Αρχική Blog Σελίδα 1345

Τροπαίο της νίκης Ανατολής-Δύσης στη Νικόπολη: όρια, οροθέσια, σύνορα

0
DCIM100MEDIA

Γιάννης Τζιφόπουλος, Καθηγητής Φιλοσοφικής ΑΠΘ

Η επικείμενη έκδοση στα αγγλικά του τόμου σε επιμέλεια Κωνσταντίνου Ζ. Ζάχου: Το μνημείο της νίκης του Αυγούστου στη Νικόπολη. Το τροπαίο της ναυμαχίας του Ακτίου (The Victory Monument of Augustus at Nicopolis, the tropaeum of the sea–battle of Actium, Αθήνα, ΚΑΠΟΝ 2024) προσφέρει στην επιστημονική κοινότητα και το ευρύ κοινό τα ευρήματα και τα δεδομένα ενός μοναδικού μνημείου που στήθηκε με αφορμή μια σημαντική και καθοριστική νίκη, συνδυάζοντας το στρατιωτικό τροπαίο με την ίδρυση μιας πόλης. Η επιστημονική παρουσίαση της έρευνας του μνημείου αναδεικνύει το επίτευγμα ενός σπάνιου ηγέτη με ασύλληπτες την εποχή εκείνη συνέπειες και επιπτώσεις, κάποιες από τις οποίες καθόρισαν την ιστορική εξέλιξη μέχρι και σήμερα.

Η στρατιωτική αφορμή

Το φθινόπωρο του 31 π.Χ. στα νερά του Ακτίου, γύρω από τη σημερινή Πρέβεζα, έλαβε χώρα η ναυμαχία που έδωσε τέλος στους εμφύλιους πολέμους της Ρώμης, οι οποίοι διεξάγονταν πάντα σε ελληνικό έδαφος, με σημαντικότερες τις συγκρούσεις στη Φάρσαλο, τους Φιλίππους και τελικά το Άκτιο. Ο στόλος του Οκταβιανού με ναύαρχο τον Αγρίππα συγκρούστηκε με τον στόλο του Αντωνίου και της βασίλισσας της Αιγύπτου Κλεοπάτρας, της τελευταίας απογόνου της Μακεδονικής δυναστείας, και κατήγαγε περιφανή νίκη, τερματίζοντας οριστικά τους εμφυλίους πολέμους της Ρώμης.

Η σημασία της συγκεκριμένης ναυμαχίας ως προς τις συνέπειές της υπήρξε καθοριστική και μπορεί να συγκριθεί με άλλες ανάλογες στρατιωτικές νίκες, όπως τη ναυμαχία στη Σαλαμίνα το 480 π.Χ. ή τη ναυμαχία στο Ναβαρίνο το 1827, που αποδεικνύονται ως σημεία καμπής στην ιστορία του τότε γνωστού κόσμου με αλλαγές και συνέπειες δραματικές και μακροχρόνιες.

Η Σαλαμίνα ανέδειξε την Αθήνα ως κυρίαρχη ναυτική δύναμη στο Αιγαίο, τη Μαύρη Θάλασσα και την Ανατολική Μεσόγειο, η οποία πρόσφερε παραδείγματα προς μίμηση και προς αποφυγή για το πως αυξάνεται η ισχύς και η δύναμη μέσω της θάλασσας για να κατακτήσει ηγεμονική θέση στον κόσμο μία πόλη. Το Ναβαρίνο ανάγκασε σε υποχώρηση τους Αιγύπτιους του Ιμπραήμ και κράτησε ζωντανό τον αγώνα της ανεξαρτησίας οδηγώντας στη δημιουργία του ελληνικού κράτους.

Μνημειακό τροπαίο στον χώρο

Μετά τη νίκη στο Άκτιο το 31 π.Χ. και την υποταγή της Αιγύπτου η οποία μετατράπηκε σε ρωμαϊκή επαρχία, μεταξύ 16ης Ιανουαρίου 29 και 16ης Ιανουαρίου 27 π.Χ., ο Οκταβιανός, ακολουθώντας τα χνάρια του Μεγάλου Αλεξάνδρου και συνεπικουρούμενος από τον Αγρίππα, σχεδίασε τη δημιουργία μιας νέας πόλης που θα συμβόλιζε την περίλαμπρη, στρατηγικής σημασίας νίκη του. Ίδρυσε τη Νικόπολη, κατά το γνωστό στην ιστορία παράδειγμα του συνοικισμού, χωρίς όμως την τύχη των Αλεξανδρειών του Μακεδόνα βασιλιά οι οποίες ακόμη και σήμερα κοσμούν γεωγραφικούς χάρτες (κάποιες με άλλη ονομασία). Επιπλέον, ο Οκταβιανός συνδύασε την ίδρυση της νέας πόλης με την ανέγερση ενός στρατιωτικού μνημείου για τη νίκη, μετατρέποντας σε τρόπαιο τον χώρο πάνω στον λόφο (σημ. Μιχαλίτσι), όπου είχε στήσει τη σκηνή του και από όπου με θέα στον Αμβρακικό, το Ιόνιο, τη Λευκάδα και τα Ακαρνανικά βουνά παρακολουθούσε τη ναυμαχία και έδινε τις κατάλληλες διαταγές και οδηγίες.

Το μνημείο της νίκης του Οκταβιανού ήταν ―και ακόμη και σήμερα στην αναστηλωμένη του μορφή είναι― επιβλητικό και εντυπωσιακό. Ωστόσο, όπως και η πόλη της νίκης, έτσι και αυτό δεν επέζησαν στη διάρκεια του χρόνου και ήδη στα μέσα του 4ου μ.Χ. είχαν παρακμάσει (κατά τη λατινική έκφραση δεν είχαν ως μνημεία νίκης «μεγαλύτερη χρονική διάρκεια από τον χαλκό», aere perennius). Προφανώς, ούτε η πόλη ούτε το μνημείο έτυχαν της φροντίδας, της εύνοιας και του ενδιαφέροντος των μετέπειτα αυτοκρατόρων. Ακόμα και ο ίδιος ο Οκταβιανός, ο κτίστης και ιδρυτής του μνημείου, παρά την ιδιαίτερη επιμέλεια και φροντίδα του για τη μνημειοποίηση του χώρου, δεν επέστρεψε ποτέ στο σημείο. Μάλιστα στα ιδιόχειρα Πεπραγμένα του (Res Gestae) δεν αναφέρει καν τη Νικόπολη, ενώ ακόμη και τη ναυμαχία στο Άκτιο τη σημειώνει παρεμπιπτόντως, θεωρώντας την πλέον ως μία από τις πολλές πολεμικές επιχειρήσεις διά των οποίων κατάφερε να ειρηνεύσει τη Μεσόγειο (pax romana maris nostri).

Πρόσληψη του μνημείου: ρωμαϊκή αντίληψη και νοοτροπία

Ενώ μαρτυρίες μνημονεύουν ότι οι επεμβάσεις του Οκταβιανού και του Αγρίππα αναμόρφωσαν πλήρως τον χώρο και τον μετέτρεψαν σε πόλο έλξης επισκεπτών, εντούτοις μόνο δύο επισκέψεις καταγράφονται τον 1ο αι. μ.Χ. ως άξιες μνείας: του Γερμανικού το 18 μ.Χ. και του Νέρωνα το 66 ή 67 μ.Χ. ―ο τελευταίος για να συμμετάσχει και να αναγορευθεί νικητής και στους πανελλήνιους αγώνες των Ακτίων όπως συνέβη και σε όλους τους άλλους πανελλήνιους αγώνες. Η αφήγηση όμως του ιστορικού Τάκιτου για την επίσκεψη του Γερμανικού το 18 μ.Χ. δεν αφήνει καμία αμφιβολία για τον συμβολισμό και τη ρωμαϊκή πρόσληψη του μνημειακού αυτού χώρου. Πλέοντας από τη Δαλματία όπου συναντήθηκε με τον αδελφό του Δρούσο κατά μήκος των Ιλλυρικών ακτών, ο Γερμανικός αναγκάσθηκε λόγω καιρού να προσορμίσει τον στόλο του για επισκευές στη Νικόπολη, όπου και ανέλαβε το αξίωμα του υπάτου (consul), και φυσικά επισκέφθηκε και τα μνημεία. Για τον Γερμανικό, εγγονό του Αντωνίου και μικρανεψιό του Οκταβιανού (προφανώς και για τους περισσότερους Ρωμαίους της εποχής, ίσως και για τον ίδιο τον Οκταβιανό) ο χώρος με τα αγάλματα και τις μνημειακές κατασκευές της νίκης του Οκταβιανού προκαλούσε στην καλύτερη περίπτωση αμηχανία και την αίσθηση ταυτόχρονα και λύπης και χαράς, επειδή ο επισκέπτης ανακαλούσε τις τραυματικές αναμνήσεις του τελευταίου εμφυλίου πολέμου της Ρώμης.

Τον Ιανουάριο του 27 π.Χ., και πάντως μετά την ανέγερση του μνημείου της νίκης στη Νικόπολη, η Σύγκλητος της Ρώμης απονέμει στον Οκταβιανό το προσωνύμιο Αύγουστος (Augustus, Σεβαστός), με το οποίο έμεινε γνωστός στην ιστορία και το οποίο εμπεριέχει τη θρησκευτική σημασία του απαραβίαστου (άσχετα αν η έννοια εκφυλίστηκε αργότερα, λόγω της ανικανότητας των διαδόχων αυτοκρατόρων, με λίγες λαμπρές εξαιρέσεις). Το προσωνύμιο αυτό, όπως και το όνομα της γενιάς του θετού του πατέρα Γάιου Ιούλιου Καίσαρα, δόθηκε ως όνομα και σε μήνα του ρωμαϊκού ημερολογίου (προηγείται ο Ιούλιος και έπεται ο Αύγουστος). Είναι τα μόνα ονόματα δύο θνητών ανάμεσα στα ονόματα των μηνών που προέρχονται είτε από θεούς είτε από θρησκευτικές γιορτές της Ρώμης, ενώ αργότερα οι λέξεις καίσαρ και αύγουστος μετατράπηκαν σε όρους πολιτικοστρατιωτικών αξιωμάτων.

Δεν είναι καθόλου τυχαία η επικράτηση της ονοματολογίας των μηνών ή των ονομάτων τους ως αξιωμάτων, λόγω των ανεπανάληπτων επιτευγμάτων και των δύο, τα οποία σε κάποια μορφή επιβιώνουν ακόμη και σήμερα στον δυτικό πολιτισμό.

Η εξέλιξη της Ρώμης, χωρίς το παράδειγμα του Καίσαρα, ίσως να ήταν διαφορετική (όπως και με τον Αλέξανδρο αν δεν υπήρχε το παράδειγμα του Φιλίππου).

Αποφεύγοντας τα πολιτικά λάθη του θετού του πατέρα, ο Αύγουστος αναμόρφωσε ριζικά και πλήρως το σύστημα διακυβέρνησης και πρόσφερε έννοιες, όπως ιμπέριουμ (imperium, μεταφράζοντας το αθηναϊκό ἀρχή για την ηγεμονία, αυτοκρατορία), πρίνκεπς (princeps, πρώτος κατά την τάξη και το αξίωμα, δηλ. προεδρεύων), πρινκιπάτους (principatus, η νέα μορφή διοίκησης, ηγεμονία), σενάτους (senatus, σύγκλητος) κ.ά., αλλά και τρόπους διακυβέρνησης οι οποίοι με παραλλαγές εφαρμόζονται μέχρι και σήμερα στη Δύση.

Η ριζική αυτή αναμόρφωση που επέφερε ο Οκταβιανός Αύγουστος δεν θα μπορούσε να είχε επιτευχθεί, αν το Άκτιο και η Νικόπολη βρίσκονταν διαρκώς στο προσκήνιο της Ρώμης, συνεχίζοντας τη διαίρεση των Ρωμαίων σε νικητές και ηττημένους. Επιπλέον, χρειαζόταν συστηματική ενημέρωση και «προπαγάνδα» για τη νέα ανατέλλουσα πραγματικότητα που δημιουργούνταν στη Ρώμη. Η λογοτεχνία της εποχής αποτελεί ένα λαμπρό επίτευγμα ανάλογο του 5ου αιώνα της Αθήνας, τον χρυσό και αργυρό αιώνα των λατινικών γραμμάτων, όπου Άκτιο και Νικόπολη μνημονεύονται μόνο παρεμπιπτόντως και πάντα με έμφαση κυρίως στα αιγυπτιακά και όχι τα ρωμαϊκά χαρακτηριστικά των αντιπάλων που ηττήθηκαν.

Το τροπαίο στη Νικόπολη και η Ρώμη

Με τον τρόπο αυτό και σε ασφαλή αλλά και βολική απόσταση από τη Ρώμη, Αύγουστος και Αγρίππας σχεδίασαν και εφάρμοσαν για πρώτη φορά στο στρατιωτικό τροπαίο της νίκης στη Νικόπολη το τι, το πώς και το γιατί της Ρώμης του μέλλοντος, χρησιμοποιώντας το τροπαίο ως ένα εμπειρικό πεδίο δοκιμών και λαθών για τη «νέα τάξη πραγμάτων», τη δημιουργία δηλαδή της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας και τους μηχανισμούς διακυβέρνησής της. Το μνημείο της νίκης στη Νικόπολη με τον βωμό του είναι ένα είδος προπλάσματος για την περίφημη Ara Pacis, τον Βωμό της Ειρήνης στη Ρώμη, όπου μετά τις ακτιακές δοκιμές και αστοχίες της νίκης ενσωματώθηκαν οι πρέποντες συμβολισμοί αλλά και η αφήγηση του νέου τρόπου ύπαρξης της Ρώμης και διακυβέρνησής της που τελικά επικράτησε και είχε μακροχρόνια διάρκεια (κάτι ανάλογο με την Ακρόπολη και τον Παρθενώνα του Περικλή, το σύμβολο της αθηναϊκής ηγεμονίας).

