Αρχική Blog Σελίδα 1339

Πρεσβευτής των ΗΠΑ στην Ελλάδα Τ.Τσούνης: «Η Ευρώπη θα πρέπει να συμπεριφέρεται καλύτερα στην Τουρκία»

1

Δήλωσε πως τον ενοχλεί το γεγονός ότι υπάρχει ρητορική και από τις δύο πλευρές

Συνέντευξη παραχώρησε ο Πρεσβευτής των ΗΠΑ στην Ελλάδα, Τζορτζ Τσούνης, κατά την οποία μίλησε για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις και υπογράμμισε πως η Ευρώπη πρέπει να μεταχειρίζεται καλύτερα την Τουρκία.

T.Tσούνης: Νομίζω ότι το θέμα για (ελληνοτουρκικά) από τη μία πλευρά είναι οι τουρκικές υπερπτήσεις και ρητορική και από την άλλη πλευρά, θα είμαι πολύ ξεκάθαρος σε αυτό επειδή, ξέρετε, καμία χώρα δεν έχει το μονοπώλιο του σωστού και του λάθος εδώ, η Ευρώπη θα πρέπει να μεταχειρίζεται την Τουρκία λίγο καλύτερα, είναι μια σημαντική δύναμη, είναι γείτονες εδώ και χρειάζεται να διαχειριζόμαστε τη σχέση αυτή για να έχουμε μια ειρηνική συνύπαρξη και με ενοχλεί το γεγονός ότι υπάρχει ρητορική και από τις δύο πλευρές…

Δημοσιογράφος: Εννοείτε από την Ελλάδα και την Τουρκία ή την Ευρώπη και την Τουρκία;

Τ.Τσούνης: Θα έλεγα, ας πούμε, από όλες τις πλευρές.

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/ellinotoyrkika/presveytis-ton-ipa-stin-ellada-t-tsounis-i-eyropi-tha-prepei-na-symperiferetai-kalytera-stin-tourkia/

ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΕΣ ΕΠΙΠΕΔΟΥ ΨΙΛΙΚΑΤΖΙΔΙΚΟΥ

6
του Παντελή Σαββίδη
Δεν μπορεί να είναι τόσο αφελείς ώστε να πιστεύουν πως με χαμόγελα και τσαλιμάκια θα διαμορφώσουν, μακροχρόνια, ήρεμο κλίμα με την Τουρκία. Κάτι άλλο τρέχει.
Αυτό το κάτι άλλο ποιό είναι;
Το ένα είναι ότι φοβούνται. Οι άνθρωποι δεν έχουν τα χαρακτηριστικά ηγέτη. Είναι παιδάκια της μαμάς και του συστήματος που με το παραμικρό τζαρτζάρισμα τρέμουν. Το είδαμε στην περίπτωση της αποστασίας του ολιγάρχη απο το κυβερνητικό στρατόπεδο.
Το άλλο είναι τα “μη” του θείου Σαμ. Ο θείος Σαμ δεν μας υπολογίζει. Ή μας έχει για ανάλωση. Είμαστε παιχνιδάκι στα χέρια του. Όποιος αποκλίνει και λίγο απο τις βουλήσεις του εξαφανίζεται απο το πολιτικό προσκήνιο. Οι άνθρωποι είναι ολίγιστοι μπροστά στο δέος που τους προκαλεί το “θέλω” του αμερικανικού παράγοντα.
Το τρίτο είναι ότι με διάφορες τσαχπινιές προσπαθούν να κερδίσουν χρόνο. Να εξαντλήσουν την δική τους παρουσία στην κυβερνητική εξουσία, να φύγουν “αλώβητοι” (μην χάσουν κανά νησί) και δεν βαριέσαι, άφηστε την χώρα στην παρακμή της και στην διάλυσή της.
Το τέταρτο είναι ότι η αντιμετώπιση της τουρκικής επιθετικότητας απαιτεί σχέδιο, πρόγραμμα, επιμονή, συναίνεση, βεβαίως χρήματα, πολιτική και αίσθηση εθνικού συμφέροντος. Δεν είναι διατεθειμένοι να κάνουν τίποτε απο αυτά. Δεν τους ενδιαφέρει. Δεν είναι statesmen. Διαχειριστές επιπέδου ψιλικατζίδικου είναι.
Όλα αυτά συμβάλλουν στη δημιουργία ψευδαισθήσεων στο αθηναϊκό κράτος.
Το ότι απο τις ψευδαισθήσεις αυτές προσβάλλεται η αξιοπρέπεια και κινδυνεύει η ύπαρξη ενός λαού τους αφήνει αδιάφορους. Διότι για να γίνεις Έλληνας πολιτικός η αξιοπρέπεια, τουλάχιστον σε ό,τι αφορά τις τουρκικές προκλήσεις, πρέπει να αποβληθεί.
Η Τουρκία είναι μια περιφερειακή δύναμη η οποία για να συντηρηθεί και ως κρατική υπόσταση πρέπει να διεκδικεί. Να έχει πολιτική επέκτασης, αμφισβήτησης, κατάκτησης. Αυτή είναι η φύση της. Διαφορετικά, κινδυνεύει. Σταματά, μόνο, εκεί που νοιώθει ότι θα πληγωθεί στρατιωτικά. Όχι πολιτικά ή ηθικά. Με την πολιτική ηθική και το διεθνές δίκαιο γελά και τα χρησιμοποιεί όταν την εξυπηρετούν ή όπως την εξυπηρετούν. Δεν είναι τυχαίο που η Τουρκία ξεκινώντας απο το γνωστό δίκαιο όπως το διαμορφώνουν οι άλλες χώρες, δημιουργεί τη δική της εκδοχή. Ένα δίκαιο α λα τούρκα. Το βιώνουν τώρα και στην ΕΕ και στο ΝΑΤΟ.
Δύο επισημάνσεις:
Η πρώτη στην ελληνική ηγεσία. Αφήστε τις ψευδαισθήσεις. Με την Τουρκία διάλογος και ειρηνική διευθέτηση δεν γίνεται. Διάλογος για την Τουρκία σημαίνει παράδοση του συνομιλητή σε όλα όσα απαιτεί. Και όταν τα πάρει θα θέσει νέα ζητήματα. Η Τουρκία θα καταλάβει την Ελλάδα αν της δοθεί η δυνατότητα. Η Τουρκία αντιμετωπίζεται μόνο με σκληρή, πολύ σκληρή ισχύ. Και κάτι ακόμη. Εγκαταλείψτε την ιδέα του μονομερούς εξοπλισμού. Θα σας πουλήσουν εν ριπή οφθαλμού οι “σύμμαχοι”. Μόνοι μας θα βγούμε στην αντιπαράθεση αν χρειαστεί. Κανείς δεν θα βοηθήσει.
Η δεύτερη στην ελληνική κοινωνία: το δίλημμα με την Τουρκία είναι παράδοση ή πολεμική αναμέτρηση. Και για να αποφύγουμε τον πόλεμο χρειάζονται ισχυρές ένοπλες δυνάμεις. Πολύ ισχυρές που να τον αποτρέπουν. Σήμερα δεν είναι. Υπάρχουν αλλά όχι στο επιθυμητό επιπεδο. Εγκαταλείψτε τις ψευδαισθήσεις της ειρηνικής συνύπαρξης. Μέχρι ποίου σημείου θα σφυρίζουμε αδιάφορα στις υποχωρήσεις; Υπάρχει όριο ή προτιμάμε την υποδούλωση απο μια, ακόμη, ίσως, και σύγκρουση;
Δεν είναι πολεμοχαρής αυτός που βλέπει το αναπόφευκτο. Οι ψευδαισθήσεις είναι επικίνδυνες.
ΥΓ: το απολογητικό ύφος της ανακοίνωσης του Υπουργείου Εξωτερικών στην ιταμή ανακοίνωση του τουρκικού ομολόγου του είναι καταθλιπτικό. Η ανακοίνωση είναι απογοητευτική. Αποκαλύπτει τον φόβο τους. Κρίμα.

Θα συμφωνηθεί τελικά κατάπαυση πυρός στη Γάζα;

0

Μπεκλάν Κουλακσίζογλου

Πολλοί ήλπιζαν πως μέχρι το τέλος του Ραμαζανιού θα έχει προκύψει συμφωνία για κατάπαυση πυρός στη Γάζα – όμως κάτι τέτοιο δεν συνέβη. Πώς προχωρούν οι διαπραγματεύσεις;

Παλαιστίνιοι προσεύχονται στη Ράφα κατά το Αΐντ αλ-φιτρ, το τέλος του ΡαμαζανιούΕικόνα: Mohammed Talatene/dpa/picture alliance 

Πολλοί ευελπιστούσαν πως μέχρι το τέλος του Ραμαζανιού θα είχε προκύψει συμφωνία για κατάπαυση πυρός στον πόλεμο στη Γάζα – όμως οι ελπίδες αυτές τελικά δεν εκπληρώθηκαν.

Ενώ εκατομμύρια μουσουλμάνοι ανά την υφήλιο γιορτάζουν τη λήξει της νηστείας, οι σκληρές διαπραγματεύσεις για κατάπαυση πυρός και απελευθέρωση των ομήρων στη Γάζα συνεχίζονται – με την έκβασή τους να είναι αβέβαιη, τη στιγμή που το Ισραήλ συνεχίζει το αμφιλεγόμενο σχέδιό του για χερσαία επίθεση στη Ράφα.

Σύμφωνα πάντως με αναφορές των μέσων ενημέρωσης, ο Ισραηλινός υπουργός Άμυνας Γιοάβ Γκάλαντ ενημέρωσε τον Αμερικανό ομόλογό του Λόιντ Όστιν πως δεν υπάρχει συγκεκριμένη ημερομηνία για την επιχείρηση ακόμη – σε μία δήλωση που αντιφάσκει με τα όσα εξαγγέλλει ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Νετανιάχου, ο οποίος ανέφερε προσφάτως πως υπάρχει συγκεκριμένη ημερομηνία για την επίθεση στη Ράφα.

Συνεχίζονται τα ισραηλινά σχέδια εκκένωσης για τη Ράφα;

Παλαιστίνιοι ετοιμάζονται να δειπνήσουν κατά τη διάρκεια του Ραμαζανιού στην κατεστραμμένη Γάζα
Με το Ραμαζάνι να ολοκληρώνεται, δεν έχει προκύψει ακόμη συμφωνία για κατάπαυση πυρόςΕικόνα: Ashraf Amra/Anadolu/picture alliance

Σε τηλεφωνική επικοινωνία με τον Όστιν ο Γκάλαντ φέρεται να είπε πως επί του παρόντος το Ισραήλ ασχολείται ακόμη με τα σχέδια εκκένωσης του αμάχου πληθυσμού από την περιοχή.

Η αμερικανική κυβέρνηση θέλει να αποτρέψει μία μεγάλης κλίμακας επιχείρηση του Ισραήλ στη Ράφα. Όπως δήλωσε ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ  Άντονι Μπλίνκεν, την ερχόμενη εβδομάδα αναμένεται συνάντηση με αντιπροσωπεία του Ισραήλ, όπου η αμερικανική πλευρά θα εκφράσει τις ανησυχίες της για μία τέτοια επιχείρηση. «Δεν θεωρώ πως θα ληφθούν οποιαδήποτε μέτρα πριν από αυτές τις συνομιλίες», τόνισε ο Μπλίνκεν. Οι ΗΠΑ είναι πεπεισμένες πως μία μεγάλης κλίμακας επίθεση στη Ράφα θα ήταν άκρως επικίνδυνη για τους αμάχους.

Σύμφωνα με αναφορές των ΜΜΕ, στα πλαίσια της προετοιμασίας της επίθεσης το Ισραήλ έχει ήδη αγοράσει περίπου 40.000 σκηνές για τη στέγαση των αμάχων που θα έχουν εκκενωθεί από τη Ράφα. Όπως έγραψε η Jerusalem Post, η αγορά αυτή προετοιμάζει το έδαφος για μία στρατιωτική επιχείρηση στην περιοχή «στο άμεσο μέλλον».

Παρ’ ότι δεν υπήρξε καμία επίσημη τοποθέτηση σχετικά με την αγορά των σκηνών, ένας Ισραηλινός εκπρόσωπος επιβεβαίωσε απλώς την προετοιμασία χιλιάδων «καταλυμάτων». Την ίδια στιγμή ο ΟΗΕ εκτιμά πως στη Ράφα έχουν συγκεντρωθεί περισσότεροι από ένα εκατομμύριο πρόσφυγες.

ΗΠΑ: Το Ισραήλ δεν έχει αξιόπιστο πλάνο για τη Ράφα

Ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών Μπλίνκεν φτάνει στο Τελ Αβίβ
Οι ΗΠΑ εκφράζουν την ανησυχία τους για το ενδεχόμενο μίας ισραηλινής χερσαίας επίθεσης στη ΡάφαΕικόνα: Evelyn Hockstein/AP/picture alliance

Οι ΗΠΑ θεωρούν πως το Ισραήλ δεν έχει παρουσιάσει ακόμη κάποιο πειστικό σχέδιο για την προστασία των αμάχων στην περιοχή για την περίπτωση μίας χερσαίας επίθεσης. Ο Τζέικ Σάλιβαν, σύμβουλος ασφαλείας του προέδρου Μπάιντεν, δήλωσε πως δεν έχει δει ακόμη ένα «αξιόπιστο και ενδελεχές» σχέδιο του Ισραήλ για την επανεγκατάσταση των ανθρώπων που βρίσκονται στη Ράφα, το οποίο να περιγράφει λεπτομερώς πώς θα στεγαστούν οι άμαχοι και πώς θα έχουν πρόσβαση σε ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. «Γι’ αυτό και η ανησυχία μας εξακολουθεί να υφίσταται. Αναμένουμε να δούμε τι θα συμβεί και οι ΗΠΑ θα αντιδράσουν αναλόγως», ανέφερε ο Σάλιβαν, προσθέτοντας πως οι ΗΠΑ βρίσκονται σε επικοινωνία με την ισραηλινή κυβέρνηση.

Η αμερικανική κυβέρνηση αναμένει ακόμη από το Ισραήλ να εκπληρώσει την υπόσχεσή του για βελτίωση της ανθρωπιστικής κατάστασης στη Λωρίδα της Γάζας. «Αυτό που μετράει είναι τα αποτελέσματα – και δη τα βιώσιμα αποτελέσματα», δήλωσε ο Μπλίνκεν.

Σύμφωνα με το Ισραήλ κατά τις προηγούμενες μέρες έφτασαν σημαντικά περισσότερες προμήθειες στη Λωρίδα της Γάζας. Όπως έγραψε στο Χ η Cogat, η αρχή που είναι αρμόδια για την ανθρωπιστική βοήθεια και την επικοινωνία με τους Παλαιστινίους, την Τρίτη (09/04) επιθεωρήθηκαν 486 φορτηγά με προμήθειες, τα οποία έφτασαν εν συνεχεία στη Γάζα. «Από την έναρξη του πολέμου αυτός είναι ο μεγαλύτερος αριθμός φορτηγών ανθρωπιστικής βοήθειας που έχει πάει στη Λωρίδα της Γάζας σε μία ημέρα».

Χαμάς: Το Ισραήλ δεν ενδιαφέρεται για κατάπαυση πυρός

Ενόψει των διαβουλεύσεων για κατάπαυση πυρός και απελευθέρωση των ομήρων ο Σάλιβαν δήλωσε πως οι δημόσιες τοποθετήσεις της Χαμάς δεν είναι «ιδιαιτέρως ενθαρρυντικές» – μέχρι στιγμής η οργάνωση δεν έχει απαντήσει επί της τελευταίας πρότασης. Ο Σάλιβαν μίλησε με το Κατάρ, που συμμετέχει στις διαπραγματεύσεις, προτρέποντας τους εκπροσώπους του να κάνουν ό,τι μπορούν για να λάβουν μία απάντηση από τη Χαμάς.

Συντρίμμια κτηρίων στη Γάζα
Οι διαπραγματεύσεις συνεχίζονται, ενώ η ανθρωπιστική κρίση στη Γάζα παραμένειΕικόνα: Mahmoud Issa/REUTERS

Οι πληροφορίες από τους κύκλους της Χαμάς στη Βηρυτό δείχνουν πως κατά την οργάνωση οι διαπραγματεύσεις δεν πάνε καλά. Οι Ισραηλινοί φέρονται να ενδιαφέρονται μόνο για το ζήτημα των ομήρων, όχι όμως και για μία κατάπαυση πυρός. Ακόμη δεν υπάρχει κάποια επίσημη τοποθέτηση σχετικά με την εξέλιξη των διαπραγματεύσεων. Έπειτα από τις συνομιλίες στο Κάιρο οι εκπρόσωποι της Χαμάς εγκατέλειψαν την πρωτεύουσα της Αιγύπτου, προκειμένου να διαβουλευτούν με τους ανωτέρους τους.

Επιθέσεις σε βάσεις της Χεζμπολάχ στη Συρία

Ο ισραηλινός στρατός ανακοίνωσε πως διεξήγαγε και πάλι επιθέσεις εναντίον στρατιωτικών βάσεων της παραστρατιωτικής οργάνωσης Χεζμπολάχ στη Συρία.

Η ισραηλινή πολεμική αεροπορία βομβαρδίζει ξανά και ξανά στόχους στη Συρία, επιδιώκοντας να αποτρέψει την επέκταση της επιρροής που έχει το Ιράν στη χώρα και οι φίλα προσκείμενες σε αυτό παραστρατιωτικές οργανώσεις, όπως η Χεζμπολάχ. Από την έναρξη του πολέμου στη Γάζα οι επιθέσεις αυτές αυξήθηκαν.

Μετά την εναέρια επίθεση που φέρεται να διεξήγαγε το Ισραήλ σε κτήριο της ιρανικής πρεσβείας στη Συρία πριν από λίγες μέρες, η Χεζμπολάχ δήλωσε πως θα υπάρξουν συνέπειες, ενώ το Ιράν απείλησε και αυτό με αντίποινα. Εξάλλου, το Ιράν είναι ο μεγαλύτερος υποστηρικτής της Χεζμπολάχ – μίας οργάνωσης που μάχεται τόσο πολιτικά όσο και στρατιωτικά ενάντια στο Ισραήλ.

Η Ιρλανδία υπέρ ενός παλαιστινιακού κράτους

Ο Ιρλανδός υπουργός Εξωτερικών Μίχο Μάρτιν
Ο Ιρλανδός υπουργός Εξωτερικών Μίχο ΜάρτινΕικόνα: Nicolas Landemard/Le Pictorium Agency via ZUMA Press/picture alliance

Εν τω μεταξύ η Ιρλανδία, που από την αρχή του πολέμου επικρίνει τον τρόπο δράσης του Ισραήλ στη Λωρίδα της Γάζας, τάσσεται υπέρ της λύσης των δύο κρατών και θέλει να αναγνωρίσει επισήμως την Παλαιστίνη ως κράτος, όπως δήλωσε ο Ιρλανδός αναπληρωτής πρωθυπουργός και υπουργός Εξωτερικών Μίχο Μάρτιν στο Δουβλίνο. Διότι το να καθυστερεί κι άλλο η αναγνώριση δεν αποτελεί πλέον «βιώσιμη» τακτική. Τόσο ο πρωθυπουργός Νετανιάχου όσο και η Χαμάς απορρίπτουν πάντως τη λύση των δύο κρατών.

