Αρχική Blog Σελίδα 1329

Φρέντι Μπελέρης: Παρακράτος

1

Το επιχείρημα «ελέγχουμε το δρόμο των Τιράνων» προς της Ευρώπη», ακυρώνεται όταν χρησιμοποιείται για τον Μπελέρη.

Η απερχόμενη κοινοβουλευτική ομάδα της ΝΔ στο Ευρωκοινοβούλιο, ήταν η χειρότερη όλων των εποχών. Κανένα από τα μέλη της δεν διακρίθηκε.

Ειδικά μετά την απομάκρυνση Κύρτσου, κανείς δεν είχε την άνεση της δημόσιας παρουσίας να το κάνει. Στο τέλος μια από τις κυρίες της παρέας, έμεινε εκτός ψηφοδελτίου και αρχίζει παρτίδες με τους ανακριτές…

Η επομένη ομάδα θα είναι χειρότερη. Ανάμεσα στους« 42 εξαιρετικούς υποψηφίους μας» που είπε ο Μητσοτάκης, υπάρχουν άνθη, που δεν έχουν κάτι που θα τους έκανε καλύτερους από τον Κυμπουρόπουλο, την Σπυράκη, ή τον Μεϊμαράκη – που εσχάτως επιβεβαιώνει όσους του καταλόγισαν ότι συνέβαλε το 2016 να πάρει τη ΝΔ ο νεότερος Μητσοτάκης.

Στο ψηφοδέλτιο υπάρχουν πρόσωπα των οποίων η ενδεχόμενη παρουσία στο Ημικύκλιο, προεξοφλείται ως διακοσμητική, σε κάποιες περιπτώσεις γραφική και σε μια επικίνδυνη.

Τι μπορεί να στο πεδίο της ευρωπαϊκής πολιτικής ο ολυμπιονίκης Πύρρος Δήμας, όταν δεν έκανε απολύτως τίποτε στο ελληνικό Κοινοβούλιο, όπου τον έβαλε – με ψηφολεκτική ματαιοδοξία – ο Βαγγέλης Βενιζέλος, ως βουλευτή του ΠΑΣΟΚ;

Τι ευρωπαϊκό θα κομίσει ο Γιώργος Αυτιάς, που σταδιοδρόμησε στην κακή πλευρά της ελληνικής τηλεόρασης ως δημοσιογράφος – οπαδός του Μητσοτάκη;

Τι είδους ευρωβυλευτίνα θα είναι η αποσυνάγωγη του ΠΑΣΟΚ Εύη Χριστοφιλοπούλου; Πώς ακριβώς θα ενισχύσει την παρουσία της χώρας η τηλεπερσόνα Ελεονώρα Μελέτη;

Υπάρχουν και άλλοι αταίριαστοι με ένα σοβαρό α-πολιτικό εγχείρημα όπως είναι η συγκρότηση του ψηφοδελτίου που σχετίζεται με την ευρωπαϊκή παρουσία της χώρας. Για ευτελή ψηφοθηρία ο Μητσοτάκης καταφεύγει σε εκπεσόντες διαφόρων προελεύσεων: δημοσιογράφους, αθλητές, τηλεαστέρες και εισαγομένους, από κόμματα και χώρες.

Έφτασε τυχοδιωκτικά και ως την υποψηφιότητα του «Μπελέρης Διονύσιος – Φρέντης» – όπως αναφέρεται στο ψηφοδέλτιο, ο φυλακισμένος από τον Αλβανική Δικαιοσύνη εκλεγμένος δήμαρχος Χειμάρρας.

Το πολιτικό παρελθόν του εν λόγω υποψηφίου τον καθιστά ασύμβατο με την εκπροσώπηση της ΝΔ ως κεντροδεξιού κόμματος – πόσο μάλλον της σύγχρονης Ελλάδας στην Ευρώπη.

Με «σημαία τον Μπελέρη», όπως έγραψε μια κυβερνητική εφημερίδα, εγκαθίσταται ένα σύστημα μόνιμης τριβής με την Αλβανία, που θα ευνοήσει μόνο τον Ράμμα. Η Ελλάδα του Μητσοτάκη, μετά την καταστροφή των ιστορικών δεσμών με τη Ρωσία και τη Σερβία, δίνει πάτημα και την Αλβανία να ανοίξει ένα μέτωπο διεκδικήσεων κατά της Ελλάδας, κοπιάροντας την Τουρκία.

Το επιχείρημα «ελέγχουμε το δρόμο των Τιράνων» προς της Ευρώπη», ακυρώνεται όταν χρησιμοποιείται για τον Μπελέρη. Η υποψηφιότητά του χρησιμοποιείται απλώς για να περιορίσει την απήχηση του Βελόπουλου και άλλων ακροδεξιών σχημάτων στο τμήμα του εκλογικού σώματος που εγκαταλείπει τη ΝΔ.

Ωστόσο, μάλλον τους νομιμοποιεί και τους δίνει νέες αφορμές για εθνικιστικά κηρύγματα, που επαναφέρουν τους παιάνες «έχω μίαν αδελφή κουκλίτσα αληθινή».

Ο Μπελέρης έχει διακριθεί στο παρελθόν σε τέτοιου είδους δράσεις. Αλλά «γαία πυρί μυχθήτω» προκειμένου να αποσπάσει η ΝΔ μια χούφτα ψήφους- αν το καταφέρει …

Η συγκεκριμένη υποψηφιότητα φέρνει διεθνείς επιπλοκές που δεν επιθυμούσε το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών και ταυτόχρονα δίνει ρόλο στο εθνικιστικό παρακράτος. Έλλειψη επιλογών, προβληματική πολιτική αντίληψη, ή απλώς μωραίνει Κύριος…;

https://www.ieidiseis.gr/fotoskiaseis/243373/frenti-beleris-parakratos

Βολές Δένδια κατά τοῦ ὑπουργοῦ Ἐξωτερικῶν

7
Στιγμιότυπο από την πρώτη ημέρα εργασιών του 9ου Οικονομικού Φόρουμ των Δελφών, Τετάρτη 10 Απριλίου 2024. (ΒΑΣΙΛΗΣ ΜΑΡΟΥΚΑΣ/EUROKINISSI)

Η ΝΕΑ πρόκλησις τῶν Τούρκων στό Αἰγαῖο καί εἰδικά ὁ ἄνευρος τρόπος μέ τόν ὁποῖο ἀντέδρασε τό ἑλληνικό Ὑπουργεῖο Ἐξωτερικῶν δέν ἔμειναν ἀσχολίαστα ἀπό τόν ὑπουργό Ἐθνικῆς Ἀμύνης.

 

Σχολιάζοντας τίς τελευταῖες ἐξελίξεις στό Φόρουμ τῶν Δελφῶν ὁ κ. Νῖκος Δένδιας, καί εἰδικά τήν ἀναφορά τοῦ ΥΠΕΞ, ὅτι ἡ Ἄγκυρα ἀντιδρᾶ γιά ἕνα «ἀμιγῶς περιβαλλοντικό ζήτημα», εἶπε ὅτι πρόκειται γιά ζητήματα κυριαρχικῶν δικαιωμάτων τῆς Ἑλλάδος, ὅπως αὐτά προβλέπονται ἀπό τόν Καταστατικό Χάρτη τῶν Ἡνωμένων Ἐθνῶν, τίς διατάξεις τοῦ Διεθνοῦς Δικαίου καί τοῦ Διεθνοῦς Δικαίου τῆς Θαλάσσης καί τοῦ εὐρωπαϊκοῦ κεκτημένου. Οἱ Τοῦρκοι ἐπεκτείνουν συνεχῶς τίς διεκδικήσεις τους στό Αἰγαῖο καί πλέον ἐντάσσουν στίς γκρίζες ζῶνες καί τίς Κυκλάδες! Καί ἐνῷ τό ΥΠΕΞ δηλώνει ὅτι «ἡ οἰκουμενική πρόκληση τῆς προστασίας τοῦ περιβάλλοντος θά ἔπρεπε νά εὐαισθητοποιεῖ τίς κυβερνήσεις καί ὄχι νά χρησιμοποιεῖται γιά τή δημιουργία ἐντυπώσεων» ὁ κ. Δένδιας εἶναι ξεκάθαρος: «Ἡ Ἑλλάδα πρέπει νά ἀντιδρᾶ κάθετα καί ἀπόλυτα σέ κάθε τουρκική θέση πού παραβιάζει τό Διεθνές Δίκαιο»!

Ἐπίσης ἐξέφρασε τήν ἀπαισιοδοξία του γιά τήν πορεία τῶν ἑλληνοτουρκικῶν σχέσεων ἀναφερόμενος στήν ἐπικείμενη ἐπίσκεψη τοῦ Ἕλληνος Πρωθυπουργοῦ στήν Τουρκία τόν ἑπόμενο μῆνα. «Δέν μποροῦμε νά εἰσέλθουμε σέ μία φάση ἐξομάλυνσης τῶν σχέσεων μέ τήν Τουρκία ἐάν δέν βγάλει ἀπό τό τραπέζι ἀπαράδεκτες τοποθετήσεις. Τό casus belli εἶναι κορυφαῖο, ὅπως καί τό παράνομο τουρκολιβυκό μνημόνιο» εἶπε χαρακτηριστικά. Ἔστειλε τό μήνυμα ὅτι δέν πρόκειται καμμία ἑλληνική Κυβέρνησις νά ἀποφασίσει τήν ἀποστρατιωτικοποίηση τῶν νησιῶν τοῦ Ἀνατολικοῦ Αἰγαίου, εἰδικά ὅσο ὑπάρχει ἡ τουρκική προκλητικότης.

Σέ ἄλλο σημεῖο τῆς συνεντεύξεως ὁ κ. Δένδιας ὑπεγράμμισε ὅτι ἡ ἐποχή μπορεῖ νά μήν θυμίζει τόν Ψυχρό Πόλεμο, «ὡστόσο ἡ τάση τῆς ἐποχῆς ἀπαιτεῖ ἐνίσχυση τῶν ὁπλικῶν συστημάτων στήν Εὐρώπη, μία τάση πού προβλέπει ὅτι θά διατηρηθεῖ γιά τίς δεκαετίες πού ἔρχονται.» Μέχρις ὅτου ἡ ἀμυντική βιομηχανία τῆς Εὐρώπης νά γίνει ἀνταγωνιστική θά περάσουν πολλά χρόνια, ἐξετίμησε ὁ ὑπουργός Ἀμύνης. Ἐπανέλαβε ὅτι πρέπει νά ἐνισχυθεῖ ἡ ἐγχώρια ἀμυντική παραγωγή, νά παράξουμε φρεγάτες ἀλλά καί νά ὑποστηρίξουμε τεχνικά καί τίς φρεγάτες γειτονικῶν χωρῶν.

Βολές Δένδια κατά τοῦ ὑπουργοῦ Ἐξωτερικῶν

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη άνοιξε το δρόμο για την αναγνώριση της «Τουρκικής Δημοκρατίας της Βόρειας Κύπρου» αναγνωρίζοντας το Κόσοβο

1

Θεόφραστος Ανδρεόπουλος 

Αφήνει «μισάνοικτη» την «Κερκόπορτα» για την Δυτική Θράκη

Κίνηση με καταστροφικές συνέπειες για τον Ελληνισμό ήταν η υπερψήφιση από τους εκπροσώπους της Νέας Δημοκρατίας της αναγνώρισης του Κοσόβου, στο Συμβούλιο της Ευρώπης, το οποίο κάποτε ανήκε στην πρώην Γιουγκοσλαβία και αποσπάστηκε βίαια με τον πόλεμο του 1999 από το σερβικό εθνικό «κορμό» όπως συνέβη το 1974 με την τουρκική εισβολή στην Κύπρο.

Δύο περιπτώσεις ακριβώς ίδιες.

Γιατί από την ενέργεια αυτή θα ανοίξει ο δρόμος για την αναγνώριση τουρκοκυπριακού ψευδοκράτους ως «κανονικού» κράτους από την Ευρώπη.

Είναι χαρακτηριστικό ότι καμιά ελληνική κυβέρνηση μέχρι στιγμής δεν είχε καν διανοηθεί να προχωρήσει σε έμμεση αναγνώριση της απόσχισης του Κοσσυφοπεδίου από το σερβικό εθνικό κορμό για τον απλούστατο λόγο ότι θα αποδεχόμασταν το «νόμιμο» της τουρκικής απαίτησης να αναγνωριστεί το ψευδοκράτος της βόρειας Κύπρου ως «Τουρκική Δημοκρατία Βορείου Κύπρου».

Οι δύο περιπτώσεις είναι ακριβώς όμοιες. Εισβολή και κατοχή τμήματος ενός ανεξάρτητου κράτους και εν συνεχεία ανακήρυξη του τμήματος αυτού ως ανεξάρτητου, το οποίο κατέχεται δια της στρατιωτικής ισχύος, και εν τέλει αναγνώριση του.

Δεν υπάρχει καμία διαφορά μεταξύ της εισβολής της Βόρειας Κύπρου από την Τουρκία με την απόσχιση εθνικού τμήματος της Δημοκρατίας της Σερβίας από ξένες δυνάμεις, εν προκειμένω το ΝΑΤΟ.

Μάλιστα στην περίπτωση της βόρειας Κύπρου υπάρχει και ένα στοιχείο επιπλέον: Η Τουρκία ήταν βάσει της συνθήκης της Ζυρίχης «εγγυήτρια» δύναμη και είχε δυστυχώς την νομική δυνατότητα να εισβάλει οπότε αυτή κρίνει.

Τότε έκρινε ότι απειλούνται οι Τουρκοκύπριοι, το ΝΑΤΟ όμως είχε εισβάλει εντελώς αυθαίρετα (δεν νομιμοποιήθηκε, η επιχείρηση του από τον ΟΗΕ)

Το ίδιο ακριβώς μπορεί να συμβεί και στην δυτική Θράκη.

Μεγάλο μέρος του πληθυσμού στην βόρεια Κύπρο ήταν τουρκικής καταγωγής και μεγάλο μέρος του πληθυσμού του Κοσόβου ήταν αλβανικής καταγωγής.

Αυτό μόνο αρκούσε. Ποια θα είναι η διαφορά με την δυτική Θράκη;

https://www.pronews.gr/elliniki-politiki/i-kyvernisi-mitsotaki-anoikse-to-dromo-gia-tin-anagnorisi-tou-tourkikis-dimokratias-tis-voreias-kyprou-anagnorizontas-to-kosovo/

Φτώχεια, δημόσια υγεία και γεωπολιτικές εξελίξεις οι αγωνίες των Ευρωπαίων πριν τις Ευρωεκλογές

0
Τι δείχνει το τελευταίο Ευρωβαρόμετρο πριν από τις εκλογές του Ιουνίου για την δημοκρατία στην ΕΕ και τις ανησυχίες των πολιτών

Προβληματισμός και ανησυχία για την τρέχουσα γεωπολιτική κατάσταση καταγράφει το τελευταίο Ευρωβαρόμετρο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου πριν από τις εκλογές του Ιουνίου (6-9 Ιουνίου). Ωστόσο οι Ευρωπαίοι πολίτες και η πλειονότητα των Ελλήνων πολιτών θα ήθελαν να δουν την καταπολέμηση της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού καθώς και την υποστήριξη της δημόσιας υγείας στο επίκεντρο της προεκλογικής εκστρατείας.

