Αρχική Blog Σελίδα 1346

Πώς βλέπει το Αζερμπαϊτζάν την προσέγγιση Αρμενίας με τη Δύση- μετά τη συνάντηση των Βρυξελλών

0

Απρίλιος 6, 2024. Ελλάδα.

Τι αποφασίστηκε, λοιπόν, πίσω από τις πόρτες των κεντρικών γραφείων της ΕΕ στη βελγική πρωτεύουσα, κλειστή από το Μπακού; – γράφει το δημοσίευμα 

Μπακού.

Έγινε γνωστό ότι στη σύνοδο κορυφής στις Βρυξέλλες ανακοινώθηκε η απόφαση της Ευρωπαϊκής Ένωσης να παράσχει στην Αρμενία επιχορήγηση ύψους 270 εκατομμυρίων ευρώ σε τέσσερα χρόνια, που προορίζονται για την ανάπτυξη της πυρηνικής και ανανεώσιμης ενέργειας, ζητήματα διασυνοριακών μεταφορών και αεροπορικές υπηρεσίες, γράφουν σήμερα τα μέσα ενημέρωσης του Αζερμπαϊτζάν.

Έτσι, οι προσπάθειες της ευρωατλαντικής ομάδας να εξοπλίσει την Αρμενία και να την απομακρύνει από την τροχιά της ρωσικής επιρροής μπορεί να μετατρέψουν τον Νότιο Καύκασο σε ζώνη παρατεταμένης αποσταθεροποίησης και, ενδεχομένως, εχθροπραξιών στο άμεσο μέλλον.

Σκληρή αντίδραση Αλίεφ για τη Σύνοδο Κορυφής στις Βρυξέλλες

«Παρά το γεγονός ότι υψηλόβαθμοι αξιωματούχοι των Ηνωμένων Πολιτειών και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, κατά τη διάρκεια τηλεφωνικών συνομιλιών που έγιναν με πρωτοβουλία τους, προσπάθησαν να μας πείσουν ότι αυτή η συνάντηση δεν στρεφόταν εναντίον του Αζερμπαϊτζάν, γνωρίζουμε ότι αυτό είναι αντίθετο με τη συνεργασία στον Νότιο Καύκασο και επιδιώκει τον στόχο της απομόνωσης του Αζερμπαϊτζάν», όπως δήλωσε σχετικά ο πρόεδρος Ιλχάμ Αλίεφ .

Και στην πραγματικότητα, η Δημοκρατία της Αρμενίας, έχοντας γίνει όλο και πιο δυνατή κάτω από την ομπρέλα ασφαλείας των Ηνωμένων Πολιτειών και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, καθώς και επανεξοπλισμένη χάρη στη Γαλλία και την Ινδία, μπορεί όχι μόνο να ανανεώσει τις αξιώσεις της στα εδάφη του Αζερμπαϊτζάν, αλλά και να προσπαθήσει να πάρει εκδίκηση για τη συντριπτική ήττα στον Δεύτερο πόλεμο του Καραμπάχ , όπως σημειώνεται.

Είναι σημαντικό να ληφθεί υπόψη εδώ ότι εάν προκληθεί άλλη ένοπλη σύγκρουση στον Νότιο Καύκασο, θα ξεσπάσει έξω από τη ζώνη ασφαλείας του ΝΑΤΟ, η οποία είναι σαφώς επωφελής για το μπλοκ του Βορείου Ατλαντικού, καθώς, όπως στην περίπτωση της Ουκρανίας, θα μιλήσει για το έδαφος που συνορεύει με τη Ρωσία.

Η Δύση έχει πολλούς λόγους εδώ, συμπεριλαμβανομένης της ευκαιρίας να αποσπάσει μερικώς την προσοχή της Μόσχας από το ουκρανικό μέτωπο, να αναγκάσει τη Ρωσία να κάνει ελιγμούς και να λάβει δύσκολες αποφάσεις που υπονομεύουν το περιφερειακό της status quo.

Εν ολίγοις, από την άποψη της πρόσθετης πίεσης στη Ρωσία, για το ΝΑΤΟ μια ένοπλη σύγκρουση στον Νότιο Καύκασο είναι ένα καλό αποτέλεσμα.

Ένα άλλο πλεονέκτημα σε αυτή την εξέλιξη των γεγονότων θα μπορούσε να είναι η απευθείας πρόσβαση του ΝΑΤΟ στα σύνορα με το Ιράν.

Η απέλαση των Ρώσων συνοριοφυλάκων από την Αρμενία θα σημάνει την έναρξη της διαδικτυακής παρακολούθησης των πληροφοριών του ΝΑΤΟ, η οποία θα συνδυάζει τη μεταφορά διαφόρων δεδομένων για το ιρανικό σύστημα ασφαλείας στα σύνορα με ηλεκτρονική αναγνώριση βαθιά στο ιρανικό έδαφος.

Το ΝΑΤΟ φτάνει στα σύνορα του Ιράν;

Στην πραγματικότητα, οι σημερινοί Ευρωπαίοι παρατηρητές στα σύνορα με το Αζερμπαϊτζάν είναι στην πραγματικότητα τα πρώτα σημάδια αυτής της στρατηγικής.

Λοιπόν, ο τρίτος στόχος θα μπορούσε να είναι το ίδιο το Αζερμπαϊτζάν. Είναι σαφές ότι είναι πολύ πιο κερδοφόρο για την Ευρωπαϊκή Ένωση να μην ασχολείται με το σημερινό Αζερμπαϊτζάν, το οποίο είναι καλά κατασκευασμένο και ασκεί ανεξάρτητη πολιτική, αλλά με ένα χαλαρό και ευλύγιστο κράτος παρόμοιο με την Αρμενία, εξαντλημένο από τον πόλεμο και τις εσωτερικές διαμάχες.

Και τέλος, το σημείο στο οποίο επέστησε έμμεσα την προσοχή ο Πρόεδρος Αλίεφ σχετίζεται με την αβεβαιότητα για την έκβαση της ένοπλης αντιπαράθεσης μεταξύ του Αζερμπαϊτζάν και της Αρμενίας.

Το στρατιωτικό-βιομηχανικό συγκρότημα της χώρας δεν είχε ακόμη χρόνο να προσαρμοστεί πλήρως στις νέες πραγματικότητες και να κάνει τη μετάβαση στην ανεξάρτητη παραγωγή νέων προϊόντων.

Δεδομένου ότι στις νέες συνθήκες, το Αζερμπαϊτζάν θα βρεθεί αντιμέτωπο με το ισχυρό στρατιωτικό-βιομηχανικό σύμπλεγμα της Γαλλίας, κορυφαίους κατασκευαστές της Ινδίας και μια σειρά από άλλες εταιρείες που παράγουν σύγχρονα όπλα.

Ωστόσο, το Αζερμπαϊτζάν έχει ήδη αποφασίσει μια διέξοδο, έχοντας αρχίσει να επεκτείνει τη δική του στρατιωτική παραγωγή από τις αρχές του τρέχοντος έτους, λαμβάνοντας υπόψη την εμπειρία και τις πρακτικές δυνατότητες των Τούρκων εταίρων του…

Τον Δεκέμβριο του 2004, ο τότε επικεφαλής της Ρωσικής Κρατικής Δούμας, Μπόρις Γκριζλόφ/ Gryzlov, πρόφερε τη φράση στο Ερεβάν: «Η Αρμενία είναι το φυλάκιο της Ρωσίας στον Νότιο Καύκασο».

Ακόμη και πριν από 20 χρόνια, ο Γκριζλόφ ανακοίνωσε στον Κοτσαριάν ότι η Αρμενία είναι φυλάκιο της Ρωσίας.

Τώρα ήρθε η Γαλλία στον Καύκασο

Έχουν περάσει σχεδόν είκοσι χρόνια από τότε και μια πραγματικά μοναδική κατάσταση έχει διαμορφωθεί στην περιοχή.

Η αναζήτηση του Ερεβάν για έναν νέο «χορηγό ασφαλείας» έφερε τη Γαλλία στον Νότιο Καύκασο. Έτσι, δεν είναι πλέον η Ρωσία, αλλά η Γαλλία που επιδιώκει να χρησιμοποιήσει την Αρμενία ως φυλάκιό της στον Νότιο Καύκασο.

Μάλιστα, η Μόσχα και το Παρίσι βρίσκονται σε κατάσταση ακήρυχτου πολέμου. Σε κάθε περίπτωση, τα τεθωρακισμένα οχήματα και τα συστήματα πυροβολικού της Γαλλίας και της Ρωσίας καταστρέφουν μεθοδικά το ένα το άλλο στην Ουκρανία για περισσότερα από δύο χρόνια.

Επιστρέφοντας στον Νότιο Καύκασο, σημειώνουμε ότι η πολιτική του Ερεβάν, ωθώντας σκόπιμα την περιοχή προς έναν νέο πόλεμο, έχει ήδη οδηγήσει στη δημιουργία αντίπαλων συνασπισμών – Τουρκίας, Αζερμπαϊτζάν και Ρωσίας από τη μια και Γαλλίας και Ευρωπαϊκής Ένωσης από την άλλη.

Είναι χαρακτηριστικό ότι η Μόσχα πιθανότατα έχει ήδη συμφωνήσει ότι η στρατιωτική υποστήριξη στο Αζερμπαϊτζάν, την οποία θα παράσχει η Τουρκία στην επικείμενη αντιπαράθεση, είναι η μόνη λογική διέξοδος στην παρούσα συγκυρία.

Γιατί η Μόσχα δεν μπορεί να επηρεάσει την Αρμενία με άλλο τρόπο.

Ως αποτέλεσμα, δημιουργήθηκε μια παράδοξη κατάσταση στην οποία, δεδομένης της οικονομικής «πύλης» που παρέχει η αρμενική οικονομία για την επανεξαγωγή αγαθών από τρίτες χώρες στη Ρωσία, το Ερεβάν δεν εξαρτάται πλέον από τη Μόσχα, αλλά το αντίστροφο.

Haqqin

—

The Hellenic Information Team

Ολική έκλειψη ηλίου τη Δευτέρα 8 Απριλίου – Έλληνες επιστήμονες ταξιδεύουν για να μελετήσουν το φαινόμενο

0

Τη Δευτέρα 8 Απριλίου ένα μεγάλο μέρος της βόρειας και κεντρικής Αμερικής θα έχει την ευκαιρία να δει τη Σελήνη να περνά μπροστά από τον Ήλιο και να τον καλύπτει κατά τη διάρκεια μιας ολικής έκλειψης Ηλίου.
Η ολική έκλειψη θα είναι ορατή από εκατομμύρια ανθρώπους σε περιοχές της βόρειας Αμερικής, του Μεξικού και του Καναδά. Θα ξεκινήσει από τον νότιο Ειρηνικό Ωκεανό, με τις πρώτες περιοχές του Μεξικού να την παρατηρούν από τις ακτές του Ειρηνικού. Το μονοπάτι της έκλειψης θα διασχίσει το Μεξικό και θα συνεχίσει στις ΗΠΑ περνώντας από το Τέξας, συνεχίζοντας βορειοανατολικά και περνώντας στη συνέχεια και από τον Καναδά.
Κατά τη διάρκεια της ολικότητας, οπότε ο μαύρος δίσκος της Σελήνης παίρνει τη θέση του Ήλιου, ο ουρανός θα σκοτεινιάσει σαν να είναι αυγή ή σούρουπο και οι θεατές θα έχουν την ευκαιρία να παρατηρήσουν το στέμμα του Ήλιου, την εξώτερη ατμόσφαιρα του Ήλιου. Η φάση αυτή μπορεί να διαρκέσει μέχρι και τέσσερα λεπτά.  Έξω από τη διαδρομή ολικότητας, οι άνθρωποι στις όμορες περιοχές θα έχουν την ευκαιρία να δουν μια μερική έκλειψη Ηλίου.
Σύμφωνα με τη NASA, περίπου 31,5 εκατομμύρια άνθρωποι ζουν κατά μήκος του μονοπατιού της έκλειψης, ενώ συνολικά πάνω από 300 εκατομμύρια άτομα θα έχουν την ευκαιρία να βιώσουν έστω και μερική έκλειψη.  Η NASA έχει προγραμματίσει ζωντανή κάλυψη της έκλειψης από τις 8 μ.μ. ώρα Ελλάδας και για τρεις ώρες από τοποθεσίες σε όλες τις ΗΠΑ. Η ζωντανή κάλυψη θα παρέχεται από την ιστοσελίδα της https://www.nasa.gov/nasatv/ με σχολιασμό και από τη σελίδα της στο YouTube https://www.youtube.com/watch?v=J5j95RUSLd8 με εικόνα μόνο από τηλεσκόπια.
Ομάδες επαγγελματιών και ερασιτεχνών αστρονόμων, αστροφωτογράφοι και κυνηγοί εκλείψεων από όλη την Ελλάδα ετοιμάζονται να ταξιδέψουν άλλοι στις ΗΠΑ και άλλοι στο Μεξικό, για να παρατηρήσουν και να μελετήσουν το εντυπωσιακό αστρονομικό φαινόμενο.
Ανάμεσά τους και η αστροφυσικός στο Κέντρο Επισκεπτών του Εθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών, στο Θησείο, Φιόρη-Αναστασία Μεταλληνού, η οποία θα ταξιδέψει στο Ντουράνγκο του Μεξικού μαζί με μέλη της Αστρονομικής Ένωσης Σπάρτης «Διόσκουροι». Εκεί η έκλειψη θα έχει συνολική διάρκεια δύο ώρες και 41 λεπτά και η ολικότητα τρία λεπτά και 47 δευτερόλεπτα.
Όπως εξηγεί η κ. Μεταλληνού στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, το 2024 ο Ήλιος είναι στο μέγιστο της ηλιακής του δραστηριότητας, οπότε όλα τα ηλιακά φαινόμενα εμφανίζονται πιο έντονα. «Οπότε στη συγκεκριμένη έκλειψη, καιρού επιτρέποντος, ελπίζουμε και περιμένουμε ότι θα παρατηρήσουμε πιο έντονα ηλιακά φαινόμενα, όπως ηλιακές εκλάμψεις και προεξοχές. Ακόμα και η κορόνα του Ήλιου θα είναι πιο έντονη στις παρατηρήσεις και μετρήσεις που θα γίνουν και στις φωτογραφίες που θα βγουν».
Η ίδια αναδεικνύει άλλο ένα ενδιαφέρον στοιχείο της συγκεκριμένης ολικής έκλειψης: ότι πραγματοποιείται 18 χρόνια μετά την ολική έκλειψη του 2006 που ήταν ορατή από το Καστελόριζο. «Αυτά τα 18 χρόνια είναι μια περιοδικότητα, που ονομάζεται κύκλος Σάρος και ήταν γνωστός από τους Βαβυλώνιους και τους αρχαίους Έλληνες, οι οποίοι μπορούσαν έτσι να προβλέψουν τις εκλείψεις. Σε αυτό τον κύκλο επαναλαμβάνονται εκλείψεις πανομοιότυπες, οπότε στις 8 Απριλίου θα δούμε μια έκλειψη πανομοιότυπη με την έκλειψη στο Καστελόριζο».
Σημειώνεται ότι η επόμενη ολική έκλειψη Ηλίου αναμένεται στις 12 Αυγούστου 2024 και θα είναι ορατή από την Ισλανδία, την Πορτογαλία, τη Ρωσία και την Ισπανία.
Μ. Κουζινοπούλου
Σ.Σ. Επισυνάπτεται φωτογραφία του κατασκευαστή μουσικών οργάνων και «κυνηγού» ηλιακών εκλείψεων, Αριστείδη Βούλγαρη, από την ολική έκλειψη Ηλίου της 20ης Απριλίου 2023, στη βορειοδυτική Αυστραλία.