Επιμέλεια: Γιώργος Πασσάς

DW

Γ. Παπαδημητρίου: γιατί (δεν) είχε δίκιο ο Σόιμπλε

2

Στην αυτοβιογραφία του ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε λέει πολλά και έχει δίκιο. Αλλά ακόμη και ένας Σόιμπλε δεν έχει πάντα δίκιο, σχολιάζει ο Γιάννης Παπαδημητρίου.

Ο Σόιμπλε στο Βερολίνο ως υπουργός Οικονομικών, σε φωτογραφία του 2008Εικόνα: Christian Thiel/imago

«Η ιστορία θα είναι ευγενική μαζί μου, διότι σκοπεύω να τη γράψω ο ίδιος» έλεγε ο Ουίνστον Τσόρτσιλ. Και έπραττε αντιστοίχως. Όπως και να το κάνουμε, οι πολιτικοί συνήθως ενδιαφέρονται για την υστεροφημία τους. Αποχωρώντας από την ενεργό δράση, παρουσιάζουν συχνά μία δική τους εκδοχή των γεγονότων στα απομνημονεύματά τους. Ο καθένας με τον τρόπο του.

Στα μέσα της δεκαετίας του ’90 η Γερμανία ανέμενε με αγωνία τα απομνημονεύματα του Χανς Ντίτριχ Γκένσερ. Τί θα έλεγε ο μακροβιότερος υπουργός Εξωτερικών του Δυτικού Κόσμου για κοσμοϊστορικά γεγονότα όπως η Επανένωση της Γερμανίας και η αποσύνθεση της Γιουγκοσλαβίας; Όχι και πολλά, όπως τελικά διαπίστωσαν οι αναγνώστες ενός μάλλον διεκπεραιωτικού πονήματος, γεμάτου με αδιάφορες υπηρεσιακές σημειώσεις.

Εν έτει 2024 και μετά θάνατον ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε αφήνει μία διαφορετική παρακαταθήκη. Δεν αγνοεί τα μεγάλα διλήμματα, δεν σιωπά σε κρίσιμα ερωτήματα. Σε ό,τι αφορά την Ελλάδα επιβεβαιώνει την επιμονή του για μία «προσωρινή έξοδο» από το ευρώ. Το επιχείρημά του: «Ένα σοκ είναι πιο εύκολο να αντιμετωπιστεί από τα χρόνια προγράμματα λιτότητας». Ή, όπως λέει ένα παραδοσιακό γερμανικό ρητό, «καλύτερα ένα τέλος με τρόμο, παρά ένας τρόμος χωρίς τέλος».

Δημοσιονομική πειθαρχία, αλλά και «κούρεμα»

Σόιμπλε και Βενιζέλος σε συνάντηση του Γιούρογκρουπ το 2011
Βόλφγκανγκ Σόιμπλε και Ευάγγελος Βενιζέλος σε Γιούρογκρουπ το 2011Εικόνα: picture-alliance/dpa

Ουσιαστικά ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε επαναλαμβάνει το πάγιο δόγμα του, ότι κάθε χώρα-μέλος της ευρωζώνης οφείλει να κάνει τα «homework» που της αναλογούν, να ρυθμίζει τα του οίκου της, να θωρακίζει την ανταγωνιστικότητά της. Την ίδια στιγμή, ωστόσο, διεκδικεί εύσημα για τη συμβολή του στο «κούρεμα» του 2011 απέναντι στους ιδιώτες πιστωτές (PSI), που έβαλε για πρώτη φορά σε τροχιά βιωσιμότητας το ελληνικό χρέος.

Σε αυτό δεν είχε άδικο, παρά τις παράπλευρες απώλειες για μικροομολογιούχους και ασφαλιστικά ταμεία. Σε παλαιότερο σημείωμα είχαμε επισημάνει ότι το «κούρεμα» δια χειρός Βόλφγκανγκ Σόιμπλε και Ευάγγελου Βενιζέλου επέτυχε το αδιανόητο μέχρι τότε: Να «ελαφρύνει» το ελληνικό χρέος κατά 100 δισεκατομμύρια ευρώ, χωρίς να εκλαμβάνεται ως πιστωτικό γεγονός η ουσιαστική αδυναμία εξόφλησης.

Αλλά ούτε οι παραινέσεις περί δημοσιονομικής πειθαρχίας ήταν παράλογες σε μία συγκυρία που οι Ευρωπαίοι εταίροι καλούνταν να χορηγήσουν το μεγαλύτερο δάνειο που δόθηκε στην ιστορία της ανθρωπότητας.

Ουδέν μονιμότερον του προσωρινού

Ο Γιάννης Παπαδημητρίου
Ο Γιάννης Παπαδημητρίου

Σε ένα κρίσιμο ζήτημα δεν είχε δίκιο, ωστόσο, ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε: Η έξοδος από το ευρώ δεν θα ήταν ούτε ανακουφιστική για την ελληνική οικονομία, αλλά ούτε και προσωρινή. Αλήθεια, πιστεύει κανείς ότι σε περιόδους έξαρσης της πανδημίας ή σε εποχές γεωπολιτικής σύγχυσης λόγω Ουκρανίας, με τις αμυντικές δαπάνες να πιέζουν ασφυκτικά τους κρατικούς προϋπολογισμούς, θα έσπευδαν οι Ευρωπαίοι εταίροι να δώσουν προτεραιότητα στην επανένταξη της Ελλάδας στην ευρωζώνη;

Και αν η Ελλάδα όντως παρέμενε εκτός ευρωζώνης: Πιστεύει κανείς ότι θα μπορούσε να ανταγωνιστεί στον τουρισμό και την ελαφρά βιομηχανία τους γείτονές της (Τουρκία, Βουλγαρία, Αλβανία, Βόρεια Μακεδονία, Αίγυπτο) με κύρια όπλα το χαμηλό κόστος και τη συνεχή υποτίμηση του εθνικού νομίσματος; Δηλαδή την ανακύκλωση της οικονομικής εξαθλίωσης, ιδιαίτερα για τα χαμηλότερα εισοδήματα;

Η συμμετοχή στην ευρωζώνη προσφέρει προνομιακή πρόσβαση σε πολύτιμα κεφάλαια. Αρκεί τα κεφάλαια αυτά να κατευθύνονται στην παραγωγή και στην καινοτομία, όχι στην ανέμελη κατανάλωση. Ας μη λησμονείται αυτό σε μία εποχή που η Ελλάδα ανακάμπτει μεν από την κρίση, αλλά επιμένει στο παραγωγικό μοντέλο που ακολουθούσε πριν από την κρίση, απολύτως ευάλωτο στις διακυμάνσεις του οικονομικού κύκλου. Και με την απειλή του χρέους να καραδοκεί, το αργότερο από το 2033, οπότε καθίστανται ληξιπρόθεσμοι και απαιτητοί οι τόκοι παλαιότερων δανείων που είχαν «παγώσει» στα πλαίσια ευνοϊκών ρυθμίσεων για το ελληνικό δημόσιο χρέος.

Jannis Papadimitriou für App PROVISORISCH
Γιάννης Παπαδημητρίου Νομικός και δημοσιογράφος στην DW. Ασχολείται κυρίως με ευρωπαϊκά, πολιτικά και οικονομικά θέματα.
DW

Η Εποχή του Αμοραλισμού: μπορεί η Αμερική να σώσει τη φιλελεύθερη τάξη με ανελεύθερα μέσα;

0

 

 

Από τον Hal Brands

Foreign Affairs – τχ. Μάρτιος/Απρίλιος 2024

Δημοσιεύθηκε στις 20 Φεβρουαρίου 2024

Ο HAL BRANDS είναι Διακεκριμένος Καθηγητής Παγκόσμιων Υποθέσεων στο Johns Hopkins School of Advanced International Studies και ανώτερος συνεργάτης στο American Enterprise Institute.

Foreign Affairs

 

«Πόσο κακό πρέπει να κάνουμε για να κάνουμε καλό», έγραψε ο θεολόγος Reinhold Niebuhr το 1946. «Αυτή, νομίζω, είναι μια πολύ συνοπτική δήλωση της ανθρώπινης κατάστασης». Ο Niebuhr έγραφε μετά από έναν παγκόσμιο πόλεμο που ανάγκασε τους νικητές να κάνουν μεγάλο κακό για να αποτρέψουν το ανυπολόγιστα μεγαλύτερο κακό ενός κόσμου που κυβερνάται από τα πιο επιθετικά καθεστώτα του. Ήταν μάρτυρας της έναρξης μιας άλλης παγκόσμιας σύγκρουσης κατά την οποία οι Ηνωμένες Πολιτείες κατά καιρούς παραβίαζαν τις δικές τους αξίες για να τις υπερασπιστούν. Αλλά το θεμελιώδες ερώτημα που έθεσε ο Niebuhr – πώς τα φιλελεύθερα κράτη μπορούν να συμφιλιώσουν τους άξιους στόχους με τα δυσάρεστα μέσα που απαιτούνται για την επίτευξή τους – είναι διαχρονικό. Είναι ένα από τα πιο ενοχλητικά διλήμματα που αντιμετωπίζουν σήμερα οι Ηνωμένες Πολιτείες.

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν ανέλαβε τα καθήκοντά του δεσμευόμενος να διεξάγει έναν μοιραίο αγώνα μεταξύ δημοκρατίας και απολυταρχίας. Μετά την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία, κάλεσε τα ομοϊδεατά έθνη σε έναν αγώνα «μεταξύ ελευθερίας και καταστολής, μεταξύ μιας τάξης βασισμένης σε κανόνες και μιας τάξης που διέπεται από ωμή βία». Η ομάδα του Μπάιντεν έχει πράγματι κάνει μεγάλες κινήσεις στον ανταγωνισμό της με την Κίνα και τη Ρωσία, ενισχύοντας την αλληλεγγύη μεταξύ των προηγμένων δημοκρατιών που θέλουν να προστατεύσουν την ελευθερία κρατώντας υπό έλεγχο τις ισχυρές τυραννίες. Αλλά ακόμη και πριν ο πόλεμος μεταξύ της Χαμάς και του Ισραήλ παρουσιάσει το δικό της πλήθος προβλημάτων, μια κυβέρνηση που τόνισε την ιδεολογική φύση του ανταγωνισμού των μεγάλων δυνάμεων βρισκόταν παγιδευμένη από έναν ηθικά διφορούμενο κόσμο.

Στην Ασία, ο Μπάιντεν έχει λυγίσει προς τα πίσω για να προσελκύσει μια υποχωρούσα Ινδία, ένα κομμουνιστικό Βιετνάμ και άλλα όχι και τόσο φιλελεύθερα κράτη. Στην Ευρώπη, οι ανάγκες εν καιρώ πολέμου έχουν σιωπήσει τις ανησυχίες σχετικά με τον υφέρποντα αυταρχισμό στα ανατολικά και νότια μέτωπα του ΝΑΤΟ. Στη Μέση Ανατολή, ο Μπάιντεν κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι Άραβες δικτάτορες δεν είναι παρίες αλλά ζωτικοί εταίροι. Η υπεράσπιση μιας απειλούμενης τάξης περιλαμβάνει την αναβίωση της κοινότητας του ελεύθερου κόσμου. Επίσης, προφανώς, συνεπάγεται την ενίσχυση ενός τόξου ατελών δημοκρατιών και απερίσπαστων απολυταρχιών σε μεγάλο μέρος του πλανήτη.

Η αντικρουόμενη στρατηγική του Μπάιντεν αντανακλά τις πραγματικότητες της σύγχρονης οικοδόμησης συνασπισμών: όταν πρόκειται για την αντιμετώπιση της Κίνας και της Ρωσίας, οι δημοκρατικές συμμαχίες φτάνουν μόνο τόσο μακριά. Η προσέγγιση του Μπάιντεν αντανακλά επίσης μια βαθύτερη, πιο διαρκή ένταση. Τα αμερικανικά συμφέροντα είναι άρρηκτα συνδεδεμένα με τις αμερικανικές αξίες: οι Ηνωμένες Πολιτείες συνήθως μπαίνουν σε ανταγωνισμό μεγάλων δυνάμεων επειδή φοβούνται ότι οι ισχυρές απολυταρχίες θα καταστήσουν τον κόσμο ανασφαλή για τη δημοκρατία. Αλλά μια εποχή σύγκρουσης γίνεται πάντα, σε κάποιο βαθμό, μια εποχή αμοραλισμού, επειδή ο μόνος τρόπος για να προστατεύσουμε έναν κόσμο κατάλληλο για ελευθερία είναι να φλερτάρουμε βρώμικους συντρόφους και να εμπλακούμε σε βρώμικες πράξεις.

Περιμένετε περισσότερα από αυτό. Εάν τα διακυβεύματα των σημερινών αντιπαλοτήτων είναι τόσο υψηλά όσο ισχυρίζεται ο Μπάιντεν, η Ουάσιγκτον θα εμπλακεί σε κάποια απίστευτα κυνική συμπεριφορά για να κρατήσει περιορισμένους τους εχθρούς της. Ωστόσο, ένα ήθος καθαρής σκοπιμότητας είναι γεμάτο κινδύνους, από την εγχώρια απογοήτευση μέχρι την απώλεια της ηθικής ασυμμετρίας που έχει από καιρό ενισχύει την επιρροή των ΗΠΑ στις παγκόσμιες υποθέσεις. Η στρατηγική, για μια φιλελεύθερη υπερδύναμη, είναι η τέχνη της εξισορρόπησης των δυνάμεων χωρίς να ανατρέπεται ο δημοκρατικός σκοπός. Οι Ηνωμένες Πολιτείες πρόκειται να ανακαλύψουν ξανά πόσο δύσκολο μπορεί να είναι αυτό.

ΕΝΑ ΒΡΩΜΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ

Ο Μπάιντεν είχε σταθερά δίκιο για ένα πράγμα: οι συγκρούσεις μεταξύ μεγάλων δυνάμεων είναι συγκρούσεις ιδεών και συμφερόντων. Τον δέκατο έβδομο αιώνα, ο Τριακονταετής Πόλεμος τροφοδοτήθηκε από δογματικές διαφορές όχι λιγότερο από τον αγώνα για την ευρωπαϊκή πρωτοκαθεδρία. Στα τέλη του δέκατου όγδοου αιώνα, η πολιτική της επαναστατικής Γαλλίας ανέτρεψε τη γεωπολιτική ολόκληρης της ηπείρου. Ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος ήταν μια σύγκρουση αντίπαλων πολιτικών παραδόσεων – δημοκρατίας και ολοκληρωτισμού – καθώς και αντίπαλων συμμαχιών. «Δεν ήταν τυχαίος πόλεμος, αλλά ένα ζήτημα αποφασιστικότητας του ενός συστήματος να καταστρέψει το άλλο», δήλωσε ο Γερμανός υπουργός Εξωτερικών Joachim von Ribbentrop το 1940. Όταν οι μεγάλες δυνάμεις πολεμούν, δεν το κάνουν μόνο για τη γη και τη δόξα. Παλεύουν για το ποιες ιδέες, ποιες αξίες θα χαράξουν την πορεία της ανθρωπότητας.

Υπό αυτή την έννοια, ο ανταγωνισμός των ΗΠΑ με την Κίνα και τη Ρωσία είναι ο τελευταίος γύρος μιας μακροχρόνιας μάχης για το αν ο κόσμος θα διαμορφωθεί από φιλελεύθερες δημοκρατίες ή από τους αυταρχικούς εχθρούς τους.

Στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και τον Ψυχρό Πόλεμο, οι αυτοκρατορίες στην Ευρασία επιδίωξαν την παγκόσμια πρωτοκαθεδρία επιτυγχάνοντας υπεροχή εντός αυτής της κεντρικής γης. Τρεις φορές, οι Ηνωμένες Πολιτείες επενέβησαν, όχι μόνο για να διασφαλίσουν την ασφάλειά τους, αλλά και για να διατηρήσουν μια ισορροπία δυνάμεων που επέτρεπε την επιβίωση και την επέκταση του φιλελευθερισμού – για να «κάνουν τον κόσμο ασφαλή για τη δημοκρατία», σύμφωνα με τα λόγια του Προέδρου των ΗΠΑ Woodrow Wilson.

Ο Πρόεδρος Φράνκλιν Ρούσβελτ έκανε ένα παρόμοιο σημείο το 1939, λέγοντας: «Έρχεται μια στιγμή στις υποθέσεις των ανθρώπων που πρέπει να προετοιμαστούν να υπερασπιστούν, όχι μόνο τα σπίτια τους, αλλά τα δόγματα της πίστης και της ανθρωπιάς στα οποία βασίζονται οι εκκλησίες, οι κυβερνήσεις τους και ιδρύθηκε ο ίδιος ο πολιτισμός τους». Ωστόσο, όπως κατάλαβε ο Ρούσβελτ, η εξισορρόπηση ισχύος είναι ένα βρώμικο παιχνίδι.

Οι δυτικές δημοκρατίες επικράτησαν στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο μόνο βοηθώντας έναν απαίσιο τύραννο, τον Ιωσήφ Στάλιν, να συντρίψει έναν ακόμη πιο απαίσιο εχθρό, τον Αδόλφο Χίτλερ. Χρησιμοποίησαν τακτικές, όπως ο βομβαρδισμός με εμπρηστικές βόμβες και ο ατομικός βομβαρδισμός εχθρικών πόλεων, που θα ήταν απεχθής σε λιγότερο απελπισμένους καιρούς. Στη συνέχεια, οι Ηνωμένες Πολιτείες διεξήγαγαν τον Ψυχρό Πόλεμο από πεποίθηση, όπως δήλωσε ο Πρόεδρος Χάρι Τρούμαν, ότι ήταν «μια σύγκρουση μεταξύ εναλλακτικών τρόπων ζωής». Οι πιο στενοί σύμμαχοι των ΗΠΑ ήταν οι ομοεθνείς δημοκρατίες που αποτελούσαν τον δυτικό κόσμο. Ωστόσο, η διατήρηση της γραμμής σε έναν αγώνα υψηλού διακυβεύματος περιλάμβανε επίσης ορισμένες βαθιά αμφισβητήσιμες, ακόμη και αντιδημοκρατικές, πράξεις.

