Μια ευρύτερη στρατιωτική επίθεση, η συνέχιση της πίεσης, ένας συμβιβασμός μέσω διαπραγματεύσεων ή ένα περιορισμένο στρατιωτικό πλήγμα αποτελούν τις πιθανές επιλογές, σύμφωνα με τον Raz Zimmt, διευθυντή του ερευνητικού προγράμματος για το Ιράν και τον σιιτικό άξονα στο Ινστιτούτο Μελετών Εθνικής Ασφάλειας του Ισραήλ (INSS).
Της Giorgia Valente / The Media Line
8 Νοεμβρίου 2026, 12:18 — Ενημέρωση: 13:03
Ένας πεζός περνά μπροστά από διαφημιστική πινακίδα που απεικονίζει τον πρόεδρο των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ μέσα σε ένα κοντέινερ τροφοδοσίας, τοποθετημένη σε κτίριο στο κέντρο της Τεχεράνης, στις 31 Αυγούστου 2026. Φωτογραφία: Atta Kenare / AFP μέσω Getty Images.
Η νίκη των Δημοκρατικών στις ενδιάμεσες εκλογές των Ηνωμένων Πολιτειών έχει αναδιαμορφώσει την ισορροπία δυνάμεων στην Ουάσιγκτον, αλλά δεν έχει επιλύσει την αντιπαράθεση με το Ιράν.
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ εξακολουθεί να ελέγχει τον Λευκό Οίκο, ο πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου παραμένει στην εξουσία εν μέσω μιας δύσκολης διαδικασίας σχηματισμού κυβέρνησης και η Τεχεράνη αντιμετωπίζει την ήττα των Ρεπουμπλικανών ως απόδειξη ότι ο πόλεμος έχει επιφέρει πολιτικό κόστος στους αντιπάλους της.
Το κατά πόσον το νέο πολιτικό τοπίο θα ενθαρρύνει την κλιμάκωση ή τις διαπραγματεύσεις παραμένει αβέβαιο.
Η ευθραυστότητα της κατάστασης έγινε εμφανής τη Δευτέρα, όταν οι αμερικανικές δυνάμεις πραγματοποίησαν περιορισμένα πλήγματα εναντίον ιρανικών στόχων στο νησί Κεσμ (Qeshm). Αμερικανοί αξιωματούχοι χαρακτήρισαν τις επιχειρήσεις αυτές αμυντικές και όχι επανέναρξη εχθροπραξιών μεγάλης κλίμακας.
Την Πέμπτη, οι Φρουροί της Ισλαμικής Επανάστασης του Ιράν (IRGC) ανέφεραν ότι δύο πετρελαιοφόρα και ένα ρυμουλκό είχαν τυλιχθεί στις φλόγες σε ξεχωριστά περιστατικά στα Στενά του Ορμούζ. Σύμφωνα με τους ίδιους, ένα από τα πετρελαιοφόρα φέρεται να προσέκρουσε σε νάρκη.
Η ιρανική εκδοχή των γεγονότων δεν έχει επιβεβαιωθεί από ανεξάρτητες πηγές.
Οι εκλογές της 3ης Νοεμβρίου έδωσαν στους Δημοκρατικούς τον έλεγχο τόσο της Βουλής των Αντιπροσώπων όσο και της Γερουσίας, έπειτα από μια προεκλογική εκστρατεία στην οποία οι οικονομικές συνέπειες του πολέμου με το Ιράν είχαν εξελιχθεί σε σημαντικό πολιτικό μειονέκτημα για τους Ρεπουμπλικανούς.
Ωστόσο, το νεοεκλεγέν Κογκρέσο δεν θα αναλάβει καθήκοντα πριν από τις 3 Ιανουαρίου 2027.
