Αρχική Blog Σελίδα 1347

Υποκλοπές: Τι σημαίνει η απόφαση του ΣτΕ

1

Το σκάνδαλο των υποκλοπών στοιχειώνει την κυβέρνηση. Η ψήφιση νομοθετικών ρυθμίσεων προκειμένου να μην αποκαλυφθεί η παράνομη δράση και διασύνδεση της ΕΥΠ και του Predator, καταρρίπτονται από το Συμβούλιο της Επικρατείας. Με την απόφαση 465/2024 η Ολομέλεια του Ανωτάτου Δικαστηρίου αποφαίνεται ότι η πλήρης απαγόρευση ενημέρωσης του θιγόμενου, η οποία θεσπίστηκε με το άρθρο 87 του νόμου 4790/2021, είναι ανίσχυρη διότι «αποτελεί υπέρμετρο περιορισμό του απαραβίαστου της επικοινωνίας, που δεν δικαιολογείται στο πλαίσιο της λειτουργίας του κράτους δικαίου».

Ο ρύθμιση από ότι φαίνεται, διότι δεν έχει δημοσιευθεί η πλήρης απόφαση, κρίθηκε ότι παραβιάζει το Σύνταγμα, τον Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης και την Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου. Ενδεχομένως να αφήνει πεδίο να κριθεί και ο επόμενος νόμος 5002/2022, ο οποίος επιτρέπει την ενημέρωση του θιγόμενου προσώπου μετά την παρέλευση τριετίας, εφόσον προσφύγει εναντίον του κάποιος ενδιαφερόμενος.

Η προσφυγή Ανδρουλάκη

Η απόφαση αυτή εξεδόθη έπειτα από προσφυγή του Νίκου Ανδρουλάκη στο ΣτΕ κατά της απόφασης του Προέδρου της Αρχής Διασφάλισης Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα (ΑΔΑΕ), με την οποία απέρριψε το αίτημα του για ενημέρωση βάσει του συγκεκριμένου νόμου, όταν διαπιστώθηκε η διπλή παρακολούθησή του από την ΕΥΠ και το Predator. Κατόπιν της απόφασης του ΣτΕ το αίτημα του προέδρου του ΠαΣοΚ αναβιώνει και τη Δευτέρα ο Ν. Ανδρουλάκης αναμένεται να επισκεφθεί εκ νέου τον πρόεδρο της ΑΔΑΕ Χρήστο Ράμμο ζητώντας να μάθει για ποιόν λόγο θεωρήθηκε κίνδυνος για την εθνική ασφάλεια.

Αρμόδιος να απαντήσει στο ερώτημα αυτό είναι ο εισαγγελέας της ΕΥΠ. Να θυμίσουμε ότι στο ντιμπέιτ των πολιτικών αρχηγών πριν τις εκλογές του περασμένου Μαΐου, ο Κυριάκος Μητσοτάκης δήλωσε κατηγορηματικά ότι «ο κ. Ανδρουλάκης δεν αποτελεί κίνδυνο για την εθνική ασφάλεια και δεν έπρεπε ποτέ να είχε τεθεί υπό παρακολούθηση». Η θέση αυτή δυσχεραίνει τον χειρισμό από τον εισαγγελέα της ΕΥΠ, καθώς δεν μπορεί να αφήσει έκθετη ούτε την υπηρεσία ούτε τον Πρωθυπουργό.

Ο πρόεδρος του ΠαΣοΚ από το βήμα της Βουλής μίλησε για «μια ιστορική μέρα» και για «νίκη του κράτους δικαίου απέναντι στο παρακράτος των υποκλοπών που οργάνωσε το Μέγαρο Μαξίμου». «Η απόφαση του ΣτΕ είναι μια ήττα της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας και προσωπικά του πρωθυπουργού, που έφτιαξε έναν αντισυνταγματικό νόμο για να καλύψει το παρακράτος των υποκλοπών», πρόσθεσε. Επιπλέον, στράφηκε και κατά του Στέφανου Κασσελάκη, ο οποίος τον είχε χαρακτηρίσει εκβιαζόμενο, λέγοντας «πήρατε και εσείς την απάντησή σας για τα ψέματά σας. Εκκωφαντικά και θεσμικά».

Αναμφίβολα, η απόφαση του ΣτΕ αφήνει ακάλυπτη την κυβέρνηση για τους χειρισμούς της καθώς αποδεικνύεται ότι ενώ επέμενε ότι έκανε τα πάντα για να διορθωθούν οι «αστοχίες ρυθμιστικού χαρακτήρα» που επέτρεψαν στην ΕΥΠ να παρακολουθεί πολιτικά πρόσωπα, δημοσιογράφους, τον αρχηγό των Ενόπλων Δυνάμεων και άλλους ανώτατους αξιωματικούς, από την άλλη μεριά ψήφιζε νόμους που απέτρεπαν την αναζήτηση της αλήθειας.

Η επίμαχη ρύθμιση κατατέθηκε με εκπρόθεσμη τροπολογία σε πολυνομοσχέδιο του υπουργείου Υγείας τον Μάρτιο του 2021, ενώ επτά μήνες νωρίτερα είχε γίνει γνωστή η παρακολούθηση του δημοσιογράφου Θανάση Κουκάκη, ο οποίος από τον Αύγουστο του 2020 ζητούσε να ενημερωθεί για τους λόγους που παραβιάστηκε το απόρρητο των επικοινωνιών του. Μάλιστα, η ρύθμιση απαγόρευε αναδρομικά στην ΑΔΑΕ να παράσχει οποιαδήποτε ενημέρωση σε όσους παρακολουθούνται με την επίκληση λόγων εθνικής ασφάλειας ασφάλειας. Όταν διαπιστώθηκε η παρακολούθηση Ανδρουλάκη τον Αύγουστο του 2021 ο νόμος είχε ήδη δέσει τα χέρια της ΑΔΑΕ.

Σύμφωνα με την απόφαση του ΣτΕ η αίτηση του Ανδρουλάκη για ενημέρωση πρέπει να γίνει εν μέρει δεκτή και η υπόθεση να αναπεμφθεί στην ΑΔΑΕ για «νέα, νόμιμη κρίση» σύμφωνα με τον προηγούμενο νόμο 2225/1994, διότι ο επόμενος νόμος (5002/2022) δεν είναι εφαρμοστέος σε ζητήματα που εκκρεμούσαν πριν από την ψήφισή του.

Επιπλέον, το Ανώτατο Δικαστήριο επισημαίνει ότι για τα πολιτικά πρόσωπα προβλέπεται ειδική δημόσια αρχή προκειμένου να κινηθεί η διαδικασία για την υποβολή αιτήματος για την άρση του απορρήτου των επικοινωνιών τους και ειδικό όργανο για τη χορήγηση της πρώτης από τις δύο συνολικά άδειες έγκρισης του.

Η κόντρα Μητσοτάκη-Βενιζέλου

Να θυμίσουμε ότι τον Αύγουστο του 2022, ο Πρωθυπουργός δήλωσε σχετικά με την παρακολούθηση Ανδρουλάκη, ότι «όλα έγιναν νόμιμα», αφού η διαδικασία είχε την έγκριση ανώτατης εισαγγελέως. «Η Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών υποτίμησε την πολιτική διάσταση της συγκεκριμένης ενέργειας. Ήταν τυπικά επαρκής, όμως μη πολιτικά αποδεκτή», τόνισε.

Σε αυτή τη δήλωση του Πρωθυπουργού αντέδρασε ο Ευάγγελος Βενιζέλος, επισημαίνοντας σε δήλωσή του ότι οι υποκλοπές συνιστούν αξιόποινη πράξη, και ότι «δεν υπάρχει ούτε στοιχειώδης νομιμοφάνεια όταν παραβιάζεται το απόρρητο επικοινωνιών ευρωβουλευτή, που διαθέτει σε εθνικό επίπεδο τη νομική προστασία του βουλευτή, με επίκληση λόγων εθνικής ασφάλειας».

Πρόσθετε, επιπλέον, «ότι δεν μπορεί να παρακολουθείται βουλευτής ή ευρωβουλευτής και κατά μείζονα λόγο αρχηγός κόμματος για λόγους ¨εθνικής ασφάλειας¨ ενδογενείς ή πολύ περισσότερο ¨εισαγόμενους¨. Τέτοιες δικαιολογίες είναι εξίσου κακές και βλαπτικές με την πράξη καθεαυτήν. Η θέση του Πρωθυπουργού ότι η παρακολούθηση ήταν τυπικά νόμιμη αλλά πολιτικά εσφαλμένη είναι μεγάλων διαστάσεων σφάλμα. Μπορούν άραγε να παρακολουθούνται πολιτικά πρόσωπα, βουλευτές και αρχηγοί κομμάτων, για λόγους ¨εθνικής ασφαλείας¨εάν το σταθμίσει ο εκάστοτε πρωθυπουργός και το εγκρίνει ένας εισαγγελέας εφετών; Όχι βέβαια. Περιμένω ο Πρωθυπουργός να επανέλθει με σχετική διευκρίνιση».

Ο Πρωθυπουργός δεν επανήλθε, ανέλαβε όμως ο τότε υπουργός Επικρατείας Γιώργος Γεραπετρίτης να απαντήσει στην παρέμβαση Βενιζέλου. «Για την πλήρη κατανόηση», έγραψε, «επισημαίνω ότι ο κ. Βενιζέλος δεν χαρακτήρισε παράνομη την επισύνδεση επειδή δεν ακολουθήθηκε η προβλεπόμενη διαδικασία ή επειδή δεν συνέτρεχαν εν προκειμένω οι ουσιαστικές προϋποθέσεις εθνικής ασφάλειας. Επικαλέστηκε ότι οι βουλευτές και οι ευρωβουλευτές απαγορεύονται εκ του Συντάγματος γενικά και καθ΄ ολοκληρίαν να παρακολουθούνται για οποιανδήποτε λόγο» και τον έψεγε για «λογικά και ερμηνευτικά σφάλματα» που καθιστούσαν το συμπέρασμά του «μη υποστηρίξιμο» και «εκτός του γράμματος του Συντάγματος».

Στη συνέχεια, ο νόμος 5002/2022 που έφερε προς ψήφιση ο Γεραπετρίτης ενσωμάτωνε την επιχειρηματολογία Βενιζέλου. Αυτό αποτυπώνεται, ενδεχομένως για να τηρηθούν κάποιες ισορροπίες, στην απόφαση του ΣτΕ, η οποία αναφέρει ότι με τον νέο νόμο εισήχθη ένα νομοθετικό καθεστώς που καταλαμβάνει όλη τη διαδικασία και έχει εσωτερική συνοχή.

Η επίσκεψη του προέδρου του ΠαΣοΚ στην ΑΔΑΕ έχει πολιτική και συμβολική αξία, ωστόσο για να κινηθεί η Ανεξάρτητη Αρχή θα πρέπει να δημοσιευτεί η απόφαση του ΣτΕ και να της επιδοθεί. Στη συνέχεια θα μπορεί να ζητήσει από τον εισαγγελέα της ΕΥΠ να της γνωστοποιήσει τους λόγους της παρακολούθησης του Ν. Ανδρουλάκη, εφόσον, όπως προβλέπει ο νόμος που αναβιώνει, δεν διακυβεύεται ο σκοπός για τον οποίο διατάχθηκε η άρση του απορρήτου των επικοινωνιών. Αυτό είναι ένα κρίσιμο σημείο στο οποίο θα κριθεί και η νέα πλειοψηφία της ΑΔΑΕ, η οποία επελέγη με τη γνωστή διαδικασία από τη Διάσκεψη των Προέδρων της Βουλής με τη συνεργασία της ΝΔ και της Ελληνικής Λύσης, και η κυβέρνηση.

Το Βήμα

Νέο αποθεωτικό ποστάρισμα της UEFA για Κουλιεράκη: «Τα κάνει όλα…»

0

Ο Κωνσταντίνος Κουλιεράκης αποτελεί έναν εκ των κορυφαίων παικτών του ΠΑΟΚ στο φετινό Conference League. Η παρουσία του ηγετική και μάλιστα με ενεργή συμμετοχή στο σκοράρισμα, παρότι στόπερ, με τον νεαρό αμυντικό του «δικέφαλου του βορρά» να συγκεντρώνει διαρκώς ολοένα και περισσότερα βλέμματα πάνω του.

Ο λογαριασμός του Conference League με νέο ποστάρισμα αποθεώνει τον Κουλιεράκη για τα επιτεύγματά του στη φετινή σεζόν.