Σε έναν Τρίτο Κόσμο που συγκλονιζόταν από αστάθεια, οι Ηνωμένες Πολιτείες χρησιμοποίησαν δεξιούς τυράννους ως πληρεξούσιους. Κατέστειλαν την κομμουνιστική επιρροή μέσω πραξικοπημάτων, κρυφών και φανερών επεμβάσεων και αντεξεγέρσεων με εκπληκτικούς αριθμούς νεκρών. Για να αποτρέψει την επιθετικότητα κατά μήκος μιας παγκόσμιας περιμέτρου, το Πεντάγωνο βασίστηκε στην απειλή χρήσης πυρηνικών όπλων τόσο καταστροφικών που η πραγματική τους χρήση δεν θα μπορούσε να εξυπηρετήσει κανένα εποικοδομητικό σκοπό. Για να κλείσει το δαχτυλίδι γύρω από τη Σοβιετική Ένωση, η Ουάσιγκτον τελικά συνεργάστηκε με έναν άλλο κομμουνιστή δολοφόνο, τον Κινέζο ηγέτη Μάο Τσε Τουνγκ . Και για να διευκολυνθεί η πολιτική του περιορισμού, οι Αμερικανοί αξιωματούχοι υπερέβαλαν μερικές φορές τη σοβιετική απειλή ή απλώς εξαπατούσαν τον αμερικανικό λαό σχετικά με πολιτικές που εφαρμόζονταν στο όνομά τους.

Η στρατηγική περιλαμβάνει τον καθορισμό προτεραιοτήτων και οι Αμερικανοί αξιωματούχοι πίστευαν ότι χρειάζονταν μικρότερα κακά για να αποφευχθούν μεγαλύτερα, όπως ο κομμουνισμός που ξεσηκώνει ταραχές σε ζωτικές περιοχές ή οι δημοκρατίες που αποτυγχάνουν να βρουν τη δύναμη και τον σκοπό τους πριν να είναι πολύ αργά. Η τελική ανταμοιβή από τη νίκη των ΗΠΑ στον Ψυχρό Πόλεμο —ένας κόσμος πιο ασφαλής από την αυταρχική αρπαγή και ασφαλέστερος για την ανθρώπινη ελευθερία, από ποτέ άλλοτε— υποδηλώνει ότι, συνολικά, ήταν σωστοί. Στην πορεία, το γεγονός ότι η Ουάσιγκτον επιδίωκε έναν τόσο αξιόλογο στόχο, ενάντια σε έναν τόσο ανάξιο αντίπαλο, παρείχε μια κάποια παρηγοριά στις ηθικές ασάφειες της σύγκρουσης. Όπως το έθεσε το NSC-68, το έγγραφο στρατηγικής με επιρροή που ενέκρινε ο Τρούμαν το 1950 (παραθέτοντας τον Αλεξάντερ Χάμιλτον), «Τα μέσα που πρέπει να χρησιμοποιηθούν πρέπει να είναι ανάλογα με την έκταση του κακού». Όταν η Δύση αντιμετώπιζε έναν ολοκληρωτικό εχθρό αποφασισμένο να ξαναφτιάξει την ανθρωπότητα σύμφωνα με την εικόνα του, κάποια πολύ άσχημα μέσα θα μπορούσαν, προφανώς, να δικαιολογηθούν.

Αυτή η άνεση δεν ήταν άπειρη, ωστόσο, και ο Ψυχρός Πόλεμος είδε σκληρούς αγώνες για το αν οι Ηνωμένες Πολιτείες όριζαν σωστά τις προτεραιότητές τους. Στη δεκαετία του 1950, τα γεράκια κατηγόρησαν την Ουάσιγκτον επειδή δεν έκανε αρκετά για να ανατρέψει τον κομμουνισμό στην Ανατολική Ευρώπη, με την πλατφόρμα του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος του 1952 να χλευάζει τον περιορισμό ως «αρνητικό, μάταιο και ανήθικο».

Τις δεκαετίες του 1960 και του 1970, μια χιονοστιβάδα αμοραλισμού – ένας αιματηρός πόλεμος στο Βιετνάμ, η υποστήριξη μιας σειράς απαίσιων δικτατόρων, οι αποκαλύψεις σχεδίων δολοφονίας της CIA – έπεισαν πολλούς φιλελεύθερους επικριτές ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες πρόδιδαν τις αξίες που ισχυρίζονταν ότι υπερασπίζονταν. Εν τω μεταξύ, η επιδίωξη της ύφεσης με τη Σοβιετική Ένωση , μια στρατηγική που δεν έδινε έμφαση στην ιδεολογική αντιπαράθεση σε αναζήτηση διπλωματικής σταθερότητας, οδήγησε ορισμένους συντηρητικούς να ισχυριστούν ότι η Ουάσιγκτον εγκατέλειπε το ηθικό επίπεδο. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1970 και μετά, αυτές οι συζητήσεις έπληξαν την πολιτική των ΗΠΑ. Ακόμη και σε αυτόν τον πιο μανιχαϊστικό διαγωνισμό, η συσχέτιση της στρατηγικής με την ηθική ήταν μια συνεχής πρόκληση.

Στην πραγματικότητα, τα παραπτώματα του Ψυχρού Πολέμου προκάλεσαν ένα σύμπλεγμα νομικών και διοικητικών περιορισμών – από απαγορεύσεις πολιτικών δολοφονιών έως απαιτήσεις για ειδοποίηση των επιτροπών του Κογκρέσου για μυστικές ενέργειες – που ως επί το πλείστον παραμένουν σε ισχύ σήμερα. Από τον Ψυχρό Πόλεμο, αυτοί οι περιορισμοί έχουν συμπληρωθεί με περιορισμούς της βοήθειας σε πραξικοπηματίες που ανατρέπουν εκλεγμένες κυβερνήσεις και σε στρατιωτικές μονάδες που εμπλέκονται σε κατάφωρες παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Οι Αμερικανοί μετάνιωσαν ξεκάθαρα για κάποια μέτρα που είχαν χρησιμοποιήσει για να κερδίσουν τον Ψυχρό Πόλεμο. Το ερώτημα είναι αν μπορούν να τα καταφέρουν χωρίς αυτά καθώς ο παγκόσμιος ανταγωνισμός θερμαίνεται ξανά.

ΟΙ ΙΔΕΕΣ ΣΗΜΑΣΙΑΖΟΥΝ

Οι απειλές από αυταρχικούς εχθρούς ενισχύουν τις ιδεολογικές παρορμήσεις στην πολιτική των ΗΠΑ υπογραμμίζοντας τη σύγκρουση ιδεών που συχνά προκαλεί παγκόσμιες εντάσεις. Από την ανάληψη των καθηκόντων του, ο Μπάιντεν έχει ορίσει την απειλή από τους αντιπάλους των ΗΠΑ, ιδιαίτερα την Κίνα, με αυστηρά ιδεολογικούς όρους.

Ο κόσμος έχει φτάσει σε ένα «σημείο καμπής», έχει δηλώσει επανειλημμένα ο Μπάιντεν. Τον Μάρτιο του 2021, πρότεινε ότι οι μελλοντικοί ιστορικοί θα μελετούσαν «το θέμα του ποιος πέτυχε: απολυταρχία ή δημοκρατία». Στη ρίζα, έχει υποστηρίξει ο Μπάιντεν, ο ανταγωνισμός ΗΠΑ-Κίνας είναι μια δοκιμή για το ποιο μοντέλο μπορεί να ανταποκριθεί καλύτερα στις απαιτήσεις της σύγχρονης εποχής. Και αν η Κίνα γίνει η εξέχουσα δύναμη του κόσμου, φοβούνται οι Αμερικανοί αξιωματούχοι, ότι θα εδραιώσει την απολυταρχία σε φιλικές χώρες ενώ θα εξαναγκάσει τις δημοκρατικές κυβερνήσεις σε εχθρικές. Απλά δείτε πώς το Πεκίνο χρησιμοποίησε οικονομική μόχλευση για να τιμωρήσει την κριτική των πολιτικών του από δημοκρατικές κοινωνίες από την Αυστραλία έως τη Νορβηγία. Καθιστώντας το σύστημα ασφαλές για τον ανελευθερισμό, μια κυρίαρχη Κίνα θα το καθιστούσε μη ασφαλές για τον φιλελευθερισμό σε μέρη κοντινά και μακρινά.

Η εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία ενίσχυσε τη θέση του Μπάιντεν. Προσέφερε μια μελέτη περίπτωσης για την αυταρχική επιθετικότητα και τη θηριωδία και μια προειδοποίηση ότι ένας κόσμος υπό την ηγεσία ανελεύθερων κρατών θα ήταν θανατηφόρα βίαιος, ιδίως για τις ευάλωτες δημοκρατίες της περιοχής. Ερχόμενες εβδομάδες αφότου ο Κινέζος Πρόεδρος Σι Τζινπίνγκ και ο Ρώσος Πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν είχαν επισφραγίσει μια στρατηγική συνεργασία «χωρίς όρια», η εισβολή στην Ουκρανία έθεσε επίσης το φάσμα μιας συντονισμένης αυταρχικής επίθεσης στη φιλελεύθερη διεθνή τάξη. «Η Ουκρανία ήταν το κεντρικό μέτωπο σε έναν μεγαλύτερο αγώνα για βασικές δημοκρατικές αρχές. Έτσι, οι Ηνωμένες Πολιτείες θα συσπειρώσουν τον ελεύθερο κόσμο ενάντια στους «θνητούς εχθρούς της δημοκρατίας», εξήγησε ο Μπάιντεν.

Το σοκ του πολέμου της Ουκρανίας , σε συνδυασμό με το σταθερό χέρι της ηγεσίας των ΗΠΑ, δημιούργησαν μια διευρυμένη διατλαντική ένωση δημοκρατιών. Η Σουηδία και η Φινλανδία επεδίωξαν να ενταχθούν στο ΝΑΤΟ. η Δύση στήριξε την Ουκρανία και επέβαλε βαρύ κόστος στη Ρωσία. Η κυβέρνηση Μπάιντεν προσπάθησε επίσης να περιορίσει την Κίνα υφαίνοντας έναν ιστό δημοκρατικών δεσμών σε όλη την περιοχή. Έχει αναβαθμίσει τις διμερείς συμμαχίες με χώρες όπως η Ιαπωνία και η Αυστραλία. Έχει βελτιώσει το Quad (τον διάλογο για την ασφάλεια και τον διπλωματικό διάλογο με την Αυστραλία, την Ινδία και την Ιαπωνία), έχει δημιουργήσει το AUKUS (στρατιωτική συνεργασία με την Αυστραλία και το Ηνωμένο Βασίλειο), και έχει επαναπροσδιορίσει τους υπάρχοντες πολυμερείς φορείς, όπως το G-7, για να αντιμετωπίσει τον κίνδυνο από το Πεκίνο. Υπάρχουν ακόμη και ψίθυροι για έναν συνασπισμό «τρεις συν ένα»—Αυστραλία, Ιαπωνία, Ηνωμένες Πολιτείες και Ταϊβάν—που θα συνεργαζόταν για να υπερασπιστεί αυτή τη δημοκρατία πρώτης γραμμής από την κινεζική επίθεση.

Αυτοί οι δεσμοί ξεπερνούν τα περιφερειακά όρια. Η Ουκρανία λαμβάνει βοήθεια από τις ασιατικές δημοκρατίες, όπως η Νότια Κορέα, που κατανοούν ότι η ασφάλειά τους θα υποφέρει εάν η φιλελεύθερη τάξη διασπαστεί. Δημοκρατίες από πολλές ηπείρους έχουν συγκεντρωθεί για να αντιμετωπίσουν τον οικονομικό καταναγκασμό της Κίνας, να αντιμετωπίσουν τη στρατιωτική της συσσώρευση και να περιορίσουν την πρόσβασή της σε ημιαγωγούς υψηλής ποιότητας. Το κύριο πρόβλημα για τις Ηνωμένες Πολιτείες είναι μια χαλαρή συμμαχία ρεβιζιονιστικών δυνάμεων που ωθούνται προς έξοδο από τον πυρήνα της Ευρασίας. Η απάντηση του Μπάιντεν είναι ένας συνεκτικός παγκόσμιος συνασπισμός δημοκρατιών, που απομακρύνεται από το περιθώριο.

Σήμερα, αυτές οι προηγμένες δημοκρατίες είναι πιο ενοποιημένες από κάθε άλλη φορά εδώ και δεκαετίες. Από αυτή την άποψη, ο Μπάιντεν έχει ευθυγραμμίσει τον ουσιαστικό στόχο της στρατηγικής των ΗΠΑ, την υπεράσπιση μιας απειλούμενης φιλελεύθερης τάξης, με τις μεθόδους και τους εταίρους που χρησιμοποιούνται για την επιδίωξή της. Ωστόσο, στις τρεις βασικές περιοχές της Ευρασίας, η πιο βρώμικη πραγματικότητα του ανταγωνισμού εγείρει εκ νέου το ερώτημα του Niebuhr.

ΑΜΦΙΛΕΓΟΜΕΝΟΙ ΦΙΛΟΙ

Σκεφτείτε την κατάσταση στην Ευρώπη. Το ΝΑΤΟ είναι κυρίως μια συμμαχία δημοκρατιών. Αλλά η διατήρηση αυτού του συμφώνου κατά τη διάρκεια του πολέμου στην Ουκρανία απαιτούσε από τον Μπάιντεν να υποβαθμίσει τις ανελεύθερες τάσεις μιας πολωνικής κυβέρνησης που -μέχρι την εκλογική της ήττα τον Οκτώβριο- διέβρωνε συστηματικά τους ελέγχους και τις ισορροπίες. Η διασφάλιση της βόρειας πλευράς της, καλωσορίζοντας τη Φινλανδία και τη Σουηδία, περιλάμβανε διπλωματικές συναλλαγές με τον Τούρκο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, ο οποίος, εκτός από το ότι συχνά υπονομεύει τα συμφέροντα των ΗΠΑ, οδηγεί τη χώρα του προς την αυταρχική διακυβέρνηση.

Στην Ασία, η κυβέρνηση πέρασε μεγάλο μέρος του 2021 και του 2022 διατηρώντας προσεκτικά τους δεσμούς των ΗΠΑ με τις Φιλιππίνες, με επικεφαλής τον Ροντρίγκο Ντουτέρτε, έναν άνθρωπο του οποίου ο πόλεμος με τα ναρκωτικά είχε σκοτώσει χιλιάδες. Ο Μπάιντεν έχει επιμελώς φλερτάρει την Ινδία ως προπύργιο κατά της Κίνας, παρόλο που η κυβέρνηση του Πρωθυπουργού Ναρέντρα Μόντι έχει περιορίσει το λόγο, έχει παρενοχλήσει ηγέτες της αντιπολίτευσης, έχει πυροδοτήσει θρησκευτικά παράπονα και φέρεται να σκότωσε αντιφρονούντες στο εξωτερικό. Και αφού επισκέφθηκε το Νέο Δελχί τον Σεπτέμβριο του 2023, ο Μπάιντεν ταξίδεψε στο Ανόι για να υπογράψει μια «συνολική στρατηγική εταιρική σχέση» με το μονοκομματικό καθεστώς του Βιετνάμ. Για άλλη μια φορά, οι Ηνωμένες Πολιτείες χρησιμοποιούν ορισμένους κομμουνιστές για να περιορίσουν άλλους.

Έπειτα, υπάρχει η Μέση Ανατολή, όπου ο συνασπισμός του «ελεύθερου κόσμου» του Μπάιντεν είναι το ετερόκλητο σύνολο. Το 2020, ο Μπάιντεν απείλησε να κάνει τη Σαουδική Αραβία «παρία» για τη δολοφονία του δημοσιογράφου Τζαμάλ Κασόγκι. Μέχρι το 2023, η κυβέρνησή του Μπάιντεν -πανικοβλημένη από τις κινεζικές εισβολές και τις αυξανόμενες τιμές του φυσικού αερίου- προσπαθούσε να κάνει αυτή τη χώρα τον νεότερο σύμμαχο της Ουάσιγκτον στη συνθήκη. Αυτή η πρωτοβουλία, επιπλέον, ήταν μέρος μιας ιδέας, κληρονομημένης από την κυβέρνηση Τραμπ, στην οποία η περιφερειακή σταθερότητα θα στηριζόταν στην προσέγγιση μεταξύ αραβικών απολυταρχιών και μιας ισραηλινής κυβέρνησης με τις δικές της ανελεύθερες τάσεις, ενώ οι παλαιστινιακές φιλοδοξίες ωθήθηκαν κυρίως στο περιθώριο. Δεν αποτελεί έκπληξη, λοιπόν, ότι τα ανθρώπινα δικαιώματα και οι πολιτικές ελευθερίες υποχώρησαν στις σχέσεις με χώρες από την Αίγυπτο έως τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα. Ο Μπάιντεν έκανε επίσης ελάχιστα για να σταματήσει τον στραγγαλισμό της δημοκρατίας στην Τυνησία – ακριβώς όπως είχε αποφασίσει, ουσιαστικά, να εγκαταλείψει την υπό εξαφάνιση δημοκρατία του Αφγανιστάν το 2021.

Πράγματι, αν το 2022 ήταν μια χρονιά αυξανόμενης ρητορικής, το 2023 ήταν μια χρονιά άβολης διαμονής. Οι αναφορές στη «μάχη μεταξύ δημοκρατίας και απολυταρχίας» έγιναν πιο σπάνιες στις ομιλίες του Μπάιντεν, καθώς η κυβέρνηση έκανε μεγάλα παιχνίδια που αψηφούσαν αυτή την περιγραφή του κόσμου. Βασικές θέσεις που σχετίζονται με τα ανθρώπινα δικαιώματα στον Λευκό Οίκο και στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ παρέμειναν κενές.

Η κυβέρνηση απέσυρε τις κυρώσεις στη Βενεζουέλα – μια πρωτοβουλία που περιγράφεται δημοσίως ως μια προσπάθεια να διασφαλιστούν πιο ελεύθερες και δίκαιες εκλογές, αλλά μια προσπάθεια που ήταν κυρίως μια προσπάθεια να σταματήσει ένα καταπιεστικό καθεστώς να σταματήσει τις εξαγωγές προσφύγων και να αρχίσει να εξάγει περισσότερο πετρέλαιο. Και όταν μια χούντα ανέτρεψε την εκλεγμένη κυβέρνηση του Νίγηρα, Αμερικανοί αξιωματούχοι περίμεναν περισσότερο από δύο μήνες για να χαρακτηρίσουν το πραξικόπημα πραξικόπημα, φοβούμενοι ότι θα προκαλέσουν διακοπή της βοήθειας των ΗΠΑ και ως εκ τούτου ωθήσουν το νέο καθεστώς στην αγκαλιά της Μόσχας. Τέτοιοι συμβιβασμοί ήταν πάντα μέρος της εξωτερικής πολιτικής. Αλλά σήμερα, μαρτυρούν τη βασική δυναμική που πρέπει να αντιμετωπίσουν οι Αμερικανοί αξιωματούχοι.

Η ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΔΕΚΑΕΤΙΑ

Πρώτα είναι τα σκληρά μαθηματικά της ευρασιατικής γεωπολιτικής. Οι προηγμένες δημοκρατίες κατέχουν μια κυριαρχία ισχύος παγκοσμίως, αλλά σε κάθε κρίσιμη περιοχή, η διατήρηση της πρώτης γραμμής απαιτεί ένα πιο εκλεκτικό σύνολο.

