ανταπόκριση του Reuters από την Κωνσταντινούπολη που υπογράφουν οι Ebru Tuncay και Alexander Cornwell με τίτλο Exclusive: Abu Dhabi nears deal to buy stake in Turkish port -sources.

Σύμφωνα με τη δυνητική συμφωνία, ο όμιλος AD Ports Group που ελέγχεται από το κράτος θα επενδύσει σε μια οντότητα που θα συσταθεί από το Turkey Wealth Fund για τη διαχείριση του λιμανιού της Σμύρνης στην ακτή του Αιγαίου, ανέφεραν δύο από τις πηγές – Οι πηγές ζήτησαν ανωνυμία για να συζητήσουν λεπτομέρειες της συμφωνίας που δεν έχουν ακόμη οριστικοποιηθεί.

Το μέγεθος του μεριδίου δεν ήταν σαφές, αλλά μία από τις πηγές είπε ότι η αξία της συμφωνίας θα μπορούσε να εκτιμηθεί σε περίπου 500 εκατομμύρια δολάρια. Το λιμάνι, που ανήκει στο κρατικό επενδυτικό ταμείο της Τουρκίας, είναι μια σημαντική πύλη που χρειάζεται νέες επενδύσεις. Αξιωματούχος του Ταμείου Περιουσίας της Τουρκίας αρνήθηκε να σχολιάσει.

Η σχεδιαζόμενη συναλλαγή έρχεται καθώς η κυβέρνηση της Τουρκίας αναζητά ξένες επενδύσεις για να επιταχύνει την στροφή της από χρόνια ανορθόδοξων οικονομικών πολιτικών που είχαν εκτοξεύσει τον πληθωρισμό στα ύψη και το νόμισμα υποτιμήθηκε.

Τα λιμάνια διαδραματίζουν βασικό ρόλο στη στρατηγική αλλαγή στην παγκόσμια παραγωγή. Οι αδυναμίες στις αλυσίδες εφοδιασμού που δοκιμάστηκαν από την πανδημία του COVID 19 και οι αυξημένες γεωπολιτικές εντάσεις πυροδοτούν μια αναταραχή, καθώς οι εταιρείες προσπαθούν να φέρουν την παραγωγή πιο κοντά στο σημείο πώλησης.

Εν τω μεταξύ, η Τουρκία ελπίζει ότι ένας επιθετικός κύκλος αύξησης των επιτοκίων, που ξεκίνησε τον Ιούνιο, θα προσελκύσει ξένους επενδυτές μετά από χρόνια εξόδου, συμπεριλαμβανομένων των άμεσων ξένων επενδύσεων (ΑΞΕ). Ορισμένοι δυτικοί επενδυτές αρχίζουν να επιστρέφουν στις αγορές. Ο Ερντογάν συναντήθηκε με τον πρόεδρο των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, Σεΐχη Mohamed bin Zayed Al Nahyan, στο περιθώριο της συνόδου κορυφής του ΟΗΕ για το κλίμα COP28, που πραγματοποιήθηκε στο Ντουμπάι νωρίτερα αυτό το μήνα. Το ADQ προεδρεύει ο Σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας Σεΐχης Tahnoun bin Zayed Al Nahyan,, αδελφός του Σεΐχη Mohamed.

Αξιωματούχοι των ΗΑΕ δήλωσαν έκτοτε ότι βλέπουν τεράστιες επενδυτικές ευκαιρίες στην Τουρκία, συμπεριλαμβανομένης της ενέργειας και της εφοδιαστικής. Ο κρατικός λιμενικός κολοσσός του Ντουμπάι DP World αγόρασε το πλειοψηφικό μερίδιο σε ένα τουρκικό λιμάνι νωρίτερα φέτος.

Τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και η Τουρκία υπέγραψαν μια συμφωνία ελεύθερου εμπορίου τον Μάιο που είχε ως στόχο να διευκολύνει τις επενδύσεις.

Οι δύο χώρες συμφώνησαν μια σειρά συναλλαγών αξίας άνω των 50 δισεκατομμυρίων δολαρίων τον Ιούλιο, καθώς ο Τούρκος πρόεδρος επισκέφθηκε τα κράτη του Κόλπου σε μια προσπάθεια να αναζωογονήσει την Τ/οικονομία.

Πηγή Reuters / Exclusive: Abu Dhabi nears deal to buy stake in Turkish port -sources

https://hellasjournal.com/2023/12/i-tourkia-poulai-sto-kratiko-fund-tou-ampou-ntampi-to-limani-tis-smirnis-meros-simfonias-50-disek-metaxi-ton-dio-choron/

     Εργαλεία και συμβουλές για την προστασία των παιδιών στο διαδίκτυο.

0

του Δημήτρη Γέραλη, Τεχνικού Δικτύων

Η προστασία των παιδιών στο διαδίκτυο μπορεί να ακούγεται κατι φοβερό.

Τα παιδιά αυτές τις μέρες είναι πιο προσκολλημένα στο διαδίκτυο από ποτέ από  μικρότερη ηλικία το χρησιμοποιούν συνέχεια στις ζωες τους.

Συμβουλές.

Χρήση γονικού ελέγχου – Το λειτουργικό σας σύστημα διαθέτει ενσωματωμένους γονικούς ελέγχους που μπορούν να σας βοηθήσουν να ελέγχετε ποια προγράμματα μπορούν να τρέξουν τα παιδιά σας, να περιορίσετε τη βαθμολογία των παιχνιδιών που μπορούν να παίξουν (ή να περιορίσετε ορισμένα παιχνίδια όλα μαζί), να φιλτράρετε περιεχόμενο ιστού και ακόμη και να ελέγξετε τις ημέρες και φορές που τα παιδιά σας μπορούν να έχουν πρόσβαση στον λογαριασμό τους.

Θέστε όρια – Τα παιδιά ασχολούνται με τον ιστό αυτές τις μέρες και αν τα ακούσετε να το λένε, η σύνδεση στο διαδίκτυο είναι ζωτικής σημασίας για τη συνέχιση της ευημερίας τους. Ορίστε σαφώς καθορισμένους περιορισμούς σε συσκευές με δυνατότητα web, συμπεριλαμβανομένων των κινητών τηλεφώνων, των συστημάτων παιχνιδιών και των υπολογιστών .

Δεν δίνουμε προσωπικά στοιχεία αριθμούς τηλέφωνου,διεύθυνση χωρις να το γνωρίζουν οι γονείς.

Εκπαιδευτικοί ιστότοποι για Net Smart Kids

Web Wise Kids – Αυτός ο ιστότοπος είναι ένας μη κερδοσκοπικός ιστότοπος με χορηγία δεκαετιών που καλύπτει το φάσμα των διαδικτυακών κινδύνων για τα παιδιά.

NetSmartzKids –Βίντεο, παιχνίδια, ηλεκτρονικά βιβλία και πολλά άλλα που απευθύνονται σε παιδιά δημοτικού σχολείου -για την ασφάλεια στο διαδίκτυο.

Safety Land – Ένα διαδικτυακό παιχνίδι που χρηματοδοτείται από την AT&T και έχει σχεδιαστεί για να διδάξει στα παιδιά την ασφάλεια στο διαδίκτυο.

Welcome to the Web Μια σειρά από προκλήσεις και δραστηριότητες για να εισαγάγετε τα παιδιά στην ασφαλή χρήση του Διαδικτύου

The Carnegie Cyber ​​Academy – «Η πιο διάσημη εκπαιδευτική εγκατάσταση κυβερνοάμυνας στον κόσμο>>

NS Teens – Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί κινούμενα σχέδια, κόμικς και παιχνίδια για να εκπαιδεύσει τους εφήβους σχετικά με τους διαδικτυακούς κινδύνους

Πόροι διαδικτυακού εκφοβισμού

Πράγματα που πρέπει να γνωρίζετε

Αναφορά παρενόχλησης – Το μεγαλύτερο μέρος του διαδικτυακού εκφοβισμού που συμβαίνει στο διαδίκτυο συμβαίνει μέσω πλατφορμών κοινωνικής δικτύωσης

Μιλήστε στα παιδιά σας -Είναι πολύ απίθανο να προσφέρουν εθελοντικά τις πληροφορίες στους γονείς τους. Συζητήστε με τα παιδιά σας τον διαδικτυακό εκφοβισμό και ρωτήστε τα για το τι βιώνουν ενώ βρίσκονται στο διαδίκτυο.

Μάθετε να αναγνωρίζετε – Επειδή το παιδί σας είναι λιγότερο πιθανό να σας το πει ευθέως, μάθετε να αναγνωρίζετε τα κοινά σημάδια ότι το παιδί σας αντιμετωπίζει παρενόχληση στο διαδίκτυο .

Ιστότοποι και εργαλεία ευαισθητοποίησης κατά του εκφοβισμού

Kid’s Against Bullying – Σχεδιασμένος ειδικά για παιδιά, αυτός ο ιστότοπος είναι γεμάτος εξατομικευμένες πληροφορίες για να βοηθήσει τα παιδιά να μάθουν να εντοπίζουν, να αποτρέπουν, να αποφεύγουν και να λαμβάνουν βοήθεια με τον διαδικτυακό εκφοβισμό

Stop Bullying  Ένας ιστότοπος που χρηματοδοτείται από την κυβέρνηση γεμάτος πληροφορίες σχετικά με τον διαδικτυακό εκφοβισμό .

Cyberbullying.org – Αυτός ο ιστότοπος παρέχει πληροφορίες σχετικά με το τι είναι ο διαδικτυακός εκφοβισμός και πώς να τον αντιμετωπίσετε

NCJRS: Cyber ​​bullying και cyber stalking – Μια συλλογή μελετών που έγιναν από διάφορα κυβερνητικά τμήματα που εξετάζουν τα αίτια και τα αποτελέσματα του διαδικτυακού εκφοβισμού 

BrainPOP: Cyber ​​bullying – Ένα έξυπνο διαδικτυακό βίντεο σχετικά με το τι είναι ο διαδικτυακός εκφοβισμός και πώς επηρεάζει τους ανθρώπους που σας φέρνει η BrainPop.

Ευαισθητοποίηση διαφημίσεων

Το Admongo – Το Admongo είναι ένα παιχνίδι που αναπτύχθηκε από την Ομοσπονδιακή Επιτροπή Εμπορίου που βοηθά τα παιδιά να μάθουν να ερμηνεύουν .