«Ο Κωνσταντίνος Κουλιεράκης τα κάνει όλα», ήταν η λεζάντα του βίντεο που είχε διάρκεια ενάμιση λεπτού με τα… best of του νεαρού ποδοσφαιριστή.

Αιχμές ΣΥΡΙΖΑ για ΝΔ και Ανδρουλάκη για την απόφαση ΣτΕ: Άρχισε το ξήλωμα του παρακράτους

1

Κόλαφο για την κυβέρνηση και προσωπικώς για τον Κυριάκο Μητσοτάκη χαρακτηρίζει ο ΣΥΡΙΖΑ- Προοδευτική Συμμαχία την απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας που κρίνει αντισυνταγματικό το νόμο που «κατασκευάστηκε», όπως σημειώνει η αξιωματική αντιπολίτευση, στο Μέγαρο Μαξίμου το 2021 ώστε να μπορεί το κέντρο των παρακολουθήσεων να κάνει ανενόχλητο τη δουλειά του.

Το Ανώτατο Δικαστήριο, με ομόφωνη απόφαση της Oλομέλειας, έκρινε ότι είναι υπέρμετρο «κι άρα αντισυνταγματικό» κατά το ΣΥΡΙΖΑ το μέτρο της καθολικής απαγόρευσης ενημέρωσης όσων θίγονται τα δικαιώματά τους από παρακολουθήσεις, ακόμα κι αν η επίκληση είναι λόγοι εθνικής ασφαλείας.

«Η Αρχή Διασφάλισης του Απορρήτου των Επικοινωνιών έχει πλέον το λόγο. Η δημοκρατία στην Ελλάδα είναι πιο ισχυρή από αυτούς που νομίζουν ότι θα μπορούν για καιρό να παίζουν μαζί της», τονίζεται σε σχετική ανακοίνωση του γραφείου Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ- ΠΣ, που συμπληρώνει πως άρχισε το ξήλωμα του παρακράτους της ΝΔ.

Ως υστερόγραφο, μάλιστα, σημειώνουν πως την ώρα που όλος ο προοδευτικός κόσμος προτάσσει την ανάγκη μονομέτωπου αγώνα κατά της πολλάκις υπόλογης, αλλά και πανταχόθεν στριμωγμένης Δεξιάς, ο κ. Ανδρουλάκης νιώθει την ανάγκη να προτάξει το μικροπολιτικό του συμφέρον, αποδεικνύοντας ότι είναι κατώτερος των περιστάσεων.

«Επιτίθεται στο ΣΥΡΙΖΑ που έδωσε μάχες για την διαλεύκανση του σκανδάλου και στον πρόεδρό του, Στέφανο Κασσελάκη που συνεχίζει να αγωνίζεται για να αποδοθεί δικαιοσύνη. Ο κ. Ανδρουλάκης θα έχει τώρα την ευκαιρία να ενημερωθεί για το περιεχόμενο της παρακολούθησής του. Αφού το κάνει, ελπίζουμε να υποβάλει επιτέλους και μήνυση εναντίον εκείνου που διέταξε την παρακολούθησή του. Πλέον δεν θα έχει καμία δικαιολογία», προσθέτει η Κουμουνδούρου.​

cnn.gr

Η τουρκική έγινε επίσημη γλώσσα στη Βόρεια Μιτρόβιτσα του Κοσσυφοπεδίου

0

Απρίλιος 4, 2024. Ελλάδα.

Στη συνεδρίαση του δημοτικού συμβουλίου του Δήμου της Βόρειας Μιτρόβιτσα, όπου ζουν κυρίως Σέρβοι στο βόρειο τμήμα του Κοσσυφοπεδίου, έγινε δεκτό κατά πλειοψηφία το σχέδιο ψηφίσματος που συνέταξε ο βουλευτής του Δημοκρατικού Τουρκικού Κόμματος (KDTP) του Κοσσυφοπεδίου Ένις Κερβάν για αποδοχή με ψηφοφορία της τουρκικής ως «γλώσσας σε επίσημη χρήση».

Ο βουλευτής του KDTP Κερβάν, σε δήλωσή του στον ανταποκριτή του πρακτορείου Anadolu για το θέμα, είπε ότι με την έγκριση του σχεδίου ψηφίσματος, το Κόσοβο αποδείχθηκε ξανά ότι είναι ένα πολυεθνικό και πολυπολιτισμικό κράτος.

Δηλώνοντας ότι τα τουρκικά μιλιούνται παραδοσιακά στο Κοσσυφοπέδιο όταν ήταν εδώ οι Οθωμανοί, ο Κερβάν είπε: «Σήμερα, η τουρκική γλώσσα μας έχει γίνει επίσημη με την πλειοψηφία των ψήφων», είπε.

Η τουρκική έχει επί του παρόντος το καθεστώς της «επίσημης γλώσσας» στους δήμους της Πρίζρεν και της Μαμούσα στο Κοσσυφοπέδιο και το καθεστώς της «γλώσσας σε επίσημη χρήση» στους δήμους της Πρίστινα, του Γκιλάν, του Βιτσιτίριν και της Νότιας Μιτρόβιτσα.

Σύμφωνα με τη νομοθεσία του Κοσσυφοπεδίου, μια γλώσσα που παραδοσιακά ομιλείται εντός των δημοτικών συνόρων μπορεί να έχει το καθεστώς της «γλώσσας σε επίσημη χρήση», ανεξάρτητα από το ποσοστό εκπροσώπησής της. Το εν λόγω καθεστώς δεν απαιτεί τη χρήση επίσημης γλώσσας στους τομείς ευθύνης του δήμου.

Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της τελευταίας απογραφής που πραγματοποιήθηκε στο Κοσσυφοπέδιο το 2011, στη χώρα ζουν συνολικά 18.738 Τούρκοι, ενώ υπολογίζονται σε 50 χιλιάδες αυτοί που μπορούν να καταλαβαίνουν τουρκικά εκτός από τη μητρική τους γλώσσα, σύμφωνα με το τουρκικό δημοσίευμα.

—

The Hellenic Information Team

Παραλίγο τραγωδία με φρεγάτα της ευρωπαϊκής αποστολής στην Ερυθρά Θάλασσα

1

Απρίλιος 4, 2024. Ελλάδα.

Η φρεγάτα HDMS Iver Huitfeldt, την οποία η Δανία απέστειλε στην Ερυθρά Θάλασσα, δυσλειτούργησε και έγινε ευάλωτη κατά τη διάρκεια της αποστολής της στα ανοιχτά της Υεμένης.

Σύμφωνα με τις στρατιωτικές πληροφορίες η φρεγάτα HDMS Iver Huitfeldt του Δανικού Ναυτικού, η οποία αναπτύχθηκε στην Ερυθρά Θάλασσα κατά των επιθέσεων των Χούθι, παρουσίασε δυσλειτουργία στην αντιμετώπιση των επιθετικών drones  των Χούθι.

Η φρεγάτα δεν μπόρεσε να χρησιμοποιήσει πυραύλους αεράμυνας ESSM επί μισή ώρα και τα μισά πυρομαχικά που εκτοξεύτηκαν από τα διπλά πυροβόλα κύριας συστοιχίας 76 mm εξερράγησαν  μετά την εκτόξευσή τους και έπεσαν κοντά στο πλοίο.

Παρά τα προβλήματα αυτά, η φρεγάτα κατάφερε να καταρρίψει τέσσερα από τα εισερχόμενα drones, ενώ τα υπόλοιπα καταστράφηκαν από άλλα πολεμικά πλοία.

Μετά από 30 λεπτά επανεκκίνησης του συστήματος αεράμυνας, το ESSM ενεργοποιήθηκε ξανά και 50 έως 100 πυρομαχικά των 76 χιλιοστών, καθώς και τρεις πύραυλοι, χρησιμοποιήθηκαν για την κατάρριψη τεσσάρων μη επανδρωμένων εναέριων οχημάτων κατά τη διάρκεια της μάχης, η οποία διήρκεσε περίπου μία ώρα συνολικά…

Το περιστατικό έλαβε χώρα στις 9 Μαρτίου, αλλά τώρα δημοσιοποιήθηκε.

Αντικαταστάθηκε ο Αρχηγός ΓΕΣ

Μετά το περιστατικό, ο Δανός Αρχηγός Γενικού Επιτελείου Φλέμινγκ Λέντφερ έχασε τη θέση του με το αιτιολογικό ότι δεν ανέφερε τεχνικά προβλήματα με τη φρεγάτα.

Πληροφορίες στον δανικό τύπο αναφέρουν ότι έγινε κατανοητό ότι τα προηγουμένως γνωστά προβλήματα με το ραντάρ και το σύστημα διαχείρισης μάχης ήταν πιο σοβαρά από το αναμενόμενο.

Είναι γνωστό ότι το πλοίο χρησιμοποιεί το ραντάρ Thales APAR. Αυτό το ραντάρ ήταν επίσης ο κύριος αισθητήρας της γερμανικής φρεγάτας Hessen κλάσης Sachsen, η οποία αντιμετώπισε προβλήματα με τους πυραύλους αεράμυνας τον Φεβρουάριο.

Κάνοντας μια σύντομη δήλωση μετά το περιστατικό, η Thales ανακοίνωσε ότι η προκαταρκτική εξέταση που διεξήχθη από τις δανικές αρχές «δεν δείχνει πρόβλημα με το ραντάρ APAR». Μια άλλη αξιοσημείωτη αναφορά είναι ότι ανταλλακτικά και εξοπλισμός, συμπεριλαμβανομένων δύο πυροβόλων 76 mm, δανείστηκαν από άλλα δανικά πολεμικά πλοία πριν η φρεγάτα σταλεί στην Ερυθρά Θάλασσα.

—

The Hellenic Information Team

Απάτη με κονδύλια της ΕΕ – ​​Συνελήφθησαν 22 άτομα και δεσμεύτηκαν 600 εκατομμύρια ευρώ σε ευρωπαϊκή έρευνα

0

Απρίλιος 4, 2024. Ελλάδα.

Είκοσι δύο άτομα συνελήφθησαν και κατασχέθηκαν πολυτελή αυτοκίνητα και βίλες στο πλαίσιο ευρωπαϊκής έρευνας για απάτη περίπου 600 εκατομμυρίων ευρώ που επηρεάζει το εθνικό σχέδιο ανάκαμψης και ανθεκτικότητας της Ιταλίας, ανακοίνωσε την Πέμπτη η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία (EPPO) και η ιταλική αστυνομία, αναφέρει το AFP και το DPA.

Δεκάδες έρευνες πραγματοποιήθηκαν σε Ιταλία, Αυστρία, Ρουμανία και Σλοβακία. Οκτώ από τους συλληφθέντες τέθηκαν σε προληπτική κράτηση και οι άλλοι 14 τέθηκαν σε κατ’ οίκον περιορισμό.

Σε έναν από αυτούς, λογιστή, απαγορεύτηκε η άσκηση της επαγγελματικής του δραστηριότητας, ανέφερε η EPPO.

Η στοχευόμενη οργάνωση φέρεται να ενορχηστρώνει, μεταξύ 2021 και 2023, μια απάτη με στόχο την εκτροπή κεφαλαίων που προορίζονται για την Ιταλία στο πλαίσιο του ευρωπαϊκού σχεδίου ανάκαμψης μετά την Covid.

Οι ύποπτοι φέρεται να ζήτησαν να λάβουν επιδοτήσεις για την υποστήριξη της ψηφιοποίησης, της καινοτομίας και της ανταγωνιστικότητας των μικρομεσαίων επιχειρήσεων (ΜΜΕ), οι οποίες στην πραγματικότητα ήταν πλασματικές.

Είχαν βοηθηθεί από λογιστές, παρόχους υπηρεσιών και συμβολαιογράφους και είναι ύποπτοι ότι μετέφεραν τα χρήματα που έλαβαν σε τραπεζικούς λογαριασμούς στην Αυστρία, τη Ρουμανία και τη Σλοβακία.

Στην Ιταλία, η οικονομική υπηρεσία στη Βενετία πάγωσε περιουσιακά στοιχεία συνολικής αξίας 600 εκατ. ευρώ, με βάση δικαστική απόφαση.

Αυτά περιλαμβάνουν πολυτελή διαμερίσματα και βίλες, σημαντικά ποσά σε κρυπτονομίσματα, ρολόγια Rolex, κοσμήματα Cartier, χρυσό και πολυτελή αυτοκίνητα, ειδικά Lamborghini Urus, Porsche Panamera και Audi Q8, σύμφωνα με την Ενετική χρηματοοικονομική εποπτική αρχή.