Μέχρι τότε, οι Ρεπουμπλικανοί διατηρούν τις υφιστάμενες πλειοψηφίες τους στο Κογκρέσο. Ακόμη και μετά την ανάληψη του ελέγχου από τους Δημοκρατικούς, αυτό δεν θα σήμαινε αυτομάτως ότι ο πρόεδρος θα έχανε την εξουσία να διατάσσει στρατιωτικές επιχειρήσεις.
Το Κογκρέσο μπορεί να αμφισβητήσει τη χρηματοδότηση και τις σχετικές εξουσιοδοτήσεις, αλλά η έκταση των προεδρικών εξουσιών σε ζητήματα πολέμου εξακολουθεί να αποτελεί αντικείμενο αντιπαράθεσης.
Το κρίσιμο ερώτημα είναι κατά πόσον μια νέα στρατιωτική εκστρατεία θα μπορούσε να επιτύχει όσα δεν κατάφεραν να διευθετήσουν οι προηγούμενες επιχειρήσεις ή αν θα αναπαρήγαγε το ίδιο αδιέξοδο.
Διαδηλωτής κρατά πανό κατά του πολέμου με το Ιράν, κατά τη διάρκεια της εναρκτήριας τοποθέτησης του Αμερικανού υπουργού Άμυνας Πιτ Χέγκσεθ σε ακρόαση της Επιτροπής Ενόπλων Δυνάμεων της Γερουσίας, σχετικά με το αίτημα προϋπολογισμού του προέδρου Τραμπ για το Υπουργείο Άμυνας για το οικονομικό έτος 2027. Καπιτώλιο, Ουάσιγκτον, 30 Απριλίου 2026. Φωτογραφία: Reuters / Eric Lee.
Για τον δρα Nabi Sonboli, ανώτερο εμπειρογνώμονα στο Ινστιτούτο Πολιτικών και Διεθνών Μελετών του Ιράν, ο βασικός παράγοντας αβεβαιότητας είναι ο ίδιος ο Τραμπ.
«Προτιμώ να μην περιμένω καμία συνετή απόφαση από τον Τραμπ και την ομάδα του. Η αντιπαράθεση παραμένει πιθανή», δήλωσε στο The Media Line.
Ο Sonboli αμφιβάλλει επίσης ότι η αντίθεση του Κογκρέσου θα μπορούσε να αποτρέψει μια κλιμάκωση.
«Το αμερικανικό Κογκρέσο δεν είναι σε θέση να ελέγξει τον άξονα Τραμπ–Νετανιάχου, ανεξάρτητα από το πόσο μεγάλο κόστος επιβάλλουν στις Ηνωμένες Πολιτείες».
Ο δρ Raz Zimmt, διευθυντής του ερευνητικού προγράμματος για το Ιράν και τον σιιτικό άξονα στο ισραηλινό Ινστιτούτο Μελετών Εθνικής Ασφάλειας, θεωρεί ότι η αμερικανική κυβέρνηση βρίσκεται αντιμέτωπη με μια σειρά επιλογών, καμία από τις οποίες δεν είναι ιδανική.
«Είναι πολύ δύσκολο να εκτιμήσει κανείς, πρώτα απ’ όλα, ποια θα είναι η απόφαση του προέδρου Τραμπ», δήλωσε στο The Media Line.
Ο Zimmt προσδιόρισε ως πιθανές επιλογές μια ευρύτερη στρατιωτική επίθεση, τη συνέχιση της πίεσης, έναν συμβιβασμό μέσω διαπραγματεύσεων ή ένα περιορισμένο στρατιωτικό πλήγμα.
«Η πρώτη επιλογή είναι να συνεχίσει τα σχέδιά του για επίθεση εναντίον του Ιράν. Νομίζω ότι αντιλαμβάνεται πως υπάρχουν πολλοί κίνδυνοι σε αυτόν τον τρίτο γύρο πολέμου εναντίον του Ιράν», είπε.