Η πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου Ρομπέρτα Μέτσολα, σχολιάζοντας τα αποτελέσματα της έρευνας, ανέφερε: «Οι Ευρωπαίοι γνωρίζουν ότι το διακύβευμα στις κάλπες είναι υψηλό, αλλά και ότι το υφιστάμενο γεωπολιτικό πλαίσιο καθιστά την ψηφοφορία ακόμα σημαντικότερη. Καλώ τους πολίτες μας να ψηφίσουν στις επικείμενες ευρωπαϊκές εκλογές, να ενισχύσουν την ευρωπαϊκή δημοκρατία και να διαμορφώσουν το μέλλον της Ευρώπης.»

Επιπλέον πρόσθεσε: «Το Κοινοβούλιο και η Ευρωπαϊκή Ένωση τα τελευταία χρόνια έχουν παράξει έργο σε βαθμό που δεν έχει προηγούμενο. Βρεθήκαμε αντιμέτωποι με εξαιρετικές και δύσκολες συνθήκες, αλλά γίναμε ακόμα πιο δυνατοί και ενωμένοι μέσα από αυτές. Το Κοινοβούλιο ήταν και θα συνεχίσει να είναι η φωνή και ο υπερασπιστής των πολιτών στην ΕΕ».

Φτώχεια, κοινωνικός αποκλεισμός και άμυνα

Πιο ειδικά οι Ευρωπαίοι πολίτες θα ήθελαν να δουν την καταπολέμηση της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού (33%) καθώς και την υποστήριξη της δημόσιας υγείας (32%) στο επίκεντρο της προεκλογικής εκστρατείας.

Η στήριξη της οικονομίας και η δημιουργία νέων θέσεων εργασίας, καθώς και η άμυνα και η ασφάλεια της ΕΕ βρίσκονται με το ίδιο ποσοστό στην τρίτη θέση (31%). Η σημασία που αποδίδουν οι πολίτες στην άμυνα και την ασφάλεια της ΕΕ έχει αυξηθεί κατά τη διάρκεια της τρέχουσας κοινοβουλευτικής περιόδου, κυρίως λόγω του επιθετικού πολέμου της Ρωσίας κατά της Ουκρανίας. Αναφέρεται πλέον ως πρώτη προεκλογική προτεραιότητα (είτε μόνη ή είτε ισοψηφώντας) σε εννέα χώρες, με τα υψηλότερα αποτελέσματα στη Δανία (56%), τη Φινλανδία (55%) και τη Λιθουανία (53%).

Το εσωτερικό γαλάζιο αφορά την Ελλάδα, το σκούρο μπλε την ΕΕ
Το εσωτερικό γαλάζιο αφορά την Ελλάδα, το σκούρο μπλε την ΕΕ
ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ

Πάνω από το 50% των ερωτηθέντων στην Ελλάδα θα επιθυμούσε οι πολιτικές προτάσεις της προεκλογικής εκστρατείας να αφορούν αφορούν την δημόσια υγεία (56%)

 

την στήριξη της οικονομίας και τη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας (55%)

και την καταπολέμηση της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού (55%).

 

Το ενδιαφέρον είναι ότι και στα τρία συμφωνούν όλες οι ηλιακές ομάδες από 15 ετών έως 55+

Στην Κύπρο, πρώτη προτεραιότητα αποτελεί η μετανάστευση και το άσυλο (41%), ενώ ακολουθούν με συγκριτικά μικρή διαφορά η στήριξη της οικονομίας και η δημιουργία νέων θέσεων εργασίας (40%), καθώς και η δημόσια υγεία που βρίσκεται στην ίδια θέση με την καταπολέμηση και της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού (38%).

Απαισιοδοξία για το βιοτικό επίπεδο

.

Γενικά καταγράφεται μια απαισιοδοξία όσον αφορά το βιοτικό επίπεδο των Ελλήνων όπως προκύπτει από τις απαντήσεις στο ερώτημα: Όταν σκέφτεστε τον τρόπο με τον οποίον θα εξελιχθεί το προσωπικό βιοτικό επίπεδό σας κατά τα επόμενα πέντε χρόνια, ποια από τις ακόλουθες δηλώσεις περιγράφει καλύτερα αυτό που περιμένετε;

Το 48% των ερωτηθέντων πιστεύει ότι βιοτικό του επίπεδο θα πέσει, όταν το αντίστοιχο ποσοστό στην ΕΕ ανέρχεται στο 32%. Ένα 35% των Ελλήνων εκτιμά ότι δεν θα αλλάξει, το αντίστοιχο ποσοστό στην ΕΕ ανέρχεται στο 49% και μόνο το 13% πιστεύει ότι θα βελτιωθεί με τον αντίστοιχο στο σύνολο της ΕΕ να ανέρχεται στο 15% ,

Απαισιοδοξία για την πορεία της εθνικής οικονομίας μέσα στον επόμενο χρόνο

Αυτό χαρακτηρίζει τους Ευρωπαίους συμπεριλαμβανομένων των Ελλήνων αφού στο ερώτημα για που θα βρίσκεται η εθνική οικονομία σε έναν χρόνο από σήμερα το 45% απαντά σε χειρότερη κατάσταση σε σχέση με σήμερα. Στην Ελλάδα το ποσοστό ανέρχεται στο 52%

Αμυνα, ασφάλεια και ανταγωνιστικότητα

Όπως προκύπτει από την έρευνα οι πολίτες της ΕΕ θέτουν την άμυνα και την ασφάλεια (37%) ως πρώτες προτεραιότητες για την ενίσχυση της θέσης της ΕΕ στην παγκόσμια σκηνή, ενώ ακολουθούν τα ενεργειακά ζητήματα αφενός και η επισιτιστική ασφάλεια και η γεωργία αφετέρου (και οι δύο κατηγορίες με ποσοστό 30%).

Οι ερωτηθέντες στην Ελλάδα κατατάσσουν ως προτεραιότητες στο πλαίσιο αυτό

 

την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας

 

της οικονομίας και της βιομηχανίας της ΕΕ (38%)

 

την επισιτιστική ασφάλεια και τη γεωργία (36%)

 

και την ενέργεια (35%).

Στην Κύπρο σημαντικότερα προκρίνονται η άμυνα και η ασφάλεια (39%) και ακολουθούν με σχετικά μεγάλη διαφορά η επισιτιστική ασφάλεια και η γεωργία (32%), η εκπαίδευση και η έρευνα (28%) και πληθυσμιακά ζητήματα (27%).

Δεν πάμε καλά

.

.
ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ

Προβληματισμό προκαλεί και η διαπίστωση ότι η πλειονότητα των Ευρωπαίων πολιτών (49%), αλλά και των Ελλήνων (57%) εκτιμά ότι «αυτή τη στιγμή, γενικά, τα πράγματα κινούνται προς τη λάθος κατεύθυνση στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Ενώ στο ερώτημα «Αυτή τη στιγμή, θα λέγατε ότι, γενικά, τα πράγματα κινούνται προς τη σωστή κατεύθυνση ή προς τη λάθος κατεύθυνση; Στη (ΧΩΡΑ ΜΑΣ) (%) Το 60% στην ΕΕ των 27 απαντά «Κινούνται προς τη λάθος κατεύθυνση». Το ίδιο πιστεύει και το 66% των Ελλήνων

Ικανοποίηση με την κατάσταση της δημοκρατίας

.

.
.

Γενικά, είστε πολύ ικανοποιημένος/η, αρκετά ικανοποιημένος/η, όχι τόσο
ικανοποιημένος/η ή καθόλου ικανοποιημένος/ η με τον τρόπο που λειτουργεί η
δημοκρατία στη (ΧΩΡΑ ΜΑΣ);

Στο ερώτημα αυτό το 56% των συμμετεχόντων απο την ΕΕ των 27 απαντά Ικανοποιημένος/η′ ενώ το 42% ‘Μη ικανοποιημένος/η’

Στην Ελλάδα ‘Μη ικανοποιημένος/η’ δηλώνει το 60%.

Και σχετικά με τον τρόπο που λειτουργεί η δημοκρατία στην ΕΕ; Το 52% στην ΕΕ των 27 δηλώνει Ικανοποιημένο/η′ και το 42% το αντίθετο.

Στην Ελλάδα το 53% εκφράζεται αρνητικά και το 41% θετικά.

Αυξάνεται το ενδιαφέρον για τις ευρωεκλογές

  • Το 81% των Ευρωπαίων πιστεύει ότι η προσέλευση στις κάλπες είναι ακόμη πιο σημαντική δεδομένης της γεωπολιτικής κατάστασης.
  • Έξι στους δέκα πολίτες ενδιαφέρονται για τις εκλογές στις 6-9 Ιουνίου, 11 ποσοστιαίες μονάδες περισσότεροι από την ίδια χρονική στιγμή σε σύγκριση με τις εκλογές του Μαΐου του 2019.

Στη σημερινή προεκλογική δημοσίευση αναδεικνύεται μια θετική, ανοδική τάση στους βασικούς εκλογικούς δείκτες με το ενδιαφέρον για τις εκλογές, η ενημέρωση για το πότε θα διεξαχθούν καθώς και η πιθανότητα συμμετοχής σημειώνουν άνοδο σε σχέση με την αμέσως προηγούμενη μέτρηση το φθινόπωρο του 2023. Οι αυξήσεις είναι ακόμη πιο εντυπωσιακές σε σύγκριση με την έρευνα της άνοιξης του 2019, δηλ. τρεις μήνες πριν από τις προηγούμενες ευρωπαϊκές εκλογές.

.

Πιο ειδικά, το 60% των Ευρωπαίων δηλώνει ότι ενδιαφέρεται να ψηφίσει τον Ιούνιο – ποσοστό αυξημένο κατά 3 ποσοστιαίες μονάδες σε σύγκριση με το φθινόπωρο του 2023 και κατά 11 σε σύγκριση με τον Φεβρουάριο/Μάρτιο του 2019.

Το 71% δηλώνει ότι είναι πιθανό να ψηφίσει, αξιολογώντας το ενδεχόμενο με 7 έως 10 (σε κλίμακα 1 πολύ απίθανο – 10 πολύ πιθανό), δείκτης που σημειώνει αύξηση τριών ποσοστιαίων μονάδων το τελευταίο εξάμηνο και 10 ποσοστιαίων μονάδων σε σύγκριση με τον το 2019.

Τα ευρήματα υποδηλώνουν ότι οι πολίτες της ΕΕ γνωρίζουν πολύ καλά τη σημασία των εκλογών στο τρέχον γεωπολιτικό πλαίσιο, με οκτώ στους δέκα (81%) ερωτηθέντες να συμφωνούν ότι αυτό καθιστά την ψηφοφορία ακόμη πιο σημαντική. Μεγάλες πλειοψηφίες σε όλα τα κράτη μέλη συμφωνούν με αυτή τη δήλωση.

.

.
ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ

Στην Ελλάδα, το 56% των ερωτηθέντων δήλωσε ότι ενδιαφέρεται να ψηφίσει τον Ιούνιο, ενώ το 76% υποστηρίζει πως είναι πιθανό να ψηφίσει.

Στην Κύπρο καταγράφηκε αντίστοιχη εγρήγορση για τις εκλογές: 55% ενδιαφέρεται για την διαδικασία και 60% είναι πιθανό να συμμετάσχει.

Το 78% των Ελλήνων πολιτών φαίνεται να αναγνωρίζει την υψηλή σημασία συμμετοχής στις επερχόμενες ευρωπαϊκές εκλογές λόγω της τρέχουσας γεωπολιτικής κατάστασης, ποσοστό που ανέρχεται στο 80% στην Κύπρο.

Πιο ισχυρό ευρωκοινοβούλιο

Με την τρέχουσα κοινοβουλευτική περίοδο να φτάνει στο τέλος της, το 81% των πολιτών της ΕΕ (77% στην Ελλάδα και 85% στην Κύπρο) έχει θετική ή ουδέτερη εικόνα για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, ενώ μόνο το 18% δηλώνει αρνητικό. Επιπλέον, η πλειοψηφία στην ΕΕ (56%) θα ήθελε το ΕΚ να διαδραματίσει πιο σημαντικό ρόλο, ενώ μόνο το 28% θα ήθελε να δει το αντίθετο και το 10% να διατηρήσει τον ρόλο του όπως είναι τώρα.

.

.
ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ

Στην Ελλάδα και την Κύπρο καταγράφεται σημαντική διαφοροποίηση στην κατηγορία αυτή, με το 73% και το 85% αντίστοιχα να δηλώνει ότι θα ήθελε ισχυρότερο ρόλο για το Κοινοβούλιο.

Αξίες που θα πρέπει να υπερασπιστεί το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο

Ενδιαφέροντα είναι τα αποτελέσματα στο ερώτημα:

Στις επερχόμενες ευρωπαϊκές εκλογές, οι πολίτες της ΕΕ θα κληθούν να εκλέξουν τα νέα μέλη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Κατά τη γνώμη σας, ποιες από τις ακόλουθες αξίες θα πρέπει να υπερασπιστεί, κατά προτεραιότητα, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο μέσα στα επόμενα πέντε χρόνια; Πρώτον; Και μετά; (%)

Η πλειονότητα (47%) σε ΕΕ και Ελλάδα επέλεξε πρώτα την Ειρήνη και δεύτερη (33%) τη Δημοκρατία.

Όμως το 35% των Ελλήνων έναντι του 19% των υπόλοιπων ευρωπαίων, δήλωσε πως το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο θα πρέπει να υπερασπιστεί την αλληλεγγύη μεταξύ των κρατών μελών της ΕΕ και μεταξύ των περιφερειών της.

Το 30% των Ελλήνων θα ήθελε το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο να υπερασπιστεί το κράτος δικαίου και το 24% των Ελλήνων τον σεβασμό της εθνικής ταυτότητας, της κουλτούρας και των παραδόσεων στα κράτη μέλη της ΕΕ.

.

.
ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ

Ο ρόλος της ΕΕ

Αν και τέσσερις στους δέκα πολίτες λένε ότι ο ρόλος της ΕΕ έχει γίνει περισσότερο σημαντικός τα τελευταία χρόνια, το 35% πιστεύει ότι έχει παραμείνει σταθερός και το 22% ότι έχει αποδυναμωθεί.

Σε εθνικό επίπεδο, οι σχετικές πλειοψηφίες σε 15 χώρες πιστεύουν ότι ο ρόλος της ΕΕ στον κόσμο έχει ισχυροποιηθεί με τα χρόνια, με τα ποσοστά να φτάνουν το 67% στη Σουηδία, το 63% στην Πορτογαλία και το 60% στη Δανία. Στην άλλη πλευρά του φάσματος, οι Σλοβένοι και οι Τσέχοι πολίτες είναι πιο πιθανό να πουν ότι ο ρόλος της ΕΕ έχει γίνει λιγότερο σημαντικός (32% και 30%, αντίστοιχα).