Περίπου 150 αστυνομικοί, βοηθούμενοι από σκύλους ανιχνευτές, συμμετείχαν στις έρευνες που πραγματοποιήθηκαν σε διάφορες ιταλικές περιοχές.

Το 2020, η Ευρωπαϊκή Ένωση ενέκρινε ένα σχέδιο ανάκαμψης ύψους 800 δισεκατομμυρίων ευρώ για να βοηθήσει τα 27 κράτη μέλη να αντιμετωπίσουν την κρίση που προκάλεσε η πανδημία. Το σχέδιο χρηματοδοτείται από κοινό δάνειο. Η Ιταλία είναι ο σημαντικότερος δικαιούχος, με το PNRR της να ανέρχεται σε 194,4 δισ. ευρώ (71,8 δισ. ευρώ σε επιδοτήσεις και 122,6 δισ. ευρώ σε δάνεια).

Η EPPO με έδρα το Λουξεμβούργο είναι ένα ανεξάρτητο όργανο επιφορτισμένο με τη διερεύνηση, τη δίωξη και τη δίωξη εγκλημάτων κατά του προϋπολογισμού της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όπως η διασυνοριακή απάτη στον τομέα του ΦΠΑ άνω των 10 εκατομμυρίων ευρώ.

—

The Hellenic Information Team

«Αυτοκίνητα ραντάρ» εντοπίζουν όσους σταθμεύουν τζάμπα

0

Κρίστιαν Μπέμπερ, dpa 

14 ώρες πριν

Στο Στρασβούργο οχήματα σαρώνουν τους δρόμους εντοπίζοντας αυτοκίνητα, για τα οποία δεν έχουν καταβληθεί τα απαιτούμενα τέλη στάθμευσης. Πρότυπο για άλλες χώρες;

Ηλεκτροκίνητα «αυτοκίνητα ραντάρ» σκανάρουν τους κεντρικούς δρόμους στο ΣτρασβούργοΕικόνα: Michael Evers/dpa/picture alliance

O δήμος Στρασβούργου δίσταζε στην αρχή. Τώρα όμως, όπως και σε άλλες γαλλικές πόλεις, ειδικά εξοπλισμένα αυτοκίνητα διασχίζουν γειτονιές του κέντρου σαρώνοντας πινακίδες σταθμευμένων αυτοκινήτων.Στα λεγόμενα «αυτοκίνητα ραντάρ» (voitures radars) με τις κάμερες στην οροφή δεν ξεφεύγει τίποτα, όπως προειδοποιούν τους οδηγούς τα τοπικά μέσα ενημέρωσης. Μιας και οι οδηγοί πληκτρολογούν τον αριθμό της πινακίδας κυκλοφορίας όταν παρκάρουν επί πληρωμή, τα «αυτοκίνητα ραντάρ» είναι σε θέση να ελέγξουν γρήγορα αν το αυτοκίνητο έχει υπερβεί τον προβλεπόμενο χρόνο παραμονής σε μια θέση στάθμευσης. Ορισμένοι κάτοικοι της πόλης με τα παραδοσιακά ξυλόδετα σπίτια μιλούν ήδη για βιομηχανία έκδοσης κλήσεων.

Θα υιοθετήσει και η Γερμανία τα «αυτοκίνητα ραντάρ» για να εντοπίζει παράνομα σταθμευμένα οχήματα; Στο Αμβούργο η αρμόδια αρχή μεταφορών έχει ξεκινήσει διαδικασία για να επιτραπεί η χρήση των ειδικών οχημάτων σε παγγερμανικό επίπεδο. «Για να γίνει αυτό είναι απαραίτητη μια απόφαση σε ομοσπονδιακό επίπεδο», εξηγεί ο εκπρόσωπος της αρχής Ντένις Κρέμερ.

Το Στρασβούργο έχει συμβολικό χαρακτήρα, μιας και είναι η έδρα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και βρίσκεται στα σύνορα με τη Γερμανία. Στο κέντρο της γαλλικής πόλης εκτός από γαλλικά ακούγονται αγγλικά, ισπανικά και γερμανικά. Τα οχήματα σάρωσης της ιδιωτικής εταιρείας Streeteo είναι σε θέση να αναγνωρίζουν όχι μόνο γαλλικές, αλλά και ξένες πινακίδες κυκλοφορίας, όπως οι γερμανικές, διαβεβαιώνει ο δήμος Στρασβούργου.

35 ευρώ για τρεις ώρες στάθμευση

Κυκλοφοριακή συμφόρηση στη γέφυρα μεταξύ Στρασβούργου και Κελ
O δήμος Στρασβούργο λαμβάνει μέτρα για να βελτιώσει την ποιότητα του αέραΕικόνα: Patrick Seeger/dpa/picture alliance

Το κάπως αινιγματικό ακρώνυμο FPS (Forfait post-stationnement) είναι πλέον γνωστό στους περισσότερους ντόπιους. Ίσως και οι υπόλοιποι θα πρέπει να το μάθουν το ταχύτερο. Πρόκειται για το πρόστιμο υπερβολικού χρόνου στάθμευσης και ανέρχεται σε τουλάχιστον 35 ευρώ. Στην απογευματινή βόλτα στη σκιά του καθεδρικού ναού δεν αποκλείεται «ο κούκος να κοστίσει αηδόνι», αν οι οδηγοί δεν καταβάλλουν το αναγκαίο αντίτιμο στάθμευσης. Ο δήμος Στρασβούργου διαβεβαιώνει πάντως ότι οι έλεγχοι σταθμευμένων οχημάτων δεν θα αφεθούν εξ ολοκλήρου στα αυτοκίνητα σάρωσης. Οι υπάλληλοι της Streeteo θα συνεχίσουν και στο μέλλον τους επιτόπιους ελέγχους για να διαπιστώνουν αν υπάρχει παράβαση.

Τα τέλη στάθμευσης έχουν ήδη αυξηθεί σημαντικά στο Στρασβούργο το τελευταίο διάστημα. Οι τουρίστες εκπλήσσονται όταν διαπιστώνουν ότι θα πρέπει να καταβάλουν στους δρόμους του κέντρου για τρεις ώρες περίπου 35 ευρώ για στάθμευση. Χαμηλότερες είναι οι τιμές μόνο στα πάρκινγκ εκτός κέντρου.

Οι απόψεις για το ζήτημα στάθμευσης διίστανται, όπως δείχνουν τα σχόλια χρηστών στην ιστοσελίδα του δήμου Στρασβούργου. Ορισμένοι κάτοικοι επικρίνουν τους νέους, «σαρωτικούς» ελέγχους ως αντικοινωνικό μέτρο. Άλλοι πάλι τάσσονται ανοιχτά υπέρ. Πίσω από τα νέα, αυστηρά μέτρα του δήμου Στρασβούργου, στον οποίο τον πρώτο λόγο έχουν οι Πράσινοι, κρύβεται μια περιβαλλοντική στρατηγική με στόχο τη βελτίωση της ποιότητας του αέρα. Για τον λόγο αυτό επεκτείνεται το δίκτυο των τραμ. Οι επισκέπτες παροτρύνονται να παρκάρουν τα αυτοκίνητά τους εκτός πόλης και να χρησιμοποιούν τα μέσα μαζικής μεταφοράς για να μεταβούν στο κέντρο.

Εμπόδιο στη Γερμανία τα προσωπικά δεδομένα

Σαρωτές και κάμερες στην οροφή των «αυτοκινήτων ραντάρ»
Σαρωτές στην οροφή των «αυτοκινήτων ραντάρ»Εικόνα: Michael Evers/dpa/picture alliance

Στη Γερμανία θα πρέπει να ξεπεραστούν συγκεκριμένα εμπόδια μέχρι να αρχίσουν ειδικά οχήματα να σαρώνουν τις πινακίδες σταθμευμένων αυτοκινήτων, δηλώνει ο εκπρόσωπος της αρχής μεταφορών στο Αμβούργο. Κατ΄ αρχήν θα πρέπει να επιτραπεί η φωτογράφηση των πινακίδων κυκλοφορίας στον δρόμο, κάτι που σήμερα απαγορεύεται για λόγους προστασίας δεδομένων. Έπειτα θα πρέπει οι οδηγοί να δηλώνουν τον αριθμό της πινακίδας στα μηχανήματα έκδοσης εισιτηρίων.

Το πρωτοπόρο κρατίδιο του Αμβούργου έχει ήδη συντάξει νομοσχέδιο για τα «αυτοκίνητα σάρωσης», το οποίο να προσαρμόζεται αναλόγως στους νόμους κάθε ομοσπονδιακού κρατιδίου. Το νομοσχέδιο έχει ήδη αξιολογηθεί θετικά σε παγγερμανικές επιτροπές. «Μέχρι να υπάρξει νομική βάση εκ μέρους της ομοσπονδιακής κυβέρνησης δεν θα πραγματοποιηθούν στο Αμβούργο δοκιμαστικές διαδρομές με «αυτοκίνητα σάρωσης», κατέστησε πάντως σαφές ο δήμος Αμβούργου.

Επιμέλεια: Στέφανος Γεωργακόπουλος

DW

Post-Erdogan Turkey Is Finally Here

0

 

Last weekend’s elections offer a first glimpse of a political future beyond the reigning strongman.

By Sinan Ciddi  Non-Resident Senior Fellow

Steven A. Cook Council on Foreign Relations

via Foreign Policy

APRIL 4, 2024

Turkish politics is interesting again. For years, Turkey’s opposition was moribund. Under the leadership of Kemal Kilicdaroglu, the main opposition Republican People’s Party (CHP) had trouble attracting more than 25 percent to 30 percent of voters.

Then suddenly, last weekend, the opposition broke through. It’s not just that the CHP held on to mayoralties in big cities such as Ankara, Izmir, and Istanbul, where the sitting mayor, Ekrem Imamoglu, has established himself as the most dynamic Turkish politician since President Recep Tayyip Erdogan was himself mayor in the mid-1990s. Making matters worse for the Turkish leader, the CHP and other parties soundly defeated mayors from the ruling Justice and Development Party (AKP) in 15 other municipalities.

Just five years ago, the AKP’s orange almost entirely covered Turkey’s local electoral map across a wide belt from east to west and in a mostly uninterrupted swath from north to south in the middle of Anatolia. Now the party controls barely contiguous blots of orange from 15 provinces stretching from the northeast to the central part of the country where it hits a thick wall of CHP red. And despite Erdogan’s best efforts to undermine Kurdish politicians, the purple of the pro-Kurdish Peoples’ Equality and Democracy Party (DEM) dominates the southeastern quadrant of Anatolia. The royal blue of the fascist-adjacent Nationalist Movement Party appears as eight disparate splotches across the landscape. Although pictures allegedly tell a thousand words, the Turkish electoral map needs just one: drubbing.

Yet the results of Sunday’s vote were unexpected. Not because the AKP is strong. It is, in fact, a shell of the dynamic party with a compelling vision of Turkey’s future that it once was. That AKP is long gone. Rather, Erdogan and his party have been able to prevail over the last dozen or so years because he has become a practiced and shrewd authoritarian who leveraged the press, the courts, and parliamentary procedure to make it more difficult for the opposition to compete. He also employed a fair amount of intimidation and violence against opponents.

It is a testament to the political fortitude of Turks and the continuing strength of Turkey’s democratic practices—without the country actually qualifying as a democracy—that people still came out in droves last weekend to register their disapproval of Erdogan and the AKP. At least for the moment, Turkish voters have tempered the idea that the current age is one of illiberalism in which non-democratic leaders can leverage seemingly democratic institutions to advance anti-democratic agendas and consolidate their power. Erdogan was at the leading edge of this phenomenon (even before Hungary’s Viktor Orban became the poster boy for electoral authoritarianism) but now confronts the most serious rebuke of his political career. For the first time in many years, without stretching credulity analysts can imagine what a post-AKP Turkey might look like.

It is actually worse for Erdogan than one thinks. While there are plenty of losers in Sunday’s election, there is really only one clear winner: Imamoglu. Imamoglu scored a thumping 51 percent victory against the AKP’s Murat Kurum, who received 39 percent. This result was not, in fact, a race between Imamoglu and Kurum; it was a contest between Imamoglu and Erdogan. In his effort to support Kurum, Erdogan employed every strategy, including sending 17 cabinet ministers to campaign in the city, as well as making numerous appearances himself. The pro-Erdogan media did their best not to provide coverage of Imamoglu out on the hustings. None of this prevented him gaining one out of two votes in a race where more than 8 million citizens voted, however. The mayor’s reelection represents his third consecutive victory (twice in 2019) in contests with Erdogan’s hand-picked candidates and, for the AKP, the most worrying.