«Η δεύτερη επιλογή είναι να συνεχιστεί το υφιστάμενο καθεστώς, ασκώντας μεγαλύτερη πίεση στο Ιράν. Αλλά και πάλι, δεν υπάρχει καμία εγγύηση ότι, τελικά, αυτό θα πείσει το Ιράν να προσφέρει περισσότερες παραχωρήσεις».
Αναλυτής εκτιμά ότι το Ιράν δύσκολα θα δεχθεί τους συμβιβασμούς που επιδιώκουν οι ΗΠΑ
Η διπλωματική εναλλακτική αντιμετωπίζει επίσης εμπόδια.
Ο Zimmt ανέφερε ότι το Ιράν ενδέχεται να αποδεχθεί περιορισμένες παραχωρήσεις σχετικά με τη σειρά εφαρμογής των όρων μιας πιθανής συμφωνίας, αλλά όχι τους ουσιαστικούς συμβιβασμούς που επιδιώκει η Ουάσιγκτον.
Μια πιο περιορισμένη στρατιωτική επιλογή θα ενείχε τους δικούς της κινδύνους: ακόμη και μια επίθεση που θα είχε στόχο να τερματίσει την αντιπαράθεση θα μπορούσε να προκαλέσει ιρανική αντίδραση, παρατείνοντάς την.
«Αλλά και πάλι, κανείς δεν μπορεί να εγγυηθεί ότι οι Ιρανοί δεν θα αντιδράσουν με τρόπο που θα κλιμακώσει ακόμη περισσότερο την κατάσταση», είπε.
«Επομένως, αυτό που βλέπουμε σήμερα είναι ότι η άμεση απειλή επίθεσης εναντίον του Ιράν φαίνεται να έχει ανασταλεί, τόσο εξαιτίας των πολιτικών υπολογισμών στις Ηνωμένες Πολιτείες όσο και λόγω της συνέχισης των διαπραγματεύσεων», δήλωσε ο Zimmt.
Οι περιορισμένες συγκρούσεις γύρω από τα Στενά του Ορμούζ και οι ανεπίλυτες διαφορές σχετικά με τις κυρώσεις, τη ναυσιπλοΐα και την πυρηνική δραστηριότητα εξακολουθούν να καθιστούν πιθανή μια κλιμάκωση.
Η Τεχεράνη ερμηνεύει διαφορετικά το αποτέλεσμα των αμερικανικών εκλογών.
Ο δρ Ebrahim Roshandel, πρώην Ιρανός διπλωμάτης και αναλυτής στρατηγικών υποθέσεων, ο οποίος σήμερα ζει στις Ηνωμένες Πολιτείες, δήλωσε ότι το εκλογικό αποτέλεσμα ώθησε την Ισλαμική Δημοκρατία να ενισχύσει το εσωτερικό της αφήγημα περί αντίστασης.
«Τώρα, μετά από αυτό το εκλογικό αποτέλεσμα, ο Ιρανός ηγέτης και οι διοικητές των Φρουρών της Επανάστασης προσπαθούν έντονα να αλλάξουν το αφήγημα στο εσωτερικό του Ιράν», δήλωσε στο The Media Line.
«Ταυτόχρονα, αυτό δεν σημαίνει ότι πρόκειται να ανοίξουν έναν νέο δρόμο στη διπλωματία, για να διαπραγματευτούν ή να ανταποκριθούν στις Ηνωμένες Πολιτείες, επειδή έχουν ήδη θέσει ορισμένους όρους».
Ο Roshandel πιστεύει ότι η Τεχεράνη επιθυμεί να οδηγήσει τα αραβικά κράτη σε επανεξέταση της εξάρτησής τους από την Ουάσιγκτον, προτιμώντας να αντιμετωπίσουν μια συνεννόηση με το Ιράν ως εναλλακτική επιλογή.