Παρακολούθηση & Φιλτράρισμα

K9 Web Protection – Το K9 αποκλείει το περιεχόμενο ιστού με προσαρμόσιμες λίστες που επιτρέπουν στους γονείς να προσδιορίζουν τι είναι κατάλληλο για τα παιδιά τους

SafetyWeb – Το SafetyWeb επιτρέπει στους γονείς να παρακολουθούν τη διαδικτυακή δραστηριότητα σε κοινωνικά δίκτυα, προγράμματα συνομιλίας και επίσης παρακολουθεί τις κλήσεις και τα γραπτά μηνύματα στα κινητά τους τηλέφωνα

uKnowKids – Το uKnowKids προσφέρει το πλήρες πακέτο τεχνολογικής προστασίας, συμπεριλαμβανομένης της παρακολούθησης κοινωνικής δικτύωσης και ιστού, παρακολούθησης μέσω κινητού τηλεφώνου και παρακολούθησης τοποθεσίας

Net Nanny – Το Net Nanny είναι ένα πολύ σεβαστό λογισμικό γονικού ελέγχου που έχει αναγνωριστεί από μεγάλα μέσα ενημέρωσης και έχει κερδίσει μια ποικιλία βραβείων λογισμικού σε όλο τον Ιστό

CYBERsitter – Το CYBERsitter είναι 5 φορές νικητής του βραβείου Editor’s Choice του PC Magazine. Λειτουργεί σε Windows από XP έως 8 και επιτρέπει στους γονείς να αποκλείουν προληπτικά μια σειρά περιεχομένου, όπως ιστό, παιχνίδια, κοινωνική δικτύωση και κακόβουλους ιστότοπους .

Προστασία Ταυτότητας & Απορρήτου

Προστατέψτε την ταυτότητα του παιδιού σας από το Experian  .

Η διαδικτυακή σας ταυτότητα .

Teen Space @ Identity Theft Resource Center

Πληροφορίες για σεξουαλικούς θηρευτές στο Διαδίκτυο

Family Safe Computers: Online Predators

Sexual Predators Online

Online Predator Statistics

Εφαρμογές για την ασφάλεια των παιδιών .

Mobicip – Αυτό το φίλτρο ιστού που βασίζεται σε σύννεφο διευκολύνει τη ρύθμιση εξατομικευμένων φίλτρων ιστού σε κάθε συσκευή βελτιωμένης web στο σπίτι σας, συμπεριλαμβανομένων των συσκευών Windows 7, Ubuntu, Android, iPhone και iPad, ακόμη και Kindle Fires.

North Star Child Safety Monitor – Αυτή η εύχρηστη εφαρμογή παρακολουθεί την πρόοδο ενός παιδιού και τη σχολική μεταφορά που χρησιμοποιεί.

Family GPS Tracker: Life 360 ​​– Αυτή η εφαρμογή σάς παρέχει έναν εξατομικευμένο οικογενειακό χάρτη που σας δείχνει την τοποθεσία όλων των μελών της οικογένειάς σας με μια ματιά.

Sprint Family Locator – Αυτή η υπηρεσία σάς επιτρέπει να εντοπίσετε το παιδί σας σε πραγματικό χρόνο με διαδραστικούς δορυφορικούς χάρτες από τον υπολογιστή σας ή οποιαδήποτε κινητή συσκευή βελτιωμένη στον ιστό

Kids Place – Αυτή η εφαρμογή προσφέρει γονικούς ελέγχους σε συσκευές Android που επιτρέπουν στους γονείς να αποκλείουν τις εξερχόμενες κλήσεις και τα μηνύματα κειμένου, την αγορά Android

FBI Child ID – Αυτή η δωρεάν εφαρμογή που παρέχεται από το FBI έχει σχεδιαστεί για να σας βοηθά να αποθηκεύετε ηλεκτρονικά ζωτικής σημασίας πληροφορίες και φωτογραφίες για τα παιδιά σας.

Famingo Sandbox  – Αυτή η εφαρμογή βοηθά τους γονείς να παρέχουν τις καλύτερες εφαρμογές για κινητές συσκευές στα παιδιά τους και τους δίνει τον έλεγχο σε αυτές που θεωρούν απαράδεκτες .

Κρυφή πρόσβαση στο Web.

Γράφημα για την πρόσβαση στον ιστό εφήβων μέσω smartphone .

Προγράμματα κοινωνικής δικτύωσης και συνομιλίας με ασφάλεια για παιδιά

Kid Chat -Αυτή η υπηρεσία συνομιλίας έχει σχεδιαστεί ειδικά για να παρέχει ένα ασφαλές μέρος για να συναντηθούν και να μιλήσουν τα παιδιά στο διαδίκτυο .

Kidz World – Ένα άλλο κοινωνικό δίκτυο που δημιουργήθηκε ειδικά για παιδιά, διαθέτει στήλες με συμβουλές, σχολική βοήθεια, συνομιλίες και φόρουμ, παιχνίδια και πολλά άλλα

Grom Social – Το Grom Social δημιουργήθηκε από ένα παιδί, για να τους προσφέρει ένα διασκεδαστικό μέρος για να κοινωνικοποιηθούν στο διαδίκτυο.

Προειδοποιητικά σημάδια και συμβουλές πρόληψης.

Ευνοώντας τις διαδικτυακές κοινωνικές αλληλεπιδράσεις.Εάν το παιδί σας αρχίσει να εξαλείφει τις προσωπικές κοινωνικές εκδηλώσεις προς όφελος των διαδικτυακών δραστηριοτήτων.

Περιορισμός χρόνου πρόσβασης – Μην επιτρέπετε την απεριόριστη πρόσβαση στο διαδίκτυο στο παιδί σας.

Οδηγοί για γονείς σχετικά με τον εθισμό στο Διαδίκτυο

Τεστ εθισμού γονέα-παιδιού στο Διαδίκτυο – Ένα γρήγορο τεστ που βοηθά τους γονείς να προσδιορίσουν εάν η σχέση του παιδιού σας με το Διαδίκτυο συνιστά εθισμό.

Πόροι για γονείς σχετικά με την ασφάλεια στο Διαδίκτυο

The Institute for Responsible Online and Cellphone Communication  – Ένας μη κερδοσκοπικός οργανισμός αφιερωμένος στη διδασκαλία της ψηφιακής ασφάλειας ενώ παράλληλα προωθεί την υπεύθυνη χρήση της τεχνολογίας.

Σημαντικοί Ιστότοποι για τους γονείς.

Cybersafekids.ie,Safekids.org ,Chidnet.com,SavvyCyberkids.org ,

Σε πολιτική ανυπακοή κάλεσε τους οπαδούς του ο Μπερίσα: Συγκέντρωση στα Τίρανα κατά του «καθεστώτος Ράμα»

0

Ο πρώην Πρόεδρος της Αλβανίας και ντε φάκτο ηγέτης της αντιπολίτευσης Σάλι Μπερίσα κάλεσε σήμερα τους ανά την επικράτεια οπαδούς του σε πολιτική ανυπακοή απέναντι στην κυβέρνηση Ράμα με στόχο την ανατροπή της.

Μιλώντας σε συγκέντρωση υποστηρικτών του στα Τίρανα χαρακτήρισε την σημερινή κυβέρνηση καθεστώς, κατηγορώντας τον πρωθυπουργό της ότι ελέγχει όλες τις εξουσίες στη χώρα προς όφελος του οργανωμένου εγκλήματος και μερίδας ολιγαρχών.

Απείλησε ταυτόχρονα τους εισαγγελείς της Ειδικής Εισαγγελίας κατά της Διαφθοράς και του Οργανωμένου Εγκλήματος , ότι «έχει μαζί τους ανοιχτούς λογαριασμούς».

Η συγκέντρωση ανυπακοής των οπαδών του Μπερίσια διεξήχθη μπροστά στο κτίριο της Βουλής την ώρα που στο εσωτερικό του η Επιτροπή «Βουλευτικών Εντολών και Δεοντολογίας», εξέταζε αίτημα της Ειδικής Εισαγγελίας κατά της Διαφθοράς και του Οργανωμένου Εγκλήματος για την άρση της βουλευτικής ασυλίας του Μπερίσα, ώστε να ανοίξει ο δρόμος για τη σύλληψή του, ή να τεθεί, λόγω ηλικίας, σε κατ’ οίκον περιορισμό.

Ο Σαλί Μπερίσια είναι 78 ετών και βάσει της αλβανικής νομοθεσία δεν επιτρέπεται η φυλάκιση ατόμων άνω των 70 ετών εκτός ειδικών περιπτώσεων.

  •    Ο Μπερίσα κατηγορείται από την Ειδική Εισαγγελία κατά της Διαφθοράς και του Οργανωμένου Εγκλήματος για εκτεταμένη διαφθορά και του έχει ήδη αποδοθεί η ιδιότητα του ατόμου προς ανάκριση και όχι κατηγορουμένου, με την υποχρέωση τακτικής παρουσίας στα αρμόδια όργανα όπως και της απαγόρευσης εξόδου από τη χώρα.

Ο Μπερίσα, ωστόσο, αγνόησε τις εισαγγελικές και δικαστικές αποφάσεις υποστηρίζοντας πως λόγω της βουλευτικής του ιδιότητας απαιτείται σχετική απόφαση της Βουλής.

  •     Τόσο οι ΗΠΑ όσο και η Μεγάλη Βρετανία έχουν κηρύξει τον Μπερίσα ανεπιθύμητο πρόσωπο στην επικράτεια τους επικαλούμενες καταγγελίες και στοιχεία περί εμπλοκής του σε υποθέσεις διαφθοράς ενόσω ήταν πρωθυπουργός.

Το γεγονός οδήγησε σε διάσπαση το Δημοκρατικό Κόμμα, το ισχυρότερο στην αντιπολίτευση, που ο ίδιος ίδρυσε. Ωστόσο ο Μπερίσα έχει με το μέρος του το μεγαλύτερο κομμάτι του κόμματος με τον επίσημο πρόεδρο Λουλζλιμ Μπάσα να ηγείται της μειοψηφίας.

 ΑΠΕ – ΜΠΕ του Παν.Μπάρκα 

Πώς ο Πούτιν «σκότωσε» τον Πούσκιν

0

Τα γεωπολιτικά διακυβεύματα αντικατοπτρίζονται και στην εκμάθηση ξένων γλωσσών. Για τους καθηγητές ρωσικών στη γαλλική δευτεροβάθμια εκπαίδευση, ο συνεχιζόμενος πόλεμος στην Ουκρανία έκανε ακόμη πιο δυσοίωνες της προοπτικές εκμάθησης της γλώσσας. Οι εγγραφές στο μάθημα των Ρωσικών ως ξένη γλώσσα επηρεάστηκαν από τη συνολική δυσφήμιση της χώρας και του ρωσικού πολιτισμού μετά την επίθεση του Πούτιν στην Ουκρανία.

Πώς ο Πούτιν «σκότωσε» τον Πούσκιν

↑ 

Η κυρία Βερονίκ Ζομπέρ έχει μελαγχολική διάθεση. «Είναι καταστροφικό να είσαι καθηγητής ρωσικών στις μέρες μας», σχολιάζει βαρύθυμα η συνταξιούχος εκπαιδευτικός, μέλος της Γαλλικής Ένωσης Ρωσομαθών (AFR). Μετά από δύο χρόνια πανδημίας, κάθε ελπίδα για την αναβίωση των καθιερωμένων εκπαιδευτικών ταξιδιών στη Μόσχα και στην Αγία Πετρούπολη, που επέτρεπε την προσέλκυση νέων μαθητών στο αντικείμενο, έχει εξανεμιστεί. Εξαιτίας του πολέμου, μία συνάδελφός της αποφάσισε να σταματήσει τη διοργάνωση σε δημοτικά σχολεία των εργαστηρίων γνωριμίας με τη γλώσσα ενός κράτους-εισβολέα. Η συνεργασία με το Ρωσικό Ίδρυμα για τις Επιστήμες και τον Πολιτισμό –που βοηθούσε τους εκπαιδευτικούς να βγάλουν βίζα και να οργανώσουν τις ανταλλαγές σπουδαστών– ανεστάλη, καθώς ο διευθυντής του τοποθετήθηκε υπέρ της εισβολής.

