Αρχική Blog Σελίδα 1518

Ομ. Ταχμαζίδης: Ελληνοτουρκικά: Χρειαζόμαστε ένα Νέο Ιστορικό Σχέδιο

0

 

Κείμενο: Όμηρος Ταχμαζίδης

Εάν ισχύει, κατά ένα ελάχιστο, ο ισχυρισμός του Πωλ Βιρίλιο, ότι η κυριαρχία είναι, κυρίως, ζήτημα “κυκλοφορίας”, τότε το μέλλον προδιαγράφεται ζοφερό για τον ελληνισμό. Η εθνική ταπείνωση δε θα προσλάβει “χωρικό-γεωγραφικό” χαρακτήρα, αλλά θα αφορά την εθνική αυτοτέλεια σε όλες τις εκφάνσεις του δημόσιου βίου.

Με γνώμονα τούτη την ανησυχητική προειδοποίηση δημοσιοποιούνται οι παρακάτω σκέψεις/προτάσεις.

Τσαλαβουτάμε, εδώ και δεκαετίες, στα ρηχά νερά του ελληνοτουρκικού τέλματος φοβούμενοι να προβούμε σε ένα θαρραλέο βήμα. Και αδυνατούμε να αντιληφθούμε ότι κινούμαστε, πλέον, σε κινούμενη άμμο, στην ανεπαίσθητη δίνη της οποίας βυθιζόμαστε αργά, μα σταθερά, με απώτερο κίνδυνο να οδηγηθούμε σε μη-αναστρέψιμες καταστάσεις στο μέλλον. Αποφεύγω στο παρόν άρθρο να επιχειρηματολογήσω περί τούτου του σύνθετου προβλήματος, απλώς σημειώνω ότι το μέλλον αρχίζει να διαφαίνεται σκοτεινό για τη χώρα, η οποία εμπλέκεται, όλο και περισσότερο, στους καταναγκασμούς μιας λογικής πλήρους υποτέλειας ως απάντηση στην αυξανόμενη πίεση ενός διαρκώς ισχυροποιούμενου αντιπάλου. Ο τελευταίος ευρίσκεται και αυτός δέσμιος των αντιφάσεων και των καταναγκασμών που επιβάλλει η ισχυροποίησή του.

Τα πράγματα δεν είναι, όπως ήταν, όσο και αν μας ξεγελούν τα επιφαινόμενά τους, και δεν θα παραμείνουν για πολύ ως έχουν: οι δυναμικές, οι οποίες αναπτύσσονται στο υπαρκτό πλαίσιο των ελληνοτουρκικών αποβαίνουν καθημερινώς εις βάρος των συμφερόντων της χώρας και τούτη η τάση θα ενισχυθεί, ακόμη περισσότερο, αν επιμείνουμε, για πολύ καιρό ακόμη, στις μέχρι τούδε αδιέξοδες πρακτικές.

Η επίσκεψη του τούρκου προέδρου στην Αθήνα, είναι μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία να εγκαινιάσει η ελληνική πλευρά έναν άλλο τύπο πολιτικής έναντι της γείτονος. Ένα μοντέλο διπλωματίας, το οποίο θα μπορέσει να αποκτήσει καθολικό χαρακτήρα για την εξωτερική πολιτική της χώρας.

Είναι προφανές, τώρα που διαβαίνουμε το κατώφλι του ψηφιακού κόσμου, ότι χρειαζόμαστε ένα Νέο Ιστορικό Σχέδιο για το μέλλον του ελληνισμού. Ένα σχέδιο το οποίο θα περιλαμβάνει και μια δυναμική δημιουργική πολιτική απέναντι στην ισχυροποιούμενη διαρκώς γειτονική χώρα.

Παραθέτω στη συνέχεια, χωρίς να επεξηγώ και να αιτιολογώ το ευρύτερο πλαίσιο των σκέψεών μου, μια σειρά προτάσεων, οι οποίες θεωρώ ότι θα έδιναν μια νέα αίσθηση δυναμικής και δημιουργικής προοπτικής στις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Πρόκειται για προτάσεις χαμηλής έντασης, οι οποίες, ωστόσο, αποκτούν καίριο συμβολικό και ουσιαστικό χαρακτήρα, ως μέρος ενός ευρύτερου ιστορικού σχεδίου και ενός νέου προσανατολισμού της πατρίδας μας, στη διαχείριση των διεθνοπολιτικών ζητημάτων που την απασχολούν, χωρίς τούτο να σημαίνει πως πρέπει να εγκαταλειφθούν οι παραδοσιακοί τρόποι άσκησης εξωτερικής πολιτικής.

Η ελληνική κυβέρνηση, οφείλει να ανοίξει το ζήτημα της συνεργασίας των δύο χωρών στον τομέα της αρχαιολογικής έρευνας και επιστήμης. Είναι αδιανόητο για την Ελλάδα να μην διαθέτει αντίστοιχη αρχαιολογική σχολή στην γειτονική χώρα, όπως διαθέτουν πάμπολλες ευρωπαϊκές χώρες. Ακόμη και η Ελβετία έχει ζωηρή ανασκαφική και επιστημονική αρχαιολογική δραστηριότητα στην Μικρά Ασία. Πρόκειται για ένα έλλειμμα δεκαετιών, για μια κατάσταση, η οποία οφείλεται, κυρίως, στην αμοιβαία δυσπιστία και στις διαρκείς εντάσεις ανάμεσα στις δύο χώρες. Η επιστημονική αρχαιολογική παρουσία της χώρας μας στην άλλη πλευρά του Αιγαίου είναι, επιπλέον, και ζήτημα εθνικού χρέους.

Κατ΄ αναλογία η τουρκική πλευρά θα μπορέσει να λειτουργήσει στον ελλαδικό χώρο κάτι αντίστοιχο για την οθωμανική πολιτιστική κληρονομιά, που μοιράζονται οι δύο χώρες. [Συνεργασίες μπορούν να υπάρξουν και σε ζητήματα διεκδίκησης αρχαιολογικών θησαυρών.] Στην κατεύθυνση αυτή θα πρέπει να δραστηριοποιηθούν και οι τοπικές κοινωνίες, για να ασκηθεί πίεση στην Αθήνα και στην Άγκυρα, για τη δημιουργία Επιστημονικών και Πολιτιστικών Ιδρυμάτων, που θα αφορούν μορφές της κοινής πολιτιστικής κληρονομιάς στις δύο χώρες.

Στην πόλη των Γιαννιτσών, για παράδειγμα, δύναται να δημιουργηθεί ένα Διεθνές Ίδρυμα Μελέτης του οθωμανισμού στην Νοτιανατολική και Ανατολική Ευρώπη. Η πόλη ιδρύθηκε από τους Οθωμανούς, συνδέεται με την παρουσία τους στην ευρωπαϊκή ήπειρο και έχει ιδιαίτερη σημασία για την τουρκική πλευρά. Κατ΄ αντιστοιχία του συγκεκριμένου ιδρύματος στα Γιαννιτσά να δημιουργηθεί στην Τραπεζούντα της Τουρκίας Διεθνές Ίδρυμα για την διαχρονική ιστορική παρουσία του ελληνισμού και της ελληνικής γλώσσας στην περιοχή του Ευξείνου Πόντου (ευρωπαϊκού και ασιατικού).

Αυτή τη στιγμή δεν θα αναλύσω και δεν θα εξηγήσω το στρατηγικό βάθος αυτής της αλλαγής “πεδίου” στην άσκηση εξωτερικής πολιτικής. Σημειώνω απλώς ότι μια τέτοια αλλαγή στην πολιτική πράξη θα απελευθερώσει και στις δύο πλευρές του Αιγαίου την soft power της πολιτιστικής και πολιτισμικής συνεργασίας με ευεργετικά αποτελέσματα και για τις δύο χώρες και για τους δύο λαούς: για την μακροπρόθεσμη ειρηνική και συνεργατική συνύπαρξή τους. Η Ελλάδα έχει κάθε λόγο να επενδύσει  στην ειρήνη μέσω πρακτικών της πολιτιστικής διπλωματίας. Έχει τεράστια συγκριτικά πλεονεκτήματα, τα οποία οφείλει να αξιοποιήσει.

Επισημαίνω, επίσης, τα άμεσα και προφανή, που αφορούν περισσότερο την καθημερινότητα των πολιτών: τα συμβολικά και οικονομικά οφέλη για την πόλη των Γιαννιτσών, τα οφέλη για την ελληνική επιστήμη (αρχαιολογία, ιστορία, θρησκειολογία κ.α.), τις θέσεις εργασίας στον τομέα της αρχαιολογίας κλπ. , την ένταση στον τουρισμό κ.α.

Το ζήτημα είναι σύνθετο και οι στόχοι ενός τέτοιου ιστορικού σχεδίου είναι δυσεπίτευκτοι, αλλά, τούτη τη στιγμή, πρόκειται για τη μοναδική ρεαλιστική αντίδραση ως μέσο ανάσχεσης της πτωτικής εξέλιξης στην οποία, εδώ και χρόνια, ευρίσκεται η χώρα μας με τον μονοσήμαντο “φιλευρωπαϊκό” προσανατολισμό της: Ο τελευταίος συντηρεί και συντηρείται από το αίσθημα ντροπής και τα συμπλέγματα κατωτερότητας του ελληνικού λαού και είναι αυτός που την υποβίβασε και καταδίκασε (για δεκαετίες) σε μια ασήμαντη, από κάθε άποψη, επαρχία της wannabe αυτοκρατορίας των Βρυξελών.

Ο Όμηρος Ταχμαζίδης είναι οργανωτικός γραμματέας της ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗΣ (www.sopro.gr)

«Άκυρο» από Ουγγαρία σε ΕΕ για να δοθούν ακόμα 50 δισ. ευρώ στην Ουκρανία

0

Οι υπόλοιπες 26 χώρες (και η Ελλάδα) ήταν σύμφωνες να διατεθεί το ποσό από το Πολυετές Δημοσιονομικό Πλαίσιο της ΕΕ ως το 2027

Η Ουγγαρία έθεσε βέτο στην σύναψη οριστικής συμφωνίας στη Σύνοδο Κορυφής προκειμένου να διατεθούν 50 δισεκατομμύρια ευρώ στην Ουκρανία από τον ευρωπαϊκό προϋπολογισμό και οι 27 χώρες αποφάσισαν η διαπραγμάτευση για το ζήτημα να συνεχιστεί τον Ιανουάριο.

Η απαίτηση των Βρυξελλών να δοθούν 50 δις ευρώ στην Ουκρανία από τον ευρωπαϊκό προϋπολογισμό ξεπερνάει κάθε προηγούμενο καθώς την ίδια στιγμή έχουν την απαίτηση από τις χώρες της ΕΕ να εφαρμόσουν μέτρα λιτότητας για να μειώσουν τα κρατικά ελλείμματα.

«Βέτο στα επιπλέον κεφάλαια στην Ουκρανία, βέτο στην αναθεώρηση του ευρωπαϊκού πολυετούς δημοσιονομικού πλαισίου, θα επιστρέψουμε στο ζήτημα την επόμενη χρονιά έπειτα από προσήκουσες προετοιμασίες», ανέφερε σε ανάρτησή του ο πρωθυπουργός της χώρας Βίκτορ Όρμπαν.

Σε δηλώσεις του ο υπηρεσιακός πρωθυπουργός της Ολλανδίας Μαρκ Ρούτε εξήγησε πως οι υπόλοιπες 26 χώρες ήταν σύμφωνες να διατεθεί το ποσό των 50 δισ. ευρώ από το Πολυετές Δημοσιονομικό Πλαίσιο της ΕΕ ως το 2027, όμως η Βουδαπέστη τάχθηκε κατά της απόφασης, για τη λήψη της οποίας απαιτείται ομοφωνία.

«Έχουμε ακόμη λίγο χρόνο, η Ουκρανία δεν θα ξεμείνει από χρήματα τις επόμενες λίγες εβδομάδες», εκτίμησε ο πρωθυπουργός της Ολλανδίας.

«Οι 26 συμφωνήσαμε. Ο Βίκτορ Όρμπαν, η Ουγγαρία, δεν μπόρεσε να συμφωνήσει. Είμαι αρκετά σίγουρος πως μπορούμε να κλείσουμε τη συμφωνία στις αρχές της επόμενης χρονιάς, εκτιμάμε στα τέλη Ιανουαρίου», πρόσθεσε ο Ρούτε, ξεκαθαρίζοντας πως η συμφωνία θα πρέπει να οριστικοποιηθεί σε επόμενη σύνοδο κορυφής.

Το 2024 η απόφαση για το ΠΔΠ

Στις αρχές του 2024 θα επιστρέψουν οι ηγέτες της ΕΕ στο τραπέζι για να συζητήσουν εκ νέου την αναθεώρηση του πολυετούς δημοσιονομικού πλαισίου, ανακοίνωσε ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, Σαρλ Μισέλ.

Μετά την ολοκλήρωση της πρώτης ημέρας της Συνόδου Κορυφής, οι 26 ηγέτες συμφώνησαν με την πρόταση σε όλα τα στοιχεία.

«Θα πρέπει να είμαι πολύ ακριβής, ένας ηγέτης, αυτός της Σουηδίας, πρέπει να συμβουλευτεί το κοινοβούλιο της χώρας του κατά τη συνήθη διαδικασία για τη χώρα αυτή και (άλλος) ένας ηγέτης δεν μπόρεσε να συμφωνήσει», διευκρίνισε ο Μισέλ.

Σημείωσε ότι «όλες οι προτεραιότητες, η υποστήριξη για την Ουκρανία, η μετανάστευση, το ταμείο αλληλεγγύης, η άμυνα, είναι μέρος [του πλαισίου διαπραγμάτευσης], που σημαίνει ότι θα επανέλθουμε στο ζήτημα στις αρχές του επόμενου έτους και θα προσπαθήσουμε να επιτύχουμε ομοφωνία για να μπορέσουμε να εφαρμόσουμε το σχέδιο».

Ο Μισέλ επισήμανε πάντως ότι απόψε εστάλη «πολύ ισχυρό μήνυμα στους Ευρωπαίους πολίτες, πολύ ισχυρό μήνυμα στους Ουκρανούς πολίτες, επειδή αποφασίσαμε να χορηγήσουμε το καθεστώς υποψήφιας χώρας στη Γεωργία, να ξεκινήσουμε ενταξιακές διαπραγματεύσεις με την Ουκρανία και με την Μολδαβία, να κάνουμε ένα πολύ σημαντικό βήμα με τη Βοσνία-Ερζεγοβίνη».

Πολύωρες συνομιλίες

Τα μεσάνυχτα διακόπηκαν οι διαπραγματεύσεις σε επίπεδο ηγετών. Οι 27 επέστρεψαν στο τραπέζι των διαβουλεύσεων λίγο μετά τις 01:30 (στην Ελλάδα 02:30).