Imamoglu is the political rival the Turkish president fears most, and he is the most likely to challenge Erdogan for the presidency, currently scheduled for 2028. His 51 percent result far exceeds the national support for the CHP. It is hard not to wonder, had Imamoglu been at the top of the opposition’s ticket during the May 2023 presidential election instead of the hapless Kilicdaroglu, how different Turkey might look today. It is plausible that last Sunday, President Imamoglu would have congratulated the opposition on a strong showing. Imamoglu’s victory over Kurum was about the same percentage difference (~10 percent) that Imamoglu was projected to win the presidency had he been the nominee to challenge Erdogan.

Whether Imamoglu will be in a position to face off against Erdogan remains an open question, though. Imamoglu could be banned from holding political office if a frivolous lawsuit that a prosecutor filed against him in 2019 is upheld by an appeals court. If the court upholds the lower court’s decision, it will prevent Imamoglu from running against Erdogan or remaining mayor of Istanbul.

Given the vehemence with which Erdogan had vowed to retake Istanbul and Ankara ever since those cities were lost to the opposition, it is shocking that Erdogan failed. But it is not necessarily surprising. The AKP fielded terrible mayoral candidates who lacked charisma and were perceived to be out of touch with voter sentiment. To compensate for the AKP’s C-team lineup, Erdogan assumed a role of campaigner-in-chief and attempted to be the candidate behind the candidate in many mayoral races. Powerful may be Erdogan’s rhetorical skills, but they could not make up for the crushing economic conditions felt by citizens, notably consumer inflation over 120 percent.

Behind the tough economic times, it seems that after almost 22 years, Erdogan and the AKP have worn out their welcome. Long gone on the stump is Erdogan’s positive vision of Turkey’s future. In its place are a bevy of threats bellowing to crowds that if they did not vote for the AKP, then he would suspend local government services. The bad candidates, the terrible economy, and Erdogan’s bellicosity all came crashing down on Sunday. Not only did Imamoglu romp in Istanbul, but the CHP incumbent in Ankara, Mansur Yavas, crushed his AKP opponent by almost 30 points, and the opposition turned over what were thought to be AKP strongholds throughout the country.

Can Erdogan do anything to turn this grim picture around? It seems unlikely. A man who has always rebounded from political downturns, like the coup attempt (2016) and the Gezi Park protests (2013), appears to be politically weakened beyond repair. In the early hours of April Fools’ Day, Erdogan delivered a concession speech in Ankara, which many TV channels switched away from, as Imamoglu began his victory speech in Istanbul at the same time. While Erdogan looked deflated and worn, Imamoglu was full of energy, addressing a jubilant sea of voters. Yet Erdogan was not prepared to take the defeat lying down. Just hours after the election,  sought to block the winner in the city of Van’s mayoral race==from the Kurdish-based DEM Party—in favor of the AKP candidate who lost badly.  Violence broke out until  the High Election Board demonstrated atypical spine in the face of Erdogan’s pressure and recognized the rightful winner.

Going forward, there are not many good options for Erdogan. If he taps the court to ban Imamoglu, this could result in a massive public backlash, well beyond the boundaries of Istanbul. Similarly, removing Imamoglu does not alter the CHP-dominated electoral map of Turkey that has appeared. True, these were local elections and not necessarily determinative of a national race, but Erdogan would not risk an early presidential race now. Attempting to reset the AKP to its factory settings and returning to 2002 will not work. The entire AKP brand is tarnished by corruption, arrogance, and Erdogan’s authoritarianism. Never count Erdogan out, but it does seem that Turkey is on the cusp of a new era. Erdogan will cling to office, but it seems clear that the future now lies with Imamoglu.

Source: Council on Foreign Relations

ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ: έξι βήματα για δύο κράτη

0

Daniel Pipes
The Boston Globe 4 Απριλίου 2024

Μήπως ήρθε η ώρα να εφαρμόσουμε τη λύση των δύο κρατών – δηλαδή να αναγνωρίσουμε την ημικυρίαρχη Παλαιστινιακή Αρχή (ΠΑ) ως κράτος, ως «Παλαιστίνη», μαζί με το Ισραήλ;

Ο Πρόεδρος Μπάιντεν λέει ναι – «η μόνη πραγματική λύση είναι μια λύση δύο κρατών» – και 19 Δημοκρατικοί γερουσιαστές ζητούν «δύο κράτη για δύο λαούς». Ο πρωθυπουργός του Ισραήλ Μπέντζαμιν Νετανιάχου λέει όχι – «Το Ισραήλ θα συνεχίσει να αντιτίθεται στη μονομερή αναγνώριση ενός παλαιστινιακού κράτους» – και οι Ρεπουμπλικάνοι, σύμφωνα με τα λόγια της Washington Post, «αγκαλιάζουν τον Νετανιάχου πιο σφιχτά». Αυτή η υψηλού προφίλ σύγκρουση απειλεί να βλάψει τα συμφέροντα και των δύο χωρών. Ευτυχώς, υπάρχει κοινό έδαφος που προσφέρει έναν τρόπο να προχωρήσουμε το θέμα. Έχει δύο συστατικά.

Πρώτον, οι κυβερνήσεις των ΗΠΑ και του Ισραήλ έχουν αποδεχθεί δημοσίως κατ’ αρχήν ένα παλαιστινιακό κράτος. Ο Πρόεδρος Τζορτζ Μπους το έκανε το 2002 και ο ίδιος ο Νετανιάχου το 2009. Ομολογουμένως, ο Νετανιάχου στη συνέχεια άλλαξε γνώμη, αλλά ο έξω κόσμος δεν θα τον αφήσει να αναιρέσει μια απόφαση ήδη εδώ και 15 χρόνια. Η προσπάθεια οπισθοδρόμησης σε αυτή τη συμφωνία ισοδυναμεί με καταδικασμένη προσπάθεια οπισθοφυλακής.

Είναι αλήθεια ότι πριν από έναν αιώνα, “Παλαιστίνιοι” σήμαιναν Εβραίοι, όχι Άραβες. αλλά οι Παλαιστίνιοι Άραβες αποτελούν σήμερα έναν λαό. Το να προσποιείσαι το αντίθετο μυρίζει ματαιότητα.

Είναι επίσης αλήθεια ότι η αποκατάσταση της ιορδανικής και αιγυπτιακής κυριαρχίας στη Δυτική Όχθη και τη Γάζα πριν από 60 χρόνια είναι μια πιο ελκυστική εναλλακτική από μια λύση δύο κρατών. αλλά τόσο το Αμμάν όσο και το Κάιρο αποκρούουν σθεναρά αυτήν την ιδέα. Το Ισραήλ που κυβερνά όλα αυτά τα εδάφη παρατείνει μια από τις πιο άγριες και μακροχρόνιες συγκρούσεις στον κόσμο. Παλαιστίνη είναι αυτή.

Αλλά τι είδους Παλαιστίνη; Εκεί βρίσκεται ο δεύτερος τομέας συμφωνίας μεταξύ της Ουάσιγκτον και της Ιερουσαλήμ. Ο καθένας το δέχτηκε υπό τον όρο μιας πλήρους αναθεώρησης της παλαιστινιακής συμπεριφοράς. Ο καθένα έθετε τρεις προϋποθέσεις.

Ο Μπους πρόσφερε «την αμερικανική υποστήριξη για τη δημιουργία ενός προσωρινού κράτους της Παλαιστίνης… εάν οι Παλαιστίνιοι ασπαστούν τη δημοκρατία, αντιμετωπίσουν τη διαφθορά και απορρίψουν σθεναρά τον τρόμο».

Ο Νετανιάχου περιέγραψε τους όρους του Ισραήλ ως «εγγύηση σχετικά με την αποστρατιωτικοποίηση και τις ανάγκες ασφάλειας του Ισραήλ», συν την αναγνώριση του Ισραήλ «ως του κράτους του εβραϊκού λαού».

Μαζί, αυτά τα αιτήματα – τα οποία παραμένουν τόσο κεντρικά σήμερα όσο και όταν εκφράστηκαν για πρώτη φορά – απαιτούν έναν μετασχηματισμό των παλαιστινιακών στάσεων και ενεργειών.

(Παρόλα αυτά, παραμένουν επιμέρους και πρέπει να προστεθούν και άλλα αιτήματα· τέλος στη συκοφαντία του Ισραήλ από την Παλαιστινιακή Αρχή, αναγνώριση της Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσά της και πλήρης εξομάλυνση των σχέσεων.)

Δυστυχώς, αυτές οι έξι συνθήκες έχουν ουσιαστικά εξαφανιστεί από τη συλλογική μνήμη. Ξεχνώντας τους, οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ εμπλέκονται σε μια αχρείαστη «ναι ή όχι στην Παλαιστίνη;» διαφωνία. Μαζί τους, οι δύο κυβερνήσεις μπορούν να συμμετάσχουν σε μια ρεαλιστική και εποικοδομητική συζήτηση “έχει η Παλαιστινιακή Αρχή εκπληρώσει τις προϋποθέσεις;”

Η Παλαιστινιακή Αρχή, η οποία κλείνει τα 30 χρόνια τον επόμενο μήνα, έχει ένα εκτενές πλαίσιο για να κριθεί.

Ακολουθεί μια συνοπτική αξιολόγηση για καθεμία από αυτές τις έξι απαιτήσεις ΗΠΑ-Ισραήλ:

Καθιερώστε τη δημοκρατία: Ο ηγέτης της Παλαιστινιακής Αρχής Μαχμούντ Αμπάς διανύει το 20ό έτος της 4ετούς θητείας του και απορρίπτει ακόμη και τις στημένες εκλογές που χαρακτηρίζουν τους τυράννους που προσποιούνται ότι είναι δημοκρατικοί.
Μειώστε τη διαφθορά: Ο Γκάιθ αλ-Ομάρι, πρώην σύμβουλος του Αμπάς, διαπιστώνει ότι «το εντυπωσιακό 87% των Παλαιστινίων στη Δυτική Όχθη και τη Γάζα πιστεύει ότι η Παλαιστινιακή Αρχή είναι διεφθαρμένη».
Απόρριψη του τρόμου: Η Παλαιστινιακή Αρχή πανηγυρίζει ευθαρσώς τη δολοφονία των Ισραηλινών. Για παράδειγμα, ένα τηλεοπτικό κήρυγμα δήλωνε ότι “Όλα τα όπλα πρέπει να στοχεύουν τους Εβραίους”. Επίσης, καυχήθηκε για τον ρόλο της στις 7 Οκτωβρίου.
Αποστρατιωτικοποίηση: Η Παλαιστινιακή Αρχή έχει πάνω από 83.000 προσωπικό ασφαλείας για τα οποία ξοδεύει το ένα τρίτο του προϋπολογισμού της, καθιστώντας την (μαζί με τη Χαμάς) την πιο στρατιωτικοποιημένη κοινωνία στον κόσμο. (Μόνο η Βόρεια Κορέα αντιστοιχεί σε αυτό το ποσοστό.)
Εγγύηση των αναγκών ασφαλείας του Ισραήλ: Η Παλαιστινιακή Αρχή ενέκρινε πέρυσι μια πρόθεση «να ανατινάξουν όλες τις πόλεις της σιωνιστικής οντότητας».
Αναγνωρίστε το Ισραήλ ως το εβραϊκό κράτος: Ο Αμπάς το απορρίπτει κατηγορηματικά, χλευάζοντας τους Ισραηλινούς: “Μπορείτε να αποκαλείτε τον εαυτό σας όπως θέλετε, αλλά δεν θα το δεχτώ”.

Καθώς η Παλαιστινιακή Αρχή δεν δέχεται κάθε κοινή πρόταση συνθήκης ΗΠΑ-Ισραήλ, η Ουάσιγκτον και η Ιερουσαλήμ έχουν σταμτατήσει τη διαδικασία. Ήρθε η ώρα να τελειώσουν οι άχρηστοι καβγάδες τους και να επικεντρωθούν στο να πείσουν τον Αμπάς και το καθεστώς του να εκπληρώσουν αυτές τις απαιτήσεις κοινής λογικής, για παράδειγμα μειώνοντας την υπερστρατιωτικοποίηση της ΠΑ.