Μουσείο Ara Pacis

Ωστόσο, η απόφαση αυτή του Αυγούστου για ανέγερση μνημείου της νίκης επιτόπου (in situ) και όχι στη Ρώμη (όπου μεταγενέστεροι αυτοκράτορες με αφορμή στρατιωτικές τους νίκες θα λαμπρύνουν με μνημειακές κατασκευές την ίδια τη Ρώμη, το κέντρο της τότε οικουμένης) δεν είναι άστοχη. Είναι μια πολύ καλά μελετημένη γεωστρατηγική κίνηση για όλα όσα θα ακολουθούσαν, και μάλιστα με γεωγραφικό συμβολισμό, όπως τουλάχιστον απέδειξε εκ των υστέρων η εξέλιξη της ιστορίας.

Γεωγραφία, όρια, οροθέσια, σύνορα

Στη νέα σύλληψη του τότε κόσμου Αύγουστος και Αγρίππας οριοθετούν το κέντρο στην Ιταλική χερσόνησο και τα γειτνιάζοντα νησιά, ενώ η πόλη και το μνημείο της νίκης στη Νικόπολη και το Άκτιο συμβολίζουν κυριολεκτικά και μεταφορικά ένα οροθέσιο, έναν χώρο δηλαδή ταυτόχρονα συνοριακό και μεθοριακό, που συμβολίζει τη ρωμαϊκή αμηχανία και τα ανάμεικτα συναισθήματα απέναντι σε μια πολεμική νίκη κατά τον εμφύλιο πόλεμο του πρόσφατου παρελθόντος της Ρώμης. Το μνημείο της νίκης σε απόσταση ασφαλείας από τη Ρώμη συμβολίζει έναν νέο νοητό «γεωγραφικό μεσημβρινό» Β-Ν για τις ρωμαϊκές επαρχίες της Ανατολής, εκεί όπου τελικά δεν κατάφερε να επικρατήσει ο ρωμαϊκός τρόπος νοοτροπίας, σκέψης, αντίληψης, όπως στο κέντρο της αυτοκρατορίας, τη Ρώμη, την Ιταλική χερσόνησο και τα γειτνιάζοντα νησιά.

Η συμβολική αυτή κίνηση του Αυγούστου με το τροπαίο της νίκης στη Νικόπολη ανατρέπει συμβολισμούς αιώνων (τουλάχιστον από τον 5ο αιώνα π.Χ.) αλλά και επαναδιατυπώνει σαφώς με γεωγραφικούς και γεωστρατηγικούς όρους το όριο Α-Δ για τη νέα δύναμη της Μεσογείου.

Από τα ομηρικά έπη ο Ελλήσποντος (τα Στενά του Βοσπόρου) αποτελούσαν ένα είδος ορίου μεταξύ Αχαιών και Τρώων με σύνορα ωστόσο ρευστά. Μετά τους Περσικούς πολέμους, λίγα χρόνια πριν εξορίσουν οι Αθηναίοι τον Θεμιστοκλή διά οστρακισμού, την άνοιξη του 472 π.Χ., έλαβε χώρα η παράσταση της τραγωδίας του Αισχύλου Πέρσες, η μόνη σωζόμενη με θέμα της ένα σύγχρονο ιστορικό γεγονός: τη νίκη των Ελλήνων στη ναυμαχία της Σαλαμίνας το 480 και στις Πλαταιές το 479, με χορηγό της παράστασης τον Περικλή. Στη συγκεκριμένη τραγωδία ο Αισχύλος αναφέρει με σαφέστατο τρόπο ως κύρια αιτία της ήττας των Περσών την ύβριν τους, δηλαδή τη ζεύξη του Ελλήσποντου με την οποία υπερέβησαν και καταστρατήγησαν τα γεωγραφικά όρια/σύνορα.

Αυτή είναι η πρώτη καταγεγραμμένη μαρτυρία ορίων, οροθεσίων και συνόρων Α-Δ στη δυτική λογοτεχνία, την οποία λίγα χρόνια μετά, εμπλουτίζοντας και αναπτύσσοντας περαιτέρω, επαναλαμβάνει ο Ηρόδοτος στη δική του αφήγηση των Περσικών πολέμων.

Τελικά αυτό το όριο/σύνορο Α-Δ επικράτησε ως αντίληψη και νοοτροπία, παρά τη μετατροπή του Αιγαίου σε λίμνη από την Αθήνα με ισχυρές θέσεις στα νησιά του Αιγαίου και σε όλη την ελληνική βόρεια ακτογραμμή, τον Ελλήσποντο και τη Μαύρη Θάλασσα. Ο Αλέξανδρος με τις κατακτήσεις του επέκτεινε τα σύνορα αυτά μέχρι την Ινδία, αλλάζοντας τη σύλληψη και τη νοοτροπία του τότε κόσμου αλλά με συνέπειες δραματικές, αφήνοντας πίσω του κυριολεκτικά χάος. Με τον πρόωρο θάνατό του δεν είχε την ευκαιρία να αλλάξει πέρα από τα σύνορα και τον τρόπο σκέψης και αντίληψης αλλά και τις νοοτροπίες των ανθρώπων.

Η νέα ρωμαϊκή αντίληψη κυβερνητικής

Αυτή την «ηγεμονική κληρονομιά» στη Μεσόγειο παρέλαβε η Ρώμη με τους πολλούς και πιστούς της μαθητές της ιστορίας και της λογοτεχνίας της Αθήνας και του Αλεξάνδρου. Ο Αύγουστος και ο Αγρίππας συνειδητοποίησαν κάτι που σήμερα φαντάζει αυτονόητο. Το 27 π.Χ. όμως όχι μόνο δεν ήταν καθόλου αυτονόητη η εξέλιξη των όποιων σχεδίων εφαρμογής αλλά διακυβευόταν και η χρονική διάρκεια του εγχειρήματος, όπως γνώριζαν πολύ καλά και οι ίδιοι από τις συνέπειες που είχε ο θάνατος του Αλεξάνδρου. Για να διοικήσουν μια αχανή για τα δεδομένα της εποχής γεωγραφική έκταση και να έχουν την εποπτεία της, έπρεπε να εφεύρουν ένα νέο τρόπο κυβερνητικής. Έτσι, προσάρμοσαν το γνωστό παράδειγμα από το ιταλικό τους παρελθόν, δηλαδή το πως η Ρώμη από μία μικρή πόλη στο μέσον περίπου της Ιταλικής χερσονήσου κατάφερε σταδιακά ως κέντρο ομόκεντρων κύκλων να επικρατήσει σε ολόκληρη την Ιταλική χερσόνησο και ειδικά στον νότο όπου οι ελληνικές αποικίες χρονολογούνταν ήδη από τον 7ο αιώνα π.Χ. Ο Αύγουστος και ο Αγρίππας εισήγαγαν και εφάρμοσαν το πρότυπο αυτό παράδειγμα του περήφανου παρελθόντος τους με διαρκείς προσαρμογές, δοκιμές και λάθη στη νέα διαμορφούμενη κατάσταση για να μπορέσει η Ρώμη να έχει τον έλεγχο της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας και να τη διοικεί. Πλέον το 27 π.Χ. ως Ρώμη νοείται ολόκληρη η Ιταλική χερσόνησος με τα γειτνιάζοντα νησιά, η οποία έχει καθορισμένα όρια, οροθέσια και σύνορα, ακριβώς όπως τον 5ο αιώνα π.Χ. ως Αθήνα νοούνταν ολόκληρος ο νομός Αττικής.

Το τροπαίο της νίκης του Αυγούστου στη Νικόπολη το 27 π.Χ. δεν είναι μόνο ένα νοητό όριο Α-Δ αλλά ένα όριο σαφώς καθορισμένο με όρους γεωγραφικούς και γεωστρατηγικούς. Αυτό προκύπτει και από τα διοικητικά προβλήματα που παρατηρήθηκαν στο σύστημα διακυβέρνησης σε σύντομο χρονικό διάστημα, τα οποία ο Διοκλητιανός με την Τετραρχία προσπάθησε να εξομαλύνει, χωρίζοντας τη ρωμαϊκή αυτοκρατορία σε τέσσερεις μεγάλες γεωγραφικές ενότητες, αλλά διατηρώντας τον νοητό «μεσημβρινό» Α-Δ του Αυγούστου. Πριν προλάβει να εμπεδωθεί ο νέος τρόπος διακυβέρνησης, ο Μέγας Κωνσταντίνος, σε μια προσπάθεια να επανενώσει την αυτοκρατορία σε ενιαία διοικητική δομή, μετέφερε τη Ρώμη σε άλλη, εξίσου κομβική γεωγραφικά θέση, τον Βόσπορο όπου έκτισε τη Νέα Ρώμη, πάλαι ποτέ οροθέσιο Α-Δ από τον Όμηρο κ.ε. Μετέφερε μάλιστα στη Νέα Ρώμη για τον ιδιαίτερο συμβολισμό τους ανάμεσα στα άλλα τον αναθηματικό τρίποδα της νίκης στις Πλαταιές από τους Δελφούς και αγάλματα από το τροπαίο του Αυγούστου στη Νικόπολη, αναθήματα δηλαδή και τροπαία για νίκες μετά από συγκρούσεις Α-Δ.

Ωστόσο, αυτή η μεταφορά της Ρώμης στην Ανατολή δεν φαίνεται να επηρέασε καταλυτικά ή και να μετακίνησε στη νέα θέση το νοητό οροθέσιο Α-Δ του Αυγούστου, στα δυτικά του οποίου κυριαρχούσε ο «ρωμαϊκός» τρόπος σκέψης, αντίληψης και νοοτροπίας. Παρά τη συνέχεια και εξέλιξη για μια χιλιετία του ρωμαϊκού τρόπου σκέψης, αντίληψης και νοοτροπίας στη Νέα Ρώμη, ο νοητός «γεωγραφικός μεσημβρινός» Β-Ν του Αυγούστου παρέμενε κυρίαρχος ως όριο και σύνορο ένθεν κακείθεν. Ούτε η διάδοχη Οθωμανική Αυτοκρατορία επεκτάθηκε ποτέ στα Ιόνια νησιά, παρά έφτασε μέχρι τον νοητό «γεωγραφικό μεσημβρινό» Β-Ν του Αυγούστου, αλλά ούτε και ο Κάρολος ο Μέγας (Καρλομάγνος), Αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, και οι μεταγενέστεροι βασιλείς διανοήθηκαν ποτέ να συμπεριλάβουν τη Νέα Ρώμη ή έστω την περιοχή μεταξύ Νικόπολης και Κωνσταντινούπολης στην Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, την κατεξοχήν ιδρυτική πράξη της Δύσης της οποίας τον ρωμαϊκό τρόπο σκέψης, αντίληψης και νοοτροπίας κληρονόμησε η Ευρώπη.

Το εντυπωσιακό μνημειακό τροπαίο της νίκης του Ακτίου εκφράζει τον «ρωμαϊκό» τρόπο αντίληψης και νοοτροπίας αλλά και σύλληψης του κόσμου όπως εκκολαπτόταν το 27 π.Χ., τον οποίο όλοι ένθεν κακείθεν της Νικόπολης υποστήριζαν ότι ακολουθούσαν πιστά. Εντούτοις, από την εξέλιξη της ιστορίας, το τροπαίο του Οκταβιανού Αυγούστου στη Νικόπολη αναδεικνύεται ισχυρό και ανθεκτικό στον χρόνο ως ένα συμβολικό οροθέσιο νοητού «γεωγραφικού μεσημβρινού» Β-Ν για τη διάκριση Α-Δ όχι μόνο με όρους γεωγραφίας, όσο κυρίως με όρους του τρόπου σκέψης, αντίληψης και νοοτροπίας, ο οποίος τελικά επικράτησε δυτικά του στρατιωτικού τροπαίου της νίκης στη Νικόπολη.

 

Χρειάζεται το ΝΑΤΟ; Η νέα πραγματικότητα

2

 

Του Παντελή Σαββίδη

Η δήλωση Μπάϊντεν ότι «η Ρωσία προσπάθησε να «φινλανδοποιήσει» το ΝΑΤΟ αλλά εκείνο που κατάφερε ήταν να καταστήσει την Φινλανδία μέλος της Συμμαχίας» δείχνει, μεν, την αμερικανική ικανοποίηση από την επαναλειτουργία του ΝΑΤΟ, μετά τον πόλεμο της Ρωσίας στην Ουκρανία, αλλά και την απογοητευτική κατάσταση της Ατλαντικής Συμμαχίας πριν. Με αφορμή δε, τα 75 χρόνια από της ιδρύσεώς της, αποκαλύπτονται οι εσωτερικές αντιθέσεις ως προς τον μελλοντικό της ρόλο.