Παρά τις δυσοίωνες προβλέψεις των διδασκόντων, οι εγγραφές σε ρωσικά μαθήματα δεν κατέρρευσαν κατά το διδακτικό έτος 2022 (-1% σε σχέση με το 2021). Η ανακούφιση όμως μπορεί να αποδειχθεί προσωρινή. Ο πόλεμος διευρύνει το χάσμα μεταξύ Ρωσίας και Ευρώπης, μη προμηνύοντας τίποτα ευοίωνο για τη διδασκαλία μιας γλώσσας που βρίσκεται σε φθίνουσα πορεία εδώ και πολλές δεκαετίες. Σύμφωνα με τη Γενική Επιθεώρηση Ρωσικών του γαλλικού υπουργείου Παιδείας, το 1988 υπήρχαν 27.000 μαθητές ρωσικών στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση έναντι 11.000 σήμερα, σε σύνολο περίπου 330 δημόσιων και ιδιωτικών εκπαιδευτικών ιδρυμάτων.

Για καιρό, η διδασκαλία της ρωσικής γλώσσας περιοριζόταν στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Η γλώσσα εισήχθη στα γαλλικά λύκεια μετά την Απελευθέρωση, με τη θέσπιση κρατικού διαγωνισμού για την πλήρωση των σχετικών θέσεων στο δημόσιο εκπαιδευτικό σύστημα το 1947 και πιστοποιητικού επαγγελματικής ικανότητας διδασκαλίας στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση (Capes) το 1955. Οι διαγωνισμοί αυτοί ήταν το εφαλτήριο για τη «χρυσή εικοσαετία» της διδασκαλίας της ρωσικής γλώσσας στη Γαλλία, σύμφωνα με τη διατύπωση του Φιλίπ Κοντ, πρώην προέδρου της AFR, σε μια ανακοίνωση που βρίσκεται στην ιστοσελίδα της ένωσης (1). Μεταξύ των ετών 1957 και 1967, οι προσλήψεις εκπαιδευτικών τριπλασιάστηκαν, από δεκατρείς σε τριάντα θέσεις ετησίως (μέσω και των δύο διαγωνισμών) (2). Οι εγγραφές κορυφώθηκαν μεταξύ των ετών 1970 και 1975, με περίπου τριάντα χιλιάδες μαθητές (3). Τα ρωσικά αποτελούν λοιπόν την πέμπτη πιο διαδεδομένη γλώσσα διδασκαλίας στην Γαλλία, παραμένοντας ωστόσο αρκετά πίσω από τα ιταλικά.

Κομμουνιστές γονείς

Ο ενθουσιασμός για τη συγκεκριμένη γλώσσα ήταν απότοκο του κύρους της ΕΣΣΔ, στεφανωμένη καθώς ήταν με τη δόξα της νικήτριας του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Η εκτόξευση του πρώτου δορυφόρου το 1957 την καθιέρωσε ως το αντίπαλο δέος των ΗΠΑ. Η προσέγγιση του Σαρλ ντε Γκωλ με τη Μόσχα, κατά την επιστροφή του στην εξουσία το 1958, δημιούργησε ένα πολλά υποσχόμενο κλίμα μεταξύ των δύο χωρών. Η Γαλλία είχε ανάγκη από ρωσόφωνους: διπλωμάτες, επιστήμονες, μηχανικούς κ.ο.κ. Πλήθος μελών και φίλων του Κομμουνιστικού Κόμματος Γαλλίας έστελναν τα παιδιά τους να μάθουν τη γλώσσα της επανάστασης του 1917. Τα παιδιά αυτά αποτέλεσαν τη ραχοκοκαλιά των ρωσομαθών σπουδαστών και προστέθηκαν στο ολιγομελές προπολεμικό κοινό της γλώσσας: τους απογόνους των «Λευκών» Ρώσων εμιγκρέδων και τους φοιτητές ανώτατων φιλοσοφικών και φιλολογικών σχολών, για τους οποίους τα ρωσικά ήταν μια γλώσσα «ευγενής» λόγω της λογοτεχνικής κληρονομιάς της, της απαιτητικής γραμματικής της και του αινιγματικού κυριλλικού αλφαβήτου της.

Έως τις αρχές της δεκαετίας του 1960, υπήρχε μια περίεργη αναντιστοιχία μεταξύ των –ιδιαίτερα πολιτικών– αιτίων της ελκυστικότητας των ρωσικών και του απαρχαιωμένου περιεχομένου της διδασκαλίας της, βασισμένης στη μελέτη των μεγάλων συγγραφέων και στη μετάφραση. Οι περισσότεροι καθηγητές της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης είχαν μαθητεύσει στους σπουδαίους σλαβολόγους, που δεν είχαν καμία εμπειρία από τη Σοβιετική Ρωσία. Ο μέγας δάσκαλος των ρωσικών σπουδών, ο Πιερ Πασκάλ (1890-1983), αποτελούσε μια αναπάντεχη εξαίρεση. Υπολοχαγός στη γαλλική στρατιωτική αποστολή στη Ρωσία το 1916, ο ένθερμος αυτός καθολικός έγινε μάρτυρας της επανάστασης, την οποία αποφάσισε να ασπαστεί, πεπεισμένος ότι οι Μπολσεβίκοι θα υλοποιούσαν το εξισωτικό ιδεώδες που πολλοί συνέδεαν με τη ρωσική αγροτιά. Επιστρέφοντας στη Γαλλία το 1933 για να αποφύγει τις σταλινικές εκκαθαρίσεις, ο Πασκάλ παρέμεινε σιωπηλός σχετικά με το παρελθόν του, κρατώντας όμως παράλληλα αποστάσεις από το «αντιολοκληρωτικό» κίνημα. Αφιερώθηκε στη διδασκαλία και στη μετάφραση της λογοτεχνίας του 19ου αιώνα, κυρίως των έργων του Φίοντορ Ντοστογιέφσκι. Για τη γενιά των μελλοντικών καθηγητών που εκπαίδευε στη Σορβόννη, ο ρωσικός πολιτισμός σταματούσε το 1917.

Τα μεταπολεμικά εκπαιδευτικά εγχειρίδια, που χρησιμοποιούνταν έως τα τέλη της δεκαετίας του 1950, αγνοούσαν τις αλλαγές που συντελέστηκαν μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση. Για παράδειγμα, η επανέκδοση, το 1945, του εγχειριδίου αναφοράς του καθηγητή Πολ Μπουαγιέ (1864-1949) δεν λάμβανε υπόψη την απλοποίηση της ορθογραφίας του 1917. «Ο σπουδαστής θα επωφεληθεί από τη γνώση της παραδοσιακής ορθογραφίας των μεγάλων κλασικών συγγραφέων της ρωσικής γης», διαβάζουμε στο εισαγωγικό σημείωμά του (4). Το εγχειρίδιο της Βικτόρια Κοντσαλόφσκι, που εκδόθηκε την επόμενη χρονιά, ενσωμάτωνε μεν τη γλωσσική μεταρρύθμιση, δεν έκανε όμως καμία αναφορά στη Σοβιετική Ένωση. Απευθυνόταν «σε όσους αισθάνονται έλξη από το μυστήριο κάθε τι ρωσικού και τους πολλαπλούς προβληματισμούς που γεννά η τεράστια ευρασιατική δύναμη». Οι αναφορές του αντλούνταν αποκλειστικά από τη λογοτεχνία προ του 1917: Σεργκέι Ακσάκοφ, Αλεξάντρ Πούσκιν, Νικολάι Γκόγκολ, Μιχαήλ Λέρμοντοφ, Βασίλι Κλιουτσέφσκι, Άντον Τσέχωφ.

Ο εκσυγχρονισμός των εκπαιδευτικών εγχειριδίων είχε μετατραπεί επομένως σε πολιτικό ζήτημα. Το ανέλαβε η Ένωση Γαλλίας-ΕΣΣΔ, ένας φορέας υπό την επιρροή του Κομμουνιστικού Κόμματος Γαλλίας. Το γαλλικό υπουργείο Παιδείας, που δεν αγνοούσε τους πολιτικούς στόχους της, την άφησε να ενεργεί χωρίς εμπόδια, ιδίως επειδή η δράση της αρχικά επικεντρωνόταν στην εκπαίδευση ενηλίκων. Σε συνεργασία με το Κομμουνιστικό Κόμμα της Σοβιετικής Ένωσης και σοβιετικούς εκπαιδευτικούς, η παράλληλη διπλωματία της Ένωσης οδήγησε το 1962 στην έκδοση ενός εγχειριδίου με τίτλο Russe vivant («ζωντανά ρωσικά») που θα άφηνε το στίγμα του σε πολλές γενιές ρωσομαθών. O τίτλος του παρέπεμπε στη ρήξη με τις μεθόδους του παρελθόντος: δεν επρόκειτο πια μόνο για τη μελέτη των μεγάλων συγγραφέων, αλλά για την πρακτική εξάσκηση μιας γλώσσας, σε σύνδεση με τους σοβιετικούς πολίτες που την μιλούσαν. Αυτή η παιδαγωγική στροφή, που πρότασσε την προφορική έκφραση, αφορούσε όλες τις γλώσσες, οι οποίες πλέον αποκαλούνταν «ζωντανές», «ζώσες». Όμως, στην εποχή του Σιδηρού Παραπετάσματος, η ενθάρρυνση της προσέγγισης με άλλες κοινωνίες λάμβανε και μια πιο πολιτική διάσταση.

Τα μαθήματα του εγχειριδίου δεν παρέλειπαν τις αναφορές στα μεγάλα σοβιετικά επιτεύγματα, ιδίως στην κατάκτηση του διαστήματος. Από τη δεκαετία του 1960 και έπειτα, οι συχνότερες επισκέψεις εκπαιδευτικών στην ΕΣΣΔ διεύρυναν το οπτικό πεδίο τους. Σοβιετικοί συγγραφείς έκαναν την εμφάνισή τους στις αίθουσες διδασκαλίας (5), κυρίως εκείνοι που παρουσιάστηκαν μετά το «ξεπάγωμα» της περιόδου Χρουστσόφ, όπως ο Κονσταντίν Παουστόβσκι (1892-1968) ή οι συνθέτες-τραγουδοποιοί Μπουλάτ Οκουτζάβα (1924-1997) και Βλαντίμιρ Βισότσκι (1938-1980).