«Το πρώτο πράγμα που πιστεύω ότι προσπαθούν να κάνουν είναι να στείλουν ένα μήνυμα στις χώρες της περιοχής, κυρίως στις αραβικές, ώστε να δημιουργηθεί ένα μεγάλο χάσμα ανάμεσα στις Ηνωμένες Πολιτείες και τις αραβικές χώρες», είπε.
Αμερικανός στρατιώτης μετά την επιβίβασή του σε ιρανικό πλοίο στα Στενά του Ορμούζ, στις 17 Ιουλίου 2026. Φωτογραφία: Στιγμιότυπο οθόνης / X / @PeteHegseth.
Ο Roshandel υποστήριξε επίσης ότι η Τεχεράνη παρακολουθεί προσεκτικά τις διαφωνίες στο εσωτερικό της αμερικανικής κυβέρνησης σχετικά με τον πόλεμο, κατονομάζοντας ανώτερους αξιωματούχους που, κατά την εκτίμησή του, υποστηρίζουν διαφορετικές προσεγγίσεις ως προς τις διαπραγματεύσεις και τη χρήση στρατιωτικής ισχύος.
Πρόκειται για προσωπικές εκτιμήσεις του και όχι για επαληθευμένες πληροφορίες σχετικά με τις θέσεις των συγκεκριμένων αξιωματούχων.
Ο Zimmt προειδοποίησε ότι η ήττα των Ρεπουμπλικανών δεν εξαλείφει τη στρατιωτική απειλή εναντίον του Ιράν.
«Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι Ιρανοί θεωρούν την αποτυχία, την ήττα των Ρεπουμπλικανών, μεγάλη επιτυχία. Αλλά πρέπει να θυμόμαστε, και οι Ιρανοί το αντιλαμβάνονται, ότι αυτό δεν λύνει το ιρανικό πρόβλημα», είπε.
«Ο Τραμπ εξακολουθεί να έχει απολύτως τη δυνατότητα να επιτεθεί στο Ιράν. Οι Ιρανοί ασφαλώς δεν θέλουν να συμβεί αυτό».
Οι ισραηλινές εκλογές αφήνουν τον Νετανιάχου πολιτικά αποδυναμωμένο
Μια παράλληλη πολιτική αβεβαιότητα εκτυλίσσεται στο Ισραήλ.
Οι εκλογές για την Κνεσέτ, στις 27 Οκτωβρίου, άφησαν τα κόμματα που υποστηρίζουν τον Νετανιάχου με 53 από τις 120 έδρες, έναντι 48 εδρών για το μπλοκ που συνδέεται με τον ηγέτη της αντιπολίτευσης Γκάντι Άιζενκοτ.
Τα δύο αραβικά κόμματα κέρδισαν 19 έδρες, με αποτέλεσμα να μην προκύπτει κάποια προφανής κυβερνητική πλειοψηφία, ενώ οι διαπραγματεύσεις για τον σχηματισμό της επόμενης κυβέρνησης παραμένουν σε εκκρεμότητα.
Ο Νετανιάχου συνεχίζει να ηγείται της χώρας ως υπηρεσιακός πρωθυπουργός, αλλά η πολιτική του θέση είναι ασθενέστερη από ό,τι πριν από τις εκλογές.
Παρά ταύτα, ο Zimmt προειδοποίησε ότι δεν πρέπει να θεωρείται δεδομένο πως μια αλλαγή κυβέρνησης θα μετέβαλλε ριζικά την ισραηλινή αξιολόγηση της ιρανικής απειλής.
«Ο Άιζενκοτ θα μπορούσε ασφαλώς να υιοθετήσει μια λιγότερο σκληρή στάση. Όταν όμως μιλάμε για την αντίληψη που επικρατεί στο Ισραήλ σχετικά με τις ιρανικές απειλές και την πυρηνική απειλή, δεν υπάρχει ουσιαστική διαφορά μεταξύ Άιζενκοτ και Νετανιάχου», είπε.