Δεν είναι, μόνο, η Τουρκία που το εργαλειοποιεί προς όφελός της. Η αίσθηση που δίνεται από δημοσιεύματα στα διεθνή ΜΜΕ είναι ότι η Ευρώπη αναζητά στρατιωτική και στρατηγική αυτοδυναμία αλλά δεν είναι σίγουρο αν την αναζητά ως επιλογή ή της επιβάλλεται από τις ΗΠΑ διότι θέλουν να εστιάσουν το ενδιαφέρον τους στην αντιπαράθεση με την Κίνα. Και, κυρίως, δεν υπάρχει κοινός τόπος ως προς το είδος αυτής της αυτονομίας και αν θα επιτευχθεί με μια μετεξέλιξη του ΝΑΤΟ με την Συμμαχία να περνά στα χέρια των ευρωπαίων ή ως μια συγκροτημένη ευρωπαϊκή συνιστώσα στο εσωτερικό του.

Αλλά ούτε και οι ΗΠΑ έχουν ενιαία πολιτική. Είναι τραγικό μια χώρα η οποία ηγείται του δυτικού κόσμου να μην έχει διαμορφωμένη ενιαία αντίληψη μεταξύ των δύο κομμάτων που διεκδικούν την διακυβέρνησή της. Άλλη είναι η πολιτική των Δημοκρατικών σε σχέση με την Ευρώπη και το ΝΑΤΟ και άλλη των Ρεπουμπλικανών. Μπορεί η Ευρώπη να βασίζεται για την ασφάλειά της σε αυτήν την αβεβαιότητα; Αλλά δεν είναι εύκολη και η απάντησή της ως προς το ΝΑΤΟ. Είναι πολλά τα ζητήματα που χωρίζουν τα σημαντικότερα μέλη της.

Για την Ουάσιγκτον, το ΝΑΤΟ ήταν στην αρχή ένα απλό πολιτικό παράρτημα του Σχεδίου Μάρσαλ, που στόχευε στην αποκατάσταση της αίσθησης ευρωπαϊκής ασφάλειας, αλλά σήμερα αποτελεί βασικό εργαλείο προβολής της αμερικανικής σκληρής ισχύος.

Θα συνεχίσει να είναι; Οι δημόσιες δηλώσεις των Αμερικανών αυτό δείχνουν αλλά δεν αποκαλύπτουν τις προθέσεις τους -δεν είναι σίγουρο και ότι έχουν- ως προς το ΝΑΤΟ που επιδιώκουν. Σίγουρα δεν θέλουν μια συγκροτημένη ευρωπαϊκή παρουσία στο εσωτερικό του. Και, επίσης, ούτε και οι βαλτικές χώρες που κατά κάποιον τρόπο αισθάνονται να κινδυνεύουν περισσότερο από την ρωσική απειλή, με εργαλειοποίηση των εσωτερικών ρωσικών μειονοτήτων που διαθέτουν, συμφωνούν να αφεθούν στην Ευρώπη για την ασφάλειά τους. Δεν τις είναι αξιόπιστη η Ευρώπη. Προτιμούν την αμερικανική ομπρέλα.

Η ευρωπαϊκή άμυνα δεν διαθέτει τα απαραίτητα στρατιωτικά μέσα. Απέχει, ακόμη, πολύ  από το να έχει ενοποιημένα όπλα —καθώς έχει έξι φορές περισσότερα οπλικά συστήματα από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Είναι άγνωστο για ποιους λόγους η Γερμανία προτιμά την προμήθεια F-35 για την αεροπορία της και όχι του ευρωπαϊκού Eurofighter. Για ένα τέτοιο, μείζονος σημασίας θέμα ο παραδοσιακός γαλλογερμανικός ανταγωνισμός υπερισχύει της στρατηγικής αναγκαιότητας.

Ίσως, όμως, η προμήθεια αμερικανικών οπλικών συστημάτων να είναι η κύρια αιτία που ακόμη και ο Τράμπ δεν θα εγκαταλείψει το ΝΑΤΟ και την Ευρώπη. Θα άφηναν οι πολεμικές βιομηχανίες των ΗΠΑ τον Τράμπ, σε περίπτωση που εκλεγεί, να τις στερήσει την ευρωπαϊκή αγορά;

Όλα αυτά είναι μερικά ερωτήματα και προβληματισμοί που περιορίζουν τον πιθανό ρόλο της Συμμαχίας στον πόλεμο της Ουκρανίας. Έναν ρόλο που υπερτονίσθηκε τις προηγούμενες ημέρες και ανάγκασε έναν από τους πιο διακεκριμένους Αμερικανούς ακαδημαϊκούς, τον Stephen M. Walt να γράψει στο Foreign Policy: «Οι προειδοποιήσεις της Δύσης για τα μελλοντικά σχέδια του Βλαντιμίρ Πούτιν γίνονται όλο και πιο δυνατές – αλλά όχι πιο πειστικές… Αυτό που με ενοχλεί είναι ο αντανακλαστικός πληθωρισμός της απειλής που εμπνέει τέτοιες δηλώσεις, μαζί με την τάση να αντιμετωπίζονται αυτές οι ζοφερές προβλέψεις σαν να ήταν καθιερωμένες αλήθειες και να παρουσιάζεται όποιος τις αμφισβητεί ως αφελής, ως φιλορώσος ή και τα δύο».

Η δύση αρνείται να αναγνωρίσει την πραγματικότητα στην Ουκρανία και να επιδιώξει μια ορθολογική λύση με αποτέλεσμα να συνεχίζεται το δράμα τυ ουκρανικού λαού.

Αδυνατεί, επίσης, η δύση να πιέσει την ισραηλινή ηγεσία, δεν είναι, μόνο, ο Νετανιάχου, να αποδεχθεί μαι λύση δύο κρατών στο παλαιστινιακό που θα επέφερε σταδιακά την ειρήνευση στην αιματοβαμμένη Παλαιστίνη και θα σταθεροποιούσε μια περιοχή στην οποία το ενδιαφέρον και της Κίνας κι της Ρωσίας αυξάνεται.

Οι παράμετροι που επηρεάζουν την περιοχή μεταβάλλονται και χαρακτηριστικό παράδειγμα της μεταβολής αυτής είναι η ήττα του Ερντογάν στις δημοτικές εκλογές. Ο Ερντογάν πηγαίνει στις ΗΠΑ με κομμένα τα φτερά και οι Αμερικανοί δέχτηκαν να του παράσχουν σανίδα σωτηρίας με την προϋπόθεση ότι θα παίξει το παιχνίδι τους.

Το επόμενο διάστημα θα δούμε έναν Ερντογάν και μια Τουρκία διαφορετική από αυτήν που γνωρίσαμε ως σήμερα.

Τηρουμένων των αναλογιών, θα δούμε μια Τουρκία όπως την Ελλάδα του Ανδρέα Παπανδρέου μετά την κατάρρευση του ανατολικού συνασπισμού. Μια νέα πραγματικότητα αναδύεται στην περιοχή την οποία, σίγουρα, θα επηρεάσει και το αποτέλεσμα των αμερικανικών εκλογών.

 

 

Κων. Κούσαντας: Τι σημαίνει για την  Ελλάδα η αποχώρηση της Τουρκίας από την CFE

0

του Κωνσταντίνου Κούσαντα, Αντιστρατήγου ε.α.

Στην εκπνοή του Ψυχρού Πολέμου υπογράφτηκε αρχικά τον Νοέμβριο του 1990 η Συνθήκη Ελέγχου Συμβατικών Εξοπλισμών (Conventional Armed Forces in Europe) από τους αρχηγούς κρατών των κρατών μελών του ΝΑΤΟ και του τότε Συμφώνου της Βαρσοβίας με σκοπό την μείωση της έντασης των δύο συνασπισμών, ΝΑΤΟ – Σύμφωνο Βαρσοβίας

Το ΝΑΤΟ και οι χώρες του πρώην Συμφώνου της Βαρσοβίας σύμφωνα με την Συνθήκη έπρεπε να τηρήσουν τα άρματα μάχης σε επίπεδο 20.000, Τεθωρακισμένα Οχήματα Μεταφοράς Προσωπικού 30.000,  Πυροβόλα 20.000, μαχητικά αεροσκάφη  6.800 και τέλος επιθετικά ελικόπτερα  2.000.

Για την Ελλάδα θα έπρεπε να τηρεί έως άρματα μάχης 1.735,  Τεθωρακισμένα Οχήματα Μεταφοράς Προσωπικού 2.498, Πυροβόλα 1.920,  επιθετικά ελικόπτερα 30 και τέλος μαχητικά αεροσκάφη 650, ενώ η Τουρκία θα έπρεπε να τηρεί έως 2.795 άρματα μάχης,  Τεθωρακισμένα Οχήματα Μεταφοράς Προσωπικού 3.120, πυροβόλα 3.323, αεροσκάφη 750  και επιθετικά ελικόπτερα 130

Μετά την διάλυση όμως του Συμφώνου της Βαρσοβίας και την δημιουργία νέων ανεξαρτήτων κρατών που προκάλεσαν νέα γεωστρατηγικά δεδομένα στην Ευρώπη,  το 1999 στην Σύνοδο Κορυφής ΟΑΣΕ στην Κωνσταντινούπολη υπογράφηκε το κείμενο της Εκσυγχρονισμένης Συνθήκης  CFE

Η Ρωσία το 2007 και στην συνέχεια το 2015 προσωρινά αποφάσισε να αποχωρήσει από την Συνθήκη CFE ενώ το 2023 αποσύρθηκε εντελώς όπως και οι ΗΠΑ τελικά αποχώρησαν από την συνθήκη το 2020.

Μετά την απόφαση της Τουρκίας να αναστείλει την συμμετοχή της  στην συνθήκη CFE αναφέρονται τα παρακάτω:

  1. Η αναθεωρημένη Συνθήκη CFE δεν έχει καταργηθεί και η αναστολή – απόσυρση της Τουρκίας δεν είναι τυχαία μέσα στην περιφερειακή αστάθεια που επικρατεί στην Ουκρανία και την Μέση Ανατολή
  2. Η Τουρκία ως αναθεωρητικό κράτος σχεδιάζει να αυξήσει ανεξέλεγκτα τις δυνάμεις του Στρατού Ξηράς και της Πολεμικής Αεροπορίας (Η συνθήκη CFE δεν περιλαμβάνει δυνάμεις του Πολεμικού Ναυτικού)
  3. Με την αποχώρηση της Τουρκίας από την συνθήκη CFE  και την οροφή των οπλικών συστημάτων που διατηρεί, αποκαλύπτεται η  επεκτατική πολιτική της Γαλάζιας Πατρίδας εις βάρος Ελλάδας και Κύπρου
  4. Η Ελλάδα δεν έχει απολύτως κανένα λόγο να παραμείνει στην Συνθήκη CFE και θα πρέπει και αυτή να αποχωρήσει αυξάνοντας τα οπλικά της συστήματα χωρίς κανένα περιορισμό από οποιαδήποτε συνθήκη.
  5. Το timing της αποχώρησης από την Συνθήκη CFE της Τουρκίας, συμπίπτει με τις προκλητικές πρόσφατες δηλώσεις Ερντογάν για κατάληψη όλης της Κύπρου το 1974. Επισημαίνεται ότι η Ελλάδα δεν έκανε ούτε απλή διαμαρτυρία για τις δηλώσεις αυτές.
  6. Σε ότι αφορά το Κυπριακό πρόβλημα αποκλειστικός σκοπός της Τουρκίας μέσα στο 2024 είναι να πιέσει για αναγνώριση του ψευδοκράτους από κράτη δορυφόρους της και για αυτό τον λόγο θα πιέσει ακόμα και επιχειρησιακά την Κυπριακή Δημοκρατία (ενίσχυση των κατεχομένων με πυροβόλα των 155 χιλ σε όλη την πράσινη γραμμή από την Τουρκία, βάση UAVs στον Λευκόνοικο, προωθήσεις κατοχικών στρατευμάτων στην Πύλα και Άγιο Δομέτιο και ναυτική βάση στο Μπογάζι)
  7. Η εμπλοκή του Ισραήλ στον πόλεμο με την Χαμάς, θέτει στο άμεσο μέλλον μεγάλη αβεβαιότητα και ανασφάλεια στον Στρατηγικό Στρατιωτικό και Ενεργειακό Άξονα Ελλάδας  Κύπρου Ισραήλ σε σχέση με την Τουρκία
  8. Η  ανεξέλεγκτη αύξηση των εξοπλισμών της Τουρκίας με βάση την παραγωγή οπλικών συστημάτων από την Αμυντική της Βιομηχανία αλλά και η αγορά πολλών οπλικών συστημάτων μαζί με τα νέα 119 F16 από τις ΗΠΑ  δημιουργεί προϋποθέσεις και πολεμική προετοιμασία στο άμεσο μέλλον
  9. Ελλάδα και Κυπριακή Δημοκρατία δεν θα πρέπει να επαναπαύονται στην επίπλαστη Διακήρυξη των Αθηνών καθώς η Τουρκία σχεδιάζει μεθοδικά τις επεκτατικές – αναθεωρητικές διαθέσεις της.

 

 

 

 

Κοινωνική αν/Ισότητα και Αταξικός Ουμανισμός

0

Οι Εκδόσεις Κουκκίδα και το Εναλλακτικό Βιβλιοπωλείο (Σόλωνος & Θεμιστοκλέους 37, Εξάρχεια) διοργάνωσαν την Παρασκευή, 5 Απριλίου, 2024 την παρουσίαση του νέου βιβλίο του Κώστα Λάμπου με τίτλο: Κοινωνική αν/Ισότητα και Αταξικός Ουμανισμός.