Η συμφωνία για την έναρξη ενταξιακών διαπραγματεύσεων για την Ουκρανία επετεύχθη περί τις 18:30 (τοπική ώρα), αφού ο πρωθυπουργός της Ουγγαρίας Βίκτορ Όρμπαν αποχώρησε από το δωμάτιο της συνεδρίασης και οι υπόλοιποι 26 είπαν «ναι».

Ο Όρμπαν, περίπου δέκα λεπτά έπειτα από την αποχώρησή του από τη συνεδρίαση, μεταφόρτωσε βίντεο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης στο οποίο εμμένει στην πάγια θέση του, κρίνοντας ότι πρόκειται για «κακή συμφωνία».

Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο αποφάσισε ακόμη να χορηγήσει καθεστώς υποψήφιας προς ένταξη χώρας στη Γεωργία, ενώ η ΕΕ θα ξεκινήσει διαπραγματεύσεις με τη Βοσνία-Ερζεγοβίνη μόλις επιτευχθεί ο απαραίτητος βαθμός συμμόρφωσης με τα κριτήρια ένταξης.

Κάλεσε την Ευρωπαϊκή Επιτροπή να υποβάλει έκθεση ως τον Μάρτιο με σκοπό τη λήψη απόφασης.

https://www.pronews.gr/kosmos/eyropaiki-enosi/ee-oloklirothike-xoris-symfonia-i-proti-imera-tis-synodou-koryfis-akyro-apo-tin-ouggaria-sta-50-dis-gia-tin-oukrania/

Το βέτο των ΗΠΑ και η “σωστή πλευρά της ιστορίας”

5

τουΔημήτρη Μακροδημόπουλου

Οι ΗΠΑ, που εμφανίζονταν να ανησυχούν για τις ανθρώπινες απώλειες μεταξύ των αμάχων στη Γάζα και απηύθυναν δια του προέδρου τους και του ΥΠΕΞ  συνεχείς παραινέσεις  προς τον Νετανιάχου, άσκησαν τελικά βέτο σε ψήφισμα του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ που ζητούσε την άμεση ανθρωπιστική κατάπαυση του πυρός στη Γάζα παράλληλα με την άμεση και άνευ όρων απελευθέρωση όλων των ομήρων της Χαμάς. Και τα ανθρώπινα δικαιώματα των αμάχων; Διότι οι ΗΠΑ εμφανίζονται ευαίσθητες για τα ανθρώπινα δικαιώματα των Ουιγούρων στην Κίνα ή του Ναβάλνι στη Ρωσία και αλληθωρίζουν για τη γενοκτονία που συντελείται στη Γάζα ενώ έχουν δυνατότητα άμεσης παρέμβασης στο Ισραήλ ώστε να επιβάλλουν τη βούλησή τους. Όπως έλεγε ο Καρλ Σμιτ, χρησιμοποιούν την έννοια της «ανθρωπότητας» και την ανθρωπιστική ηθική κατά το δοκούν ως ένα ιδεολογικό όπλο ιμπεριαλιστικής επέκτασης. Ο William Rasch μάλιστα, θαύμαζε τον τρόπο με τον οποίο το αμερικανικό σύστημα είχε κατορθώσει να κερδίσει την παγκόσμια ηγεμονία εξισώνοντας τα ιδιαίτερα συμφέροντά του με ηθικούς κανόνες που ήταν καθολικά δεσμευτικοί, έτσι ώστε «η αντίθεση στην αμερικανική ηγεμονία να σημαίνει την αντίθεση στο καλό όλων και τα κοινά συμφέροντα της ανθρωπότητας». Αυτή είναι και η πεμπτουσία της ένταξης μιας χώρας στη “σωστή πλευρά της ιστορίας”. Να αποδέχεται δηλαδή το περιεχόμενο των εννοιών όπως το ερμηνεύει και το καθορίζει η υπερδύναμη, άσχετα αν η ερμηνεία διαφοροποιείται κατά περίπτωση. «Σε ό,τι αφορά τις καθοριστικές πολιτικές έννοιες, έγραφε πάλι ο Καρλ Σμιτ, εξαρτάται από το ποιός τις ερμηνεύει, ποιος τις ορίζει και ποιος τις χρησιμοποιεί. Ποιος αποφασίζει συγκεκριμένα τι είναι ειρήνη, τι είναι αφοπλισμός, τι είναι επέμβαση, τι είναι δημόσια τάξη και ασφάλεια. Μια από τις πιο σημαντικές διαστάσεις της νομικής και πνευματικής ζωής της ανθρωπότητας είναι το γεγονός ότι όποιος έχει πραγματική εξουσία μπορεί να καθορίσει το περιεχόμενο των εννοιών και των λέξεων». Με αυτό τον τρόπο οι ΗΠΑ αποδίδουν το δίκαιο κατά το δοκούν. Έτσι, άλλα ισχύουν στην ανατολική Ουκρανία, άλλα στο Κόσσοβο και άλλα στη Γάζα.

Ο πρόεδρος της Παλαιστινιακής Αρχής Μαχμούτ Αμπάς αναφερόμενος στο βέτο των ΗΠΑ χαρακτήρισε «ανήθικη» την αμερικανική θέση. Είπε ακόμη ότι οι ΗΠΑ είναι «εταίροι» του Ισραήλ «στα εγκλήματα της γενοκτονίας και της εθνοκάθαρσης» που διαπράττονται στη Λωρίδα της Γάζας, στην κατεχόμενη Δυτική Όχθη και στην Ιερουσαλήμ.

Όμως, αν η παρέμβαση του Μαχμούτ Αμπάς είναι αυτονόητη, με αφορμή το βέτο των ΗΠΑ παρενέβη εκ νέου ο Ερντογάν: «Το αίτημα του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών για κατάπαυση του πυρός απορρίπτεται μόνο από το βέτο των ΗΠΑ. Είναι αυτό δικαιοσύνη;», αναρωτήθηκε..  «Οι ΗΠΑ στέκονται στο πλευρό του Ισραήλ με τα χρήματά τους και τον στρατιωτικό τους εξοπλισμό», τόνισε ο Τούρκος πρόεδρος, υπογραμμίζοντας πως «κάθε μέρα παραβιάζεται η Διακήρυξη των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στη Γάζα»..

Πιστεύω ότι για ένα λαό έχει τεράστια σημασία, μεγαλύτερη από κάποια αγαθά, να υπερασπίζεται η πατρίδα του ηθικές και πανανθρώπινες αξίες. Αισθάνεται ότι αναβαθμίζεται ηθικά μαζί με το γόητρο της χώρας και διαμορφώνει νοητικές αντιλήψεις που διαπαιδαγωγούν τις νεώτερες γενιές. Μπορεί μια χώρα να αντιμετωπίζει εσωτερικά προβλήματα άλλης φύσεως όμως αυτό είναι θεμελιώδες θέμα. Επιδρά και συνεκτικά στην κοινωνία. Αλλά και κατά την πρόσφατη επίσκεψή του στη Γερμανία ο Ερντογάν δεν δίστασε να πει όσα έπρεπε, κατά την άποψή του, να ακούσει ο καγκελάριος Σολτς και οι υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες που δικαιολογούν ή ανέχονται τις ακρότητες του Νετανιάχου.. Διότι η οθωμανική αυτοκρατορία υπήρξε καταφύγιο των Εβραίων σε αντίθεση με τα ευρωπαϊκά έθνη κράτη που διαπνέονταν από αντισημιτισμό. Ας μη ξεχνάμε ότι η Τουρκία είναι απότοκος αυτοκρατορίας με άμεση ιστορική σχέση με τον χώρο των εξελίξεων. Ούτε πρέπει να ξεχνάμε ότι η Οθωμανική αυτοκρατορία συνδιαμόρφωσε με τις Μεγάλες Δυνάμεις την ευρωπαϊκή ιστορία μέχρι τον Ά Παγκόσμιο πόλεμο. Γιατί δεν θάπρεπε λοιπόν να σταθεί ισότιμα απέναντι στον Γερμανό καγκελάριο; Αντίθετα, με το να λες συντάσσομαι με τη σωστή πλευρά της ιστορίας, κάνοντας το άσπρο μαύρο και το μαύρο άσπρο καθ’ υπαγόρευση, απαξιώνεις το αξιακό και πολιτισμικό υπόβαθρο του έθνους. Από τη μια να υπερασπίζεσαι την επιστροφή των Ελγίνειων μαρμάρων και από την άλλη να απαξιώνεται ό,τι νοηματοδοτεί ο Παρθενώνας.  Προφανώς δεν μπορείς να αντιταχθείς σε μια υπερδύναμη, αλλά η άποψη που απορρέει από πάγιες αρχές και αξίες πρέπει να ακούγεται, αποτελεί υποχρέωση απέναντι στις πνευματικές παρακαταθήκες του έθνους Ας μη ξεχνάμε ότι τις δύο φορές που συνταχθήκαμε με τη “σωστή πλευρά της ιστορίας”, με την πλευρά των νικητών στους δύο παγκοσμίους πολέμους, υποστήκαμε τις μεγαλύτερες εθνικές καταστροφές. Τη Μικρασιατική Καταστροφή και τον Εμφύλιο ο οποίος ακόμη νοηματοδοτεί τις αντιλήψεις μας. Το ζητούμενο είναι να μπορεί ένας πολιτικός να οριοθετεί το σημείο μέχρι το οποίο συμπλέουν οι αρχές μας με τα συμφέροντα του υποβολέα των εξελίξεων

Μακροδημόπουλος Δημήτρης

Αλεξ/πολη – κιν. 6947-771412

10/12/2023

 

 

 

Η ΧΑΜΕΝΗ ΟΥΔΕΤΕΡΟΤΗΤΑ ΤΗΣ WIKIPEDIA

0

Η Wikipedia επιβαρύνεται από ιδεολογική προκατάληψη: η σκληρή κατηγορία του απογοητευμένου συνιδρυτή της

 ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ: Η Wikipedia* είναι αριστερή;

Drieu Godefridi: «Η Αριστερά ασκεί αδιαμφισβήτητη εξουσία στο περιεχόμενο της Wikipedia·

ό,τι αριστερό είναι «ευαγγέλιο», οποιαδήποτε άποψη δεξιά είναι συζητήσιμη» ©LIONEL BONAVENTURE / AFP

Συνέντευξη με τους Drieu Godefridi και Julien Pillot**

Atlantico: Ο Λάρι Σάνγκερ, συνιδρυτής της Wikipedia, λέει ότι δεν έχει πλέον εμπιστοσύνη στον ιστότοπο που δημιούργησε, επειδή υπάρχουν τόσες πολλές «αντιδεξιές» ιδεολογικές προκαταλήψεις σ΄αυτήν. Προσθέτει ότι η πλατφόρμα έχασε την ουδετερότητά της από το 2009. Πώς παραβιάστηκε ο στόχος της Wikipedia; 

Drieu Godefridi: Η Wikipedia είναι πλέον μια εξελιγμένη μορφή προπαγάνδας. Καμία σχέση, βέβαια, με Propagandastaffel ή Pravda, δηλαδή την επινόηση και μετά τη συγκεντρωτική διάχυση ενός και μόνο μηνύματος. Η Wikipedia είναι ένα τεράστιο δίκτυο στο οποίο, θεωρητικά, ο καθένας μπορεί να συνεισφέρει. Αυτή είναι η δημοκρατία, θεωρητικά. Στην πράξη, η Wikipedia είναι μια αυστηρή ολιγαρχία, η οποία δέχεται τη «λαϊκή» συνεισφορά μόνο περιθωριακά, δηλαδή σε ασήμαντα θέματα, ή σε προβληματικά γεγονότα. Πρόκειται για ένα ιδιαίτερα εξελιγμένο και δηλητηριώδη μηχανισμό προπαγάνδας της «ορθόδοξης» δυτικής Αριστεράς (και άκρας αριστεράς) και όχι παγκοσμιοποιημένης όπως λέγεται συχνά, επειδή η λεγόμενη παγκοσμιοποίηση της αριστεράς περιορίζεται στη Δύση.

Julien Pillot: Είτε πιστεύουμε τον Larry Sanger είτε όχι, είναι σαφές ότι η Wikipedia είναι σήμερα ένας από τους πέντε ιστοτόπους με τις περισσότερες επισκέψεις στον κόσμο και πιθανώς η μεγαλύτερη συλλογή εγκυκλοπαιδικών πληροφοριών ελεύθερης πρόσβασης. Αυτό καθιστά ιδιαίτερα ισχυρή την απήχησή της, με συνέπεια φυσικά ή νομικά πρόσωπα να ασκούν σ’ αυτήν οικονομική, πολιτική ή ιδεολογική επιρροή. Εάν, όπως ισχυρίζεται ο Larry Sanger, η πλατφόρμα υφίσταται τέτοιου είδους πίεση, είναι κατά κάποιο τρόπο το τίμημα της επιτυχίας… και όπως άλλες πλατφόρμες, όπως το X (πρώην Twitter) ή το Facebook, γίνεται ένα έδαφος που ακτιβιστές από όλες τις πλευρές δεν μπορούν να αγνοήσουν.

Η σύγκριση τελειώνει εκεί, γιατί η Wikipedia είναι ένας ιστότοπος – εγκυκλοπαιδία  και επομένως, νομίζω, πρέπει να διακρίνεται για την αλήθεια και την ουδετερότητα. Εάν, όπως εξηγεί ο Larry Sanger, δεν τηρείται πλέον η ουδετερότητα, αυτό υποδηλώνει ότι η ιδεολογική μάχη εσωτερικά (για την μετριοπάθεια του περιεχομένου) και εξωτερικά (για τη δημιουργία και την επικαιροποίηση του περιεχομένου) θα ήταν ανισόρροπη υπέρ των υποστηρικτών της «κυρίαρχης σκέψης» και ενός υποτιθέμενου «προοδευτισμού» που θα συνέτριβαν τη συζήτηση επιλέγοντας πηγές και πληροφορίες συμβατές με τις θέσεις τους. Όπως μπορούμε να δούμε αλλωστε, εν μέρει τηρούνται αυτές οι ιδέες και ένα μέρος της αυτολογοκρισίας που προέρχεται από ανθρώπους που δεν θέλουν να διακινδυνεύσουν να αποκλειστούν με αποκλειστικό σφάλμα ότι τολμούν να είναι αντιφατικοί. Χωρίς να ξεχνάμε ότι ορισμένες εταιρείες μπορούν να ποντάρουν στην επιρροή που τους προσφέρει η Wikipedia για να κατευθύνουν πληροφορίες, για εμπορικούς ή πολιτικούς σκοπούς.

Κατά κάποιο τρόπο, αυτή η κατάσταση θυμίζει τη θέση του Elon Musk, ο οποίος, παρουσιαζόμενος ως «φανατικός της ελευθερίας της έκφρασης», είπε ότι ήθελε να αγοράσει το Twitter για να επαναφέρει ένα κανάλι έκφρασης σε συντηρητικές θέσεις και απόψεις που παρουσιάζει ως υποβαθμισμένες, ακόμη και εξοστρακισμένες, το ενημερωτικό, κοινωνικό και πνευματικό τοπίο στη Δύση.

