του Παντελή Σαββίδη
Δεν μπορεί να είναι τόσο αφελείς ώστε να πιστεύουν πως με χαμόγελα και τσαλιμάκια θα διαμορφώσουν, μακροχρόνια, ήρεμο κλίμα με την Τουρκία. Κάτι άλλο τρέχει.
Αυτό το κάτι άλλο ποιό είναι;
Το ένα είναι ότι φοβούνται. Οι άνθρωποι δεν έχουν τα χαρακτηριστικά ηγέτη. Είναι παιδάκια της μαμάς και του συστήματος που με το παραμικρό τζαρτζάρισμα τρέμουν. Το είδαμε στην περίπτωση της αποστασίας του ολιγάρχη απο το κυβερνητικό στρατόπεδο.
Το άλλο είναι τα “μη” του θείου Σαμ. Ο θείος Σαμ δεν μας υπολογίζει. Ή μας έχει για ανάλωση. Είμαστε παιχνιδάκι στα χέρια του. Όποιος αποκλίνει και λίγο απο τις βουλήσεις του εξαφανίζεται απο το πολιτικό προσκήνιο. Οι άνθρωποι είναι ολίγιστοι μπροστά στο δέος που τους προκαλεί το “θέλω” του αμερικανικού παράγοντα.
Το τρίτο είναι ότι με διάφορες τσαχπινιές προσπαθούν να κερδίσουν χρόνο. Να εξαντλήσουν την δική τους παρουσία στην κυβερνητική εξουσία, να φύγουν “αλώβητοι” (μην χάσουν κανά νησί) και δεν βαριέσαι, άφηστε την χώρα στην παρακμή της και στην διάλυσή της.
Το τέταρτο είναι ότι η αντιμετώπιση της τουρκικής επιθετικότητας απαιτεί σχέδιο, πρόγραμμα, επιμονή, συναίνεση, βεβαίως χρήματα, πολιτική και αίσθηση εθνικού συμφέροντος. Δεν είναι διατεθειμένοι να κάνουν τίποτε απο αυτά. Δεν τους ενδιαφέρει. Δεν είναι statesmen. Διαχειριστές επιπέδου ψιλικατζίδικου είναι.
Όλα αυτά συμβάλλουν στη δημιουργία ψευδαισθήσεων στο αθηναϊκό κράτος.
Το ότι απο τις ψευδαισθήσεις αυτές προσβάλλεται η αξιοπρέπεια και κινδυνεύει η ύπαρξη ενός λαού τους αφήνει αδιάφορους. Διότι για να γίνεις Έλληνας πολιτικός η αξιοπρέπεια, τουλάχιστον σε ό,τι αφορά τις τουρκικές προκλήσεις, πρέπει να αποβληθεί.
Η Τουρκία είναι μια περιφερειακή δύναμη η οποία για να συντηρηθεί και ως κρατική υπόσταση πρέπει να διεκδικεί. Να έχει πολιτική επέκτασης, αμφισβήτησης, κατάκτησης. Αυτή είναι η φύση της. Διαφορετικά, κινδυνεύει. Σταματά, μόνο, εκεί που νοιώθει ότι θα πληγωθεί στρατιωτικά. Όχι πολιτικά ή ηθικά. Με την πολιτική ηθική και το διεθνές δίκαιο γελά και τα χρησιμοποιεί όταν την εξυπηρετούν ή όπως την εξυπηρετούν. Δεν είναι τυχαίο που η Τουρκία ξεκινώντας απο το γνωστό δίκαιο όπως το διαμορφώνουν οι άλλες χώρες, δημιουργεί τη δική της εκδοχή. Ένα δίκαιο α λα τούρκα. Το βιώνουν τώρα και στην ΕΕ και στο ΝΑΤΟ.
Δύο επισημάνσεις:
Η πρώτη στην ελληνική ηγεσία. Αφήστε τις ψευδαισθήσεις. Με την Τουρκία διάλογος και ειρηνική διευθέτηση δεν γίνεται. Διάλογος για την Τουρκία σημαίνει παράδοση του συνομιλητή σε όλα όσα απαιτεί. Και όταν τα πάρει θα θέσει νέα ζητήματα. Η Τουρκία θα καταλάβει την Ελλάδα αν της δοθεί η δυνατότητα. Η Τουρκία αντιμετωπίζεται μόνο με σκληρή, πολύ σκληρή ισχύ. Και κάτι ακόμη. Εγκαταλείψτε την ιδέα του μονομερούς εξοπλισμού. Θα σας πουλήσουν εν ριπή οφθαλμού οι “σύμμαχοι”. Μόνοι μας θα βγούμε στην αντιπαράθεση αν χρειαστεί. Κανείς δεν θα βοηθήσει.