Ένα δοκίμιο Πολιτικής Φιλοσοφίας της Πράξης.

 

Το βιβλίο παρουσίασαν:

🔸 Φώτης Καγγελάρης, Δρ. Ψυχοπαθολογίας Univ. de Paris, Συγγραφέας

🔸 Στέργιος Μπαμπανάσης, Ομότιμος Καθηγητής Πανεπιστημίου Αιγαίου

🔸 Γιάννης Χάλαρης, Καθηγητής Πανεπιστημίου Δυτικής Αττικής

🔸 Κώστας Λάμπος, Διδάκτωρ της Σχολής Οικονομικών Επιστημών του Freie Universitat BERLIN

Τατάρ: Η Κύπρος θα γίνει Γάζα. Σηκώστε το γάντι και πείτε του ότι Γάζα σημαίνει απέραντο νεκροταφείο για συμμορίες Ισλαμιστών

1

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Δυστυχώς αλλά τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Κύπρο, οι προκλητικές δηλώσεις Τατάρ, οι οποίες έγιναν παρόντος του ΓΓ του ΟΗΕ, συνεχίζουν να εκλαμβάνονται ως ένας επικοινωνιακός μαξιμαλισμός των Τουρκοκυπρίων, που δήθεν αποσκοπεί στο να εκτρέψει την διαπραγματευτική διαδικασία καταφεύγοντας σε φτηνούς τακτικισμούς, προκειμένου να εμποδίσει έτσι τις προσπάθειες επίλυσης του Κυπριακού, στην κατεύθυνση που φαντασιώνονται διαχρονικά οι εκάστοτε «πρόεδροι της όποιας λύσης»…

Και βεβαίως, τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Κύπρο, η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτικών αλλά και των πολιτικών αναλυτών, επιμένει να επικεντρώνεται στο «τυράκι» της «κυριαρχικής ισότητας και του ισότιμου διεθνούς καθεστώτος», το οποίο βεβαίως έχει την σημασία του, αφού συνιστά κατάφωρη και ολοκληρωτική στρέβλωση της φυσιογνωμίας του Κυπριακού, αλλά και διότι επιστρατεύεται σταθερά και σκόπιμα, προκειμένου να ευτελίσει και εν τέλει να τσαλακώσει στην πράξη το ίδιο το κύρος των αποφάσεων του ΣΑ.

Την ίδια στιγμή όμως, οι πάντες επιμένουν να προσπερνούν αδιάφορα, ΤΟΣΟ τις σαφείς προειδοποιήσεις Τατάρ, ο οποίος αναφερόμενος στις προσπάθειες αναγνώρισης του παράνομου κατοχικού μορφώματος σπεύδει να δηλώσει με σαφήνεια ότι «Θα συνεχίσουμε τις προσπάθειες και θα δείτε τι θα συμβεί στο μέλλον», ΟΣΟ και την απροκάλυπτη απειλή την οποία διατύπωσε σε συνέντευξή του στην εφημερίδα Telegraph, στην οποία δήλωσε σαφώς ότι: «Ένα μικρό λάθος μπορεί να μετατρέψει την Κύπρο σε μια νέα Γάζα» και ότι: «Μια μικρή έξαρση στο διαιρεμένο νησί θα μπορούσε να πυροδοτήσει μια σύγκρουση παρόμοια με αυτές στη Γάζα και την Ουκρανία».

Και για να είναι βέβαιο ότι κατανοούν άπαντες σε τι ακριβώς αναφέρεται, το φερέφωνο της Τουρκίας στην κατεχόμενη Κύπρο, έσπευσε να καταστήσει σαφές ότι: «Αν πυροβολήσεις έναν Τούρκο στρατιώτη, θα έχεις 10.000 στρατιώτες στο έδαφος» και ότι: «Όλοι θα πρέπει να είναι ήρεμοι και λογικοί. Οι Τουρκοκύπριοι δεν είναι μόνοι. Έχουμε 85 εκατομμύρια Τούρκους πίσω μας και είναι μόλις 40 μίλια μακριά. Μια μικρή ανάφλεξη, αυτό είναι που φοβάται ο κόσμος. Δείτε τι συνέβη στη Γάζα. Και πριν από αυτό στην Ουκρανία».

Αυτό δηλαδή το οποίο βιώσαμε κατά την διάρκεια αυτού του απαράδεκτου σόου με θιασάρχη τον ΓΓ του ΟΗΕ, ήταν το εξής:

Είδαμε την Κυπριακή πολιτική ηγεσία να ταμπουρώνεται πίσω από την διεκπεραιωτική ατζέντα της Κολομβιανής Μαρία Άνχελα Ολγίν Κουεγιάρ, η οποία έχει αναλάβει εργολαβικά την υποχρέωση να εξασφαλίσει μια κάποια «επανέναρξη» των συνομιλιών και Κύριος οίδε που θα βγει και αυτή η Ιστορία…

Είδαμε το σύνολο των εκπροσώπων του Ελληνισμού σε Ελλάδα και Κύπρο να καμαρώνει για την λαγνεία του στο αφήγημα της «Διζωνικής – Δικοινοτικής», αποσιωπώντας ωστόσο το γεγονός ότι αυτό το αφήγημα είναι τουρκικής εμπνεύσεως και κοπής, που υπηρετούσε προτεραιότητες άλλων εποχών και που σήμερα για την Τουρκία, η οποία εμπνεύστηκε και προώθησε την φιλοσοφία του, έχει ξεπεραστεί κατά πολύ και εκ των πραγμάτων. Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο γυρίζει μπούμερανγκ σε όλους όσους έσπευσαν να διολισθήσουν στην λαγνεία του, θεωρώντας πως έτσι έχει καταστεί ευκολότερη η διαχείριση της «όποιας λύσης»…

Είδαμε έναν θρασύτατο Τατάρ, ό οποίος δείχνει να έχει αφομοιώσει πλήρως το Τουρκικό «αυτοκρατορικό αφήγημα» και να απειλεί απροκάλυπτα τους πάντες με καινούρια τετελεσμένα, καταφεύγοντας σε ένα μείγμα απειλών, προειδοποιήσεων και αμετροεπούς προβολής της Τουρκικής ισχύος, προκειμένου να εκβιάσει τις λύσεις που του υπαγορεύτηκαν, δείχνοντας στους πάντες ότι έχει γραμμένους στα παλαιότερα των υποδημάτων του ΚΑΙ τον ΟΗΕ αλλά ΚΑΙ την Ελληνική όσο ΚΑΙ την Κυπριακή πολιτική ηγεσία. Και φυσικά…

Είδαμε τον θλιβερό πρωταγωνιστή των επικύψεων τον κ. Γιώργο Γεραπετρίτη, να σπεύδει να αντιμετωπίσει το φτύσιμο ως Ανοιξιάτικη ψιχάλα και να δηλώνει επανειλημμένα ότι: «Θα προσφέρει όποια βοήθεια χρειαστεί, προκειμένου να επιτευχθεί η πολυπόθητη επανεκκίνηση του διαλόγου». Πρωτοφανείς και επικίνδυνες γελοιότητες…

Ωστόσο αυτή η εικόνα, δεν συνιστά μια τυχαία, πρόσκαιρη και κυρίως μια αναστρέψιμη καταγραφή συμπεριφορών και στάσεων από τα εμπλεκόμενα μέρη. Αυτή η εικόνα, είναι μια δυναμική αποτύπωση μιας πραγματικότητας την οποία οφείλουμε να κοιτάξουμε κατάματα στις νέες συνθήκες που έχουν ήδη διαμορφωθεί.

Ο Τατάρ, ΔΕΝ μπορεί να συνεχίσει να αντιμετωπίζεται ως ένα απλό αναλώσιμο φερέφωνο που επιλέγει να καταστήσει δύσκολη την ζωή των διαπραγματευτών, προσβλέποντας στην προσωπική πολιτική του επιβίωση.

Ο Τατάρ είναι φερέφωνο, το οποίο όμως έχει ενσωματωθεί πλήρως στο Τουρκικό γεωστρατηγικό αφήγημα, στο οποίο αφήγημα η Κύπρος έχει ένα εξαιρετικά σημαντικό ειδικό στρατηγικό βάρος, που περιγράφεται με μεγάλη σαφήνεια στο σχετικό βιβλίο του Νταβούτογλου και η Τουρκία δεν είναι διατεθειμένη να το εγκαταλείψει στις ανόητες προσεγγίσεις απερίσκεπτων διαπραγματευτών.

Η Τουρκία είναι το δυναμικά ανερχόμενο περιφερειακό imperium, το οποίο έχει πατήσει πόδι στα Βαλκάνια, στην Αφρική, στην Ασία, στην Μ. Ανατολή και διεκδικεί αριστοτεχνικά την συνολική αναβάθμιση της θέσης της στο Διεθνές σύστημα και στην νέα Αρχιτεκτονική της Ισχύος.

Η Τουρκία λοιπόν προειδοποιεί γι’ αυτά τα οποία επιδιώκει να κάνει προκειμένου να ξεμπερδέψει με την Κύπρο οριστικά. Προειδοποιεί και ΔΕΝ διαπραγματεύεται με φλύαρους και απερίσκεπτους φαφλατάδες που έκαναν σημαία την «σύνεση» και τον «εξευμενισμό».

Η Ελλάδα από την άλλη μεριά, συνεχίζει να παραμυθιάζει τους πολίτες της και τον Ελληνισμό στο σύνολό του, με υπερφίαλες ανοησίες περί «νησίδας σταθερότητας» και «δυνατότητας συνετών προσεγγίσεων στις διμερείς και περιφερειακές προκλήσεις».

Η Ελλάδα συνεχίζει να θυσιάζει το γεωπολιτικό της κεφάλαιο, προκειμένου να εξυπηρετηθούν οι φιλοδοξίες και η μικρότητα των πολιτικών φέουδων που νέμονται τα προνόμια της πολιτικής εξουσίας και συντηρούν έναν πολυδαίδαλο μιντιακό και ακαδημαϊκό μηχανισμό, που επιστρατεύεται για να ευνουχίζει σταθερά γενιές και συνειδήσεις, στην λογική της ηττοπάθειας και του παρασιτικού ραγιαδισμού. Και φυσικά…

Η Ελλάδα συνεχίζει να αρνείται να σηκώσει το γάντι, προκειμένου να δώσει επιτέλους πληρωμένες απαντήσεις στις απροκάλυπτες και επαναλαμβανόμενες τουρκικές απειλές.

Αρνείται να προειδοποιήσει εχθρούς και φίλους, πώς εάν και εφ’ όσον έρθει η στιγμή να μετατραπεί η Κύπρος σε μια καινούρια Γάζα, τότε οι μεταφερόμενοι Ισλαμιστές που λερώνουν από το 1974 τα εδάφη της, θα έχουν την τύχη των φονιάδων της Χαμάς, γι’ αυτό και καλά θα κάνει η Τουρκία, αντί να ξύνεται στην γκλίτσα του τσοπάνη, να τους πάρει και να τους στείλει αδιάβαστους από εκεί που ήρθαν και να εύχεται να μην έρθει η ώρα που θα γίνει η Κύπρος μια νέα Γάζα, διότι εάν προκύψει η ανάγκη για μια τέτοια εξέλιξη, η Ελλάδα θα επιδείξει μεγαλύτερη αποφασιστικότητα από αυτήν που επιδεικνύει σήμερα το Ισραήλ απέναντι στις Ισλαμικές συμμορίες…

Στην Ελλάδα δυστυχώς, αυτό που κυριαρχεί είναι οι πολιτικές μετριότητες, εντεταλμένες να διαχειρίζονται υποταγή, συμβιβασμό, μιζέρια, αναποφασιστικότητα και φοβικά σύνδρομα, ενώ αυτό που περιθωριοποιείται και εξωβελίζεται συστηματικά, είναι οι πολίτες που συνειδητοποιούν την κρισιμότητα του ρόλου της και το αυξημένο ειδικό της βάρος που παρά το μικρό της μέγεθος, είναι το κρισιμότερο ίσως κλειδί για την διαχείριση της πλανητικής ισορροπίας.

Η Κύπρος λοιπόν ΔΕΝ κείται μακράν. Μακράν την τοποθετούν μικρόψυχες και παραδομένες στον ραγιαδισμό πολιτικές ηγεσίες, που εκχωρούν την ακεραιότητα της Κύπρου και την αξιοπρέπεια της Ελλάδας, για την εξυπηρέτηση των προσωπικών τους φιλοδοξιών.

Οι προειδοποιήσεις Τατάρ και η απόφαση της Τουρκίας να «αναστείλει» όπως δηλώνει τις προβλέψεις της Συνθήκης CFE και τους περιορισμούς που ορίζει αναφορικά με το είδος, την ποσότητα και την διάταξη κρίσιμων οπλικών συστημάτων, θα πρέπει να σημάνει επιτέλους καμπανάκι αφύπνισης γι’ αυτόν τον λαό άγεται και φέρεται σε έναν θλιβερό πολιτικό περίγυρο που ορίζεται από Κασσελάκηδες, Μπακογιανναίους, Τσίπρες, Αχτσιογλοειδή και λοιπά σαπρόφυτα του πολιτικού καιροσκοπισμού που παρελαύνουν και λυμαίνονται την πολιτική ζωή του τόπου.