Κατά τον Λάρι Σάνγκερ, συνιδρυτή της Wikipedia, η πλατφόρμα έχει χάσει την ουδετερότητά της από το 2009.

Ποιες προκαταλήψεις μπορούμε να παρατηρήσουμε στην πλατφόρμα από το 2009; 

Drieu Godefridi: Ό,τι αριστερό είναι ευαγγέλιο, οποιαδήποτε άποψη δεξιά είναι συζητήσιμη. Αυτό που εγγυάται αυτό το αποτέλεσμα είναι ότι η Wikipedia πληρώνει τους συντάκτες για να διατηρούν την τάξη, αφενός, και αφετέρου ότι οι «ιδιώτες» συντάκτες προερχόμενοι από την αριστερά τείνουν να εξοστρακίζουν, καταδικάζοντας ουσιαστικά κάθε δεξιά άποψη. Σε όλα τα θέματα, χωρίς την παραμικρή εξαίρεση. Με το μέγεθός της, την εντυπωσιακή της δύναμη και την επιβολή της έναντι σε ό,τι αποκλίνει από την οικο-εξτρεμιστική αριστερά, η Wikipedia είναι ένα από τα πιο αποτελεσματικά μέσα προπαγάνδας στον σύγχρονο κόσμο.

Σε ποιο βαθμό μπορούμε να μιλάμε για ιδεολογική επίθεση;

Drieu Godefridi: Η Wikipedia είναι μια ολιγαρχία. Δεν θα μιλάμε πλέον για επίθεση, αλλά για νίκη, στους κόλπους της και μέσα από τις δομές της. Η Αριστερά ασκεί αδίστακτη και αδιαμφισβήτητη εξουσία στο περιεχόμενο της Wikipedia. Είναι γεγονός.

Πώς μπορούμε να εξηγήσουμε όλες αυτές τις μεροληψίες; Είναι εγγενώς συνδεδεμένες με τον τρόπο λειτουργίας της πλατφόρμας;

Julien Pillot:Μπορούμε να σκεφτούμε ότι συνέβαλε σε αυτό. Πρέπει να γίνει κατανοητό ότι η Wikipedia είναι μη κερδοσκοπικό σχέδιο. Χρηματοδοτείται από δωρεές από γενναιόδωρους μαικήνες. Μπορούμε να σκεφτούμε ότι οι κύριοι δωρητές θα μπορούσαν να ασκήσουν κάποια επιρροή στο περιεχόμενο ή στη σύνθεση της συντακτικής ή συντονιστικής ομάδας της Wikipedia. Από την άλλη πλευρά, το περιεχόμενο των κειμένων διασφαλίζεται από την κοινότητα. Ωστόσο, εάν ο καθένας μπορεί να συνεισφέρει θεωρητικά, στην πράξη αποδεικνύεται ότι ορισμένοι συντάκτες είναι οι πιο δραστήριοι, ιδιαίτερα σε θέματα που θα μπορούσαν να πυροδοτήσουν διαμάχες σε επιστημονικό ή κοινωνικό επίπεδο. Αυτό μπορούμε να το δούμε στη Γαλλία με το θέμα των κοριών, όπου το ερώτημα είναι αν ο πολλαπλασιασμός τους μπορεί να εξηγηθεί εν μέρει από τη μετανάστευση. Τις τελευταίες μέρες, παρακολουθούμε μια τεράστια μάχη μεταξύ των υποστηρικτών της θέσης και της αντίθεσης, που καταλήγει σε μια σελίδα της οποίας η σύνθεση εξελίσσεται πολύ γρήγορα… τόσο γρήγορα που γίνεται δυσανάγνωστη και μη ενημερωτική.

Εν ολίγοις, αυτός ο συγκεκριμένος τρόπος διαχείρησης σημαίνει ότι η Wikipedia μπορεί να χάσει την ουδετερότητά της σε ορισμένα θέματα, όταν οι δρώσες δυνάμεις και οι υποκείμενες ιδεολογίες ή οικονομικά συμφέροντα δεν είναι σε ισορροπία.

Drieu Godefridi: Συνδέεται με τον εξαιρετικά έξυπνο τρόπο με τον οποίο η πλατφόρμα πουλάει ως δημοκρατική μια λειτουργία που είναι ουσιαστικά ολιγαρχική. Εκτός από τους παράγοντες που αναφέρθηκαν – αμειβόμενοι συντάκτες, ταχύτητα ανανέωσης – υπάρχει το γεγονός ότι πολλοί αριστεροί ακτιβιστές φαίνονται πρόθυμοι να αφιερώσουν ατελείωτο χρόνο στη Wikipedia, επειδή γνωρίζουν ότι η δουλειά τους δεν θα είναι μάταιη. Ενώ δεξιά, γνωρίζοντας την προκατάληψη της Wikipedia, ο βασικός συνεργάτης καταλαβαίνει γρήγορα ότι είναι χαμένη προσπάθεια.

Σε ποιο βαθμό η Γενική Συνέλευση πληροφοριών, που θα διαρκέσει μέχρι το καλοκαίρι του 2024, θα είχαν συμφέρον να εξετάσουν το ζήτημα της απώλειας της ουδετερότητας της Wikipedia;

Drieu Godefridi: Η Wikipedia είναι ένα ιδιωτικό μέσο. Δεν πιστεύω στην αυθαίρετη κρατική παρέμβαση. Αυτό που χρειάζεται είναι εναλλακτικές, καθώς αναπτύσσεται και θα εξελίσσεται η πληροφόρηση. Με τη γενίκευση της τεχνητής νοημοσύνης, το κβαντικό αύριο, οι μέρες του μονοπωλίου της Wikipedia είναι μετρημένες.

Julien Pillot:Όσον αφορά τη Wikipedia, είναι θέμα γενικής εταιρικής πολιτικής. Θα αρκούσε να εφαρμοστεί ένας χάρτης δεοντολογίας που να εγγυάται τον πλουραλισμό τόσο των πηγών πληροφοριών όσο και των σχολών σκέψης για να αλλάξει η κατάσταση. Φυσικά με προληπτικές και περιοριστικές ενέργειες που πρέπει να γίνουν στην κοινότητα των συντακτών και των συντονιστών. Με δεδομένο ότι οι συντηρητικοί των ΗΠΑ συναντούν δυσκολίες στην προσπάθειά τους να μποϊκοτάρουν μαζικά εταιρίες όπως η Disney ή η Budweiser, μετά από εκστρατείες που θεωρούνται πολύ φαινομενικά «woke», πιστεύω ότι σίγουρα δεν είναι συμφέρον για μια εταιρεία να τροφοδοτεί διαρκώς ένα κοινωνικό χάσμα. Η Wikipedia δεν αποτελεί εξαίρεση. Προσοχή όμως: Το να παρουσιάζει το αντιφατικό δεν συνάδει με το άνοιγμα των θυρών σε σχόλια που στερούνται επιστημονικής βάσης ή που καταλήγουν σε αναθεωρητισμό ή αρνητισμό. Η Wikipedia πρέπει να παραμείνει ένας πληροφοριακός ιστότοπος και να μη γίνει πλατφόρμα διαμάχης.

Όσον αφορά τη Γενική Συνέλευση των πληροφοριών, τα πράγματα είναι διαφορετικά και οι προβληματικές πολλαπλές. Ορισμένες, όπως το ζήτημα του πλουραλισμού, της συγκέντρωσης ή της χρηματοδότησης των μέσων ενημέρωσης, αλλά και το μέλλον του επαγγέλματος του δημοσιογράφου, η θέση της ηθικής ή ακόμη και της προστασίας του απορρήτου των πηγών, έχουν επισημανθεί εδώ και πολύ καιρό. Αυτά τα δομικά ζητήματα συνδυάζονται σήμερα με εξίσου ουσιαστικά ερωτήματα γύρω από τη μαζική παραπληροφόρηση και τη λογοκρισία που, όπως προαναφέραμε, μερικές φορές παίρνει τη μορφή αυτολογοκρισίας. Αυτά τα ζητήματα είναι ακόμη πιο έντονα αφού, αφενός, οι οργανισμοί που ενδιαφέρονται να τροφοδοτήσουν μαζικές εκστρατείες παραπληροφόρησης έχουν πλέον πρόσβαση σε δημιουργικά ισχυρά εργαλεία (τεχνητή νοημοσύνη, «αλήθειες», κ.λπ.) και διάχυση (συγκεκριμένα τα κοινωνικά δίκτυα) εξαιρετικά ισχυρή· και ότι, από την άλλη πλευρά, τίθεται υπό αμφισβήτηση η ικανότητα του πληθυσμού να ανιχνεύει την αλήθεια από το ψέμα. Εναπόκειται στον νομοθέτη και τη ρυθμιστική αρχή να παρακολουθούν εξαιρετικά στενά αυτά τα φαινόμενα, γιατί ας μην κάνουμε λάθος: οι αποσταθεροποιήσεις από μαζικές εκστρατείες παραπληροφόρησης αποτελούν αναμφισβήτητα απειλές για τη δημοκρατία.

*H Wikipedia διαπράττει μια βλασφημία σε βάρος του Κυρίου Ιησού Χριστού. Ενώ σε όλες τις γλώσες το όνομα ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ μεταφράζεται κανονικά, ως δισύλλαβο, π.χ.  ΑΓΓΛΙΚΑ : Jesus Christ, ΑΡΑΒΙΚΑ: عِيسَى  المسيح, ΡΩΣΙΚΑ : Иисус Христос, στα ΕΒΡΑΪΚΑ δεν αποδίδεται המשיח  ישוע (Γιεσούα Χα- Μασίαχ) αλλά ως μονοσύλλαβο: ישו, που διαβάζεται ΓΙΕΣΟΥ και όχι ΓΙΕΣΟΥΑ (=ΙΗΣΟΥΣ). Το ΓΙΕΣΟΥ είναι το ακρωνύμιο της βλάσφημης Εβραϊκής κατάρας «Είθε να λησμονηθεί το όνομά του και η ενθύμησή του» (Γιμάχ Σεμό Βε- ζικρό/  וְזִכְרוֹ  שְׁמוֹ יִמַּח). Δηλαδή ονομάζοντας ΓΙΕΣΟΥ τον ΙΗΣΟΥ εύχονται να ξεχαστεί εντελώς ο Ιησούς Χριστός !!! (Άρθρο του θεολόγου Σαλταούρα Χρήστου στον ιστότοπο ΑΚΤΙΝΕΣ, https://aktines.blogspot.com/2023/12/google.html#more )

**Ο πρώτος είναι Βέλγος φιλόσοφος και δοκιμιογράφος και ο δεύτερος Γάλλος διδάκτωρ οικονομικών, αναπληρωτής καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Παρισίου Saclay και επιστημονικός συνεργάτης στο Εθνικό Ινστιτούτο Επιστημονικών Ερευνών.

https://atlantico.fr/article/decryptage/wikipedia-plombee-par-les-biais-ideologiques-la-rude-charge-de-son-cofondateur-desabuse-drieu-godefridi-julien-pillot

Empire of God: How the Christian Byzantine Empire Saved Civilization

0

By MARK JUDGE Published on December 11, 2023

Journalist and scholar Robert Spencer has just published Empire of God: How the Byzantines Saved Civilization. The Byzantine Empire, the eastern half of the Roman Empire, survived for a thousand years after the western half had crumbled into various feudal kingdoms. Byzantium finally fell to Ottoman Turkish onslaughts in 1453. A deeply scholarly work, Spencer’s book argues that Christian Byzantine civilization kept the learning and faith of Athens, Rome and Jerusalem alive and protected the West from the aggression of Islam in the East. The Stream’s Mark Judge recently spoke with Spencer about his book.

Mark Judge: Your new book Empire of God argues that the Byzantine Empire has not been given the credit it deserves as a dynamic Christian civilization that kept alive the heritages of Athens, Jerusalem and Rome. Part of this, you write is due to the bias of certain historians, including Edward Gibbon. What is the real truth behind the Byzantine Empire?

Robert Spencer: There has been a lot of prejudice against the Byzantine Empire over the last several centuries, resulting in a general discounting of its significance and contributions. This is primarily due to a phenomenon that is a recurring theme of Empire of God: the Great Schism between what are known today as the Roman Catholic and Eastern Orthodox Churches in 1054, and the resulting estrangement between East and West. Instead of seeing the Byzantines as Romans and exponents of Western civilization, albeit on its edges, Westerners all too often tended to see it as both foreign and benighted, featuring confusing (“Byzantine”) cultural and social practices and a form of Christianity that appeared both alien and inscrutable to Western eyes.

Please Support The Stream: Equipping Christians to Think Clearly About the Political, Economic, and Moral Issues of Our Day.

Then there was the Crimean War in the 1850s, when the British allied with the Ottoman Empire and an immense Turkophilia swept over the British Empire. This was when the idea that Islam is a “religion of peace” first began to be propagated, to ease the suspicion of ordinary Britons toward an alliance with the Islamic caliphate. And if the Turks were such grand fellows, then the people they defeated and supplanted, the Byzantines, must have been correspondingly backward and benighted. These attitudes took hold among English-speaking historians and have lingered long after the impetuses for them have vanished from the earth.

We Were Almost Muslims

You argue that Byzantine Civilization was “a bulwark” between the Christian West and Islamic jihadism in the East. Could the West really have been lost without the Byzantine Empire?

Most certainly. The Arabs first besieged Constantinople in 675, and the Turks finally breached its walls nearly 800 years later, in 1453. This was the time of the conversion and formation of Christian Europe, with the apex of Roman Catholic philosophy in the High Middle Ages, followed by the Renaissance and the Enlightenment, which formed the spiritual and intellectual foundations of the contemporary world. Imagine now if the Arabs had succeeded in taking Constantinople in 675, or at any of numerous times after that but well before 1453. There was no significant force in Europe that would have been able to prevent the conquest and Islamization of the entire continent.

Western civilization, with its ideas of the equality of rights of all people and the freedom of speech, and with its philosophical and artistic insights, would have been stillborn. The very presence (and resistance to the jihad) of the Byzantine Empire during Christian Europe’s formative period, even as the pope and other Western authorities were deriding the Byzantines as schismatics, enabled the founding principles of our civilization to develop. If the Byzantines had lost earlier or not been there at all, we wouldn’t be having this discussion now, and the West as we know it would not exist.

No Byzantine Empire, No Philosophy

You note that the Byzantines saved Greek writing and philosophy. This is a major contribution to our world.

Yes. The Byzantine educational system was remarkably stable. Rather than chasing after every new educational fad (there were in fact no educational fads to chase), the Byzantines continued to teach the Greek classics that had been the foundation of Roman education since before the empire adopted Christianity. When only two works of Plato were known in the West, the philosopher Gemistos Plethon traveled from Constantinople to Florence for the Council of Florence in 1439. Once there, he began holding lectures on Plato for the rapt Italians, and introducing them to Plato’s works that were unknown in the West. Gemistos and other Byzantines were directly responsible for sparking the Renaissance in Europe.