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Συνθήκες ξηρασίας στο μεγαλύτερο μέρος της ανατολικής ηπειρωτικής Ελλάδας – Ποιες περιοχές κινδυνεύουν με ερημοποίηση

0

Σάββατο 6 Απριλίου 2024, 08:49:47  

Συνθήκες ξηρασίας επικρατούν στο μεγαλύτερο μέρος της ανατολικής ηπειρωτικής Ελλάδας την ώρα που τα ρεκόρ υψηλών θερμοκρασιών το πρώτο τρίμηνο του 2024 συνεχώς καταρρίπτονται και οι βροχοπτώσεις όλο και λιγοστεύουν. Ενδεικτικά, σύμφωνα με το meteo.gr του Εθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών, ο Μάρτιος του 2024 ήταν ο πιο θερμός τα τελευταία 15 χρόνια στην Κεντρική και Νότια Ελλάδα.

«Βαδίζουμε σε μια πιο ευρύτερη ξηρασία γιατί μέχρι τώρα είχαμε τοπικές ξηρασίες στη Θράκη, Ανατολική Μακεδονία και Κρήτη. Όμως μειωμένες βροχοπτώσεις στις αρχές του 2024 καταγράφουμε στο μεγαλύτερο μέρος της ανατολικής ηπειρωτικής Ελλάδας. Είμαστε στην αρχή μιας ήπιας, προς το παρόν, ξηρασίας και δεν μπορούμε ακόμη να συγκρίνουμε με τη σοβαρή ξηρασία που είχαμε στη Βόρεια Ελλάδα και στην Κρήτη, αλλά τα πράγματα δεν βαίνουν καλώς», επισημαίνει στο Αθηναϊκό-Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων  ο φυσικός- μετεωρολόγος και επιστημονικός συνεργάτης του meteo.gr και του climatebook, Σταύρος Ντάφης και προσθέτει ότι αναμένονται κάποιες βροχοπτώσεις μέσα στον Απρίλιο οι οποίες όμως θα είναι κυρίως παροδικές καταιγίδες που δεν θα αναπληρώσουν το έλλειμμα βροχοπτώσεων και χιονοπτώσεων των προηγούμενων μηνών.

Παράλληλα, στις περιοχές με έλλειμμα βροχής εντοπίζεται να συγκεντρώνεται νεκρή καύσιμη ύλη γεγονός που προβληματίζει τους επιστήμονες για τις συνθήκες ευφλεκτότητας. Ειδικότερα, όπως επισημαίνει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο κ. Ντάφης, αυξημένη νεκρή καύσιμη ύλη εντοπίζεται ήδη σε περιοχές της Θεσσαλίας, της Δυτικής Μακεδονίας, Φθιώτιδας, Βοιωτίας και Ανατολικής Πελοποννήσου καθώς και στην περιοχή του Άργους αλλά και στην Νότια Κρήτη. «Δεν είναι ξεκάθαρο τι ορίζει αυτή η μεταβατική εποχή της άνοιξης για τις πυρκαγιές του καλοκαιριού», σημειώνει ο κ. Ντάφης προσθέτοντας ότι στην περίπτωση μιας πολύ ξηρής άνοιξης υπάρχει μεγαλύτερη πιθανότητα για περισσότερες πυρκαγιές στις αρχές του καλοκαιριού απ’ ότι προς τα τέλη.

Ενδεικτικά, σύμφωνα με στοιχεία που παραχώρησε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο κ. Ντάφης το τελευταίο 3μηνο σε σχέση με τη μέση τιμή της περιόδου 2010-2019 το συνολικό ύψος βροχής που έχει σημειωθεί σε κάποιες περιοχές είναι το παρακάτω:

*Μοίρες Ηρακλείου 30%, Κυπαρισσία 35%, Ρόδος, Νεμέα, και Βόλος 50%
*Κιλκίς 60 %.
Εξετάζεται η πιθανότητα έναρξης της αντιπυρικής περιόδου σε περιοχές της χώρας νωρίτερα από την 1η Μαϊου
Σύμφωνα με πληροφορίες από την Πυροσβεστική, οι παρατεταμένες υψηλές θερμοκρασίες που καταγράφονται και η ανομβρία έχουν θέσει το Πυροσβεστικό Σώμα σε αυξημένη ετοιμότητα, ενώ εξετάζεται η πιθανότητα σε κάποιες περιοχές της Ελλάδας η έναρξη της αντιπυρικής περιόδου να γίνει νωρίτερα από την 1η Μαϊού. Μέχρι στιγμής, σύμφωνα με στοιχεία από την Πυροσβεστική, το πρώτο τρίμηνο του 2024 οι αγροτοδασικές πυρκαγιές που έχουν εκδηλωθεί εμφανίζονται ελαφρώς αυξημένες σε σχέση με το πρώτο τρίμηνο του 2023. Συγκεκριμένα το α’ τρίμηνο του 2024 έχουν εκδηλωθεί 2.378 αγροτοδασικές πυρκαγιές, ενώ το α’ τρίμηνο του 2024 είχαν εκδηλωθεί 2.367 αγροτοδασικές πυρκαγιές. Για το λόγο αυτό μάλιστα, χθες το Πυροσβεστικό Σώμα εξέδωσε ανακοίνωση εφιστώντας την προσοχή των πολιτών ώστε να λαμβάνονται όλα τα απαραίτητα μέτρα και μέσα πυροπροστασίας καθώς το τελευταίο χρονικό διάστημα έχουν εκδηλωθεί αρκετές δασικές και αγροτοδασικές πυρκαγιές, κυρίως κατά την καύση φυτικής ύλης και υπολειμμάτων καλλιεργειών.

Νίκη Ευελπίδου – Καθηγήτρια Γεωλογίας και Γεωπεριβάλλοντος του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών: «Ερημοποιούμαστε»

Αντιμέτωπες με την ερημοποίηση θα βρίσκονται όλο και περισσότερες περιοχές της Μεσογείου, μεταξύ αυτών και περιοχές της Ελλάδας λόγω της ξηρασίας. Όπως εξηγεί στο ΑΠΕ-ΜΠΕ η καθηγήτρια Γεωλογίας και Γεωπεριβάλλοντος του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, Νίκη Ευελπίδου, η ξηρασία δεν είναι μόνον η αύξηση της θερμοκρασίας, είναι επίσης η μείωση των βροχοπτώσεων και είναι και η υπεράντληση των υπόγειων υδάτων. «Γι αυτό πολύ συχνά μιλάμε για φαινόμενα ερημοποίησης. Όταν ακούει κάποιος τη λέξη έρημο πάει το μυαλό του στη Σαχάρα σε μία θάλασσα άμμου. Η ερημοποίηση δεν σημαίνει απαραίτητα μία έρημος γεμάτη από άμμο. Η ερημοποίηση σημαίνει μία περιοχή, η οποία έχει λίγο νερό και το έδαφος έχει χάσει τα θρεπτικά του συστατικά και άρα δεν μπορούμε να καλλιεργήσουμε. Στην Ελλάδα συμβαίνει ήδη αυτό, και είναι πολλές οι περιοχές που μάς συμβαίνει. Υπάρχουν περιοχές οι οποίες σήμερα το νερό τους δεν επαρκεί για την κάλυψη των αναγκών», σημειώνει η κυρία Ευελπίδου. Τέτοιες περιοχές, όπως τονίζει, είναι η Ελαφόνησος αλλά και νησιά των Κυκλάδων.

«Ερημοποιούμαστε. Κάποτε με είχαν ρωτήσει σε μία συνέντευξη: Τι φοβάστε περισσότερο να μάς συμβεί από θέμα φυσικών καταστροφών και προβλημάτων στο μέλλον και απάντησα, “φοβάμαι τη στιγμή που θα διψάω και δεν θα υπάρχει νερό για να πιω” και δεν είναι πολύ μακριά, δεν είναι καθόλου μακριά. Εμείς ανοίγουμε τη βρύση μας και βγαίνει νερό αλλά αυτό δεν είναι αυτονόητο και δεν είναι αυτονόητο για πάρα πολλές περιοχές όχι του κόσμου, όχι της Μεσογείου αλλά της Ελλάδας. Τα μισά νησιά μας ανοίγουν τη βρύση και δεν έχουν νερό πρέπει να αγοράσουν εμφιαλωμένο για να πιουν. Το νερό της βρύσης είναι για να κάνουν μπάνιο ή για να το βράσουν.

Και πολλές φορές ανοίγουν τη βρύση και βγάζουν λάσπη έχει τελειώσει το νερό», υπογραμμίζει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ η κυρία Ευελπίδου.
Αναφορικά με την αύξηση της θερμοκρασίας και τη ξηρασία η κυρία Ευελπίδου τονίζει ότι η αύξηση της θερμοκρασίας μοιραία οδηγεί σε ξηρασία. «Όταν αυξάνεται η θερμοκρασία είναι μοιραίο να έχουμε αύξηση και στην ξηρασία. Οι θερμοκρασίες ανεβαίνουν τα τελευταία χρόνια με πολύ γοργό ρυθμό.

Όταν, λοιπόν, αυτό είναι παρατεταμένο, μοιραία χάνει την υγρασία του, μοιραία η βλάστηση αποδυναμώνεται και μοιραία μπαίνουμε στον φαύλο κύκλο» εξηγεί, προσθέτοντας ότι στην παρατεταμένη διάρκειας ξηρασία μειώνεται η υγρασία του εδάφους, άρα ευνοείται η εξάπλωση της πυρκαγιάς, είναι πιο δύσκολη η κατάσβεσή της.
«Η αυξημένη ξηρασία οδηγεί σε μείωση υγρασίας εδάφους. Αυτό σημαίνει ότι τα φυτά δεν μπορούν να δεσμεύσουν τα θρεπτικά στοιχεία του εδάφους οπότε μειώνεται η φυτοκάλυψη.

Όταν δεν έχουμε βλάστηση το έδαφος διαβρώνεται πιο εύκολα, για πολλούς λόγους. Η βλάστηση επιβραδύνει την επιφανειακή απορροή, το νερό της βροχής κινείται πιο αργά. Το επόμενο είναι ότι μέσα από το ριζικό τους σύστημα φτιάχνουν κάποιες ασυνέχειες μέσα στο έδαφος οπότε το νερό της βροχής ποτίζει το έδαφος άρα εμπλουτίζει και τον υδροφόρο ορίζοντα που το θέλουμε αυτό κι επίσης τα φύλλα των δέντρων ή γενικώς ό,τι βλάστηση έχουμε, επιβραδύνουν την βροχόπτωση από την ώρα που πέφτει μέχρι να φτάσει στο έδαφος, μειώνουν την ορμή της», σημειώνει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ η κυρία Ευελπίδου, επισημαίνοντας ότι κάτι που δημιουργείται λόγω της κλιματικής κρίσης και των αιφνίδιων πλημμυρών είναι η ένταση της βροχόπτωσης.