Οι προειδοποιήσεις είναι ξεκάθαρες… Η παράβλεψη ισοδυναμεί με εθνική αυτοκτονία…

Δ. Μακροδημόπουλος: γιατί μπορούν και μας κοροϊδεύουν;

0

του Δημήτρη Μακροδημόπουλου

Πριν μέρες διαβιβάστηκε στη Βουλή δικογραφία βάσει του νόμου περί ευθύνης υπουργών κατά του πρώην υπουργού Κ. Καραμανλή έπειτα  από μήνυση ενός εκ των τραυματιών στα Τέμπη. Στις 15 Μαρτίου με αφορμή ερώτηση του Β. Κόκκαλη αναφορικά με το αν η κυβέρνηση «προτίθεται να σεβαστεί εμπράκτως με την αναγκαία νομοθετική πρωτοβουλία την επιθυμία του ενός εκατομμυρίου πολιτών που στηρίζουν το ψήφισμα των συγγενών των θυμάτων του δυστυχήματος των Τεμπών», ο υπουργός Επικρατείας Μ. Βορίδης, αφού σημείωσε πως τα αιτήματα του ψηφίσματος αφορούν την κατάργηση των διατάξεων σχετικά με την ευθύνη υπουργών και τη βουλευτική ασυλία, τόνισε: «Αυτά δεν μπορούν να αλλάξουν με νόμους. Προϋποθέτουν την αναθεώρηση του Συντάγματος» (Καθημερινή 16/3/2024). Μα, η κυβέρνηση Μητσοτάκη με νόμο της κατάργησε το ίδιο το Σύνταγμα, το άρθρο 16 για την καθιέρωση των ιδιωτικών ΑΕΙ, γιατί δεν μπορεί να επαναλάβει το “εγχείρημα” όσον αφορά την ευθύνη περί υπουργών; Μάλιστα παραδέχθηκε την πραξικοπηματική της ενέργεια, δηλώνοντας ότι μελλοντικά θα προχωρήσει στην αναθεώρηση του άρθρου 16(!!) Στην τελευταία δημοσκόπηση της Metron Analysis για το Mega, όσον αφορά τις απόψεις για τη λειτουργία παραρτημάτων ξένων πανεπιστημίων στη χώρα, το 53% τοποθετήθηκε αρνητικά και μόνον το 42% τοποθετήθηκε θετικά (Καθημερινή 21/3/2024). Όμως ο κ. Μητσοτάκης με το 40,55% των ψήφων και με συμμετοχή 53,74%, δηλαδή το 22% του συνόλου των εκλογέων κατέλυσε επιλεκτικά το Σύνταγμα και συνεχίζει να ισοπεδώνει τα πάντα.

Σε αντίθεση με όσα συμβαίνουν στη χώρα μας, εντυπωσίασαν οι λόγοι της παραίτησης του Ιρλανδού πρωθυπουργού Λίο Βαράντκαρ: Είχε δύο διαδοχικές ήττες σε δημοψηφίσματα για θέματα που αφορούσαν τον ρόλο της γυναίκας στην κοινωνία και την οικογένεια, θέματα που αυτονόητα σε εμάς εκχωρούνται με την ψήφο μας, ως λευκής επιταγής, στην κρίση του ενός, του εκάστοτε πρωθυπουργού ώστε να διαμορφώνει την κοινωνία και τη ζωή μας κατά το δοκούν. Διαβάσαμε πρόσθετα για τη “συντηρητική” Ιρλανδία ότι το 2015 ήταν η πρώτη χώρα στον κόσμο που επέτρεψε τον γάμο των ομοφυλόφιλων! Όμως ύστερα από δημοψήφισμα!!! Πολλές χώρες αρέσκονται να τιτλοφορούνται ως δημοκρατίες, όπως η δική μας, απλά επειδή διεξάγουν εκλογές, αλλά άλλες είναι αυτές που σέβονται το εκλογικό σώμα μετεκλογικά και αξιοποιούν κάθε δυνατότητα για θέματα που άπτονται της ζωής των πολιτών. Δεν αξιοποιούν την τεχνολογία για εθελούσιες εξόδους και αύξηση της ανεργίας ή για την ψήφο ελληνοαμερικανών τρίτης και τέταρτης γενιάς για το Ευρωκοινοβούλιο (!!!) αλλά για τη διεύρυνση της δημοκρατίας και τη συμμετοχή των πολιτών σε αποφάσεις που τους αφορούν άμεσα.

Επαίρεται ο κ. Γεωργιάδης για τα απογευματινά χειρουργεία στο ΕΣΥ αντί χρηματικού ποσού. Προφανώς υποτιμά τη νοημοσύνη μας. Πώς ένα σύστημα υγείας που λόγω της βαθμιαίας αποδυνάμωσής του δημιούργησε λίστα εκατό και πλέον χιλιάδων ασθενών στην αναμονή, θα κατορθώσει με τις ίδιες δυνατότητες να αντιμετωπίσει το πρόβλημα που οξύνεται με την πάροδο του χρόνου; Μάλιστα είπε και το εξής οξύμωρο: Ότι δηλαδή τα πρώτα 50 χιλιάδες χειρουργεία θα είναι δωρεάν, χρηματοδοτούμενα από το Ταμείο Ανάκαμψης! Μα όλοι οι εργαζόμενοι στη χώρα μας και οι οικογένειές τους είναι υποχρεωτικά ασφαλισμένοι και δικαιούνται δωρεάν περίθαλψη στο ΕΣΥ συμπεριλαμβανομένων και των χειρουργικών επεμβάσεων προφανώς. Όμως, η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει τεράστιες ευθύνες για την κατάσταση στο ΕΣΥ. Διότι στη διάρκεια της πανδημίας, η ΕΕ, δια του  ESM, διέθεσε δάνεια ύψους 240 δις ευρώ τον Μάιο του 2020, άτοκα σχεδόν, για τη χρηματοδότηση αποκλειστικά των κρατικών δαπανών των συστημάτων υγείας των κρατών μελών με ανώτατο όριο το 2% του ΑΕΠ τους, δηλαδή 3,5 δις περίπου για τη χώρα μας, τα οποία αγνόησε η ελληνική κυβέρνηση. Προφανώς διότι δεν ήθελε να το αναβαθμίσει. Το μέτρο για τα απογευματινά χειρουργεία στοχεύει αφενός να καταστήσει νόμιμο τον χρηματισμό στο ΕΣΥ και αφετέρου να αυξήσει τη ροή ασθενών προς τις ιδιωτικές κλινικές. Δύο διαχρονικές κοινωνικές κατακτήσεις που άντεξαν στις κυβερνητικές επιθέσεις, με πολλά τραύματα, η δωρεάν υγεία στο ΕΣΥ και ο αξιοκρατικός χαρακτήρας των πανελλαδικών εξετάσεων, καταρρέουν και αυτές.

Ακούσαμε τον κ. Μητσοτάκη στο προσυνέδριο της ΝΔ στη Θεσσαλονίκη και όχι μόνον εκεί, να επαίρεται για τον φράχτη στον Έβρο και να καταχειροκροτείται και είδαμε τον κ. Χρυσοχοϊδη να επισκέπτεται τον φράχτη στον Έβρο και να καθησυχάζει τους κατοίκους τη στιγμή που στην Αθήνα οι μαφιόζικες δολοφονίες έχουν εξελιχθεί  σε ρουτίνα όπως και τα έκτροπα. Είναι δυνατόν ο θωρακισμένος Έβρος να ανησυχεί; Από την άλλη διαβάζουμε για σχέδιο της κυβέρνησης για προσέλκυση 40 χιλιάδων εργαζομένων από έξη χώρες (Ινδία, Βιετνάμ, Φιλιππίνες, Αρμενία, Γεωργία, Μολδαβία) για μακρόχρονη παραμονή, που σημαίνει πιθανότατη παραμονή δια βίου. Διαβάζουμε επίσης ότι η υπουργική απόφαση που υπεγράφη τον Απρίλιο του 2023 και αφορούσε τη διετία 2023 – 2024, επέτρεπε 167.925 μετακλήσεις σε διάφορους τομείς (αλιεία, πρωτογενή, κ.α.) από διάφορες χώρες (π.χ. Αίγυπτος, Μπάγκλαντές) (Καθημερινή 23/2/2024). Τελικά χρειαζόμαστε εργατοτεχνικό προσωπικό ή όχι; Αποτελούν οι ξένοι κίνδυνο ή όχι; Άλλα λέει η κυβέρνηση για εκλογικούς σκοπούς και άλλα πράττει;

Γιατί συμβαίνουν αυτά, Από πού αντλούν τη δύναμή τους να μας αντιμετωπίζουν με αυτό τον τρόπο μετεκλογικά; Ο Χανς Κέλσεν, ένας από τους μεγαλύτερους θεωρητικούς του δικαίου, σημείωνε ότι μια δημοκρατία θεμελιωμένη στους αντιπροσωπευτικούς θεσμούς προϋποθέτει πάντα έναν ανώνυμο και σιωπηλό λαό, που δεν συμμετέχει στην επεξεργασία του νόμου: «Είναι σαφές έλεγε ότι καμιά από τις υφιστάμενες “αντιπροσωπευτικές” δημοκρατίες δεν είναι πραγματικά αντιπροσωπευτική». Tο πολίτευμα της χώρας μας σύμφωνα με τον Ένζο Τραβέρσο, αποτελεί μια «βοναπαρτιστική παρέκκλιση της εξουσίας που εγκαθιδρύει μια διαρκή κατάσταση εξαίρεσης, στην οποία τα κοινοβούλια περιορίζονται σε όργανα πρωτοκόλλησης των νόμων που έχουν αποφασιστεί από την εκτελεστική εξουσία». Υπάρχει διέξοδος;;;

Μακροδημόπουλος Δημήτρης

Αλεξ/πολη – κιν.6947-771412

26/3/2024

 

 

 

 

Το νέο ΔΣ της Ενωσης Ομογενών εκ Κωνσταντινουπόλεως

0

Μετά την Τακτική Γενική Απολογιστική Συνέλευση με εκλογές στις 31/03/2024, το νέο Διοικητικό Συμβούλιο της «‘Ενωσις Ομογενών εκ Κωνσταντινουπόλεως Β.Ε.» συνεδρίασε και συγκροτήθηκε σε σώμα, ως ακολούθως:

Πρόεδρος: Πολύβιος Στράντζαλης
Αντιπρόεδρος: Στυλιανός Βούτας
Γεν. Γραμματέας: Αθηνά Κουρμπέτη
Ειδ. Γραμματέας: Ευανθία Χατζηαλεξιάδου
Ταμίας: Δήμητρα Δουρμάζερ
Σύμβουλος: Στέλλα Μηνά
Σύμβουλος: Μελίνα Κονσέντου
Σύμβουλος: Χρήστος Ραχτσόπουλος
Σύμβουλος: Θεόδωρος Μάντικας

Περικλής Νεάρχου: ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΣΤΟΝ ΦΙΛΟ ΚΑΙ ΑΓΩΝΙΣΤΗ ΜΙΧΑΛΗ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗ

0
CREATOR: gd-jpeg v1.0 (using IJG JPEG v62), quality = 75
Του Περικλή Νεάρχου, πρέσβη ε.τ.
Ημουν εκτός Αθηνων οταν εμαθα την απίστευτη ειδηση οτι ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης δεν ειναι πια μαζί μας.Ηταν πραγματικός κεραυνός.Τον ειχα δει δύο εβδομάδες πριν. Ηθελε να μου δώσει το νέο του βιβλίο ” Αγροφιλία “. Πήγαμε και φάγαμε μαζί και ηπιαμε μετά καφέ.
Συζητήσαμε επι ωρες. Δεν μου παραπονέθηκε για θέματα υγίειας. Αντιθέτως, με συμβούλευε να προσέχω την υγίεια μου , οπως , υποτίθεται , εκανε και αυτός.
Το τελευταιο βιβλίο του ηταν μια αφορμή για να κάνουμε μεγάλες αναδρομές στην πολιτική του ΠΑΣΟΚ αλλά και των αλλων Κυβερνήσεων στον αγροτικό τομέα. Πίστευε βαθιά οτι πρέπει τώρα να επικεντρωθουμε σε μια νέου τύπου αγροτική ανάπτυξη, η οποία θα συνδέει και θα συνθέτει την αγροτική ανάπτυξη με την ιστορία και τον πολιτισμό, το περιβάλλον , την παιδεία , την τεχνολογία και τη δημογραφική αναστροφή. Απέναντι στο παλαιό ρευμα της αστυφιλίας , πρέπει να αντιτάξουμε τώρα την αγροφιλία.
Παρέπεμπε στη θεά Δήμητρα, στην Αρτέμιδα, τη μεγάλη οικολόγο θεά που τιμώρησε σκληρά τον Αγαμέμνονα γιατί ειχε σκοτώσει ενα ελάφι στο ιερό αλσος της. Στο Αρκαδικό ιδεωδες, που το επικαλειται σήμερα για προβολή η Τοσκάνη.
Περπατούσαμε κοντά στην Μητρόπολη.Θυμήθηκε αυτό που του ειχα δείξει στο μικρό εκκλησάκι της Παναγίας της Γοργοεπήκοου, ενω συζητούσαμε για τη θεά Δήμητρα, θεά της γεωργίας αλλά και της αναγέννησης, που εκφραζόταν συμβολικά με τον σπόρο που πεθαίνει και δίνει νέα ζωή.Του εδειξα τα εντοιχισμένα αρχαια γλυπτά που παριστάνουν τον ιερό κέρνο, λατρευτικό σκευος των Ελευσινίων Μυστηρίων και τις ιερές διασταυρούμενες λαμπάδες της Δήμητρας.Ενθουσιάστηκε.Τις περιέλαβε στο νέο του βιβλίο.
Ηταν πολύ ενθουσιασμένος και για το νέο του βιβλίο  ,οπως ηταν και για το προηγούμενο , που μου ειχε χαρίσει και ειχε ως θέμα την Καλαυρία. Ειχε γυρίσει τότε απο την Κάτω Ιταλία, οπου ειχε κάνει πολλές ομιλίες και συναντήσεις.” Δεν μπορεις να πιστέψεις ” ,μου ειπε ,” τι γίνεται εκει.Υπάρχει μια απίστευτη αφύπνιση για τη Μεγάλη Ελλάδα, σε μαζικό επίπεδο.Αισθάνονται Ελληνες και θέλουν να εχουν στενούς δεσμούς , αν οχι Ενωση , με την Ελλάδα.” Τα ιδια μου περιέγραψε και ενα αλλος φίλος ζωγράφος απο την Τρίπολη. Ηθελα να τους φέρω σ’ επαφή αλλά , δυστυχως , δεν πρόλαβα. Του εδωσα απο πλευρας μου μια δική μου τραγωδία, με θέμα τον Κορίνθιο στρατηγό Τιμολέοντα ,που ειχε πρωτοστατήσει σε αγωνες κατά των τυράννων και των Καρχηδονίων στις Συρακουσες και σ’ ολη τη Σικελία.
Ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης ηταν πέρα απο την καθημερινή και συμβατική πολιτική. Ηταν ο ανθρωπος των μεγάλων οραμάτων και των ιδεων για μια βαθειά αλλαγή και επανασύνδεση των θραυσμάτων του μεγάλου μωσαϊκου του οικουμενικου Ελληνισμου. Αυτου , που το Ελληνικό κράτος απεδείχθη , δυστυχως , ανάξιο να εκφράσει και να εκπροσωπήσει.
Επανερχόταν συχνά στις συζητήσεις μας στο θέμα της Ρωμανίας , της νέας πόλεως που ειχε προτείνει να ιδρυθει στη Θράκη για να υποδεχθει δημιουργικά τους Ελληνες Ποντίους της Μαύρης Θάλασσας, που ειχαν εξαναγκασθει να ξεριζωθουν απο τις πανάρχαιες πατρίδες τους. Αντι το κράτος να αγκαλιάσει την ιδέα αυτή και να τη συνδέσει με τα δικά της προγράμματα δημιουργίας θέσεων εργασίας και παραγωγης,την αγνόησε εχθρικά και δεν ηρθε αρωγός για την πραγματοποίησή της.
Ειχα τότε υποβάλει και ο ιδιος στον Πρωθυπουργό μια εκθεση για την εγκατάσταση στη Θράκη 50 000 Ποντίων .Θα ηταν ενας τρόπος να ενισχυθει το δημογραφικό της Θράκης και ν’ αντιμετωπισθουν, σε δομικό επίπεδο , οι Τουρκικές υπονομευτικές δραστηριότητες.Θα ηταν επίσης ενας τρόπος να αξιοποιηθει το ανθρώπινο αυτό δυναμικό για τις σχέσεις με τη Μαύρη Θάλασσα και τις Παραδουνάβιες περιοχές.Αυτούς τους στόχους ειχε και η Ρωμανία του Μιχάλη Χαραλαμπίδη, που εντασσόταν σε μια πανάρχαια Ελληνική παράδοση; τη δημιουργία νέων πόλεων, ως κέντρων δημιουργικης παρουσίας, εμπορίου και πολιτισμου.
Ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης υπηρετουσε και πολλά αλλα μέτωπα; την αναγνώριση της Ποντιακης Γενοκτονίας. Η συμβολή του στον αγώνα αυτό ηταν εμβληματική και καταλυτική.Τον αγώνα γι’ απελευθέρωση του Κουρδικου λαου, τον οποιον ενέτασσε σ’ ενα ευρύτερο πλαίσιο χειραφετήσεως και απελευθερώσεως των λαων της Μικρας Ασίας, τους οποίους υποδούλωσε, κατέσφαξε, αλλοτρίωσε και καταπίεσε ο Τουρκικός φασισμος , με την Ισλαμιστική, Οθωμανική εκδοχή του, αλλά και τη Κεμαλική εκδοχή του.Μόνιμη εγνοια και αγωνία του ηταν  τα εθνικά θέματα, η Κύπρος , η Μακεδονία , το Αιγαιο και η αναμόρφωση της πολιτικης ζωης , με ορους οικουμενικου Ελληνισμου, αξιοκρατίας ,παιδείας και πολιτισμου.
Ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης ηταν ενας μεγάλος Ελληνας , που μπορουσε να δώσει πολλά ακόμη,με τις ιδέες και τα οράματά του για μια αλλη Ελλάδα, επάξια της ιστορίας και του πολιτισμου της.Συνέδεε, με βαθυστόχαστο τρόπο , τον Αρχαιο Ελληνισμό με την Ορθοδοξία και αντιμετώπιζε με την ιδια συγκίνηση τα Ελευσίνια Μυστήρια και τον Επιτάφιο.
Εφυγε , δυστυχως , νωρίς.Αφησε ομως , με το παράδειγμα και το ηθος του ,πολύτιμη παρακαταθήκη. Αγωνίσθηκε σ’ ολη του τη ζωή τον καλό αγώνα και του αξίζει ο επαινος και ο στέφανος της δικαιώσεως της ζωης του.Οι μυροφόρες της λαϊκης μας παραδόσεως θα τον προυπαντήσουν στις πύλες τ’ ουρανου και θα τον ράνουν με ροδοπέταλα και ροδόσταμο.Αιωνία σου η μνήμη, αγαπημένε φίλε.

The new science of death: ‘There’s something happening in the brain that makes no sense’

0

New research into the dying brain suggests the line between life and death may be less distinct than previously thought

Patient One was 24 years old and pregnant with her third child when she was taken off life support. It was 2014. A couple of years earlier, she had been diagnosed with a disorder that caused an irregular heartbeat, and during her two previous pregnancies she had suffered seizures and faintings. Four weeks into her third pregnancy, she collapsed on the floor of her home. Her mother, who was with her, called 911. By the time an ambulance arrived, Patient One had been unconscious for more than 10 minutes. Paramedics found that her heart had stopped.

After being driven to a hospital where she couldn’t be treated, Patient One was taken to the emergency department at the University of Michigan. There, medical staff had to shock her chest three times with a defibrillator before they could restart her heart. She was placed on an external ventilator and pacemaker, and transferred to the neurointensive care unit, where doctors monitored her brain activity. She was unresponsive to external stimuli, and had a massive swelling in her brain. After she lay in a deep coma for three days, her family decided it was best to take her off life support. It was at that point – after her oxygen was turned off and nurses pulled the breathing tube from her throat – that Patient One became one of the most intriguing scientific subjects in recent history.

For several years, Jimo Borjigin, a professor of neurology at the University of Michigan, had been troubled by the question of what happens to us when we die. She had read about the near-death experiences of certain cardiac-arrest survivors who had undergone extraordinary psychic journeys before being resuscitated. Sometimes, these people reported travelling outside of their bodies towards overwhelming sources of light where they were greeted by dead relatives. Others spoke of coming to a new understanding of their lives, or encountering beings of profound goodness. Borjigin didn’t believe the content of those stories was true – she didn’t think the souls of dying people actually travelled to an afterworld – but she suspected something very real was happening in those patients’ brains. In her own laboratory, she had discovered that rats undergo a dramatic storm of many neurotransmitters, including serotonin and dopamine, after their hearts stop and their brains lose oxygen. She wondered if humans’ near-death experiences might spring from a similar phenomenon, and if it was occurring even in people who couldn’t be revived.

Dying seemed like such an important area of research – we all do it, after all – that Borjigin assumed other scientists had already developed a thorough understanding of what happens to the brain in the process of death. But when she looked at the scientific literature, she found little enlightenment. “To die is such an essential part of life,” she told me recently. “But we knew almost nothing about the dying brain.” So she decided to go back and figure out what had happened inside the brains of people who died at the University of Michigan neurointensive care unit. Among them was Patient One.

At the time Borjigin began her research into Patient One, the scientific understanding of death had reached an impasse. Since the 1960s, advances in resuscitation had helped to revive thousands of people who might otherwise have died. About 10% or 20% of those people brought with them stories of near-death experiences in which they felt their souls or selves departing from their bodies. A handful of those patients even claimed to witness, from above, doctors’ attempts to resuscitate them. According to several international surveys and studies, one in 10 people claims to have had a near-death experience involving cardiac arrest, or a similar experience in circumstances where they may have come close to death. That’s roughly 800 million souls worldwide who may have dipped a toe in the afterlife.

As remarkable as these near-death experiences sounded, they were consistent enough that some scientists began to believe there was truth to them: maybe people really did have minds or souls that existed separately from their living bodies. In the 1970s, a small network of cardiologists, psychiatrists, medical sociologists and social psychologists in North America and Europe began investigating whether near-death experiences proved that dying is not the end of being, and that consciousness can exist independently of the brain. The field of near-death studies was born.

Over the next 30 years, researchers collected thousands of case reports of people who had had near-death experiences. Meanwhile, new technologies and techniques were helping doctors revive more and more people who, in earlier periods of history, would have almost certainly been permanently deceased. “We are now at the point where we have both the tools and the means to scientifically answer the age-old question: What happens when we die?” wrote Sam Parnia, an accomplished resuscitation specialist and one of the world’s leading experts on near-death experiences, in 2006. Parnia himself was devising an international study to test whether patients could have conscious awareness even after they were found clinically dead.

But by 2015, experiments such as Parnia’s had yielded ambiguous results, and the field of near-death studies was not much closer to understanding death than it had been when it was founded four decades earlier. That’s when Borjigin, together with several colleagues, took the first close look at the record of electrical activity in the brain of Patient One after she was taken off life support. What they discovered – in results reported for the first time last year – was almost entirely unexpected, and has the potential to rewrite our understanding of death.

“I believe what we found is only the tip of a vast iceberg,” Borjigin told me. “What’s still beneath the surface is a full account of how dying actually takes place. Because there’s something happening in there, in the brain, that makes no sense.”


For all that science has learned about the workings of life, death remains among the most intractable of mysteries. “At times I have been tempted to believe that the creator has eternally intended this department of nature to remain baffling, to prompt our curiosities and hopes and suspicions all in equal measure,” the philosopher William James wrote in 1909.

The first time that the question Borjigin began asking in 2015 was posed – about what happens to the brain during death – was a quarter of a millennium earlier. Around 1740, a French military physician reviewed the case of a famous apothecary who, after a “malign fever” and several blood-lettings, fell unconscious and thought he had travelled to the Kingdom of the Blessed. The physician speculated that the apothecary’s experience had been caused by a surge of blood to the brain. But between that early report and the mid-20th century, scientific interest in near-death experiences remained sporadic.

In 1892, the Swiss climber and geologist Albert Heim collected the first systematic accounts of near-death experiences from 30 fellow climbers who had suffered near-fatal falls. In many cases, the climbers underwent a sudden review of their entire past, heard beautiful music, and “fell in a superbly blue heaven containing roseate cloudlets”, Heim wrote. “Then consciousness was painlessly extinguished, usually at the moment of impact.” There were a few more attempts to do research in the early 20th century, but little progress was made in understanding near-death experiences scientifically. Then, in 1975, an American medical student named Raymond Moody published a book called Life After Life.

 Photograph: Getty Images/Blend Images

In his book, Moody distilled the reports of 150 people who had had intense, life-altering experiences in the moments surrounding a cardiac arrest. Although the reports varied, he found that they often shared one or more common features or themes. The narrative arc of the most detailed of those reports – departing the body and travelling through a long tunnel, having an out-of-body experience, encountering spirits and a being of light, one’s whole life flashing before one’s eyes, and returning to the body from some outer limit – became so canonical that the art critic Robert Hughes could refer to it years later as “the familiar kitsch of near-death experience”. Moody’s book became an international bestseller.

In 1976, the New York Times reported on the burgeoning scientific interest in “life after death” and the “emerging field of thanatology”. The following year, Moody and several fellow thanatologists founded an organisation that became the International Association for Near-Death Studies. In 1981, they printed the inaugural issue of Vital Signs, a magazine for the general reader that was largely devoted to stories of near-death experiences. The following year they began producing the field’s first peer-reviewed journal, which became the Journal of Near-Death Studies. The field was growing, and taking on the trappings of scientific respectability. Reviewing its rise in 1988, the British Journal of Psychiatry captured the field’s animating spirit: “A grand hope has been expressed that, through NDE research, new insights can be gained into the ageless mystery of human mortality and its ultimate significance, and that, for the first time, empirical perspectives on the nature of death may be achieved.”

But near-death studies was already splitting into several schools of belief, whose tensions continue to this day. One influential camp was made up of spiritualists, some of them evangelical Christians, who were convinced that near-death experiences were genuine sojourns in the land of the dead and divine. As researchers, the spiritualists’ aim was to collect as many reports of near-death experience as possible, and to proselytise society about the reality of life after death. Moody was their most important spokesman; he eventually claimed to have had multiple past lives and built a “psychomanteum” in rural Alabama where people could attempt to summon the spirits of the dead by gazing into a dimly lit mirror.