The Roman Empire Didn’t Fall Until 1453

You write that the Byzantines considered themselves Roman. That is fascinating. Please explain.

The Byzantines were indeed Roman. The Roman Empire started, of course, from Rome and spread across Europe, North Africa, and the Middle East. Eventually, it was decided that there would be two emperors, one in Rome and one in Constantinople (“New Rome”), as the empire was simply too large to be governed effectively by one man. The empire in Rome fell in 476, but even then, Odoacer, the Goth chieftain who deposed the Western Roman Emperor Romulus Augustulus, immediately pledged his fealty to the Emperor Zeno in Constantinople. Odoacer did not think of himself as having destroyed the Roman Empire.

Meanwhile, in Constantinople, the empire went on, with its people thinking of themselves throughout the centuries as they always had: as “Romans.” They never referred to themselves as “Byzantines” or even as “Eastern Romans”; these designations were imposed by later historians. Consequently, the Byzantines considered themselves to be the heirs and custodians of the Roman culture, and of the Roman intellectual, legal, artistic, and philosophical traditions. They behaved accordingly, and are responsible for the preservation of a great deal of that tradition.

Why Are Icons So Captivating?

Finally, a word about Byzantine art. I’ve always found their mosaics mesmerizing and holy. It’s unfortunate so many Western Christian churches have lost that.

In the Byzantine Christian, or Orthodox, tradition, there is a deep sense of beauty as leading one to the contemplation of and love for God. There is also a tremendous sense that the liturgy, unchanged in significant detail since the fourth century, bears witness to the unchanging nature of eternal truths. These ideas stand in stark contrast to the views of some Western Christians who believe that it is important for Christians to adapt their worship, as well as their religious art, to the sensibilities of their particular time and place in order to remain “relevant.”

Mark Judge is a writer and filmmaker in Washington, D.C. His new book is The Devil’s Triangle: Mark Judge vs the New American Stasi.

stream.org

This Is Not a War Against Hamas

0

The notion that the war would end if Hamas was overthrown or surrenders is as ahistorical as it is false.

Palestinians cry beside the bodies of their family members at Nasser Hospital after Israeli airstrikes in Khan Younis, Gaza, on Dec. 10, 2023.

Photo: Belal Khaled/Anadolu via Getty Images

THE EVENTS OF the past week should obliterate any doubt that the war against the Palestinians of Gaza is a joint U.S.–Israeli operation. On Friday, as the Biden administration stood alone among the nations of the world in vetoing a United Nations Security Council resolution calling for an immediate ceasefire, Secretary of State Antony Blinken was busy circumventing congressional review to ram through approval of an “emergency” sale of 13,000 tank rounds to Israel. For weeks, Blinken has been zipping across the Middle East and appearing on scores of television networks in a PR tour aimed at selling the world the notion that the White House is deeply concerned about the fate of Gaza’s 2.2 million residents. “Far too many Palestinians have been killed; far too many have suffered these past weeks, and we want to do everything possible to prevent harm to them,” Blinken declared on November 10. A month later, with the death toll skyrocketing and calls for a ceasefire mounting, Blinken assured the world Israel was implementing new measures to protect civilians and that the U.S. was doing everything it could to encourage Israel to employ a tiny bit more moderation in its widespread killing campaign. Friday’s events decisively flushed those platitudes into a swirling pool of blood.

Over the past two months, Benjamin Netanyahu has argued, including on U.S. news channels, “Our war is your war.” In retrospect, this wasn’t a plea to the White House. Netanyahu was stating a fact. From the moment President Joe Biden spoke to his “great, great friend” Netanyahu on October 7, in the immediate aftermath of the deadly Hamas-led raids into Israel, the U.S. has not just supplied Israel with additional weapons and intelligence support, it has also offered crucial political cover for the scorched-earth campaign to annihilate Gaza as a Palestinian territory. It is irrelevant what words of concern and caution have flowed from the mouths of administration officials when all of their actions have been aimed at increasing the death and destruction.

The propaganda from the Biden administration has been so extreme at times that even the Israeli military has suggested they tone it down a notch or two. Biden falsely claimed to see images of “terrorists beheading children” and then knowingly relayed that unverified allegation as fact — including over the objections of his advisers — and publicly questioned the death toll of Palestinian civilians. None of this is by accident, nor can it be attributed to the president’s propensity to exaggerate or stumble into gaffes.

Everything we know about Biden’s 50-year history of supporting and facilitating Israel’s worst crimes and abuses leads to one conclusion: Biden wants Israel’s destruction of Gaza — with more than 7,000 children dead — to unfold as it has.

(EDITOR'S NOTE: Graphic content) Wounded Palestinians are arriving at Shuhada Al-Aqsa Hospital following an Israeli bombardment on Al-Zawayda in the central Gaza Strip, on December 10, 2023, amid continuing battles between Israel and the Palestinian militant group Hamas. (Photo by Majdi Fathi/NurPhoto via Getty Images)

Injured children receive treatment on the floor at the Shuhada Al-Aqsa hospital following an Israeli bombardment on Az-Zawayda in the central Gaza Strip on Dec. 10, 2023.

Photo: Majdi Fathi/NurPhoto via Getty Images

Israel’s Dystopian Game Show

The horrifying nature of the October 7 attacks led by Hamas do not in any way — morally or legally — justify what Israel has done to the civilian population of Gaza, more than 18,000 of whom have died in a 60-day period. Nothing justifies the killing of children on an industrial scale. What the Israeli state is engaged in has far surpassed any basic principles of proportionality or legality. Israel’s own crimes dwarf those of Hamas and the other groups that participated in the October 7 operations. Yet Biden and other U.S. officials continue to defend the indefensible by rolling out their well-worn and twisted notion of Israel’s right to “self-defense.”

If we apply that rationale — promoted by both the U.S. and Israel — to the 75 years of history before October 7, how many times throughout that period would the Palestinians have been “justified” in massacring thousands of Israeli children, systematically attacking its hospitals and schools? How many times would they have been acting in “self-defense” as they razed whole neighborhoods to rubble, transforming the apartment buildings Israeli civilians once called home into concrete tombs? This justification only works for Israel because the Palestinians can enact no such destruction upon Israel and its people. It has no army, no navy, no air force, no powerful nation states to provide it with the most modern and lethal military hardware. It does not have hundreds of nuclear weapons. Israel can burn Gaza and its people to the ground because the U.S. facilitates it, politically and militarily.

Despite all the airtime consumed by Blinken and other U.S. officials playing make-believe on the issue of protecting Palestinian civilians, what has unfolded on the ground is nothing less than a corralling of the population of Gaza into an ever-shrinking killing cage. On December 1, Israel released an interactive map of Gaza dividing it into hundreds of numbered zones. On the Israel Defense Forces’ Arabic language website, it encouraged Gaza’s residents to scan a QR code to download the map and to monitor IDF channels to know when they need to evacuate to a different zone to avoid being murdered by Israeli bombs or ground operations. This is nothing short of a dystopian Netflix show produced by Israel in which its participants have no choice to opt out and a wrong guess will get you and your children maimed or killed. On a basic level, it is grotesque to tell an entrapped population that has limited access to food, water, health care, or housing — and whose internet connections have repeatedly been shut down — to go online to download a survival map from a military force that is terrorizing them.

Throughout Blinken’s one-man parade proclaiming that the U.S. had made clear to Israel that it needs to protect civilians, Israel has repeatedly struck areas of Gaza to which it had told residents to flee. In some cases, the IDF sent SMS messages to people just 10 minutes before attacking. One such message read: “The IDF will begin a crushing military attack on your area of residence with the aim of eliminating the terrorist organization Hamas.” U.N. Secretary General António Guterres said Palestinians were being treated “like human pinballs – ricocheting between ever-smaller slivers of the south, without any of the basics for survival.” Blinken attributed the continuously mounting pile of Palestinian corpses to “a gap” between Israel’s stated intent to lessen civilian deaths and its operations. “I think the intent is there,” he said. “But the results are not always manifesting themselves.”

National Security Council spokesperson John Kirby got visibly irritated when asked on December 6 about Israel’s widespread killing of civilians. “It is not the Israeli Defense Forces strategy to kill innocent people. It’s happening. I admit that. Each one is a tragedy,” he said. “But it’s not like the Israelis are sitting around every morning and saying ‘Hey, how many more civilians can we kill today?’ ‘Let’s go bomb a school or a hospital or a residential building and just—and cause civilian casualties.’ They’re not doing that.” One problem with Kirby’s rant is that attacks against civilians, schools, and hospitals are exactly what Israel is doing—repeatedly. It is irrelevant what Kirby believes the IDF’s intent to be. For two months, numerous Israeli officials and lawmakers have said that their intent is to collectively strangle the Palestinians of Gaza into submission, death, or flight.

Kirby’s claims are also decimated by the revelations in a recent investigative report by the Israeli media outlets 972 and Local Call. The story, based on interviews with seven Israeli military and intelligence sources, described in detail how Israel knows precisely the number of civilians present in buildings it strikes and at times has knowingly killed hundreds of Palestinian civilians in order to kill a single top Hamas commander. “Nothing happens by accident,” one Israeli source said. “When a 3-year-old girl is killed in a home in Gaza, it’s because someone in the army decided it wasn’t a big deal for her to be killed — that it was a price worth paying in order to hit [another] target. We are not Hamas. These are not random rockets. Everything is intentional. We know exactly how much collateral damage there is in every home.”

As Israel ratchets up its killing machine, giving lie to all of Blinken’s pronouncements, it continues to wage a propaganda war that is consistent with its overarching campaign of mass killing. No lie is too obscene to justify the wholesale slaughter of people that Israel’s defense minister has called “human animals.” According to this campaign, there are no Palestinian children, no Palestinian hospitals, no Palestinian schools. The U.N. is Hamas. Journalists are Hamas. The prime ministers of Belgium, Spain, and Ireland are Hamas. Everything and everyone who dissents in the slightest from the genocidal narrative is Hamas.

Israel has quite understandably grown accustomed to many Western media outlets accepting its lies — no matter how outrageous or vile — when they are told about Palestinians. But even news outlets with a long track record of promoting Israel’s narrative unchecked have inched toward incredulity. Not because they have had a change of conscience, but because the Israeli propaganda is so farcical that it would be embarrassing to pretend it is otherwise.

Israeli forces have distributed multiple images and videos in recent days of Palestinian men stripped to their underwear — sometimes wearing blindfolds — and claimed they are all Hamas terrorists surrendering. These claims, too, fell apart under the most minimal scrutiny: Some of the men have been identified as journalists, shop owners, U.N. employees. In one particularly ridiculous piece of propaganda, a video filmed by IDF soldiers and distributed online depicted naked Palestinian captives laying down their alleged rifles.

Government spokesperson Mark Regev defended the practice of stripping detainees. “Remember, it’s the Middle East and it’s warmer here. Especially during the day when it’s sunny, to be asked to take off your shirt might not be pleasant, but it’s not the end of the world,” Regev told Sky News. “We are looking for people who would have concealed weapons, especially suicide bombers with explosive vests.” Regev was asked about this clear violation of the Geneva Conventions’s prohibition against publishing videos of prisoners of war. “I’m not familiar with that level of international law,” he said, adding (as though it matters) that he did not believe the videos were distributed by official Israeli government channels. “These are military aged men who were arrested in a combat zone,” he said.

Despite Israeli claims of mass surrenders by Hamas fighters, Haaretz reported that “of the hundreds of Palestinian detainees photographed handcuffed in the Gaza Strip in recent days, about 10 to 15 percent are Hamas operatives or are identified with the organization,” according to Israeli security sources. Israel has produced no evidence to support its claim that even this alleged small pool of the stripped prisoners were Hamas guerrillas.

So what we have here is both a violation of the Geneva Conventions and an immoral production in which Palestinian civilians are forced at gunpoint to play Hamas fighters in an Israeli propaganda movie.

KHAN YUNIS, GAZA - NOVEMBER 22: People place the bodies of dead Palestinians, who lost their lives during the Israeli attacks, in a mass grave in the cemetery in Khan Yunis, Gaza on November 22, 2023. The bodies, detained by the Israeli authorities, were delivered by Israel through the Red Cross Organization to the authorities in Gaza. (Photo by Mustafa Hassona/Anadolu via Getty Images)

Bodies of Palestinians killed by Israeli attacks are placed in a mass grave in Khan Younis, Gaza, on Nov. 22, 2023.

Photo: Mustafa Hassona/Anadolu via Getty Images

No Path of Resistance

It has become indisputably clear over these past two months that there are not actually two sides to this horror show. Without question, the perpetrators who meted out the horrors against Israeli civilians on October 7 should be held accountable. But that is not what this collective killing operation is about. And journalists should stop pretending it is.

Any analysis of the Israeli state’s terror campaign against the people of Gaza cannot begin with the events of October 7. An honest examination of the current situation must view October 7 in the context of Israel’s 75-year war against the Palestinians and the past two decades of transforming Gaza first into an open-air prison and now into a killing cage. Under threat of being labeled antisemitic, Israel and its defenders demand acceptance of Israel’s official rationale for its irrational actions as legitimate, even if they are demonstrably false or they seek to justify war crimes. “You look at Israel today. It’s a state that has reached such a degree of irrational, rabid lunacy that its government routinely accuses its closest allies of supporting terrorism,” the Palestinian analyst Mouin Rabbani recently told Intercepted. “It is a state that has become thoroughly incapable of any form of inhibition.”

Israel has imposed, by lethal force, a rule that Palestinians have no legitimate rights of any form of resistance. When they have organized nonviolent demonstrations, they have been attacked and killed. That was the case in 2018-2019 when Israeli forces opened fire on unarmed protesters during the Great March of Return, killing 223 and wounding more than 8,000 others. Israeli snipers later boasted about shooting dozens of protesters in the knee during the weekly Friday demonstrations. When Palestinians fight back against apartheid soldiers, they are killed or sent into military tribunals. Children who throw rocks at tanks or soldiers are labeled terrorists and subjected to abuse and violations of basic rights — that is, if they are not summarily shot dead. Palestinians live their lives stripped of any context or any recourse to address the grave injustices imposed on them.

You cannot discuss the crimes of Hamas or Islamic jihad or any other armed resistance factions without first addressing the question of why these groups exist and have support. One aspect of this should certainly probe Netanyahu’s own role — extending back to at least 2012 — in propping up Hamas and facilitating the flow of money to the group. “Anyone who wants to thwart the establishment of a Palestinian state has to support bolstering Hamas and transferring money to Hamas,” Netanyahu told his Likud comrades in 2019.