«Μπορεί το ίδιο ποσό βροχόπτωσης αν πέσει ήρεμα, ποτιστικά που λέμε, να μην δημιουργήσει προβλήματα αλλά αν πέσει έντονα με μορφή καταιγίδας να δημιουργήσει πάρα πολλά προβλήματα. Τα δέντρα και η βλάστηση μειώνουν την ορμή με την οποία φτάνει η βροχή στο έδαφος άρα λοιπόν βοηθούν στο να μειωθεί η διάβρωση, ο πλημμυρικός κίνδυνος και να εμπλουτιστεί ο υδροφόρος ορίζοντας με νερό. Η αύξηση της ξηρασίας ταυτόχρονα δημιουργεί ρωγμές ξήρανσης στο έδαφος όπως είναι ένα δέρμα σκασμένο πολύ χωρίς να έχει πάρει την υγρασία το ίδιο σκάει και η γη και η διάνοιξη αυτών των ρωγμών οδηγεί στην αποκόλληση των κόκκων τους εδάφους. Άρα κι αυτό επιταχύνει τη διάβρωση διότι όλο αυτό μαζί είναι ένας φαύλος κύκλος γιατί αν έχουμε πολλή έντονη διάβρωση και χαθεί το έδαφος μετά δεν μπορούμε να έχουμε και βλάστηση», τονίζει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, σημειώνοντας ότι κάτι που επιβεβαιώνει αυτόν τον φαύλο κύκλο είναι και το γεγονός ότι η μειωμένη φυτοκάλυψη και η ξηρασία ευνοούν τις πυρκαγιές.

«Το μεγάλο πρόβλημα από τις πυρκαγιές ειδικά αυτές που έγιναν τα τελευταία χρόνια και ήταν τόσο εκτεταμένες στον ελλαδικό χώρο, είναι να μην αφήσεις το έδαφος να χαθεί. Από τη στιγμή που έγιναν οι πρώτες βροχές τα εδάφη τα είδαμε να φεύγουν, δεν μπορούν μετά να γυρίσουν πίσω. Περίπου 1 εκατοστό εδάφους θέλει περίπου 1.000 χρόνια. Οπότε πότε θα σχηματιστεί, πότε θα δημιουργηθεί για να προλάβουν να δημιουργηθούν και τα δέντρα να βοηθήσουν το σύστημα να ανακάμψει. Και μέσα σε όλον αυτόν τον φαύλο κύκλο έρχονται και οι ανθρωπογενείς επεμβάσεις.

Σε περιοχές που έχουμε ήδη λειψυδρία εμείς εξακολουθούμε να κάνουμε υπεράντληση από τους υδροφόρες ορίζοντες πάρα πολύ κοντά στη θάλασσα, άρα βάζουμε θαλασσινό νερό μέσα στον υδροφόρο ορίζοντα, με το που το κάνουμε αυτό θανατώνουμε τον υδροφόρο ορίζοντα και θανατώνουμε και τα εδάφη. Όταν στο έδαφος μπει αλάτι έχει τελειώσει», υπογραμμίζει η κυρία Ευελπίδου και καταλήγει: «Το νερό μας λιγοστεύει επικίνδυνα, οι γαίες μας υποβαθμίζονται και όλο αυτό λέγεται ερημοποίηση. Αυτό ακριβώς είναι, η έλλειψη νερού και οι φτωχές γαίες».

Ιωάννα Καρδάρα ΑΠΕ-ΜΠΕ

Ιταλία: Ψυχομετρικά τεστ για δικαστές

0

O Ιταλός υπ. Δικαιοσύνης ζητά τη διεξαγωγή ψυχομετρικών τεστ στους δικαστικούς για να πιστοποιήσει την ψυχική τους υγεία. Έντονες αντιδράσεις και λόγος για έλεγχο της δικαιοσύνης.

Ιταλοί δικαστές σε δικαστήριο της ΡώμηςΕικόνα: Getty Images/AFP/F. Monteforte

«Η κυβέρνησηΜελόνι μπόρεσε να πετύχει αυτό που δεν κατάφερε ο Μπερλουσκόνι», γράφει η εφημερίδα La Repubblica. Μετά από πρόταση του Ιταλού υπουργού Δικαιοσύνης Κάρλο Νόρντιο, η κυβέρνηση της Ρώμης ενέκρινε απόφαση βάσει της οποίας στους διαγωνισμούς για την πρόσληψη νέων δικαστικών, θα συμπεριληφθούν «ψυχομετρικά τεστ ικανότητας και προσωπικότητας».

Η απόφαση θα ισχύσει από το 2026 αλλά έχει ήδη προκαλέσει τεράστιες αντιδράσεις. Σύμφωνα με τον υπουργό Δικαιοσύνης, ο οποίος είναι πρώην δικαστικός «με τον τρόπο αυτό δεν ταπεινώνεται  κανείς». Προσθέτει, δε, ότι  «στο παρελθόν όλοι διαπίστωσαν ότι κάποιοι εισαγγελείς ή δικαστές είχαν μια κάπως ιδιαίτερη συμπεριφορά».

Σύμφωνα με πληροφορίες ενδεχομένως να χρησιμοποιηθεί το τεστ «Μινεσότα». Πρόκειται για 567 φράσεις, στις οποίες πρέπει να απαντήσει κανείς: «αληθές» ή «ψευδές». Υπάρχουν διαπιστώσεις γενικού περιεχομένου όπως «πιστεύω στην εφαρμογή του νόμου» ή «αγαπώ την επιστήμη» αλλά και πιο «ιδιαίτερες» φράσεις, όπως «μισώ όλη μου την οικογένεια» ή «έχω την εντύπωση ότι με παρακολουθούν».

Αντιδράσεις στους νομικούς κύκλους

Το Συνταγματικό Δικαστήριο στη Ρώμη
Το Συνταγματικό Δικαστήριο στη ΡώμηΕικόνα: Getty Images/AFP/T. Fabi

Πολλοί Ιταλοί συνταγματολόγοι, όπως ο καθηγητής Γκαετάνο Ατζαρίτι, είναι της άποψης ότι η εφαρμογή των τεστ στο δικαστικό τομέα θα μπορούσε  να θεωρηθεί αντισυνταγματική λόγω και της διάκρισης των εξουσιών. Η πλειονότητα της Ιταλικής Ένωσης Δικαστικών  είναι κάθετα αντίθετη και είναι πιθανή μια προκήρυξη απεργίας κατά της όλης πρωτοβουλίας, η οποία κρίνεται «προκλητική».

Επικρατεί η άποψη, ουσιαστικά, ότι με το συγκεκριμένο μέτρο η πολιτική εξουσία -και ειδικότερα η κυβέρνηση Μελόνι- θέλει να προσπαθήσει να ελέγξει, δια της πλαγίας οδού, τον δικαστικό κλάδο.  Θεωρείται βέβαιο παράλληλα ότι θα υπάρξουν πολλές προσφυγές κάτι που θα μπορούσε να μπλοκάρει για αρκετό καιρό την εφαρμογή των τεστ.

Η ιταλική κυβέρνηση όμως δεν δείχνει διατεθειμένη  να κάνει πίσω και ο υπουργός Δικαιοσύνης, Νόρντιο επιμένει: «Δυο στους τρεις Ιταλούς στηρίζουν την  πρωτοβουλία μας. Oι δικαστικοί πλέον δεν χαίρουν της στήριξης που είχαν στο παρελθόν και με τις αντιδράσεις τους κινδυνεύουν να μοιάσουν με κλειστή κάστα». Είναι σαφές ότι πρόκειται για σύγκρουση που βρίσκεται μόνον στην αρχική της φάση και η οποία επιφυλάσσει σίγουρα ενδιαφέρουσες εκπλήξεις.

Καλύτερη οινοπαραγωγή με τεχνητή νοημοσύνη

0

Ίρα Σάιμπλε, dpa | Αντρέας Άρνολντ, dpa 

Με τη βοήθεια της τεχνητής νοημοσύνης οι οινοπαραγωγοί μπορούν τώρα να αντιμετωπίσουν σημαντικά προβλήματα του κλάδου, όπως την έλλειψη εργατικού δυναμικού.

Η τεχνητή νοημοσύνη μπορεί να βοηθήσει σημαντικά στη βελτίωση της οινοπαραγωγήςΕικόνα: Andreas Arnold/dpa/picture alliance 

Η φυσικός και οινοποιός Κάρολιν Χορστ τραβάει με το κινητό της ένα κλήμα pinot gris στο Όπενχαϊμ της Ρηνανίας-Παλατινάτου και μετά ανεβάζει το βίντεο σε έναν server, ο οποίος δημιουργεί ένα «δίδυμο» ψηφιακό κλήμα. Ο κορμός του είναι τυρκουάζ, οι φετινοί βλαστοί κίτρινοι και τα πιο παλιά κλωνάρια πράσινα. Τα σημεία όπου πρέπει να κλαδευτεί το κλήμα αποδίδονται σε μία πορτοκαλί απόχρωση.

Πρόκειται για μία πολλά υποσχόμενη τεχνολογία, η οποία με τη χρήση της τεχνητής νοημοσύνης (ΤΝ) αναδεικνύει τον σωστό τρόπο κλαδέματος. Επιτρέπει ακόμη και σε κάποιον με ελάχιστη εμπειρία να ακολουθήσει την ήπια προσέγγιση κλαδέματος, την οποία κανονικά μπορεί να εφαρμόσει κάποιος μονάχα εάν έχει εκπαιδευτεί και εξοικειωθεί με αυτή για μεγάλο χρονικό διάστημα. Και κάπως έτσι λύνεται και το πρόβλημα της έλλειψης εξειδικευμένου εργατικού δυναμικού.

Τα πλεονεκτήματα της ήπιας προσέγγισης

Γιατί είναι όμως τόσο σημαντική η ήπια προσέγγιση στο κλάδεμα; Με αυτή τη μέθοδο μειώνονται οι ασθένειες που προσβάλλουν και καταστρέφουν το ξύλο των αμπελιών, καθώς γίνονται λίγες τομές στο φυτό. «Έτσι προφυλάσσεται η υγεία των φυτών, με αποτέλεσμα να μη χρειάζονται πολλά φυτοφάρμακα στη συνέχεια», εξηγεί ο Φόλκερ Βενγκχέφερ από το Υπουργείο Αμπελουργίας της Ρηνανίας-Παλατινάτου.

Το πολύχρωμο ψηφιακό αμπέλι για τον σωστό τρόπο κλαδέματος
Η εφαρμογή επιτρέπει και σε έναν άπειρο χρήστη να κλαδέψει σωστά το αμπέλιΕικόνα: Andreas Arnold/dpa/picture alliance

Τεχνολογικά βοηθήματα όπως αυτό το πρωτότυπο τεχνητής νοημοσύνης αποτελούν ένα πολύ σημαντικό εργαλείο προς την πλήρη αυτοματοποίηση εργασιών που ειδάλλως είναι ιδιαιτέρως χρονοβόρες, όπως τονίζει ο καθηγητής Δημήτρης Παράφορος από το Ινστιτούτο Τεχνολογίας του Πανεπιστημίου του Γκάιζενχαϊμ. Με την αυτοματοποίηση του ήπιου κλαδέματος η προσέγγιση αυτή μπορεί να εφαρμοστεί πιο στοχευμένα και να συμβάλει στην παραγωγή υψηλής ποιότητας κρασιού, προσθέτει ο Στέφαν Κράους από το Γερμανικό Ερευνητικό Ινστιτούτο για την Τεχνητή Νοημοσύνη (DFKI).

Από την έρευνα στην πρακτική εφαρμογή

Το Υπουργείο Αμπελουργίας στο Μάιντς έχει χρηματοδοτήσει το πρότζεκτ αυτό με περίπου 1,2 εκατομμύρια ευρώ από την Ευρωπαϊκή Σύμπραξη Καινοτομίας. Όπως επισημαίνει και η υπουργός Ντανιέλα Σμιτ (FDP), με τέτοια μέσα «επιτυγχάνεται η αποτελεσματική εφαρμογή της τεχνογνωσίας στην πράξη, συμβάλλοντας επιπλέον στην εναρμόνιση της οικονομικής και οικολογικής βιωσιμότητας στον κλάδο της αμπελουργίας».

Για να εκτιμήσει τον σωστό τρόπο κλαδέματος και να εμφανίσει το πολύχρωμο τρισδιάστατο ψηφιακό κλήμα, η εφαρμογή χρειάζεται γύρω στα τρία λεπτά. Στόχος είναι όμως «να κόβουμε ένα κλήμα μέσα σε ένα λεπτό», όπως αναφέρει ο Ντιρκ Χίμπενερ, οινοποιός και συνεργάτης της Κάρολιν Χορστ.

Ωστόσο αυτό δεν αποτελεί μεγάλο πρόβλημα κατά τη Χορστ: «Μετά από 10, 20 κλήματα έχει καταλάβει κανείς τις βασικές αρχές του ήπιου κλαδέματος». Και εάν τύχει κάποιο κλήμα να είναι εντελώς διαφορετικό, τότε μπορεί να ξαναχρησιμοποιήσει το κινητό του για να δει τον ενδεδειγμένο τρόπο κλαδέματος.

Η Κάρολιν Χορστ στον αμπελώνα της
Η Κάρολιν Χορστ στον αμπελώνα τηςΕικόνα: Andreas Arnold/dpa/picture alliance

Μέσω της εταιρείας τους, της 2farm, ο Χίμπενερ και η Χορστ θέλουν να εξελίξουν τη μέθοδό τους και για το κλάδεμα των οπωροφόρων δέντρων, όπως οι μηλιές. Την ίδια στιγμή μίλησαν με διάφορους κατασκευαστές μηχανημάτων, προκειμένου να αυτοματοποιήσουν κι άλλο τη διαδικασία με τη χρήση ρομπότ κλαδέματος – τέτοιου είδους ρομπότ αναπτύσσονται εδώ και 15 χρόνια.

Πολλά τα πεδία για τις εφαρμογές ΤΝ στην οινοπαραγωγή

Ο Ερνστ Μπίσερ από το Γερμανικό Ινστιτούτο Οίνου βλέπει στο κλάδεμα με την υποστήριξη της τεχνητής νοημοσύνης «ένα μέρος της αρχής μίας συναρπαστικής τεχνολογικής ανάπτυξης στον οινοπαραγωγικό κλάδο». Πρόκειται εξάλλου για έναν τομέα που λόγω της πολυπλοκότητάς του είναι και από τους πλέον κατάλληλους για την εφαρμογή τεχνολογιών τεχνητής νοημοσύνης.