Η Πολωνία είχε τα εσωτερικά της προβλήματα. Είναι επίσης ο υλικοτεχνικός άξονας του συνασπισμού που υποστηρίζει την Ουκρανία. Η Τουρκία είναι πολιτικά ανελεύθερη και, συχνά, δεν βοηθά. Ωστόσο, κατέχει τη διασταύρωση δύο ηπείρων και δύο θαλασσών. Στη Νότια και Νοτιοανατολική Ασία, το κύριο εμπόδιο στην κινεζική ηγεμονία είναι μια σειρά λιγότερο από ιδανικών εταίρων που εκτείνεται από την Ινδία μέχρι την Ινδονησία. Στη Μέση Ανατολή, μια επιλεκτική υπερδύναμη θα είναι μια μοναχική υπερδύναμη. Η δημοκρατική αλληλεγγύη είναι μεγάλη, αλλά η γεωγραφία είναι πεισματάρα. Σε όλη την Ευρασία, η Ουάσιγκτον χρειάζεται ανελεύθερους φίλους για να περιορίσει τους ανελεύθερους εχθρούς της.

Το ιδεολογικό πεδίο μάχης έχει επίσης μετατοπιστεί με δυσμενείς τρόπους. Κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, ο αντικομμουνισμός χρησίμευσε ως ιδεολογική κόλλα μεταξύ μιας δημοκρατικής υπερδύναμης και των αυταρχικών συμμάχων της, επειδή οι τελευταίοι γνώριζαν ότι είχαν τελειώσει εάν η Σοβιετική Ένωση θριάμβευε ποτέ. Τώρα, ωστόσο, οι εχθροί των ΗΠΑ διαθέτουν μια μορφή αυτοκρατορίας που είναι λιγότερο υπαρξιακά απειλητική για άλλες μη δημοκρατίες: ισχυροί στον Περσικό Κόλπο ή στην Ουγγαρία και την Τουρκία, έχουν αναμφισβήτητα περισσότερα κοινά με τον Σι και τον Πούτιν παρά με τον Μπάιντεν. Το χάσμα μεταξύ «καλών» και «κακών» εξουσιαστών είναι μικρότερο από ό,τι ήταν κάποτε – κάτι που κάνει τις Ηνωμένες Πολιτείες να εργάζονται σκληρότερα και να πληρώνουν περισσότερα, για να κρατήσουν τους ανελεύθερους εταίρους ατελή στο πλευρό τους.

Οι απελπισμένοι καιροί απαιτούν επίσης ηθικά επιδέξια μέτρα. Όταν η Ουάσιγκτον δεν αντιμετώπισε σοβαρούς στρατηγικούς αμφισβητίες μετά τον Ψυχρό Πόλεμο, πλήρωσε μικρότερο πρόστιμο για την προβολή των αξιών της. Καθώς το περιθώριο ασφάλειας συρρικνώνεται, οι αντισταθμίσεις μεταξύ εξουσίας και αρχής αυξάνονται. Αυτή τη στιγμή, ο πόλεμος —ή η απειλή του— απειλεί την Ανατολική Ασία, την Ευρώπη και τη Μέση Ανατολή.

Ο Μπάιντεν λέει ότι η δεκαετία του 2020 θα είναι η «αποφασιστική δεκαετία» για τον κόσμο. Όπως είπε ο Ουίνστον Τσόρτσιλ το 1941, «Εάν ο Χίτλερ εισέβαλε στην Κόλαση, θα έκανα τουλάχιστον μια ευνοϊκή αναφορά στον Διάβολο στη Βουλή των Κοινοτήτων». Όταν οι απειλές είναι τρομερές, οι δημοκρατίες θα κάνουν ό,τι χρειάζεται για να συσπειρώσουν συνασπισμούς και να εμποδίσουν τον εχθρό να τις διαρρήξει. Έτσι, μια κεντρική ειρωνεία της προσέγγισης της Ουάσιγκτον στον ανταγωνισμό είναι ότι οι ίδιες προκλήσεις που ενεργοποιούν την ιδεολογική της ενέργεια καθιστούν πιο δύσκολο να διατηρήσει καθαρή την αμερικανική διπλωματία.

Μέχρι στιγμής, οι ηθικοί συμβιβασμοί της πολιτικής των ΗΠΑ σήμερα είναι μέτριοι σε σύγκριση με εκείνους του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου ή του Ψυχρού Πολέμου, εν μέρει επειδή οι περιορισμοί στις δυσάρεστες μεθόδους είναι ισχυρότεροι από ό,τι όταν ο Χίτλερ και ο Στάλιν επιβάλλονταν στη γη. Αλλά οι κανόνες και οι κανόνες μπορούν να αλλάξουν όπως αλλάζουν οι συνθήκες μιας χώρας. Έτσι ο Μπάιντεν και οι διάδοχοί του μπορεί σύντομα να αντιμετωπίσουν μια τρομακτική πραγματικότητα: οι αντιπαλότητες υψηλού διακυβεύματος μεταφέρουν χώρες και ηγέτες σε μέρη που δεν επιδίωξαν ποτέ να πάνε.

Όταν ξεκίνησε ο Ψυχρός Πόλεμος, λίγοι αξιωματούχοι φαντάζονταν ότι η Ουάσιγκτον θα πραγματοποιούσε μυστικές επεμβάσεις από το Αφγανιστάν στην Αγκόλα. Μόλις πριν από τρία χρόνια, σχεδόν κανείς δεν προέβλεψε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες θα πολεμούσαν σύντομα έναν πόλεμο δι’ αντιπροσώπων που είχε σκοπό να αιμορραγήσει μέχρι θανάτου τον στρατό του Πούτιν στην Ουκρανία. Καθώς οι σημερινοί αγώνες εντείνονται, οι τακτικές που χρησιμοποιούνται για τη διεξαγωγή τους θα μπορούσαν να γίνουν πιο ακραίες.

Η Ουάσιγκτον θα μπορούσε να προσπαθεί κρυφά να ανατρέψει την ισορροπία στις εκλογές σε κάποια κρίσιμη χώρα, εάν η εναλλακτική είναι να δει αυτή τη χώρα να μετατοπίζεται σκληρά προς τη Μόσχα ή το Πεκίνο. Θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει εξαναγκασμό για να κρατήσει τις στρατιωτικές εγκαταστάσεις και άλλες κρίσιμες υποδομές της Λατινικής Αμερικής μακριά από τα κινεζικά χέρια. Και αν οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι ήδη αμφίθυμες ως προς την αναγνώριση πραξικοπημάτων σε χώρες που βρίσκονται εκτός πορείας, ίσως θα δικαιολογούσε πολύ μεγαλύτερες φρικαλεότητες που διαπράχθηκαν από έναν πιο σημαντικό εταίρο σε ένα πιο σημαντικό μέρος.

Όσοι αμφιβάλλουν ότι η Ουάσιγκτον θα καταφύγει σε βρώμικα κόλπα έχουν μικρή μνήμη και περιορισμένη φαντασία. Εάν οι σημερινοί αγώνες θα διαμορφώσουν πραγματικά τη μοίρα της ανθρωπότητας, γιατί μια άγρυπνη υπερδύναμη δεν θα έκανε σχεδόν τα πάντα για να βγει στην κορυφή;

ΜΗ ΧΑΣΕΙΣ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ 

Δεν υπάρχει λόγος να ντρέπεστε αδικαιολόγητα για αυτό. Μια χώρα που δεν έχει την αυτοπεποίθηση για να υπερασπιστεί τα συμφέροντά της δεν θα έχει τη δύναμη να επιτύχει οποιοδήποτε μεγάλο σκοπό στις παγκόσμιες υποθέσεις. Με άλλα λόγια, η ζημιά που κάνουν οι Ηνωμένες Πολιτείες στις αξίες τους εμπλέκοντας αμφίβολους συμμάχους και επιδεικνύοντας αμφίβολη συμπεριφορά, είναι σίγουρα μικρότερη από τη ζημιά που θα προκαλούσε αν μια υπερεπιθετική Ρωσία ή η νεοολοκληρωτική Κίνα εξαπλώσει την επιρροή της σε όλη την Ευρασία και πέρα ​​από αυτήν.

Όπως και κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν τελικά να αποπληρώσουν τα ηθικά χρέη που αναλαμβάνουν σε έναν μακροχρόνιο αγώνα – εάν στηρίξουν με επιτυχία ένα σύστημα στο οποίο η δημοκρατία ευδοκιμεί επειδή οι πιο σκληροί εχθροί της καταστέλλονται. 

Ωστόσο, θα ήταν επικίνδυνο να υιοθετήσουμε μια καθαρή νοοτροπία που δικαιολογεί το μέσο, ​​επειδή υπάρχει πάντα ένα σημείο στο οποίο το λάθος σημαίνει διεφθαρμένους δίκαιους σκοπούς. Ακόμη κι αν δεν γίνει αυτό, ο σειριακός αμοραλισμός θα αποδειχθεί πολιτικά διαβρωτικός: μια χώρα της οποίας ο πληθυσμός έχει συσπειρωθεί για να υπερασπιστεί τις αξίες της καθώς και τα συμφέροντά της δεν θα υποστηρίζει για πάντα μια στρατηγική που φαίνεται να παραμερίζει αυτές τις αξίες. Και τελικά, το μεγαλύτερο ελάττωμα μιας τέτοιας στρατηγικής είναι ότι χάνει ένα ισχυρό πλεονέκτημα των ΗΠΑ.

Κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, όπως υποστήριξε ο ιστορικός Richard Overy, η υπόθεση των Συμμάχων θεωρήθηκε ευρέως πιο δίκαιη και ανθρώπινη από την υπόθεση του Άξονα, κάτι που είναι ένας λόγος που η πρώην συμμαχία προσέλκυσε τόσες περισσότερες χώρες από τη δεύτερη. Στον Ψυχρό Πόλεμο, η αίσθηση ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες υποστήριζαν, όσο ατελώς, τα θεμελιώδη δικαιώματα και ελευθερίες που κατέστειλε το Κρεμλίνο, βοήθησε την Ουάσιγκτον να απευθυνθεί σε άλλες δημοκρατικές κοινωνίες – ακόμη και σε διαφωνούντες εντός του σοβιετικού μπλοκ. Οι τακτικές του ανταγωνισμού των μεγάλων δυνάμεων δεν πρέπει να συγκαλύπτουν το κεντρικό ζήτημα αυτού του ανταγωνισμού. Εάν ο κόσμος αντιληφθεί τους σημερινούς ανταγωνισμούς ως βραδύποδες που στερούνται μεγαλύτερου ηθικού νοήματος, οι Ηνωμένες Πολιτείες θα χάσουν την ασυμμετρία νομιμότητας που τις έχει εξυπηρετήσει καλά.

Αυτό δεν είναι κάποιο υποθετικό δίλημμα. Από τον Οκτώβριο του 2023, ο Μπάιντεν δικαίως πλαισιώνει τον πόλεμο Ισραήλ-Χαμάς ως αγώνα ανάμεσα σε μια ελαττωματική δημοκρατία και έναν τυραννικό εχθρό που επιδιώκει την καταστροφή της. Υπάρχει ισχυρή δικαιολογία, ηθική και στρατηγική, για την υποστήριξη ενός συμμάχου των ΗΠΑ εναντίον ενός μοχθηρού αντιπροσώπου ενός εχθρού των ΗΠΑ, του Ιράν. Επιπλέον, δεν υπάρχει καμία σοβαρή ηθική σύγκριση μεταξύ μιας τρομοκρατικής ομάδας που βιάζει, βασανίζει, απαγάγει και σκοτώνει αμάχους και μιας χώρας που προσπαθεί κυρίως, εντός των ορίων που επιβάλλει ο πόλεμος, να τους προστατεύσει.

Ωστόσο, σωστά ή αδίκως, μεγάλα τμήματα του παγκόσμιου Νότου θεωρούν τον πόλεμο ως απόδειξη των αμερικανικών διπλών σταθμών: αντίθεση στην κατοχή και ιδιοποίηση ξένων εδαφών από τη Ρωσία αλλά όχι από το Ισραήλ, εκτιμώντας τις ζωές και τις ελευθερίες ορισμένων θυμάτων περισσότερο από εκείνες άλλων. Οι Ρώσοι και οι Κινέζοι προπαγανδιστές ενισχύουν αυτά τα μηνύματα για να δημιουργήσουν μια σφήνα μεταξύ της Ουάσιγκτον και του αναπτυσσόμενου κόσμου. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η κυβέρνηση Μπάιντεν προσπάθησε, και μερικές φορές αγωνίστηκε, να εξισορροπήσει τη στήριξη προς το Ισραήλ με τις προσπάθειες να μετριάσει τη ζημιά που επιφέρει η σύγκρουση – και γιατί ο πόλεμος μπορεί να προμηνύει ανανεωμένη εστίαση των ΗΠΑ στην ειρηνευτική διαδικασία με τους Παλαιστίνιους, τόσο απρόβλεπτη όσο αυτή τη στιγμή φαίνεται. Το δίδαγμα εδώ είναι ότι τα πλεονεκτήματα ενός ζητήματος μπορεί να αμφισβητούνται, αλλά για μια υπερδύναμη που φορά τις αξίες της στο μανίκι της, το κόστος της αντιληπτής υποκρισίας είναι πολύ πραγματικό.

ΚΑΝΟΝΕΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΜΟ

Η επιτυχία σε αυτόν τον γύρο αντιπαλότητας θα απαιτήσει επομένως τη βαθμονόμηση των ηθικών συμβιβασμών που είναι εγγενείς στην εξωτερική πολιτική, βρίσκοντας ένα ήθος που είναι αρκετά αδίστακτο και ρεαλιστικό ταυτόχρονα. Αν και δεν υπάρχει ακριβής τύπος για αυτό – η καταλληλότητα οποιασδήποτε ενέργειας εξαρτάται από το πλαίσιο της – ορισμένες κατευθυντήριες αρχές μπορούν να βοηθήσουν.

Πρώτον, η ηθική είναι μια πυξίδα, όχι ένα ζουρλομαδύας. Για την πολιτική βιωσιμότητα και το στρατηγικό συμφέρον, η αμερικανική πολιτεία πρέπει να δείχνει προς έναν κόσμο συνεπή με τις αξίες του. Αλλά οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν μπορούν να παραλύσουν τον εαυτό τους προσπαθώντας να ενσωματώσουν πλήρως αυτές τις αξίες σε κάθε τακτική απόφαση. Ούτε —ακόμα και σε μια στιγμή που η ίδια της η δημοκρατία αντιμετωπίζει εσωτερικές απειλές— δεν πρέπει να επιμένει να εξαγνιστεί στο εσωτερικό της πριν ασκήσει εποικοδομητική επιρροή στο εξωτερικό. Εάν το κάνει, το σύστημα θα διαμορφωθεί από καθεστώτα που είναι πιο αδίστακτα – και λιγότερο δεσμευμένα από τις δικές τους ατέλειες.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες θα πρέπει επίσης να αποφύγουν την πλάνη της ψευδούς εναλλακτικής. Πρέπει να αξιολογεί τις επιλογές και τους εταίρους, με βάση τις εύλογες πιθανότητες, όχι ενάντια στο ουτοπικό ιδεώδες. Η ρεαλιστική εναλλακτική λύση για τη διατήρηση των δεσμών με ένα στρατιωτικό καθεστώς στην Αφρική μπορεί να είναι να παρακολουθούμε καθώς οι δολοφόνοι Ρώσοι μισθοφόροι γεμίζουν το κενό. Η ρεαλιστική εναλλακτική λύση για την εμπλοκή της Ινδίας του Μόντι μπορεί να είναι να δούμε τη Νότια Ασία να πέφτει περαιτέρω κάτω από τη σκιά μιας Κίνας που εξάγει επιμελώς τον ανελευθερισμό. Ομοίως, η γειτνίαση με ένα καθεστώς της Σαουδικής Αραβίας που συγκεντρώνει τους επικριτές του είναι βαθιά άβολη. Αλλά η ρεαλιστική εναλλακτική στον Σαουδάραβα διάδοχο πρίγκιπα Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν είναι πιθανώς ένα καθεστώς που παραμένει αρκετά κατασταλτικό – και είναι πολύ λιγότερο αφοσιωμένο στην ενδυνάμωση των γυναικών, τον περιορισμό των θρησκευτικών ζηλωτών και κατά τα άλλα να κάνει τη χώρα πιο ανοιχτό, ανεκτικό μέρος. Σε έναν κόσμο άθλιων επιλογών, το κρίσιμο ερώτημα είναι συχνά: Άσχημο σε σύγκριση με τι;

Μια άλλη κατευθυντήρια αρχή: τα καλά πράγματα δεν έρχονται όλα ταυτόχρονα. Οι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής του Ψυχρού Πολέμου δικαιολογούσαν μερικές φορές το πραξικόπημα και την υποστήριξη των κατασταλτικών καθεστώτων με το σκεπτικό ότι η αποτροπή των χωρών του Τρίτου Κόσμου από το να γίνουν κομμουνιστικά διατηρούσε την πιθανότητα να γίνουν δημοκρατικά αργότερα. Αυτή η λογική ήταν ύποπτα βολική — και, σε πολλές περιπτώσεις, σωστή. Οι χώρες στη Λατινική Αμερική και άλλες αναπτυσσόμενες περιοχές βίωσαν τελικά πολιτικά ανοίγματα καθώς έφτασαν σε υψηλότερα επίπεδα ανάπτυξης και οι δημοκρατικές αξίες ακτινοβολούσαν προς τα έξω από τη Δύση.

Σήμερα, οι ανάρμοστες ευκαιρίες μπορεί μερικές φορές να οδηγήσουν σε καλύτερα αποτελέσματα. Με το να μην σπάσει τη συμμαχία ΗΠΑ-Φιλιππίνων κατά τη διάρκεια του πολέμου των ναρκωτικών του Ντουτέρτε, η Ουάσιγκτον διατήρησε τη σχέση μέχρι να εμφανιστεί μια πιο συνεργάσιμη, λιγότερο δρακόντεια κυβέρνηση. Παραμένοντας κοντά σε μια πολωνική κυβέρνηση με κάποιες ανησυχητικές τάσεις, οι Ηνωμένες Πολιτείες αγόρασαν χρόνο έως ότου, στα τέλη του περασμένου έτους, οι ψηφοφόροι αυτής της χώρας εξέλεξαν έναν συνασπισμό που υπόσχεται να ενισχύσει τους δημοκρατικούς θεσμούς της. Το ίδιο επιχείρημα θα μπορούσε να προβληθεί για τη διατήρηση της δέσμευσης με άλλες δημοκρατίες όπου οι αυταρχικές τάσεις είναι έντονες, αλλά οι εκλογικοί μηχανισμοί παραμένουν άθικτοι—η Ουγγαρία, η Ινδία και η Τουρκία, για να αναφέρουμε μερικές. Ευρύτερα, ο φιλελευθερισμός είναι πολύ πιθανό να ανθίσει σε ένα σύστημα που καθοδηγείται από μια δημοκρατία. Έτσι, η απλή αποτροπή της άνοδος ισχυρών απολυταρχιών μπορεί τελικά να βοηθήσει τις δημοκρατικές αξίες να εξαπλωθούν σε άλλοτε αφιλόξενα μέρη. 