The second, and largest, faction of near-death researchers were the parapsychologists, those interested in phenomena that seemed to undermine the scientific orthodoxy that the mind could not exist independently of the brain. These researchers, who were by and large trained scientists following well established research methods, tended to believe that near-death experiences offered evidence that consciousness could persist after the death of the individual. Many of them were physicians and psychiatrists who had been deeply affected after hearing the near-death stories of patients they had treated in the ICU. Their aim was to find ways to test their theories of consciousness empirically, and to turn near-death studies into a legitimate scientific endeavour.

Finally, there emerged the smallest contingent of near-death researchers, who could be labelled the physicalists. These were scientists, many of whom studied the brain, who were committed to a strictly biological account of near-death experiences. Like dreams, the physicalists argued, near-death experiences might reveal psychological truths, but they did so through hallucinatory fictions that emerged from the workings of the body and the brain. (Indeed, many of the states reported by near-death experiencers can apparently be achieved by taking a hero’s dose of ketamine.) Their basic premise was: no functioning brain means no consciousness, and certainly no life after death. Their task, which Borjigin took up in 2015, was to discover what was happening during near-death experiences on a fundamentally physical level.

Slowly, the spiritualists left the field of research for the loftier domains of Christian talk radio, and the parapsychologists and physicalists started bringing near-death studies closer to the scientific mainstream. Between 1975, when Moody published Life After Life, and 1984, only 17 articles in the PubMed database of scientific publications mentioned near-death experiences. In the following decade, there were 62. In the most recent 10-year span, there were 221. Those articles have appeared everywhere from the Canadian Urological Association Journal to the esteemed pages of The Lancet.

Today, there is a widespread sense throughout the community of near-death researchers that we are on the verge of great discoveries. Charlotte Martial, a neuroscientist at the University of Liège in Belgium who has done some of the best physicalist work on near-death experiences, hopes we will soon develop a new understanding of the relationship between the internal experience of consciousness and its outward manifestations, for example in coma patients. “We really are in a crucial moment where we have to disentangle consciousness from responsiveness, and maybe question every state that we consider unconscious,” she told me. Parnia, the resuscitation specialist, who studies the physical processes of dying but is also sympathetic to a parapsychological theory of consciousness, has a radically different take on what we are poised to find out. “I think in 50 or 100 years time we will have discovered the entity that is consciousness,” he told me. “It will be taken for granted that it wasn’t produced by the brain, and it doesn’t die when you die.”


If the field of near-death studies is at the threshold of new discoveries about consciousness and death, it is in large part because of a revolution in our ability to resuscitate people who have suffered cardiac arrest. Lance Becker has been a leader in resuscitation science for more than 30 years. As a young doctor attempting to revive people through CPR in the mid-1980s, senior physicians would often step in to declare patients dead. “At a certain point, they would just say, ‘OK, that’s enough. Let’s stop. This is unsuccessful. Time of death: 1.37pm,’” he recalled recently. “And that would be the last thing. And one of the things running through my head as a young doctor was, ‘Well, what really happened at 1.37?’”

In a medical setting, “clinical death” is said to occur at the moment the heart stops pumping blood, and the pulse stops. This is widely known as cardiac arrest. (It is different from a heart attack, in which there is a blockage in a heart that’s still pumping.) Loss of oxygen to the brain and other organs generally follows within seconds or minutes, although the complete cessation of activity in the heart and brain – which is often called “flatlining” or, in the case of the latter, “brain death” – may not occur for many minutes or even hours.

For almost all people at all times in history, cardiac arrest was basically the end of the line. That began to change in 1960, when the combination of mouth-to-mouth ventilation, chest compressions and external defibrillation known as cardiopulmonary resuscitation, or CPR, was formalised. Shortly thereafter, a massive campaign was launched to educate clinicians and the public on CPR’s basic techniques, and soon people were being revived in previously unthinkable, if still modest, numbers.

As more and more people were resuscitated, scientists learned that, even in its acute final stages, death is not a point, but a process. After cardiac arrest, blood and oxygen stop circulating through the body, cells begin to break down, and normal electrical activity in the brain gets disrupted. But the organs don’t fail irreversibly right away, and the brain doesn’t necessarily cease functioning altogether. There is often still the possibility of a return to life. In some cases, cell death can be stopped or significantly slowed, the heart can be restarted, and brain function can be restored. In other words, the process of death can be reversed.

It is no longer unheard of for people to be revived even six hours after being declared clinically dead. In 2011, Japanese doctors reported the case of a young woman who was found in a forest one morning after an overdose stopped her heart the previous night; using advanced technology to circulate blood and oxygen through her body, the doctors were able to revive her more than six hours later, and she was able to walk out of the hospital after three weeks of care. In 2019, a British woman named Audrey Schoeman who was caught in a snowstorm spent six hours in cardiac arrest before doctors brought her back to life with no evident brain damage.

“I don’t think there’s ever been a more exciting time for the field,” Becker told me. “We’re discovering new drugs, we’re discovering new devices, and we’re discovering new things about the brain.”


The brain – that’s the tricky part. In January 2021, as the Covid-19 pandemic was surging toward what would become its deadliest week on record, Netflix released a documentary series called Surviving Death. In the first episode, some of near-death studies’ most prominent parapsychologists presented the core of their arguments for why they believe near-death experiences show that consciousness exists independently of the brain. “When the heart stops, within 20 seconds or so, you get flatlining, which means no brain activity,” Bruce Greyson, an emeritus professor of psychiatry at the University of Virginia and one of the founding members of the International Association for Near-Death Studies, says in the documentary. “And yet,” he goes on to claim, “people have near-death experiences when they’ve been (quote) ‘flatlined’ for longer than that.”

That is a key tenet of the parapsychologists’ arguments: if there is consciousness without brain activity, then consciousness must dwell somewhere beyond the brain. Some of the parapsychologists speculate that it is a “non-local” force that pervades the universe, like electromagnetism. This force is received by the brain, but is not generated by it, the way a television receives a broadcast.

In order for this argument to hold, something else has to be true: near-death experiences have to happen during death, after the brain shuts down. To prove this, parapsychologists point to a number of rare but astounding cases known as “veridical” near-death experiences, in which patients seem to report details from the operating room that they might have known only if they had conscious awareness during the time that they were clinically dead. Dozens of such reports exist. One of the most famous is about a woman who apparently travelled so far outside her body that she was able to spot a shoe on a window ledge in another part of the hospital where she went into cardiac arrest; the shoe was later reportedly found by a nurse.

 Photograph: Chronicle/Alamy

At the very least, Parnia and his colleagues have written, such phenomena are “inexplicable through current neuroscientific models”. Unfortunately for the parapsychologists, however, none of the reports of post-death awareness holds up to strict scientific scrutiny. “There are many claims of this kind, but in my long decades of research into out-of-body and near-death experiences I never met any convincing evidence that this is true,” Sue Blackmore, a well-known researcher into parapsychology who had her own near-death experience as a young woman in 1970, has written.

The case of the shoe, Blackmore pointed out, relied solely on the report of the nurse who claimed to have found it. That’s far from the standard of proof the scientific community would require to accept a result as radical as that consciousness can travel beyond the body and exist after death. In other cases, there’s not enough evidence to prove that the experiences reported by cardiac arrest survivors happened when their brains were shut down, as opposed to in the period before or after they supposedly “flatlined”. “So far, there is no sufficiently rigorous, convincing empirical evidence that people can observe their surroundings during a near-death experience,” Charlotte Martial, the University of Liège neuroscientist, told me.

The parapsychologists tend to push back by arguing that even if each of the cases of veridical near-death experiences leaves room for scientific doubt, surely the accumulation of dozens of these reports must count for something. But that argument can be turned on its head: if there are so many genuine instances of consciousness surviving death, then why should it have so far proven impossible to catch one empirically?


Perhaps the story to be written about near-death experiences is not that they prove consciousness is radically different from what we thought it was. Instead, it is that the process of dying is far stranger than scientists ever suspected. The spiritualists and parapsychologists are right to insist that something deeply weird is happening to people when they die, but they are wrong to assume it is happening in the next life rather than this one. At least, that is the implication of what Jimo Borjigin found when she investigated the case of Patient One.

In the moments after Patient One was taken off oxygen, there was a surge of activity in her dying brain. Areas that had been nearly silent while she was on life support suddenly thrummed with high-frequency electrical signals called gamma waves. In particular, the parts of the brain that scientists consider a “hot zone” for consciousness became dramatically alive. In one section, the signals remained detectable for more than six minutes. In another, they were 11 to 12 times higher than they had been before Patient One’s ventilator was removed.

“As she died, Patient One’s brain was functioning in a kind of hyperdrive,” Borjigin told me. For about two minutes after her oxygen was cut off, there was an intense synchronisation of her brain waves, a state associated with many cognitive functions, including heightened attention and memory. The synchronisation dampened for about 18 seconds, then intensified again for more than four minutes. It faded for a minute, then came back for a third time.

In those same periods of dying, different parts of Patient One’s brain were suddenly in close communication with each other. The most intense connections started immediately after her oxygen stopped, and lasted for nearly four minutes. There was another burst of connectivity more than five minutes and 20 seconds after she was taken off life support. In particular, areas of her brain associated with processing conscious experience – areas that are active when we move through the waking world, and when we have vivid dreams – were communicating with those involved in memory formation. So were parts of the brain associated with empathy. Even as she slipped irrevocably deeper into death, something that looked astonishingly like life was taking place over several minutes in Patient One’s brain.

 Photograph: Richard Baker/Corbis/Getty Images

Those glimmers and flashes of something like life contradict the expectations of almost everyone working in the field of resuscitation science and near-death studies. The predominant belief – expressed by Greyson, the psychiatrist and co-founder of the International Association of Near Death Studies, in the Netflix series Surviving Death – was that as soon as oxygen stops going to the brain, neurological activity falls precipitously. Although a few earlier instances of brain waves had been reported in dying human brains, nothing as detailed and complex as what occurred in Patient One had ever been detected.

Given the levels of activity and connectivity in particular regions of her dying brain, Borjigin believes it’s likely that Patient One had a profound near-death experience with many of its major features: out-of-body sensations, visions of light, feelings of joy or serenity, and moral re-evaluations of one’s life. Of course, Patient One did not recover, so no one can prove that the extraordinary happenings in her dying brain had experiential counterparts. Greyson and one of the other grandees of near-death studies, a Dutch cardiologist named Pim van Lommel, have asserted that Patient One’s brain activity can shed no light on near-death experiences because her heart hadn’t fully flatlined, but that is a self-defeating argument: there is no rigorous empirical evidence that near-death experiences occur in people whose hearts have completely stopped.

At the very least, Patient One’s brain activity – and the activity in the dying brain of another patient Borjigin studied, a 77-year-old woman known as Patient Three – seems to close the door on the argument that the brain always and nearly immediately ceases to function in a coherent manner in the moments after clinical death. “The brain, contrary to everybody’s belief, is actually super active during cardiac arrest,” Borjigin said. Death may be far more alive than we ever thought possible.


Borjigin believes that understanding the dying brain is one of the “holy grails” of neuroscience. “The brain is so resilient, the heart is so resilient, that it takes years of abuse to kill them,” she pointed out. “Why then, without oxygen, can a perfectly healthy person die within 30 minutes, irreversibly?” Although most people would take that result for granted, Borjigin thinks that, on a physical level, it actually makes little sense.

Borjigin hopes that understanding the neurophysiology of death can help us to reverse it. She already has brain activity data from dozens of deceased patients that she is waiting to analyse. But because of the paranormal stigma associated with near-death studies, she says, few research agencies want to grant her funding. “Consciousness is almost a dirty word amongst funders,” she added. “Hardcore scientists think research into it should belong to maybe theology, philosophy, but not in hardcore science. Other people ask, ‘What’s the use? The patients are gonna die anyway, so why study that process? There’s nothing you can do about it.’”

Evidence is already emerging that even total brain death may someday be reversible. In 2019, scientists at Yale University harvested the brains of pigs that had been decapitated in a commercial slaughterhouse four hours earlier. Then they perfused the brains for six hours with a special cocktail of drugs and synthetic blood. Astoundingly, some of the cells in the brains began to show metabolic activity again, and some of the synapses even began firing. The pigs’ brain scans didn’t show the widespread electrical activity that we typically associate with sentience or consciousness. But the fact that there was any activity at all suggests the frontiers of life may one day extend much, much farther into the realms of death than most scientists currently imagine.

Peter Gamlen cover
Why can’t the world’s greatest minds solve the mystery of consciousness?
Read more

Other serious avenues of research into near-death experience are ongoing. Martial and her colleagues at the University of Liège are working on many issues relating to near-death experiences. One is whether people with a history of trauma, or with more creative minds, tend to have such experiences at higher rates than the general population. Another is on the evolutionary biology of near-death experiences. Why, evolutionarily speaking, should we have such experiences at all? Martial and her colleagues speculate that it may be a form of the phenomenon known as thanatosis, in which creatures throughout the animal kingdom feign death to escape mortal dangers. Other researchers have proposed that the surge of electrical activity in the moments after cardiac arrest is just the final seizure of a dying brain, or have hypothesised that it’s a last-ditch attempt by the brain to restart itself, like jump-starting the engine on a car.