Σε αυτό συμφωνούν τόσο ο Παράφορος όσο και ο Κράους. Ο Παράφορος φέρνει ως παράδειγμα τη δυνατότητα δημιουργίας μοντέλων πολύπλοκων παραμέτρων του εδάφους, τη διαμόρφωση ακριβέστερων εκτιμήσεων σχετικά με τα παράσιτα και την ανάπτυξη εργαλείων για την αποτελεσματικότερη προστασία των φυτών ή την επίβλεψη και ρύθμιση των εργασιών στον αμπελώνα που θα εκτελούνται από μηχανήματα, ιδίως από αυτόματα ρομπότ.

Το πρωτότυπο προϊόν για το κλάδεμα με τη βοήθεια της ΤΝ δεν διατίθεται ακόμη για μαζική παραγωγή, επειδή υπάρχει και μία ελβετική εταιρεία που έχει καταθέσει αίτηση για ένα πολύ παρόμοιο δίπλωμα ευρεσιτεχνίας εδώ και τέσσερα χρόνια. Όπως λέει ο Χίμπενερ όμως, αυτό δεν έχει χορηγηθεί ακόμη, ενώ υπάρχουν συνομιλίες και με αυτήν την ανταγωνίστρια επιχείρηση.

Επιμέλεια: Γιώργος Πασσάς

dw

Κ. Χολέβας: ΠΡΟΣΟΧΗ: Ο ΙΜΑΜΟΓΛΟΥ ΕΙΝΑΙ ΣΚΛΗΡΟΣ ΕΘΝΙΚΙΣΤΗΣ

0

Οι δημοτικές εκλογές της 31ης Μαρτίου στην Τουρκία ανέδειξαν ως μεγάλο νικητή τον Δήμαρχο Κωνσταντινουπόλεως Εκρέμ Ιμάμογλου και ως μεγάλο ηττημένο τον Τούρκο Πρόεδρο Ερντογάν. Το κόμμα του Ερντογάν χάνει πολλούς μεγάλους Δήμους και γενικά το ποσοστό του υπολείπεται από αυτό του αντιπολιτευομένου Λαϊκού Ρεπουμπλικανικού Κόμματος. Η ήττα του Ερντογάν και του κόμματος ΑΚΡ οφείλεται κυρίως στα σοβαρά οικονομικά προβλήματα και στην κόπωση του λαού από την μακρόχρονη παρουσία του σε ηγετικές θέσεις.

Έχω ξαναγράψει σε αυτόν τον φιλόξενο χώρο ότι δεν δικαιολογούνται πανηγυρισμοί κάθε φορά που εμφανίζεται μία νέα πολιτική προσωπικότητα στην Τουρκία. Η κεντρική γραμμή στην Εξωτερική Πολιτική και στην Άμυνα είναι κρατικά σχεδιασμένη και μακροπρόθεσμη. Δεν εξαρτάται από την αλλαγή προσώπων. Ήδη βλέπω άρθρα που υποδέχονται τον Ιμάμογλου ως φιλέλληνα. Δίδεται η εντύπωση ότι αν απομακρυνθεί από την εξουσία ο Ερντογάν οι ελληνοτουρκικές σχέσεις θα βελτιωθούν αυτομάτως. Κάτι τέτοιο δεν θα συμβεί.

Μιλώντας για τον Ιμάμογλου καλό είναι να γνωρίζουμε ότι συνδέεται προσωπικά με την Κύπρο και είναι θαυμαστής του Τουρκοκύπριου εθνικιστή ηγέτη Ραούφ Ντενκτάς. Ο Ιμάμογλου γεννήθηκε στην Τραπεζούντα, αλλά σπούδασε στα Κατεχόμενα της Κύπρου. Έπαιξε ποδόσφαιρο στην τουρκοκυπριακή ομάδα Τουρκική Εστία Λεμεσού, η οποία μετά την εισβολή του 1974 έχει ως έδρα την Κυρήνεια.

Το 2014 ο Ιμάμογλου εξελέγη Δήμαρχος σε δήμο γειτονικό προς την Κωνσταντινούπολη, το Beylikduzu. Μετά από 3 χρόνια, δηλαδή το 2017, ανήγειρε μνημείο προς τιμήν του Ραούφ Ντενκτάς, του ηγέτη των Τουρκοκυπρίων κατά την περίοδο από το 1964 μέχρι και πολλά χρόνια μετά την εισβολή. Ο Ντενκτάς  ίδρυσε την Τουρκοκυπριακή ένοπλη οργάνωση ΤΜΤ, η οποία -κατά δική του ομολογία- έσφαξε το 1974 Ελληνοκυπρίους αμάχους και στρατιώτες. Εξ άλλου ο Ραούφ Ντενκτάς ήταν ο πρώτος Πρόεδρος του παράνομου ψευδοκράτους, το οποίο ιδρύθηκε στα Κατεχόμενα τον Νοέμβριο του 1983. Αυτόν τιμά  με μνημείο και με δηλώσεις ο Εκρέμ Ιμάμογλου.

Ο ανερχόμενος Τούρκος πολιτικός δεν κρύβει τον θαυμασμό του για την εισβολή του Αττίλα στην Κύπρο και για τους πρωτεργάτες της. Δηλώνει ότι τιμά  τον τότε Πρωθυπουργό Μπουλέντ Ετσεβίτ,  τον οποίο επαινεί διότι έκανε … ένα  θαρραλέο βήμα. Επίσης σέβεται  τον Ισλαμιστή Νετσμεντίν Ερμπακάν, του τότε Κόμματος Εθνικής Σωτηρίας, ο οποίος ήταν Αντιπρόεδρος της Κυβερνήσεως κατά την εισβολή. Ο Ιμάμογλου αποκαλεί την εισβολή “ειρηνευτική επιχείρηση”, κατά την επίσημη τουρκική ορολογία. Τονίζει ότι πρέπει να υποστηριχθεί το ψευδοκράτος (η αυτοαποκαλούμενη Τουρκική Δημοκρατία της Βορείου Κύπρου) και να αναβαθμισθεί διεθνώς. Βλέπουμε ότι ουσιαστικά στο Κυπριακό οι θέσεις του δεν διαφέρουν από εκείνες του Ερντογάν, ο οποίος ζητεί την διεθνή αναγνώριση του ψευδοκράτους.

50 ακριβώς χρόνια μετά την τουρκική εισβολή του 1974 είναι χρήσιμο να παύσουμε να τρέφουμε αυταπάτες για κάποια σημαντική αλλαγή στην στρατηγική της Άγκυρας. Όποιος κι αν είναι ο Πρόεδρος και ο Πρωθυπουργός ο στόχος είναι σαφής: Η εγκαθίδρυση μιας χαλαρής Συνομοσπονδίας δύο κρατών, ούτως ώστε η Τουρκία να ελέγχει πλήρως το βόρειο τμήμα της Κύπρου και μερικώς -με δικαίωμα επέμβασης- το νότιο τμήμα.

Ο Ελληνισμός οφείλει να περιφρουρήσει την ύπαρξη  της Κυπριακής Δημοκρατίας και να ενισχύσει τον Ενιαίο Αμυντικό και Πολιτιστικό Χώρο.

Άρθρο στα ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ, 6.4.2024

Λεωνίδας Χρυσανθόπουλος: ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ  ΝΑ ΚΑΝΕΙ Η ΕΛΛΑΔΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗΣ

1

του Λεωνίδα Χρυσανθόπουλου

Η ΕΠΟΜΕΝΗ ΚΙΝΗΣΗ ΤΗΣ ΑΓΚΥΡΑΣ.Η ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΤΟΥ ΨΕΥΔΟΚΡΑΤΟΥΣ ΑΠΟ ΤΡΙΤΑ ΚΡΑΤΗ-

Ήταν 15 Νοεμβρίου του 1983,οταν ο Ντεκτας ανακήρυξε το ψευδοκράτος της “Τουρκικής Δημοκρατίας της Βορείου Κύπρου”.Η αντιδραση της Ελλάδος ηταν αμεση.Βοήθησε και το γεγονός ότι η τοτε ΕΟΚ διευθύνετο από την πρώτη προεδρία της Ελλαδος.Η αντίδραση του Ελληνικου ΥΠΕΞ εγινε προς την ΕΟΚ,τον ΟΗΕ και διμερως.Το επιτελείο του υφυπουργου γι α θέματα ΕΟΚ Γρηγόρη Βάρφη καλυψε την πτυχη ΕΟΚ, ενω το επιτελειο του ΥΠΕΞ Γιαννη Χαραλαμποπουλου την πτυχη ΟΗΕ.Στην ΕΟΚ μετα απο δύσκολες συζητήσεις βγήκε καταδικαστικη δήλωση τη ς πράξης και απετράπη η ημι -αναγνώριση που ηθελαν ωρισμένα κρατη-μελη.Στον ΟΗΕ βγήκε το καταδικαστικό ψήφισμα 541/1983  του Συμβουλίου Ασφαλείας  και λίγο αργότερα  το 550/1984.Από τρίτες χώρες μόνο το Μπαγκλαντές αναγνώρισε για μερικές ώρες το ψευδοκράτος αλλα ανεκάλεσε την αναγνώριση οταν η Ελλαδα το απειλησε οτι θα πάγωνε την συμφωνία ΕΟΚ-Μπαγκλαντες..Τελικά μόνο η Τουρκια αναγνώρισε το ψευδοκράτος .

Με τις προχθεσινες δηλώσεις του Τουρκου ΥΠΕΞ στην Βουλη  ότι “θα συνεχίσουμε αποφασιστικα τις προσπάθειες μας για την αναγνώριση της “Τουρκικης Δημοκρατίας της Βορείου Κύπρου” και τήν ανάπτυξη των σχέσεων της με  άλλες χώρες “

εφτασε η ωρα η Αθήνα και η Λευκωσία να αρχισουν-εστω και αργά -τις προσπάθειες αποτροπής της αναγνώρισης.. Πρώτο και καλύτερο υποψήφιο για την αναγνώριση κράτος ειναι το Αζερμπαϊτζάν που εχει προσκαλέσει επισήμως τον” Τ/Κ πρόεδρο” να επισκεφθεί το Μπακού.Μετά την βοηθεια που εδωσε η Αγκυρα στην χωρα αυτή στον πόλεμο του Ναγκόρνο Καραμπάχ,αναμένεται οσονούπω η αναγνώριση.Θα ακολουθήσει το Πακιστάν,Μπαγκλαντές και ορισμένα Κράτη της Ασιας(Καζακσταν,Ουζμπεκισταν κλπ.) με τα οποια η Αγκυρα διατηρεί στενές σχέσεις.

Τι πρέπει να κάνει η Ελλάδα για να αποτρέψει την αναγνώριση..

Επί διμερούς βάσεως:

1.Μία επίσημη πρόσκληση στον πρόεδρο του Πακιστάν να επισκεφθεί την  Ελλάδα θα τον κολάκευε και θα γινόταν αποδεκτη.Στην διάρκεια των επισήμων συνομιλιων του εδω,θα ειναι δυνατον να του αναφερθει ποιές θα είναι οι συνέπειες για την χώρα του αν προχωρήσει σε  αναγνώριση του ψευδοκράτους.Ευγενικά θα του αναφερθεί για το ενδεχόμενο απέλασης των Πακιστανών που βρισκονται στην Ελλάδα ως και για διάφορα οικονομικά αντίμετρα που θα λάβει η Αθηνα.Εάν η επίσκεψη δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί σύντομα τότε να κληθεί στο ΥΠΕΞ ο Πακιστανός πρέσβης και να του γίνουν οι κατάλληλες συστάσεις.Τα ιδια μπορεί να γίνουν (πλην της επίσημης πρόσκλησης ) με άλλες τρίτες χώρες  κλπ.

2.Με το Αζερμπαιτζαν οι σχέσεις με την Αθήνα είναι πολύ ασχημες,σχεδόν εχθρικές.Θα πρέπει κληθεί ο Αζέρος Επιτετραμμένος στο ΥΠΕΞ και να του λεχθεί οτι θα υποβιβαστούν οι διπλωματικες σχεσεις με την Αθηνα σε επίπεδο Επιτεραμμενου και οτι θα παρθουν οικονομικά αντίμετρα .Το Μπακού θα προχωρήσει ετσι και αλλιως στην αναγνώριση,εκτός εάν υπάρξει παρέμβαση της ΕΕ.Βεβαίως η Αθήνα θα πρέπει να είναι ετοιμη να θυσιάσει τα ενεργειακά της συμφέροντα με την χώρα αυτή,αλλα νομίζουμε ότι αξίζει η θυσία.

Επί πολυμερούς βάσης

1.Με την ΕΕ.Θα πρέπει η Αθηνα να υπενθυμίσει στους εταίρους της,πως αντέδρασε η τότε ΕΟΚ το 1983,να ζητηθεί η καταγγελια των αναγνωρίσεων ως παράνομες και η διακοπή των προγραμματων βοηθειας της ΕΕ με οοσα κράτη αναγνωρίζουν το Τ/Κ ψευδοκράτος.Τα μέτρα θα ζητηθούν γιατί με την αναγνώριση παραβιάζεται η εδαφικη κυριαρχία ενός Κράτους -Μέλους της ΕΕ.Θα πρέπει η Αθήνα και η Λευκωσία να αντιταχθούν στήν κατάργηση του βετο στην ΕΕ.Η Λευκωσία θα πρέπει να εντείνει τις προσπάθειες της να αναγνωρίσει η Αγκυρα την Κυπριακή Δημοκρατία προκειμένου υπάρξει οποιαδήποτε πρόοδο στις σχέσεις Τουρκίας -ΕΕ.