«Και πάλι, στο τέλος της ημέρας, όλοι αντιλαμβάνονται ότι οι αποφάσεις για το ιρανικό ζήτημα λαμβάνονται στην Ουάσιγκτον και όχι στην Ιερουσαλήμ».
Ήταν εξίσου κατηγορηματικός σχετικά με την επιρροή του Νετανιάχου στον Τραμπ.
«Πρώτα απ’ όλα, ο Νετανιάχου δεν λαμβάνει τις αποφάσεις. Με όλο τον σεβασμό προς τον Νετανιάχου, πιθανότατα προσπάθησε να πείσει τον πρόεδρο Τραμπ να επιτεθεί στο Ιράν πριν από τις εκλογές. Δεν τα κατάφερε και σήμερα δεν έχει καμία δυνατότητα να υποχρεώσει τον Τραμπ να κάνει οτιδήποτε», δήλωσε.
Την ημέρα των εκλογών, ο Τραμπ δήλωσε ότι ο ίδιος και ο Νετανιάχου συμφώνησαν πως η Ουάσιγκτον θα σταματούσε, μετά το τέλος του 2026, να παρέχει στο Ισραήλ ένα ποσό που περιέγραψε ως ετήσια βοήθεια ύψους 4 δισεκατομμυρίων δολαρίων.
Δεν ήταν σαφές σε ποια ακριβώς χρηματοδότηση αναφερόταν ή με ποιον τρόπο θα εφαρμοζόταν η αλλαγή.
Το υφιστάμενο μνημόνιο, το οποίο προβλέπει ετήσια στρατιωτική βοήθεια ύψους 3,8 δισεκατομμυρίων δολαρίων, παραμένει σε ισχύ έως τον Σεπτέμβριο του 2028.
Πέρα από τις πολιτικές αυτές μεταβολές, οι βασικές ανησυχίες του Ισραήλ για την ασφάλειά του παραμένουν.
Ο Zimmt αμφισβητεί την άποψη ότι η παραγωγή πυραύλων πρέπει να αποτελεί το κύριο κριτήριο για το κατά πόσον είναι αναγκαία μια νέα στρατιωτική επιχείρηση.
«Ναι, το Ιράν εξακολουθεί να διαθέτει σημαντικές πυραυλικές δυνατότητες, αλλά αυτό δεν είναι το κύριο πρόβλημα», είπε.
«Το βασικό πρόβλημα σήμερα είναι ότι εξακολουθούμε να μην έχουμε καμία απολύτως λύση για τις πυρηνικές δυνατότητες που εξακολουθεί να διαθέτει το Ιράν».
Το απόθεμα εμπλουτισμένου ουρανίου του Ιράν παραμένει σε άγνωστη τοποθεσία
Ο Zimmt περιέγραψε δύο μη ικανοποιητικές επιλογές.
Η πρώτη είναι μια συμφωνία μέσω διαπραγματεύσεων, η οποία θα μπορούσε να προσφέρει οικονομικά οφέλη στην ιρανική κυβέρνηση.
Η δεύτερη είναι η στρατιωτική δράση, η οποία θα μπορούσε να προκαλέσει ζημιές σε εγκαταστάσεις, χωρίς όμως να εξαλείψει την τεχνογνωσία, τον εξοπλισμό και τα υλικά που συνδέονται με το ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα.
Ο Διεθνής Οργανισμός Ατομικής Ενέργειας (IAEA) δεν έχει καταφέρει να επαληθεύσει τη σημερινή τοποθεσία και τη σύνθεση μεγάλου μέρους του αποθέματος εμπλουτισμένου ουρανίου του Ιράν, αφού έχασε την πρόσβαση σε σημαντικές εγκαταστάσεις.
Ο οργανισμός είχε εκτιμήσει ότι, στις 13 Ιουνίου 2025, το Ιράν διέθετε 440,9 κιλά ουρανίου εμπλουτισμένου σε ποσοστό έως 60%.