But in the broader sense, a sincere examination of why a group such as Hamas gained popularity among Palestinians or why people in Gaza turn to armed struggle must focus on how the oppressed, when stripped of all forms of legitimate resistance, respond to the oppressor. It should be focused on the rights of people living under occupation to assert and defend their self-determination. It should allow Palestinians to have their struggle placed in the context of other historical battles for liberation and independence and not relegated to racist polemics about how all Palestinian acts of resistance constitute terrorism and there are not really any innocents in Gaza. Israel’s president said as much on October 13. “It is an entire nation out there that is responsible,” Isaac Herzog declared. “It is not true this rhetoric about civilians not being aware, not involved. It’s absolutely not true. They could have risen up. They could have fought against that evil regime which took over Gaza in a coup d’etat.”

The notion that the Palestinians of Gaza could end all of their suffering by overthrowing Hamas is just as ahistorical and false as the oft-repeated claims that the war against Gaza would end if Hamas surrendered and released all Israeli hostages. “Look, this could be over tomorrow,” Blinken said December 10. “If Hamas got out of the way of civilians instead of hiding behind them, if it put down its weapons, if it surrendered.” That, of course, is a crass lie. With or without Hamas, Israel’s war against the Palestinians would endure precisely because of Blinken and his ilk in elite bipartisan U.S. foreign policy circles.

Throughout the years of U.S. support for Israel’s apartheid regime, it has consistently facilitated Israel’s “mowing the grass” in Gaza. This is not a series of periodic assaults on Hamas — it is a cyclical campaign of terror bombings largely aimed at civilians and civilian infrastructure. The Biden administration is not — and Biden personally has never been — an outside observer or a friend encouraging moderation during an otherwise righteous crusade. None of this slaughter would be occurring if Biden valued Palestinian lives over Israel’s false narratives and its bloody ethnonationalist wars of annihilation repackaged as self-defense. We should end the charade that this is an Israeli war against Hamas. We should call it what it is: a joint U.S.–Israeli war against the people of Gaza.

Atlantic Council: Πρότυπο για άλλες χώρες το «arrivederci» της Ιταλίας στο BRI της Κίνας

0

Είναι σημαντικό ότι η απόφαση της Ιταλίας να αποχωρήσει από το BRI δεν είναι απλώς μια αντανάκλαση της απογοήτευσης για τις αποτυχημένες προσδοκίες και τις ανεκπλήρωτες υποσχέσεις, αλλά βασίζεται σε μια πραγματική δέσμευση για την υπεράσπιση των δημοκρατικών αξιών και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. 

Της Βαλμπόνας Ζενέλη

Η επερχόμενη αποχώρηση της Ιταλίας από την Πρωτοβουλία Belt and Road (BRI) θα αναδιαμορφώσει τις διατλαντικές σχέσεις προς το καλύτερο, ενώ θα χρησιμεύσει ως δοκιμαστική περίπτωση για άλλες χώρες που μπορεί να σκέφτονται να κάνουν το ίδιο.

Αυτή την εβδομάδα, η ιταλική κυβέρνηση φέρεται να παρέδωσε επίσημο σημείωμα στην κινεζική κυβέρνηση ότι θα εξαιρεθεί από την ανανέωση της συμφωνίας της , ενώ επιβεβαίωσε την επιθυμία να διατηρήσει μια «στρατηγική φιλία» με την Κίνα.  

Όταν η λαϊκίστικη κυβέρνηση του Τζουζέπε Κόντε υπέγραψε το Μνημόνιο Συνεννόησης (MoU) της BRI τον Μάρτιο του 2019, υποστήριξα ότι ήταν υπερβολικά αισιόδοξη και προσανατολισμένη προς βραχυπρόθεσμα κέρδη, ενώ ήμουν αφελής στο μακροπρόθεσμο όραμα. Κατά ειρωνικό τρόπο, το Μνημόνιο Συνεννόησης μεταξύ Ιταλίας και Κίνας υπογράφηκε μία ημέρα μετά τη συνεδρίαση του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου για να συζητήσει την κοινή στρατηγική της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ) για την Κίνα πριν από τη Σύνοδο Κορυφής ΕΕ-Κίνας. Αυτή ήταν η στιγμή που η διπλωματική γλώσσα της ΕΕ άρχισε να γίνεται πιο έντονη, περιγράφοντας την Κίνα ως διαπραγματευτικό εταίρο, οικονομικό ανταγωνιστή και συστημικό αντίπαλο στη στρατηγική της προοπτική.  

Αυτή τη φορά, η ειδοποίηση για την απόφαση της Ιταλίας να αποχωρήσει από το BRI -την οποία η πρωθυπουργός Giorgia Meloni είχε υποδείξει εδώ και μήνες- ήρθε ακριβώς πριν ξεκινήσει η Σύνοδος Κορυφής ΕΕ-Κίνας στο Πεκίνο. Αν και αυτή ήταν η πρώτη αυτοπροσώπως Σύνοδος Κορυφής ΕΕ-Κίνας από το 2019, οι προσδοκίες για συγκεκριμένα αποτελέσματα δεν ήταν ποτέ υψηλές.

Είναι σημαντικό ότι η απόφαση της Ιταλίας να αποχωρήσει από το BRI δεν είναι απλώς μια αντανάκλαση της απογοήτευσης για τις αποτυχημένες προσδοκίες και τις ανεκπλήρωτες υποσχέσεις, αλλά βασίζεται σε μια πραγματική δέσμευση για την υπεράσπιση των δημοκρατικών αξιών και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Η Μελόνι, στα χνάρια του προκατόχου της Μάριο Ντράγκι, έχει επικρίνει την Κίνα για τα πάντα, από την κακομεταχείριση των εθνοτικών μειονοτήτων στη Σιντζιάνγκ μέχρι την  κακοδιαχείριση της πανδημίας του COVID-19 . Έχει προειδοποιήσει για τους κινδύνους οποιασδήποτε πιθανής επίθεσης στην Ταϊβάν και κάλεσε τη θέση του Πεκίνου για την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία το 2022.

Διεύρυνση της εμπορικής ανισορροπίας

Η ένταξη της Ιταλίας στο BRI θεωρήθηκε ως μία από τις πιο συμβολικές νίκες της Κίνας στην Ευρώπη, με το Πεκίνο να τη γιορτάζει ως ένδειξη του αυξανόμενου πολιτικού και διπλωματικού ρόλου της Κίνας στον κόσμο. Για την Κίνα, η δημιουργία ενός αιχμής στην τρίτη μεγαλύτερη οικονομία στην Ευρώπη και μια χώρα της Ομάδας των Επτά (G7) ήταν κρίσιμη για την ευρωπαϊκή στρατηγική της. Επίσης, επέτρεψε στην Κίνα πρόσβαση στις προηγμένες βιομηχανίες, τα εμπορικά σήματα και τις τεχνολογίες της Ιταλίας. Αν και η Ιταλία ήταν το πραγματικό βραβείο για το Πεκίνο, μέχρι το 2019, δεκαπέντε άλλες χώρες της ΕΕ είχαν γίνει μέλη του BRI.

Το ιταλικό παιχνίδι του Πεκίνου κύλησε όμορφα μετά από περισσότερο από μια δεκαετία ιταλικής οικονομικής στεναχώριας και ορισμένοι Ιταλοί πολιτικοί θεώρησαν ξεκάθαρα την Κίνα ως λευκό ιππότη. Το μενού για το μνημόνιο συμφωνίας BRI της Ιταλίας περιελάμβανε πενήντα συμφωνίες που κάλυπταν έξι βασικούς τομείς — πολιτικό διάλογο, μεταφορές και υποδομές, εμπόριο και επενδύσεις, οικονομική συνεργασία, διαπροσωπικές συνδέσεις και συνεργασία για την πράσινη ανάπτυξη.

Το 2019, η ιταλική κυβέρνηση στόχευε να επεκτείνει τις εξαγωγές στην Κίνα και να προσελκύσει επενδύσεις με μια συμφωνία για «ανεμπόδιστο εμπόριο και επενδύσεις». Δυστυχώς, λίγα ή τίποτα δεν έχουν επιτευχθεί. Το εμπόριο μεταξύ Κίνας και Ιταλίας έχει αυξηθεί 1,6 φορές από το 2019, από 50 δισεκατομμύρια δολάρια σε 80 δισεκατομμύρια δολάρια, αλλά το πλεονέκτημα πήγε στην Κίνα: οι κινεζικές εισαγωγές στις ιταλικές αγορές αυξήθηκαν από λίγο πάνω από 35 δισεκατομμύρια δολάρια το 2019 σε σχεδόν 61 δισεκατομμύρια δολάρια το 2022, ενώ οι ιταλικές εξαγωγές στην Κίνα αυξήθηκε ελαφρά από 14,5 δισεκατομμύρια δολάρια σε 19 δισεκατομμύρια δολάρια, σύμφωνα με τα στοιχεία της COMTRADE. Η εμπορική ανισορροπία υπέρ της Κίνας έχει διευρυνθεί, πλημμυρίζοντας την ιταλική αγορά με κινεζικά προϊόντα, τα οποία αποτελούν πλέον το 9% των συνολικών εισαγωγών της Ιταλίας (δεύτερες στον κόσμο). Αλλά η Κίνα είναι μόνο η δέκατη μεγαλύτερη εξαγωγική αγορά για την Ιταλία, αποτελώντας λιγότερο από το 3 τοις εκατό των συνολικών εξαγωγών της.

Αυτοί οι αριθμοί εξηγούν γιατί οι φόβοι για κινεζικά εμπορικά αντίποινα κατά των ιταλικών προϊόντων, ειδικά στον τομέα της πολυτελείας, είναι αβάσιμοι λόγω της σημασίας της ιταλικής αγοράς για τις κινεζικές εταιρείες. Πράγματι, οι αριθμοί ήταν πολύ μικρότεροι όταν το Πεκίνο ακολούθησε εμπορικά αντίποινα κατά της Λιθουανίας μετά την αποχώρησή της το 2021 από τη μορφή «17+1» συνεργασίας των χωρών της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης με την Κίνα (τώρα είναι 14+1). Σε αυτή την περίπτωση, το εμπόριο της Κίνας με τη Λιθουανία ανέρχεται συνολικά σε λίγο περισσότερο από 2 δισεκατομμύρια δολάρια και οι εξαγωγές της Λιθουανίας προς την Κίνα μειώθηκαν στα 100 εκατομμύρια δολάρια το 2022 από 270 εκατομμύρια δολάρια το 2021.

Οι κινεζικές επενδύσεις, οι κατασκευαστικές συμβάσεις και τα δάνεια στην Ιταλία μεταξύ 2008 και 2020 ανήλθαν συνολικά σε περισσότερα από 27 δισεκατομμύρια δολάρια , σύμφωνα με το China Global Investment Tracker του American Enterprise Institute, και έχουν επικεντρωθεί κυρίως στην ενέργεια, τις μεταφορές, την τεχνολογία και τη χρηματοδότηση. Οι κινεζικές στρατηγικές επενδύσεις περιελάμβαναν την επένδυση μιας κρατικής εταιρείας σχεδόν 8 δισεκατομμυρίων δολαρίων στην Pirelli , τη μεγαλύτερη εταιρεία κατασκευής ελαστικών στον κόσμο. Οι επενδύσεις στο ιταλικό χρηματιστήριο και στον χρηματοπιστωτικό τομέα ήταν πολύ σημαντικές για τις κινεζικές εταιρείες, κρατικές και ιδιωτικές. Ωστόσο, από το 2019, οι νέες κινεζικές επενδύσεις στην Ιταλία ανήλθαν σε μόλις 1,8 δισεκατομμύρια δολάρια. Οι περισσότερες εξαγορές από την Κίνα στην Ιταλία πραγματοποιήθηκαν μετά την κρίση της ευρωζώνης του 2009, όταν οι επενδύσεις από την Κίνα εκτοξεύτηκαν από 100 εκατομμύρια ευρώ το 2010 σε 7,6 δισεκατομμύρια ευρώ το 2015. 

Ενώ ο στόχος του BRI ήταν να εξισορροπήσει τους οικονομικούς όρους ανταγωνισμού και να αυξήσει την αμοιβαιότητα πρόσβασης στην αγορά, το Πεκίνο ανέκαθεν επέδειξε αντίσταση όσον αφορά την εκπλήρωση των προτύπων των οικονομιών της ελεύθερης αγοράς.

Κανόνες «χρυσής δύναμης».

Το Πεκίνο έπαιξε υπερβολικά το χέρι του κατά τη διάρκεια της πανδημίας του COVID-19 με τις εκστρατείες παραπληροφόρησης , συντρίβοντας τον ενθουσιασμό των Ιταλών προς το Πεκίνο. Μια δημοσκόπηση έδειξε ότι το 52 τοις εκατό  της χώρας πίστευε ότι η κινεζική βοήθεια για την πανδημία είναι μια προσπάθεια πολιτικής επιρροής, ενώ το 62 τοις εκατό των Ιταλών είχε αρνητική γνώμη για την Κίνα το 2020.

Το ιταλικό κοινοβούλιο έπαιξε πολύ σημαντικό ρόλο, χρησιμοποιώντας τον νόμο της «χρυσής δύναμης» για να προστατεύσει τα εθνικά του στρατηγικά περιουσιακά στοιχεία. Ο νόμος που εισήχθη για πρώτη φορά το 2012 για να καλύψει την άμυνα και την εθνική ασφάλεια, ενημερώθηκε το 2019 για να καλύψει την τεχνολογία 5G και αργότερα επεκτάθηκε σε ένα ευρύ φάσμα τομέων, όπως η υγεία, οι πρώτες ύλες, οι υποδομές, η ρομποτική, τα οικονομικά και τα μέσα ενημέρωσης. Είναι ένας από τους ισχυρότερους νόμους προσυμπτωματικού ελέγχου στην ΕΕ.

Η ιταλική κυβέρνηση ενίσχυσε περαιτέρω αυτή την εξουσία το 2022 , με την προσθήκη διαδικασιών προειδοποίησης για την υποστήριξη των μηχανισμών ελέγχου των επενδύσεων. Με την ανάληψη των καθηκόντων του το 2021, μία από τις πρώτες προτεραιότητες του Ντράγκι ήταν η επιβολή των κανόνων της «χρυσής δύναμης», εστιάζοντας όχι μόνο στις στρατηγικές επενδύσεις σε υποδομές, αλλά και στο μπλοκάρισμα της πρόσβασης σε στρατηγικές τεχνολογίες και στην προστασία των καταπονημένων εθνικών εταιρειών. Μπλόκαρε τις εξαγορές κατασκευής ημιαγωγών και διεύρυνε το πεδίο εφαρμογής για να συμπεριλάβει τρόφιμα, εφαρμοσμένα υλικά και συμφωνίες για drone που είχαν συναφθεί κατά τη διάρκεια της προηγούμενης κυβέρνησης.