Κατά τη δεκαετία του 1970, το σοβιετικό αστέρι χάνει σταδιακά τη λάμψη του. Η στρατιωτική επέμβαση στην Τσεχοσλοβακία το 1968 κλόνισε την αύρα της Σοβιετικής Ένωσης. Ο αριθμός των Γάλλων ρωσομαθών μειώνεται με αργούς αλλά σταθερούς ρυθμούς, που επιταχύνονται απότομα μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ το 1991: πτώση κατά σχεδόν 40% μέσα σε δέκα χρόνια. Κατά τη διάρκεια της κρίσιμης αυτής περιόδου, ένα νέο χάσμα δημιουργείται μεταξύ της πολιτικής πραγματικότητας της Ρωσίας και των εκπαιδευτικών εγχειριδίων. Ενώ η χώρα βυθίζεται σε έναν αχαλίνωτο καπιταλισμό, πολλοί Γάλλοι μαθητές συνεχίζουν να ανακαλύπτουν τη ρωσική γλώσσα μέσω ενός εγχειριδίου που εξιστορεί τις περιπέτειες μιας ομάδας νεαρών σοβιετικών μαθητών (6). Στο μάθημα 2, οι μαθητές της 6ης τάξης μαθαίνουν τις λέξεις «εργοστάσιο» και «εργαστήριο συναρμολόγησης». Στο μάθημα 22, οι ήρωες δουλεύουν ως εθελοντές σε μια αγροτική κολεκτίβα με το όνομα «Πρόοδος» για «να μαζέψουν καρπούζια»…

Στην αυγή της δεκαετίας του 2000, οι γονεϊκές στρατηγικές παράκαμψης της εγγραφής των παιδιών τους στο σχολείο του τόπου κατοικίας μέσω της επιλογής λιγότερο διαδεδομένων γλωσσών κατέληξε να περιορίσει τη μείωση του αριθμού των μαθητών. «Η έως και σήμερα διατήρηση της ρωσικής γλώσσας στα μεγάλα σχολικά συγκροτήματα των κέντρων των πόλεων οφείλεται σε αυτή την καθαρά διοικητικού χαρακτήρα τακτική», έγραφε με λύπη ο Φιλίπ Κοντ το 2005. Τα τελευταία τρία χρόνια, το γαλλικό υπουργείο Παιδείας έχει αυστηροποιήσει την πολιτική σχετικά με τις εξαιρέσεις από την εγγραφή στο σχολείο του τόπου κατοικίας, παρατηρεί ο σημερινός γενικός επιθεωρητής για τη ρωσική γλώσσα Φρανσουά Λοράν, κυρίως σε ορισμένες εκπαιδευτικές περιφέρειες όπως η Νάντη ή το Παρίσι. Αν και πιστεύει ότι τα μέτρα για την προώθηση της ανάμειξης των κοινωνικών τάξεων είναι χρήσιμα, εκφράζει τη δυσαρέσκειά του για το γεγονός ότι η πολιτική αυτή αρκετές φορές είναι άκαμπτη και έρχεται σε αντίθεση με τον στόχο της διατήρησης μιας ποικιλίας προσφερόμενων γλωσσών στη γαλλική επικράτεια.

Η εκπαιδευτική μεταρρύθμιση στα λύκεια το 2018, και όχι ο πόλεμος, επέφερε το μεγαλύτερο έως τώρα πλήγμα στον κλάδο. Σε συνέχεια της καθιέρωσης ενός απολυτηρίου λυκείου «α λα καρτ» (δηλαδή με μεγαλύτερη επιλογή μαθημάτων και δυνατότητα αλλαγής τους αργότερα), οι τάξεις ρωσικών απώλεσαν ποσοστό 5 με 7% του δυναμικού τους ανά έτος (7). Μεγάλος αριθμός μαθητών δεν διδάσκεται πλέον τρίτη γλώσσα –που ήταν η κύρια οδός εκμάθησης των ρωσικών– διότι μετατράπηκε σε απλό μάθημα επιλογής, που μετράει σε πολύ μικρό ποσοστό για τον τελικό βαθμό του απολυτηρίου. Δέσμια ενός περιορισμένου ωρολογίου προγράμματος, τα σχολεία προσπάθησαν να διευρύνουν την προσφορά τους σε ειδικότητες (δεκατρείς στο σύνολο), σε βάρος της εκμάθησης των λιγότερο διαδεδομένων γλωσσών. Και άλλοι παράγοντες εξηγούν τη μείωση των μαθητών: μια πολιτική αυτονομίας των λυκείων που καθιστά οικονομικά αδύνατη την παροχή μιας συνεκτικής προσφοράς γλωσσών σε επίπεδο εκπαιδευτικής περιφέρειας ή διεύθυνσης, η συχνή μείωση των ωρών διδασκαλίας, η ομαδοποίηση των μαθητών διαφορετικού επιπέδου στην ίδια τάξη (8) κ.ά.

Η διατήρηση των ρωσικών τάξεων στα σχολεία εναπόκειται πολλές φορές στον ενθουσιασμό των παιδαγωγών. Πολλοί καθηγητές προωθούν το μάθημα και εκτός των ωρών διδασκαλίας: ανοικτές ημερίδες και εργαστήρια εισαγωγής στη γλώσσα πραγματοποιούνται στα δημοτικά σχολεία, σε μια προσπάθεια εδραίωσης της προσφοράς της γλώσσας σε τοπικό επίπεδο και σε βάθος χρόνου. Κατά τη διάρκεια της θητείας της σε ένα σχολικό συγκρότημα στην κοινότητα Μαντ-λα-Ζολί του νομού της Ιβλίν, η Μαργκερίτ Σουσόν διοργάνωνε κάθε χρονιά παρεμβάσεις στις τελευταίες τάξεις του δημοτικού των σχολείων του συγκροτήματος. Σήμερα διδάσκουσα σε μια προπαρασκευαστική τάξη στη Λυών, έχει δημιουργήσει μια ιστοσελίδα (9) μέσω της οποίας προάγει την εκμάθηση της ρωσικής γλώσσας. «Φέτος, λειτούργησε πολύ καλά το επιχείρημά μου σχετικά με την έλλειψη Γάλλων ρωσόφωνων στη δημοσιογραφία και στις υπηρεσίες ασφαλείας.» Παρά τη διεθνή κρίση λόγω του πολέμου, οι εγγραφές μαθητών στο πρώτο έτος αυξήθηκαν: δεκαέξι εγγεγραμμένοι μαθητές για το 2022 έναντι επτά κατά την έναρξη του σχολικού έτους 2021. Με τα διεθνή τμήματα των λυκείων να προσφέρουν ενισχυμένη διδασκαλία ξένων γλωσσών, οι προπαρασκευαστικές τάξεις συνεχίζουν να σημειώνουν μια ελαφρά πρόοδο στον αριθμό των εγγεγραμμένων μαθητών στα ρωσικά.

Η νέα παγκόσμια γεωπολιτική και οικονομική τάξη επηρεάζει σαφώς τις επιλογές των μαθητών. Η κινεζική γλώσσα, για παράδειγμα, σημείωσε αύξηση της δημοτικότητάς της από το 2010 (+14 %) ως απάντηση στο κατρακύλισμα της δημοτικότητας των ρωσικών (-30 %) και ακόμη περισσότερο των πορτογαλικών (-46 %). Όντας η πρώτη μη ευρωπαϊκή γλώσσα που διδάσκεται στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, τα κινεζικά προσελκύουν σήμερα σχεδόν το 20% των μαθητών που έχουν επιλέξει μια τρίτη σύγχρονη γλώσσα (δηλαδή 12.380 μαθητές), με μόλις το 7% να επιλέγουν ρωσικά. Για να ξορκίσει αυτή τη ζοφερή περίοδο, ο Λοράν επικαλείται τη μακρά ιστορία των δύο χωρών: «Η σχέση Γαλλίας και Ρωσίας, ιδίως σε πολιτιστικό και γλωσσικό επίπεδο, παραμένει παθιασμένη και παράφορη. Αντιστέκεται στους κινδύνους και στα πλήγματα της ιστορίας: οι μαρτυρίες των οικογενειών και των νέων που επέλεξαν φέτος τα ρωσικά κάνουν ξεκάθαρη τη διάκριση μεταξύ της ρωσικής γλώσσας και του καθεστώτος του Βλαντιμίρ Πούτιν».

Hélène Richard

Συντάκτρια της «Le Monde diplomatique»
μετάφραση: Ελίνα Βέτση

(1) «L’enseignement du russe en France: problèmes et perspectives», έκθεση που παρουσιάστηκε στη Βερόνα, Σεπτέμβριος 2005, www.afr-russe.fr.

(2) Sandra Dominique, «Le russe dans l’enseignement supérieur en France, de l’entre-deux-guerres à la fin des années 1970», διδακτορική διατριβή στην ιστορία, πανεπιστήμιο Paris Cité, 18 Σεπτεμβρίου 2020.

(3) Σύμφωνα με τα αριθμητικά στοιχεία που παρείχε ο Φιλίπ Κοντ στις 30 Σεπτεμβρίου 2022.

(4) Παρατίθεται από τη Sandra Dominique, ο.π.

(5) Συνέντευξη με τη Βερονίκ Ζομπέρ, συνταξιούχο καθηγήτρια, που ξεκίνησε την επαγγελματική της σταδιοδρομία το 1969.

(6) Mark Viatioutnev και Lilia Vokhmina, Langue russe. Manuel pour les élèves étrangers, Εκδόσεις «Langue russe», Μόσχα, 1988.

(7) Αριθμητικά στοιχεία που παρέχονται από τη Γενική Επιθεώρηση Ρωσικών.

(8) Alain Brunn (κ.ά.), «Évaluation de la mise en œuvre des enseignements optionnels au sein du nouveau lycée général et technologique», έκθεση της Γενικής Επιθεώρησης Εκπαίδευσης, Αθλητισμού και Έρευνας, Ιούνιος 2021.

Η στάση της Τζιχάντ απέναντι στις εκκλησίες της Γαλλίας

0

Τον Ιούλιο του 2023, μουσουλμάνοι πυρπόλησαν την εκκλησία Saint-Georges De La Haye του 12ου αιώνα στην πόλη Ντεκάρτ της Γαλλίας. (Πηγή εικόνας: Joël Thibault/Wikimedia Commons)

Russia’s “New World Order” and the Israel-Hamas War

0

Since the Hamas attack on October 7, Russia has taken a distinctly pro-Hamas line, and President Vladimir Putin even linked the fate of Russia and the fate of the Palestinian people. This position stems from an approach embraced by Putin whereby the world is transitioning from a unipolar to a multipolar order. According to this approach, Israel belongs to the West, led by the United States, and as such is part of the pole that is hostile to Russia. The discourse among Russian academics, opinion makers, and foreign policy experts reveals a consensus in their views regarding this perception. Therefore, against the backdrop of increased tensions between Russia and the United States, Israel must understand the beliefs that shape Russian policy, which seeks to breach the existing world order. Israel must also recognize the critical role that Russia assigns the Muslim world in the new world order it seeks to establish.