Αντίστοιχα, μερικές ταπεινές συμβουλές σε κάθε κυβέρνηση.

Ιερουσαλήμ: Σταματήστε να διεκδικείτε εκ νέου όσα ήδη παραχωρήσατε. Κατευθύνετε την προσοχή του Μπάιντεν στις έξι ανεκπλήρωτες προϋποθέσεις. Επιμείνετε να γίνουν προς ικανοποίηση σας – και όχι των Αμερικανών –.

Ουάσιγκτον: Σταματήστε να αγνοείτε ότι η Παλαιστινιακή Αρχή δεν έχει κάνει καμία από τις απαιτούμενες αλλαγές. Βάλτε το βάρος της αλλαγής στους Παλαιστίνιους. Προκαλέστε τους να αποδειχθούν άξιοι ενός κυρίαρχου κράτους.

Και πώς μπορεί να πιεστούν οι Παλαιστίνιοι να κάνουν αυτές τις αλλαγές; Μέσω αυτού που αποκαλώ Νίκη του Ισραήλ: πείθοντάς τους ότι έχασαν τη μακρά μάχη τους με το Ισραήλ και ήρθε επιτέλους η ώρα να συμβιβαστούν με το εβραϊκό κράτος.

Συγκεκριμένα, αυτό σημαίνει ότι το Ισραήλ τερματίζει τη διαχείριση δύο εχθρικών οργανώσεων, της Παλαιστινιακής Αρχής και της Χαμάς, της πρώτη μέσω οικονομικής λιμοκτονίας και της άλλης μέσω καταστροφής, όπως συμβαίνει τώρα στη Γάζα. Στη συνέχεια, το Ισραήλ εξουσιοδοτεί αυτούς τους πολλούς Παλαιστίνιους που είναι έτοιμοι να ζήσουν σε αρμονία μαζί του χρηματοδοτώντας τους, δίνοντάς τους φωνή και συμπεριλαμβάνοντάς τους στη διακυβέρνηση.

*Ο Ντάνιελ Πάιπς είναι πρόεδρος του Φόρουμ Μέσης Ανατολής και συγγραφέας του βιβλίου Ισλαμισμός εναντίον Δύσης: 35 χρόνια γεωπολιτικής πάλης (Wicked Son, 2023). © 2024 από τον Daniel Pipes.  

 

ΝΑΤΟ: ΠΑΡΟΝ ΚΑΙ ΜΕΛΛΟΝ.- ΟΙ ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΟΙ ΕΠΙΛΟΓΕΣ

1

Estelle HOORICKX 28 Μαρτίου 2024

diploweb.com

75η επέτειος του ΝΑΤΟ: προκλήσεις και ευκαιρίες με αφορμή τον πόλεμο της Ρωσίας στην Ουκρανία

Το παρόν κείμενο είναι γραμμένο με προσωπική ιδιότητα. Η Επισμηναγός της Πολεμικής Αεροπορίας (OF-3) Estelle Hoorickx, PhD είναι ερευνήτρια στο Κέντρο Μελετών Ασφάλειας και Άμυνας (CSDS), στο Υπουργείο Άμυνας του Βελγίου. 

Στις 4 Απριλίου 2024 θα σηματοδοτηθεί η 75η επέτειος από την υπογραφή της Συνθήκης του Βορείου Ατλαντικού. Ο ιστορικός ρόλος του ΝΑΤΟ στη διασφάλιση της συλλογικής άμυνας των κρατών μελών έχει γίνει περισσότερο από ποτέ σημαντικός από τότε που η Ρωσία εισέβαλε στην Ουκρανία για δεύτερη φορά στις 24 Φεβρουαρίου 2022. Εάν οι Ευρωπαίοι θα αδράξουν την ευκαιρία για να διεκδικήσουν μια πιο αυτόνομη θέση εντός της Συμμαχίας, η οποία αναμφίβολα έχει αναζωογονηθεί αλλά τώρα αντιμετωπίζει όλο και πιο περίπλοκες και πολυάριθμες προκλήσεις, είναι ένα από τα ζητήματα που βρίσκονται στον πυρήνα αυτού του άρθρου.

Το άρθρο δημοσιεύεται επίσης στα γαλλικά με τίτλο «Les 75 ans de l’OTAN: défis et opportunités à l’épreuve de la guerre russo-ukrainienne» στο Revue Militaire Belge (RMB), Μάρτιος 2024 (βλ. σύνδεσμο στο υποσέλιδο ).

Η ATLANTIC ALLIANCE είναι μια ηλικιωμένη κυρία που, 75 χρόνια μετά την υπογραφή της Συνθήκης της Ουάσιγκτον, έχει δείξει εξαιρετική ικανότητα ανθεκτικότητας και προσαρμογής. Ενώ μέχρι πρόσφατα ήταν στόχος επικρίσεων τόσο από τον πρώην πρόεδρο των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ όσο και από τον Γάλλο Πρόεδρο Εμανουέλ Μακρόν —ο πρώτος το θεωρούσε «απαρχαιωμένο» (2017), ο δεύτερος «εγκεφαλικά νεκρό» (2019) — ο Οργανισμός δεν φαινόταν ποτέ τόσο ουσιαστικός όσο από τις 24 Φεβρουαρίου 2022, όταν η Ρωσία εισέβαλε στην Ουκρανία για δεύτερη φορά. Με αυτόν τον νέο πόλεμο στην ευρωπαϊκή ήπειρο, ο Βλαντιμίρ Πούτιν «ξύπνησε» το ΝΑΤΟ με «το χειρότερο ηλεκτροσόκ στην ιστορία» σύμφωνα με τον Γάλλο Πρόεδρο. Μετά από δύο δεκαετίες του αφγανικού τέλματος, η είσοδος των ρωσικών στρατευμάτων στην Ουκρανία ανάγκασε τον Οργανισμό να επικεντρωθεί εκ νέου στην ιστορική του αποστολή: τη συλλογική άμυνα των κρατών μελών του ενάντια στον παλιό του αντίπαλο, τη Ρωσία. Το ερώτημα τώρα είναι εάν οι Ευρωπαίοι μπορούν να εκμεταλλευτούν την ευκαιρία να επιβληθούν πιο αυτόνομα σε μια Συμμαχία που προφανώς έχει αναζωογονηθεί, αλλά τώρα αντιμετωπίζει όλο και πιο περίπλοκες και πολυάριθμες προκλήσεις.

Estelle Hoorickx
Επισμηναγός της Πολεμικής Αεροπορίας (OF-3) Estelle Hoorickx, PhD είναι ερευνήτρια στο Κέντρο Μελετών Ασφάλειας και Άμυνας (CSDS), στο Υπουργείο Άμυνας του Βελγίου.

Από τον Στάλιν στον Πούτιν: μια συλλογική άμυνα στην καρδιά του ΝΑΤΟ

Για τον Paul-Henri Spaak [1], η Ατλαντική Συμμαχία ήταν «το παιδί του Στάλιν». Ο αποκλεισμός του Βερολίνου, το πραξικόπημα της Πράγας και η επέκταση του κομμουνισμού που υποστήριζε ο Σοβιετικός ηγέτης ανάγκασαν τη Δύση να ενωθεί και να οργανώσει μια κοινή άμυνα σε μια εποχή που ο ΟΗΕ —η «μηχανή» όπως την αποκαλούσε ο στρατηγός Ντε Γκωλ— αποδεικνυόταν γρήγορα αναποτελεσματική όπως η παλιά Κοινωνία των Εθνών στη διασφάλιση της παγκόσμιας ειρήνης. Σε αυτό το ταραγμένο πλαίσιο ο Βέλγος υπουργός εκφώνησε την περίφημη ομιλία του «Nous avons peur» («Φοβόμαστε») από το βήμα της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ, εκφράζοντας εύγλωττα τον φόβο του ελεύθερου κόσμου απέναντι στον σοβιετικό ιμπεριαλισμό. Η ομιλία, που εκφωνήθηκε τον Σεπτέμβριο του 1948, στην πραγματικότητα προανήγγειλε την Ατλαντική Συμμαχία οκτώ μήνες πριν την ίδρυσή της.

Η ιδρυτική συνθήκη του ΝΑΤΟ υπογράφηκε στην Ουάσιγκτον στις 4 Απριλίου 1949. Ο στόχος της Ατλαντικής Συμμαχίας ήταν σαφής: διασφάλιση της ειρήνης και της ασφάλειας των κρατών μελών του ΝΑΤΟ με όλα τα πολιτικά και στρατιωτικά μέσα, σύμφωνα με τις αρχές του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών. Για το σκοπό αυτό, το άρθρο 5 της Συνθήκης προβλέπει τη συλλογική άμυνα των Συμμάχων σε περίπτωση ένοπλης επίθεσης εναντίον οποιουδήποτε από τα μέλη.

Η μη αναφορά της ΕΣΣΔ ως εχθρού του Οργανισμού στη Συνθήκη της Ουάσιγκτον δεν ήταν σε καμία περίπτωση παραπλανητική. Όπως ο Λόρδος Ismay, ο πρώτος Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ, το συνόψισε εκείνη την εποχή, οι αποστολές του Οργανισμού ήταν να «κρατήσει τους Ρώσους έξω, τους Αμερικανούς μέσα και τους Γερμανούς κάτω».

Φωτογραφία 1: Στις 2 Ιουνίου 1949, ο Paul-Henri Spaak, Πρωθυπουργός και Υπουργός Εξωτερικών του Βελγίου, υπέγραψε την Προσχώρηση της χώρας του στη Συνθήκη του Βορείου Ατλαντικού NATO

Ενώ ιδεολογικοί, νομικοί και πραγματιστικοί λόγοι συνέβαλαν σε μεγάλο βαθμό στη διατήρηση του Ψυχρού Πολέμου κάτω από το κατώφλι ενός γενικού πολέμου, μια τέτοια σχετική ειρήνη κατέστη δυνατή επίσης μέσω της αποτροπής των πυρηνικών όπλων. Από τότε, τα ατομικά όπλα θεωρούνται ως η «ασπίδα» της Συμμαχίας, ενώ τα συμβατικά όπλα θεωρούνται το «σπαθί» του Οργανισμού. Με την κατάρρευση της ΕΣΣΔ, η Ατλαντική Συμμαχία βγήκε νικήτρια από τον Ψυχρό Πόλεμο χωρίς να πραγματοποιηθεί καμία πολεμική επιχείρηση. Ωστόσο, οργανώθηκαν πολλές ασκήσεις μεγάλης κλίμακας μέχρι την πτώση του Τείχους του Βερολίνου. Το 1988, 125.000 στρατιώτες εξακολουθούσαν να εκπαιδεύονται στη Δυτική Γερμανία, ενώ το 2024 η μεγαλύτερη άσκηση που διοργάνωσε ο Οργανισμός από το τέλος του Ψυχρού Πολέμου συγκέντρωσε περίπου 90.000 στρατιώτες.

Από τις αρχές της δεκαετίας του 1990, η στρατιωτική ικανότητα του ΝΑΤΟ έχει προσαρμοστεί στις νέες στρατηγικές συνθήκες, δηλαδή τη μείωση των απειλών στην ευρωπαϊκή ήπειρο και τη δυνατότητα συνεργασίας με πρώην εχθρούς. Στο τέλος του Ψυχρού Πολέμου, για παράδειγμα, το μέσο επίπεδο αμυντικών δαπανών από τους Συμμάχους [2] —που μέχρι τότε ξεπερνούσε τακτικά το 3% του ΑΕΠ (ακόμη και εκτός των Ηνωμένων Πολιτειών)— μειώθηκε σημαντικά. Ομοίως, αποφασίστηκε ότι τα πυρηνικά όπλα που βρίσκονται στη Δυτική Ευρώπη θα μειωθούν κατά 80%.

Από το 2022, ο πόλεμος στην Ουκρανία και ο κίνδυνος που εγκυμονεί η άνοδος της ρωσικής στρατιωτικής βιομηχανικής παραγωγής έχουν ωθήσει τα δυτικά έθνη να επανεπενδύσουν στους στρατούς τους. Ενώ το 2014 μόνο τρεις χώρες του ΝΑΤΟ (Ελλάδα, ΗΒ και ΗΠΑ) αφιέρωσαν περισσότερο από το 2% του ΑΕΠ τους στις αμυντικές δαπάνες, μόνο δεκαεννέα από τα 32 μέλη του Οργανισμού αναμένεται να φτάσουν το όριο του 2% έως το 2024. Αντιμέτωποι με τη Ρωσική απειλή, ορισμένες ευρωπαϊκές χώρες —όπως η Λιθουανία (το 2015) και η Σουηδία (το 2017)— έχουν επαναφέρει τη στράτευση. Σε άλλα μέρη της Ευρώπης, υψώνονται φωνές υπέρ της δημιουργίας εφεδρειών ή ακόμη και της επιστροφής στην υποχρεωτική στρατιωτική θητεία, για να αντισταθμιστεί η έλλειψη ανθρώπινου δυναμικού στις ένοπλες δυνάμεις.