Quo vadis, BRI;

Το BRI πρέπει να γίνει κατανοητό ως εργαλείο προβολής οικονομικής, εξωτερικής πολιτικής και ισχύος του Κινεζικού Κομμουνιστικού Κόμματος (ΚΚΚ)—και κεντρικό στοιχείο στις παγκόσμιες φιλοδοξίες του Κινέζου ηγέτη Xi Jinping. Η τρέχουσα κινεζική πολιτεία στοχεύει να αναδιαμορφώσει τελικά τους παγκόσμιους κανόνες και θεσμούς σύμφωνα με τις προτιμήσεις του ΚΚΚ. Το BRI περιλαμβάνει 149 χώρες , συμπεριλαμβανομένων τριάντα πέντε στην Ευρώπη και την Ευρασία, και η παλίρροια δεν θα αλλάξει αμέσως. Η έξοδος της Ιταλίας θα βλάψει τη φήμη ενός ήδη μειωμένου BRI, με την Κίνα να αντιμετωπίζει τη δική της οικονομική αναταραχή ενώ οι εταίροι της αντιμετωπίζουν προβλήματα χρέους.

Στη μεγάλη εικόνα, ίσως η Μελόνι ήταν μπροστά από την καμπύλη στην ανάγνωση του ΚΚΚ. Το θάρρος της να αναλάβει δράση θέτοντας υπό αμφισβήτηση την ορθότητα μιας συμφωνίας με το ΚΚΚ —του οποίου οι θεμελιώδεις αξίες έρχονται σε άμεση αντίθεση με την ΕΕ και τη διατλαντική κοινότητα— μπορεί τελικά να αποδειχθεί το προηγούμενο για άλλους ηγέτες που θα ακολουθήσουν.

*Η Βαλμπόνα Ζενέλη είναι μη μόνιμος ανώτερος συνεργάτης στο Κέντρο Ευρώπης του Ατλαντικού Συμβουλίου και στην Πρωτοβουλία Διατλαντικής Ασφάλειας του Κέντρου Στρατηγικής και Ασφάλειας του Ατλαντικού Συμβουλίου του Ατλαντικού Συμβουλίου. 

ΠΗΓΗ: Atlantic Council

Κ. Κυριακόπουλος: παγιδευμένοι στα αδιέξοδα του αντιπερισπασμού Ράμα, εγκαταλείπουμε σταδιακά τον Ελληνισμό στην Β. Ήπειρο

2

του Κυριάκου Κυριακόπουλου

Ας μην παγιδευόμαστε στα επικοινωνιακά αδιέξοδα που συντηρεί το Μαξίμου και οι πολιτικοί αβανταδόροι του, προκειμένου να μεγιστοποιήσουν το πραγματικό πολιτικό μπόι του Έλληνα πρωθυπουργού…

Η υπόθεση Μπελέρη, δεν είναι μια προσωπική βεντέτα του Αλβανού πρωθυπουργού Ράμα με τον ομογενή μας και εκλεγμένο Δήμαρχο Χειμάρρας… Βεβαίως και έχει στοιχεία που σχετίζονται με την διεφθαρμένη Αλβανική κυβέρνηση και την διαχείριση του περιφερειακού τουριστικού προγράμματος, αλλά στην βάση της είναι μια επικαιροποιημένη εκδοχή της πάγια εχθρικής πολιτικής η οποία εφαρμόζεται διαχρονικά από όλες τις Αλβανικές κυβερνήσεις σε βάρος της Ελληνικής Εθνικής μειονότητας και αυτό το γνωρίζουν οι πάντες. Άλλωστε και ο δολοφονημένος Κατσίφας είναι μέρος αυτής της ολέθριας και απαράδεκτης διαχρονικής συμπεριφοράς…

Η Ελληνική κυβέρνηση καλώς συνδέει την Ευρωπαϊκή πορεία της Αλβανίας με τις παραβιάσεις του κράτους Δικαίου στην γειτονική χώρα, αλλά κακώς εξαντλεί το ενδιαφέρον και την όποια αυστηρότητά της, στα σχετιζόμενα με αυτήν την υπόθεση. Η υπόθεση Μπελέρη είναι το κερασάκι στην τούρτα και ως τέτοιο θα πρέπει να συνιστά την πλέον καραμπινάτη αφορμή για την ολοκληρωμένη ανάδειξη του προβλήματος αυτήν την κρίσιμη ώρα. Άλλωστε είναι ξεκάθαρο πως τα προβλήματα με το κράτος Δικαίου στην γειτονική χώρα και πιο ιδιαίτερα τα σχετιζόμενα με την αντιμετώπιση της Ελληνικής Εθνικής μειονότητας, δεν θα επιλυθούν ακόμη και εάν αύριο το πρωί σε μια θεαματική κωλοτούμπα, ο Ράμα μεριμνήσει για την άμεση αποφυλάκιση του Μπελέρη και διασφαλίσει με πολιτική εντολή την απρόσκοπτη ολοκλήρωση της θητείας του…
Από την άποψη αυτή, όσο η Ελληνική κυβέρνηση επιμένει να προσανατολίζεται στην μονομερή ανάδειξη του συγκεκριμένου ζητήματος και να το αποσπά από το ευρύτερο πλαίσιο που αφορά συνολικά στην Ελληνική μειονότητα και στην εν γένει μεταχείρισή της εκ μέρους των Αλβανικών αρχών, υποβαθμίζει την πραγματική του διάσταση και διευκολύνει τα μέγιστα τους μακροπρόθεσμους σχεδιασμούς της Αλβανικής πολιτικής τάξης…
Η Ελληνική κυβέρνηση, αντί να συνεχίσει να διαχειρίζεται αμυνόμενη, τα απόνερα ενός φτηνού τακτικισμού που ξεδιπλώνεται στο πλαίσιο ενός αντιπερισπασμού της κυβέρνησης Ράμα, που εργαλειοποιείται στοχευμένα για να βγάλει από την μεγάλη εικόνα την πολιτική διακρίσεων σε βάρος της Ελληνικής μειονότητας, οφείλει να πράξει ακριβώς το αντίθετο. Να διευρύνει δηλαδή και να αναβαθμίσει το πλαίσιο των πολιτικών στόχων εντός του οποίου θα εντάξει και την διαχείριση της υπόθεσης Μπελέρη, διαμηνύοντας την αδιαπραγμάτευτη αποφασιστικότητά της, να προωθήσει ένα επικαιροποιημένο διεθνούς κύρους και εγγυήσεων πρωτόκολλο, μέσα στο οποίο θα περιγράφονται και θα διασφαλίζονται επ’ ακριβώς συνολικά τα πολιτικά και άλλα δικαιώματα της Ελληνικής Εθνικής μειονότητας κατά τρόπον που δεν θα αποποιείται αλλά θα επικαιροποιεί τις προβλέψεις του πρωτοκόλλου της Κέρκυρας, πριν δώσει οποιανδήποτε συγκατάθεση για το ουσιαστικό ξεκλείδωμα της ενταξιακής διαδικασίας…
Εάν αυτό δεν συμβεί, τότε είναι φανερό ότι η Ελληνική κυβέρνηση απλώς ενορχηστρώνει έναν απαράδεκτο θεατρινισμό, με τελικό αποδέκτη, όχι τον Ράμα και την Αλβανική πολιτική ελίτ, αλλά την Ελληνική κοινωνία και την Ελληνική Εθνική μειονότητα, η υπόθεση της οποίας φαίνεται ότι εγκαταλείπεται οριστικά και αμετάκλητα και αυτό συνιστά πράξη πολιτικής ανεντιμότητας η οποία είναι και εθνικά επιζήμια συν τοις άλλοις…

Δ. Κωνσταντακόπουλος: Ελληνοτουρκικά: Η Απάτη πίσω από το Θέαμα

0
Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
13 Δεκεμβρίου 2023

Εκεί που περισσεύει το ψέμα και η υποκρισία, εκεί φυτρώνουν και οι σπόροι των μεγάλων μελλοντικών κρίσεων.

Αναλύσαμε σε προηγούμενο άρθρο μας πώς κατά τη γνώμη μας και από ποιους σκηνοθετήθηκε η υπερπαραγωγή της δήθεν ελληνοτουρκικής ειρήνης.

Όσο πιο μεγάλη είναι η φάκα, τόσο περισσότερο πρέπει να φαίνεται το τυρί. Και επειδή στην περίπτωσή μας δεν υπάρχει καν τυρί, έπρεπε το σκηνικό να είναι εντελώς άψογο, για να μην τρομάξει το «προς εκτέλεση» ζωάκι, ο ελληνικός λαός δηλαδή. (Αν σας φαίνονται βαριές οι εκφράσεις που χρησιμοποιώ, σας καταλαβαίνω, κάντε όμως παρακαλώ λίγο υπομονή, διαβάστε όλο το επιχείρημά μου και μετά δεχτείτε το ή απορρίψτε το).

Ας φύγουμε όμως τώρα από τη μελέτη των εντυπώσεων και ας πάμε στη μελέτη της σκληρής πραγματικότητας.

Πριν από κάμποσα χρόνια, ξεκινώντας από την κυβέρνηση Τσίπρα και συνεχίζοντας με την κυβέρνηση Μητσοτάκη, η Ελλάδα υιοθέτησε, τελούσα εν πλήρει ασυναρτησία και πλήρει εξαρτήσει, όπως και η Κύπρος, μια σειρά επικίνδυνων τυχοδιωκτισμών, άνευ ρεαλιστικής προσδοκίας πιθανού οφέλους για τη χώρα και τη υποδείξει τρίτων, της ομάδας του Νετανιάχου – εν προκειμένω, όχι μόνο πρωθυπουργού του Ισραήλ, αλλά και επικεφαλής μιας ολόκληρης τάσης, της πλέον πολεμαχαρούς, στον «πυρήνα» της «Αυτοκρατορίας της Παγκοσμιοποίησης», του παγκόσμιου χρηματιστικού κεφαλαίου.

Τώρα, ο Μητσοτάκης αποφάσισε να περάσει, τη εντολή Ουάσιγκτον και με τη σύμφωνη γνώμη Γερμανίας, στην ακριβώς αντίθετη πολιτική, μια εξίσου επικίνδυνη πολιτική κατευνασμού (χωρίς όρους, εγγυήσεις και ανταλλάγματα) του τουρκικού εθνικισμού και μιλιταρισμού. Αυτή άλλωστε είναι και η πολιτική που πάγια προτιμά η ελληνική ολιγαρχία, εκτός της περίπτωσης που ένας ξένος «νταβατζής» της πει να κάνει την αντίθετη. Θέλει να τάχει καλά με όλους τους ξένους, τουλάχιστο τους ξένους από τη «συλλογική Δύση», να είναι ήσυχη και, χωρίς μπελάδες στο κεφάλι της, να την αφήνουν να απομυζά ανενόχλητη τη χώρα και να κάνει μπίζνες με το εξωτερικό, της Τουρκίας περιλαμβανομένης (ενδεικτικά εδώ ένα χαρακτηριστικό δημοσίευμα που βρήκα εύκολα με μια τυχαία αναζήτηση, χωρίς κανένα συστηματικό ψάξιμο Μπίζνες Πάτση υπό το βλέμμα της Ντόρας στην… αυλή του Ερντογάν). Με την Τουρκία ειδικά δεν θέλει πολλά-πολλά, γιατί φοβάται ότι στην πρώτη κρίση θα εξευτελιστεί.

Μια ηγεσία που δεν μπορεί να εμποδίσει τα τρένα να τρακάρουν μετωπικά, τα ασθενοφόρα να φτάνουν κατόπιν εορτής στους αρρώστους και τις στρατιωτικές βάσεις να αυτοανατινάζονται, μάλλον θα δυσκολευόταν να χειριστεί κρίσεις στο Αιγαίο ή την Κύπρο. Όπως λέει ο λαός όμως, οι καλοί λογαριασμοί κάνουν τους καλούς φίλους. Εκεί που περισσεύει το ψέμα και η υποκρισία (και αυτό συμβαίνει, όπως θα δούμε, με τις διακηρύξεις των Αθηνών και τα άλλα κωμικοτραγικά που συνέβησαν κατά την επίσκεψη Ερντογάν), εκεί φυτρώνουν και οι σπόροι των μεγάλων μελλοντικών κρίσεων.

Τουρκικές απειλές και διεκδικήσεις

Εδώ και δύο χρόνια ο Ερντογάν αύξησε κατακόρυφα τις απειλές του κατά της Ελλάδας περιλαμβανομένης της απειλής να βομβαρδίσει την Αθήνα και της απειλής να εισβάλλει στην Ελλάδα (που συμπυκνώνει το τραγούδι «Θα έρθω ένα βράδυ», το οποίο χρησιμοποιήθηκε ως σύνθημα κατά την τουρκική εισβολή στην Κύπρο).

Η Αθήνα δεν απάντησε καν σε αυτές τις πρωτοφανείς στα χρονικά απειλές. Έκανε ότι δεν καταλαβαίνει τι λέει ο πρόεδρος της Τουρκίας. Ακόμα και αν κάποιος όντως θεωρεί ότι αυτές οι απειλές δεν είναι σοβαρές (Και πως μπορεί να είναι σίγουρος; Πόσο σοβαρός πρέπει να θεωρηθεί ένας πρωθυπουργός και μια κυβέρνηση που τις παίρνουν ελαφρά;) και μόνο το γεγονός ότι ένα κράτος απειλεί ένα γειτονικό και αυτό δεν διαμαρτύρεται καν, απλώς γελοιοποιεί και εξευτελίζει τον αποδέκτη των απειλών. Ποιος θα πάρει στα σοβαρά ένα κράτος που κάνει ότι δεν καταλαβαίνει; (Αυτός είναι και ένας βασικός λόγος που, όπως θα δείξουμε, ο Ερντογάν «τα πήρε όλα κι έφυγε». Κατάλαβε τι ποιότητα κράτος έχει απέναντί του).

Οι ωμές απειλές κατά της Ελλάδας ήρθαν να προστεθούν στις γεωτρήσεις στην κυπριακή ΑΟΖ και τις απειλές κατά ξένων εταιρειών, στην εμφάνιση του δόγματος της «Γαλάζιας Πατρίδας», στη δυναμική εμφάνιση του Ορούτς Ρέις και του τουρκικού ναυτικού στην ανατολική Μεσόγειο, στο τουρκολιβυκό μνημόνιο,  με το οποίο η Άγκυρα διεκδικεί τη μισή Μεσόγειο, στις απειλές ότι το τουρκικό casus belli για επέκταση των χωρικών υδάτων ισχύει και πέραν του Αιγαίου, στη μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε τζαμί.

Επιπλέον, η Τουρκία όχι μόνο αύξησε κατακόρυφα τις πιέσεις να αποστρατιωτικοποιηθούν τα νησιά του Αιγαίου, αλλά και αμφισβήτησε το κατά πόσον μπορεί η Ελλάδα να διατηρεί την κυριαρχία της σε αυτά, εφόσον δεν τα αποστρατιωτικοποιεί, ενώ άρχισε να θέτει και ζήτημα τουρκικής μειονότητας στα Δωδεκάνησα.