The narratives presented by Russian President Vladimir Putin regarding the war between Israel and Hamas claim that the West, led by the United States, is responsible for this conflict and for other regional conflicts. Putin blames the US for the war, as well as for the failure of the political process between Israel and the Palestinians, once Washington appropriated for itself the role of sole mediator and sidelined the Quartet. In addition, Putin accuses the US of fanning the flames of war and alleges that Washington is trying to use the subsequent chaos to weaken its rivals, including Russia. It is doing so, according to the Russia leader, to thwart the emergence of a multipolar new world order and to ensure that the US-led single superpower order survives. Putin asserts that Russia does not sit by idly, and it has launched a campaign of national liberation against “American hegemony” on the battlefields of Ukraine, where “the fate of Russia, and the entire world – including the fate of the Palestinian people – will be determined.”

In contrast, many Russian experts – academics and members of research institutions with close ties to the Putin regime – provide different explanations for the outbreak of the war. Most of these are related to processes and circumstances in the Middle East in recent years, but barely touch on the issue of American and Western responsibility, as Putin insists. For example, Vasily Kuznetsov, from the Institute of Oriental Studies at the Russian Academy of Sciences, proposes various reasons for the Hamas attack on October 7, including an attempt by the organization to obstruct any rapprochement between Israel and Saudi Arabia and to halt the regional normalization process; internal power struggles between Palestinian factions and Hamas’s efforts to take control of the Palestinian Authority; and the domestic Israeli crisis, which led Hamas to believe that Israel was weakened. According to Kuznetsov, the timing of the attacks was determined by the symbolism of the Yom Kippur War – the only war in which, according to the Arab perspective, Israel failed and was defeated. Vladislav Tolstykh, a senior lecturer at the prestigious Moscow State Institute of International Relations, points out that on a regional level, the closer ties between Saudi Arabia and Israel was a key catalyst for the Hamas attacks, especially given that Riyadh sees itself as the current leader of the Arab world. According to Tolstykh, Israeli construction in the West Bank and its treatment of Palestinian prisoners were also among the reasons for the attack. Alexander Dynkin, the head of the Russian International Affairs Council, vehemently rejects the assertion that the United States was behind the Hamas attack and argues that it is unlikely that it planned the attack while supporting the normalization process between Israel and Saudi Arabia, adding that Washington does not benefit from any escalation between Israel and Hamas. As an aside, none of these researchers write about the ties between Hamas and Iran.

Within the community of experts, there are different voices, distinct from the narratives presented by Putin. Fyodor Lukyanov, one of the leading experts in foreign policy and close to the presidential mechanisms, argues that the Hamas attack, whether carried out “alone or with the participation of their good friends from Iran,” achieved nothing. He went on to describe Hamas militants as “religious fanatics.” Unlike the official Russian position, Lukyanov says that “the utterly barbaric actions of Hamas quite naturally provoked a commensurate response from Israel,” and argues that Hamas is seemingly indifferent to the number of Palestinian fatalities. According to Lukyanov, Hamas members are not hiding behind the civilian population – they “believe that it is a holy mission for which it is worth dying.” He stresses that he does not see how the conflict can be resolved.

Some experts have addressed the failure of US policy in the Middle East. For example, Timofey Bordachev, the program director of the Valdai Discussion Club – in which Putin has participated for many years – also related to the failure of US policy, which he believes is the result of commitments to too many actors that cannot possibly be met. For example, with regard to the war in Gaza, the United States openly supports Israel, and that support endangers its standing in the Muslim world; at the same time, American pressure on Israel is not well received by Israelis, who see the US as an unconditional ally. Former Russian and Soviet ambassador to Yemen, Libya, and Tunisia Veniamin Popov is a senior research fellow at the Russian International Affairs Council who holds a virulently anti-Israel position. He argues that United States actions have deliberately marginalized the Palestinian issue and that the war in Gaza is a major blow to US foreign policy – despite the successes scored by the United States in the region, especially the normalization process between several Arab countries and Israel, i.e., the Abraham Accords. Now, the US support for Israel and the military assistance it provides have turned Washington into “a partner in the tragedy.” According to Popov, one of the most significant aspects of the Gaza war is that the Muslim world has become unified. He cites as proof the resolution passed on November 11 at the Arab League summit in Riyadh and the Organisation of Islamic Cooperation, which brought the Palestinian issue back onto the global agenda. Popov believes that the Muslim world can look out for its own interests – in other words, it can become one of the poles in the new, multipolar world order that Putin aspires to create.

Indeed, Putin’s comments on the war in Gaza are part of his perception of the new, multipolar world order that he seeks. In his most recent speeches, Putin attacked the United States, claiming that the “dictatorship of American hegemony” is weakening, and that it is dangerous to the rest of the world. He claimed that the situation in Gaza is proof of this. This motif appears in speeches and articles by others, too. Ivan Timofeev, the director general of the Russian International Affairs Council (which has close ties to the presidential regime), argues that the war between Israel and Hamas reflects the weakness of the unipolar world order. At the same time, he says that the Gaza war, like other conflicts, is the result of US weakness and imbalance in the system of international relations and is not the outcome of a deliberate American policy to maintain the current world order, as Putin argues. Lukyanov also contends that the war in Gaza is another stage in the reconstruction of the world order, which began at the start of the current century.

Some of these experts stress the importance of the Muslim world in bringing about the new world order. Ruslan Mamedov, a senior researcher from the staunchly anti-Israel Center of Arab and Islamic Studies at the Institute of Oriental Studies in Moscow, argues that leaders of the Arab states are still mired in the old unipolar world order. Only by breaking this paradigm, he argues, can a new world order be created. He is critical of the Arab states’ inaction over the Palestinian issue, but he is also aware of the differences of opinion between countries (the United Arab Emirates, Saudi Arabia, and Egypt) and Hamas, which they see as posing a threat to their regimes. Aleksandr Dugin, one of the most prominent ideologues in the extremist Russian nationalist camp, portrays the war in Gaza as part of a broader conflict between Russia and the West. According to Dugin, now that the Western nations and their “Israeli proxy” are attacking the Muslim world, the Muslim countries will recognize that the conflict between Israel and Hamas is part of the battle over the new world order, and will then better understand the war that Russia is waging in Ukraine. He believes that Russia and China are allies of the Muslim world in the battle over a multipolar world. Each of the poles will have to prove its right to exist through a struggle: Russia versus Ukraine; China versus Taiwan; and the Muslim world through finding a solution to the Israeli-Palestinian conflict. If the Muslim world does not manage to come together to form a unified pole, the process of transitioning to a multipolar world will be delayed.

An analysis of the discourse among Russian experts reveals that support for Putin’s narrative is far from unequivocal and some even put forward contradictory positions. This is not, however, a case of pluralism in the Western sense of the concept, although it does appear that there is some degree of freedom of expression when it comes to issues that do not directly threaten the regime. At the same time, the thesis that the world is undergoing a process of transforming from unipolar to multipolar is very much part of the Russian mainstream and is accepted even by those who express opinions that do not match the official Russian position exactly. According to this worldview, the Muslim world is an important part of the multipolar architecture and is a pole that would be friendly toward Russia; hence Moscow’s efforts to foster stronger ties with those countries. Israel, according to this worldview, belongs to the West led by the United States and is part of the pole that is hostile to Russia. Against the background of the increasing tension between Russia and the United States, Israel must understand the positions that shape Russian policy, which seek to breach the existing world order. Israel must interpret Russia’s actions vis-à-vis Israel and the war in Gaza through this prism. The anti-Israel position that Russia has taken since October 7 is further proof that Jerusalem must start to view Moscow’s ties with various nations and organizations in the context of the multipolar world that Russia aspires to create.

The opinions expressed in INSS publications are the authors’ alone.
https://www.inss.org.il/publication/russia-swords-of-iron/?utm_source=activetrail&utm_medium=email&utm_campaign=INSS%20Insight%20|%20Russia%e2%80%99s%20%e2%80%9cNew%20World%20Order%e2%80%9d%20and%20the%20Israel-Hamas%20War

We Need a Two State Solution (in Turkey)

0

Hamas leaders hold secret meeting in Turkey – report

0

Turkey was deliberately chosen as the site of the meeting, as it was deemed safe enough for the leaders to meet there.

Senior Hamas officials held a secret meeting last week in Turkey, Israel’s national broadcaster KAN revealed on Sunday night.

At the head of the meeting were Deputy Chairman of the Political Bureau of Hamas Saleh al-Arouri, who attended from his residence in Beirut, and former Hamas chief Khaled Mashal, who lives in the Qatari capital, Doha. Several other senior Hamas officials attended, according to KAN.

Turkey was deliberately chosen as the site of the meeting, as it was deemed safe enough for the leaders to meet there. Turkish President Recep Tayyip Erdogan has continually used anti-Israel rhetoric since the start of the Israel-Hamas War, declaring Israel guilty of war crimes.

The meeting was held to coordinate Hamas’s next steps in the current conflict with Israel, which began on October 7 after hundreds of Hamas terrorists broke through the border and went on a murderous rampage across IDF bases and Israeli border communities, killing 1,200 and kidnapping almost 250 people.

 Turkey's Prime Minister Recep Tayyip Erdogan (R) and Hamas' Gaza leader Ismail Haniyeh shake hands during a meeting at the Turkish parliament in Ankara January 3, 2012 (credit:  REUTERS/Stringer)
Turkey’s Prime Minister Recep Tayyip Erdogan (R) and Hamas’ Gaza leader Ismail Haniyeh shake hands during a meeting at the Turkish parliament in Ankara January 3, 2012 (credit: REUTERS/Stringer)

Hamas leaders have yet to determine their next steps in the war, both within Gaza itself and the role of Iran-proxy group Hezbollah in Lebanon, but KAN reported that another hostage-prisoner deal may be on the table. On Sunday night, Egyptian officials stated that Israel and Hamas are both open to a renewed ceasefire and hostage release, although disagreements remain on how it would be implemented.

The Hamas leadership chose to hold their secret meeting in a third country abroad and not by technological means, such as a video conference or an encrypted phone call, to allow everyone to sit and speak together in a secure environment to prevent Israeli intelligence from infiltrating.

Turkey warns of ‘serious consequences’

Earlier this month, Turkey warned Israel of “serious consequences” if it tries to hunt down Hamas members living outside Palestinian territories, including in Turkey, a Turkish intelligence official said. This came in response to a recording of Shin Bet chief Ronen Bar, stating that Israel would hunt down Hamas leaders in Lebanon, Turkey, and Qatar, even if it takes years.

The same day, Erdogan claimed that Prime Minister Benjamin Netanyahu will be tried as a war criminal over Israel’s offensive in Gaza, referring to the Likud party leader as the “butcher of Gaza.”

In a speech at a meeting of an Organisation of Islamic Cooperation (OIC) committee in Istanbul in early December, Erdogan said that Gaza is Palestinian land and will always belong to the Palestinians.