2.Θα πρεπει να αναληφθεί εκστρατεία ενημέρωσης ολων των κρατων-μελων του ΟΗΕ για τις συνέπειες που θα εχουν αν προβούν σε αναγνώριση του ψευδοκράτους.Αυτονόητο είναι ότι στα σχετικά διαβήματα θα τεθουν θέματα που απασχολούν τα κράτη αυτά σε μια προσπάθεια να βοηθήσουμε την επίλυση τους .

Αυτά θα πρέπει να κάνει η Αθήνα από σήμερα πρίν γίνουν οι αναγνωρίσεις.Αν περιμένει μετά ,τότε το παιχνίδι θα χαθεί.Ελπίζω και θέλω να πιστεύω ότι η Ελληνική κυβέρνηση  έχει το θάρρος να προχωρήσει στην αποτροπή των αναγνωρίσεων.Αυτονόητη ειναι η συνδρομή της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Λεωνίδας Χρυσανθόπουλος

Πρέσβης επι τιμη

Γενεύη 22.12.23

 

 

 

 

Θανάσης Μουσόπουλος: το Μαύρο Πάσχα 1914 της Ανατολικής Θράκης – Ένα προμελετημένο έγκλημα

1

 

του Θανάση Μουσόπουλου

Κοντεύουν εκατό χρόνια από το «Μαύρο Πάσχα» της Ανατολικής Θράκης. Στον Δρόμο της Αριστεράς έχω δημοσιεύσει κείμενα σχετικά με την ιστορία και τον πολιτισμό της ενιαίας Θράκης, η οποία διασπάται μέσα σε πενήντα χρόνια σε τρία τμήματα. Η Βόρεια Θράκη / Ανατολική Ρωμυλία αυθαίρετα ενώθηκε το 1885 με τη Βουλγαρία. Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, χωρίς να γίνει πόλεμος, με την ανακωχή των Μουδανιών οι Μεγάλες Δυνάμεις δίνουν με το «έτσι θέλω» την Ανατολική Θράκη στην Τουρκία.

Το 2022 τιμήσαμε τα εκατό χρόνια από τη Μικρασιατική Πληγή του 1922. Δεν είναι μόνο η Μικρασία και ο Πόντος που θρηνεί τα παιδιά της, είναι και η Θράκη. Από τους πρόσφυγες το 21% κατάγεται από την Ανατολική Θράκη.

Η αρχή των εθνοτήτων η αρχή του κακού. Νεότουρκοι και Βούλγαροι ακυρώνουν τις δυνατότητες συνύπαρξης των λαών περιοχής, «συνεργάζονται» στην εξαφάνιση της ελληνικής παρουσίας και των τεκμηρίων πολιτισμού.

Το 1913 Γερμανοί εισηγούνται συμπαγές τουρκικό κράτος σε Ανατολική Θράκη και Μικρασία. Κι αργότερα, οι Γάλλοι, Άγγλοι και Ιταλοί θέλουν να εξασφαλίσουν τα δικά τους συμφέροντα, γι’ αυτό έρχονται σε συνεννόηση με τον Κεμάλ.

Η Βουλή των Ελλήνων καθιέρωσε το Μαύρο Πάσχα της 6ης Απριλίου 1914 ως Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας του Θρακικού Ελληνισμού. Το 1914 είναι η αρχή, το 1922 είναι το πέρας της Τραγωδίας. Να σημειώσουμε ότι προηγήθηκε η απόφαση για την καθιέρωση σε πανελλήνια κλίμακα της 6ης Απριλίου ως «Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας του Θρακικού Ελληνισμού» εγκρίθηκε με σχετικό ψήφισμα στο «7ο Παγκόσμιο Συνέδριο Θρακών» που διεξήχθη στο Διδυμότειχο τον Ιούνιο του 2006.

***

Την 6η Απριλίου του 1914, την Κυριακή του Πάσχα, οι Νεότουρκοι επέλεξαν για να εκδιώξουν τους Έλληνες πολλών χωριών της επαρχίας Aρκαδιουπόλεως και της Bιζύης, αλλά και άλλων περιοχών. Το Μαύρο Πάσχα ήταν η αρχή μιας δεκάχρονης ματωμένης πορείας. Ο Γολγοθάς του Θρακικού Ελληνισμού. Την περίοδο 1913-18 233.000 Ανατολικοθρακιώτες εξαναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τις πανάρχαιες πατρογονικές εστίες και να καταφύγουν στην ελεύθερη Ελλάδα και σε χώρες του εξωτερικού.

Στην Ανατολική Θράκη οι Νεότουρκοι έδρασαν με βάση συγκεκριμένο σχέδιο, που αποσκοπούσε στην συνολική λύση του εθνολογικού προβλήματος της Θράκης με τον μαζικό εκτοπισμό των μη μουσουλμανικών πληθυσμών από την Κωνσταντινούπολη ως την Αδριανούπολη και την αντικατάστασή τους από συμπαγείς μουσουλμανικές μάζες, που προέρχονταν από τη Δυτική Θράκη, τη Βοσνία, την Ερζεγοβίνη, την Αλβανία και τη Μακεδονία

Αναμφίβολα, τα γεγονότα της περιόδου είναι δραματικά για όλον τον Ελληνισμό. Ιδιαίτερα εστιάζουμε το εταστικό βλέμμα στην περιοχή της Ανατολικής Θράκης, για την οποία ο Δημήτρης Μαυρίδης σημειώνει: «Η Ανατολική Θράκη αποτελούσε την κύρια εστία του θρακικού Ελληνισμού και ήταν προαύλιο της Κωνσταντινούπολης. Η Ανατολική Θράκη βρισκόταν υπό ελληνική διοίκηση από τον Ιούλιο του 1920 και είχε ενσωματωθεί στο ελληνικό κράτος από τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους, μετά την υπογραφή της Συνθήκης των Σεβρών. Σήμερα, η απώλεια της Ανατολικής Θράκης θεωρείται ότι συμπίπτει με τη Μικρασιατική Καταστροφή, στην πραγματικότητα όμως είναι αποτέλεσμα και επακόλουθό της. Ίσως είναι καιρός να μιλήσουμε και για τη Θρακική Καταστροφή, η οποία παραμένει άγνωστη, ανεξήγητη και ουσιαστικά αδικαιολόγητη. Είναι σκόπιμο να γνωρίζουμε τις συνθήκες και τις διεργασίες κάτω από τις οποίες συνέβησαν τα γεγονότα εκείνα […] Οπωσδήποτε, αν η Μικρασιατική Καταστροφή οφείλεται σε δυσμενείς αντικειμενικές συνθήκες, αυτό δεν είναι βέβαιο ότι ισχύει για την αντίστοιχη καταστροφή στη Θράκη».

***

Σημείωσα στον τίτλο ότι πρόκειται για «Προμελετημένο Έγκλημα», πράγμα που συνοπτικά θα τεκμηριώσω.

Συνταρακτικό είναι το βιβλίο «Η Κατάρα – ή Η Μάστιγα της Ασίας» (The Blight of Asia) (1926) του Αμερικανού Γενικού Προξένου στη Σμύρνη φιλέλληνα και ποιητή George Horton (1859 – 1942). Ο Χόρτον παρουσιάζει γεγονότα, όχι μόνο από την πυρπόληση της Σμύρνης, πριν και μετά τη μικρασιατική εκστρατεία και καταστροφή, που ως αυτόπτης μάρτυρας έζησε. Διαβάζουμε: «Αμέσως μετά την εγκαθίδρυση του Συντάγματος το πρώτο βήμα της επικρατούσης εθνικότητας ήταν να στερεώσει την εξουσία της με μέτρα καταπιέσεως, εξαναγκασμού και εξοντώσεως. Οι Τούρκοι λοιπόν ξεκίνησαν εσκεμμένα να εξαναγκάσουν όλες τις μη Τουρκικές εθνικότητες να γίνουν από άποψη γλώσσας, δικαίου, συνηθειών και από όλες σχεδόν τις απόψεις “Οθωμανοί”» (σελ. 32).

Στον τόμο του Χόρτον σημαντικός είναι ο Πρόλογος του Christopher Woodhouse (1917 – 2001) Άγγλου στρατιωτικού, διπλωμάτη, φιλέλληνα και ιστορικού. Ξεκινά ο Πρόλογος με τις εξής φράσεις – διαχρονικής σημασίας: «Ο εικοστός αιώνας είναι γεμάτος από φρικιαστικές πράξεις. Σήμερα οι φρικιαστικές πράξεις βρίσκουν μια τόσο μεγάλη δημοσιότητα, ώστε είναι εύκολο να ξεχάσει κανείς μια απ’ τις πιο πρόσφατες και πιο τρομερές, την καταστροφή και τις σφαγές της Σμύρνης του 1922. Και δεν ήταν αυτή η μόνη του αιώνα, γιατί, όπως μας υπενθυμίζει ο George Horton με το τόσο εύγλωττο βιβλίο του “The Blight of Asia” είχαν λάβει χώρα και νωρίτερα σφαγές Ελλήνων κατοίκων της Φώκαιας και Αρμενίων σε όλη την έκταση της Μικράς Ασίας».

Δεύτερη πηγή μας είναι το έργο του Κωνσταντίνου Απ. Βακαλόπουλου, «Ιστορία του Βόρειου Ελληνισμού – ΘΡΑΚΗ», Εκδοτικός οίκος αδελφών Κυριακίδη, Θεσσαλονίκη, 1990, σελ. 568. Έχει πολλά στοιχεία για τη ματωμένη αυτή περίοδο. Επιλέγουμε μία ενότητα: «Αν οι εμπειρίες των βουλγαρικών κατοχών υπήρξαν τραυματικές για το ελληνικό στοιχείο της Δυτικής Θράκης, αντίστοιχο χαρακτήρα με πολύ μεγαλύτερη ένταση και αγριότητα προσέλαβαν οι διώξεις των ελληνικών πληθυσμών της Ανατολικής Θράκης κατά την διάρκεια του πρώτου παγκόσμιου πολέμου. Στον γεωγραφικό αυτόν χώρο οι Νεότουρκοι έδρασαν με βάση συγκεκριμένο σχέδιο, που αποσκοπούσε στην συνολική λύση του εθνολογικού προβλήματος της Θράκης με τον μαζικό εκτοπισμό των μη μουσουλμανικών πληθυσμών από την Κωνσταντινούπολη ως την Αδριανούπολη και την αντικατάστασή τους από συμπαγείς μουσουλμανικές μάζες, που προέρχονταν από τη Δυτική Θράκη, τη Βοσνία, την Ερζεγοβίνη, την Αλβανία και τη Μακεδονία. Στην υλοποίηση του εξοντωτικού αυτού σχεδίου οι Νεότουρκοι είχαν την θερμή γερμανική συμπαράσταση, που στόχευε φυσικά σε πολιτικές και οικονομικές σκοπιμότητες στον οθωμανικό χώρο» (σελ. 287).

***

Το 1914 τέθηκε σε εφαρμογή το σχέδιο εξόντωσης τους Ελληνισμού της Ανατολικής Θράκης, μια μαύρη περίοδος: διωγμοί, δολοφονίες, αρπαγές, λεηλασίες. Πολλοί οδηγούνται σε καταναγκαστικά έργα – αμελέ ταμπουρού.

Ο Αρχιμανδρίτης Αλέξανδρος Παπαδόπουλος, Οι διώξεις των Ελλήνων στην Τουρκία πριν από τον ευρωπαϊκό πόλεμο, αναφέρει: «H Teskilat-i Mahsusa («Ειδική Οργάνωση») ήταν μια τουρκική παραστρατιωτική μονάδα που συχνά χρησιμοποιήθηκε κατά τη Γενοκτονία για να συντονίζει τις επιθέσεις κατά των μειονοτήτων. Έκθεση με ημερομηνία 8 Απριλίου 1914, που συντάχθηκε από μία εκ των ξένων πρεσβειών στην Κωνσταντινούπολη, αναφερόταν σε «Ειδικές Επιτροπές» που επιχειρούσαν στην περιοχή της Θράκης κατατρομοκρατώντας Έλληνες και αναγκάζοντάς τους να φύγουν. Με τη βοήθεια της αστυνομίας ιδιοποιούνταν ακίνητα και υποχρέωναν τους ενοίκους τους να υπογράφουν δήλωση ότι έφευγαν με δική τους βούληση».

***

Ο Άγγλος πολιτικός Λοϋδ Τζωρτζ αναφερόμενος στην συνθήκη της Λωζάνης είπε: «Γράφθηκε η αισχρότερη σελίδα της Ευρωπαϊκής ιστορίας» Χαρακτήρισε την απόφαση της εκδιώξεως του Ελληνικού στοιχείου από την Ανατολική Θράκη, Μ. Ασία και Πόντο ως «κάκιστη και αισχρή λύση για την οποία ο κόσμος θα υποστεί βαριά ποινή κατά τα προσεχή εκατό χρόνια».

edromos.gr

Ανάλυση CT: Έξυπνος, πονηρός ή ανόητος ο Τατάρ; Πείσμα για αναγνώριση τον Ιούνιο

1
6/04/2024, 07:30

Οδηγεί τη διαδικασία σε γκρεμό ο Τατάρ – Επιμένει για κυριαρχική ισότητα, προαναγγέλοντας εξελίξεις τον Ιούνιο – Απογοητευτικές οι δηλώσεις του μετά τη συνάντηση με τον Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ – «Θα δείτε τι θα συμβεί στο μέλλον», δήλωσε απειλητικά – Τα δίνουν όλα για αναγνώριση του ψευδοκράτους

Η τουρκική πλευρά δεν επιθυμεί επίλυση του Κυπριακού. Αυτό είναι το βασικό συμπέρασμα που προέκυψε μετά τη χθεσινοβραδινή (05/04) συνάντηση του Ερσίν Τατάρ με τον Αντόνιο Γκουτέρες στη Νέα Υόρκη. Ο Τουρκοκύπριος ηγέτης πήγε αποφασισμένος να γκρεμίσει τις γέφυρες που είχε προσπαθήσει να χτίσει ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ, με την πρόταση τους προς του δύο ηγέτες. Την πρόταση την οποία αποδέχθηκε στις Βρυξέλλες ο Νίκος Χριστοδουλίδης, προκειμένου να υπάρξει κινητικότητα.