Η δεύτερη στην ελληνική κοινωνία: το δίλημμα με την Τουρκία είναι παράδοση ή πολεμική αναμέτρηση. Και για να αποφύγουμε τον πόλεμο χρειάζονται ισχυρές ένοπλες δυνάμεις. Πολύ ισχυρές που να τον αποτρέπουν. Σήμερα δεν είναι. Υπάρχουν αλλά όχι στο επιθυμητό επιπεδο. Εγκαταλείψτε τις ψευδαισθήσεις της ειρηνικής συνύπαρξης. Μέχρι ποίου σημείου θα σφυρίζουμε αδιάφορα στις υποχωρήσεις; Υπάρχει όριο ή προτιμάμε την υποδούλωση απο μια, ακόμη, ίσως, και σύγκρουση;
Δεν είναι πολεμοχαρής αυτός που βλέπει το αναπόφευκτο. Οι ψευδαισθήσεις είναι επικίνδυνες.
ΥΓ: το απολογητικό ύφος της ανακοίνωσης του Υπουργείου Εξωτερικών στην ιταμή ανακοίνωση του τουρκικού ομολόγου του είναι καταθλιπτικό. Η ανακοίνωση είναι απογοητευτική. Αποκαλύπτει τον φόβο τους. Κρίμα.
Αν γειτονεύεις με ένα οικόπεδο -που νομίζεις ότι διεκδικείς(πάππου προς πάππον) ένα μέρος του- κάνεις ασφαλιστικά μέτρα ,ιδιαίτερα όταν ο γείτονας πάει να το αξιοποιήσει .
Αυτό έκανε με τις δηλώσεις του και ο Τούρκος ΥΠΕΞ κυρίως προς την Ε.Ε για να μη εντάξει τα ελληνικά Νατούρα πάρκα στα Ευρωπαϊκά ,όπως έκανε το 2005 με τα μικρά τέτοια πάρκα -κυρίως στα Δωδεκάνησα – τα οποία καταχώρισε αθόρυβα ο τότε ΥΦΥΠΕΞ μας κ. Γιάννης Βαληνάκης.
Απλώς θα υποχρεωθεί το δικό μας ΥΠΕΞ (νομικό τμήμα) να αποκρούσει αποτελεσματικώς την ”παρόλα” του Τουρκικού ΥΠΕΞ-και δεν θα είναι η πρώτη φορά.
Σε δουλειά να βρισκόμαστε δηλαδή , σαν την προσφυγή για τα ασφαλιστικά μέτρα κατά του flyover της Θεσσαλονίκης.
ΣΥΝΗΘΙΣΑΜΕ ΠΙΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΣΤΑΜΑΤΑ Η ΕΘΝΙΚΗ -ΚΑΙ Η ΔΙΚΗ ΜΑΣ- ΖΩΗ ΣΑΥΤΑ.
Κι όμως η ελληνική ηγεσία ισχυρίζεται το ακριβώς αντίθετο όσον αφορά την εξωτερική πολιτική: αυτοί είναι οι ρεαλιστές, οι υπόλοιποι διακατέχονται από ψευδαισθήσεις. Και ως ένα βαθμό δεν έχουν άδικο αφού η Τουρκία είναι, παρά τα όποια προβλήματα της, μια ανερχόμενη τοπική υπερδύναμη.
Δεν μου απαντήσατε αλλά εγώ σας απαντώ ότι, φυσικά και δεν συγκρινόμαστε με την μεγάλη σε όλα-και κυρίως στον πληθυσμό – πολεμιστές -Τουρκία (μας νίκησε και το 1922 και το 1974),αλλά δύσκολα θα αποφύγουμε να πούμε -όπως στους δυνατούς το 1940 Ιταλούς- το ΟΧΙ ,αν τολμήσει να μας επιτεθεί.
Ως τότε θα την αφήνουμε ”να καμώνεται για μεγάλη” .
Το ζητούμενο για εμάς είναι να έχουμε ΤΟΤΕ πατριωτικότερο λαό και ελληνόψυχη ηγεσία .
πολύ καλή η τοποθέτηση του Παντελή
δεν ξέρω εάν υπάρχει η κρίσιμη μαζα να αντιστρέψει αυτή την παρακμή
Άρθρο που περιγράφει με σαφήνεια την αθλιότητα τής πολιτικής ηγεσίας τής χώρας, που την κατάντησαν ψοφοδεή περίγελω τού κάθε “πονεμένου”. Ανίκανοι, ατάλαντοι και προπαντός αδιάφοροι για το μέλλον τής Ελλάδας.
Το χθεσινό χθεσινό πρωτοσέλιδο τής ΕΣΤΙΑΣ (δεν έχει αναρτηθεί ακόμη ηλεκτρονικά), επιβεβαιώνει το άρθρο τού κ. Σαββίδη.