Περίπου 4 στους 10 ερωτηθέντες στην Ελλάδα θεωρούν είτε πως η συνδρομή της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην παγκόσμια πολιτική σκηνή έχει γίνει σημαντικότερη (38%) είτε πως έχει παραμείνει σταθερή σε σύγκριση με το παρελθόν (43%), ενώ περίπου 2 στους 10 θεωρούν πως έχει καταστεί λιγότερο σημαντική (18%).

Στην Κύπρο, το 33% θεωρεί πως ο ρόλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης στον κόσμο είναι πλέον σημαντικότερος, ενώ 40% αντιλαμβάνεται τη θέση της ως σταθερή τα τελευταία χρόνια και 24% υποστηρίζει πως αυτή έχει αποδυναμωθεί.

.

.
ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ

Σχεδόν τα τρία τέταρτα των πολιτών (73%, +3 ποσοστιαίες μονάδες σε σύγκριση με το φθινόπωρο του 2023) ισχυρίζονται ότι οι ενέργειες της ΕΕ έχουν αντίκτυπο στην καθημερινή τους ζωή, συμπεριλαμβανομένου ενός πέμπτου (20%) το οποίο δηλώνει πως έχουν πολύ υψηλό αντίκτυπο.

.

Επιπλέον, η μεγάλη πλειονότητα των Ευρωπαίων συμφωνεί ότι η χώρα τους, συνολικά, επωφελείται από την ένταξη στην ΕΕ (71%). Αυτά τα αποτελέσματα είναι σταθερά σε σύγκριση με το φθινόπωρο του 2023 και παραμένουν υψηλά σε ολόκληρη την ΕΕ.

Για την Ελλάδα, το ποσοστό των πολιτών που θεωρούν ότι οι ενέργειες της ΕΕ έχουν αντίκτυπο στην καθημερινή τους ζωή κυμαίνεται στο 83%, ενώ το 70% των ερωτηθέντων υποστηρίζει πως η χώρα έχει ωφεληθεί συνολικά από την ένταξη στην ΕΕ. Τα αντίστοιχα ποσοστά στην Κύπρο είναι 84% και 68%.

.

Η ΕΕ βαθμολογείται για το πως διαχειρίστηκε τις κρίσεις των τελευταίων ετών

.

Μετεξεταστέα φαίνεται πως μένει η ΕΕ στη διαχείριση κρίσεων όπως φαίνεται από το παραπάνω διάγραμμα.

Στο θέμα της εισβολής της Ρωσίας στην Ουκρανία το 58% στην ΕΕ των 27 δηλώνει μη ικανοποιημένο από το τρόπο που ανταποκρίθηκε η ΕΕ. Το αντίστοιχο ποσοστό στην Ελλάδα ανέρχεται στο 65%.

Το ίδιο και στο μεταναστευτικό με το 71% να θεωρεί λάθος τους χειρισμούς της ΕΕ με το 83% των Ελλήνων να πιστεύει το ίδιο.

Παρόμοια εικόνα και στην οικονομική κατάσταση με το 58% στην ΕΕ των 27 να έχει αρνητική εκτίμηση ενώ στην Ελλάδα μη ικανοποιημένο από τον τρόπο διαχείρισης δηλώνει το 82%.

Άποψη για μεγάλες χώρες εκτός της ΕΕ

Τέλος η άποψη που έχουν οι Ευρωπαίοι πολίτες για τις μεγάλες χώρες εκτός ΕΕ έχει ιδιαίτερη σημασία δεδομένων των γεωπολιτικών συνθηκών.

Για παράδειγμα όσον αφορά την Κίνα αρνητική άποψη έχει το 68% στην ΕΕ των 27 ενώ στην Ελλάδα αρνητικά τοποθετείται το 49%

Για τις ΗΠΑ (μάλλον λόγω της πιθανότητας εκλογής του Τραμπ) αρνητική άποψη έχει το 47% στην ΕΕ των 27 και το 58 των Ελλήνων.

Για τη Ρωσία αρνητική άποψη έχει το 83% στην ΕΕ και το 64% στην Ελλάδα.

Τέλος για την Τουρκία μόνο το 26% στην ΕΕ των 27 έχει θετική άποψη ενώ το 88% στην Ελλάδα έχει αρνητική άποψη.

Το Εαρινό Ευρωβαρόμετρο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου 2024 πραγματοποιήθηκε από τον ερευνητικό οργανισμό Verian (πρώην Kantar) μεταξύ 7 Φεβρουαρίου και 3 Μαρτίου 2024 και στα 27 κράτη μέλη της ΕΕ. Η έρευνα διεξήχθη πρόσωπο με πρόσωπο, ενώ συνεντεύξεις μέσω βίντεο (CAVI) χρησιμοποιήθηκαν επιπλέον στην Τσεχία, τη Δανία, τη Φινλανδία και τη Μάλτα. Συνολικά πραγματοποιήθηκαν 26.411 συνεντεύξεις. Τα αποτελέσματα της ΕΕ σταθμίστηκαν ανάλογα με το μέγεθος του πληθυσμού σε κάθε χώρα.

 

Ποινή κάθειρξης 8 ετών επιβλήθηκε σε πρώην καλλιτεχνικό διευθυντή της Όπερας Θεσσαλονίκης

0

Ο κατηγορούμενος εκτιμάται ότι προκάλεσε οικονομική ζημία άνω των 400.000 ευρώ στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος.

Πρώην καλλιτεχνικός διευθυντής της Όπερας Θεσσαλονίκης βρέθηκε στο εδώλιο για κακοδιαχείριση που είχε ως αποτέλεσμα τεράστια οικονομική ζημία για το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος (ΚΘΒΕ).

Το Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων Θεσσαλονίκης τον έκρινε ένοχο για απιστία στην υπηρεσία κατ’ εξακολούθηση και του επέβαλε ποινή κάθειρξης 8 ετών με την έφεση να έχει ανασταλτικό αποτέλεσμα στην εκτέλεση της ποινής.

Ο κατηγορούμενος δεν παρέστη στη δική, ούτε εκπροσωπήθηκε από πληρεξούσιο δικηγόρο.

Το χρονικό της κακοδιαχείρισης

Από το κατηγορητήριο προκύπτει ότι το ποσό της ζημιάς ξεπερνάει τις 400.000 ευρώ.

Σύμφωνα με το grtimes.gr , ο πρώην καλλιτεχνικός διευθυντής, κατά το χρονικό διάστημα από το 2008 έως το 2010, ζημίωσε την περιουσία της Όπερας Θεσσαλονίκης, με παρουσίαση παραστάσεων, αγορές διαφόρων αντικειμένων, υπέρογκες αμοιβές καλλιτεχνών, δικηγόρων και διαφημιστών, χωρίς να υπάρχουν χρηματικά κονδύλια προς τούτο, χωρίς να έχει εγκριθεί τακτική επιχορήγηση από το υπουργείο Πολιτισμού ανάλογου ύψους αλλά και χωρίς να προσδοκάται ότι θα εγκριθεί επιχορήγηση που δύναται να καλύψει όλες τις δαπάνες.

Πηγή: dikastiko

Απεργία: Μεγάλη συγκέντρωση στο Σύνταγμα, πορείες και κινητοποιήσεις σε όλη τη χώρα

0

Οι εργαζόμενοι ζητούν πραγματικές αυξήσεις μισθών και την υπογραφή συλλογικών συμβάσεων εργασίας.

Σε απεργιακό κλοιό βρίσκεται σήμερα (17/4) η χώρα, λόγω της 24ωρης πανελλαδικής απεργία, που κήρυξε η Γενική Συνομοσπονδία Εργατών Ελλάδας (ΓΣΕΕ), στην οποία συμμετέχουν σωματεία και Ομοσπονδίες.

Δυναμικό και αγωνιστικό «παρών» έδωσαν σήμερα οι εργαζόμενοι του ιδιωτικού τομέα, στο συλλαλητήριο διαμαρτυρίας στην Πλατεία Κλαυθμώνος, σύμφωνα με σχετική ανακοίνωση της Συνομοσπονδίας.

Με βασικό σύνθημα «θέλουμε πραγματικές αυξήσεις-θέλουμε πίσω τις Συλλογικές μας Συμβάσεις και τα θέλουμε τώρα», οι εκπρόσωποι των εργαζομένων στις ομιλίες τους τόνισαν την αναγκαιότητα να ληφθούν άμεσα μέτρα για την αντιμετώπιση της ακρίβειας και να καταργηθούν οι μνημονιακές ρυθμίσεις που εμποδίζουν τις ελεύθερες συλλογικές διαπραγματεύσεις.

«Μαζί με ανέργους και συνταξιούχους, οι μισθωτοί του ιδιωτικού τομέα ένωσαν για ακόμα μία φορά τη φωνή διαμαρτυρίας τους ενάντια στην κρίση διαβίωσης, που βιώνει κάθε ελληνική οικογένεια» επισημαίνει η ΓΣΕΕ.

Οι διαδηλωτές, μετά την ολοκλήρωση των ομιλιών στην Πλατεία Κλαυθμώνος, πραγματοποίησαν πορεία στη Βουλή, όπου και επέδωσαν ψήφισμα διαμαρτυρίας.Η Συνομοσπονδία υπογραμμίζει ότι θα συνεχίσει τον αγώνα της έως ότου τα δίκαια αιτήματα του κόσμου που εκπροσωπεί γίνουν πράξη.

Το μεσημέρι το κέντρο της Αθήνας άνοιξε, καθώς ολοκληρώθηκαν νωρίτερα οι πορείς και συγκεντρώσεις σωματείων και φορέων, με χιλιάδες απεργούς από δεκάδες κλάδους δουλειάς να διαδηλώνουν για συμβάσεις με αυξήσεις στους μισθούς και να παρθούν μέτρα για την ακρίβεια. Μαζί τους διαδήλωσαν αυτοαπασχολούμενοι, γυναίκες, συνταξιούχοι, νέοι και νέες.

Στις 5:00 το απόγευμα, στο Πεδίον του Άρεως, έχει προγραμματιστεί συγκέντρωση και μοτοπορεία των διανομέων στο κέντρο της Αθήνας.

Τα ναυτεργατικά σωματεία ΠΕΜΕΝ, «ΣΤΕΦΕΝΣΩΝ» και ΠΕΕΜΑΓΕΝ διοργάνωσαν απεργιακή προσυγκέντρωση στις 5.30 το πρωί στον ΗΣΑΠ του Πειραιά.

Νωρίτετα είχε διακοπεί η κυκλοφορία των οχημάτων στις λεωφόρους Αμαλίας και Βασιλίσσης Σοφίας καθώς και στην οδό Πανεπιστημίου ενώ σταδιακά κλείνουν οι δρόμοι γύρω από την Ομόνοια και τα Προπύλαια.

Σε δηλώσεις του, ο αναπληρωτής πρόεδρος της ΓΣΕΕ, Δημήτρης Ταχματζίδης, σημείωσε ότι η Συνομοσπονδία προετοίμασε την ημέρα της γενικής απεργίας εδώ και δύο μήνες, με κεντρικό στόχο και σύνθημα «θέλουμε Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας και τις θέλουμε τώρα».

«Ζητάμε από την κυβέρνηση να επέλθει η κανονικότητα στον ιδιωτικό τομέα και στην αγορά εργασίας γενικότερα. Για εμάς, κανονικότητα είναι να καταργηθούν οι μνημονιακές ρυθμίσεις, που έχουν ”παγώσει” τον θεσμό των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας και επιτρέπουν στην κυβέρνηση να προσδιορίζει μονομερώς τον κατώτατο μισθό» ανέφερε χαρακτηριστικά ο κ. Ταχματζίδης και τόνισε ότι η ΓΣΕΕ συνεχίζει τον αγώνα της προς αυτή την κατεύθυνση.

Κινητοποιήσεις σε όλη τη χώρα

Στη Θεσσαλονίκη οσυγκεντρώσεις και πορείες πραγματοποιήθηκαν το πρωί με τη συμμετοχή εργαζόμενων, φοιτητών, άνεργων και συνταξιούχων.

Έξω από το Διοικητήριο, όπου επιδόθηκε το ψήφισμα, κατέληξε η κινητοποίηση του ΕΚΘ, μετά από πορεία στους κεντρικούς δρόμους της πόλης, από τις οδούς Αγίου Δημητρίου, Ιασωνίδου, Εγνατία, Καραολή και Δημητρίου.

Προσυγκέντρωση πραγματοποιήθηκε από τον ΣΥΡΙΖΑ στο μνημείο του Λαμπράκη. Άλλες δύο προσυγκεντρώσεις από δυνάμεις της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς έγιναν στην πλατεία Αγίας Σοφίας και στην Αρχαία Ρωμαϊκή Αγορά, οι οποίες στη συνέχεια ενώθηκαν με την κεντρική πορεία.

Ξεχωριστή συγκέντρωση πραγματοποίησαν στο άγαλμα Βενιζέλου εργατικά σωματεία που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ, τα οποία κινήθηκαν από την Εγνατία και τις οδούς Αγίας Σοφίας, Τσιμισκή και Βενιζέλου προς το Διοικητήριο. Στη συγκέντρωση ήχησαν συμβολικά σειρήνες και ακούστηκαν αντιπολεμικά συνθήματα.

Άλλη συγκέντρωση πραγματοποιήθηκε στην Καμάρα από πρωτοβάθμια σωματεία του ιδιωτικού και δημόσιου τομέα, δυνάμεις της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς και άτομα του αντιεξουσιαστικού χώρου. Ακολούθησε πορεία, με κατάληξη το Διοικητήριο. Ένα τμήμα αυτής της πορείας συνέχισε και κατέληξε έξω από το ΕΚΘ.

Συγκέντρωση στην πλατεία Εθνικής Αντίστασης οργάνωσαν σήμερα το εργατικό κέντρο της Πάτρας, σωματεία και συνδικάτα, με αφορμή την σημερινή 24ωρη απεργία που κήρυξε η ΓΣΕΕ.

Στη συγκέντρωση συμμετείχαν εργαζόμενοι του ιδιωτικού τομέα, εκπαιδευτικοί, ελεύθεροι επαγγελματίες, εργαζόμενοι στον τομέα της υγείας, συνταξιούχοι, φοιτητικές οργανώσεις, φορείς κ.α. Επίσης, συμμετείχε και η Δημοτική Αρχή, με επικεφαλής τον Δήμαρχο Πατρέων, Κώστα Πελετίδη.