Πιστός σε όσα έλεγε πριν από τη συνάντηση στη Νέα Υόρκη, ο Τατάρ απέρριψε κατηγορηματικά οποιοδήποτε επόμενο βήμα δεν θα έχει να κάνει αποκλειστικά και μόνο με τις δικές του προτάσεις. Μάλιστα ζήτησε εκ νέου ψες δημοσίως από το Συμβούλιο Ασφαλείας να επανεξετάσει το περιεχόμενο ψηφισμάτων και από τη διεθνή κοινότητα να αλλάξει στάση. Δεν θέλει να ακούει ούτε κουβέντα για το συμφωνημένο πλαίσιο λύσης, τη Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία και τη συνέχιση από το σημείο όπου διεκόπη η διαδικασία στο Κραν Μοντανά.

Αντιθέτως επιμένει πως για να υπάρξουν εξελίξεις στο Κυπριακό θα πρέπει όλοι οι υπόλοιποι να κατανοήσουν τις ανάγκες του και να αποδεχθούν την προϋπόθεση που θέτει για κυριαρχική ισότητα και ισότιμο διεθνές καθεστώς. Αυτά, είπε, απορρέουν από το Σύνταγμα του 1960. Είναι από τις περιπτώσεις που ο ένας θέλει να συμπαρασύρει στην παράνοια τους πολλούς, για να πάρει αυτό που θέλει. Δηλαδή μια συμφωνία για δύο κράτη.

Τι κι αν ξέρει πως δεν πρόκειται να γίνει αποδεκτό κάτι τέτοιο, επιμένει και εμφανίζεται αποφασισμένος να επιμείνει μέχρι τέλους. Έξυπνος, πονηρός ή ανόητος; Οι απόψεις διίστανται και συνδέονται με τις διαφορετικές ερμηνείες που έχουν δοθεί στην πεισματική στάση του.

Το επικρατέστερο σενάριο θέλει τον Ερσίν Τατάρ να επιμένει σ’ αυτή τη θέση μόνο και μόνο για να οδηγήσει σε οριστικό ναυάγιο τις προσπάθειες που καταβάλλονται εδώ και χρόνια για επανέναρξη συνομιλιών. Πιστεύει πως το έργο που ανέλαβε η Μαρία Άνχελα Ολγκίν είναι η ύστατη προσπάθεια του ΟΗΕ, θεωρώντας πως μετά θα ανοίξει ο δρόμος για την αναγνώριση του παράνομου μορφώματος ως κράτος. Ο ίδιος είπε «θα συνεχίσουμε τις προσπάθειες. Θα δείτε τι θα συμβεί στο μέλλον».

Δεν είναι τυχαίο το γεγονός πως ο Τουρκοκύπριος ηγέτης επιμένει πως έχει τεθεί χρονοδιάγραμμα στην αποστολή της Ολγκίν. Μετά τη συνάντηση με τον Αντόνιο Γκουτέρες επανέλαβε πως μένουν άλλοι τρεις μήνες και δήλωσε πρόθυμος να συνεργαστεί με τον ΟΗΕ αυτή την περίοδο. Τι θα γίνει όμως μετά; 

Δυστυχώς αυτό το ερώτημα δεν μπορεί να απαντηθεί από σήμερα. Παρά την ασφάλεια που παρέχει στην ελληνοκυπριακή πλευρά η πάγια θέση της διεθνούς κοινότητας απέναντι στο ψευδοκράτος. Στην πράξη η αναγνώριση παραμένει άπιαστο όνειρο για τα κατεχόμενα, ωστόσο η επιμονή του Τατάρ συνεχίζεται με αμείωτο ρυθμό.

Στην «καλύτερη» περίπτωση, αυτό το σχήμα μπορεί να καταλήξει στη διατήρηση ή/και παγίωση του παρόντος απαράδεκτου στάτους κβο. Μόνο που η μη λύση, δεν μπορεί να είναι λύση για την Κύπρο, τους Ελληνοκύπριους και τους Τουρκοκύπριους.

cyprustimes.com

Γιατί το Ισραήλ πρέπει τώρα να αναγνωρίσει τη γενοκτονία των Αρμενίων

0
Giles Fraser

Giles Fraser

Η άρνηση της γενοκτονίας είναι κρατική πολιτική στην Τουρκία και το Αζερμπαϊτζάν – αλλά ούτε και το Ισραήλ αναγνωρίζει επίσημα τι συνέβη

Μνήμη: Οι Αρμένιοι θρηνούν όσους σκοτώθηκαν από τα πυρά του Αζερμπαϊτζάν (Φωτογραφία: Getty)

4 Απριλίου 2024

Την πρώτη εβδομάδα του περασμένου Σεπτεμβρίου, αρκετά αεροσκάφη απογειώθηκαν από τη στρατιωτική αεροπορική βάση Ovda στην έρημο Negev, με προορισμό το Αζερμπαϊτζάν. Το φορτίο τους ήταν η πιο πρόσφατη τεχνολογία ισραηλινών όπλων, συμπεριλαμβανομένων των υπερσύγχρονων στρατιωτικών επιθετικών drones. Λίγες ημέρες αργότερα, ο στρατός του Αζερμπαϊτζάν διεξήγαγε μια καταστροφική επίθεση στον εθνοτικά Αρμενικό θύλακα του Ναγκόρνο-Καραμπάχ, διώχνοντας ολόκληρο τον πληθυσμό και στη συνέχεια καταστρέφοντας την ιστορική αρχιτεκτονική του με τρόπους που θύμισε την καταστροφή της Παλμύρας από το Ισλαμικό Κράτος. Περισσότεροι από 100.000 πρόσφυγες κατέφυγαν στην Αρμενία.

Οι ειδικοί που παρακολουθούν τις πωλήσεις όπλων υπολόγισαν ότι το 70% των όπλων που χρησιμοποιούσε ο στρατός του Αζερμπαϊτζάν είχε πουληθεί σε αυτούς από το Ισραήλ. Στο παρελθόν, η Αρμενία έχει κατηγορήσει ακόμη και το Ισραήλ ότι όχι απλώς παρείχε αυτά τα όπλα, αλλά και ότι τα χρησιμοποιεί.

Είναι ντροπιαστικό, μεταξύ εκείνων που πανηγύρισαν αυτή τη νίκη στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ που υποστηρίχθηκε από το Ισραήλ ήταν και η η Χαμάς: «Συγχαίρουμε το Αζερμπαϊτζάν για τη νίκη του στις μάχες και την ανάκτηση των κατεχόμενων εδαφών» υπερηφανεύτηκε εκπρόσωπος της Χαμάς το 2020. Ένας άλλος που χειροκροτήθηκε ήταν ο Τούρκος πρωθυπουργός Ρετζέπ Ταγίπ Ο Ερντογάν, ο οποίος είπε τον περασμένο Σεπτέμβριο: «Υποστηρίζουμε τα βήματα του Αζερμπαϊτζάν – με το οποίο ενεργούμε μαζί με το σύνθημα “ένα έθνος δύο κράτη.».

Χωρισμένο μεταξύ Τουρκίας και Αζερμπαϊτζάν, το αρμενικό κράτος έχει παγιδευτεί σε ένα βίτσιο του παντουρκισμού, τη μετασοβιετική αναζωπυρωμένη επιθυμία για ένωση όλων των τουρκικών λαών. Και αν αυτό δεν ήταν αρκετό ως πρόβλημα, οι Ρώσοι είναι επίσης θυμωμένοι με την Αρμενία, η οποία – αναζητώντας νέους και πιο αξιόπιστους συμμάχους – αναζητά έναν άξονα εξωτερικής πολιτικής από τη Μόσχα στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Η Μόσχα θα μπορούσε να μετατρέψει την Αρμενία στην επόμενη Ουκρανία, άφησε να εννοηθεί πρόσφατα, σκοτεινά, η εκπρόσωπος του ρωσικού υπουργείου Εξωτερικών.

Η Αρμενία έχει απελπιστική ανάγκη από φίλους.

Επιφανειακά, το Ισραήλ και η Αρμενία έχουν πολλά κοινά. Είναι και οι δύο μικρές χώρες με αρχαίους πολιτισμούς που περιβάλλονται από εχθρικούς γείτονες. Και οι δύο διαμορφώνονται από το τραύμα της γενοκτονίας του 20ου αιώνα. Και οι δύο έχουν μεγάλες και σημαντικές παγκόσμιες διασπορές. Η μια είναι χριστιανική, – στην πραγματικότητα, η αρχαιότερη χριστιανική χώρα στον κόσμο – η άλλη εβραϊκή, αλλά και οι δύο απειλούνται από το ριζοσπαστικό Ισλάμ.

Δεν είναι ασήμαντο ότι η Χαμάς θεωρεί το Ναγκόρνο-Καραμπάχ και τη Γάζα ως «κατεχόμενα εδάφη» που απαιτούν απελευθέρωση. Γιατί λοιπόν το Ισραήλ εξοπλίζει το Αζερμπαϊτζάν και ευχαριστεί τη Χαμάς και τον Ερντογάν;

Πρόσφατα, η ισραηλινή αποδοχή αντιτθέμενων απόψεων για την Αρμενία έχει γίνει ακόμη πιο τρελή. Στις 9 Μαρτίου, ο Μπέντζαμιν Νετανιάχου δημοσίευσε ένα αξιοσημείωτο tweet: «Το Ισραήλ, που τηρεί το διεθνές δίκαιο, απορρίπτει τα παράλογα κηρύγματα περί ηθικής από τον Ερντογάν, ο οποίος υποστηρίζει τους μαζικούς δολοφόνους και βιαστές της Χαμάς, αρνείται τη γενοκτονία των Αρμενίων, σφαγιάζει Κούρδους στη χώρα του και αγωνίζεται για το παγκόσμιο ρεκόρ στην εξάλειψη και τη φυλάκιση αντιπάλων του καθεστώτος και δημοσιογράφων».

Ο Bibi είχε δίκιο φυσικά. Η άρνηση της γενοκτονίας των Αρμενίων – της πρώτης του 20ού αιώνα – είναι κρατική πολιτική στην Τουρκία και στο εθνικά τουρκικό κράτος του Αζερμπαϊτζάν. Το πρόβλημα είναι ότι ούτε το Ισραήλ δεν αναγνωρίζει επίσημα τι συνέβη.

Οι χριστιανοί Αρμένιοι ζούσαν σε αυτό που σήμερα γνωρίζουμε ως ανατολική Τουρκία για χιλιάδες χρόνια. Ωστόσο, κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, περισσότεροι από ένα εκατομμύριο από αυτούς δολοφονήθηκαν συστηματικά από τις οθωμανικές αρχές. Πρόσφατα γεγονότα στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ έφεραν στην επιφάνεια μεγάλο μέρος αυτού του ιστορικού τραύματος.

Η γραμμή της Τουρκίας σε όλα αυτά είναι ότι οι πορείες θανάτου της γενοκτονίας των Αρμενίων ήταν στρατηγική επανεγκατάσταση, ότι κατέστειλαν μια πιθανή εξέγερση σε μια εποχή που η Οθωμανική Αυτοκρατορία ήταν ιδιαίτερα ευάλωτη. Αλλά δεν υπήρχε εξέγερση για να μιλήσουμε. Ήταν εθνοκάθαρση, καθαρή και απλή.

Στις 22 Αυγούστου 1939, λίγο πριν την εισβολή στην Πολωνία, ο Χίτλερ φέρεται να είπε ότι κανείς δεν θα νοιαζόταν για το σχέδιό του να δημιουργήσει lebensraum («ζωτικό χώρο») στην ανατολική Ευρώπη γιατί: «Ποιος, τελικά, σήμερα μιλάει για την εξόντωση των Αρμενίων;» Ποιος μάλιστα.

Η υποκρισία της δήλωσης του Νετανιάχου είναι ότι ήταν υπεύθυνος για το μπλοκάρισμα της ισραηλινής αναγνώρισης της γενοκτονίας των Αρμενίων.

«Είναι καιρός να σταματήσουμε να τρελαινόμαστε μπροστά στον Ερντογάν», έγραψε ο Yair Lapid το 2018. «Είναι καιρός να κάνουμε το ηθικό και σωστό και να αναγνωρίσουμε τη γενοκτονία του αρμενικού λαού». Κάθε χρόνο γίνεται έκκληση στην Κνεσέτ να συζητηθεί αυτό το θέμα, κάθε χρόνο έχει απορριφθεί από την εκάστοτε κυβέρνηση. Υπάρχουν σοβαρά ζητήματα εδώ: για ορισμένους, η αναγνώριση της γενοκτονίας των Αρμενίων θα μπορούσε να αποδυναμώσει την κατανόηση του Ολοκαυτώματος ως μοναδικής φρίκης. Το γεγονός ότι η επίσημη ημέρα μνήμης για τη γενοκτονία των Αρμενίων, η 24η Απριλίου, είναι ακριβώς γύρω από το Yom HaShoah τονίζει αυτή την ανησυχία. Το Ισραήλ έχει πολλά άλλα πράγματα στο πιάτο του αυτή τη στιγμή. Αλλά ο Lapid είχε δίκιο για την ανάγκη να κάνει το σωστό για την Αρμενία.