Ακόμα και ερχόμενος στην Αθήνα, ο Ερντογάν είχε το θράσος να μην αποσύρει πλήρως τις απειλές του, που πάλι έκανε ότι δεν κατάλαβε ο Μητσοτάκης και η κυβέρνησή του! Ερωτηθείς σχετικά από την «Εφημερίδα της Κυβερνήσεως», την «Καθημερινή» δηλαδή, στη «συνέντευξη»-διάγγελμα προς τους Έλληνες που έδωσε, αν απειλεί την Ελλάδα, ο Ερντογάν απήντησε ότι δεν απειλεί την Ελλάδα, αν η Ελλάδα δεν απειλεί την Τουρκία. Αυτό όμως δεν είναι μια γενικόλογη έκφραση. Γιατί η Τουρκία έχει εξηγήσει ότι θεωρεί απειλή την στρατιωτικοποίηση των νησιών.

Διατήρησε επίσης, πριν έρθει στην Αθήνα και ευρισκόμενος στην Αθήνα, το σύνολο των διεκδικήσεών του από την Ελλάδα και την Κύπρο, όπως την εμμονή σε λύση του Κυπριακού με βάση τις «πραγματικότητες» (δηλαδή το αποτέλεσμα της τουρκικής εισβολής και κατοχής), «αναβάθμισε» τη μειονότητα της Θράκης σε τουρκική και, εμμέσως πλην σαφώς, διατήρησε το σύνολο των τουρκικών εδαφικών και άλλων διεκδικήσεων στο Αιγαίο, ζητώντας να πάμε στη Χάγη, αλλά για το σύνολο των θεμάτων. Το σύνολο περιλαμβάνει και τις τουρκικές διεκδικήσεις.

Λίγες μέρες πριν έρθει ο Ερντογάν στην Αθήνα, ο τουρκικός στρατός προκάλεσε επεισόδια στη «νεκρή ζώνη» της Κύπρου.

Αν εξαιρέσουμε ότι ο Μητσοτάκης είπε ότι η μειονότητα είναι μουσουλμανική, απέφυγε να απαντήσει στο σύνολο όλων αυτών των τουρκικών απόψεων και να αναφέρει, έστω και για λόγους διαπραγματευτικούς:

  • την παρατεινόμενη κατοχή μεγάλου μέρους της Κυπριακής Δημοκρατίας από τον τουρκικό στρατό και τη συνακόλουθη διαρκή αντικειμενική απειλή κατά των Ελληνοκυπρίων, παρά τις αποφάσεις του ΟΗΕ που ζητούν την απομάκρυνση των κατοχικών στρατευμάτων ανεξαρτήτως της λύσης ή μη λύσης του Κυπριακού,
  • την ύπαρξη ενός τεράστιου, του μεγαλύτερου στον κόσμο, αποβατικού στόλου απέναντι από τα νησιά του ανατολικού Αιγαίου,
  • την ισχύουσα πάντοτε απόφαση της Μεγάλης Τουρκικής Εθνοσυνέλευσης, που απειλεί την Ελλάδα με πόλεμο, σε περίπτωση επέκταση των χωρικών της υδάτων, σε εφαρμογή της Διεθνούς Σύμβασης για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS),
  • τις απαράδεκτες απειλές Ερντογάν ότι θα βομβαρδίσει την Αθήνα και θα εισβάλλει στην Ελλάδα.

Προφανώς δεν τα ανέφερε αυτά, γιατί δεν έκανε διαπραγμάτευση. Είχε τελειώσει τα θέματα, τη ευγενεί φροντίδι της αμερικανικής διπλωματίας και των πρακτόρων της. Αλλά και πιο πριν δεν τα ανέφερε, ακόμα και στο μάξιμουμ της έντασης με την Τουρκία. Ένα αποτέλεσμα αυτής της τακτικής είναι ότι επί δεκαετίες, η παγκόσμια κοινή γνώμη δεν ακούει τίποτα ούτε για τουρκική κατοχή και απειλή στην Κύπρο, ούτε για τουρκική απειλή στην Ελλάδα. Ακούει (με πολύ σπάνιες εξαιρέσεις) ότι απειλούμε την Τουρκία διατηρώντας στρατό στα νησιά.

Τέτοιες αβρότητες δεν ξέρει η Άγκυρα. Για αυτό και υπέγραψε τη Διακήρυξη των Αθηνών, διατηρώντας παράλληλα (και λέγοντάς το) το σύνολο των διεκδικήσεών της σε Αιγαίο, Θράκη και Κύπρο, διεκδικήσεις που ποτέ δεν ήταν τόσο πολλές στην ιστορία των ελληνο-τουρκικών σχέσεων.

Η Διακήρυξη της Ντροπής

Η διακήρυξη των Αθηνών ήταν το αποκορύφωμα μιας διπλωματίας της πλήρους και ταπεινωτικής συνθηκολόγησης, του πλήρους εξευτελισμού. Το επαναλαμβάνουμε. Ποτέ στην ιστορία τέτοια πολιτική δεν οδήγησε στην ειρήνη. Πάντα οδήγησε σε χειρότερες κρίσεις, ακόμα και σε πολέμους. Και οι διακηρύξεις φιλίας υπογράφονται, αν χρειάζεται να υπογραφούν, μετά, όχι πριν τη λύση των προβλημάτων. Πριν τις απαιτούν οι Αμερικανοί για να υποχρεώσουν τους εμπλεκόμενους να κινηθούν στα δικά τους πλαίσια, όπως γουστάρουν οι ΗΠΑ.

Είναι απλώς αδιανόητο και εξευτελιστικό η Ελλάδα να διακηρύσσει ότι είναι φίλη με μια χώρα που έχει εισβάλλει και κατέχει πάντα τμήμα της Κυπριακής Δημοκρατίας, απειλεί έργω και νόμω την Ελλάδα και διεκδικεί εδάφη της. Δηλαδή τι άλλο θα έπρεπε να κάνει μια χώρα για να θεωρηθεί εχθρική και όχι φιλική;

Στην ιστορία και των ανθρώπων και των λαών, οι παραλογισμοί πληρώνονται στο τέλος και όσο πιο μεγάλοι είναι, τόσο πιο μεγάλο και το κόστος. Δεν θα επιμείνουμε στα υπόλοιπα πολύ προβληματικά στοιχεία αυτού του κειμένου, όπως τη δέσμευση να μην προχωράνε οι δύο χώρες σε δηλώσεις και ενέργειες που μπορούν να βλάψουν την ειρήνη. Μα εδώ Ελλάδα και Τουρκία διαφωνούν ως προς το ποιες είναι τέτοιες δηλώσεις και ενέργειες, ακόμα και τη στιγμή που υπογράφουν τη συμφωνία.

Εκτός αν, όπως είναι πολύ πιθανό, ο Μητσοτάκης τα έχει δώσει ήδη όλα. Θα δείξουμε σε επόμενο άρθρο, γιατί είναι εξαιρετικά πιθανό αυτό να έχει ήδη συμβεί, τουλάχιστο προφορικά. Σύμφωνα εξάλλου με τις πληροφορίες μας, το μόνο που ζήτησε ο πρωθυπουργός από τους Αμερικανούς είναι να κάνουν υπομονή μέχρι τις ευρωεκλογές και μόνο μετά να ανακοινωθεί τι θα περιέχει η «Μεγάλη Εγχείρηση» που θα μας απαλλάξει από τους μπελάδες των εθνικών μας θεμάτων, κατά τη γνωστή θεραπευτική μέθοδο «πονάει κεφάλι, κόβει κεφάλι».

——————

Σημείωση:
Δυστυχώς, η ελληνική κυβέρνηση δεν υπερασπίστηκε ούτε τα πιο ζωτικά ελληνικά συμφέροντα κατά τη συνάντηση με τον Ερντογάν. Φρόντισε όμως να διαβεβαιώσει με τις ανακοινώσεις της ελληνοτουρκικής συνάντησης, χωρίς καν να υπάρχει λόγος που να απορρέει από τις συζητήσεις, τους «φίλους» της, δηλαδή την κυβέρνηση του Ισραήλ (αυτή που παρακολουθεί τους πάντες σε Ελλάδα και Κύπρο), την κυβέρνηση που πραγματοποιεί, αυτή τη στιγμή ακριβώς, ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, τη φρικώδη γενοκτονία των Παλαιστινίων, ότι διαφωνεί με τον Ερντογάν στο Μεσανατολικό, στο μόνο ζήτημα δηλαδή που ο Τούρκος πρόεδρος έχει δίκιο! Αιδώς Αχρείοι.

Πηγή: kosmodromio.gr

China-EU: Navigating an increasingly complex relationship

0

  PLAMEN TONCHEV

macropolis.gr

The EU-China summit in Beijing on 7-8 December 2023 took place twenty months after the previous online event, which was famously panned as a “dialogue of the deaf”. This time around, the summit was preceded by efforts on both sides towards some sort of re-engagement in the wake of pandemic-induced travel restrictions and absence of in-person meetings for more than two years.

Several European heads of state and as many EU commissioners had already visited Beijing in 2023. And, yet, the lead-up to the summit was marked by low expectations and mutual suspicion. Tellingly, it was known beforehand that a joint statement would not be agreed-upon, as no breakthrough was expected anyway.

Knives out in Beijing

China and the EU are close economic partners, trading goods worth €2.3 billion a day. However, the EU’s trade deficit rose to a whopping €400 billion last year, which shows that this relationship is heavily tilted towards China. Brussels has repeatedly raised the structural issues to be addressed, such as China’s overcapacity in steel and electric vehicles that are rapidly inundating European markets, hefty subsidies and price distortion, Beijing’s preferential treatment of domestic companies, shrinking access to the Chinese market, etc.

Charles Michel pointed out that, while “the EU-China relationship is one that matters, we need to make our trade and economic relations more balanced, reciprocal, and mutually beneficial”. Ursula Von der Leyen spoke of a “summit of choices”, a thinly veiled threat that the EU is determined to use its defensive tools, unless there is a visible change of tack on the part of China.

Nor did the EU officials shy away from reiterating deep concerns about “sensitive” topics, such as human rights violations in Xinjiang and Tibet, forced labour, and increased tensions in the Taiwan Strait. Never has the language of EU officials been so strong and even blunt in talks with their Chinese counterparts.

And never has the EU been so clear on Russia’s invasion of Ukraine, as well as on the demand that China not provide lethal weapons and dual-use equipment to Moscow’s military machine. The EU leaders once again underlined the importance of China refraining from supplying lethal weapons to Russia or circumventing sanctions on Moscow.

In turn, Chinese president Xi Jinping’s talking points came across as being bland and predictable, such as the hackneyed line that “China and the EU should be partners for mutually beneficial cooperation” and “cement the bonds of shared interest”. Arguably, his most intriguing remark was that Beijing does not consider Europe to be “anybody’s vassal”, a reference to the close transatlantic ties.

Premier Li Qiang noted China’s objections to the “politicisation of economic and trade issues”, and expressed hopes that the European side would be “prudent in introducing restrictive economic and trade policies, and the use of trade remedies”. The truth is that Beijing is fuming over the EU’s de-risking strategy, the ever-growing list of defensive measures and the recently launched investigation into Chinese state aid to electric vehicle producers.

What came out of the summit?

Perhaps the summit was a deliverable in itself, at a time diplomacy is badly needed, amid two ongoing major conflicts in Ukraine and the Middle East. Otherwise, the meetings yielded a less-than-impressive list of outputs. The two sides agreed on the establishment of working groups on financial regulation, cosmetics, wines and spirits, and there was talk of the activation of a mechanism facilitating cross-border data flows.

In addition, the leaders agreed to relaunch the High-Level People-to-People Dialogue in 2024. While very few of the European concerns were heeded, the use of dialogue formats is not insignificant and there is a sense that the assertive tone of EU officials made Beijing listen more attentively than usual.

If there was one point of agreement, that relates to the ongoing crisis in the Middle East: both sides stressed the importance of protection of all civilians in Gaza, and confirmed their commitment to the two-state solution to the protracted conflict between Israel and Palestinians.

However, the success – or failure – of the sit-together in Beijing can only be gauged in the weeks and months to come. Thus, there’s still the pending question whether the EU will include a dozen or so Chinese companies in the upcoming 12th round of sanctions on Russia. Some sort of common understanding could be reached on this contentious issue, but most probably it will be a hush-hush arrangement, as Beijing doesn’t want to be seen as having its arm twisted by Brussels.

On another issue that pertains to the war in Ukraine, is it realistic to expect that Beijing will exert its sway over Putin and talk him into accepting Kiev’s peace formula? This appears to be highly unlikely, for two reasons. First, because of Beijing’s genuine commitment to the “marriage of convenience” – aka “no limits partnership” – with Moscow. Second, the growing signs of western fatigue over support for Ukraine are anything but an incentive for China to reconsider its pro-Russia “neutrality”. Therefore, the EU is likely to score no points on this count.

Looking at the big picture

Zooming out of the summit, it may be worth dwelling for a moment on what is in store for the EU-China relationship. Alongside the ongoing re-engagement drive, tension between Brussels and Beijing over prickly issues will continue, for sure. And this time around it will be more walk than talk. Europe cannot see its industrial base undermined by unfair competition and appears determined to activate the set of defensive measures piling up over the past few years. China, too, has fired warning shots, with a ban on the export of some rare earths.

Yet, the yawning European trade deficit is poised to balloon even more in the years to come. Now that China is struggling with its bloated property sector, it’s shifting investment towards manufacturing. Under Trump, the US refused to accommodate China’s industrial overcapacity and growing trade surplus, and Biden has largely followed suit. This is why Europe is worried that it is turning into the biggest market for Chinese goods and technologies, but without the American military might and the global weight of the greenback.

At the same time, the EU may not be that helpless, thanks to interdependence. Europe is a key destination for Chinese exports, worth €626 billion in 2022, which accounted for 3.8% of China’s GDP. Given the weak domestic demand in the country, exports remain a key driver of the world’s second biggest economy. This explains why Beijing’s so jittery about the EU’s de-risking policy, as the Chinese leadership desperately wants to avoid a full-blown trade war. And Chinese decision-makers certainly appreciate the Eurozone as a counterweight to the global dominance of the US dollar.

But Europe’s leverage over China will only materialise if the EU proves that its growing arsenal of defensive tools constitutes a credible threat to Beijing. To this end, Europeans will have to use their toolkit consistently and uniformly, and should not dither to enlarge it, if need be. But then again, the EU will have to handle the perennial squabbles between its member states, and Beijing has definitely learned how to play Europeans against each other.

Not least of all, geopolitics has come back for good. To Beijing’s undisguised frustration, the EU will stick to China’s tripartite definition as a partner, competitor and systemic rival, with the needle inexorably inching towards the rivalry component. And both sides will have to navigate an increasingly complex relationship in an increasingly complex world order.

* Plamen Tonchev is the Head of Asia Unit, Institute of International Economic Relations, Athens, Greece

macropolis.gr

Iran Using Northern Cyprus as Terrorist Staging Ground

0

Iran has been using Turkish-occupied northern Cyprus as a staging ground for terrorist attacks against Israelis and Jews, Mossad said on December 10. In a rare statement issued through Prime Minister Benjamin Netanyahu’s office, the intelligence service said it had helped Cypriot counterparts thwart an attack against Israelis and Jews on the island.