“Israel is not only a murderer but also a thief,” Erdogan said, adding, “We cannot let Israel occupy Gaza once again.”

photo:Hamas leaders Saleh al-Arouri and Khaled Mashal

(photo credit: Canva)

Κ. Κυριακόπουλος: ΑΚΡΟΔΕΞΙΑ και ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗ… Ο θρίαμβος των αυταπατών σε μια Ευρώπη που έχει ήδη τελειώσει

2

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Η ακροδεξιά σε ολόκληρη την Ευρώπη ενισχύεται θεαματικά. Το πολιτικό καύσιμο που δυναμώνει τα ακροδεξιά κόμματα, είναι η προκλητικά φιλομεταναστευτική πολιτική που κυριάρχησε στο Ευρωπαϊκό πολιτικό κατεστημένο, το οποίο προκειμένου να δικαιολογήσει αυτήν την καταστροφική επιλογή του, δεν δίστασε να χαρακτηρίσει συλλήβδην ως «ξενοφοβικά» τα κόμματα που την αμφισβητούν, αδιαφορώντας για το γεγονός ότι στην συντριπτική τους πλειοψηφία, την αμφισβητούν απολύτως στοιχειοθετημένα, με λογικά επιχειρήματα, χωρίς κραυγές και χωρίς ακρότητες…

Η επιλογή του Ευρωπαϊκού πολιτικού κατεστημένου, να απαντά με χαρακτηρισμούς στην πολιτική επιχειρηματολογία αυτών που αμφισβητούν την ανεξέλεγκτη και επικίνδυνη φιλομεταναστευτική πολιτική του, είναι μια σαφής ομολογία καραμπινάτης πολιτικής αδυναμίας για έναν ουσιαστικό αντίλογο, η οποία όμως  στην πράξη, τροφοδοτεί και με πρόσθετο πολιτικό καύσιμο τις ακροδεξιές δυνάμεις στην διαδρομή τους για την κατάκτηση της κυβερνητικής εξουσίας…

Φυσικά, αυτός ο άθλιος επικοινωνιακός αντιπερισπασμός, επινοήθηκε για να αποτελεί ταυτόχρονα και το βολικό άλλοθι όλων εκείνων που, ενώ βλέπουν στην πράξη τα αδιέξοδα στα οποία οδηγούν οι ολέθριες επιλογές τους, εν τούτοις επιμένουν να παραμένουν αταλάντευτα προσκολλημένοι στην ίδια πολιτική, αδιαφορώντας πλήρως για το μακροπρόθεσμο πολιτικό και κυρίως για το βαρύτατο Εθνικό κόστος. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, είναι η πρόσφατη απόφαση του Ελληνικού πρωθυπουργικού επιτελείου, το οποίο επιλέγει προκλητικά και ανερυθρίαστα, να νομιμοποιήσει με διαδικασίες fast track δεκάδες χιλιάδες λαθρομετανάστες με πρόσχημα την συγκομιδή της ελιάς. Φτηνό επιχείρημα… Φτηνών και απαξιωμένων ανθρώπων… Που δυστυχώς δεν διστάζουν να το επικαλεστούν σε μια κοινωνία παραδομένη στην απάθεια και στον εφησυχασμό…

Στην Ελλάδα βέβαια, η ακροδεξιά μπορεί να έχει χρεοκοπήσει πολιτικά από την στιγμή που το δικό της χαρτί ανέλαβαν να το παίξουν τα γνωστά νεοναζιστικά σκύβαλα της Χ.Α με τα γνωστά σε όλους αποτελέσματα. Στην υπόλοιπη Ευρώπη όμως, τα πράγματα εξελίσσονται εντελώς διαφορετικά. Οι Δήμοι, οι περιφέρειες, οι κυβερνήσεις των χωρών και σύντομα οι κορυφαίοι Ευρωπαϊκοί θεσμοί, παραδίδονται στην Ακροδεξιά ή σε συνεργατικά σχήματα στα οποία η Ακροδεξιά έχει παρουσία και κυρίως πρωταγωνιστικό ρόλο…

Για να είμαστε πάντως ειλικρινείς, θα πρέπει να πούμε ότι προς το παρόν δεν προκύπτει από κάπου ότι μια τέτοια εξέλιξη (μια εξέλιξη δηλαδή που θα φέρει την Ακροδεξιά στα έδρανα της κυβερνητικής εξουσίας) θα έχει κόστος για την δημοκρατία εντός των χωρών στις οποίες θα συντελεστεί και απ’ ότι φαίνεται δεν θα έχει κόστος ούτε για τους δρομολογημένους βηματισμούς που σχετίζονται με την περεταίρω διεύρυνση και ενοποίηση της Ευρώπης. Η εμπειρία από την σταδιακή πολιτική εναρμόνιση της Λε Πεν στην Γαλλία, όπως και η αποτίμηση της κυβερνητικής θητείας της Μελόνι στην Ιταλία, παραπέμπουν σε μια εκπληκτική συστημική προσαρμοστικότητα της περιώνυμης «Ακροδεξιάς» και μάλιστα με ρυθμούς που διέψευσαν ακόμη και τις πλέον αισιόδοξες προβλέψεις.

Επομένως και στα σχετιζόμενα με το λαθρομεταναστευτικό, καλό θα είναι να ορθολογικοποιήσουμε τις προσεγγίσεις μας, ούτως ώστε να μην χρειαστεί κάποια στιγμή να πέσουμε και πάλι από τα σύννεφα αιφνιδιασμένοι από τις εξελίξεις. Η λαθρομετανάστευση ως πρόβλημα που συνιστά πραγματική απειλή για το μέλλον της Ευρώπης, τροφοδοτεί με πολιτικό καύσιμο την πορεία των ακροδεξιών κομμάτων για την εξουσία. Η επόμενη μέρα όμως δεν προδιαγράφεται διόλου ρόδινη σε ότι αφορά στην διαχείριση των τετελεσμένων που έχουν δημιουργηθεί.

Η ανεκτικότητα χρόνων, η ακατάσχετη λαθρολαγνεία που κυριάρχησε στις αποφάσεις της Ευρωπαϊκής πολιτικής ελίτ και φυσικά το νομιμοποιητικό κέλυφος που εξασφάλισαν σε όλα τούτα οι καταστροφικές αποφάσεις του ΟΗΕ, δημιούργησαν σταδιακά μια κατάσταση εξαιρετικά δύσκολη στο σύνολο των Ευρωπαϊκών χωρών, μια δραματική και κυρίως βίαιη μετάλλαξη στην φυσιογνωμία των Ευρωπαϊκών κοινωνιών, μια επικίνδυνη πραγματικότητα που όλα δείχνουν ότι σε ότι αφορά στα θεμελιώδη της, έχει ήδη διαβεί τον Ρουβίκωνα, τον έχει διαβεί οριστικά και έχει πλέον καταστεί εκ των πραγμάτων ΜΗ ΑΝΑΣΤΡΕΨΙΜΗ.

Οι δυνάμεις της Ακροδεξιάς που εργαλειοποιούν το πρόβλημα για να αναρριχηθούν στην κυβερνητική εξουσία, είναι βέβαιο πως την επόμενη μέρα, δεν πρόκειται να κάνουν τίποτε απολύτως για την ουσιαστική του αντιμετώπιση, πέραν ίσως από κάποιες εφήμερες κινήσεις εντυπωσιασμού, χωρίς συνέχεια και χωρίς μετρήσιμα αποτελέσματα.

Οι Ευρωπαϊκές κοινωνίες κατά την διάρκεια των τελευταίων δεκαετιών που η Ισλαμική μετανάστευση άλωνε την Ευρώπη, είχαν επιλέξει συνειδητά να ασχολούνται με τα σκυλάκια τους, με τα γατάκια τους, με τα δικαιώματα των ομοφυλόφιλων και με πλείστες άλλες εκφυλιστικές προτεραιότητες που ευνούχιζαν συστηματικά την σκέψη και την καθημερινότητά τους. Οι Ευρωπαϊκές κοινωνίες αυτήν την μάχη την έχασαν χωρίς καν να την δώσουν. Το Ισλάμ εισέβαλε ανεξέλεγκτο στην Ευρώπη και είναι βέβαιο ότι διαθέτει την τεχνογνωσία να κατακτά τις χώρες στις οποίες εισβάλει.

Η απαλλαγή της Ευρώπης από τον υβριδικό εκφυλιστικό εισβολέα στον οποίο παραδόθηκε εξ αιτίας της δόλιας πρακτικής των ηγετών της και του εφησυχασμού στον οποίο παραδόθηκαν οι κοινωνίες της, δεν είναι πλέον εφικτή. Ή για να είμαστε ακριβέστεροι και για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, οποιαδήποτε σοβαρή προσπάθεια αντιμετώπισης του προβλήματος, θα οδηγούσε μοιραία σε έναν πόλεμο πραγματικό τον οποίο όμως ουδείς είναι διατεθειμένος να ξεκινήσει. Ούτε η δημαγωγικά φλύαρη ακροδεξιά. Η Ευρώπη τελείωσε. Και οι κοινωνίες της συνεχίζουν να συζητούν για τα εκφυλιστικά πρότυπα της woke κουλτούρας. Κατάντια…