Μετά την συγκέντρωση ακολούθησε πορεία σε κεντρικούς δρόμους της Πάτρας, στην οποία προπορεύονταν οχήματα της ΔΕΥΑΠ, ενώ οι έμποροι έσβησαν τα φώτα των καταστημάτων τους σε ένδειξη συμπαράστασης

https://www.huffingtonpost.gr/entry/aperyia-se-exelixe-e-meyale-seykentrose-sto-sentayma-me-kapnoyona-eikones_gr_

ΑΘΗΝΑΪΚΟΣ ΣΕΠΑΡΑΤΙΣΜΟΣ

4
Η ανάρτηση του Μασκ ενόχλησε τους αναπαραγωγούς του κυβερνητικού-και κατεστημένου- αφηγήματος.
Τι έγραψε στην ανάρτησή του στο X;
“Η Ελλάδα προβλέπεται να γίνει η πρώτη χώρα που αναμένεται να βιώσει την κατάρρευση πληθυσμού, καθώς οι ξαφνικοί και αναπάντεχοι θάνατοι συνεχίζουν να αυξάνονται σε όλη τη χώρα, ενώ οι γεννήσεις καταρρέουν σε επίπεδα χαμηλότερα και από αυτά που οι ειδικοί ανέμεναν ότι ήταν δυνατό.”
Του απέδωσαν ρωσική επιρροή. Τι περιλαμβάνει η ανάρτηση που δεν αποτελεί κοινό τόπο;
Τα κύρια αρνητικά της Ελλάδας με τα οποία δεν ασχολείται το κεντρικό αποδομητικό αφήγημα είναι:
-Πληθυσιακή κατάρρευση
-Υπερσυγκεντρωτισμός στην Αθήνα και εγκατάλειψη της Περιφέρειας.
-Εγκατάλειψη της κλασικής παιδείας στην εκπαίδευση.
Συνέπεια όλων αυτών είναι η εξασθένιση της έννοιας του ενιαίου εδαφικού χώρου (η Ελλάδα εξαντλείται, κατά τους Αθηναίους αποσχιστές, στα όρια της Περιφέρειας Πρωτευούσης), επιδιώκεται η απίσχναση της συνείδησης ιστορικής συνέχειας (όταν δεν αναπαράγεις στην εκπαίδευση την ιστορία και τον πολιτσμό σου ποια συνείδηση να έχεις;) και η τελική κατάληξη θα είναι η αντικατάσταση, ακόμη, και αυτού του σημερινού πληθυσμού.
Εμμέσως μας το λένε οι κυβερνητικοί παράγοντες.
Όσο και αν σας φανεί παράξενο στην μεταπολίτευση συγκρούστηκαν δύο ιδεολογικά ρεύματα.
Το ένα επεδίωκε την ιστορική συνέχεια υποστηρίζοντας την ακεραιότητα της χώρας. Εκφράστηκε απο τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, και τον Ανδρέα Παπανδρέου, σε ηγετικό επίπεδο. Αργότερα απο τον Κώστα Καραμανλή.
Το άλλο είχε αλεργία με αυτές τις έννοιες. Τις θεωρούσε εθνικιστικές, αναχρονιστικές και της προκαλούσαν αποστροφή.
Εκφράστηκε απο τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, τον Κώστα Σημίτη, το ΚΚΕ εσωτερικού και τις μεταλλάξεις του, τον Γ. Παπανδρέου και, τώρα απο τον Κυριάκο Μητσοτάκη.
Η δεύτερη αυτή τάση, της αποδόμησης, δηλαδή, εθνικής και εδαφικής είναι κυρίαρχη. Υποστηρίζεται και απο την ΝΔ και το Συριζα και την σημερινή ηγεσία του ΠΑΣΟΚ.
Ο πολιτικός ορίζοντας εξαντλείται με μερικές πολιτικο-θρησκευτικές και άλλες αλλοπρόσαλες γραφικότητες και γι αυτό η χώρα δεν έχει κανένα μέλλον.
Η Ελλάδα όπως την γνωρίσαμε, έχει τελειώσει.

Πρώτη φορά Ἕλλην Ὑπουργός Ἐξωτερικῶν προλέγει ὅτι θά κατηγορηθεῖ γιά μειοδοσία!

7

Πρός συνυποσχετικό γιά ὁριοθέτηση ὑφαλοκρηπῖδος μέ ἑλληνικά χωρικά ὕδατα στά 6 μίλια παντοῦ! – Τό Αἰγαῖο στά δύο – Ἰδού γιατί ὁ κ. Γεραπετρίτης δήλωσε στούς Δελφούς ὅτι ἡ παραπομπή στήν Χάγη θά ἔχει «ἀρνητικές συνέπειες γιά τό πρόσωπό μου» – Ὁ ρόλος Ροζάκη – Ὑποστολή σημαίας γιά τά 12 μίλια, κατ’ ἀπαίτησιν τοῦ κ. Φιντάν

ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΗ παρατήρηση πρίν ἐπικεντρωθοῦμε στό κυρίως θέμα: δημοσιεύματα ἀπό τήν Ἄγκυρα ὑποστηρίζουν ὅτι ὁ Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης θά ἐπισκεφθεῖ τήν τουρκική πρωτεύουσα στίς 14 Μαΐου. Κάποιος θά πρέπει νά ἐνημερώσει τόν κύριο Πρωθυπουργό ὅτι αὐτήν τήν ἡμέρα ἑορτάζουμε τήν ἀπελευθέρωση τῆς Θράκης ἀπό τούς Τούρκους καί τήν ἐνσωμάτωσή της στόν ἐθνικό κορμό μετά τήν ὑπογραφή τῆς Συνθήκης τῆς Λωζάννης.

Στήν Κομοτηνή ἤ τήν Ἀλεξανδρούπολη θά πρέπει νά βρίσκεται ἐκείνη τήν ἡμέρα ὁ κύριος Μητσοτάκης, ὄχι στήν Ἄγκυρα. Πόσῳ μᾶλλον ὅταν σέ αὐτές τίς εὐρωεκλογές κατέρχεται καί πάλι μέ τίς εὐλογίες τῆς γειτονικῆς χώρας, τό ἰσλαμικό κόμμα Ἰσότητος, Εἰρήνης καί Φιλίας (ΚΙΕΦ), μέ ἀπώτερο στόχο, ὅπως ἔπραξε καί τό 2019, νά ἀναδειχθεῖ πρῶτο στούς νομούς Ροδόπης καί Ξάνθης καί νά ἐπικυρώσει τήν πληθυσμιακή ὑπεροχή τῆς μουσουλμανικῆς μειονότητας σέ αὐτούς τούς δύο εὐαίσθητους νομούς. Ἡ ἀλλαγή ἡμερομηνίας γιά τήν ἐπίσκεψη τοῦ Πρωθυπουργοῦ στήν Ἄγκυρα εἶναι ἐθνικός μονόδρομος.

Στό κυρίως θέμα μας τώρα! Ὅπως προκύπτει ξεκάθαρα ἀπό τήν τοποθέτηση πού ἔκανε ὁ ὑπουργός Ἐξωτερικῶν Γιῶργος Γεραπετρίτης στό συνέδριο τῶν Δελφῶν, ἑτοιμάζεται ἐθνική μειοδοσία γιά τό ζήτημα τῆς παραπομπῆς τῆς ἑλληνοτουρκικῆς διαφορᾶς στό Διεθνές Δικαστήριο τῆς Χάγης ἤ τοῦ Ἁμβούργου. Στά ὅσα χρόνια παρακολουθοῦμε τά διπλωματικά μας δρώμενα, πρώτη φορά Ὑπουργός Ἐξωτερικῶν προαναγγέλλει ὅτι τό συνυποσχετικό γιά τήν παραπομπή τῆς διαφορᾶς σέ διεθνές δικαιοδοτικό ὄργανο θά ἔχει ἀρνητικές συνέπειες γιά τό πρόσωπό του. Δέν ἐξήγησε γιατί. Ὅπως καί δυστυχῶς δέν ἀπάντησε τίποτε (γιατί δέν ἐρωτήθηκε) γιά τό ζήτημα τῶν θαλάσσιων πάρκων στίς Κυκλάδες, γιά τό ὁποῖο ἡ Ἄγκυρα μᾶς ἀνάγκασε σέ ἀναστολή ἀσκήσεως κυριαρχικοῦ δικαιώματος. Κάτι πού εἶναι μία πρόγευση τῆς μειοδοσίας πού δείχνει τί θά ἐπακολουθήσει. (Ἐφ’ ἑξῆς δέν θά φοβόμαστε τίς λέξεις ὅταν αὐτές περιγράφουν ἐπακριβῶς πολιτικές πράξεις.)

Τόν ρόλο τοῦ νά ἐξηγήσει εἰς τί συνίσταται ἡ μειοδοσία ἀνέλαβε μέ ἕνα ἐνδιαφέρον ἄρθρο του στό ΚReport ὁ θεωρητικός της, ὁ ἄνθρωπος πού ἀπό τό παρασκήνιο συμβουλεύει ἀτύπως τήν Κυβέρνηση πῶς νά τήν ὀργανώσει. Ὁ κύριος Χρῆστος Ροζάκης. Ὁ ὁποῖος ἐξηγῶντας τί σημαίνουν «ἀρνητικές συνέπειες» γιά τόν κύριο Γεραπετρίτη, προτείνει νά ἐγκαταλείψουμε κάθε σκέψη γιά ἐπέκταση στά 12 μίλια ἀκόμα καί στήν ἠπειρωτική Ἑλλάδα καί νά προσέλθουμε σέ διαπραγματεύσεις μέ τούς Τούρκους γιά καθορισμό τῶν χωρικῶν μας ὑδάτων καί ὁριοθέτηση ὑφαλοκρηπίδας ἀποκλειστικά καί μόνο στά 6 μίλια. Μέ τήν διαδικασία τοῦ ἐπείγοντος. Συμπωματικά, αὐτή εἶναι ἡ ἀπαίτηση πού ἔχει διατυπώσει κατ’ ἐπανάληψιν στίς συνομιλίες μέ τόν Ἕλληνα ὑπουργό Ἐξωτερικῶν ὁ Τοῦρκος ὁμόλογός του, κύριος Φιντάν!

Ὁριοθέτηση ὑφαλοκρηπίδας στό Αἰγαῖο μέ χωρικά ὕδατα τῆς Ἑλλάδος στά 6 μίλια παντοῦ! Ὁ κύριος Ροζάκης ὁμολογεῖ στό ἄρθρο του ὅτι ὁ Ἐρντογάν χρησιμοποιεῖ τίς διαπραγματεύσεις μαζί μας γιά νά ἀγοράσει F-16 ἀπό τήν Ἀμερική, γιά νά κερδίσει συμπάθεια στήν Δύση καί γιά νά ὁλοκληρώσει τίς διαπραγματεύσεις μέ τήν Εὐρώπη γιά τήν τελωνειακή ἕνωση καί τίς βίζες. Σέ αὐτό ὀφείλεται ἡ πρωτοφανής ἠρεμία στό Αἰγαῖο. Στό ὅ,τι μᾶς χρησιμοποιοῦν. Καί μέ τό φοβικό ἐπιχείρημα, ὅτι θά ἐπανέλθει ἡ ἔνταση στίς σχέσεις μας, ὁ κύριος καθηγητής προτείνει τήν μειοδοσία τῶν 6 μιλίων, ἡ ὁποία μᾶς πάει πιό πίσω ἀπό τό πλαίσιο διαπραγματεύσεως τοῦ κυρίου Σημίτη, ὁ ὁποῖος εἶχε προτείνει τοὐλάχιστον 12 μίλια γιά τίς ἠπειρωτικές ἀκτές καί 6 μίλια γιά ὅλη τήν ὑπόλοιπη νησιωτική ἐπικράτεια. Γιά ὅποιον ἔχει ἀμφιβολία γιά ὅλα ὅσα ὑποστηρίζουμε, παραθέτουμε τί ἔγραψε χθές ἐπακριβῶς ὁ κύριος Ροζάκης καί τί δήλωσε τήν Παρασκευή τό βράδυ στήν Νίκη Λυμπεράκη στούς Δελφούς ὁ ὑπουργός Ἐξωτερικῶν Γιῶργος Γεραπετρίτης.

Οἱ ἀπόψεις Ροζάκη ἔχουν ὡς ἑξῆς: «Ἡ δεύτερη ὁδός εἶναι μιά κατά μέτωπον ἀντιμετώπιση τῶν μεγάλων προβλημάτων, σέ μιά προσπάθεια νά ἐκμεταλλευθοῦμε τό καλό κλῖμα γιά τήν εἰρηνική ἐπίλυσή τους. Αὐτή ἡ λύση προϋποθέτει τήν ἐνασχόληση τοῦ Πολιτικοῦ Διαλόγου κατ’ εὐθεῖαν μέ τά μεγάλα περιφερειακά ζητήματα πού μᾶς ἔχει σωρεύσει ἡ Τουρκία, δηλ. τό θέμα τῆς κυριαρχίας τῶν νησιῶν καί τό θέμα τοῦ εὔρους τῆς αἰγιαλίτιδας ζώνης. Στό μέν πρῶτο ἐλπίζω νά ὑπερτερήσει ἡ λογική καί τό ἐκκεντρικό ἐπιχείρημα τῆς Τουρκίας νά μήν ἔχει συνέχεια. Στό δεύτερο, δηλ. στήν αἰγιαλίτιδα, θά πρέπει νά βρεθεῖ λύση συμβατή μέ τά συμφέροντα τῶν δύο κρατῶν. Ὑπενθυμίζω ὅτι στίς ἀρχικές συζητήσεις, κατά τή διάρκεια τῶν διερευνητικῶν πού εἶχε ξεκινήσει ἡ κυβέρνηση Σημίτη, ἡ Τουρκία εἶχε συμφωνήσει σέ 12 ν.μ. γιά τίς ἠπειρωτικές ἀκτές καί 6 ν.μ. γιά τά νησιά, χωρίς νά ἔχει γίνει δεκτό ἀπό τήν ἑλληνική πλευρά, καί μέ τήν τελική ὑπαναχώρηση τῆς Τουρκίας στό σημεῖο αὐτό. Θά τολμοῦσα νά προτείνω ἡ Ἑλλάδα νά δεχτεῖ τά 6 ν.μ. παντοῦ, ὥστε νά προχωρήσει ἡ διαπραγμάτευση καί νά ἐπεκτείνει στά 12 ν.μ. μετά τήν ὁριοθέτηση τῆς ὑφαλοκρηπίδας/ΑΟΖ, στά σημεῖα πού θά βρίσκονται στήν ἑλληνική πλευρά αὐτῶν τῶν δύο ζωνῶν. Καί ἐπειδή ἡ ὁριοθέτηση εἶναι δυσχερής καί λόγῳ τῆς δυσκολίας πού παρουσιάζει ἡ ἐπίλυση μέ τήν παρουσία ὅλων τῶν ἑλληνικῶν νησιῶν στό Αἰγαῖο καί στήν Ἀνατολική Μεσόγειο, καί λόγῳ τῶν διεκδικήσεων τῶν δύο μερῶν, ἡ μόνη ἐφικτή λύση μπορεῖ νά προέλθει ἀπό τό Διεθνές Δικαστήριο Δικαιοσύνης, τό ὁποῖο εἶναι κατ’ ἐξοχήν ἁρμόδιο γιά τήν ἐπίλυση θαλασσίων διαφορῶν, μέ μεγάλη ἐμπειρία δίκαιης κατανομῆς σέ ἀνάλογες περιπτώσεις. Ἡ δεσμευτικότητα τῆς ἀπόφασής του, ἐξ ἄλλου, καί τό μεγάλο κῦρος του θά ἐξασφαλίσει καί τήν ἀπρόσκοπτη καί ἀγόγγυστη ἐφαρμογή της καί ἀπό τά δύο μέρη. Πρᾶγμα πού θά σημάνει τό τέλος τῶν μεγάλων διαφορῶν».