Ομοίως, οι Ηνωμένες Πολιτείες θα πρέπει να θυμούνται ότι η ευρεία άποψη είναι τόσο ζωτικής σημασίας όσο και η μακροσκελής άποψη. Η υποστήριξη της δημοκρατίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων δεν είναι μια πρόταση όλα ή τίποτα. Όπως έχει δείξει η πολιτεία του Μπάιντεν, οι συναλλακτικές συμφωνίες με δικτάτορες μπορούν να συμπληρώσουν μια στρατηγική που τονίζει τη δημοκρατική συνεργασία στον πυρήνα της. Η τιμή, εξάλλου, των αμερικανικών αξιών είναι κάτι περισσότερο από ένα ζήτημα επιβολής κατασταλτικών καθεστώτων. Μια εξωτερική πολιτική που ανεβάζει το διεθνές βιοτικό επίπεδο μέσω του εμπορίου, αντιμετωπίζει παγκόσμια προβλήματα όπως η επισιτιστική ανασφάλεια και κρατά τη γραμμή ενάντια στον πόλεμο των μεγάλων δυνάμεων εξυπηρετεί πολύ καλά την υπόθεση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Μια στρατηγική που δίνει έμφαση σε τέτοιες προσπάθειες μπορεί στην πραγματικότητα να είναι πιο ελκυστική για χώρες, συμπεριλαμβανομένων των αναπτυσσόμενων δημοκρατιών από τη Βραζιλία μέχρι την Ινδονησία, που αντιστέκονται στο πλαίσιο της δημοκρατίας εναντίον της αυταρχισμού επειδή δεν θέλουν να είναι μέρος μιας μανιχαϊστικής μάχης.

Φυσικά, αυτές οι αρχές μπορεί να φαίνονται σαν μια συνταγή για εξορθολογισμό – ένας τρόπος να δικαιολογηθεί η πιο χυδαία συμπεριφορά υποστηρίζοντας ότι εξυπηρετεί έναν μεγαλύτερο σκοπό. Μια άλλη σημαντική αρχή, λοιπόν, αναβιώνει το ρητό του Hamilton ότι τα μέσα πρέπει να είναι ανάλογα με το κακό. Όσο μεγαλύτερος είναι ο συμβιβασμός, τόσο μεγαλύτερη είναι η ανταμοιβή που παρέχει ή η ζημιά που αποφεύγει.

Σύμφωνα με αυτό το πρότυπο, η περίπτωση συνεργασίας με μια Ινδία ή μια Πολωνία είναι ξεκάθαρη. Αυτές οι χώρες είναι προβληματικές αλλά κυρίως είναι δημοκρατίες που παίζουν κρίσιμους ρόλους στους μαινόμενους ανταγωνισμούς. Έως ότου ο κόσμος θα έχει μόνο φιλελεύθερες δημοκρατίες, η Ουάσιγκτον δύσκολα μπορεί να αποφύγει να αναζητήσει κακούς φίλους.

Ωστόσο, οι Ηνωμένες Πολιτείες θα πρέπει να είναι πιο προσεκτικές όσον αφορά τις χώρες που επιδίδονται τακτικά στις ίδιες τις πρακτικές που θεωρούν πιο διαβρωτικές για τη φιλελεύθερη τάξη: συστηματικά βασανιστήρια ή δολοφονίες του λαού τους, εξαναγκασμός των γειτόνων τους ή εξαγωγή καταστολής πέρα ​​από τα σύνορα. αναφέρετε μερικά. Μια Σαουδική Αραβία, για παράδειγμα, που εμπλέκεται σε ορισμένες από αυτές τις πρακτικές είναι ένας ενοχλητικός εταίρος. Μια Σαουδική Αραβία που διαπράττει κατάφωρα και με συνέπεια τέτοιες πράξεις κινδυνεύει να καταστρέψει την ηθική και διπλωματική βάση της σχέσης της με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Οι Αμερικανοί αξιωματούχοι θα πρέπει να είναι ακόμη πιο διστακτικοί στο να διαστρεβλώσουν ή να αποσταθεροποιήσουν την πολιτική άλλων χωρών, ειδικά άλλων δημοκρατιών, για στρατηγικό κέρδος. Εάν η Ουάσιγκτον πρόκειται να επιστρέψει στις επιχειρήσεις των πραξικοπημάτων στη Λατινική Αμερική ή τη Νοτιοανατολική Ασία, τα άσχημα αποτελέσματα που πρέπει να αποφευχθούν πρέπει να είναι πραγματικά σοβαρά – μια σημαντική, δυνητικά διαρκής αλλαγή σε μια βασική περιφερειακή ισορροπία δυνάμεων, ίσως – για να δικαιολογηθούν πολύ ξεκάθαρα οι πολιτικές με τα αίτια που ισχυρίζονται ότι υπερασπίζονται οι Ηνωμένες Πολιτείες.

Ο μετριασμός της βλάβης σε αυτές τις αιτίες σημαίνει ότι τηρούμε μια περαιτέρω αρχή: η οριακή βελτίωση έχει σημασία. Η Ουάσιγκτον δεν θα πείσει τους ηγέτες στην Τουρκία, στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα ή στο Βιετνάμ να αυτοκτονήσουν πολιτικά εγκαταλείποντας το εγχώριο μοντέλο τους. Αλλά η μόχλευση λειτουργεί αμφίδρομα σε αυτές τις σχέσεις. Οι χώρες που βρίσκονται στη γραμμή βολής χρειάζονται έναν προστάτη υπερδύναμη για όσο τους χρειάζεται. Οι αξιωματούχοι των ΗΠΑ μπορούν να χρησιμοποιήσουν αυτόν τον μοχλό για να αποθαρρύνουν την εξωεδαφική καταστολή, να επιδιώξουν την απελευθέρωση πολιτικών κρατουμένων, να κάνουν τις εκλογές λίγο πιο ελεύθερες και δίκαιες ή να επιτύχουν με άλλο τρόπο μέτριες αλλά ουσιαστικές αλλαγές. Κάτι τέτοιο μπορεί να είναι το τίμημα της διατήρησης αυτών των σχέσεων ανέπαφων, πείθοντας τους υποστηρικτές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της δημοκρατίας στο Κογκρέσο ότι ο Λευκός Οίκος δεν έχει ξεχάσει εντελώς τέτοια ζητήματα.

Αυτό σχετίζεται με μια πρόσθετη αρχή: οι Ηνωμένες Πολιτείες πρέπει να είναι σχολαστικά ειλικρινείς με τον εαυτό τους. Οι Αμερικανοί αξιωματούχοι πρέπει να αναγνωρίσουν ότι οι ανελεύθεροι σύμμαχοι θα είναι επιλεκτικοί ή αναξιόπιστοι σύμμαχοι επειδή τα εγχώρια μοντέλα τους έρχονται σε αντίθεση με σημαντικά πρότυπα της φιλελεύθερης τάξης και επειδή τείνουν να προκαλούν δυσαρέσκεια που μπορεί τελικά να προκαλέσει έκρηξη. Στο ίδιο πνεύμα, το πρόβλημα με τους νόμους που επιβάλλουν περικοπές βοήθειας στους πραξικοπηματίες είναι ότι ενθαρρύνουν την αυταπάτη. Σε περιπτώσεις στις οποίες η Ουάσιγκτον φοβάται τις στρατηγικές συνέπειες από τη διακοπή των σχέσεων, οι Αμερικανοί αξιωματούχοι έχουν κίνητρο να προσποιηθούν ότι δεν έχει συμβεί πραξικόπημα. Η καλύτερη προσέγγιση, σύμφωνα με τις μεταρρυθμίσεις που εγκρίθηκαν από το Κογκρέσο τον Δεκέμβριο του 2022, είναι ένα πλαίσιο που επιτρέπει στους προέδρους να παραιτηθούν από τέτοιες περικοπές για λόγους εθνικής ασφάλειας — αλλά τους αναγκάζει να αναγνωρίσουν και να δικαιολογήσουν αυτήν την επιλογή. Το έργο της δημιουργίας ηθικών ανταλλαγών στην εξωτερική πολιτική ξεκινά με την παραδοχή αυτών των ανταλλαγών.

Ορισμένες από αυτές τις αρχές βρίσκονται σε ένταση με άλλες άρχες, πράγμα που σημαίνει ότι η εφαρμογή τους σε συγκεκριμένες περιπτώσεις πρέπει πάντα να είναι θέμα κρίσης. Αλλά το ζήτημα της συμφιλίωσης των αντιθέτων σχετίζεται με μια τελική αρχή: ο ιδεαλισμός και ο βάναυσος ρεαλισμός μπορούν να συνυπάρξουν. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1970, οι ηθικές συζητήσεις έσπασαν τη συναίνεση του Ψυχρού Πολέμου. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1980, ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ρόναλντ Ρίγκαν επισκεύασε επαρκώς —αλλά ποτέ δεν αποκατέστησε πλήρως— αυτή τη συναίνεση συνδυάζοντας την ευελιξία των τακτικών με τη σαφήνεια του σκοπού.

Ο Ρίγκαν υποστήριξε απαίσιους δικτάτορες, δολοφόνους στρατιώτες και τραμπούκους «μαχητές της ελευθερίας» στον Τρίτο Κόσμο, μερικές φορές μέσω τεχνασμάτων —όπως το σκάνδαλο Ιράν-κόντρα— που ήταν άθλια ή απλώς παράνομα. Ωστόσο, υποστήριξε επίσης δημοκρατικά κινήματα από τη Χιλή στη Νότια Κορέα, συνδύασε τις ρητορικές καταδίκες του Κρεμλίνου με τις ηχηρές επιβεβαιώσεις των δυτικών ιδεωδών. Το αποφασιστικό στοιχείο είναι ότι τα ακατέργαστα μέτρα μπορεί να είναι πιο ανεκτά εάν αποτελούν μέρος μιας ευρύτερης δέσμης που τονίζει, με λόγια και με πράξεις, τις αξίες που πρέπει να εδραιώσουν την προσέγγιση των Ηνωμένων Πολιτειών στον κόσμο. Κάποιοι θα το δουν αυτό ως ενίσχυση της υποκρισίας. Στην πραγματικότητα, είναι ο καλύτερος τρόπος για να διατηρηθεί η ισορροπία —πολιτική, ηθική και στρατηγική— που απαιτεί μια δημοκρατική υπερδύναμη.

Ο HAL BRANDS είναι Διακεκριμένος Καθηγητής Παγκόσμιων Υποθέσεων στο Johns Hopkins School of Advanced International Studies και ανώτερος συνεργάτης στο American Enterprise Institute.

 

Δ. Τσαϊλάς: Με αφορμή τα Θαλάσσια Πάρκα: η Τουρκία και οι αθηναϊκές ψευδαισθήσεις

2

 

του Δημήτρη Τσαϊλά, Υποναυάρχου ε.α.

Οι κίνδυνοι της ελεγχόμενης και παραποιημένης γλώσσας που εξετάζει ο Τζορτζ Όργουελ διακρίνουν τον ρόλο της αλήθειας και των γεγονότων μέσα στις κοινωνίες και τους τρόπους με τους οποίους μπορούν αυτές να χειραγωγηθούν. Η ασαφής, η αφηρημένη ή η ευφημιστική γλώσσα επιτρέπει τη δημιουργία δόλιων σκέψεων. Οι δόλιες σκέψεις με τη σειρά τους προκαλούν ακόμη πιο ασαφή, πιο αφηρημένη και πιο ευφημιστική γλώσσα, που είχε σκοπό να κρύψει τα πολιτικά παραπτώματα ή να τα καλύψει με δικαιοσύνη. Ο Όργουελ αποκάλεσε τη σκόπιμη συσκότιση «υπεράσπιση του απαράδεκτου». Η ετυμηγορία του: η πολιτική γλώσσα συνίστατο «σε μεγάλο βαθμό από ευφημισμό, απορία και καθαρή θολή ασάφεια».

Όταν το τουρκικό κατεστημένο, ανακάλυψε τον Τζορτζ Όργουελ.

Η γλωσσική ασάφεια είναι απαραίτητη κατά την ερμηνεία και την απάντηση σε κάθε διπλωματική επίθεση της Άγκυρας. Τις περισσότερες φορές, οι αναθεωρητές χρησιμοποιούν δόλιες και ψεύτικες ερμηνείες για να περιορίσουν τις ξένες ανησυχίες για τα κίνητρα και τις πράξεις τους. Η απαίτηση ανακρίβειας είναι όλο και πιο κρίσιμη όσο υψηλότερα είναι τα στοιχήματα για την Άγκυρα. Τα υψηλά πονταρίσματα ενισχύουν το κίνητρο για εξαπάτηση. Πράγματα που έχουν εξαιρετική αξία για τους ηγέτες των κομμάτων, τις ένοπλες δυνάμεις και τους απλούς Τούρκους πολίτες περιλαμβάνουν περιοχές όπως τα νησιά του Αιγαίου και το 30 τοις εκατό της Θάλασσας του Αιγαίου και το 100 τοις εκατό της Μεσογείου.

Η διπλωματία της Γαλάζιας Πατρίδας είναι η μέθοδος επιλογής των Τούρκων για την εκπλήρωση τέτοιων στόχων. Και έχουν τη νοοτροπία διαστρέβλωσης για αυτό. Η διπλωματία είναι πόλεμος χωρίς αίμα για αυτούς, εφόσον δεν μπορεί ποτέ να υπάρξει υπερβολική εξαπάτηση στις πολεμικές επιχειρήσεις. Το τουρκικό καθεστώς κάνει «τρεις πολέμους ταυτόχρονα» για να αποκτήσει αυτό που λαχταρά. Προσπαθεί να αποθαρρύνει τον Ελληνισμό μέσω ψυχολογικών επεμβάσεων. Διαμορφώνει γνώμη υπέρ του μέσω των ΜΜΕ. Και επιστρατεύει το νόμο κατά το δοκούν ως όπλο του μέσα από νέα και ιδιοτελή επιχειρήματα που έχουν σχεδιαστεί για να μπερδεύουν τους αντιπάλους.

Για παράδειγμα, λένε: «Τα κυριαρχικά δικαιώματα και συμφέροντα της Τουρκίας στη Θάλασσα συμμορφώνονται με τους διεθνείς νόμους, συμπεριλαμβανομένης της Σύμβασης των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας. Η Τουρκία δεν έχει εγείρει ποτέ κανένα ισχυρισμό, και παραμένει στη σταθερή της θέση για υπεράσπιση των συμφερόντων της. Με προσπάθειες της έχει διατηρήσει μια σταθερή κατάσταση γενικά και η ελευθερία της ναυσιπλοΐας και των υπερπτήσεων προστατεύονται από το νόμο».

Το ότι η Τουρκία συμμορφώνεται με το διεθνές δίκαιο αν δεν προκαλούσε μειδίαμα θα ήταν τουλάχιστον είδηση ​​στο Μόνιμο Διαιτητικό Δικαστήριο της Χάγης. Η έντεχνη διατύπωση της Άγκυρας ότι δεν έχει εγείρει ποτέ κανένα παράνομο ισχυρισμό, έχει σκοπό να απαλύνει τους διεκδικητές που είναι αποφασισμένοι να προασπίσουν τα δικαιώματά τους στη θαλάσσια δικαιοδοσία σύμφωνα με το δίκαιο της θάλασσας. Η θέση της Άγκυρας είναι ότι είναι κυρίαρχο κράτος στη Θάλασσα της Γαλάζιας Πατρίδας (και τον φυσικό της πλούτο) είτε διότι διαθέτει μεγάλο μήκος ακτών ή από την Οθωμανική αυτοκρατορία ως νόμιμος κληρονόμος με τεκμηριωμένα στοιχεία το αποδεικνύουν. Ωστόσο, τα «ιστορικά δικαιώματα» στον θαλάσσιο χώρο δεν έχουν καμία θέση στη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας, μια σύμβαση με την οποία η Τουρκία δεν είχε συμφωνήσει.

Και τι εννοούν με αυτήν την καλοήθη φράση ελευθερία ναυσιπλοΐας και υπερπτήσεων;

Αυτό που πραγματικά εγγυάται η Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας είναι η «ελευθερία της θάλασσας», ένα νομικό δόγμα που χρονολογείται από τον δέκατο έβδομο αιώνα. Η ελευθερία ναυσιπλοΐας είναι υποσύνολο της ελευθερίας της θάλασσας. Υπό το καθεστώς της ελευθερίας της θάλασσας, τα εμπορικά τα κυβερνητικά (πλοία ακτοφυλακής και τελωνειακά) καθώς και τα πολεμικά πλοία μπορούν να πλέουν ελεύθερα στα «διεθνή ύδατα», πέρα ​​από τη δικαιοδοσία οποιουδήποτε παράκτιου κράτους. Το ίδιο ισχύει σε μεγάλο βαθμό για τις υπεράκτιες «αποκλειστικές οικονομικές ζώνες» (ΑΟΖ) των παράκτιων κρατών, οι οποίες εκτείνονται μέχρι το μήκος 200 ναυτικών μιλίων. Ο νόμος απλώς δίνει εντολή στη ναυτιλία να απέχει από τη λαθροθηρία φυσικών πόρων από τα νερά, τον βυθό της θάλασσας και την εναέρια στήλη εντός της ΑΟΖ άλλου κράτους.

Αυτή η ελευθερία δράσης δεν είναι αυτή στην οποία αναφέρονται οι Τούρκοι αξιωματούχοι όταν μιλούν για ελευθερία ναυσιπλοΐας. Ακριβώς το αντίθετο. Με τον όρο ελευθερία ναυσιπλοΐας εννοούν την «αβλαβή διέλευση». Σύμφωνα με το δίκαιο της θάλασσας, η αβλαβής διέλευση πιστοποιεί το δικαίωμα ενός πλοίου να διέρχεται από την «χωρική θάλασσα» ενός παράκτιου κράτους, μια υδάτινη ζώνη που εκτείνεται μέχρι την απόσταση 12 ναυτικών μιλίων από την ακτή, υπό αυστηρούς περιορισμούς.