Μετά τη διάλυση του Συμφώνου της Βαρσοβίας, σχεδόν όλες οι δυτικές χώρες μείωσαν το στρατιωτικό δυναμικό τους, προτιμώντας να επαγγελματοποιήσουν τον στρατό τους αντί να εισαγάγουν την υποχρεωτική στρατιωτική θητεία. Σήμερα, το ΝΑΤΟ έχει 3,3 εκατομμύρια εν ενεργεία στρατιωτικό προσωπικό (από τα οποία 1,9 εκατομμύρια είναι Ευρωπαίοι και 1,4 εκατομμύρια Βορειοαμερικανοί), σε σύγκριση με σχεδόν 3 εκατομμύρια το 1988, όταν ο οργανισμός είχε μόνο 16 χώρες μέλη, δηλαδή το ήμισυ του σημερινού αριθμού. Η Μόσχα, από την πλευρά της, έχει τώρα 1,1 εκατομμύρια ενεργούς στρατιωτικούς, έναντι 3,4 εκατομμυρίων το 1990 πριν από την κατάρρευση της ΕΣΣΔ. [3]

Από τις αρχές της δεκαετίας του 1990, το ΝΑΤΟ έχει εξελιχθεί από μια συμμαχία συλλογικής άμυνας σε έναν θεσμό συλλογικής ασφάλειας που έχει σχεδιαστεί για την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και τη διασφάλιση της ειρήνης.

Αυτό οδήγησε τους δυτικούς στρατούς να διεξάγουν επιχειρήσεις διαχείρισης κρίσεων υπό την αιγίδα του ΝΑΤΟ στα Βαλκάνια (δεκαετία 1990), στη Λιβύη (2011) και κυρίως στο Αφγανιστάν (2000-2010) αφού τα κράτη μέλη του ΝΑΤΟ επικαλέστηκαν για πρώτη φορά το Άρθρο 5 της Βορειοατλαντικής Συνθήκης. μόνη φορά στην ιστορία του οργανισμού μετά την 11 Σεπτεμβρίου 2001. Σε αντίθεση με όλες τις προσδοκίες στα πενήντα χρόνια ύπαρξης, το Άρθρο 5 ενεργοποιήθηκε έτσι και έγινε επίκληση της λεγόμενης ρήτρας των Τριών Σωματοφυλάκων («ένας για όλους, όλοι για έναν»), μετά από επίθεση όχι σε έναν Ευρωπαίο σύμμαχο αλλά στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Ενώ το τέλος του Ψυχρού Πολέμου προμήνυε μια προσέγγιση με τη Ρωσία, το ρωσικό ζήτημα έχει γίνει για άλλη μια φορά κεντρικό ζήτημα που κινητοποιεί το ΝΑΤΟ λόγω της προσάρτησης της Κριμαίας από τη Ρωσία το 2014. Ο Οργανισμός θεωρεί τώρα τη Ρωσία —η οποία ασκεί έναν υψηλής έντασης, παράνομο και αδικαιολόγητο πόλεμο κατά της Ουκρανίας από τον Φεβρουάριο του 2022—  ότι είναι «η πιο σημαντική και άμεση απειλή» για την ασφάλεια των Συμμάχων και για την ειρήνη και τη σταθερότητα στον ευρωατλαντικό χώρο. [4]

Το ΝΑΤΟ επιμένει επίσης στην ανάγκη να ενισχυθεί σημαντικά η αποτρεπτική και αμυντική του θέση μέσω ενός κατάλληλου μείγματος πυρηνικών, συμβατικών, διαστημικών και κυβερνοδυνατοτήτων, αλλά και δυνατοτήτων πυραυλικής άμυνας. Σε απάντηση στη ρωσική επίθεση στην Ουκρανία, η δύναμη της «ενισχυμένης μπροστινής παρουσίας» (eFP) του ΝΑΤΟ —που τοποθετείται στις Βαλτικές χώρες και στην Πολωνία από το 2017— έχει διπλασιαστεί σε πάνω από 10.000 άνδρες. Η Συμμαχία αποφάσισε επίσης να αυξήσει τη Δύναμη Αντίδρασης του ΝΑΤΟ (NRF) από 40.000 σε 300.000 στρατιωτικό προσωπικό με τη μορφή ενός «νέου μοντέλου δύναμης» που θα κατανεμηθεί σύμφωνα με περιφερειακά σχέδια για την άμυνα των συμμαχικών εδαφών, εμπνευσμένα από τη λογική του Ψυχρού Πολέμου. από τη στάση «άμυνας-ανακούφισης» που υποστηρίζεται στην «Έκθεση Harmel» [5], η οποία βοήθησε στην ενίσχυση του διαλόγου Ανατολής-Δύσης κατά την τρίτη δεκαετία του ΝΑΤΟ.

Η δεύτερη εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία το 2022 ενθαρρύνει επίσης τις χώρες της Συμμαχίας να αυξήσουν τη στρατιωτική τους βοήθεια προς το Κίεβο.

Για τον ναύαρχο Rob Bauer: «Η έκβαση αυτού του πολέμου θα καθορίσει τη μοίρα του κόσμου. Η υποστήριξή μας δεν είναι φιλανθρωπία. είναι μια επένδυση στην ασφάλειά μας» [6].

Το 2023, η στρατιωτική βοήθεια προς την Ουκρανία θα ανέλθει μόλις στο 0,075% του ευρωπαϊκού ΑΕΠ, ενώ «αν όλες οι χώρες του ΝΑΤΟ ξόδευαν τουλάχιστον το 0,25% του ΑΕΠ τους, η Ουκρανία θα κέρδιζε», λέει ο Λιθουανός βουλευτής Andrius Kubilius. [7]

Το Ινστιτούτο του Κιέλου προειδοποιεί ότι εάν οι ΗΠΑ τερματίσουν τη βοήθειά τους στην Ουκρανία, η Ευρώπη θα έπρεπε να διπλασιάσει την τρέχουσα στρατιωτική της βοήθεια για να καλύψει το έλλειμμα. [8] Όπως συνέβη το 1948, ο φόβος της ρωσικής απειλής ωθεί ωστόσο τους Ευρωπαίους ναενωθούν και να ενισχύουν τα αμυντικά τους συστήματα.

Μια αναγκαία επανεξισορρόπηση των διατλαντικών σχέσεων;

Στο τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, οι εταίροι του Συμφώνου των Βρυξελλών (Μπενελούξ, Γαλλία και Μεγάλη Βρετανία) εργάστηκαν σκληρά για να πείσουν τις Ηνωμένες Πολιτείες να συμβάλουν στην άμυνα της Δυτικής Ευρώπης. Για την Ουάσιγκτον, το ΝΑΤΟ ήταν ένα απλό πολιτικό παράρτημα του Σχεδίου Μάρσαλ, που στόχευε στην αποκατάσταση της αίσθησης ευρωπαϊκής ασφάλειας, παρά το προοίμιο της μαζικής στρατιωτικής βοήθειας για την άμυνα της Ευρώπης. Εκείνη την εποχή, η κυβέρνηση του Αϊζενχάουερ θεώρησε μάλιστα ότι το ΝΑΤΟ δεν θα ήταν πλέον απαραίτητο είκοσι χρόνια αργότερα.

Φωτογραφία 2. Ένα σκάφος γρήγορης επίθεσης CB-90 του Σουηδικού Πολεμικού Ναυτικού επιβιβάζει Φινλανδούς πεζοναύτες στο USS Gunston Hall, ως αμφίβιο επιθετικό πλοίο του Αμερικανικού Ναυτικού, πριν από την Άσκηση Nordic Response 24 NATO.

Σήμερα, μόνο οι Ηνωμένες Πολιτείες αντιπροσωπεύουν σχεδόν τα δύο τρίτα των συμμαχικών αμυντικών δαπανών, παρέχοντας περίπου το 70% του κρίσιμου εξοπλισμού, συμπεριλαμβανομένων πληροφοριών, επιτήρησης και αναγνώρισης. ανεφοδιασμός αέρα-αέρα ; άμυνα βαλλιστικών πυραύλων και αερομεταφερόμενο ηλεκτρομαγνητικό πόλεμο. Επιπλέον, παρά το αίτημα για δικαιότερη συνεισφορά στα έξοδα του οργανισμού, η Ουάσιγκτον προτιμά να αποφύγει μια ευρωπαϊκή οντότητα εκτός της Ατλαντικής Συμμαχίας. Το περίφημο «μεγάλο σχέδιο» του Κένεντι για μια κοινότητα του Ατλαντικού που βασίζεται σε δύο πυλώνες (έναν αμερικανικό και έναν ευρωπαϊκό), όπως εκτέθηκε στην ομιλία του στη Φιλαδέλφεια της 4ης Ιουλίου 1962, ήταν σε ευθεία αντίθεση με την «Ευρωπαϊκή Ευρώπη» του στρατηγού Ντε Γκωλ.

Η Συμμαχία παραμένει βασικό ζήτημα της προβολής ισχύος των ΗΠΑ. Η αύξηση του αριθμού των αμερικανικών στρατευμάτων που βρίσκονται εκ των προτέρων στην Ευρώπη σε περίπου 100.000 (από 75.000 τον Φεβρουάριο του 2022), μετά τη δεύτερη εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία επιβεβαιώνει επίσης τη σημασία του ρόλου των ΗΠΑ στην Ατλαντική Συμμαχία. Επιπλέον, ενώ ο πόλεμος Ρωσίας-Ουκρανίας ενισχύει την επιθυμία της Ευρώπης για στρατηγική κυριαρχία, αυξάνει παραδόξως τη στρατηγική της εξάρτηση από τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Οι Ευρωπαίοι επενδύουν περισσότερο στην άμυνά τους (αυτή τη φορά χωρίς να τους ζητηθεί!), αλλά αγοράζουν και πολύ αμερικανικό εξοπλισμό.

Συνολικά, οι Ευρωπαίοι φαίνεται να εξαρτώνται ακόμη περισσότερο από τις Ηνωμένες Πολιτείες από ό,τι κατά τον Βαλκανικό πόλεμο. Σε ένα πλαίσιο διαρκώς αυξανόμενων παγκόσμιων κρίσεων και την παραμονή των προεδρικών εκλογών στις ΗΠΑ, οι Ευρωπαίοι πρέπει να προφυλαχθούν από ενδεχόμενη αποδυνάμωση της δέσμευσης των ΗΠΑ προς την Ουκρανία, αλλά και προς το ΝΑΤΟ.

Η απειλή του Ντόναλντ Τραμπ ότι, εάν επανεκλεγεί, δεν εγγυάται πλέον την προστασία των χωρών «κακοπληρωτών» του ΝΑΤΟ και ότι θα αφήσει ελεύθερα τα χέρια της Ρωσιας να τις επιτεθεί, δεν πρέπει να αγνοηθεί.

Στην πραγματικότητα, όποιο κόμμα και να κερδίσει το 2024, οι Αμερικανοί αργά ή γρήγορα θα απαιτήσουν από τους Ευρωπαίους να αναλάβουν μεγαλύτερο μερίδιο του βάρους του ΝΑΤΟ προκειμένου να αφιερώσουν το μεγαλύτερο μέρος των πόρων τους στο κινεζικό ζήτημα, το οποίο παραμένει το επίκεντρο της προσοχής των ΗΠΑ. Τα αμερικανικά στρατεύματα που βρίσκονται επί του παρόντος στην Ευρώπη ενδέχεται επίσης να μεταφερθούν στην περιοχή Ασίας-Ειρηνικού σε ένα όχι και πολύ μακρινό μέλλον.