Ὁ διάλογος τοῦ ὑπουργοῦ Ἐξωτερικῶν Γ. Γεραπετρίτη ἦταν:

«Γ. ΓΕΡΑΠΕΤΡΙΤΗΣ: Ἐγώ θέλω νά ἀφήσω μία παρακαταθήκη ἥσυχης γειτονίας. Ὅσο δέν λύνεται τό ὑποκείμενο πρόβλημα τῆς ὁριοθέτησης, πάντοτε θά ὑπάρχουν ἐντάσεις, καί κάποια στιγμή πρέπει νά δοῦμε τά πράγματα καί μέ γενναιότητα. Ξέρω ὅτι δέν εἶναι μία εὐχάριστη συζήτηση, εἶναι μιά δύσκολη συζήτηση, ἡ ὁποία δύσκολη συζήτηση πιθανότατα νά ἔχει ἀρνητικές συνέπειες καί γιά ἐκεῖνον ὁ ὁποῖος διευθύνει τίς συζητήσεις πού πιθανότατα θά εἶμαι ἐγώ.

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Τί εἴπατε;

Γ. ΓΕΡΑΠΕΤΡΙΤΗΣ: Πού πιθανότατα θά εἶμαι ἐγώ ἐκεῖνος πού θά διευθύνει τή συζήτηση σέ σχέση μέ τήν ὁριοθέτηση τῶν θαλασσίων ζωνῶν.

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Τί σημαίνει γενναιότητα σέ αὐτή τή συζήτηση, κύριε Ὑπουργέ; Ἔχει ἐνδιαφέρον ὅτι τό βάζετε, τί σημαίνει νά δοῦμε μέ γενναιότητα αὐτήν τήν ὑπόθεση;

Γ. ΓΕΡΑΠΕΤΡΙΤΗΣ: Νομίζω εἶναι πάρα πολύ σαφές. Θά πρέπει νά καθίσουμε νά δοῦμε μέ τήν Τουρκία πῶς μποροῦμε νά ἔχουμε μία ἰσόρροπη στάση, ἡ ὁποία ἐπί τῇ βάσει ἀποκλειστικά καί μόνο τοῦ διεθνοῦς δικαίου θά μπορέσει νά μᾶς ὁδηγήσει σέ μία λύση αὐτοῦ τοῦ μοναδικοῦ προβλήματος, τό ὁποῖο ἔχουμε σέ ὅ,τι ἀφορᾶ τή νομική του ὑφή, καί νά προχωρήσουμε μπροστά καί ἐνδεχομένως νά παραπέμψουμε στή Χάγη ἤ στό Ἁμβοῦργο, σέ μία διεθνῆ δικαιοδοσία, ἡ ὁποία θά μπορέσει νά κλείσει τό θέμα τῆς ὁριοθέτησης. Ξέρετε, ἡ παραπομπή σέ δικαιοδοσία ἀπό μόνη της ἔχει τό στοιχεῖο τῆς γενναιότητας, διότι πάντοτε ἀβέβαιη εἶναι ἡ ἔκβαση μίας διεθνοῦς δικαιοδοσίας».

Ὑπάρχουν ἀπορίες;;;;

Πρώτη φορά Ἕλλην Ὑπουργός Ἐξωτερικῶν προλέγει ὅτι θά κατηγορηθεῖ γιά μειοδοσία!

What We Owe the Greek

0

 

School of Athens by Raphael (Raffaello Sanzio da Urbino), 1511. Fresco. Pinacoteca Ambrosiana, Vatican Museum. Greek thinkers include philosophers Herakleitos, Pythagoras, Parmenides, Socrates, Plato and Aristotle (center). Diogenes of Sinope (in front of Aristotle and Plato, on the floor). Philosopher Hypatia murdered by Christian monks (in 415, lower left wearing a while robe), and Alexander the Great (left above Hypatia). Public Domain

Prologue

We owe the Greeks our desire to be the best and most powerful people in the world: There’s nothing more Greek than striving for excellence, choosing from one’s values, and competing with others for a prize. This is the passion that gave birth to Homer, the nude and sacred Olympics, democracy, the golden age of Athens, the dramatic theater, warfare, Eros, philosophy, science, Alexander the Great, the Alexandrian Library, and the Antikythera computer of genius.
Greek democracy and its influence

A stone stairs leading to a rock wall Description automatically generated with medium confidence

Pnyx, meeting place near the Acropolis of the Athenian Assembly of citizens, Ecclesia. The citizens made the laws and elected citizens executed those laws. Wikipedia

The fifth-century BCE Athenian politician, Pericles, presided over golden-age Athens, a proud, democratic, and powerful polis (city-state) that left its indelible mark on Greek and Western history and culture. Pericles said the Athenians did not copy other peoples’ traditions; rather, they were the models for the rest of the Greeks. This is because, he said, the Athenians had laws as their masters: a person’s talents being the sole qualification for serving the polis. Every year Athens elected citizen volunteers to all public offices, including ten generals for leading their armed forces.

We owe our democratic institutions to the Greeks. The American Senate came from the Amphictyonic League that managed the Pythian games at Delphi. The House of Representatives was a copy from the British political tradition, which had its roots in Greek democratic ideas and institutions. Greek democracy (δημοκρατία, rule by the people), particularly its original direct democracy version practiced in Athens, was no abstract theory, but a way of life of living politics as an intimate experience. Aristotle, one of the greatest Greek philosophers who lived in the fourth century BCE, defined man as a political animal, meaning a citizen of the polis. Pericles said the citizen who did not participate in the political life of Athens was useless. Not all Greek poleis, of course, were democracies. Monarchies and aristocracies / oligarchies, tyrannies and democracies or a combination of some or all of these political systems dominated the governments of the approximate 1,500 Greek poleis in the Mediterranean and Black Sea coast. Many of those poleis were republics with a prosperous middle class, numerous small farmers, freedom of speech, trial by jury, equality before the law, and the civilian control of the military. The assembly of all citizens in Athens, Ekklesia, met regularly and decided on all public policy issues. The citizen officers (heads of state, jurors, administrators, tax collectors, ambassadors, generals), elected for a year, executed the decisions of Ekklesia; they never made policy.

Our political institutions may not be copies of Greek political institutions but have preserved democratic ideas and institutions like those of the middle class, the jury system, freedom of speech, and the civilian control of the military. In his inaugural address, January 20, 1961, President John Kennedy said, “Ask not what your country can do for you – ask what you can do for your country.” That idea was in practice in Greek democracies. The Greeks had even a word for selfishly serving one’s country – leitourgia. In fact leitourgia – a personal service or money or other contribution a citizen made for the benefit of the polis – was the standard for the well-being of the Greek democratic poleis. The Greek citizens were the polis.

So, democracy remains the Greeks’ defining legacy to us. “The world now must be made safe for democracy,” said on July 25, 2004 John Lewis Gaddis, Yale professor of history and political science, “and this is no longer just an idealistic issue: it’s an issue of our own safety. And by ‘our’ I mean not just the United States, but the international community as a whole.”[1] Gaddis is right. America and the world are getting hostile to democracy. If anything, the experience of Donald Trump as President of the United States, 2017-2021, should have taught the country to take democracy seriously. But it does not. Trump is trying to return to the White House. And America’s ruling business class, remembering the Trump tax cuts and deregulation, has no problem for another four years of Trump. Should this corrupt and dangerous politician return to power, alas for democracy in America and the world. Trump is a tyrant in camouflage. Americans are in deep sleep. Their media (television, iphones, radio, novels, and most schooling) are like drugs. Without Greek theater and reasonable political discussion, Americans are indifferent or immune to warnings of the impending dangers.

Tragedy and the theater of Dionysos

A painting of a person holding a glass of wine Description automatically generated

Dionysos (god of grapes, wine, rural life, tragedy, and theater) by Michelangelo Merisi da Caravaggio, 1595. Wikipedia

The tragic poets of Greece recycled the epics of Homer for the creation of their masterpieces for the theater of Dionysos. They wrote poetry, which, in the form of tragic plays, led the Greeks to a deep appreciation of their religion, political life, and early history. Tragedy (from tragodia, song for the prize of a goat) brought the Greeks face to face with some of the most barbaric acts imaginable. Living through the reenactment of terror in the theater, out in the open in the sunlight, helped the Greeks understand, and, therefore, limit the murderous impulses in all human beings. Coming face to face with harrowing events has its cathartic or cleansing effects. The shame one feels for incest or the revulsion for the son killing his mother have healing consequences on the soul. This experience made the Greeks capable of looking at the head of Medusa without turning to stone. This was particularly relevant because the Greeks had the constant ambition to be second to none. Athens paid poor citizens to attend the theater.

Greek theater has had a humanizing impact in the West, spawning opera and countless presentations of the surviving Greek plays or modifications of those Greek plays. The West, meanwhile, has been confronting the same abyss of terror, which the Greeks tried to cut down to size. Through the plays of the Greek tragic poets and Greek literature, we owe the Greeks the courage and values of facing down terror — and doing something about it during the Renaissance, for example.

Holding up the head of Medusa

A painting of a person with snakes on his head Description automatically generated

Medusa by Michelangelo Merisi da Caravaggio, c. 1597. Uffizi Gallery, Florence. Public Domain

The Greek experience of reason and tolerance is timely now more than ever before because we are dealing with two kinds of terror, unknown to the Greeks. The first one is the terror sprang with the emergence of monotheism, the irrational conviction of holding the truth, the only truth about the unknowable. The undeclared war between Christianity and Islam dragged America, a Western country, to Iraq, a non-Western Islamic society. Like the Vietnam War, which was fought for irrational causes of empire and hubris, the war in Iraq had the potential of blossoming into a full-scale crusade between civilizations, that of the West represented by America and Islam represented by Moslems in Iraq and the entire Islamic world.

Greek reason ought to teach us it is misleading and dangerous to describe our Moslem enemies as “terrorists.” All violence is terror. All soldiers in any war become some kind of “terrorists.” But undefined “terrorism” used carelessly to describe suspicious persons, who commit or could commit acts of violence, become all and nothing. Using such terminology to fight a war shows the confusion of purpose of that war. The other terror, worse than any religious conflict, is that of nuclear bombs and other weapons of mass destruction. They make mockery of science and civilization, and therefore, by necessity, our connection to the Greeks. Nuclear bombs obliterate everything. They are our Medusas. They make us dust. With the sole use of the atomic bombs by America on two Japanese cities in August 1946, the larger version of the atomic weapons, the nuclear bombs, have been in hiding places for almost 80 years. However, these evil weapons have leaked out of their secure prisons in the United States, Russia, France, and England, spreading to Pakistan, India, Israel, China, and North Korea, and, in all probability, Iran. Yet the US government has been abandoning the international regime for their control and, at the same time, it has been constructing small nukes so they can probably be used, in which case, one would not find a worse expression of global danger and hubris. Other nuclear states are copying America’s trillion dollars “modernization” of nuclear weapons. Greek reason alone has the potential of guiding us to tame these killing monsters before they turn us into barbarians and, ultimately, nothingness.
The Olympics: The nude contest for the gods

A group of people sitting on a bench Description automatically generated

Philippeion, Olympia: Macedonian Treasury funded by King Philip II, father of Alexander the Great. Photo: Evaggelos Vallianatos

Starting in 776 BCE, the people of Elis, a small polis in northwest Peloponnesos, initiated the Olympics as a Panhellenic festival of nude athletic competition in Olympia. The chief reasons for the Olympics included honoring the Olympian Zeus, the celebration of Greek identity and culture, and an antidote to war. Every four years men from all over the Greek world would come to Olympia for either taking place or simply watching the athletic contests in sacred Olympia. All warfare or any other conflict ceased during the two or three summer months of the organization and execution of the Olympics. The winners of the Olympics were honored with an olive crown, becoming heroes who exemplified arete, manliness, courage, and perfection. The Olympics was one of several Panhellenic athletic games in Greece.

We owe the Greeks both the modern Olympics and our values of athletic competition. Sports would be inconceivable without the Greeks. They invented the nude athletic games to cultivate arete among the young. Athletics was also another way of putting the brakes on warfare. We have the opportunity to remake the Olympics in the Greek model, returning the games to Olympia for the creation of a global culture of peace and athletic arete.
The unconquerable Eros

A statue of a naked person Description automatically generated

Eros by Praxiteles, 4th century BCE. Naples Archaeological Museum. Public Domain.

Eros was the most beautiful and powerful of the Greek gods. He was a force that kept the Cosmos, an ordered universe, together. Eros was also responsible for the beauty of the Cosmos. Eros was the personification of beauty, sex, and passionate love. Neither gods nor men, Sophocles said, could resist his loosening of their limbs. He was invisible in battle. His mother, Aphrodite, came into being from Kronos’ cutting off the genitals of his father, Ouranos / sky. Aphrodite sprang out of the foam, aphros, of the sea when the genitals of Ouranos hit the water.

Greek culture has the footprints of Eros and Aphrodite. Eros shot his arrow into the breast of Medeia, the barbarian princes and daughter of Aietes, son of the god Sun Helios, in Kolchis, the easternmost cost of the Black Sea (modern state of Georgia). Medeia immediately fell in love with the visiting Greek prince, Jason. The love of Medeia for Jason is the most exquisite part – a paean to Eros — of Argonautika, the epic story of Jason and the Golden Fleece. Medeia’s passion was so powerful that she abandoned her father and country for Jason.

About 25 years after the Golden Fleece expedition in the Black Sea and Kolchis, the Greeks fought the Trojan War in Troy, Ilion, in Asia Minor. They waged war against the Trojans for strategic reasons and for bringing Helen home. Helen was the daughter of Zeus and wife of the Spartan king Menelaos. Homer wrote his immortal epics, the Iliad, and the Odyssey, to document the destructive effects of war and the unconquerable power of Eros and love. Kalon k’ agathon, the beautiful and the good, intimately related to Eros, is the most fundamental virtue of Greek civilization. The Greeks believed the beautiful was good and the good was beautiful. They built their mythology, politics, religion, philosophy and science and art, in particular, around this ideal.

We owe the Greeks our evolving ideas about sex and love. Remember Western culture is not a pure product of the Greeks. Many Western people are also Christian, sharing Christianity’s obsession against Eros, but learning from the Greeks’ honest experience with Eros, and appreciating the Greeks’ daring of looking at the world as is.

Archimedes: Give me a place to stand and I will move the world

A gold coin with a person's face Description automatically generated

Portrait of Archimedes on the Fields Medal of the International Mathematical Union. Portrait done by Stefan Zachow. Public Domain

The Greeks started thinking very early in their history about the Cosmos, which they defined to be a beautiful and ordered universe, whose causal laws could be discovered by reason. The Greeks had many gods. These gods were forces in the natural world. They sparked the speculation of the Greeks about cosmology, philosophy, and science. The sixth-century BCE philosopher, Herakleitos, said men explain some things just and some unjust, but, to the gods, everything is just because the Justice of Zeus, father of the gods, is the order of the universe. In addition, men are always responsible for their actions; the gods are part of nature, acting through nature. So, understanding nature, and giving a divine explanation and an explanation based on reason to a natural phenomenon was not inconsistent to figuring out how things work. In other words, grasp episteme, knowledge for the understanding of nature and the betterment of the human condition. This Greek episteme has become our science. No wonder Anaxagoras, a fifth-century BCE philosopher and friend of Pericles, was certain he was born so he could contemplate the works of nature.