Το δίκαιο της θάλασσας απαγορεύει μια σειρά δραστηριοτήτων στα χωρικά ύδατα, ξεχωρίζοντας ιδιαίτερα τις στρατιωτικές δραστηριότητες. Στην πραγματικότητα, ένα πλοίο που ασκεί το δικαίωμά του σε αβλαβή διέλευση μπορεί να διασχίσει τη χωρική θάλασσα αλλά να μην κάνει τίποτα άλλο κατά τη διέλευση του. Η Άγκυρα θέλει να επιβάλει αυτό το δόγμα σε όλη την Γαλάζια Πατρίδα, καθιστώντας τον εαυτό της ως τον  περιφερειακό νομοθέτη. Εάν επιτραπεί κάτι τέτοιο, η Τουρκία θα καταργήσει τις θαλάσσιες ελευθερίες που κωδικοποιούνται από το δίκαιο της θάλασσας σε μια μεγάλη πλωτή οδό και θα δημιουργήσει ένα απαίσιο προηγούμενο και για άλλες υδάτινες ζώνες (βλ. Ρωσία στη Μαύρη Θάλασσα και Κίνα στη νότια Σινική Θάλασσα). Η τουρκική εσωτερική νομοθεσία θα υπαγορεύσει τι μπορούν να κάνουν τα ξένα ναυτικά, οι ακτοφυλακές και οι έμποροι στη Θάλασσα του Αιγαίου. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο οι ελληνικές κυβερνήσεις έχουν ξεκαθαρίσει τη θέση τους σε αυτά τα θέματα, παρουσιάζοντας τους εαυτούς τους ως υπερασπιστές της ελευθερίας της θάλασσας στο σύνολό της και όχι της ελευθερίας ναυσιπλοΐας που ερμηνεύεται στενά. Πολλές φιλικές κυβερνήσεις ακολούθησαν το παράδειγμά μας.

Αυτή η μικρή διαφορά διατύπωσης, λοιπόν, κάνει μια κολοσσιαία διαφορά στην εξωτερική πολιτική και στρατηγική. Προσοχή λοιπόν στα λεκτικά κολάν του τουρκικού κατεστημένου. Οι εταίροι και σύμμαχοι της ναυτικής ελευθερίας πρέπει να αγωνιστούμε για γλωσσική σαφήνεια στις διπλωματικές επικοινωνίες και πρέπει να επιμείνουμε σε αυτό αντί να ακούμε σιωπηλά τις τουρκικές δόλιες διεκδικήσεις. Διαφορετικά, τα ναυτικά κράτη θα φαίνονται να συναινούν στην εκδοχή των υποθέσεων της Τουρκίας – και στη διαδικασία να προσφέρουμε στους διεκδικητές των τριών πολέμων έναν εύκολο θρίαμβο.

Βλέποντας αυτά ο Όργουελ θα ανατρίχιαζε.

Προσπαθούμε με καλή πίστη να προβούμε σε διαπραγματεύσεις για «Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης» μετά τη Διακήρυξη Φιλίας και Καλής Γειτονίας των Αθηνών που προβλέπει ότι Ελλάδα και Τουρκία «θα προσπαθήσουν να επιλύσουν οποιαδήποτε διαφορά προκύψει μεταξύ τους με φιλικό τρόπο, μέσω απευθείας διαβουλεύσεων μεταξύ τους ή με άλλα μέσα αμοιβαίας επιλογής, όπως προβλέπεται στον Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών. Αυτό είναι ένα άλλο εγχείρημα με καλό ύφος που βρίσκεται σε εξέλιξη. Προσφέρεται επίσης για παιχνίδι με λέξεις. Αμφότερες οι κυβερνήσεις δήλωσαν ότι οι συνομιλίες για τη Διακήρυξη Φιλίας «διατήρησαν τη δυναμική τους». Ωστόσο, ελπίζει κανείς ότι η Τουρκία θα συμφωνήσει σε οποιονδήποτε κώδικα συμπεριφοράς που θα της απαιτούσε να εγκαταλείψει την προσπάθειά της για ναυτική κυριαρχία. Ο Ερντογάν έχει ορκιστεί επανειλημμένα να αποκαταστήσει την κυριαρχία του έθνους του και έχει ορίσει τη Θάλασσα της Γαλάζιας Πατρίδας ως κυρίαρχο έδαφος. Η ανάκτησή του είναι κεντρική στο τουρκικό βαθύ κράτος που διαφημίζει. Οι εθνικιστές Τούρκοι θα τον θέσουν υπόλογο, ενδεχομένως με άσχημο τρόπο, εάν δεν τηρήσει την υπόσχεσή του ο δεύτερος αιώνας της τουρκικής δημοκρατίας να γίνει αιώνας της Τουρκίας.

Ο Ερντογάν δεν πρόκειται να θυσιάσει τη θέση του για να συμφιλιωθεί με τον Ελληνισμό.

Αυτό που ζούμε δεν είναι το μακρινό μέλλον. Είναι το αύριο που μας ξημερώνει. Καθώς αναλογιζόμαστε την Υπεράσπιση Του Απαράδεκτου, μια εξέλιξη και προοπτικών για τη στρατηγική, την άμυνα και τις εξωτερικές υποθέσεις, βρισκόμαστε στον γκρεμό μιας νέας εποχής. Ο κόσμος βρίσκεται σε συνεχή κίνηση, και μαζί του, οι δρόμοι μέσω των οποίων κατανοούμε, αλληλοεπιδρούμε και διαμορφώνουμε το περιβάλλον μας συνεχίζουν να εξελίσσονται. Σήμερα, βρισκόμαστε στο κατώφλι μιας επανάστασης που δεν καθοδηγείται από το Διεθνές Δίκαιο αλλά από το συμφέρον. Ας κάνουμε ένα πείραμα σκέψης. Εάν η Τουρκία θέλει συμφωνία με τον Ελληνισμό, υπάρχει ήδη κώδικας συμπεριφοράς για τη Θάλασσα του Αιγαίου και της Μεσογείου. Ονομάζεται Σύμβαση του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας. Ωστόσο, η Τουρκία αγνοεί αγενώς και συστηματικά το σύνταγμα των θαλασσών, καταπατώντας τα κυριαρχικά δικαιώματα του Ελληνισμού. Τι κάνει κάποιον να πιστεύει ότι θα τηρούσε κάποια διαλλακτική θέση; Εάν ο Ερντογάν και οι Τούρκοι αξιωματούχοι είχαν πρόθεση για φιλικές σχέσεις, θα μπορούσαν να αμβλύνουν τις εντάσεις σήμερα. Η ηγεσία θα μπορούσε να ανακαλέσει την τουρκική ακτοφυλακή και τον αλιευτικό στόλο από τις οριζόμενες από το Διεθνές Δίκαιο, ΑΟΖ της Ελλάδας και Κύπρου και να αναλάβει μια στάση σχολαστικής πιστότητας στο δίκαιο της θάλασσας. Αλλά η Άγκυρα δεν το έχει, και κατά πάσα πιθανότητα δεν θα το κάνει.

geopolitics.iisca.eu

 

Παντελής Οικονόμου: δήλωση για τις παρακολουθήσεις

0

 

Δευτέρα, 8 Απριλίου 2024

Η ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας έκρινε ως αντισυνταγματική την νομοθετική διάταξη με την οποία παρακολουθούμενος πολίτης δεν δικαιούται ενημέρωσης από τις αρχές για τους λόγους της παρακολούθησης του. Μετά από αυτή την απόφαση, ο -μεταξύ άλλων και πολιτικός προϊστάμενος της Ε.Υ.Π.- Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, χωρίς αμφιβολία γνώστης όλων των πτυχών της υπόθεσης, οφείλει να συγκαλέσει, το ταχύτερο, συμβούλιο πολιτικών αρχηγών με δυο θέματα:

  • την ενημέρωσή τους για τους λόγους της παρακολούθησης αντιπάλου του πολιτικού αρχηγού

και

  • την τροποποίηση της αντισυνταγματικής διάταξης ως προς την ουσία και την διαδικασία της.

Αυτός είναι ο μόνος ευθύς και έντιμος τρόπος να επιβεβαιωθεί ότι οι συνταγματικές εγγυήσεις του κράτους δικαίου δεν έχουν περιπέσει σε επιλεκτική αναστολή στην
υπηρεσία ιδιοτελών συμφερόντων. Σε αντίθετη περίπτωση, είναι αναγκαία η επίκληση του άρθρου 120, παράγραφος 4 του Συντάγματος, με το οποίο «η τήρησή του επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων».

Γ. Χαραλαμπίδης: η πολιτική “ανήκωμεν εις την Δύσιν”

0

Η εφαρμογή της πολιτικής του «Ανήκωμεν εις την Δύσιν», είναι ηθική; είναι αξιοπρεπής; είναι συμφέρουσα;

 Με τον όρο “Δύση”, εννοούμε την “συμμαχία” των ΗΠΑ με τα Ευρωπαϊκά κράτη, τον Καναδά την Ιαπωνία, την Αυστραλία, το Ισραήλ, την Νότια Κορέα και μερικά άλλα μικρότερα.
Κάτι σαν ΝΑΤΟ+!..
Ιστορικά, είναι η προέκταση στον χρόνο, της αποικιοκρατίας των πρώτων αποικιακών κρατών, Γαλλίας, Αγγλίας, Ισπανίας, Ολλανδίας, με ιμπεριαλιστική στόχευση, υπό την αρχηγία των ΗΠΑ.

Με τον όρο “Ανήκωμεν”, εννοούμε την αναγκαστική συμμετοχή της Ελλάδας στην συμμαχία “Δύση”. Αναγκαστική, γιατί ποτέ δεν έγινε με την δημοκρατικά παρμένη απόφαση του Ελληνικού Λαού. Από την επανάσταση του 1821 μέχρι σήμερα, υποδαυλιζόμενες έριδες και παρέμβαση του ξένου παράγοντα, του παράγοντα “Δύση”, επέβαλλαν ακόμη και με αιματοχυσία την προσάρτηση της Ελλάδας στην Δύση.

Το «Ανήκωμεν εις την Δύσιν», ειπώθηκε στην βουλή στις 12/6/1976 από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, με τον Ανδρέα Παπανδρέου, αντιπολίτευση τότε, να απαντά ότι είναι προτιμότερο η Ελλάς να ανήκει στους Έλληνες. Βέβαια και αυτός όταν έγινε κυβέρνηση δεν πήρε αποφάσεις ανάλογες με αυτό που είπε τότε.

Η Δύση είναι ανήθικη.

Η Δύση, έκανε τις τόσο αιματηρές σταυροφορίες που κατέλυσαν το Ανατολικό Ρωμαϊκό κράτος το 1204.

Με την ανακάλυψη των “νέων Γαιών”, της Αμερικανικής ηπείρου δηλαδή, αρχίζει και η κατάκτηση της από Άγγλους, Γάλλους, Ισπανούς, Ολλανδούς, Πορτογάλους. Λέγεται ότι ο φόρος αίματος της κατάκτησης αυτής είναι πάνω από εκατό εκατομμύρια ψυχές αυτοχθόνων πληθυσμών σε βόρεια και νότια Αμερική. Γενοκτονία! Το ίδιο μοτίβο επαναλήφθηκε στην Αυστραλία.

Η Δύση, έκανε τους πολέμους του οπίου στην Κίνα. Οι Άγγλοι, οι Ολλανδοί και οι Γάλλοι εκμεταλλεύτηκαν την Κίνα, την Ινδία, την Ινδοκίνα.

Άγγλοι, Γάλλοι, Ολλανδοί, Ισπανοί και Πορτογάλοι λεηλάτησαν για αιώνες την κακόμοιρη Αφρική και ύστερα, με το δουλεμπόριο, οι Αμερικάνοι ευνούχισαν τη δυνατότητα ανάπτυξης της, μεταφέροντας εκατομμύρια Αφρικανούς σκλάβους στην Αμερική.

Μετά, την σκυτάλη πήραν οι ΗΠΑ. Βάσεις σε όλον τον κόσμο, πόλεμοι και διαφθορά. Βιετνάμ, Λατινική Αμερική, Αφρικανικές δικτατορίες, Παναμάς, Ιράκ, Ιράν, Αφγανιστάν, Ινδονησία, Γιουγκοσλαβία, Ουκρανία, είναι μόνον μερικά από τα “κατορθώματα” της ιμπεριαλιστικής όσο και αποικιοκρατικής πολιτικής που εφάρμοσαν και εφαρμόζουν οι ΗΠΑ.

Όχι δεν είναι οι λαοί των χωρών της δύσης που ευθύνονται συνειδητά για όλα τα παραπάνω. Απόδειξη η τεράστια αντίδραση στον πόλεμο του Βιετνάμ, όταν ήρθε στο φως η αλήθεια. Κι αυτοί κορόιδα είναι που τους εκμεταλλεύεται μια ολιγάριθμη “ελίτ”, που ελέγχει την έκδοση των ιδιωτικών νομισμάτων, δολάριο, ευρώ, λίρα Αγγλίας. Μέσω αυτών, ελέγχει, το πολιτικό σύστημα, που ελέγχει με τη σειρά του τη νομοθεσία και την εφαρμογή της, τους εξοπλισμούς και την “άμυνα”. Επίσης ελέγχει την διακίνηση της πληροφορίας, αφού όλοι οι ραδιοφωνικοί σταθμοί, οι τηλεοπτικοί και το ίντερνετ υπάγονται στις νομοθεσίες τους και λειτουργούν με τα “λεφτά” τους. Ως και την τέχνη έχουν ελέγξει σκορπίζοντας παγκόσμια, τόνους “καλλιτεχνικά” σκουπίδια. Για να μην υπάρξει τέχνη που θα μιλήσει αντίθετα σ’ αυτό που επιτάσσουν!

Με κύρια εργαλεία την διαφθορά και την απειλή ή και πραγματοποίηση πολέμου, διαιρούν τους πληθυσμούς και τα κράτη σε αντιμαχόμενες παρατάξεις.
Με τον έλεγχο των νομισμάτων και της νομοθεσίας, άλλους φτωχοποιούν έως πείνας και άλλους επιδοτούν έως αλαζονικού υπερπλουτισμού.
Με τα ίδια όπλα εμποδίζουν τις λαϊκές μάζες να μορφωθούν, να κατακτήσουν ένα καλλίτερο πνευματικό επίπεδο.
Η αρπαγή των ταλέντων κάθε είδους από τις φτωχότερες χώρες, με υποχρεωτικές μεταναστεύσεις, αλλά και με άλλα φανταχτερά όπως χρηματοδότηση, καριέρα, τρυφηλή ζωή, αποστερούν τη δυνατότητα ανάπτυξης των άλλων κρατών, χρησιμοποιώντας τα ταλέντα για δική τους ανάπτυξη στην επιστήμη, την τεχνολογία, την τέχνη. Αν τους αρνηθεί κάποιος που αντιλήφθηκε το αισχρό παιχνίδι τους, ή τον “λασπώνουν” ή τον σκοτώνουν!.. Ουσιαστικά αυτή είναι η φιλοσοφία του καπιταλισμού! Κλείνω το δικό σου μαγαζί για να γίνω μονοπώλιο. Ή όπως το έλεγε ο Μαρξ, η πρωταρχική αιτία συσσώρευσης κεφαλαίου είναι ο πόλεμος!

Και όχι μόνο ο πόλεμος! Η παγκόσμια σκορπισμένη διαφθορά είναι επίσης τρόπος εκμετάλλευσης ανθρώπων από ανθρώπους και φυσικά μέσο πλουτισμού. Εμπόριο ναρκωτικών, εμπόριο όπλων, τζόγος, χρηματιστήριο, πορνεία στην πιο διεστραμμένη μορφή της, τροφές, ποτά και φάρμακα που περισσότερο βλάπτουν παρά ωφελούν, εμπόριο ανθρώπινων οργάνων, η επιστήμη στην υπηρεσία της διεθνούς μαφίας. Η μαφία αγκαλιά με την πολιτική διαχειρίζονται όλο το “παγκόσμιο με την δυτική έννοια” παραγόμενο προϊόν. Όταν κάνεις θεό σου το χρήμα, μη σε εκπλήσσει που αυτό έγινε ο νταβατζής σου κι εσύ η πόρνη του…

Αν αυτά που παραθέσαμε πιο πάνω δεν είναι ανηθικότητα, τότε τι είναι; Και υπάρχουν πολύ περισσότερα που δεν μπορούν να περιγραφούν στον χώρο ενός άρθρου.

       Είναι αναξιοπρεπές να λέμε “ανήκουμε στην Δύση”.

Γιατί η Δύση μας βλέπει σαν χώρο εκμετάλλευσης. Όπως βλέπει ο μαστροπός την πόρνη.

Αυστριακοί συνέλαβαν τον Ρήγα Φεραίο (1797) και τον παρέδωσαν στους Τούρκους για βασανιστήρια και εκτέλεση.
Η Δυτική Ιερά Συμμαχία υπήρξε ο κυριότερος αντιδραστικός παράγοντας στην επανάσταση του 1821. Αντίθετα η Ρωσία σε πολλές περιπτώσεις ευνόησε και βοήθησε την επανάσταση.
Ο Καποδίστριας ήταν υπουργός εξωτερικών του Τσάρου, ο Υψηλάντης στρατηγός του.

Από τον δεύτερο χρόνο της επανάστασης αρχίζουν οι έριδες μεταξύ των επαναστατημένων που χωρίζονται σε Αγγλικό, Γαλλικό και Ρωσικό κόμματα.
Ο Μαυροκορδάτος πιέζει και το καταφέρνει, να μας “δέσει” με τα δάνεια στον Αγγλικό παράγοντα.
Άγγλοι ήταν η σκιώδης δύναμη πίσω από την δολοφονία του Καποδίστρια.
Βαυαρός ο πρώτος μονάρχης της Ελλάδας, ο Όθωνας. Η Βαυαροκρατία αφήνει σημάδια ανεξίτηλα στην ιστορία του πρόσφατα απελευθερωμένου έθνους.

1850! «…και ένας μεγάλος στόλος των σκύλων, μας έχουν μπλόκον οπούναι περίπου από τρεις μήνες και μας πήραν όλα τα καράβια και μας κατακερμάτισαν όλο το εμπόριο και τζαλαπάτησαν την σημαίαν μας και πεθαίνουν της πείνας οι ανθρώποι των νησιών και εκείνοι οπούχουν τα καράβια τους γκιζερούν εις τους δρόμους και κλαίνε με μαύρα δάκρυα…» Γιάννης Μακρυγιάννης “Απομνημονεύματα”.

Και συνεχίζουμε με την χρεωκοπία του Τρικούπη το 1893, τον “πόλεμο της Μελούνας” το 1897, που έγινε αιτία με την βοήθεια των Δυτικών δυνάμεων να συναφθούν τα “σουλτανικά δάνεια” σαν πολεμικές αποζημιώσεις, βάζοντας την χώρα κάτω από διεθνή οικονομικό έλεγχο.

Άγγλοι και Γάλλοι κηρύσσουν την Κριμαϊκή εκστρατεία (1917) και υποχρεώνουν τον Βενιζέλο να συμμετέχει. Από εκεί ξεκίνησε η απώλεια της Μικράς Ασίας (1922), η καταστροφή των Ελλήνων του Πόντου της Ανατολικής Θράκης και των παραλίων της Μ. Ασίας, όσο και ο διωγμός και η ανταλλαγή των πληθυσμών. Γερμανοί ήταν οι εκπαιδευτές του στρατού του Κεμάλ, γερμανική ιδέα ήταν τα τάγματα εργασίας (αμελέ ταμπουρού), που αφάνισαν τον Ελληνισμό της Μ. Ασίας, τους Ποντίους, τους Αρμένιους, τους Καππαδόκες.