Το πρόβλημα είναι ότι το Ισραήλ προμηθεύεται περίπου το 40% του πετρελαίου του από το Αζερμπαϊτζάν και και οι δύο είναι στρατηγικοί σύμμαχοι εναντίον του Ιράν. Όμως, έστω και έμμεσα, το χειροκρότημα της Χαμάς πρέπει να δώσει στην Ιερουσαλήμ σοβαρό λόγο να ξανασκεφτεί την ισραηλινή εξωτερική πολιτική στον Καύκασο.

Ας ελπίσουμε ότι το tweet του Νετανιάχου σηματοδοτεί την αρχή μιας αλλαγής στάσης.

www.thejc.com

 

Η ΜΕΤΑ-ΕΡΝΤΟΓΑΝΙΚΗ ΤΟΥΡΚΙΑ ΕΙΝΑΙ, ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ, ΕΔΩ

2

Sinan Ciddi Ανώτερος Συνεργάτης

Steven A. Cook Συμβούλιο Εξωτερικών Σχέσεων

via Foreign Policy

4 Απριλίου 2024

Η τουρκική πολιτική είναι και πάλι ενδιαφέρουσα. Για χρόνια, η αντιπολίτευση της Τουρκίας ήταν ετοιμοθάνατη. Υπό την ηγεσία του Kemal Kilicdaroglu, το Ρεπουμπλικανικό Λαϊκό Κόμμα (CHP) της αξιωματικής αντιπολίτευσης είχε πρόβλημα να προσελκύσει περισσότερο από το 25% έως το 30% των ψηφοφόρων.

Όταν, ξαφνικά, το περασμένο Σαββατοκύριακο, η αντιπολίτευση πέρασε μπροστά. Δεν είναι μόνο ότι το CHP διατήρησε τις δημαρχίες σε μεγάλες πόλεις όπως η Άγκυρα, η Σμύρνη και η Κωνσταντινούπολη, όπου ο εν ενεργεία δήμαρχος, Ekrem Imamoglu, έχει καθιερωθεί ως ο πιο δυναμικός Τούρκος πολιτικός από τότε που ο Πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν ήταν ο ίδιος δήμαρχος στην Πόλη, στα μέσα της δεκαετίας του 1990. Κάνοντας τα πράγματα χειρότερα για τον Τούρκο ηγέτη, το CHP και άλλα κόμματα κέρδισαν τις δημαρχίες από το κυβερνών Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (AKP) σε 15 άλλους δήμους.

Μόλις πριν από πέντε χρόνια, το πορτοκαλί του AKP κάλυπτε σχεδόν εξ ολοκλήρου τον τοπικό εκλογικό χάρτη της Τουρκίας σε μια ευρεία ζώνη από την ανατολή προς τη δύση και σε μια ως επί το πλείστον αδιάλειπτη περιοχή από βορρά προς νότο στη μέση της Ανατολίας. Τώρα το κόμμα ελέγχει ελάχιστα συνεχόμενες κηλίδες πορτοκαλιού χρώματος αε 15 επαρχίες που εκτείνονται από τα βορειοανατολικά έως το κεντρικό τμήμα της χώρας όπου χτυπά σε έναν χοντρό τοίχο από κόκκινο CHP. Και παρά τις προσπάθειες του Ερντογάν να υπονομεύσει τους Κούρδους πολιτικούς, το μωβ του φιλοκουρδικού Κόμματος Ισότητας και Δημοκρατίας των Λαών (DEM) κυριαρχεί στο νοτιοανατολικό τεταρτημόριο της Ανατολίας. Το βασιλικό γαλάζιο του Κόμματος Εθνικιστικού Κινήματος που γειτνιάζει με το φασισμό εμφανίζεται με οκτώ διαφορετικές κηλίδες σε όλο το τοπίο. Μολονότι οι φωτογραφίες λένε χίλιες λέξεις, ο τουρκικός εκλογικός χάρτης χρειάζεται μόνο μία.

Ωστόσο, τα αποτελέσματα της ψηφοφορίας της Κυριακής ήταν απροσδόκητα. Όχι επειδή το AKP είναι ισχυρό. Είναι, στην πραγματικότητα, ένα κέλυφος του δυναμικού κόμματος με το συναρπαστικό όραμα για το μέλλον της Τουρκίας που ήταν κάποτε. Αυτό το AKP έχει φύγει προ πολλού.

Αντίθετα, ο Ερντογάν και το κόμμα του μπόρεσαν να επικρατήσουν τα τελευταία δώδεκα χρόνια, επειδή έγινε ένας έμπειρος και οξυδερκής αυταρχικός ηγέτης που χρησιμοποίησε τον Τύπο, τα δικαστήρια και την κοινοβουλευτική διαδικασία για να δυσκολέψει την αντιπολίτευση να τον ανταγωνιστεί. Χρησιμοποίησε επίσης αρκετό εκφοβισμό και βία κατά των αντιπάλων.

Είναι απόδειξη του πολιτικού σθένους των Τούρκων και της συνεχιζόμενης ισχύος των δημοκρατικών πρακτικών της Τουρκίας -χωρίς η χώρα να χαρακτηρίζεται ως δημοκρατία- ότι οι άνθρωποι εξακολουθούσαν να βγαίνουν σωρηδόν το περασμένο Σαββατοκύριακο στους δρόμους για να καταγράψουν την αποδοκιμασία τους για τον Ερντογάν και το AKP. Τουλάχιστον προς το παρόν, οι Τούρκοι ψηφοφόροι έχουν μετριάσει την ιδέα ότι η τρέχουσα εποχή είναι εποχή ανελευθερισμού, στην οποία οι μη δημοκρατικοί ηγέτες μπορούν να αξιοποιήσουν φαινομενικά δημοκρατικούς θεσμούς για να προωθήσουν αντιδημοκρατικές ατζέντες και να εδραιώσουν την εξουσία τους. Ο Ερντογάν βρισκόταν στην αιχμή αυτού του φαινομένου (ακόμα και πριν ο Ούγγρος Βίκτορ Όρμπαν γίνει το αγόρι της αφίσας για τον εκλογικό αυταρχισμό), αλλά τώρα αντιμετωπίζει την πιο σοβαρή επίπληξη της πολιτικής του καριέρας.

Για πρώτη φορά εδώ και πολλά χρόνια, χωρίς μεγάλη ευπιστία, οι αναλυτές μπορούν να φανταστούν πώς μπορεί να μοιάζει μια μετα-AKP Τουρκία.

Το αποτέλεσμα, είναι, πραγματικά, χειρότερο για τον Ερντογάν απ’ όσο νομίζει κανείς. Ενώ υπάρχουν πολλοί ηττημένοι στις εκλογές της Κυριακής, υπάρχει πραγματικά μόνο ένας ξεκάθαρος νικητής: ο Imamoglu. Ο Ιμάμογλου σημείωσε εντυπωσιακή νίκη 51% έναντι του Μουράτ Κουρούμ του AKP, ο οποίος έλαβε 39%. Αυτό το αποτέλεσμα δεν ήταν, στην πραγματικότητα, μια κούρσα μεταξύ Imamoglu και Kurum, ήταν ένας διαγκωνισμός μεταξύ Ιμάμογλου και Ερντογάν. Στην προσπάθειά του να υποστηρίξει τον Κουρούμ, ο Ερντογάν χρησιμοποίησε κάθε στρατηγική, συμπεριλαμβανομένης της αποστολής 17 υπουργών του υπουργικού συμβουλίου για εκστρατεία στην πόλη, καθώς και πολυάριθμες εμφανίσεις του ίδιου. Τα μέσα ενημέρωσης υπέρ του Ερντογάν έκαναν ό,τι καλύτερο μπορούσαν για να μην παρέχουν κάλυψη στον Ιμάμογλου. Τίποτα από αυτά δεν τον εμπόδισε να κερδίσει μία στις δύο ψήφους σε έναν αγώνα όπου ψήφισαν περισσότεροι από 8 εκατομμύρια πολίτες.

Η επανεκλογή του δημάρχου αντιπροσωπεύει την τρίτη συνεχόμενη νίκη του (δύο φορές το 2019) σε αναμετρήσεις με τους επιλεγμένους υποψηφίους του Ερντογάν και, για το AKP, την πιο ανησυχητική.

Ο Ιμάμογλου είναι ο πολιτικός αντίπαλος που φοβάται περισσότερο ο Τούρκος πρόεδρος και είναι ο πιο πιθανός να αμφισβητήσει τον Ερντογάν για την προεδρία, που έχει προγραμματιστεί επί του παρόντος για το 2028. Το αποτέλεσμα του 51% υπερβαίνει κατά πολύ την εθνική υποστήριξη προς το CHP. Είναι δύσκολο να μην αναρωτηθεί κανείς, αν ο Ιμάμογλου βρισκόταν επικεφαλής της αντιπολίτευσης κατά τις προεδρικές εκλογές του Μαΐου 2023 αντί του δύσμοιρου Κιλιτσντάρογλου, πόσο διαφορετική θα μπορούσε να μοιάζει η Τουρκία σήμερα. Είναι εύλογο ότι την περασμένη Κυριακή, ο Πρόεδρος Ιμάμογλου θα είχε συγχαρεί την αντιπολίτευση για μια ισχυρή εμφάνιση.

Η νίκη του Ιμάμογλου επί του Κουρούμ ήταν περίπου η ίδια ποσοστιαία διαφορά (~10 τοις εκατό) που ο Ιμάμογλου προβλεπόταν να κερδίσει την προεδρία αν ήταν ο υποψήφιος για να αμφισβητήσει τον Ερντογάν.

Ωστόσο, το αν ο Imamoglu θα είναι σε θέση να αντιμετωπίσει τον Ερντογάν παραμένει ανοιχτό ερώτημα. Ο Ιμάμογλου θα μπορούσε να απαγορευτεί να ασκεί πολιτικό αξίωμα εάν μια επιπόλαιη μήνυση που κατέθεσε εναντίον του εισαγγελέας το 2019 γίνει δεκτή από εφετείο. Εάν το δικαστήριο επικυρώσει την απόφαση του κατώτερου δικαστηρίου, θα εμποδίσει τον Imamoglu να είναι υποψήφιος εναντίον του Ερντογάν ή να παραμείνει δήμαρχος της Κωνσταντινούπολης.

Δεδομένης της σφοδρότητας με την οποία ο Ερντογάν είχε δεσμευτεί να ανακαταλάβει την Κωνσταντινούπολη και την Άγκυρα από τότε που αυτές οι πόλεις κερδίθηκαν από την αντιπολίτευση, είναι συγκλονιστικό ότι ο Ερντογάν απέτυχε. Αλλά δεν είναι απαραίτητα έκπληξη. Το ΑΚΡ παρουσίασε υποψηφίους δημάρχους που δεν είχαν χάρισμα και θεωρούνταν ότι δεν είχαν επαφή με το αίσθημα των ψηφοφόρων. Για να αντισταθμίσει τη σύνθεση της ομάδας C του AKP, ο Ερντογάν ανέλαβε τον ρόλο του αρχηγού της εκστρατείας και προσπάθησε να είναι ο υποψήφιος πίσω από τον υποψήφιο σε πολλές δημαρχιακές κούρσες.

Μπορεί να είναι ισχυρές οι ρητορικές δεξιότητες του Ερντογάν, αλλά δεν μπορούσαν να αναπληρώσουν τις συντριπτικές οικονομικές συνθήκες που νιώθουν οι πολίτες, ιδίως τον καταναλωτικό πληθωρισμό άνω του 120%.

Πίσω από τους δύσκολους οικονομικούς καιρούς, φαίνεται ότι μετά από σχεδόν 22 χρόνια, ο Ερντογάν και το ΑΚΡ έχουν εξαντλήσει την υποδοχή τους.

Το θετικό όραμα του Ερντογάν για το μέλλον της Τουρκίας έχει χαθεί εδώ και καιρό.

Στη θέση του υπάρχουν μια σειρά από απειλές που φωνάζουν στα πλήθη ότι αν δεν ψήφιζαν το ΑΚΡ, τότε θα ανέστειλε τις υπηρεσίες τοπικής αυτοδιοίκησης. Οι κακοί υποψήφιοι, η τρομερή οικονομική κατάσταση και η πολεμική του Ερντογάν κατέρρευσαν την Κυριακή. Όχι μόνο ο Ιμάμογλου κέρδισε ηχηρά στην Κωνσταντινούπολη, αλλά ο κατεστημένος του CHP στην Άγκυρα, Μανσούρ Γιαβάς, συνέτριψε τον αντίπαλό του του ΑΚΡ κατά σχεδόν 30 μονάδες και η αντιπολίτευση ανέτρεψε όσα θεωρούνταν προπύργια του AKP σε ολόκληρη τη χώρα.

Μπορεί ο Ερντογάν να κάνει κάτι για να ανατρέψει αυτή τη ζοφερή εικόνα; Φαίνεται απίθανο. Ένας άνθρωπος που ανέκαθεν ανακάμπτει από τις πολιτικές πτώσεις, όπως η απόπειρα πραξικοπήματος (2016) και οι διαδηλώσεις στο πάρκο Γκεζί (2013), φαίνεται να είναι πολιτικά αποδυναμωμένος που δεν μπορεί να ανακάμψει.

Τις πρώτες πρωινές ώρες της Πρωταπριλιάς, ο Ερντογάν εκφώνησε μια ομιλία στην Άγκυρα, την οποία πολλά τηλεοπτικά κανάλια εγκατέλειψαν, καθώς ο Imamoglu ξεκίνησε την νικητήρια ομιλία του στην Κωνσταντινούπολη την ίδια στιγμή.