Ωστόσο, σύμφωνα με την Έκθεση Ασφαλείας του Μονάχου 2020, η Ευρώπη δεν θα ήταν σε θέση να αντιμετωπίσει τη Ρωσία χωρίς την υποστήριξη των ΗΠΑ. Σύμφωνα με την έκθεση, όλοι οι ευρωπαϊκοί στρατοί μαζί θα έφταναν το μισό περίπου μέγεθος των δυνάμεων που απαιτούνται για να διασφαλιστεί μια αποτελεσματική συμβατική αποτρεπτική στάση κατά της Ρωσίας. [9]

Σε περίπτωση πιθανής αποχώρησης των Ηνωμένων Πολιτειών από το ΝΑΤΟ, το ζητούμενο για τους Ευρωπαίους δεν θα είναι μόνο να αυξήσουν τις αμυντικές τους δαπάνες, αλλά και κυρίως να διασφαλίσουν ότι το εύρος των στρατιωτικών τους δυνατοτήτων είναι αρκετά ευρύ και πλήρες ώστε να μπορούν να αντιμετωπίσουν όλα τα πιθανά σενάρια, συμπεριλαμβανομένου ενός στο οποίο κανένας στρατιώτης των ΗΠΑ δεν θα παρέμβει.

Επί του παρόντος, ωστόσο, η ευρωπαϊκή άμυνα δεν διαθέτει τα απαραίτητα στρατιωτικά μέσα —δυνατότητες διοίκησης και ελέγχου. πόροι πληροφοριών, επιτήρησης και αναγνώρισης. επαρκείς υλικοτεχνικές ικανότητες και ικανότητες πυρομαχικών — για αποτελεσματική και αυτόνομη μάχη.

Τέλος, η Ευρώπη απέχει πολύ από το να έχει ενοποιημένα όπλα —καθώς έχει έξι φορές περισσότερα οπλικά συστήματα από τις Ηνωμένες Πολιτείες—, κάτι που είναι δαπανηρό και λιγότερο αποδοτικό. [10]

Εν ολίγοις, παρά την εικοσιπενταετή ύπαρξή της και την υψηλή διαθεσιμότητα στρατιωτικών μέσων, η ευρωπαϊκή άμυνα αγωνίζεται να βρει τον δρόμο της. Επιπλέον, ορισμένα κράτη μέλη της ΕΕ —ιδίως εκείνα που συνορεύουν με τη Ρωσία— δεν είναι υπέρ μιας «ευρωπαϊκής δύναμης», ακόμη λιγότερο υπέρ μιας «ευρωπαϊκής στρατηγικής κυριαρχίας» ανεξάρτητης από την αμερικανική δύναμη, η οποία πιστεύουν ότι θα μπορούσε να υπονομεύσει τα θεμέλια του ΝΑΤΟ καθώς βασίζονται απεγνωσμένα στον Οργανισμό για τη δική τους ασφάλεια.

Ωστόσο, η τελευταία Στρατηγική Αντίληψη του ΝΑΤΟ αναγνωρίζει την αξία μιας ισχυρότερης, πιο αποτελεσματικής ευρωπαϊκής άμυνας που συνεισφέρει πραγματικά στη διατλαντική και παγκόσμια ασφάλεια και είναι συμπληρωματική και διαλειτουργική με το ΝΑΤΟ. Η στρατηγική εταιρική σχέση μεταξύ του ΝΑΤΟ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης θεωρείται κρίσιμη, ιδιαίτερα στην καταπολέμηση των υβριδικών και κυβερνοαπειλών, της τρομοκρατίας και των επιπτώσεων της κλιματικής αλλαγής στην ασφάλεια.

Ομοίως, η ιδέα ενός ευρωπαϊκού πυλώνα εντός του ΝΑΤΟ δεν συναντά την ομόφωνη έγκριση μεταξύ των Ευρωπαίων ηγετών. Χώρες όπως η Γαλλία και η Γερμανία δεν συμφωνούν απόλυτα σχετικά με το τι σημαίνει η «στρατηγική αυτονομία» της Ευρώπης. Η πρόσφατη αγορά αμερικανικών F-35 από τη Γερμανία, για παράδειγμα, ή τα σχέδια του Βερολίνου για αντιπυραυλική ασπίδα δεν αρέσουν στους Γάλλους. Επιπλέον, η προσέγγιση «Buy European First» στον στρατιωτικό εξοπλισμό δεν είναι δημοφιλής στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού.

Επιπλέον, πρέπει επίσης να ορίσουμε με σαφήνεια τι σημαίνει «Ευρωπαίος». Αναφέρεται μόνο στην ΕΕ ή σε όλους τους ευρωπαίους συμμάχους, όντας ή όχι μέλη της ΕΕ; Και τι γίνεται με την Τουρκία με το τουρκοκυπριακό ζήτημα να παραμένει άλυτο; Τέλος, θα ήταν λάθος να υποθέσουμε ότι χώρες όπως ο Καναδάς, το Ηνωμένο Βασίλειο ή η Νορβηγία θα ενέκριναν ανεπιφύλακτα έναν ευρωπαϊκό πυλώνα εντός του ΝΑΤΟ.

Ενώ η συμφωνία «Βερολίνο συν» [11] παρείχε ένα σημείο εκκίνησης για τη ρύθμιση των σχέσεων μεταξύ του ΝΑΤΟ και της αμυντικής συνιστώσας της ΕΕ, αποδεικνύεται δύσκολο να εφαρμοστεί τόσο για πολιτικούς όσο και για πρακτικούς λόγους.

Η έξοδος από το ευρωατλαντικό αδιέξοδο είναι απαραίτητη για να αναπτύξει η ΕΕ τη δική της άμυνα σύμφωνα με τη Συνθήκη της Λισαβόνας. Σύμφωνα με τον Georges-Henri Soutou, αυτός μπορεί στην πραγματικότητα να είναι ο μόνος τρόπος για την Ένωση να ασκήσει πραγματική επιρροή στο «πολύ επικίνδυνο τρίγωνο της κρίσης» μεταξύ Μόσχας, Πεκίνου και Ουάσιγκτον. [12] Ο πόλεμος στο Ισραήλ και οι επιπτώσεις του στην Ερυθρά Θάλασσα αποτελούν επίσης σημαντική πρόκληση για την ευρωπαϊκή άμυνα.

General View of the Meeting

Φωτογραφία 3. Συνάντηση Υπουργών Άμυνας του ΝΑΤΟ – Βρυξέλλες, 15 Φεβρουαρίου 2024 NATO

«Animus in Consulendo Liber» για ένα διευρυμένο ΝΑΤΟ;
Ενώ ορισμένοι, συμπεριλαμβανομένων των Ρώσων, πρότειναν τη διάλυση του ΝΑΤΟ μετά την κατάρρευση του Συμφώνου της Βαρσοβίας, οι Σύμμαχοι αποφάσισαν να διατηρήσουν τον Οργανισμό επειδή θεώρησαν ότι θα διατηρούσε τις πολιτικές τους αξίες και θα εγγυόταν την ασφάλειά τους ενώ ταυτόχρονα θα συνέβαλε στην ύπαρξη μιας σύνδεσης μεταξύ της Ευρωπαϊκής Κοινότητας και των Ηνωμένων Πολιτειών. Το έμβλημα του Οργανισμού —που εγκρίθηκε επίσημα τον Οκτώβριο του 1953— συμβολίζει αυτή τη διπλή διάσταση, με το μπλε του Ατλαντικού Ωκεανού, την πυξίδα που οδηγεί τον δρόμο προς την ειρήνη και τον λευκό κύκλο της ενότητας μεταξύ των συμμάχων. Όλες οι αποφάσεις του ΝΑΤΟ, ακόμη και οι πιο ευαίσθητες, λαμβάνονται με συναίνεση, μετά από ανταλλαγές απόψεων και διαβουλεύσεις μεταξύ των χωρών της Συμμαχίας. Το «Animus in consulendo liber» («στη συζήτηση ένα ελεύθερο μυαλό») ήταν σταθερά το σύνθημα του ΝΑΤΟ από το 1959. [13]

Παρά τη δυσκολία, αν όχι την αδυναμία, της μετάβασης από μια συμμαχία σε μια ατλαντική κοινότητα -που θα ξεπερνούσε έναν απλό συνασπισμό κρατών μελών σε μια πραγματική αλληλεξάρτηση μεταξύ τους- το ΝΑΤΟ κατάφερε να ξεπεράσει πολλές κρίσεις, όπως το ζήτημα του Σουέζ, η κρίση των ευρωπυραύλων, η επέμβαση στο Κοσσυφοπέδιο, ο πόλεμος στο Ιράκ και, πιο πρόσφατα, η χαοτική αποχώρηση από το Αφγανιστάν. Ο πόλεμος στην Ουκρανία αντιπροσωπεύει ένα σημείο καμπής για τους Συμμάχους, οι οποίοι φαίνονται αποφασισμένοι, παρά ορισμένες παραφωνίες, να υποστηρίξουν το Κίεβο μακροπρόθεσμα και να ενισχύσουν την ανθεκτικότητα του Οργανισμού απέναντι στις ρωσικές απειλές.

Σύμφωνα με το άρθρο 10 της Συνθήκης της Ουάσιγκτον, το ΝΑΤΟ έχει υιοθετήσει μια «πολιτική ανοιχτών θυρών». Από τότε που ιδρύθηκε ο οργανισμός, υπήρξαν εννέα διαδοχικά κύματα προσχωρήσεων, αυξάνοντας τον αριθμό των χωρών μελών της Συμμαχίας από δώδεκα το 1949 σε δεκαέξι το 1989 και τελικά σε τριάντα δύο το 2024. [14] Για τα πρώην μέλη του Συμφώνου της Βαρσοβίας, Σύμφωνο —που «απήγαγε τη Δύση» όπως χαρακτηρίστηκε από τον Μίλαν Κούντερα— η ένταξη στο ΝΑΤΟ σημαίνει ένταξη στη Δυτική οικογένεια, επωφελούμενης της αμερικανικής εγγύησης.

Στη σύνοδο κορυφής του Βίλνιους, οι χώρες μέλη του ΝΑΤΟ δεν έδωσαν το πράσινο φως για την άμεση ένταξη της Ουκρανίας στον οργανισμό, αν και επιβεβαίωσαν εκ νέου ότι η Ουκρανία είναι βέβαιο ότι θα γίνει μέλος της Ατλαντικής Συμμαχίας. Κάποιοι πιστεύουν ότι μια τέτοια κίνηση θα ήταν σύμφωνη με την ιστορία, όπως συνέβη με τη Δυτική Γερμανία το 1955. Άλλοι πιστεύουν ότι η ένταξη της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ θα ενίσχυε τον οργανισμό, ιδιαίτερα τον ευρωπαϊκό πυλώνα.

Χάρτης. Ο Οργανισμός Βορειοατλαντικής Συνθήκης ΝΑΤΟ το 2024. Γαλλική εταιρεία που ιδρύθηκε από την Blanche Lambert, ανεξάρτητη χαρτογράφο.
Lambert/AB Pictoris

Μπροστά στη ρωσική απειλή, δύο έως τώρα αδέσμευτες χώρες (Σουηδία και Φινλανδία) προσχώρησαν στον Οργανισμό, με αποτέλεσμα ο Πρόεδρος Μπάιντεν να πει: «Ο Βλαντιμίρ Πούτιν επεδίωξε να Φινλανδοποιήσει το ΝΑΤΟ. Αντίθετα, πήρε τη ΝΑΤΟοποίηση της Φινλανδίας». Η Ρωσία μοιράζεται πλέον 1.500 χιλιόμετρα συνόρων με έξι χώρες του ΝΑΤΟ (Νορβηγία, Φινλανδία, Εσθονία, Λετονία, Λιθουανία και Πολωνία).

Ενώ η είσοδος νέων χωρών στο ΝΑΤΟ ενισχύει τις στρατιωτικές δυνατότητες και τη γεωπολιτική θέση του οργανισμού, απαιτεί επίσης τακτικές προσαρμογές —ιδιαίτερα όσον αφορά τη διαλειτουργικότητα— και στρατηγικές προσαρμογές. Το ΝΑΤΟ γίνεται ένα πολυκεντρικό σύστημα, όπου μερικές φορές είναι δύσκολο να επιτευχθεί συναίνεση. Ενώ στο παρελθόν, η «Ομάδα της Βόννης» [15] —μια άτυπη ομάδα που περιλαμβάνει τις Ηνωμένες Πολιτείες, τη Γαλλία, το Ηνωμένο Βασίλειο και τη Γερμανία— είχε αποφασιστική επιρροή στη λήψη αποφάσεων, η «Μορφή του Βουκουρεστίου» —μια ομάδα των Κεντρικών Ευρωπαϊκών χωρών [16]— επιβεβαιώνει ολοένα και περισσότερο τις απόψεις της για την εξωτερική ασφάλεια στο πλαίσιο μιας αυξανόμενης απειλής από τη Ρωσία. Από την πλευρά του, το «Τρίγωνο της Βαϊμάρης» —το οποίο συγκεντρώνει τους υπουργούς Εξωτερικών της Γαλλίας, της Γερμανίας και της Πολωνίας— φαίνεται να έχει αναβιώσει, αν και με λίγη μεγαλοπρέπεια για τις περιστάσεις, αλλά με αποφασιστικότητα. Τον Φεβρουάριο του 2024, οι τρεις επικεφαλής διπλωμάτες ζήτησαν τη θέσπιση μιας αποτελεσματικής Κοινής Πολιτικής Ασφάλειας και Άμυνας (ΚΠΑΑ) που θα μπορούσε να συμβάλει χρήσιμα στη διεθνή και διατλαντική ασφάλεια.