But Greek science became entirely modern with Archimedes, a third-century BCE genius – a great mathematician, astronomer, physicist, and engineer. This is the man who possibly leapt naked from his bath crying eureka, eureka (I have found it, I have found it) because of the pure pleasure of discovery. And what did he discover? He said that the same weight of different materials displaces different volumes of water; that way he judged if the gold wreath made for his king was of pure gold or not. Archimedes invented hydrostatics and made contributions to number theory, mechanics, astronomy, and optics. His water screw is still used in Egypt for raising water. Archimedes made advances in calculus, a field of mathematics invented, supposedly, two millennia after Archimedes. Galileo Galilei, Italian mathematician, and physicist of the sixteenth and seventeenth centuries, called Archimedes divine. In the thirteenth century monks erased the mathematical work of Archimedes from a parchment and replaced it with prayers. Modern scientists have deciphered the scraped mathematical physics text of Archimedes.

A computer of genius from the Greeks

Archimedes wrote On the Spheres, a book that described a mechanical universe run by metal gears. That book never made it to our times. However, not long after the Romans assassinated Archimedes, the astronomer Hipparchos in mid-second century BCE in Rhodes developed a mechanical universe with toothed gears probably known as meteoroskopeion, a device for the observation of the stars and the sky. The primary purpose of the meteoroskopeion was to predict the eclipses of the Sun and the Moon. These two stars, like all the other heavenly bodies, were gods to the Greeks. A large part of this device survived. Sponge divers discovered it in the waters of the very small Greek island of Antikythera in the Spring of 1900. Greek museum officials named it Antikythera Mechanism.

A collection of ancient artifacts Description automatically generated with medium confidence

Front and back view of the seven fragments of the Antikythera Mechanism.

The back view of Fragment A shows the toothed gears of the Antikythera Mechanism. Fragment A includes 27 of the surviving 30 gears of the device. Courtesy Tom Malzbender and Hewlett Packard.

Scientists from Greece, England, and the United States have been studying the Antikythera Mechanism for more than 120 years. This is a computer of genius, predicting the will of the gods and uniting the heavens and Earth. Its technology was about 2,000 years ahead of its time, the second century BCE.

A colorful circle with a drawing Description automatically generated with medium confidence

Painting of the Antikythera Mechanism by the Greek mathematician Dionysios Kriaris. We see interconnecting gears. We see the front Cosmos with the sphere of the Sun and the pointers to the planets as well as the Zodiac with its 12 constellations / months. We also see the spirals of the back representing an exact Metonic 19-year 235 month calendar, and the 18-year 223 month Saros predictive dial.

We owe the Greeks the origins and character of our science. Philosophers like Plato, the greatest moral philosopher who lived in Athens during late fifth and fourth centuries BCE, and Aristotle, student of Plato, who lived in the fourth century BCE, made observation of nature the language of science. Aristotle was The Philosopher for both Christians and Muslims for almost a millennium. He invented the science of zoology. He was also the tutor of Alexander the Great.

A painting of people in a room Description automatically generated

Aristotle, third from the right, and his students, including Archimedes, left bending over a geometrical figure, and Alexander the Great, next to Archimedes. Aristotle is giving a knife to Straton, right, for starting the anatomy of the dead bird. The student next to Straton is Theophrastos, the inventor of botany. Mosaic above entrance to the University of Athens. Photo: Evaggelos Vallianatos.

Aristotle and his student Alexander created the world that gave rise to the meteoroskopeion. The first king of Egypt, Ptolemaios, was a student of Aristotle and a general and close friend of Alexander. Ptolemaios translated the Hellenic science and political vision of Aristotle and Alexander into the Mouseion-university and Library in Alexandria. The Antikythera came from that center of Hellenic studies in Alexandria. For example, Aristarchos of Samos, a third century BCE astronomer, worked out the basics of a heliocentric universe. The Library of Alexandria was basic for his research and great invention. Of course, the Library came out of a continuing Hellenic advancements in the sciences that dated centuries. Medical doctors like Hippocrates (fifth century BCE) and Galen (second century) prepared the ground for the scientific understanding and treatment of disease. Greek scientists left theories and data on how nature works. They inspired the Renaissance scholars in leading the way to the rebirth of science: The Greeks’ legacy was in a careful method of collecting data in support of an idea, testing the hunch of how things work, publishing the results of the experiment, letting others repeat the experiment to confirm or deny the validity of a discovery or idea.

Soul-devouring war

A statue of a person holding a bow and arrow Description automatically generated

Memorial to the battle of Salamis, 480 BCE. Monument by Achilleas Vasileiou. Photo: Evaggelos Vallianatos

The Greeks fought more than the Trojan and the Peloponnesian wars. But these two major conflicts, one international (twelfth century BCE) and the other domestic (fifth century BCE), show the Greeks as skilled, courageous, even outstanding warriors. The soldiers of Sparta were soldiers for life, unmatched for courage and heroism for centuries. In fact Sparta was a military polis. In early fifth century Greek soldiers, especially those of Athens and Sparta, defeated the mighty and huge Persian Empire twice, in 490 and 480 BCE. These victories that sparked the golden age of Greece. Homer’ Iliad, the story of the Trojan War, and the Olympics were great denunciations of war, however. Thucydides’ The Peloponnesian War is another Iliad, this one about the Greeks’ civil war in the last twenty-seven years of the fifth century BCE.

We owe the Greeks our principles of fighting wars in defense of freedom with citizen soldiers. The Greeks also gave us the tradition of the civilian control of the military. The Greek legacy of warfare is particularly relevant now that the United States has been weakening its democratic tradition of citizen-soldiers, relying on enlisted soldiers for pay, in other words, mercenary troops. The war crimes of American soldiers against prisoners in Iraq threaten our democratic values. Such unacceptable behavior is probably the result of both illegal orders from the hierarchies of the Pentagon and the White House and the mercenary nature of America’s armies. This is another reason why we need the Greeks, why the Greeks ought to be “first” in our priorities: They lived a long life, inventing the civilization that drives Western societies, including the United States. Greek democratic armies kept the barbarians at bay, defending freedom for about a millennium. Their behavior ought to revitalize our democratic traditions, avoiding the soul-devouring wars of conquest.
The Greeks are our benefactors

 

A group of people walking on a sidewalk Description automatically generated

The Parthenon, June 2023, emblem of Hellenic achievement and beauty. Photo: Courtesy Georgia Nomikos

“We are all Greeks.” This was the proud declaration, in 1821,of the English poet Percy Bysshe Shelley: “Our laws, our literature, our religion, our arts, have their root to Greece.”[2] Shelley was witnessing the heroic struggle of the Greeks to throw the Turks off their land. He was one of several Philhellenes who fought with the Greeks to regain their freedom.When the Europeans were fighting each other in the Crimean War in the 1850s, the English newspaper, The Manchester Guardian, connected the Greek achievement to the Greeks’ passion for freedom. And that, the newspaper said, is why the Greeks matter: “Why do we still read with undying interest the annals of that small Athenian state, whose whole free population never equaled that of the least of our metropolitan boroughs?” asked the editor. “Is it for the graceful verse of its tragedians, the rollicking wit of its comedians, or the glowing eloquence of its orators? Not a bit of it. All these treasures of literature are precious to us because they are the legacy and the inheritance of a freedom gained at fearful odds from mighty hosts. It is because each choric song and each tragic lay breathes of the spirit, which drew the sword at Marathon, and baffled the invader at Salamis. Each page of history tells us that it is only so long as a people retain the power of self-defense and the spirit of military resolution, that they can do these things for which the world will rank them among peaceful benefactors.”[3]

Jacob Burckhardt, the famous Swiss cultural historian, was grateful to the Greeks for throwing light in human culture, enabling men to be civilized. He said in 1872 that the Europeans see with the eyes of the Greeks and to abandon them would be to accept their decline.[4] Another European scholar from England, W.R. Inge, wrote in 1921 that there was no way the Europeans could do without the Greeks. “Without what we call our debt to Greece,” he says, “we should have neither our religion nor our philosophy nor our science nor our literature nor our education nor our politics. We should be mere barbarians. Our civilization is a tree which has its roots in Greece…[our civilization] is a river…but its head waters are Greek.”[5]

On the eve of World War II, in 1935, the scholar E. M. Butler spoke about the “tyranny” and “devastating glory of the Greeks.” She explained: “Greece has profoundly modified the whole trend of modern civilization, imposing her thought, her standards, her literary forms, her imagery, her visions and dreams wherever she is known. But Germany is the supreme example of her triumphant spiritual tyranny. The Germans have imitated the Greeks more slavishly; they have been obsessed by them more utterly, and they have assimilated them less than any other race. The extent of the Greek influence is incalculable throughout Europe; its intensity is at its highest in Germany.”[6]

In 1948, the English poet W. H. Auden suggested that the people of the West owe their very existence to the Greeks. He said the Greeks taught us to think about our thinking, that is, to ask questions. Without the Greeks, he said, “we would never have become fully conscious, which is to say that we would never have become, for better or worse, fully human.”[7] And in 1999, Charles Freeman, yet another English writer, grabbed one of the greatest discoveries in biology in the twentieth century, the chromosome, the genetic material in every living thing responsible for passing one generation’s biological characteristics to the next, to argue that the Greeks “provided the chromosomes of Western civilization.”[8]

The chromosome is an idea and metaphor of science, knowledge where the Greeks have had their greatest lasting influence on the West. In the late 1950s, E. J. Dijksterhuis, Dutch historian of mathematics and natural sciences, said that any inquiry on the origins of present-day knowledge eventually leads to Hellas, especially in mathematics and natural sciences.[9]

NOTES

1. “Kill the Empire! (Or Not),” The New York Times Book Review, July 25, 2004, 23. ↑

2. The Complete Poems of Percy Bysshe Shelley (New York: The Modern Library, 1994) 501. ↑

3. Editorial, “Study the masters,” The Manchester Guardian, Dec. 19, 1855, reprinted, The Guardian, Oct. 16, 2004. ↑

4. Jacob Burckhardt, The Greeks and Greek Civilization, tr. Sheila Stern, ed. Oswyn Murray (New York: St. Martin Press, 1998) 12. ↑

5. W.R. Inge, “Religion” in The Legacy of Greece, ed. Richard Livingstone (New York: Oxford University Press, 1969) 28. ↑

6. E.M. Butler, The Tyranny of Greece over Germany (first published 1935; Boston: Beacon Press, 1958) 6. ↑

7. W.H. Auden, Forewords and Afterwords, ed. Edward Mendelson (New York: Random House, 1973) 32. ↑

8. Charles Freeman, The Greek Achievement (New York: Penguin Books, 2000) 434. ↑

9. E.J. Dijksterhuis, “The Origins of Classical Mechanics from Aristotle to Newton” in Critical Problems in the History of Science, ed. Marshall Clagett (Madison, WI: University of Wisconsin Press, 1969) 164. ↑

Evaggelos Vallianatos is a historian and environmental strategist, who worked at the US Environmental Protection Agency for 25 years. He is the author of seven books, including the latest book, The Antikythera Mechanism.

counterpunch.org

Πώς η “στρατηγική υπομονή” του Ιράν μετατράπηκε σε σοβαρή αποτροπή

2

Τα αντίποινα του Ιράν κατά του Ισραήλ δεν πραγματοποιήθηκαν μόνα τους. Οι στρατηγικοί εταίροι Ρωσία και Κίνα καλύπτουν τα νώτα της Τεχεράνης και ο ρόλος τους στη σύγκρουση της Δυτικής Ασίας θα αυξηθεί αν οι ΗΠΑ δεν κρατήσουν το Ισραήλ υπό έλεγχο.

Pepe Escobar* / 15 ΑΠΡΙΛΊΟΥ 2024

Λίγο περισσότερο από 48 ώρες πριν από το εναέριο μήνυμα του Ιράν προς το Ισραήλ πάνω από τον ουρανό της Δυτικής Ασίας, ο Ρώσος αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Ριαμπκόφ επιβεβαίωσε, επισήμως, αυτό που μέχρι τώρα ήταν, στην καλύτερη περίπτωση, μυστικές διπλωματικές συζητήσεις:

Η ρωσική πλευρά διατηρεί επαφή με τους Ιρανούς εταίρους για την κατάσταση στη Μέση Ανατολή μετά το ισραηλινό χτύπημα στο ιρανικό προξενείο στη Συρία.

Ο Ryabkov πρόσθεσε: “Παραμένουμε σε συνεχή επαφή [με το Ιράν]. Νέες εμπεριστατωμένες συζητήσεις για όλο το φάσμα των θεμάτων που σχετίζονται με τη Μέση Ανατολή αναμένονται επίσης στο εγγύς μέλλον στο πλαίσιο των BRICS”.

Στη συνέχεια σκιαγράφησε τη μεγάλη εικόνα:

Η συναίνεση με τις ισραηλινές ενέργειες στη Μέση Ανατολή, οι οποίες βρίσκονται στον πυρήνα της πολιτικής της Ουάσινγκτον, γίνεται με πολλούς τρόπους η βασική αιτία νέων τραγωδιών.

Εδώ, συνοπτικά, είχαμε τον κορυφαίο διπλωματικό συντονιστή της Ρωσίας με τις BRICS – κατά τη χρονιά της ρωσικής προεδρίας του πολυπολικού οργανισμού – να στέλνει έμμεσα μηνύματα ότι η Ρωσία καλύπτει το Ιράν. Το Ιράν, θα πρέπει να σημειωθεί, μόλις έγινε πλήρες μέλος των BRICS+ τον Ιανουάριο.

Το εναέριο μήνυμα του Ιράν αυτό το Σαββατοκύριακο το επιβεβαίωσε στην πράξη: τα συστήματα καθοδήγησης των πυραύλων τους χρησιμοποίησαν το κινεζικό σύστημα δορυφορικής πλοήγησης Beidou καθώς και το ρωσικό σύστημα GLONASS.

Αυτή είναι η ρωσική-κινεζική αντικατασκοπεία που ηγείται από πίσω και ένα γραφικό παράδειγμα των BRICS+ σε κίνηση.

Το “παραμένουμε σε συνεχή επαφή” του Ryabkov καθώς και οι πληροφορίες δορυφορικής πλοήγησης επιβεβαιώνουν τη βαθιά διαπλεκόμενη συνεργασία μεταξύ της στρατηγικής εταιρικής σχέσης Ρωσίας- Κίνας και του κοινού στρατηγικού εταίρου τους, του Ιράν.

Με βάση την τεράστια εμπειρία στην Ουκρανία, η Μόσχα γνώριζε ότι η βιβλική ψυχοπαθής γενοκτονική οντότητα θα συνέχιζε να κλιμακώνεται αν το Ιράν συνέχιζε απλώς να ασκεί “στρατηγική υπομονή”.