Το επίπεδο αυτό εμπλουτισμού είναι πολύ υψηλότερο από εκείνο που χρησιμοποιείται συνήθως για την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας σε πολιτικούς πυρηνικούς αντιδραστήρες.
Ωστόσο, δεν αποδεικνύει ότι το Ιράν διαθέτει πυρηνικό όπλο.
Το συγκεκριμένο μέγεθος αποτελεί ιστορική εκτίμηση και όχι επαληθευμένη μέτρηση του σημερινού αποθέματος.
Ένας από τους προτεινόμενους στόχους είναι το λεγόμενο Pickaxe Mountain, ένα συγκρότημα εγκαταστάσεων κατασκευασμένο σε μεγάλο βάθος, κοντά στη Νατάνζ.
Η επιχειρησιακή κατάσταση του συγκροτήματος εξακολουθεί να είναι δύσκολο να επαληθευθεί ανεξάρτητα.
Κατά τον Zimmt, μια αεροπορική επίθεση θα μπορούσε να καθυστερήσει τη χρήση της εγκατάστασης, αλλά δεν θα διευθετούσε το ευρύτερο πυρηνικό ζήτημα.
«Δεν θα στερούσε από το Ιράν τα 440 κιλά εμπλουτισμένου ουρανίου που διαθέτει. Δεν θα του στερούσε τις εκατοντάδες προηγμένες συσκευές φυγοκέντρησης», είπε.
«Και ο μόνος τρόπος αντιμετώπισης των υπόγειων σηράγγων είναι μια ειδική επιχείρηση, κάτι που πιθανότατα δεν πρόκειται να συμβεί».
Πιο φιλόδοξες προτάσεις, συμπεριλαμβανομένων επιθέσεων εναντίον ιρανικών πετρελαϊκών εγκαταστάσεων και άλλων ζωτικής σημασίας βιομηχανιών, συνεπάγονται διαφορετικούς κινδύνους.
Ο Zimmt ανέφερε ότι τέτοιες επιθέσεις θα μπορούσαν να επιδεινώσουν δραματικά την οικονομική κρίση του Ιράν, οδηγώντας ενδεχομένως τη χώρα σε κατάσταση που θα έμοιαζε με εκείνη ενός αποτυχημένου κράτους, χωρίς όμως να επιφέρουν τις επιδιωκόμενες παραχωρήσεις ή αλλαγή κυβέρνησης.
«Επομένως, και πάλι, αυτή τη στιγμή δεν υπάρχουν καλές επιλογές», κατέληξε.
Το ενδεχόμενο εσωτερικής πολιτικής αλλαγής στο Ιράν
Η αξιολόγηση του Roshandel δίνει μεγαλύτερη έμφαση στις δυνατότητες εσωτερικής πολιτικής αλλαγής.
Ο ίδιος δήλωσε ότι έχει παροτρύνει τον Λευκό Οίκο να έρθει σε επαφή με προσωπικότητες της ιρανικής αντιπολίτευσης, παρουσιάζοντας αυτή την επιλογή ως εναλλακτική πηγή πίεσης προς την Τεχεράνη.
«Θυμάμαι ότι τον Απρίλιο έστειλα την τρίτη επιστολή μου στον Λευκό Οίκο και ζήτησα από τον πρόεδρο Τραμπ να χρησιμοποιήσει έναν άλλο μοχλό πίεσης, δηλαδή την αντιπολίτευση. Δυστυχώς, όμως, το αγνόησαν», είπε.
Ο Roshandel περιέγραψε επίσης εσωτερικές αδυναμίες τις οποίες η στρατιωτική πίεση από μόνη της δεν μπορεί να επιλύσει: τον πληθωρισμό, την οικονομική δυσλειτουργία, τις συλλήψεις πολιτικών ακτιβιστών και τα περιβαλλοντικά προβλήματα.