Η αναζωογόνηση του ΝΑΤΟ, Ποιες Προκλήσεις για τους Ευρωπαίους Συμμάχους;

Το ΝΑΤΟ είναι ίσως ο πιο ισχυρός και προηγμένος στρατιωτικός συνασπισμός στη σύγχρονη ιστορία. Αν και η Ατλαντική Συμμαχία σίγουρα δεν βρισκόταν σε θανάσιμο κίνδυνο πριν από τον Φεβρουάριο του 2022, το εγκεφαλογράφημά της φαίνεται τώρα να βρίσκεται ξανά σε αναταραχή. Η εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία έδειξε ότι το ΝΑΤΟ παραμένει η πιο αξιόπιστη βάση για μια συλλογική άμυνα των μελών του. Επιβεβαιώνει επίσης ότι η Ευρώπη πρέπει να προετοιμαστεί να αναλάβει πιο σημαντικό ρόλο στην άμυνά της.

Αντιμέτωπη με την επιστροφή του πολέμου υψηλής έντασης στην Ευρώπη, τον ασιατικό «κύριο αντίπαλο» των Ηνωμένων Πολιτειών και την πιθανή επιστροφή του Ντόναλντ Τραμπ στον Λευκό Οίκο, η ευρωπαϊκή κοινότητα θα πρέπει να επιτύχει μεγαλύτερη αυτονομία στη λήψη αποφάσεων και μεγαλύτερη ικανότητα δράσης στον κόσμο , συμπεριλαμβανομένων και έναντι των Αμερικανών. Η αναζωογόνηση του ΝΑΤΟ δεν μπορεί να εμποδίσει την ΕΕ να αποκτήσει τα απαραίτητα μέσα (συμπεριλαμβανομένης μιας ευρωπαϊκής άμυνας, ενός ευρωπαϊκού πυλώνα του ΝΑΤΟ ή/και πολυεθνικών συμφωνιών) για να ακουστεί η φωνή της σε έναν δυτικό κόσμο που αναδιαμορφώνεται μπροστά στη Ρωσία. Η εφαρμογή ενός ευρωπαϊκού αμυντικού βιομηχανικού προγράμματος, μια ευρωπαϊκή αντιπυραυλική ασπίδα, η επέκταση της πυρηνικής αποτροπής της Γαλλίας σε ολόκληρη την Ευρώπη και η ανάπτυξη μόνιμων ευρωπαϊκών στρατιωτικών βάσεων στις χώρες που βρίσκονται πιο κοντά στη Ρωσία είναι μεταξύ των επιλογών που εξετάζονται.

Τελικά, μόνο μια ισχυρότερη Ευρώπη άμυνας, έτοιμη να συνεισφέρει πολύ πιο σημαντικά θα είναι σε θέση να ελέγξει πραγματικά τη μοίρα της και να αποφασίσει για το δικό της γεωπολιτικό μέλλον. Όπως το έθεσε ο Boileau πριν από περισσότερα από τριακόσια χρόνια: «Η κριτική είναι ένα δικαίωμα που αγοράζεις από την πόρτα» («la critique est un droit qu’à la porte on achète en entrant»).

Copyright 28 Mars 2024-Hoorickx 

[1] Paul-Henri Spaak was Belgian Foreign Minister for 21 years, in 19 governments (between 1936 and 1966).

[2] Defence spending (or indirect funding) represents the most substantial part of contributions to NATO funding. It corresponds to the expenditure borne by each member country for their own army, which indirectly benefits the Organisation’s deterrence and defence activities as well as military operations. At the Vilnius Summit in 2023, NATO leaders pledged to allocate at least 20% of their defence budgets to major equipment and related research and development. Direct funding of NATO budget (i.e. NATO’s overall operating and capital expenditure) is calculated on the basis of each member country’s gross national income.

[3] The International Institute for Strategic Studies, The Military Balance (London : The International Institute for Strategic Studies), https://www.iiss.org/publications/.

[4] NATO, NATO 2022 Strategic Concept adopted by Heads of State and Government
at the NATO Summit in Madridon on 29 June 2022
 (Brussels : NATO, 2022), 4, https://www.nato.int/cps/fr/natohq/topics_210907.htm?selectedLocale=en.

[5] The Harmel Report, named after its initiator Pierre Harmel, Belgium’s Foreign Minister at the time, was drawn up in 1967 to debate the Alliance’s usefulness and future following France’s withdrawal from NATO’s integrated peacetime military structure.

[6] OTAN, ” NATO Chiefs of Defence discuss deterrence and defence priorities “, 19 January 2024, https://www.nato.int/cps/fr/natohq/news_221905.htm?selectedLocale=en.

[7] Emmanuelle Stroesser, “[News] The European Parliament pushes for the EU version of the war economy”, B2 Pro The daily newspaper of geopolitical Europe, 16 January 2024, https://club.bruxelles2.eu/2024/01/actualite-le-parlement-europeen-pousse-a-leconomie-de-guerre-version-ue/.

[8] Kiel Institute for the World Economy, Ukraine Support Tracker (Kiel : Kiel Institute, 2024), https://www.ifw-kiel.de/topics/war-against-ukraine/ukraine-support-tracker/.

[9] Fabrice Wolf, “Europe would be unable to confront Russia without the United States, according to the Munich Security Report “, Meta-Défense, 18 February 2020, https://meta-defense.fr/en/2020/02/18/europe_would_be_incapable_of_facing_russia_without_the_united_states_according_to_the_munich_security_report/.

[10] Niall McCarthy, “Europe Has Six Times as Many Weapon Systems as The U.S. “, statista.com, 20 February 2018, https://www.statista.com/chart/12972/europe-has-six-times-as-many-weapon-systems-as-the-us/.

[11] “Berlin plus” agreements enable the Alliance to support EU-led operations in which not all Alliance countries are involved.

[12] Georges-Henri Soutou, ” L’Europe, puissance du milieu “, Le Grand Continent, 3 May 2023, https://legrandcontinent.eu/fr/2023/05/03/leurope-puissance-du-milieu/.

[13] André de Staercke —Belgium’s Permanent Representative to the Atlantic Council from 1950 to 1976 and Dean of the Council from 1957— proposed that motto when NATO moved into its Porte Dauphine headquarters in Paris.

[14] NATO’s twelve founding members were Belgium, the Netherlands, Luxemburg, the USA, Canada, Denmark, France, Iceland, Italy, Norway, the UK and Portugal.

[15] The ” Bonn Group ” is a multilateral structure that was responsible for German affairs, and in particular Berlin issues, between 1955 and 1990.

[16] The ” Bucharest Nine ” or ” Bucharest Format ” was set up in 2015 as an informal group of countries including Bulgaria, Estonia, Hungary, Latvia, Lithuania, Poland, Romania, Slovakia and the Czech Republic.

diploweb.com

My Six-Step Plan for a Two-State Solution

0

ΕΚΤΑΚΤΟ: Αποχωρούν εσπευσμένα από την Ουκρανία οι διπλωμάτες Κίνας, Τουρκίας, Καζακστάν κλπ. – Κάτι «μεγάλο» έρχεται

0

Η Ρωσία συγκέντρωσε 600.000 προσωπικό για επίθεση σε Κίεβο, Χάρκοβο και Οδησσό.

Ξεκίνησε η αποχώρηση των Κινέζων και των Καζάκων διπλωματών από το Κίεβο, Χάρκοβο και Οδησσό, εν όψει της ρωσικής τελικής επίθεσης.

Το ίδιο δρόμο της εσπευσμένης αναχώρησης για λόγους ασφαλείας, ακολουθούν και οι Τούρκοι διπλωμάτες, οι Τατζίκοι, και οι Ουζμπέκοι. Μόνο προσωπικό ασφαλείας θα παραμείνει στις πρεσβείες και τα προξενεία τους.

Πριν από τέσσερις ημέρες το pronews.gr είχε αποκαλύψει την εντολή αποχώρησης  και είχαμε επισημάνει ότι για να δίνει τέτοιες οδηγίες το Πεκίνο, σημαίνει ότι έχει απόλυτα ακριβείς πληροφορίες για το «τι μέλλει γενέσθαι».

Στην κατεύθυνση του Νότιου Ντόνετσκ, οι rωσικές εξαπέλυσαν ισχυρή επίθεση από την περιοχή του Ugledar εισβάλλοντας στη Νοβομιχαϊλόφκα.

Πρόκειται για σημαντική εξέλιξη καθώς οι Ρώσοι μπορούν να απειλήσουν στη συνέχεια την Κονσταντινόφκα.

Το ρωσικό υπουργείο Άμυνας ανέφερε ότι η κατάληψη της Νοβομιχαϊλόφκα θα εξασφαλίσει την πρόσβαση των ρωσικών στρατευμάτων σε έναν ευρύτερο επιχειρησιακό χώρο στην κατεύθυνση του Ugledar.

Οι ρωσικές ένοπλες δυνάμεις της Μόσχας έπληξαν στόχους και στα ουκρανικά μετόπισθεν. Κάποιες από τις περιοχές που στόχευσαν ήταν αυτήν του ποταμού Δνείπερου και κοντά στην πόλη Κιροβοχράντ της κεντρικής Ουκρανίας.

Συνολικά 200.000 Ρώσοι στρατιώτες έχουν συγκεντρωθεί και ετοιμάζουν την επίθεση στο Χάρκοβο, ενώ υπολογίζεται ότι στις επιχειρήσεις κατάληψης της Οδησσού και πολιορκίας-κατάληψης του Κιέβου θα απαιτηθούν 600.000 προσωπικό για χερσαίες επιχειρήσεις και άλλες 200.000 θα συμμετέχουν σε Ναυτικό και Αεροπορία.

Η Ρωσία αθόρυβα έχει αυξήσει σε 1,5 εκατ. προσωπικό τις ένοπλες δυνάμεις της, ενώ επιπλέον 130.000 Λευκορώσοι έχουν επιστρατευθεί αθόρυβα.

Συνολικά 16 τεθωρακισμένες Ταξιαρχίες με νέας κατασκευής άρματα Τ-90Μ και αναβαθμισμένα Τ-72Β3, αλλά και Τ-80 και νέα ΤΟΜΑ BMP-3, έχουν σχηματιστεί και θα αποτελέσουν την αιχμή της επίθεσης. Και πάνω απ’όλα έχει δημιουργήσει 5.000 ομάδες χειριστών drones  FPV που θα αποτελέσουν την αιχμή της επιθετικής κίνησης.

Για τις ουκρανικές οχυρώσεις σε χαρακώματα, έχει αποφασιστεί η μαζική χρήση της Αεροπορίας με κατευθυνόμενες εμπρηστικές βόμβες μέχρι και 1500 λιβρών και αυτό ανεξάρτητα από την χρήση του πυροβολικού.

Ο δήμαρχος του Χαρκόβου Igor Terekhov «παραπονέθηκε» στην ουκρανική πύλη ειδήσεων LIGA.net ότι ο ενεργειακός εφοδιασμός της περιοχής έχει σταματήσει. «Σχεδόν όλη η ζωτικής σημασίας ενεργειακή υποδομή έχει ήδη καταστραφεί και η ιδιωτική ενεργειακή υποδομή έχει επίσης καταστραφεί», υποστήριξε.

 

Σύμφωνα με τον Terekhov, ο λόγος είναι η προέλαση του ρωσικού Στρατού, αλλά η χρήση νέων τύπων πυρομαχικών από τους Ρώσους που έχουν διαλύσει τα πάντα.

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/enoples-sygkroyseis/ektakto-apoxoroun-espeysmena-apo-tin-oukrania-oi-diplomates-kinas-tourkias-kazakstan-klp-kati-megalo-erxetai/