Η μετεξέλιξη της “στρατηγικής υπομονής” σε μια νέα στρατηγική ισορροπία έπρεπε να πάρει κάποιο χρόνο – συμπεριλαμβανομένων των ανταλλαγών υψηλού επιπέδου με τη ρωσική πλευρά. Εξάλλου, ο κίνδυνος παρέμενε ότι η ισραηλινή επίθεση εναντίον της κατοικίας του ιρανικού προξενείου/πρέσβη στη Δαμασκό θα μπορούσε κάλλιστα να αποδειχθεί το 2024 το remix της δολοφονίας του Αρχιδούκα Φραγκίσκου Φερδινάνδου.

Και μην ξεχνάτε τα Στενά του Ορμούζ.

Η Τεχεράνη κατάφερε να ανατρέψει τις μαζικές δυτικές ψυχολογικές επιχειρήσεις που αποσκοπούσαν στο να την ωθήσουν σε ένα στρατηγικό σφάλμα.

Το Ιράν ξεκίνησε με ένα αριστούργημα αποπροσανατολισμού. Καθώς το αμερικανοϊσραηλινό πορνό φόβου ξεπέρασε τα όρια, τροφοδοτούμενο από ύποπτες δυτικές “πληροφορίες”, το Ισλαμικό Σώμα Φρουρών της Επανάστασης (IRGC) έκανε μια γρήγορη πλάγια κίνηση, καταλαμβάνοντας ένα ισραηλινής ιδιοκτησίας πλοίο μεταφοράς εμπορευματοκιβωτίων κοντά στα Στενά του Ορμούζ.

Αυτός ήταν ένας κατεξοχήν κομψός ελιγμός – υπενθυμίζοντας στη συλλογική Δύση ότι η Τεχεράνη κατέχει τα Στενά του Ορμούζ, ένα γεγονός απροσμέτρητα πιο επικίνδυνο για ολόκληρο τον δυτικό οικονομικό πύργο από τραπουλόχαρτα από οποιοδήποτε περιορισμένο χτύπημα στο “αεροπλανοφόρο” τους στη Δυτική Ασία. Αυτό συνέβη ούτως ή άλλως.

Και για άλλη μια φορά, με κάποια κομψότητα. Σε αντίθεση με αυτόν τον “ηθικό” στρατό που ειδικεύεται στη δολοφονία γυναικών, παιδιών και ηλικιωμένων και στο βομβαρδισμό νοσοκομείων, τζαμιών, σχολείων, πανεπιστημίων και ανθρωπιστικών αυτοκινητοπομπών, η ιρανική επίθεση στόχευσε βασικές ισραηλινές στρατιωτικές τοποθεσίες, όπως οι αεροπορικές βάσεις Νεβατίμ και Ραμόν στη Νεγκέβ και ένα κέντρο πληροφοριών στα κατεχόμενα υψίπεδα του Γκολάν – τα τρία κέντρα που χρησιμοποίησε το Τελ Αβίβ στο χτύπημά του στο προξενείο του Ιράν στη Δαμασκό.

Αυτό ήταν ένα άκρως χορογραφημένο σόου. Πολλαπλές ενδείξεις έγκαιρης προειδοποίησης χάρισαν στο Τελ Αβίβ άφθονο χρόνο για να επωφεληθεί από τις αμερικανικές πληροφορίες και να εκκενώσει μαχητικά αεροσκάφη και προσωπικό, το οποίο ακολουθήθηκε δεόντως από μια πληθώρα αμερικανικών στρατιωτικών ραντάρ που συντόνιζαν την αμυντική στρατηγική.

Η αμερικανική δύναμη πυρός ήταν αυτή που συνέτριψε το μεγαλύτερο μέρος αυτού που μπορεί να ήταν ένα σμήνος από 185 μη επανδρωμένα αεροσκάφη Shahed-136 – χρησιμοποιώντας τα πάντα, από αεράμυνα πλοίων μέχρι μαχητικά αεροσκάφη. Τα υπόλοιπα καταρρίφθηκαν πάνω από την Ιορδανία από τον στρατό του Μικρού Βασιλιά – ο αραβικός δρόμος δεν θα ξεχάσει ποτέ την προδοσία του – και στη συνέχεια από δεκάδες ισραηλινά αεροσκάφη.

Η άμυνα του Ισραήλ ήταν εκ των πραγμάτων κορεσμένη από το combo drone αυτοκτονίας-βαλλιστικών πυραύλων. Στο μέτωπο των βαλλιστικών πυραύλων, αρκετοί διαπέρασαν τον πυκνό λαβύρινθο της ισραηλινής αεράμυνας, με το Ισραήλ να ισχυρίζεται επίσημα εννέα επιτυχημένα χτυπήματα – είναι αρκετά ενδιαφέρον ότι όλοι τους έπληξαν υπερσυναφείς στρατιωτικούς στόχους.

Το όλο σόου είχε τον προϋπολογισμό ενός μεγαθήριου μπλοκμπάστερ. Για το Ισραήλ – χωρίς καν να υπολογίζεται η τιμή των αμερικανικών, βρετανικών και ισραηλινών αεροσκαφών – μόνο το πολυεπίπεδο σύστημα αναχαίτισης του κόστισε τουλάχιστον 1,35 δισεκατομμύρια δολάρια, σύμφωνα με ισραηλινό αξιωματούχο. Ιρανικές στρατιωτικές πηγές υπολογίζουν το κόστος των δικών τους αεροσκαφών και πυραυλικών σάλων σε μόλις 35 εκατομμύρια δολάρια – το 2,5 τοις εκατό των δαπανών του Τελ Αβίβ – που έγιναν με πλήρη εγχώρια τεχνολογία.

Μια νέα δυτικοασιατική σκακιέρα

Χρειάστηκαν μόνο λίγες ώρες για να μετατρέψει τελικά το Ιράν τη στρατηγική υπομονή σε σοβαρή αποτροπή, στέλνοντας ένα εξαιρετικά ισχυρό και πολυεπίπεδο μήνυμα στους αντιπάλους του και αλλάζοντας αριστοτεχνικά το παιχνίδι σε ολόκληρη τη σκακιέρα της Δυτικής Ασίας.

Εάν οι βιβλικοί ψυχοπαθείς εμπλακούν σε έναν πραγματικό θερμό πόλεμο εναντίον του Ιράν, δεν υπάρχει καμία περίπτωση το Τελ Αβίβ να μπορέσει να αναχαιτίσει εκατοντάδες ιρανικούς πυραύλους – τους υπερσύγχρονους που αποκλείονται από την τρέχουσα παράσταση – χωρίς έναν μηχανισμό έγκαιρης προειδοποίησης που θα απλώνεται σε αρκετές ημέρες. Χωρίς την ομπρέλα όπλων και κονδυλίων του Πενταγώνου, η ισραηλινή άμυνα είναι μη βιώσιμη.

Θα είναι συναρπαστικό να δούμε τι διδάγματα θα πάρει η Μόσχα από αυτή την πληθώρα φώτων στον ουρανό της Δυτικής Ασίας, με τα πονηρά μάτια της να παρακολουθούν την ξέφρενη ισραηλινή, πολιτική και στρατιωτική σκηνή, καθώς η ζέστη συνεχίζει να ανεβαίνει στον αργά βράζοντα -και τώρα ουρλιάζοντα- βάτραχο.

Όσο για τις ΗΠΑ, ένας πόλεμος στη Δυτική Ασία -που δεν έχει σεναριοθετηθεί από τις ίδιες- δεν εξυπηρετεί τα άμεσα συμφέροντά τους, όπως επιβεβαίωσε μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου ένα παλαιάς κοπής στέλεχος του Βαθέος Κράτους:

Αυτό θα μπορούσε να τερματίσει οριστικά την περιοχή ως πετρελαιοπαραγωγό περιοχή και να ανεβάσει αστρονομικά την τιμή του πετρελαίου σε επίπεδα που θα συντρίψουν την παγκόσμια χρηματοπιστωτική δομή. Είναι νοητό ότι το τραπεζικό σύστημα των Ηνωμένων Πολιτειών θα μπορούσε να καταρρεύσει ομοίως, αν η τιμή του πετρελαίου ανέβει στα 900 δολάρια το βαρέλι, εάν το πετρέλαιο της Μέσης Ανατολής αποκοπεί ή καταστραφεί.

Δεν είναι περίεργο που ο συνδυασμός Μπάιντεν, λίγες ημέρες πριν από την ιρανική απάντηση, παρακαλούσε μανιωδώς το Πεκίνο, το Ριάντ και την Άγκυρα, μεταξύ άλλων, να συγκρατήσουν την Τεχεράνη.Οι Ιρανοί ίσως και να είχαν συμφωνήσει – αν το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ είχε επιβάλει μόνιμη κατάπαυση του πυρός στη Γάζα για να κατευνάσει την περιφερειακή θύελλα. Η Ουάσινγκτον ήταν βουβή.

Το ερώτημα τώρα είναι αν θα παραμείνει βουβή. Ο Mohammad Bagheri, αρχηγός του Γενικού Επιτελείου των ιρανικών ενόπλων δυνάμεων, μπήκε κατευθείαν στο θέμα:

Μεταφέραμε μήνυμα στην Αμερική μέσω της ελβετικής πρεσβείας ότι οι αμερικανικές βάσεις θα γίνουν στρατιωτικός στόχος εάν χρησιμοποιηθούν σε μελλοντικές επιθετικές ενέργειες του σιωνιστικού καθεστώτος. Θα το θεωρήσουμε αυτό ως επίθεση και θα ενεργήσουμε αναλόγως.

Το αμερικανικό δίλημμα επιβεβαιώνει και ο πρώην αναλυτής του Πενταγώνου Michael Maloof: Έχουμε περίπου 35 βάσεις που περιβάλλουν το Ιράν και με τον τρόπο αυτό καθίστανται ευάλωτες.

Έπρεπε να είναι αποτρεπτικές. Είναι σαφές ότι η αποτροπή δεν είναι πλέον στο τραπέζι εδώ.Τώρα γίνονται η αμερικανική “αχίλλειος πτέρνα” λόγω των ευπαθειών τους σε επιθέσεις.

Όλα τα στοιχήματα είναι ανοιχτά για το πώς ο συνδυασμός ΗΠΑ-Ισραήλ θα προσαρμοστεί στη νέα πραγματικότητα αποτροπής που έχει διαμορφώσει το Ιράν. Ότι απομένει, αυτήν την ιστορική στιγμή, είναι η σημασία που εγκυμονεί η αεροπορική επίδειξη του μουσουλμανικού Ιράν που εξαπολύει μόνο τα εκατοντάδες μη επανδρωμένα αεροσκάφη και πυραύλους στο Ισραήλ, ένα κατόρθωμα που εξυμνείται σε όλες τις χώρες του Ισλάμ. Και ιδιαίτερα από την ταλαιπωρημένη αραβική οδό, υποταγμένη από παρηκμασμένες μοναρχίες που συνεχίζουν να κάνουν δουλειές με το Ισραήλ πάνω από τα νεκρά σώματα των Παλαιστινίων της Γάζας.

Πηγή: https://thecradle.co/articles/how-irans-strategic-patience-switched-to-serious-deterrence

*Ο Pepe Escobar είναι αρθρογράφος στο The Cradle, αρχισυντάκτης στο Asia Times και ανεξάρτητος γεωπολιτικός αναλυτής που επικεντρώνεται στην Ευρασία. Από τα μέσα της δεκαετίας του 1980 έχει ζήσει και εργαστεί ως ξένος ανταποκριτής στο Λονδίνο, το Παρίσι, το Μιλάνο, το Λος Άντζελες, τη Σιγκαπούρη και την Μπανγκόκ. Είναι συγγραφέας αμέτρητων βιβλίων- το τελευταίο του είναι το Raging Twenties.

Πώς η “στρατηγική υπομονή” του Ιράν μετατράπηκε σε σοβαρή αποτροπή

0

Τα αντίποινα του Ιράν κατά του Ισραήλ δεν πραγματοποιήθηκαν μόνα τους. Οι στρατηγικοί εταίροι Ρωσία και Κίνα καλύπτουν τα νώτα της Τεχεράνης και ο ρόλος τους στη σύγκρουση της Δυτικής Ασίας θα αυξηθεί αν οι ΗΠΑ δεν κρατήσουν το Ισραήλ υπό έλεγχο.

Pepe Escobar* / 15 ΑΠΡΙΛΊΟΥ 2024

Λίγο περισσότερο από 48 ώρες πριν από το εναέριο μήνυμα του Ιράν προς το Ισραήλ πάνω από τον ουρανό της Δυτικής Ασίας, ο Ρώσος αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Ριαμπκόφ επιβεβαίωσε, επισήμως, αυτό που μέχρι τώρα ήταν, στην καλύτερη περίπτωση, μυστικές διπλωματικές συζητήσεις:

Η ρωσική πλευρά διατηρεί επαφή με τους Ιρανούς εταίρους για την κατάσταση στη Μέση Ανατολή μετά το ισραηλινό χτύπημα στο ιρανικό προξενείο στη Συρία.

Ο Ryabkov πρόσθεσε: “Παραμένουμε σε συνεχή επαφή [με το Ιράν]. Νέες εμπεριστατωμένες συζητήσεις για όλο το φάσμα των θεμάτων που σχετίζονται με τη Μέση Ανατολή αναμένονται επίσης στο εγγύς μέλλον στο πλαίσιο των BRICS”.

Στη συνέχεια σκιαγράφησε τη μεγάλη εικόνα:

Η συναίνεση με τις ισραηλινές ενέργειες στη Μέση Ανατολή, οι οποίες βρίσκονται στον πυρήνα της πολιτικής της Ουάσινγκτον, γίνεται με πολλούς τρόπους η βασική αιτία νέων τραγωδιών.

Εδώ, συνοπτικά, είχαμε τον κορυφαίο διπλωματικό συντονιστή της Ρωσίας με τις BRICS – κατά τη χρονιά της ρωσικής προεδρίας του πολυπολικού οργανισμού – να στέλνει έμμεσα μηνύματα ότι η Ρωσία καλύπτει το Ιράν. Το Ιράν, θα πρέπει να σημειωθεί, μόλις έγινε πλήρες μέλος των BRICS+ τον Ιανουάριο.

Το εναέριο μήνυμα του Ιράν αυτό το Σαββατοκύριακο το επιβεβαίωσε στην πράξη: τα συστήματα καθοδήγησης των πυραύλων τους χρησιμοποίησαν το κινεζικό σύστημα δορυφορικής πλοήγησης Beidou καθώς και το ρωσικό σύστημα GLONASS.

Αυτή είναι η ρωσική-κινεζική αντικατασκοπεία που ηγείται από πίσω και ένα γραφικό παράδειγμα των BRICS+ σε κίνηση.

Το “παραμένουμε σε συνεχή επαφή” του Ryabkov καθώς και οι πληροφορίες δορυφορικής πλοήγησης επιβεβαιώνουν τη βαθιά διαπλεκόμενη συνεργασία μεταξύ της στρατηγικής εταιρικής σχέσης Ρωσίας- Κίνας και του κοινού στρατηγικού εταίρου τους, του Ιράν.