Ιταλοί το 1940 κηρύττουν τον πόλεμο στην Ελλάδα αφού πρώτα βύθισαν στην Τήνο το πολεμικό Έλλη. Μαζί με τους συμμάχους τους Γερμανούς και Βούλγαρους, επιβάλλουν μια μαύρη τετραετία δυστυχίας, πείνας, μοχθηρίας και δολοφονιών, σε βάρος του  Ελληνικού λαού. Οι θηριωδίες των Γερμανών στην κατεχόμενη Ελλάδα, μόνο με τις θηριωδίες των Τούρκων κατά την τουρκοκρατία μπορούν να συγκριθούν.

Άγγλοι τον Δεκέμβριο του 1944 αιματοκυλούν την Αθήνα και για μήνες όλη την Ελλάδα, ώστε να μην φύγει η χώρα από τον έλεγχο τους. Σε συνεργασία με ντόπιους συνεργάτες τους, κάνουν τον βίο αβίωτο σε μεγάλο μέρος των Ελλήνων με αποτέλεσμα να οδηγηθούμε σε έναν αιματηρό εμφύλιο πόλεμο (1946-1949) που ξεκλήρισε πολλές οικογένειες, έβαλε μίσος αίματος ανάμεσα στους μισούς Έλληνες ενάντια στους άλλους μισούς και έφερε την χώρα στην αγκαλιά των ΗΠΑ. Εδώ, στον Όλυμπο, δοκιμάστηκαν για πρώτη φορά σε πόλεμο οι βόμβες ναπάλμ.

Αμερικανοκίνητη ήταν η δικτατορία του 1967-1974. Αμερικανοκίνητο και το πραξικόπημα στην Κύπρο το 1974 που στοίχισε στους Έλληνες σχεδόν την μισή Κύπρο.

Οι ΗΠΑ είναι, που θέλουν να δέσουν την Ευρώπη στο άρμα τους μέσω του ΝΑΤΟ και εφευρίσκουν την ιδέα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του νομίσματος ευρώ. Οπότε σε λίγα χρόνια, το 2010 η χώρα χρεοκοπεί, κυρίως λόγω των πολιτικών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αλλά κανείς δεν θέλει να το παραδεχθεί. Αντίθετα, με κοροϊδίες και ελεγχόμενη πληροφόρηση, φεσώνουν τους Έλληνες με τρία μνημόνια που κατά κοινή ομολογία είχαν προετοιμαστεί σε δικηγορικά γραφεία του Λονδίνου. Ένα δημοψήφισμα που βροντοφώναξε ΟΧΙ στην Ευρωπαϊκή πολιτική, πνίγηκε από τον τότε πρωθυπουργό σε συνεργασία με όλη την αντιπολίτευση. Απόδειξη ότι το πολιτικό σύστημα της Ελλάδας είναι βαθιά διεφθαρμένο.

Αυτό το πολιτικό σύστημα μας υπέδειξε ότι “μαζί τα φάγαμε” και ότι οι Γερμανοί είναι δουλευταράδες ενώ οι Έλληνες διεφθαρμένοι και τεμπέληδες.

Η Ελλάδα έχει εξαναγκαστεί σε τέσσερα μεγάλα μεταναστευτικά κύματα από το 1930 και μετά, που τροφοδότησαν με την Ελληνική δυναμικότητα, Αμερική, Γερμανία, Αυστραλία και άλλες χώρες. Το τελευταίο έγινε με τα μνημόνια. Πάνω από ένα εκατομμύριο Έλληνες έφυγαν από την πατρίδα τους γιατί τους έπνιγε στην φτώχεια, στην ανέχεια, στην ανεργία, στην ψευτιά και την διαφθορά. Μεγάλο μέρος τους, πτυχιούχοι πανεπιστημίου. Όπως βλέπουμε, ότι έγινε στην Αφρική με τους δούλους που μεταφέρονταν στην Αμερική, το ίδιο γίνεται και τώρα στην Ελλάδα. Μόνο που οι δικοί μας φεύγουν με δικά τους έξοδα!..

Τις τελευταίες τρεις δεκαετίες, εκατοντάδες ΜΚΟ μισθοδοτούμενες από τον δυτικό παράγοντα, αλωνίζουν την Ελλάδα διευκολύνοντας την εισαγωγή εκατομμυρίων μεταναστών από Ασία και Αφρική. Αν αυτό δεν είναι αντικατάσταση πληθυσμού, τότε τι είναι;

Όπως φαίνεται από τα παραπάνω, η Δύση, ήταν και συνεχίζει να είναι, ο βιαστής της Ελλάδας. Γνωρίζοντας την ιστορία δεν μπορείς να είσαι σύμμαχος με τον βιαστή σου. Εκτός αν έχεις χάσει κάθε ίχνος αξιοπρέπειας!

               Δεν είναι συμφέρουσα η ένταξη της Ελλάδας στην Δύση.

Μιλώντας για συμφέρον, θα πρέπει να διαχωρίσουμε το συμφέρον του Ελληνικού Λαού από το συμφέρον της ολιγαρχίας που ελέγχει τον κρατικό μηχανισμό και την οικονομία.

Η ολιγαρχία αυτή είναι κάποιοι απόγονοι κοτζαμπάσηδων και δοσίλογων που χρησιμοποιούν την Ελλάδα σαν εμπόρευμα, για να ζουν πλουσιοπάροχα, ξεπουλώντας την χώρα και τους κατοίκους της στην Δύση. Ιδιωτικοποίηση!..
Από κοντά και το εφοπλιστικό κεφάλαιο που υποτίθεται κατέχει παγκόσμια, τον “πρώτο εμπορικό στόλο”, αλλά για την πατρίδα δεν διαθέτει “δεκάρα τσακιστή”.

Λαός είναι όλοι οι υπόλοιποι. Αν και έχουν χωριστεί σε “ξύπνιους” δηλαδή τους παρατρεχάμενους γλείφτες και εξυπηρέτες των ολιγαρχών που είναι συνήθως “δεξιοί”, αν και το παίζουν πολλές φορές σοσιαλιστές ή και κομμουνιστές. Και σε κορόιδα που είναι όλοι οι υπόλοιποι. Αυτοί οι τελευταίοι, τα κορόιδα, είναι συνήθως “αριστεροί” αν έχουν ψήγματα συνείδησης ή καταναλωτές ασυνείδητοι.

Η Ελλάδα των αρχαίων χρόνων ήταν ο πρώτος ανθρωποχώρος που καλλιέργησε τον Λόγο. Έδωσε χώρο στην Παιδεία και έβαλε τις βάσεις για την Επιστήμη και την Φιλοσοφία. Η Δημοκρατία ήταν το πολιτικό επιστέγασμα αυτής της τολμηρής για τότε εξέλιξης. Σ’ ένα κόσμο που κυριαρχούσε η Βία, φυσιολογικά κατέρρευσε υπό το βάρος των επιθέσεων πολυαριθμότερων “βαρβάρων”.

Η ανάμνηση του Λόγου των αρχαίων, έκανε τον ίδιο ανθρωποχώρο, να αποδεχθεί την ουσία του Λόγου που διέδιδε ο Χριστιανισμός. Η ελληνική γλώσσα βλέπετε ήταν το μέσο διάδοσης κάθε ιδέας την εποχή εκείνη. Βέβαια ο σημερινός χριστιανισμός, είναι πιο πολύ ειδωλολατρεία κάποιων εκκλησιών παρά θρησκεία. Το χρήμα έχει διαφθείρει τα πάντα!

Συμφέρον, λοιπόν, του Ελληνικού Λαού, είναι να ξαναθυμηθεί τι είναι αυτό που τον κράτησε “ελληνικό” τρεις χιλιετίες. Σαφώς δεν ήταν το χρήμα! Ήταν η Πατρίδα μέσα από μια κατά παράδοση λαϊκή φιλοσοφία της Αρετής, που θέλει την πνευματική ανάταση, την ανίχνευση ιδανικών και έξω από υλικά συμφέροντα, όπως η Αυτονομία, η Δικαιοσύνη, η Αλληλεγγύη.
Εκφράστηκε με το σύνθημα “Ελευθερία ή Θάνατος”!
Το συμφέρον αυτό, είναι αντίθετο με το συμφέρον της “ελληνικής” ολιγαρχίας.

Αγαπώ την πατρίδα μου σημαίνει πρωτίστως αγαπώ τον λαό της. Αισθάνομαι ότι είμαι μέρος του και αγωνίζομαι για την προκοπή του. Προφανώς όποιος είδε ή βλέπει την πατρίδα σαν εμπόρευμα που θα αυξήσει την δική του επιρροή, ευχαρίστηση, εξουσία, δεν αγαπά την πατρίδα του. Όπως δεν αγαπά την πατρίδα του κι αυτός που σηκώνει αδιάφορα τους ώμους κι αφήνει να χρεώνουν τα παιδιά του για τα επόμενα 99 χρόνια.

Η Ελλάδα αν δεν προχωρήσει σε σεισάχθεια, δηλαδή διαγραφή όλων των παράνομων και επίβουλων χρεών, δεν θα “ξανασηκώσει κεφάλι”. Θα γίνει Ουκρανία και ίσως Παλαιστίνη, αν οι Έλληνες δεν αντιληφθούν εγκαίρως το άθλιο παιχνίδι που παίζεται σε βάρος τους. Γι αυτό ενάντια στην προσπάθεια της ντόπιας ολιγαρχίας και του ξένου “δυτικού” παράγοντα, που προσπαθεί να σβήσει την μνήμη και την ιστορία από τα μυαλά των νεοελλήνων, θα πρέπει να κάνουμε κάθε δυνατή προσπάθεια να θυμίζουμε, να γνωρίσουμε στους Έλληνες τις ιστορικές αλήθειες.

Φυσικά μια τέτοια κίνηση, θα μας φέρει σε αντιπαράθεση με τη Δύση και με τους ντόπιους εξυπηρέτες της, οι οποίοι θέλουν σκλάβους του χρέους, τους Έλληνες, τα παιδιά τους και τα εγγόνια τους. Τους πρώτους οφείλουμε να τους αντιμετωπίσουμε διώχνοντας τους μαζί με τις “βάσεις” τους. Αποχωρώντας από λυκοσυμμαχίες και ευρωσυμβόλαια που σκοπό έχουν να απομυζούν τον πλούτο της χώρας, τον κόπο και την ευφυΐα του λαού μας. Τους δεύτερους να τους καθίσουμε στο σκαμνί της δικαιοσύνης και να τους αφαιρέσουμε τις περιουσίες που έφτιαξαν κλέβοντας και εξαπατώντας.

Με ομπρέλα μια αληθινή Δημοκρατία, να ξαναπάρουμε πίσω την πατρίδα μας και τον εθνικό μας πλούτο, σχίζοντας κάθε συμφωνία παραχώρησης ή πώλησης, σε “ιδιώτες” και “επιχειρηματίες” ντόπιους ή ξένους .

Κι αν αυτό το εγχείρημα μοιάζει πολύ τολμηρό χωρίς μια κάποια βάση υποστήριξης, ας μιμηθούμε το παράδειγμα των χωρών της Αφρικής, της ζώνης του Σαχέλ όπως λέγεται. Να ζητήσουμε δηλαδή την στήριξη της συμμαχίας των BRICS. Στο κάτω κάτω ούτε η Ρωσία, ούτε η Κίνα, ούτε η Ινδία, ήρθαν ποτέ στην Ελλάδα με επίβουλους στόχους. Ούτε μας έβλαψαν, ούτε μας έβαλαν να σκοτωθούμε μεταξύ μας. Η Ελλάδα, δεν έχει κοινά με τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης που έγιναν αιτία της αποικιοκρατίας, που λεηλάτησαν και αιματοκύλισαν τον κόσμο. Πιο πολλά κοινά έχει με τις χώρες της Αφρικής, αφού η Δύση της συμπεριφέρθηκε πάντα σαν αποικία!..

Γιώργος Χαραλαμπίδης

moulari.blogspot.com

Δένδιας για Τουρκία: “Δείγμα αδυναμίας οι γλυκές τοποθετήσεις” – Συγκαλείται Συμβούλιο Εξωτερικής Πολιτικής

1

10/04/2024

Θέμα κυριαρχίας των ελληνικών νησιών του ανατολικού Αιγαίου, με αφορμή αυτή την φορά την προαναγγελία ίδρυσης δύο νέων εθνικών θαλάσσιων πάρκων από την Ελλάδα, προαναγγελία που θα γίνει στο 9ο διεθνές συνέδριο Our Ocean που φιλοξενείται στην Αθήνα στις 16-17 Απριλίου. Άμεση ήταν η απάντηση της Αθήνας με ανακοίνωση του υπουργείου Εξωτερικών.

Η πρόθεση της κυβέρνησης να ιδρύσει δύο θαλάσσια πάρκα, το ένα στο Ιόνιο και το άλλο στο Αιγαίο, προαναγγέλθηκε την Δευτέρα στην κοινή συνέντευξη των υπουργών Εξωτερικών, Περιβάλλοντος και Γεωργικής Ανάπτυξης, κυρίων Γεραπετρίτη, Σκυλακάκη και Αυγενάκη, στην παρουσίαση της διοργάνωσης του συνεδρίου Our Ocean.

Η απάντηση του ελληνικού ΥΠΕΞ

«Η ανακοίνωση του τουρκικού υπουργείου Εξωτερικών πολιτικοποιεί ένα αμιγώς περιβαλλοντικό ζήτημα. Η οικουμενική πρόκληση της προστασίας του περιβάλλοντος θα έπρεπε να ευαισθητοποιεί τις κυβερνήσεις και όχι να χρησιμοποιείται για τη δημιουργία εντυπώσεων. Η ελληνική Κυβέρνηση θα συνεχίσει να υποστηρίζει απαρέγκλιτα την κυριαρχία και τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας στο πλαίσιο εξωτερικής πολιτικής αρχών. Με έρεισμα στο διεθνές δίκαιο και, ιδίως, στη σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το δίκαιο της θάλασσας, της οποίας η Ελλάδα αποτελεί συμβαλλόμενο μέρος. Η πρακτική της συναλλακτικής διπλωματίας και της χρήσης υβριδικών μέσων για γεωπολιτικά οφέλη δεν προσιδιάζουν στην ελληνική εξωτερική πολιτική».

Επιπλέον ανακοινώθηκε ότι το Συμβούλιο Εξωτερικής Πολιτικής θα συνεδριάσει εκτάκτως την Πέμπτη. Συγκεκριμένα η ανακοίνωση αναφέρει: «Το Εθνικό Συμβούλιο Εξωτερικής Πολιτικής συγκαλείται αύριο Πέμπτη 11 Απριλίου και ώρα 10 στο υπουργείο Εξωτερικών, υπό την προεδρία του υπουργού Εξωτερικών Γιώργου Γεραπετρίτη».

Δήλωση Δένδια

Πολλαπλά μηνύματα για τα ελληνοτουρκικά έστειλε ο υπουργός Εθνικής Άμυνας μιλώντας στο 9ο Οικονομικό Φόρουμ των Δελφών. Ο Νίκος Δένδιας απαντώντας στις ερωτήσεις του καθηγητή Κωνσταντίνου Φίλη και στον απόηχο της εμπρηστικής ανακοίνωσης του Τουρκικού υπουργείου Εξωτερικών με την οποία η Άγκυρα επαναφέρει τα περί «γκρίζων ζωνών» στο Αιγαίο – ξεκαθάρισε πως καμία ελληνική κυβέρνηση δεν πρόκειται ποτέ να συζητήσει θέμα αποστρατιωτικοποίησης των νησιών.

«Δεν μάς το επιτρέπει ούτως ή άλλως η Τουρκία με αυτές τις ανακοινώσεις της, άλλωστε το απαράδεκτο casus belli και το τουρκολιβυκό μνημόνιο υπάρχουν και όσο είναι εκεί, είναι πραγματικά δύσκολο να υπάρξει κατανόηση μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας» είπε ο υπουργός Εθνικής Άμυνας και πρόσθεσε χαρακτηριστικά: «Προσωπικά δεν ανήκα στη χορεία των αισιόδοξων από την αρχή… Δεν πίστευα δηλαδή ότι μπορούμε να μπούμε σε μία φάση διαπραγμάτευσης εάν η Τουρκία δε βγάλει από το τραπέζι απαράδεκτες τοποθετήσεις».

Ο κ. Δένδιας παρατήρησε πως ενώ η Τουρκία στο πεδίο, μετά από τους καταστροφικούς σεισμούς, έδειξε να ρίχνει τους τόνους, αποφεύγοντας τις προκλητικές πράξεις, αντίθετα στο λεκτικό επίπεδο, με τις απειλές και τις αιτιάσεις συνέχισε τις διεκδικήσεις της και σε κάποιες περιπτώσεις τις αύξησε.

«Η ανακοίνωση του Τουρκικού υπουργείου Εξωτερικών αφορά σε περιοχή γύρω από τις Κυκλάδες. Η αντίδραση μας πρέπει να είναι άμεση και καθαρή σε αυτές τις προκλήσεις. Μία γλυκιά τοποθέτηση θεωρείται ως δείγμα αδυναμίας και άρα η επόμενη αιτίαση θα είναι πιο προωθημένη» τόνισε με νόημα ο υπουργός Εθνικής Άμυνας. Ο κ. Δένδιας εκτίμησε πως το κλίμα στο πεδίο θα παραμείνει ήρεμο καθώς όπως είπε «ο Ερντογάν αναζητά πιστοποιητικό συμπεριφοράς απέναντι στις Ηνωμένες Πολιτείες και στους συμμάχους», ωστόσο ξεκαθάρισε πως δεν μπορεί να προσδιορίσει το πόσο θα κρατήσουν τα «ήρεμα νερά» στο Αιγαίο.

«Οι διαφορές με την Τουρκία δεν είναι ιστορικές, είναι βαθιά νομικές με μία χώρα που αρνείται το Διεθνές Δίκαιο» είπε ο Νίκος Δένδιας υπενθυμίζοντας, προς κάθε κατεύθυνση, πως «τα Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης δεν είναι ένα πεδίο πολιτικής διαπραγμάτευσης, ούτε επίλυση της ελληνοτουρκικής διαφοράς, αυτά είναι δουλειά του υπουργείου Εξωτερικών». Για το Κυπριακό, ο υπουργός Εθνικής Άμυνας τόνισε πως η Τουρκία έχει καταλάβει πως εάν δεν λυθεί οποιαδήποτε προσπάθεια προσέγγισης με την Ελλάδα μπορεί να κατρακυλήσει σε ένταση.

«Είναι πενήντα χρόνια μίας παράνομης κατοχής και αυτό πρέπει να το παρουσιάζουμε ξεκάθαρα, η παραμονή της είναι απολύτως παράνομη και να θυμίζουμε ότι υπάρχει διχασμένη πρωτεύουσα στην Ευρώπη είναι απολύτως απαράδεκτο» είπε ο κ. Δένδιας απορρίπτοντας κάθε συζήτηση έναρξης των συζητήσεων εκτός του πλαισίου των αποφάσεων των Ηνωμένων Εθνών. «Θα είναι ένα βήμα στο κενό και κανείς Έλληνας πρωθυπουργός, όχι μόνο ο Κυριάκος Μητσοτάκης, δεν θα το έκανε ποτέ» κατέληξε ο κ. Δένδιας.