The statement followed a report in Kathimerini, a Cypriot newspaper, that two Iranians had been arrested in November on suspicion of planning to attack Israeli targets. The two may have links to Iran’s Islamic Revolutionary Guard Corps and could face deportation, the newspaper added, noting this would be the third such plot foiled in Cyprus in the last two years.

The Israeli statement did not provide operational details, stating only that the Cypriot interdiction of the would-be attackers yielded valuable intelligence about their methods and potential targets “in Cyprus and other locations.” Further, current and earlier plots have been orchestrated from within northern Cyprus, which is under Turkish rule, calling this “a troubling issue.” It added that Iran’s global terrorism efforts have stepped up since the Gaza war erupted, as well as the fact that a large number of Israelis have sought respite in Cyprus — a 40-minute flight away.

Expert Analysis

“Israeli-Cypriot counter-terrorism operations are by now a public facet of Eastern Mediterranean cooperation. What makes Israel’s latest public statement unusual is its willingness to call out Turkey for, at best indirectly, abetting the worst of Iranian behavior. Western powers, and especially within NATO, should make clear to Ankara that it will enjoy no deniability for actions on the island that it partly occupies.” — Mark Dubowitz, FDD CEO

“Iran’s involvement in clandestine assassination attempts is not mere happenstance. It demonstrates a calculated and intentional campaign of terrorism directed towards Jews and Israelis. This regime, notorious for its flagrant disregard of human rights and its merciless killings of innocent civilians both domestically and internationally, is the orchestrator behind these abhorrent acts of terrorism.” — Joe Truzman, Research Analyst at FDD’s Long War Journal

https://www.fdd.org/analysis/2023/12/10/iran-using-northern-cyprus-as-terrorist-staging-ground/

Μουσείο Ακρόπολης: Τα Γλυπτά του Παρθενώνα και ο τριακονταετής πόλεμος

0
A general view of the new Greece's Acropolis museum building is pictured in Athens during the rehearsal of its opening ceremony on June 18, 2009. Designed by celebrated Franco-Swiss architect Bernard Tschumi, Greece's Acropolis Museum will finally be unveiled on Saturday June 20th. The three-level building set out over a total area of 25,000 square metres (270,000 square feet) will display more than 350 artefacts and sculptures that were previously held in a small museum atop the Acropolis. AFP PHOTO / Louisa Gouliamaki (Photo by LOUISA GOULIAMAKI / AFP)

Η μακρά περιπέτεια κατασκευής του Μουσείου της Ακρόπολης – Οι προσπάθειες Καραμανλή, οι μάχες της Μελίνας, η αναζήτηση του χώρου, το γαϊτανάκι των δικαστικών προσφυγών και το αίτημα για την επανένωση

Το Μουσείο της Ακρόπολης αποτελεί σήμερα αδιαφιλονίκητο στολίδι για την Αθήνα και πόλο έλξης για χιλιάδες επισκέπτες. Είναι επίσης το ισχυρότερο επιχείρημα για την επιστροφή των Γλυπτών του Παρθενώνα στο σπίτι τους. Και όμως αυτό το μουσείο που σήμερα το καμαρώνουμε πολεμήθηκε όσο κανένα άλλο.

Για να ολοκληρωθεί η κατασκευή του χρειάστηκαν 33 χρόνια, 13 υπουργοί Πολιτισμού, τρεις αποτυχημένοι αρχιτεκτονικοί διαγωνισμοί, 16 προσφυγές στο Συμβούλιο της Επικρατείας και πάνω από 100 μηνύσεις των περιοίκων.

Η περιπέτειά του ξεκίνησε όταν ο Κωνσταντίνος Καραμανλής δρομολόγησε δύο πανελλήνιους αρχιτεκτονικούς διαγωνισμούς, το 1977 και το 1979, για την ανέγερση μουσείου στο κτήμα Μακρυγιάννη. Ο τότε πρωθυπουργός θεώρησε ότι η τοποθεσία ήταν η πιο κατάλληλη λόγω της εγγύτητάς της στην Ακρόπολη και επειδή το κτήμα ήταν δημόσιο και δεν θα απαιτούνταν πολυδάπανες και χρονοβόρες απαλλοτριώσεις.

Η Μελίνα, τα Γλυπτά και οι περιπλοκές

Και οι δύο διαγωνισμοί κηρύχθηκαν άγονοι και το θέμα ατόνησε. Το 1981 το ΠαΣοΚ κέρδισε τις εκλογές και το επόμενο έτος η Μελίνα Μερκούρη ως υπουργός Πολιτισμού έθεσε για πρώτη φορά το θέμα της επιστροφής των Γλυπτών του Παρθενώνα στην Παγκόσμια Διάσκεψη της UNESCO στο Μεξικό.

Εξαιτίας της προσωπικότητας της Μελίνας και των διασυνδέσεων που είχε εκείνη και ο Ζυλ Ντασσέν το θέμα πήρε διεθνή δημοσιότητα και το 1983 ιδρύθηκε στο Λονδίνο η Βρετανική Επιτροπή που υποστήριζε την επιστροφή των Γλυπτών στην Ελλάδα.

Κατάλληλος χώρος, όμως, δεν υπήρχε στην Αθήνα, και αυτό ήταν το μόνιμο επιχείρημα του Βρετανικού Μουσείου. Παρ’ όλα αυτά, η ελληνική κυβέρνηση υπέβαλε επίσημο αίτημα για τον επαναπατρισμό των Γλυπτών στη βρετανική κυβέρνηση και η Μελίνα Μερκούρη προέταξε την ανέγερση του νέου μουσείου της Ακρόπολης ως πρώτη προτεραιότητά της.

Ως επιλογή παρέμεινε το κτήμα Μακρυγιάννη. Το 1988 κηρύχθηκαν απαλλοτριωτέα όλα τα ιδιωτικά ακίνητα του οικοδομικού τετραγώνου Μακρυγιάννη, αλλά παράλληλα συγκροτήθηκε πολυεπιστημονική επιτροπή, η οποία θα γνωμοδοτούσε αν υπήρχε καταλληλότερος χώρος για την ανέγερση του Μουσείου.

Εκτός από το κτήμα Μακρυγιάννη προτάθηκαν άλλοι δύο χώροι: ο ένας ήταν το οικόπεδο του εστιατορίου Διόνυσος και ο άλλος οι λόφοι της Κοίλης και του Φιλοπάππου. Το 1989 προκηρύχθηκε διεθνής αρχιτεκτονικός διαγωνισμός για την ανέγερση κτιρίου σε έναν από τους τρεις χώρους, στον οποίο συμμετείχαν 438 ομάδες μελετητών.

Το γεγονός ότι η Μελίνα δεν επέλεξε το χώρο, αλλά περίμενε να ακούσει τους μελετητές, περιέπλεξε τελικά τα πράγματα. Τον Ιούνιο του 1989, στη δίνη του σκανδάλου Κοσκωτά, το ΠαΣοΚ έχασε τις εκλογές και συγκροτήθηκε η κυβέρνηση συνεργασίας υπό τον Τζαννή Τζαννετάκη.

Ο Τζαννετάκης ως αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και υπουργός Πολιτισμού το 1990 παρέλαβε το αποτέλεσμα του διαγωνισμού και μια διεθνής επιτροπή απένειμε το πρώτο βραβείο του διαγωνισμού στους M. Nicoletti και L. Passarelli. Οι δύο νικητές υπέγραψαν σύμβαση με τη διάδοχο του Τζαννετάκη Αννα Ψαρούδα-Μπενάκη.

Η προσφυγή του Συλλόγου των Αρχιτεκτόνων στο ΣτΕ

Μετά από τέσσερα χρόνια το έργο έμπαινε σε τροχιά, αλλά τον Οκτώβριο του 1993 ο Σύλλογος Αρχιτεκτόνων προσέφυγε στο Συμβούλιο της Επικρατείας για ένα τυπικό θέμα. Η προσφυγή έγινε δεκτή, το υπουργείο Πολιτισμού αναγκάστηκε να ακυρώσει τη σύμβαση με τους Ιταλούς και η ανέγερση του μουσείου βρέθηκε σε αδιέξοδο.

Τον επόμενο χρόνο το ΠαΣοΚ επέστρεψε στην κυβέρνηση, αλλά η Μελίνα ήταν πολύ άρρωστη και τον Μάρτιο του 1994 απεβίωσε.

Μετά τον θάνατό της, ο υπουργός Πολιτισμού Θάνος Μικρούτσικος έφερε στη Βουλή τον ιδρυτικό νόμο του Οργανισμού Ανέγερσης Νέου Μουσείου Ακροπόλεως (ΟΑΝΜΑ). Ο Οργανισμός, που ξεκίνησε να λειτουργεί το 1995, διοικούνταν από εννεαμελές διοικητικό συμβούλιο πενταετούς θητείας και συστάθηκε με τη μορφή Ανώνυμης Εταιρείας, προκειμένου να ολοκληρώσει ταχύτερα την αποστολή του.

Τον Δεκέμβριο του 1996 το Ιδρυμα Μελίνα Μερκούρη ανέθεσε με δική του δαπάνη τη σύνταξη προμελέτης στους ιταλούς αρχιτέκτονες που είχαν κερδίσει τον αρχικό διαγωνισμό.

Οι κάτοικοι και η ακύρωση των απαλλοτριώσεων

Στο μεταξύ, όμως, προσέφυγαν στο ΣτΕ οι περίοικοι ζητώντας την ακύρωση των απαλλοτριώσεων. Ο καιρός περνούσε, κάποια έργα προχωρούσαν αποκαλύπτοντας σημαντικά αρχαιολογικά ευρήματα, τα οποία το 1999 οδήγησαν την υπουργό Πολιτισμού Ελισάβετ Παπαζώη να μην εφαρμόσει τη μελέτη των Nicolleti – Passarelli.

Η Παπαζώη συγκρότησε επιτροπή προκειμένου να αποφανθεί αν τελικά ήταν δυνατή η κατασκευή του μουσείου στον συγκεκριμένο χώρο, η οποία απεφάνθη θετικά. Κατόπιν, η ελληνική κυβέρνηση κατέθεσε για δεύτερη φορά επίσημο αίτημα για τα Γλυπτά του Παρθενώνα στη βρετανική κυβέρνηση.

Το 2000 ανέλαβε υπουργός Πολιτισμού ο Θεόδωρος Πάγκαλος, ο οποίος προκήρυξε νέο αρχιτεκτονικό διαγωνισμό και αναδιοργάνωσε τον ΟΑΝΜΑ τοποθετώντας πρόεδρό του τον Δημήτρη Παντερμαλή. Για τον διαγωνισμό εκδήλωσαν ενδιαφέρον 23 μελετητικές ομάδες.

Ο επόμενος υπουργός Πολιτισμού, που ήταν ο Ευάγγελος Βενιζέλος, επέλεξε το 2001 την πρόταση των Tschumi – Φωτιάδη, υπέγραψε τη σύμβαση ανέγερσης, όμως ο θεμέλιος λίθος του μουσείου τέθηκε το καλοκαίρι του 2003 εξαιτίας των συνεχών μηνύσεων των περιοίκων για δήθεν καταστροφή των αρχαιοτήτων. Οποια πράξη και αν εξέδιδε το υπουργείο Πολιτισμού, ακολουθούσε καταιγισμός μηνύσεων και προσφυγών στο ΣτΕ. Ηδη από το 1998 ο Ευάγγελος Βενιζέλος είχε διαμορφώσει την πρόταση του μόνιμου δανεισμού των Γλυπτών από το Βρετανικό Μουσείο στο Μουσείο της Ακρόπολης με αντάλλαγμα τη διοργάνωση αλυσίδας περιοδικών εκθέσεων σημαντικών ελληνικών αρχαιοτήτων στο Βρετανικό  Μουσείο.

Η πιο προβεβλημένη ήταν η μηνυτήρια αναφορά του τότε βουλευτή της ΝΔ Πέτρου Τατούλη κατά παντός υπευθύνου για παράβαση καθήκοντος και παράβαση του νόμου περί Αρχαιοτήτων, εξαιτίας της οποίας ασκήθηκε το 2004 ποινική δίωξη. Την ίδια χρονιά ο Τατούλης ανέλαβε υφυπουργός Πολιτισμού (ουσιαστικά υπουργός στην κυβέρνηση Κώστα Καραμανλή που διατήρησε ο ίδιος το χαρτοφυλάκιο του Πολιτισμού) και αφού το ΣτΕ και το Ελεγκτικό Συνέδριο απέρριψαν τις προσφυγές των περιοίκων, υπέγραψε τη σύμβαση με την κατασκευαστική εταιρεία χωρίς κουβέντα αυτοκριτικής από την κυβέρνηση για την πολύμηνη καθυστέρηση των εργασιών που προκάλεσαν. Το 2007 εκδόθηκε απαλλακτικό βούλευμα για όσους βρέθηκαν κατηγορούμενοι βάσει της μήνυσης του Τατούλη.

Η μεταφορά των αρχαίων από το παλιό στο νέο Μουσείο

Το 2007, επί υπουργίας Γιώργου Βουλγαράκη, το παλαιό μουσείο που βρισκόταν πάνω στον Βράχο έπαψε να λειτουργεί. Την ίδια χρονιά, αλλά με υπουργό τον Μιχάλη Λιάπη, ξεκίνησε η μεταφορά των αρχαίων από το παλιό στο νέο μουσείο, και το 2009 επί υπουργίας Αντώνη Σαμαρά το Μουσείο της Ακρόπολης άνοιξε για το κοινό.

Εκατό μηνύσεις και 16 αιτήσεις ακύρωσης

Συνολικά από το 1993 ως το 2009 ασκήθηκαν ενώπιον του ΣτΕ 16 αιτήσεις ακύρωσης που αφορούσαν διάφορα στάδια της ανέγερσης του μουσείου και πάνω από 100 μηνύσεις. Για όλες εκδόθηκαν απαλλακτικά βουλεύματα. Χωρίς τις δικαστικές περιπέτειες το μουσείο θα μπορούσε να είχε ανεγερθεί τουλάχιστον τρία χρόνια νωρίτερα.

Ο Ευ. Βενιζέλος θυμίζει ότι η απόφαση της Ολομέλειας του ΣτΕ για το Μουσείο της Ακρόπολης ελήφθη με διαφορά μιας ψήφου (13-12) και ότι έπρεπε να αναπτυχθεί πειστική επιχειρηματολογία προκειμένου να μη χορηγηθεί αναστολή εκτέλεσης της οικοδομικής άδειας. Εισηγητής ήταν ο μετέπειτα πρόεδρος του ΣτΕ και υπηρεσιακός πρωθυπουργός Παναγιώτης Πικραμμένος και πρόεδρος ο Χρήστος Γεραρής.

Μουσείο Ακρόπολης: Τα Γλυπτά του Παρθενώνα και ο τριακονταετής πόλεμος