«Πιστεύω, λοιπόν, ότι θα δούμε κάποιου είδους κατάρρευση. Θα δούμε ένα τεράστιο κύμα διαμαρτυριών πολύ σύντομα, ίσως μέσα στους επόμενους δύο ή τρεις μήνες», είπε.
Προέβλεψε επίσης ότι το καθεστώς θα μπορούσε να καταρρεύσει μέσα σε έναν χρόνο.
Ο Zimmt, ωστόσο, προειδοποίησε σε πρόσφατη ανάλυσή του ότι οι βαθιές κρίσεις που αντιμετωπίζει το Ιράν δεν σημαίνουν πως επίκειται αλλαγή καθεστώτος.
Τα Στενά του Ορμούζ και ο ρόλος του Κατάρ
Τα Στενά του Ορμούζ εξακολουθούν να αποτελούν τόσο σημείο στρατηγικής πίεσης όσο και πιθανή αφορμή για αναζωπύρωση της σύγκρουσης.
Οι ιρανικές παρεμβάσεις στη ναυσιπλοΐα και ο αμερικανικός αποκλεισμός έχουν επιδεινώσει την περιφερειακή αβεβαιότητα και έχουν αυξήσει το ενεργειακό κόστος.
Τα κράτη του Κόλπου έχουν ισχυρά κίνητρα να αποφύγουν μια νέα ανταλλαγή στρατιωτικών πληγμάτων, η οποία θα μπορούσε να θέσει σε κίνδυνο τη ναυσιπλοΐα, τις πετρελαϊκές εγκαταστάσεις ή τις αμερικανικές βάσεις στο έδαφός τους, παρότι εξακολουθούν να ανησυχούν για τις στρατιωτικές δυνατότητες του Ιράν.
Ο Roshandel ανέφερε ότι το Ιράν θα επιδιώξει παραχωρήσεις από τις περιφερειακές κυβερνήσεις, τονίζοντας την εξάρτησή τους από την ασφαλή διέλευση των πλοίων από τα Στενά.
Παράλληλα, επισήμανε ότι το Κατάρ θα μπορούσε να διαδραματίσει ιδιαίτερα σημαντικό διαμεσολαβητικό ρόλο.
«Κατά την άποψή μου, το Κατάρ έχει σήμερα μεγάλες δυνατότητες να αναλάβει πιο ενεργό ρόλο από ό,τι πριν από αυτές τις εκλογές, προκειμένου να πείσει και τις δύο πλευρές να επιστρέψουν στις διαπραγματεύσεις», είπε.
Περιέγραψε, ωστόσο, και τους σκληροπυρηνικούς κύκλους του Ιράν ως υποστηρικτές αιτημάτων που περιλαμβάνουν την άρση των κυρώσεων, τον τερματισμό του αποκλεισμού και την εκδίκηση εναντίον Αμερικανών αξιωματούχων.
Ο συνδυασμός αυτών των απαιτήσεων θα μπορούσε να δυσχεράνει έναν συμβιβασμό.
Ο εμίρης του Κατάρ, σεΐχης Ταμίμ μπιν Χαμάντ Αλ Θάνι, ανταλλάσσει χειραψία με τον υπουργό Εσωτερικών του Ιράν, Εσκαντάρ Μομενί, στην Ντόχα του Κατάρ, στις 6 Οκτωβρίου 2026. Φωτογραφία: Amiri Diwan / Διανεμηθείσα φωτογραφία μέσω Reuters.
Οι διπλωματικές επαφές έχουν ήδη οδηγήσει στην κατάρτιση ενός σχεδίου πρότασης.
Σύμφωνα με το Reuters, οι Ιρανοί διαπραγματευτές αναχώρησαν από την Ντόχα την Κυριακή, έπειτα από συνομιλίες με διαμεσολαβητές του Κατάρ.