H ανακοίνωση του τουρκικού ΥΠΕΞ

«Με ανακοίνωσή του, το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών ανακοίνωσε ότι θα κηρύξει δύο νέα θαλάσσια πάρκα, το ένα στο Αιγαίο και το άλλο στο Ιόνιο Πέλαγος, στο πλαίσιο του Συνεδρίου Ωκεανών που θα διεξαχθεί στην Αθήνα. Είναι γνωστό ότι η Ελλάδα εδώ και καιρό προσπαθεί να επωφεληθεί σχεδόν από κάθε πλατφόρμα στο πλαίσιο των προβλημάτων του Αιγαίου. Παρά την πρόσφατη άμβλυνση των σχέσεών μας, φαίνεται ότι η Ελλάδα εκμεταλλεύεται περιβαλλοντικά ζητήματα αυτή τη φορά.

»Συνιστούμε στην Ελλάδα να μη χρησιμοποιήσει τα προβλήματα του Αιγαίου και τα ζητήματα που αφορούν το καθεστώς ορισμένων νησιών, νησίδων και βραχονησίδων των οποίων η κυριαρχία δεν έχει μεταβιβαστεί στην Ελλάδα με διεθνείς συμφωνίες. Θα θέλαμε να προειδοποιήσουμε τους τρίτους, συμπεριλαμβανομένης της Ε.Ε., να μη γίνουν εργαλείο για τις πολιτικές κινήσεις της Ελλάδας σχετικά με τα περιβαλλοντικά της προγράμματα.

»Από την άλλη, θα θέλαμε να σας υπενθυμίσουμε ότι το διεθνές ναυτικό δίκαιο ενθαρρύνει τη συνεργασία, συμπεριλαμβανομένων περιβαλλοντικών θεμάτων, μεταξύ παράκτιων κρατών σε κλειστές ή ημίκλειστες θάλασσες και, στο πλαίσιο αυτό, η χώρα μας είναι πάντα έτοιμη να συνεργαστεί με την Ελλάδα στο Αιγαίο. Με την ευκαιρία αυτή, θα θέλαμε να επισημάνουμε ξανά ότι δεν θα δεχθούμε τετελεσμένα που μπορεί να δημιουργήσει η Ελλάδα σε γεωγραφικούς σχηματισμούς των οποίων το καθεστώς αμφισβητείται. Επαναλαμβάνουμε ότι τα εν λόγω θαλάσσια πάρκα δεν θα έχουν κανένα νομικό αποτέλεσμα στο πλαίσιο των προβλημάτων μεταξύ των δύο χωρών στο Αιγαίο».

Η επίσκεψη Μητσοτάκη στην Άγκυρα

Η αντίδραση της Άγκυρας, για ένα θέμα περιβαλλοντικής προστασίας, έρχεται ενώ συζητείται η ημερομηνία της επίσκεψης του Κυριάκου Μητσοτάκη στην Άγκυρα, στα μέσα Μαΐου, ενώ θα έχει προηγηθεί η επίσκεψη του Ταγίπ Ερντογάν στην Ουάσιγκτον στις 9 Μαΐου. Το θέμα της συνεργασίας σε τομείς του περιβάλλοντος είναι μέσα στις συνομιλίες που διεξάγονται με την Τουρκία, σε όλα τα επίπεδα, ωστόσο, με την οξύτατη αντίδραση για τα θαλάσσια πάρκα, μένει να φανεί πως αυτή η συνεργασία θα επιτευχθεί. Χθες έγινε γνωστό ότι στις 22 Απριλίου θα διεξαχθεί ο επόμενος γύρος για τα ΜΟΕ στην Αθήνα και ο επόμενος γύρος στα θέματα της θετικής ατζέντας στις 26 Απριλίου στην Κωνσταντινούπολη.

Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος

«Η Ελλάδα ασκεί εξωτερική πολιτική χωρίς καμία διάθεση υποχώρησης στα κυριαρχικά μας δικαιώματα με βάση το διεθνές δίκαιο και το δίκαιο της θάλασσας. Εδώ μιλάμε για κάτι το οποίο είναι περιβαλλοντολογικό», τόνισε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης και συνέχισε: «Οι ενέργειες της ελληνικής κυβέρνησης σχεδιάζονται και θα προσδιοριστούν με βάση και στόχο την προστασία του περιβάλλοντος και τίποτε άλλο και ο καθορισμός ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδας, που είναι η μόνη διαφορά που έχουμε να συζητήσουμε με την Τουρκία, ευελπιστούμε να επιλυθεί σε επίπεδο διεθνούς δικαίου, όπως έχουμε πει και τίποτα άλλο. Από κει και πέρα ξεκαθαρίζουμε ότι αυτό δεν έχει να κάνει καθόλου με κάποια πολιτική κίνηση. Κακώς το πολιτικοποιεί το ΥΠΕΞ της Τουρκίας. Εμείς πιστεύουμε στο διάλογο, συνεχίζουμε το διάλογο. Προχωράει κανονικά ο σχεδιασμός (για την επίσκεψη Μητσοτάκη στην Τουρκία). Από εκεί και πέρα δεν είμαστε αφελείς. Αξιολογούμε κάθε ενέργεια ξεχωριστά και δεν υπάρχει καμία διάθεση για υποχωρήσεις από τα κυριαρχικά μας δικαιώματα», είπε μιλώντας στην ΕΡΤ.

Η αντιπολίτευση 

Ανακοίνωση εξέδωσε ο ΣΥΡΙΖΑ καταδικάζοντας την προκλητική ανακοίνωση του τουρκικού ΥΠΕΞ, σημειώνοντας ότι η ελληνική πλευρά έδωσε σχεδόν απολογητική απάντηση! Αναλυτικά η ανακοίνωση: «Ο ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ καταδικάζει απερίφραστα την προκλητική ανακοίνωση του τουρκικού ΥΠΕΞ, στην οποία ευθέως, αμφισβητεί την ελληνική κυριαρχία επί των νησιών του Αιγαίου.

Η απαράδεκτη αυτή ανακοίνωση, παραβιάζει εκ νέου το πνεύμα και το γράμμα της Διακήρυξης των Αθηνών και ακολουθεί την πάγια τουρκική τακτική περί επιλεκτικής ερμηνείας των διεθνών συνθηκών και του διεθνούς δικαίου και υπονομεύει την προώθηση των ελληνοτουρκικών σχέσεων.

Ακολουθώντας το δόγμα της υποβάθμισης των τουρκικών προκλήσεων, η κυβέρνηση συνεχίζει την επικοινωνιακή, μικροπολιτική διαχείριση των ελληνοτουρκικών, όπως προκύπτει και από την σχεδόν απολογητική ανακοίνωση – απάντηση του Υπουργείου Εξωτερικών στην τουρκική πλευρά.

Καλούμε την κυβέρνηση, να προβεί άμεσα στις απαραίτητες διπλωματικές ενέργειες απέναντι στη νέα αυτή τουρκική πρόκληση και να καταστήσει σαφές στην γείτονα ότι τέτοιες απαράδεκτες και εμπρηστικές δηλώσεις επιβαρύνουν τις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Κυρίως καλούμε την κυβέρνηση να προωθήσει μια συγκροτημένη εθνική στρατηγική στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, στο πλαίσιο προτάσεων που έχουμε καταθέσει, αντί να τις διαχειρίζεται με μικροπολιτική, επικοινωνιακή λογική και το βλέμμα στα εσωκομματικά της.»

Κριτική στην κυβέρνηση για τον τρόπο που αντιδρά στις δηλώσεις της Τουρκίας άσκησαν, από τη Βουλή, και ο πρόεδρος της Ελληνικής Λύσης Κυριάκος Βελόπουλος και ο πρόεδρος της ΚΟ Νίκη , Δημήτρης Νατσιός. Σύμφωνα με το ΑΠΕ, ο πρόεδρος της Ελληνικής Λύσης, Κυρ. Βελόπουλος, είπε ότι «ο Τούρκος δεν παίρνει από λόγια αλλά από έργα». «Σταματήστε να μιλάτε και επιτέλους επιλέξτε την οδό των έργων και όχι των λόγων» είπε χαρακτηρίζοντας χλιαρή την απάντηση του ελληνικού ΥΠΕΞ. Από την πλευρά του, ο κ. Νατσιός μίλησε για εθνική ημέρα ντροπής: «Οι Τούρκοι αμφισβητούν κυριαρχία νησιών κι εσείς, με συγχωρείτε, κατεβάζετε παντελόνια» είπε ο κ. Νατσιός.

slpress.gr

Ισμαήλ Χανίγια: Ο ηγέτης της Χαμάς κατηγορεί το Ισραήλ ότι δολοφόνησε τρεις γιους του ως αντίποινα

0

Το Ισραήλ επιβεβαιώνει τη δολοφονία των γιων του Χανίγιε – «Ηταν τρομοκράτες της Χαμάς».

VIA ASSOCIATED PRESS

Ο ηγέτης της Χαμάς Ισμαήλ Χανίγια κατηγόρησε το Ισραήλ ότι σκότωσε τρία από τα παιδιά του ”στο πνεύμα της εκδίκησης και της δολοφονίας”.

Ο Χανίγια επιβεβαίωσε τους θανάτους την Τετάρτη σε συνέντευξή του στο δορυφορικό κανάλι Al Jazeera, λέγοντας ότι οι γιοι του ”μαρτύρησαν στο δρόμο για την απελευθέρωση της Ιερουσαλήμ και του τζαμιού Αλ-Άκσα”.

″Ο εγκληματικός εχθρός καθοδηγείται από το πνεύμα της εκδίκησης και της δολοφονίας και δεν εκτιμά κανένα πρότυπο ή νόμο”, είπε στην τηλεφωνική συνέντευξη.

Ο Ισμαήλ Χανίγια ζει εξόριστος στο Κατάρ, όπου εδρεύει το Al Jazeera.
Είπε ότι οι δολοφονίες δεν θα πιέσουν τη Χαμάς να μαλακώσει τις θέσεις της. Οι δύο πλευρές έχουν συμμετάσχει σε πολύμηνες συνομιλίες κατάπαυσης του πυρός.

″Ο εχθρός πιστεύει ότι στοχοποιώντας τις οικογένειες των ηγετών, θα τους ωθήσει να εγκαταλείψουν τα αιτήματα του λαού μας”, είπε. ”Όποιος πιστεύει ότι η στοχοποίηση των γιων μου θα ωθήσει τη Χαμάς να αλλάξει τη θέση της, έχει αυταπάτες”.

 

Νωρίτερα, την Τετάρτη συγγενείς και επίσημα μέσα ενημέρωσης της Χαμάς δήλωσαν την Τετάρτη ότι τρεις γιοι του ανώτατου ηγέτη της ισλαμικής μαχητικής οργάνωσης, Ισμαήλ Χανίγια, σκοτώθηκαν σε ισραηλινή αεροπορική επιδρομή στη Λωρίδα της Γάζας.

Οι αναφορές λένε ότι οι Χαζέμ, Aμίρ και Mοχάμεντ Χανίγια σκοτώθηκαν μαζί με μέλη της οικογένειάς τους σε επίθεση κοντά στον προσφυγικό καταυλισμό Σάτι στην πόλη της Γάζας. Ο Ισμαήλ Χανίγια , ο οποίος ζει τώρα εξόριστος στο Κατάρ, κατάγεται από το Σάτι.

Huffington Post

Βασίλισσα Σοφία: Εσπευσμένα στο νοσοκομείο

0

Ο λόγος που η βασίλισσα Σοφία εισήχθη σε κλινική το βράδυ της Τρίτης

Εσπευσμένα στο νοσοκομείο μεταφέρθηκε η Βασίλισσα Σοφία, σύμφωνα με τα ισπανικά μέσα.

Όπως αναφέρει σε ανακοίνωσή της η βασιλική οικογένεια, η βασίλισσα Σοφία, 85 ετών, εισήχθη το βράδυ της Τρίτης στην κλινική Ruber για λοίμωξη του ουροποιητικού συστήματος.  Η ανάρρωση της αναμένεται σύντομη, ωστόσο παραμένει νοσηλευόμενη και υπό ιατρική παρακολούθηση.

Αν και προς το παρόν δεν έχουν δοθεί περισσότερες λεπτομέρειες , η υγεία της βασίλισσας δεν απασχολεί συχνά τον Τυπο. Η ίδια υπερηφανεύεται για την καλή κατάσταση της υγείας της, ενώ το τελευταίο διάστημα έχει γίνει ο μεγαλύτερος υποστηρικτής της αδελφής της Ειρήνης, η οποία πάσχει από Αλτσχάιμερ.

Βασίλισσα Σοφία: Εσπευσμένα στο νοσοκομείο

O Λ. Αυγενάκης έφτιαξε «λαχανόκηπο» με κόστος 6 εκατ. στο Ηράκλειο Κρήτης

0

To Karteros Beach Sports Center κατασκευάστηκε για να φιλοξενήσει τους 3ους Παράκτιους Μεσογειακούς Αγώνες.

Κυριολεκτικά ραδίκια και λάχανα βρίσκει πλέον κάποιος στο αθλητικό κέντρο του Ηρακλείου, στο Karteros Beach Sports Center το οποίο κόστησε 6 εκατ. ευρώ όταν κατασκευάστηκε επί υπουργίας Λευτέρη Αυγενάκη προκειμένου να φιλοξενήσει τους 3ους Παράκτιους Μεσογειακούς Αγώνες.

Όπως φαίνεται σε φωτογραφίες που ανήρτησε ο πρόεδρος της ΕΠΣ Ηρακλείου Νίκος Τζώρτζογλου σε ανάρτησή του στο Facebook, το κέντρο έχει εγκαταλειφθεί πλήρως.

Αδιάψευστος μάρτυρας οι φωτογραφίες.

κρητη karteros

karteros κρητη

κρητη karteros

karteros κρητη

karteros κρητη

karteros

karteros κρητη

Ολόκληρη η ανάρτηση του Νίκου Τζώρτζογλου στο facebook:

«Ντροπή, αίσχος, θλίψη και απογοήτευση. Σε Ιλαροτραγωδία, σε μποστάνι και λαχανόκηπο και με προοπτική να εξελιχθεί σε χοχλιδοτροφείο το εμβληματικό κατά τον Λευτέρη Αυγενάκη κόστους τουλάχιστον 5 εκατομμυρίων Karteros Beach Sports Center. Αδιάψευστος μάρτυρας οι φωτογραφίες και τα βίντεο. Ερωτήματα που σκανδαλίζουν:

-5 εκατομμύρια ευρώ ίσως 7 ίσως και 10 εκατομμύρια, χρήματα των Ελλήνων φορολογουμένων για μία αθλητική εγκατάσταση μιας χρήσεως χωρίς πλάνο για αξιοποίηση, χωρίς σχεδιασμό για αθλητικές δράσεις.

-Πριν μόλις 7 μήνες σε αυτό το σημερινό μποστάνι το Karteros Βeach Sports Center έγιναν οι 3οι Παράκτιοι Μεσογειακοί Αγώνες.

-Πριν μόλις 10 μήνες στις 13 Ιουνίου 2023 έγιναν τα επίσημα εγκαίνια του «στολιδιού» του Καρτερού…

-Πριν μόλις 15 μήνες στο Karteros Beach Sports Center o Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, ενημερώθηκε και ξεναγήθηκε από τον Λευτέρη Αυγενάκη…

Μία ιδέα, ένα όραμα του συμπολίτη τότε υφυπουργού αθλητισμού Λευτέρη Αυγενάκη που το έκανε πράξη με fast track διαδικασίες και που τις χαρακτήρισε πρότυπες αθλητικές εγκαταστάσεις, για τις προσωπικές του ανάγκες αυτοπροβολής. Προχθές Κυριακή γύρω στο μεσημέρι με μία θερμοκρασία στο Ηράκλειο κοντά στους 30 βαθμούς Κελσίου με μια ηλιόλουστη μέρα είπα να πάρω το γιο μου να πάμε να κάνουμε το μπάνιο μας στην παραλία του Καρτερού. Δεν έφτασα ποτέ στην παραλία αφού το μάτι μου έπεσε στις παρακείμενες υποτιθέμενες αθλητικές εγκαταστάσεις του Karteros Βeach Sports Center.

Με απορία θυμό και αγανάκτηση παρατήρησα τις “πρότυπες” τις “κορυφαίες” τις “μοναδικές” τις “καλύτερες της Ευρώπης” το “στολίδι της Κρήτης” όπως τις λάνσαρε για τις προσωπικές του ανάγκες αυτοπροβολής ο Λευτέρης Αυγενάκης είδα να φυτρώνουν ξινήθρες, ραδίκια, μαρούλια, πιθανότατα και ραπανάκια και άλλα εδώδιμα φυτά της κρητικής υπαίθρου».

-Τελικά η διαχείριση των οικονομικών πρέπει ή όχι να βασίζεται στις αρχές της χρηστής δημοσιονομικής διαχείρισης;

-Μπορούμε έτσι αλόγιστα να σκορπάμε τα εκατομμύρια που μαζεύουμε από τους Έλληνες φορολογούμενους για μία αθλητική εγκατάσταση μιας χρήσεως μόνο και μόνο για τις προσωπικές ανάγκες αυτοπροβολής ενός υφυπουργού αθλητισμού;

-Μπορούμε να σπαταλάμε τόσα εκατομμύρια για μία αθλητική εγκατάσταση μιας χρήσεως και την ίδια ώρα να αφήνουμε ένα από τα κορυφαία στάδια της Ελλάδος το Παγκρήτιο στην ίδια πόλη στο Ηράκλειο σε αχρηστία;

-Μήπως θα πρέπει κάποιοι να δώσουν απαντήσεις για αυτό το αίσχος για αυτήν την ντροπή για αυτήν την κατασπατάληση του δημοσίου χρήματος;

-Τις απαντήσεις αυτές τις οφείλουν στους Ηρακλειώτες αλλά και Ελληνες πολίτες που ως φορολογούμενοι πληρώνουν για το συγκεκριμένο έργο».

«Είμαστε σίγουροι ότι ο σημερινός αναπληρωτής υπουργός αθλητισμού Γιάννης Βρούτσης δεν γνωρίζει και φυσικά δεν είναι αυτός ο υπεύθυνος για αυτό το έκτρωμα. Το ίδιο δεν είναι υπεύθυνος και ο νέος πρόεδρος του Εθνικού Αθλητικού Κέντρου Ηρακλείου Μένανδρος Παντελίδης, που πληροφορίες μας λένε ότι κάνει υπεράνθρωπες προσπάθειες για να διορθώσει ότι είναι ανθρωπίνως δυνατόν να διορθωθεί».

https://www.ieidiseis.gr/parapolitika/242608/o-l-avgenakis-eftiakse-laxanokipo-me-kostos-6-ekat-sto-irakleio-kritis-eikones