Meanwhile, in parts of the culture where enthusiasm is reserved not for scientific discovery in this world, but for absolution or benediction in the next, the spiritualists, along with sundry other kooks and grifters, are busily peddling their tales of the afterlife. Forget the proverbial tunnel of light: in America in particular, a pipeline of money has been discovered from death’s door, through Christian media, to the New York Times bestseller list and thence to the fawning, gullible armchairs of the nation’s daytime talk shows. First stop, paradise; next stop, Dr Oz.

But there is something that binds many of these people – the physicalists, the parapsychologists, the spiritualists – together. It is the hope that by transcending the current limits of science and of our bodies, we will achieve not a deeper understanding of death, but a longer and more profound experience of life. That, perhaps, is the real attraction of the near-death experience: it shows us what is possible not in the next world, but in this one.

Η Σερβία δημιουργεί ομάδα που θα καταπολεμήσει την ένταξη της Πρίστινα στο Συμβούλιο της Ευρώπης

0

Απρίλιος 5, 2024. Ελλάδα.

Βελιγράδι.

Ο Υπουργός Εξωτερικών Ίβιτσα Ντάτσιτς , ο οποίος βρίσκεται επικεφαλής της κυβέρνησης από την εκλογή της Άνα Μπρνάβιτς  ως Προέδρου του Σερβικού Κοινοβουλίου, επιβεβαίωσε στη σερβική Ραδιοτηλεόραση – RTS ότι έχει δημιουργηθεί μια ομάδα για την καταπολέμηση της ένταξης της Πρίστινα στο Συμβούλιο της Ευρώπης.

Σημειώνεται ότι κατά την έκτακτη συνεδρίαση της κυβέρνησης πραγματοποιήθηκε την Πέμπτη στο Μέγαρο «Σερβία» και ο Πρόεδρος Αλεξάνταρ Βούτσιτς, στο μέρος της συνεδρίασης που ήταν ανοιχτό για το κοινό, ζήτησε από όλα τα μέλη της κυβέρνησης να κάνουν το έργο τους με σοβαρότητα και υπευθυνότητα. Ζήτησε, μάλιστα, τη συγκρότηση ομάδας για τη συνεργασία όλων των δυνάμεών της χώρας.

Ζήτησε το σχηματισμό ειδικής ομάδας που θα αγωνιστεί για τη Σερβία σχετικά με την πρωτοβουλία για την ένταξη της Πρίστινα στο Συμβούλιο της Ευρώπης, η οποία θα συζητηθεί στη σύνοδο της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης του Συμβουλίου της Ευρώπης στις 16 Απριλίου.

Ο Ίβιτσα Ντάτσιτς είπε σε μια έκτακτη εμφάνιση στο Πρωινό Πρόγραμμα της RTS δήλωσε ότι αυτός και ο διευθυντής του Γραφείου για το Κοσσυφοπέδιο και τα Μετόχια, Πέταρ Πέκτοβιτς  θα είναι επικεφαλής της ομάδας.

«Ο μεγαλύτερος αριθμός ατόμων θα είναι από το Υπουργείο Εξωτερικών, αλλά υπάρχουν και άτομα από την Εθνοσυνέλευση, από το γραφείο του Προέδρου της Δημοκρατίας, από άλλα υπουργεία, κάποιους άλλους υπουργούς», δήλωσε ο Ντάτσιτς.

Ο ίδιος προειδοποίησε ότι οι αποφάσεις στο Συμβούλιο της Ευρώπης δεν θα λαμβάνονται με νόμο και δικαιοσύνη, αλλά με βία.

«Δεν έχουμε διλήμματα. Η δικαιοσύνη και τα δικαιώματα δεν θα φαίνονται εδώ. Εδώ, θα δούμε τη βία – δηλαδή αν κάποιος θέλει να την επιβάλει με το ζόρι ή όχι», είπε ο Ντάτσιτς.

Σημειώνει επίσης ότι το Συμβούλιο της Ευρώπης είναι ο μόνος οργανισμός στον οποίο έχουν την ευκαιρία να εισέλθουν, σε αντίθεση με τον ΟΗΕ, τον οποίο, όπως λέει, μπορούν μόνο να ονειρεύονται.

—

The Hellenic Information Team

Η Τουρκία αποχώρησε από τη Συνθήκη για τις Συμβατικές Ένοπλες Δυνάμεις στην Ευρώπη

0

Απρίλιος 5, 2024. Ελλάδα.

Άγκυρα.

«Η Δημοκρατία της Τουρκίας ανακοίνωσε την αποχώρησή της από τη Συνθήκη για τις ευρωπαϊκές συμβατικές ένοπλες δυνάμεις που υπεγράφη μεταξύ του ΝΑΤΟ και της Σοβιετικής Ένωσης στις 19 Νοεμβρίου 1990», γράφουν σήμερα τα τουρκικά media.

Σύμφωνα με την απόφαση στην Επίσημη Εφημερίδα που δημοσίευσε η Προεδρία της Δημοκρατίας της Τουρκίας στις 5 Απριλίου 2024, το κράτος της Δημοκρατίας της Τουρκίας, αποχώρησε από τη Συνθήκη για τις Συμβατικές Ένοπλες Δυνάμεις στην Ευρώπη (CFE), που υπογράφηκε στο Παρίσι το 1990 και υπογράφηκε από το ΝΑΤΟ και τη Σοβιετική Ένωση, η οποία επέβαλε περιορισμούς στις μετακινήσεις και τον εξοπλισμό των ενόπλων δυνάμεων στην Ευρώπη κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου.

Η απόφαση δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως

Στην απόφαση που δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως σημειώνεται ότι η συνθήκη που «, υπογράφηκε στο Παρίσι στις 19/11/1990 από τη Δημοκρατία της Τουρκίας ως «Συνθήκη για τις Συμβατικές Ένοπλες Δυνάμεις στην Ευρώπη», που εγκρίθηκε με την υπ’ αριθμ. 92/3250 απόφαση του Υπουργικού Συμβουλίου της 1/7/1992, στην οποία και τα  άλλα κράτη που είναι μέρη της Συνθήκης θα ανασταλεί από τις 8/4/2024.

Τι σημαίνει αυτό

Οι αναλυτές, αναφέρουν ότι με την αποχώρηση της της Τουρκίας από το CFE, το τουρκικό κράτος δεν θα δίνει λογαριασμό πλέον σε κανέναν πόσα από τα 5 συμβατικά όπλα έχει παραγάγει στην κατηγορία των συμβατικών όπλων, δεν θα λαμβάνει υπόψη το όριο παραγωγής όπλων που ορίζεται από τη συνθήκη, και θα παράγει όσα όπλα θέλει και δεν θα μοιραστεί τον αριθμό με κανέναν.

Οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ ανακοίνωσαν ότι αναστέλλουν τις υποχρεώσεις τους

Η Συνθήκη για τις Συμβατικές Ένοπλες Δυνάμεις στην Ευρώπη, η οποία είναι μια προσαρμοσμένη εκδοχή αυτής της συνθήκης, υπεγράφη από ορισμένες χώρες, ιδίως τη Ρωσία, στη Σύνοδο Κορυφής του ΟΑΣΕ στην Κωνσταντινούπολη το 1999. Η Ρωσία ανακοίνωσε επίσημα την απόσυρσή της από το CFE τον Νοέμβριο του 2023.

Στη συνέχεια, οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ ως οργανισμός ανακοίνωσαν ότι αναστέλλουν τις υποχρεώσεις τους.

Η Τουρκία, από την άλλη, ανακοίνωσε ότι αποχωρεί από τη συμφωνία και λυπάται για την απόφαση των ΗΠΑ και κάλεσε τα μέρη να επιστρέψουν στη συμφωνία.

Η Τουρκία αποχώρησε επίσης από τη Συνθήκη μετά την πρόσφατη αυξανόμενη ένταση. Το σχετικό Προεδρικό Διάταγμα δημοσιεύτηκε στο τεύχος της 5ης Απριλίου του ΦΕΚ με ισχύ από 8 Απριλίου.

—

The Hellenic Information Team

Βουλευτής του Ιράν: «Δεν πρέπει να πέσουμε στην παγίδα του Ισραήλ»

0

Απρίλιος 6, 2024. Ελλάδα.

Ο Χοσεΐν Τζαλάλι, μέλος του Ισλαμικού Συμβουλίου και πρώην επικεφαλής του γραφείου του Misbah Yazdi (πρώην μέλος της Συνέλευσης Εμπειρογνωμόνων για το Σύνταγμα του Ιράν), σε συνέντευξή του στον ιστότοπο «Γεγονότα 24» σχετικά με την απάντηση του Ιράν στην επίθεση που αποδόθηκε στο Ισραήλ στο προξενείο της Ισλαμικής Δημοκρατίας στη Δαμασκό, είπε ξεκάθαρα ότι το Ιράν  δεν πρέπει να απαντήσει άμεσα στο Ισραήλ.

Κατά τη γνώμη του, το Ισραήλ επιδιώκει να «διευρύνει το εύρος του πολέμου» και το Ιράν δεν πρέπει να πέσει σε αυτή την παγίδα.

Ο Τζαλάλι είπε: «Το Ισραήλ θέλει να μεταφέρει το εύρος του πολέμου σε μεγάλες και σημαντικές χώρες, ώστε αν αποτύχουν, θα πουν ότι αυτό έχει καταστρέψει μια συγκεκριμένη χώρα και θέλει να σύρει δημόσια την Ισλαμική Δημοκρατία σε πόλεμο και να πουν ότι το Ιράν είναι με το μέρος μας, όχι η Χαμάς και η Τζιχάντ».

Ο Χοσεΐν Τζαλάλι, ενώ παραδέχεται την υποστήριξη της Ισλαμικής Δημοκρατίας σε ομάδες πληρεξούσιων στην περιοχή, λέει ότι υποστηρίζοντας αυτές τις ομάδες, το Ιράν έχει «κλειδώσει τον αγώνα και την καταστροφή του Ισραήλ».

 Αναφέροντας τον Ανσαρουλάχ ( σημ. Χούθι) στην Υεμένη, τη Χεζμπολάχ στον Λίβανο και τον Χασντ αλ-Σάαμπι στο Ιράκ και τη Συρία, λέει ότι ενώ το Ισραήλ γνωρίζει την υποστήριξη του Ιράν σε αυτές τις ομάδες, θέλει να φέρει την Ισλαμική Δημοκρατία στον πόλεμο όχι με πληρεξούσιο αλλά ανοιχτά.

Ο βουλευτής θεώρησε το Ισραήλ υπεύθυνο για τη δολοφονία ανθρώπων και «στρατιωτικών συμβούλων» του Ιράν και είπε: «Πιστεύω ότι το Ισραήλ δεν θα κερδίσει τίποτα από αυτές τις συγκρούσεις, επειδή το Ιράν ανακοίνωσε ότι δεν θα διστάσουμε να υποστηρίξουμε οποιαδήποτε αντίσταση σε ομάδες και να καταστρέψουν το Ισραήλ».

»Αλλά οι αξιωματούχοι και οι διοικητές μας δεν θεωρούν σκόπιμο να πάνε ανοιχτά στον πόλεμο, να εμπλέξουν τη χώρα σε πόλεμο με το Ισραήλ».

Ο Τζαλάλι θεώρησε την επίθεση στο προξενείο της Ισλαμικής Δημοκρατίας της Δαμασκού ως «κάλεσμα σε πόλεμο» από το Ισραήλ και είπε: «Έχουμε δώσει αποφασιστικές απαντήσεις στο Ισραήλ και θα τις δώσουμε και στο μέλλον αυτές οι απαντήσεις θα συνεχιστούν με πιο δυναμικό τρόπο, αλλά τώρα δεν είναι απαραίτητο να δηλώσουμε ότι θα το κάνουμε αυτό. Όλοι γνωρίζουν ότι το Ιράν είναι υποστηρικτής της αντίστασης, αλλά δεν πιστεύουμε ότι είναι σκόπιμο για το Ιράν να μπει ανοιχτά στον πόλεμο».

Είπε ξεκάθαρα: «Κανείς δεν αρνείται ότι το αρχηγείο της ιρανικής αντίστασης και τα στρατεύματά της βρίσκονται σε διαφορετικές χώρες». Και συνέχισε: «Θα δώσουμε την απάντηση του Ισραήλ αντικαθεστωτικά μέσω των ομάδων μας».

Ο εκπρόσωπος του Ισλαμικού Συμβουλίου έχει θεωρήσει τον Λίβανο και τη Συρία ως «διαδρόμους εισόδου στην Ισλαμική Δημοκρατία» και ότι «αν πέσουν, το Ιράν έχει πέσει» και για τον λόγο αυτό θεώρησε απαραίτητη την παρουσία του Ιράν στις δύο αυτές χώρες.

Εν τω μεταξύ, ο Μοχάμαντ Μπαγκερί, ο Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου των Ενόπλων Δυνάμεων, δήλωσε στην τελετή κηδείας του Μοχάμεντ Ρέζα Ζαχεντί στο Ισφαχάν: «Η ισραηλινή επίθεση δεν θα μείνει αναπάντητη. Θα καθορίσουμε την ώρα της επέμβασης, το είδος της επέμβασης, θα γίνει προσεκτικά, και σίγουρα θα κάνουμε το Ισραήλ να μετανιώσει για τις πράξεις του».

dw.com/fa-ir

—

The Hellenic Information Team