Αξιωματούχος που είχε ενημερωθεί για τις συνομιλίες δήλωσε ότι η αναχώρησή τους δεν οφειλόταν σε δυσκολίες στις διαπραγματεύσεις, ότι ένα σχέδιο πρότασης βρισκόταν ήδη υπό εξέταση και ότι ήταν πιθανή μια νέα συνάντηση.
Η Τεχεράνη έχει συνδέσει την επαναλειτουργία των Στενών του Ορμούζ με τον τερματισμό του αμερικανικού ναυτικού αποκλεισμού, στο πλαίσιο ενός σχεδίου επτά σημείων.
Ιρανοί αξιωματούχοι έχουν δηλώσει ότι η εφαρμογή του θα μπορούσε να επιταχυνθεί και να ολοκληρωθεί μέσα σε δύο ημέρες, εφόσον ικανοποιηθούν οι απαιτήσεις τους.
Δεν έχει ανακοινωθεί τελική συμφωνία.
Ο Roshandel προειδοποίησε ότι οι συνέπειες της συνεχιζόμενης αντιπαράθεσης θα μπορούσαν να επεκταθούν πέρα από τα σύνορα του Ιράν.
«Το Ιράν δεν πρόκειται να σταματήσει να υποστηρίζει οργανώσεις που λειτουργούν ως πληρεξούσιοί του. Προσπαθούν να επανεμφανίσουν ή να αναδιοργανώσουν νέες ομάδες αυτού του δικτύου, ώστε να είναι περισσότερο επιχειρησιακά ενεργές, όπως οι Χούθι στην Υεμένη. Μπορούν να αποσταθεροποιήσουν πάρα πολλές περιοχές».
Εκτιμά επίσης ότι η Τεχεράνη θα συνεχίσει να υποστηρίζει συμμαχικές ένοπλες οργανώσεις στο Ιράκ και στον Λίβανο.
Η ρωσική διπλωματική εμπλοκή
Η Ρωσία έχει επίσης συμμετάσχει σε διπλωματικές επαφές.
Ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν συναντήθηκε την Πέμπτη στη Μόσχα με τον Μοχσέν Ρεζαΐ, γραμματέα του Ανώτατου Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας του Ιράν.
Το Κρεμλίνο επιβεβαίωσε τη συνάντηση, αλλά δεν αποκάλυψε την ακριβή ημερήσια διάταξή της.
Ο Zimmt αναφέρθηκε στη συνάντηση ως πιθανό στοιχείο ευρύτερων προσπαθειών αποτροπής μιας νέας αντιπαράθεσης, χωρίς ωστόσο να υποστηρίξει ότι είχε επιτευχθεί κάποια σημαντική διπλωματική πρόοδος.
Αντίθετα, ο Sonboli έδωσε έμφαση στην απουσία εμπιστοσύνης και όχι στους μηχανισμούς διαμεσολάβησης.
«Πολλοί στο Ιράν περιμένουν ότι ο πόλεμος θα συνεχιστεί για κάποιο χρονικό διάστημα και έχουν προετοιμαστεί γι’ αυτό», είπε.
Υποστήριξε ότι η Τεχεράνη δεν είχε επιδιώξει τον πόλεμο, δηλώνοντας:
«Η ειρήνη απαιτεί έναν βαθμό εμπιστοσύνης και ο Τραμπ και ο Νετανιάχου απέδειξαν ότι δεν είναι αξιόπιστοι».
Επικαλέστηκε επίσης την εμπειρία της κυβέρνησης Τζορτζ Ου. Μπους και το κόστος προηγούμενων αμερικανικών πολέμων.
«Εκείνος ο πόλεμος κόστισε στις Ηνωμένες Πολιτείες 5 τρισεκατομμύρια δολάρια και δεν υπάρχει κανένας λόγος να πιστεύουμε ότι η σημερινή κυβέρνηση υπό τον Τραμπ είναι σοφότερη», κατέληξε.
Πηγή: Giorgia Valente / The Media Line, 8 Νοεμβρίου 2026.