Γ. Τσουκαλάς: ΤΟ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΙΣΜΕΤ

1
 του Γιώργου Τσουκαλά, Δικηγόρου
«Τὸ πεπρωμένον φυγεῖν ἀδύνατον»! Ως γνωστόν, οι αρχαίοι Έλληνες πίστευαν ακράδαντα πως οι άνθρωποι γεννιούνται με ένα κισμέτι, που εξύφαναν οι Μοίρες, το οποίο όμως ως άλλοι τραγικοί ήρωες επιχειρούν αενάως να υπερβούν, έστω και αν το αποπειρώνται επί ματαίω. Ποιο θα μπορούσε να είναι στην νεώτερη εποχή, αναλόγως προς την παμπάλαια έννοια του αρχαιοελληνικού πεπρωμένου, το «νεοελληνικό κισμέτ»; Ποια στάθηκε η αδυσώπητη μοίρα που οι νεώτεροι Έλληνες προορίζονται να υπερβούν; «Πρέπει νὰ χτυποῦμε, νὰ χτυποῦμε τὴ μοίρα μας, ὡς ν’ ἀνοίξουμε πόρτα, νὰ γλιτώσουμε!» έγραφε το 1957 ο Νίκος Καζαντζάκης στην «Αναφορά στον Γκρέκο»…
«Κισμέτ»! Η μοίρα, το απαράλλαχτο γραφτό των ανθρώπων, ως πολιτισμικό δάνειο των Ελλήνων από την Εγγύς Ανατολή (τουρκική kısmet < αραβική قسمة). Ποιο ήταν όμως το πεπρωμένο των Νεοελλήνων; Η Επανάσταση του 1821 ήταν μεν ασαφής ως προς τους απώτερους στόχους της, αλλά εκτός από τον διακαή πόθο για ελευθερία ή θάνατο, οι Έλληνες επαναστάτες φαίνεται πως αρχικά θεωρούσαν ρομαντικά πως θα ανακτούσαν την Κωνσταντινούπολη, και θα έξωναν ιδανικά τους Αγαρηνούς στην Κόκκινη Μηλιά, μια φανταστική τοποθεσία της Ανατολής, μυθική φύτρα των Τούρκων…
«Σώπαινε, κυρὰ Δέσποινα, καὶ μὴ πολυδακρύζης, πάλι μὲ χρόνους, μὲ καιρούς, πάλι δικὰ μας θὰ εἶναι», παρηγορούσε ο λαϊκός ποιητής στο διάσημο δημοτικό τραγούδι. «Οἱ ἀντίχριστοι θὰ φύγουν, ἀλλὰ θά ἔρθουν πάλι, ἔπειτα θὰ τοὺς κυνηγήσετε ἔως τὴν Κόκκινη Μηλιά, εἰς τὴν Πόλι θὰ χυθῆ αἷμα ποῦ τριχρονίτικο δαμάλι θὰ πλέξη, θὰ γίνη ἔνα χαρτοβασίλειο, ποῦ θὰ ἔχει μέγα μέλλον εἰς τήν Ἀνατολή», προφήτευε αδιαλείπτως, και με αδιάκοπη πίστη, ο Κοσμάς ο Αιτωλός. «Μὴ φοβάσαι (…) πρόκειται ὁ Θεός νὰ ὑποτάξει πάλι νέα πολλὰ ἔθνη, περισσότερα ἀπὸ ὅ,τι πρῶτα», προέβλεπε με λαϊκή απήχηση, ο Αγαθάγγελος. Όλα τούτα συμφωνούσαν με τον θρύλο του Μαρμαρωμένου Βασιλιά, αλλά και της σφαλισμένης χρυσόπορτας της Αγια-Σοφιάς ή των μισοτηγανισμένων ιχθύων της Άλωσης, όπως και άλλων λαϊκών μύθων της Ρωμιοσύνης, που εξέφραζαν ξεκάθαρα την νεοελληνική πίστη στην αντεκδίκηση των Γραικών σε βάρος των Τούρκων, και εν τέλει στην Ανάσταση του Γένους.
Άλλωστε, ο μείζων ελληνισμός ήταν απλωμένος σε μία ευρύτατη γεωγραφία που υπερέβαινε την Ευρώπη, αν όχι από τον καιρό του Τρωϊκού Πολέμου, τουλάχιστον από τους χρόνους των αρχαίων αποικισμών, μια εθνική διασπορά που επιτάθηκε μετά τον Μεγαλέξανδρο. «Ἐδούλωσε σχεδόν πάσαν τὴν ὑφ᾿ ἥλιον καὶ ὑπέταξεν ὑπὸ τοὺς πόδας αὐτῆς», επαίρονταν για την πεισιθάνατη Ρωμιοσύνη ο τελευταίος αυτοκράτορας του Βυζαντίου, Κωνσταντίνος ΙΑ’ Παλαιολόγος, στον στερνό του λόγο, λίγο πριν την Άλωση της Πόλης (1453), ενόσω ο δικέφαλος αετός της ύστατης δυναστείας του Βυζαντίου, ακόμη αιωρούνταν, πάντοτε νοερά, πάνω από Ανατολή και Δύση συνάμα. Ενώ όμως η Ρωμιοσύνη ήταν απλωμένη τουλάχιστον από την εξώτερη Ανατολία έως την Μεγάλη Ελλάδα, τελικά η νεώτερη Ελλάδα ιδρύθηκε (1830) αποκλειστικά στην Ευρώπη, ξεπηδώντας σε μία μικροελλαδική, πυρηνική γεωγραφία, που αποτελούνταν συνοπτικά, μόνον από τις Κυκλάδες, την Ρούμελη και τον Μοριά.
Αν και η Παλαιά Ελλάδα πειράστηκε να διχαστεί μεταξύ αυτοχθόνων Ελλαδιτών και ετεροχθόνων Ρωμιών, κυοφορώντας την ιδεολογία του μικροελλαδισμού που ονειρεύονταν μια «μικρὰ ἀλλ’ ἔντιμον Ἑλλάδα», παρόλα αυτά κατά τον 19ο αιώνα οι Έλληνες εξακολουθούσαν να θαρρούν τον πολιτισμό τους, ως έναν ενδιάμεσο χώρο, ανάμεσα στην Δύση και στην Ανατολή. «Τὸ Ἑλληνικὸν πανδιδακτήριον, κείμενον μεταξύ τῆς Ἐσπέρας καὶ τῆς Ἕω, εἶναι προωρισμένον νὰ λαμβάνῃ ἀφ’ ἐνὸς μέρους τῶν σπερμάτων τῆς σοφίας, καὶ ἀφοῦ τὰ ἀναπτύξῃ ἐν ἑαυτῷ ἰδίαν τινὰ καὶ γόνιμον ἀνάπτυξιν, νὰ τὰ μεταδίδῃ εἰς τὴν γείτονα Ἕω, νεαρὰ καὶ καρποφόρα», συλλογίζονταν το 1837, όλο θέρμη, ο Κωνσταντίνος Σχινάς, πρύτανης του πρώτου πανεπιστημίου της νεοελληνικής πρωτεύουσας, της Αθήνας. Άλλωστε, τούτη την παλιά πεποίθηση, ασπάζονταν και ο Ιωάννης Κωλέττης, ο πρωθυπουργός της Ελλάδας που σοφίστηκε την Μεγάλη Ιδέα, σαν διακήρυσσε το 1844 πως «ἡ Ἑλλάς ὡς ἐκ τῆς γεωγραφικῆς της θέσεως εἶναι τὸ κέντρον τῆς Εὐρώπης, μὲ τὴν δεξιὰν της πιάνει τὰς χείρας τῆς Δύσεως, καὶ μὲ τὴν ἀριστερὰν της τὰς χείρας τὴς Ἀνατολῆς καὶ τὰς συνδέει, ἡ Ἑλλάς ἦτο προωρισμένη, ὡς φαίνεται, καταπίπτουσα νὰ δώσῃ τὰ φῶτα εἰς τὴν Δύσιν, καὶ σήμερον ἀνισταμένη νὰ φωτίσῃ τὴν Ἀνατολήν, ἡμεῖς κατοικοῦμεν αὐτὴν τὴν ἔνδοξον Ἑλλάδα, ἡμεῖς πρέπει νὰ δώσωμεν τὸν ἐξευγενισμὸν εἰς τὴν Ἀνατολήν».
Τούτη η ιδεολογία του μείζονος ελληνισμού που υπερέβαινε την Ευρώπη ως κοιτίδα του, μπορεί με τον ένα ή τον άλλον τρόπο να είχε επιβιώσει επί χιλιετίες, αλλά πάντως έμελλε να θανατωθεί τραγικά τον 20ο αιώνα, με την Μικρασιατική Καταστροφή (1922). Μέχρι τις αρχές του 20ου αιώνα, περισσότερο από ενάμισι εκατομμύριο Έλληνες, το ένα τρίτο της τότε Ρωμιοσύνης, ήτοι των ορθόδοξων χριστιανών που επιβίωναν ακόμη στην πάλαι ποτέ βυζαντινή γεωγραφία, ήταν εγκατεστημένοι στην σημερινή Τουρκία. Όμως, σε κάθε έναν ορθόδοξο Ρωμιό της Ανατολίας των αρχών του 20ου αιώνα, αναλογούσαν τέσσερις μουσουλμάνοι Τούρκοι, οι περισσότεροι εξισλαμισμένοι ντόπιοι της Μικρασίας, που άλλαξαν θρησκευτικό «έθνος» και σταδιακά γλώσσα, κατά τους αιώνες που επακολούθησαν το καταστροφικό για την Ρωμιοσύνη, έτος 1071…
«Όταν ο δρόμος γίνεται κακοτράχαλος, προχωρούν όσοι έχουν σκληραγωγημένα πόδια», λέγει μια ξενική παροιμία. Στις αρχές του 20ου αιώνα, με τόσο ελληνόκοσμο στην απέναντι όχθη του Αιγαίου, ήταν μάλλον νομοτέλεια για τους Έλληνες να πορευτούν εκόντες άκοντες στην Μικρασιατική Εκστρατεία (1919-1922), προκειμένου να σώσουν τους Ρωμιούς της Ανατολίας από τον επικείμενο ολοκληρωτικό αφανισμό. Πράγματι, οι Τούρκοι έσφαζαν μαζικά τους Ρωμιούς της Ανατολίας, όχι ως άτυχους αμάχους που σκοτώνονταν, τυχαίες απώλειες εξαιτίας συρράξεων και μαχών, αλλά στα πλαίσια μιας γενοκτονίας, όπως αποκλήθηκαν παρόμοια εγκλήματα μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Καθώς όμως οι περισσότεροι Έλληνες κατοικούσαν στα παράλια της Μικρασίας, ο ελληνικός στρατός ξεμακραίνοντας από τις ακτές του Αιγαίου και εκστρατεύοντας στην ενδοχώρα της Ανατολίας, συνάντησε συμπαγείς μουσουλμανικούς πληθυσμούς, που συσπειρώθηκαν κατά των Χριστιανών εισβολέων. Τελικά, χάνοντας για μισή ώρα την καθοριστική μάχη στον Σαγγάριο ποταμό (1921), η Ελλάδα απέτυχε να επιβάλει τους όρους ειρήνης της Συνθήκης των Σεβρών (1920) στην Τουρκία.
«Τίς ἔγνω νοῦν Κυρίου», ποιος γνωρίζει τι συλλογάται ο Θεός (Ησαΐας, 40, 13). Παρά τις προφητείες της Ορθοδοξίας για την αναλαμπή της Ρωμιοσύνης, επακολούθησε η Μικρασιατική Καταστροφή (1922), και η τρομερή προσφυγιά της χριστιανικής Ασίας στην Ευρώπη. Μετά την Μικρασιατική Καταστροφή, από τους ως έγγιστα 1.800.000 Μικρασιάτες Έλληνες, θα κοπιάσουν ως πρόσφυγες στην Ελλάδα, λιγότεροι από 1.200.000. Περίπου 500.000 άνθρωποι, το ένα τρίτο του μικρασιατικού ελληνισμού, κυρίως Πόντιοι, χάθηκαν συνεπεία της Γενοκτονίας των Χριστιανών της Ανατολίας. Εν τέλει, όμως αυτοί οι άμοιροι Μικρασιάτες πρόσφυγες ουσιαστικά θα ανανεώσουν την Ελλάδα και κοντολογίς θα διαμορφώσουν τον νεοελληνικό 20ο αιώνα. Έτσι, η Ασία μετοικώντας στην Ευρώπη, γονιμοποίησε μια νέα εποχή. Η σύναψη της Συνθήκης της Λωζάνης (1923) επισφράγισε την καταστροφή και την αναγέννηση της Ελλάδας, εν τω άμα!
Η Συνθήκη της Λωζάνης, ώριμος καρπός της ευρωπαϊκής αποικιοκρατίας, θέσπισε στην Ανατολική Μεσόγειο τον ρατσιστικό κανόνα της αυστηρής φυλετικής διάκρισης της Ασίας από την Ευρώπη, με την εξαίρεση της Κωνσταντινούπολης. Τοιουτοτρόπως, προέκυψε μια πρωτοφανής γεωπολιτική κατάσταση που επανέφερε ιστορικά τον ελληνισμό, σε μια λησμονημένη εποχή, πριν από τον Αγαμέμνονα και τον Τρωϊκό Πόλεμο (12ος αιώνας π.Χ.), στον προϊστορικό καιρό που οι Δαναοί πρωτοκατέβηκαν στην Ελλάδα, ενώ στην Ανατολία κυβερνούσαν οι Χιττίτες. Λόγω της Συνθήκης της Λωζάνης, η τελευταία εκατοενταετηρίδα (1923-2023) ήταν πράγματι ο πρώτος μακρόσυρτος αιώνας στην πολυκύμαντη πορεία του ελληνισμού, κατά τον οποίο οι Νεοέλληνες έζησαν πλέον ως «καθαροί Ευρωπαίοι», απολύτως ξέχωρα από την κοντινή Ανατολή… Ήταν τελικά αυτό το «νεοελληνικό κισμέτ»;
«Ἡ Ἑλλάς, θέλετε ἀπὸ παράδοση θέλετε ἀπὸ συμφέροντα, ἀνήκει στὸν Δυτικὸ κόσμο, ὅπως ἄλλοι λαοὶ ἀνήκουν στοὺς Ἀδεσμεύτους, ἀνήκουν στοὺς Ἀνατολικούς, ἀνήκουν στοὺς Ἀφρικανούς, ὑπὸ αὐτήν τὴν ἔννοια ἀνήκομεν εἰς τὴν Δύσιν», αγόρευε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής στην Βουλή (1977). Η Ελλάδα εντάχθηκε (1981) στην Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα, την μετέπειτα Ευρωπαϊκή Ένωση, στην οποία αργότερα (2004) προστέθηκε και η διαιρεμένη Κύπρος, ιστορικό γεγονός νεοελληνικής αυτοπραγμάτωσης, κατά το οποίο όλοι οι σύγχρονοι Έλληνες ήσαν πλέον, με πολιτικούς όρους, αποκλειστικά «Ευρωπαίοι».
Όμως, ο νεώτερος ελληνισμός απέτυχε να πρωταγωνιστήσει στην ενωμένη Ευρώπη. Σύντομα, οι Νεοέλληνες έγιναν ουραγοί και υπερκεράστηκαν από τους πάντες ανεξαιρέτως. Από τους Ίβηρες, τους οποίους προσπερνούσαν μέχρι την δεκαετία του 1980, έως τους Ανατολικοευρωπαίους, τους οποίους οι Έλληνες υποτιμούσαν τουλάχιστον έως την δεκαετία του 2000. Οι σύνθετες αιτίες της «ευρωπαϊκής αποτυχίας» των Νεοελλήνων είναι πολλές, αλλά πάντως συγκεφαλαιώθηκαν στις τραγικές συνέπειες, της οριστικής αλλοτρίωσης του ξεχωριστού πολιτισμού τους, της πλήρους καταστροφής της οικονομίας τους και της αμετάκλητης κατάρρευσης της δημογραφίας τους.
Εν κατακλείδι, είναι φανερή η αποτυχία των σύγχρονων Ελλήνων τουλάχιστον να επιβιώσουν, αν όχι να ακμάσουν, ξεκομμένοι από την οικεία γεωγραφία που πάντοτε τους περιέβαλε, και φυσικά εξακολουθεί να τους περιζώνει, την Εγγύς Ανατολή!
Μήπως το «νεοελληνικό κισμέτ» είναι η οικονομική, κοινωνική, στρατιωτική και πολιτιστική επανασύνδεση με την Ανατολική Μεσόγειο;
Πως οι Έλληνες θα ξαναβρούν τους Αιγύπτιους, τους Εβραίους, τους Σύριους, τους Φοίνικες;
Πως θα στήσουν με τους ιστορικούς λαούς της Εγγύς Ανατολής νέους θεσμούς, στους οποίους οι Έλληνες θα πρωταγωνιστήσουν;
Πως θα προστατέψουν τους χριστιανούς της Λεβαντίνης, και θα προωθήσουν ξανά την γλώσσα τους;
« – Άλεφ, Λαμ, Μιμ! Νικήθηκαν οι Έλληνες. Σε μια γη πολύ κοντινή. Αλλά αυτοί και μετά την ήττα τους, σύντομα θα ξανανικήσουν…» (Το Κοράνι, Σούρα ελ-Ρουμ, οι Έλληνες).

ΠΟΙΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ;

11

του Παντελή Σαββίδη

Οι Ανιχνεύσεις αναδημοσιεύουν σήμερα ένα ενδιαφέρον κείμενο από το Le Figaro που παίρνει αποσπάσματα από το εμβληματικό βιβλίο του Σάμουελ Χάντιγκτον για τη σύγκρουση των πολιτισμών, τα προβάλλει στο σήμερα και ερμηνεύει γεγονότα. Και τα ερμηνεύει πειστικά.

Πιστεύω και εγώ ότι οι συγκρούσεις έχουν περισσότερο πολιτισμικό υπόβαθρο και λιγότερο διακρατικό.

Όταν πρωτοκυκλοφόρησε το βιβλίο του Χάντιγκτον (1996) το είχα διαβάσει (κάλυπτα, τότε, για την ΕΡΤ3 τους πολέμους στη Γιουγκοσλαβία και η μόνιμη επωδός ήταν η πολιτισμική τους διάσταση, οπότε, το βιβλίο αποτέλεσε καλό εργαλείο για να εμβαθύνουμε στην υπόθεση.)

Αλλά πέρασαν αρκετά χρόνια από τότε και εκείνο που μου έμεινε είναι πως ο Χάντιγκτον βάζει δεν βάζει την Ελλάδα στη δύση. Η συμπαράταξη, σε λαϊκό επίπεδο, με τους Σέρβους σε εκείνον τον πόλεμο αποτέλεσε ένα από τα στοιχεία αμφισβήτησης του δυτικού προσανατολισμού της Ελλάδας.

Βασικό στοιχείο διαχωρισμού δύσης- ανατολής ήταν για τον Χάντιγκτον η ορθοδοξία. Μεταξύ των στοιχείων που καθορίζουν τον δυτικό πολιτισμό ο Χάντιγκτον θεωρεί τον ρωμαιοκαθολικισμό και ό,τι συγκροτεί την δυτική ρωμαιοκαθολική ιστορία (φεουδαρχία, αναγέννηση, μεταρρύθμιση, διαφωτισμός αποικιοκρατία).

Την ορθοδοξία την κατατάσσει στην Ανατολή. Αλλά όχι, τόσο την ελληνική ορθοδοξία με την οποία ασχολείται ελάχιστα, αν θυμάμαι καλά. Ως ορθοδοξία, που την κατατάσσει στην Ανατολή, θεωρεί την ρωσική ορθοδοξία. Με αυτήν ασχολείται, κυρίως.

Από την κατάταξη αυτή προκύπτουν πολλά ερωτήματα:

-Διαφέρει η ελληνική από την ρωσική ορθοδοξία σε ό,τι αφορά το πολιτισμικό παράδειγμα όχι τις θεολογικές διαφορές;

-Όταν οι δυτικοί επιστήμονες κατατάσσουν την Ελλάδα στην Ανατολή με βάση τι την κατατάσσουν; Αρκεί η ορθοδοξία; Είναι η ορθοδοξία η μόνη κυρίαρχη διάσταση που καθορίζει τον ελληνικό πολιτισμό και την ελληνική ταυτότητα; Η αρχαιοελληνική διάσταση είναι υπαρκτή στον σύγχρονο ελληνικό πολιτισμό ή κυριαρχεί η ορθοδοξία; Δεν λαμβάνεται υπόψιν στον καθορισμό του προσανατολισμού ενός λαού;

Και σε άλλες μελέτες δυτικών επιστημόνων που αναζητούν την ταυτότητα της Ευρώπης, αμφισβητείται η ελληνική ένταξη στον ευρωπαϊκό πολιτισμό παρότι ένας από τους πυλώνες του ευρωπαϊκού πολιτισμού υπήρξε αναμφίβολα ο αρχαιοελληνικός. Αμφισβητείται, κυρίως, το Βυζάντιο ως δυτική παράμετρος παρότι το Βυζάντιο υπήρξε η Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία η οποία επιβίωσε 1000 χρόνια μετά την υποδούλωση της Ρώμης.

Το ερώτημα είναι γιατί το κάνουν αυτό οι δυτικοί επιστήμονες;

Δεν πιστεύω στις αγαθές προθέσεις των δυτικών επιστημόνων. Την πεποίθησή μου αυτή ενίσχυσε ο αγοραίος τρόπος με τον οποίο ο Μπέρτραντ Ράσελ αμφισβητεί  τον Πλάτωνα στο δίτομο έργο του Ιστορία της Δυτικής Φιλοσοφίας.

Οι προσεγγίσεις πολλών δυτικών περιέχουν υποκειμενισμό και εμπάθεια κατά ενός πολιτισμού που δεν θέλουν να παραδεχθούν ότι επηρέασε καθοριστικά τον δικό τους.

Αν μου επιτρέπεται να προχωρήσω λίγο την σκέψη μου αμφισβητώ αρκετούς τομείς ανθρώπινου ενδιαφέροντος ως επιστήμες. Η ιστορική επιστήμη είναι μία από αυτές. Δεν έχει σημασία αν την αμφισβητώ ή όχι εγώ αλλά ξεφεύγει από τον ορισμό της επιστήμης κάτι που βασίζεται σε αφήγηση και σύνθεση των ΔΥΝΑΤΏΝ στοιχείων μέχρι τη στιγμή που τα ανακάλυψε ένας ερευνητής. Κάτω από τα στοιχεία που ανακάλυψε μπορεί να υπάρχουν άλλα τα οποία ανατρέπουν τις παραπάνω διαπιστώσεις του. Είναι αυτό επιστήμη;

Για να κάνω πιο προκλητικό το σχόλιο θεωρώ πως κανένα σύστημα αφήγησης δεν μπορεί να θεωρηθεί επιστήμη αν δεν εισάγει μαθηματικά τους κόλπους του.

Και εδώ θα σταματήσω. Γνωρίζω την απάντηση ότι τα μαθηματικά δεν είναι επιστήμη αλλά τεχνικό εργαλείο. Αλλά είναι μια απάντηση την οποία δίνουν όσοι δεν θέλουν να αποδεχθούν τον καταλυτικό ρόλο τους στην συγκρότηση της δικής τους επιστήμης. Όπως οι δυτικοί επιστήμονες.

Διαβάστε το κείμενο για τον Χάντινγκτον. Είναι ενδιαφέρον.

SAMUEL HUNTINGTON: Προφήτης των συγκρούσεων του 21ου αιώνος