Ενώ ο Ερντογάν φαινόταν ξεφουσκωμένος και φθαρμένος, ο Ιμάμογλου ήταν γεμάτος ενέργεια, απευθυνόμενος σε μια χαρούμενη θάλασσα ψηφοφόρων. Ωστόσο, ο Ερντογάν δεν ήταν διατεθειμένος να δεχτεί την ήττα ξαπλωμένος. Λίγες ώρες μετά τις εκλογές, προσπάθησε να εμποδίσει τον νικητή στην κούρσα του δημάρχου της πόλης του Βαν- από το Κουρδικό Κόμμα DEM – υπέρ του υποψηφίου του AKP που έχασε άσχημα. Η βία ξέσπασε έως ότου το Ανώτατο Εκλογικό Συμβούλιο αδιαφόρησε μπροστά στην πίεση του Ερντογάν και αναγνώρισε τον νόμιμο νικητή.

Προχωρώντας, δεν υπάρχουν πολλές καλές επιλογές για τον Ερντογάν. Εάν προσφύγει στο δικαστήριο για να απαγορεύσει τον Imamoglu, αυτό θα μπορούσε να οδηγήσει σε μαζική δημόσια αντίδραση, πολύ πέρα από τα όρια της Κωνσταντινούπολης.

Ομοίως, η απομάκρυνση του Ιμάμογλου δεν αλλάζει τον εκλογικό χάρτη της Τουρκίας που κυριαρχεί το CHP. Είναι αλήθεια ότι αυτές ήταν τοπικές εκλογές και όχι απαραίτητα καθοριστικές για μια εθνική κούρσα, αλλά ο Ερντογάν δεν θα διακινδύνευε μια πρόωρη προεδρική κούρσα τώρα. Η προσπάθεια επαναφοράς του AKP στις εργοστασιακές του ρυθμίσεις και η επιστροφή στο 2002 δεν θα λειτουργήσει.

Ολόκληρο το AKP αμαυρώνεται από τη διαφθορά, την αλαζονεία και τον αυταρχισμό του Ερντογάν. Μην υπολογίζετε ποτέ τον Ερντογάν, αλλά φαίνεται ότι η Τουρκία βρίσκεται στο κατώφλι μιας νέας εποχής. Ο Ερντογάν θα παραμείνει στη θέση του, αλλά φαίνεται ξεκάθαρο ότι το μέλλον βρίσκεται τώρα στον Imamoglu.

Πηγή: Συμβούλιο Εξωτερικών Σχέσεων

 

 

Μετανάστευση στη Μεσόγειο

0

Το πρόβλημα δεν μπορεί να αντιμετωπισθεί παρά μόνο αν αντιμετωπισθούν τα αίτιά του. Η μαζική μετανάστευση δεκάδων εκατομμυρίων ανθρώπων που χαρακτηρίζει την εποχή μας.

Εδώ και αρκετές δεκαετίες πολλαπλασιάζεται εκθετικά ο αριθμός των ανθρώπων που μετακινούνται από τη χώρα τους προς άλλες κατευθύνσεις. O Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών υπολογίζει ότι πάνω από 280 εκατομμύρια άνθρωποι ζουν σήμερα σε άλλη χώρα από αυτή που γεννήθηκαν. Ο αριθμός αυτός είναι κατά 130 εκατομμύρια μεγαλύτερος σε σχέση με το 1990 και πάνω από τρεις φορές μεγαλύτερος σε σχέση με το 1970, αύξηση που επιβεβαιώνει την κλιμάκωση του φαινομένου.

Η Μεσόγειος παραμένει η κύρια και πλέον θανατηφόρα δίοδος από την Ασία και την Αφρική προς τις χώρες της Νότιας Ευρώπης. Χιλιάδες άνθρωποι, μετανάστες ή πρόσφυγες, έχουν χάσει τη ζωή τους προσπαθώντας να τη διασχίσουν τα τελευταία χρόνια. Οι μετανάστες και οι πρόσφυγες, περιλαμβανομένων των γυναικόπαιδων, πέφτουν θύματα εκτεταμένων δικτύων εκμετάλλευσης, περιλαμβανομένης και της σεξουαλικής εκμετάλλευσης. Συχνά βρίσκουν δουλειές σχεδόν δούλων χωρίς δικαιώματα στις χώρες υποδοχής και εκμεταλλεύονται διπλά. Και από τους διακινητές που επιβάλλουν την πληρωμή υπέρογκων ποσών απειλώντας με θάνατο τις οικογένειες των μεταναστών και από τους ντόπιους εργοδότες στις χώρες υποδοχής. Άλλοι παραμένουν επί χρόνια σε στρατόπεδα.

Η προσπάθεια του Ισραήλ να διώξει τους Παλαιστίνιους από τη Γάζα, απειλώντας να τους εξοντώσει, αν δεν φύγουν, με τη συνεχιζόμενη σφαγή, την πείνα, τη δίψα, τη στέρηση υγειονομικών υπηρεσιών, την καταστροφή κάθε υποδομής, την τρομοκρατία και τα βασανιστήρια, απειλεί τώρα να προκαλέσει ένα νέο τρομερό προσφυγικό κύμα. Η τρομερή οικονομική κρίση της Αιγύπτου τροφοδοτεί ήδη μεγάλο μεταναστευτικό ρεύμα.

Τα ευρωπαϊκά κράτη προσπαθούν να ανασχέσουν αυτές τις ροές με διάφορα, συνήθως παράνομα μέσα, χωρίς όμως να το πουν, κρύβοντάς το. Οι χώρες της Βόρειας και Κεντρικής Ευρώπης επιχειρούν επίσης να σταματήσουν αυτές τις ροές κρατώντας τους πρόσφυγες και μετανάστες στη Νότιο Ευρώπη, καθώς αντιλαμβάνονται την Ευρωπαϊκή Ένωση ως μία ζώνη κυριαρχίας και εκμετάλλευσης από τη Γερμανία και τις πλουσιότερες χώρες των φτωχότερων, εν προκειμένω της Νότιας Ευρώπης, έχοντας εμπεδώσει μια σχέση κέντρου – περιφέρειας ανάλογη με αυτή των ΗΠΑ με τη Λατινική Αμερική. Παράλληλα συνάπτουν διάφορες οικονομικές συμφωνίες με αφρικανικές και ασιατικές χώρες για να κρατήσουν τους μετανάστες, συμφωνίες που δεν έχουν αποδειχθεί ιδιαίτερα επιτυχείς.

Η έλευση μεταναστών πιέζει τις αμοιβές και τα δικαιώματα των εγχώριων εργαζομένων, χρησιμοποιούμενη συχνά από το κεφάλαιο για να αυξήσει τη διαπραγματευτική του δύναμη. Αυτό συμβαίνει για παράδειγμα με τους ξενοδόχους στην Ελλάδα που δίνουν ημερομίσθια πείνας στους εργαζόμενους, υπό άθλιες συνθήκες αμοιβής και διαβίωσης, και θέλουν να κάνουν εισαγωγή εργατικού δυναμικού.

Στις ευρωπαϊκές κοινωνίες αναπτύσσονται ως αποτέλεσμα του φαινομένου δύο τάσεις. Η νεοφιλελεύθερη άποψη τάσσεται υπέρ των ανοιχτών συνόρων. Υιοθέτηση μιας τέτοιας πολιτικής σημαίνει ότι σε λίγο χρόνο ένα σημαντικό μέρος του πληθυσμού της Αφρικής και της Ασίας θα έχει μεταναστεύσει στην Ευρώπη προκαλώντας μια μαζική μετατόπιση προς την άκρα δεξιά και μια σειρά άλλα προβλήματα. Σημειωτέον ότι η μετανάστευση είναι μια κατάρα και για τις ίδιες τις χώρες προέλευσης των μεταναστών, που χάνουν ένα αξιόλογο τμήμα του εργατικού και επιστημονικού δυναμικού τους.

Στο άλλο άκρο η εναλλακτική πολιτική είναι να πνίγουμε και να σκοτώνουμε τους μετανάστες και τους πρόσφυγες σε θάλασσα και στεριά. Το κάνουμε ήδη σε κάποιο βαθμό, αλλά ούτε κι αυτό μπορεί βέβαια να θεωρηθεί λύση του προβλήματος.  Όσους άλλωστε κι αν σκοτώνουμε και πνίγουμε πάλι θα υπάρχουν αρκετοί που, με κίνδυνο της ζωής τους, θα έρχονται στην Ευρώπη, μας αρέσει ή δεν μας αρέσει.

Η μαζική μετανάστευση δεκάδων εκατομμυρίων ανθρώπων που χαρακτηρίζει την εποχή μας είναι αποτέλεσμα της κρίσης του κυρίαρχου παγκοσμίως οικονομικού και γεωπολιτικού μοντέλου και ένα σύμπτωμα της βαθειάς κρίσης ενός κόσμου που δεν είναι, με την παρούσα δομή και διάρθρωσή του, βιώσιμος.

Μετά το 2002 η «συλλογική Δύση» με επικεφαλής τις Ηνωμένες Πολιτείες έχουν κάνει σειρά καταστροφικών, νέο-ιμπεριαλιστικών, νέο-αποικιακών επεμβάσεων με τις οποίες κατέστρεψαν μια σειρά κράτη (Αφγανιστάν, Ιράκ, Συρία, Λιβύη κ.α.) με αποτέλεσμα την πρόκληση τεράστιων προσφυγικών και μεταναστευτικών ροών.

Η οικονομική και οικολογική πολιτική των κρατών της συλλογικής Δύσης πνίγει επίσης τις χώρες του παγκόσμιου Νότου στο Χρέος και στην κλιματική κρίση, επίσης επιδεινώνοντας σημαντικά την οικολογική, οικονομική και κοινωνική τους κατάσταση.

Η όλο και πιο μαζική μετανάστευση είναι το αποτέλεσμα, το σύμπτωμα αυτής της απαράδεκτης και μη βιώσιμης κατάστασης. Τα μέτρα που τώρα λαμβάνονται για να περιορίσουν τη μετανάστευση είναι αστεία, «ασπιρίνες». Το πρόβλημα δεν μπορεί να αντιμετωπισθεί παρά μόνο αν αντιμετωπισθούν τα αίτιά του. Άμεσα, κατεπειγόντως, πρέπει να σταματήσει η γενοκτονία των Παλαιστινίων στη Γάζα και να τους δοθεί μεγάλη βοήθεια για να οικοδομήσουν εκ νέου την πόλη τους. Και πρέπει να εμποδιστεί πάση θυσία ο Νετανιάχου από το να γενικεύσει τον πόλεμο στην περιοχή. Παρεμβαίνοντας πιο ενεργά στη σημερινή κρίση στη Μέση Ανατολή, οι BRICS θα δείξουν ότι αποτελούν μια ελπίδα πολύ ευρύτερη για την ανθρωπότητα, σε αντίθεση με τη παρακμάζουσα Δύση.

Ευρύτερα, πρέπει να διακοπούν άμεσα οι δυτικές νέο-ιμπεριαλιστικές, νέο-αποικιακές επεμβάσεις στη Μέση Ανατολή και άλλα σημεία του πλανήτη. Πρέπει να υπάρξει ένα γενναιόδωρο σχέδιο Μάρσαλ για τις χώρες που έπεσαν θύματά τους. Και χρειαζόμαστε, επίσης κατά τρόπο πολύ επείγοντα, μια διαφορετική οικονομική δομή για τον πλανήτη. Πρέπει να μεταβούμε από ένα σύστημα δήθεν αυτορρυθμιζόμενων αγορών και δικαίου του ισχυρού σε ένα σύστημα σχεδιασμένης, εθνικά, περιφερειακά και παγκόσμια, οικονομίας, της μόνης ικανής να αντιμετωπίσει τα προβλήματα των σχέσεων Βορρά και Νότου και την ανάγκη σωτηρίας του κόσμου μας από την απειλή ενός πυρηνικού ή κλιματικού Ολοκαυτώματος.

Η πιο σπουδαία εξέλιξη της εποχής μας είναι η ανάδειξη του Οργανισμού της Σαγκάης και των BRICS ως αντισταθμίσματος του νεοφιλελεύθερου μονοπολικού κόσμου, που κυριαρχείται από το Χρηματιστικό Κεφάλαιο και τις ΗΠΑ.

Είναι ένα πολύ σημαντικό βήμα αλλά μόνο το πρώτο. Χρειάζεται τώρα να συμπληρωθεί και από ένα δεύτερο, μια πρόταση για μια νέα παγκόσμια οικονομική, κοινωνική, δημοκρατική και οικολογική δομή, χωρίς την οποία ο ανθρώπινος πολιτισμός θα καταρρεύσει μάλλον σε ένα σύντομο, παρά σε ένα μακρινό μέλλον. Η εμφάνιση ενός τέτοιου οράματος θα ενισχύσει και την ανάδυση ανάλογων τάσεων στη Δύση, εμποδίζοντας τις σημερινές κυρίαρχες τάσεις που οδηγούν σε πολέμους, οικονομική και οικολογική απορρύθμιση.

Μερικοί ίσως πουν ότι αυτά είναι ουτοπικά. Μπορεί να είναι κάπως. Πιο ουτοπική όμως είναι η ελπίδα ότι η ανθρωπότητα θα επιβιώσει με την παρούσα δομή της.

(*) Το κείμενο αυτό περιλαμβάνει τα κύρια σημεία της εισήγησης του συγγραφέα σε συζήτηση για το θέμα της μετανάστευσης στη Μεσόγειο που οργάνωσε η ρωσική Λέσχη Βαλντάι στις 20.2.2024

konstantakopoulos.gr