Με βάση την τεράστια εμπειρία στην Ουκρανία, η Μόσχα γνώριζε ότι η βιβλική ψυχοπαθής γενοκτονική οντότητα θα συνέχιζε να κλιμακώνεται αν το Ιράν συνέχιζε απλώς να ασκεί “στρατηγική υπομονή”.

Η μετεξέλιξη της “στρατηγικής υπομονής” σε μια νέα στρατηγική ισορροπία έπρεπε να πάρει κάποιο χρόνο – συμπεριλαμβανομένων των ανταλλαγών υψηλού επιπέδου με τη ρωσική πλευρά. Εξάλλου, ο κίνδυνος παρέμενε ότι η ισραηλινή επίθεση εναντίον της κατοικίας του ιρανικού προξενείου/πρέσβη στη Δαμασκό θα μπορούσε κάλλιστα να αποδειχθεί το 2024 το remix της δολοφονίας του Αρχιδούκα Φραγκίσκου Φερδινάνδου.

Και μην ξεχνάτε τα Στενά του Ορμούζ.

Η Τεχεράνη κατάφερε να ανατρέψει τις μαζικές δυτικές ψυχολογικές επιχειρήσεις που αποσκοπούσαν στο να την ωθήσουν σε ένα στρατηγικό σφάλμα.

Το Ιράν ξεκίνησε με ένα αριστούργημα αποπροσανατολισμού. Καθώς το αμερικανοϊσραηλινό πορνό φόβου ξεπέρασε τα όρια, τροφοδοτούμενο από ύποπτες δυτικές “πληροφορίες”, το Ισλαμικό Σώμα Φρουρών της Επανάστασης (IRGC) έκανε μια γρήγορη πλάγια κίνηση, καταλαμβάνοντας ένα ισραηλινής ιδιοκτησίας πλοίο μεταφοράς εμπορευματοκιβωτίων κοντά στα Στενά του Ορμούζ.

Αυτός ήταν ένας κατεξοχήν κομψός ελιγμός – υπενθυμίζοντας στη συλλογική Δύση ότι η Τεχεράνη κατέχει τα Στενά του Ορμούζ, ένα γεγονός απροσμέτρητα πιο επικίνδυνο για ολόκληρο τον δυτικό οικονομικό πύργο από τραπουλόχαρτα από οποιοδήποτε περιορισμένο χτύπημα στο “αεροπλανοφόρο” τους στη Δυτική Ασία. Αυτό συνέβη ούτως ή άλλως.

Και για άλλη μια φορά, με κάποια κομψότητα. Σε αντίθεση με αυτόν τον “ηθικό” στρατό που ειδικεύεται στη δολοφονία γυναικών, παιδιών και ηλικιωμένων και στο βομβαρδισμό νοσοκομείων, τζαμιών, σχολείων, πανεπιστημίων και ανθρωπιστικών αυτοκινητοπομπών, η ιρανική επίθεση στόχευσε βασικές ισραηλινές στρατιωτικές τοποθεσίες, όπως οι αεροπορικές βάσεις Νεβατίμ και Ραμόν στη Νεγκέβ και ένα κέντρο πληροφοριών στα κατεχόμενα υψίπεδα του Γκολάν – τα τρία κέντρα που χρησιμοποίησε το Τελ Αβίβ στο χτύπημά του στο προξενείο του Ιράν στη Δαμασκό.

Αυτό ήταν ένα άκρως χορογραφημένο σόου. Πολλαπλές ενδείξεις έγκαιρης προειδοποίησης χάρισαν στο Τελ Αβίβ άφθονο χρόνο για να επωφεληθεί από τις αμερικανικές πληροφορίες και να εκκενώσει μαχητικά αεροσκάφη και προσωπικό, το οποίο ακολουθήθηκε δεόντως από μια πληθώρα αμερικανικών στρατιωτικών ραντάρ που συντόνιζαν την αμυντική στρατηγική.

Η αμερικανική δύναμη πυρός ήταν αυτή που συνέτριψε το μεγαλύτερο μέρος αυτού που μπορεί να ήταν ένα σμήνος από 185 μη επανδρωμένα αεροσκάφη Shahed-136 – χρησιμοποιώντας τα πάντα, από αεράμυνα πλοίων μέχρι μαχητικά αεροσκάφη. Τα υπόλοιπα καταρρίφθηκαν πάνω από την Ιορδανία από τον στρατό του Μικρού Βασιλιά – ο αραβικός δρόμος δεν θα ξεχάσει ποτέ την προδοσία του – και στη συνέχεια από δεκάδες ισραηλινά αεροσκάφη.

Η άμυνα του Ισραήλ ήταν εκ των πραγμάτων κορεσμένη από το combo drone αυτοκτονίας-βαλλιστικών πυραύλων. Στο μέτωπο των βαλλιστικών πυραύλων, αρκετοί διαπέρασαν τον πυκνό λαβύρινθο της ισραηλινής αεράμυνας, με το Ισραήλ να ισχυρίζεται επίσημα εννέα επιτυχημένα χτυπήματα – είναι αρκετά ενδιαφέρον ότι όλοι τους έπληξαν υπερσυναφείς στρατιωτικούς στόχους.

Το όλο σόου είχε τον προϋπολογισμό ενός μεγαθήριου μπλοκμπάστερ. Για το Ισραήλ – χωρίς καν να υπολογίζεται η τιμή των αμερικανικών, βρετανικών και ισραηλινών αεροσκαφών – μόνο το πολυεπίπεδο σύστημα αναχαίτισης του κόστισε τουλάχιστον 1,35 δισεκατομμύρια δολάρια, σύμφωνα με ισραηλινό αξιωματούχο. Ιρανικές στρατιωτικές πηγές υπολογίζουν το κόστος των δικών τους αεροσκαφών και πυραυλικών σάλων σε μόλις 35 εκατομμύρια δολάρια – το 2,5 τοις εκατό των δαπανών του Τελ Αβίβ – που έγιναν με πλήρη εγχώρια τεχνολογία.

Μια νέα δυτικοασιατική σκακιέρα

Χρειάστηκαν μόνο λίγες ώρες για να μετατρέψει τελικά το Ιράν τη στρατηγική υπομονή σε σοβαρή αποτροπή, στέλνοντας ένα εξαιρετικά ισχυρό και πολυεπίπεδο μήνυμα στους αντιπάλους του και αλλάζοντας αριστοτεχνικά το παιχνίδι σε ολόκληρη τη σκακιέρα της Δυτικής Ασίας.

Εάν οι βιβλικοί ψυχοπαθείς εμπλακούν σε έναν πραγματικό θερμό πόλεμο εναντίον του Ιράν, δεν υπάρχει καμία περίπτωση το Τελ Αβίβ να μπορέσει να αναχαιτίσει εκατοντάδες ιρανικούς πυραύλους – τους υπερσύγχρονους που αποκλείονται από την τρέχουσα παράσταση – χωρίς έναν μηχανισμό έγκαιρης προειδοποίησης που θα απλώνεται σε αρκετές ημέρες. Χωρίς την ομπρέλα όπλων και κονδυλίων του Πενταγώνου, η ισραηλινή άμυνα είναι μη βιώσιμη.

Θα είναι συναρπαστικό να δούμε τι διδάγματα θα πάρει η Μόσχα από αυτή την πληθώρα φώτων στον ουρανό της Δυτικής Ασίας, με τα πονηρά μάτια της να παρακολουθούν την ξέφρενη ισραηλινή, πολιτική και στρατιωτική σκηνή, καθώς η ζέστη συνεχίζει να ανεβαίνει στον αργά βράζοντα -και τώρα ουρλιάζοντα- βάτραχο.

Όσο για τις ΗΠΑ, ένας πόλεμος στη Δυτική Ασία -που δεν έχει σεναριοθετηθεί από τις ίδιες- δεν εξυπηρετεί τα άμεσα συμφέροντά τους, όπως επιβεβαίωσε μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου ένα παλαιάς κοπής στέλεχος του Βαθέος Κράτους:

Αυτό θα μπορούσε να τερματίσει οριστικά την περιοχή ως πετρελαιοπαραγωγό περιοχή και να ανεβάσει αστρονομικά την τιμή του πετρελαίου σε επίπεδα που θα συντρίψουν την παγκόσμια χρηματοπιστωτική δομή. Είναι νοητό ότι το τραπεζικό σύστημα των Ηνωμένων Πολιτειών θα μπορούσε να καταρρεύσει ομοίως, αν η τιμή του πετρελαίου ανέβει στα 900 δολάρια το βαρέλι, εάν το πετρέλαιο της Μέσης Ανατολής αποκοπεί ή καταστραφεί.

Δεν είναι περίεργο που ο συνδυασμός Μπάιντεν, λίγες ημέρες πριν από την ιρανική απάντηση, παρακαλούσε μανιωδώς το Πεκίνο, το Ριάντ και την Άγκυρα, μεταξύ άλλων, να συγκρατήσουν την Τεχεράνη.Οι Ιρανοί ίσως και να είχαν συμφωνήσει – αν το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ είχε επιβάλει μόνιμη κατάπαυση του πυρός στη Γάζα για να κατευνάσει την περιφερειακή θύελλα. Η Ουάσινγκτον ήταν βουβή.

Το ερώτημα τώρα είναι αν θα παραμείνει βουβή. Ο Mohammad Bagheri, αρχηγός του Γενικού Επιτελείου των ιρανικών ενόπλων δυνάμεων, μπήκε κατευθείαν στο θέμα:

Μεταφέραμε μήνυμα στην Αμερική μέσω της ελβετικής πρεσβείας ότι οι αμερικανικές βάσεις θα γίνουν στρατιωτικός στόχος εάν χρησιμοποιηθούν σε μελλοντικές επιθετικές ενέργειες του σιωνιστικού καθεστώτος. Θα το θεωρήσουμε αυτό ως επίθεση και θα ενεργήσουμε αναλόγως.

Το αμερικανικό δίλημμα επιβεβαιώνει και ο πρώην αναλυτής του Πενταγώνου Michael Maloof: Έχουμε περίπου 35 βάσεις που περιβάλλουν το Ιράν και με τον τρόπο αυτό καθίστανται ευάλωτες.

Έπρεπε να είναι αποτρεπτικές. Είναι σαφές ότι η αποτροπή δεν είναι πλέον στο τραπέζι εδώ.Τώρα γίνονται η αμερικανική “αχίλλειος πτέρνα” λόγω των ευπαθειών τους σε επιθέσεις.

Όλα τα στοιχήματα είναι ανοιχτά για το πώς ο συνδυασμός ΗΠΑ-Ισραήλ θα προσαρμοστεί στη νέα πραγματικότητα αποτροπής που έχει διαμορφώσει το Ιράν. Αυτό που απομένει, για την ιστορική στιγμή, είναι η έγκυος-με- τη σημασία αεροπορικής επίδειξης του μουσουλμανικού Ιράν που εξαπολύει μόνο τα εκατοντάδες μη επανδρωμένα αεροσκάφη και πυραύλους στο Ισραήλ, ένα κατόρθωμα που εξυμνείται σε όλες τις χώρες του Ισλάμ. Και ιδιαίτερα από την ταλαιπωρημένη αραβική οδό, υποταγμένη από παρηκμασμένες μοναρχίες που συνεχίζουν να κάνουν δουλειές με το Ισραήλ πάνω από τα νεκρά σώματα των Παλαιστινίων της Γάζας.

Πηγή: https://thecradle.co/articles/how-irans-strategic-patience-switched-to-serious-deterrence

*Ο Pepe Escobar είναι αρθρογράφος στο The Cradle, αρχισυντάκτης στο Asia Times και ανεξάρτητος γεωπολιτικός αναλυτής που επικεντρώνεται στην Ευρασία. Από τα μέσα της δεκαετίας του 1980 έχει ζήσει και εργαστεί ως ξένος ανταποκριτής στο Λονδίνο, το Παρίσι, το Μιλάνο, το Λος Άντζελες, τη Σιγκαπούρη και την Μπανγκόκ. Είναι συγγραφέας αμέτρητων βιβλίων- το τελευταίο του είναι το Raging Twenties.

ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΜΕ ΤΟΝ “ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΝΟΤΟ”

0

 

Τι κάνει λάθος η Δύση για τα υπόλοιπα

Comfort Ero

Foreign Affairs

1 Απριλίου 2024

Foreign Affairs

Ο πρόεδρος της Νότιας Αφρικής Cyril Ramaphosa και ο Κινέζος Πρόεδρος Xi Jinping σε μια σύνοδο κορυφής στο Γιοχάνεσμπουργκ, Αύγουστος 2023 – Alet Pretorius / Reuters

Όχι πολύ καιρό πριν, οι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής στην Ουάσιγκτον και σε άλλες δυτικές πρωτεύουσες σκέφτηκαν ελάχιστα την πιθανότητα ο υπόλοιπος κόσμος να έχει απόψεις διαφορετικές από τις δικές τους. Υπήρχαν ορισμένες εξαιρέσεις: οι κυβερνήσεις που η Δύση θεωρούσε «καλούς εταίρους» -με άλλα λόγια, εκείνες που ήταν πρόθυμες να προωθήσουν τα αμερικανικά και δυτικά συμφέροντα ή τα οικονομικά συμφέροντα- συνέχισαν να επωφελούνται από τη δυτική υποστήριξη ακόμα κι αν δεν αυτοκυβερνούνταν σύμφωνα με τις δυτικές αξίες.

Αλλά μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, οι περισσότεροι δυτικοί υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής φαινόταν να περίμεναν ότι οι αναπτυσσόμενες χώρες, με την πάροδο του χρόνου, θα ενστερνίζονταν τη δυτική προσέγγιση της δημοκρατίας και της παγκοσμιοποίησης. Λίγοι δυτικοί ηγέτες φάνηκαν να ανησυχούν ότι τα μη δυτικά κράτη θα μπορούσαν να χαλιναγωγήσουν τους κανόνες τους ή να αντιληφθούν τη διεθνή κατανομή ισχύος ως ένα άδικο κατάλοιπο του αποικιακού παρελθόντος. Οι ηγέτες που εξέφρασαν τέτοιες απόψεις, όπως ο Ούγκο Τσάβες της Βενεζουέλας, απορρίφθηκαν ως εκκεντρικοί, οι ιδέες τους πίσω από την εποχή.

Σήμερα, αντίθετα, πολλές δυτικές συζητήσεις πολιτικής το αντιμετωπίζουν ως καθιερωμένο γεγονός ότι ένας παγκόσμιος Νότος υπάρχει με τη δική του ξεχωριστή προοπτική. Η φράση έχει γίνει σχεδόν αναπόφευκτη στενογραφία — οι συνάδελφοί μου και εγώ τη χρησιμοποιούμε μόνοι μας στη Διεθνή Ομάδα Κρίσεων, τον οργανισμό που ηγούμαι. Και, πράγματι, μη δυτικοί ηγέτες, συμπεριλαμβανομένου του Narendra Modi της Ινδίας και της Mia Mottley των Μπαρμπάντος, έχουν αρχίσει να διατυπώνουν τις προτεραιότητες ενός συλλογικού -αν και μάλλον άμορφου- παγκόσμιου Νότου σε θέματα όπως η χρηματοδότηση του κλίματος και ο ρόλος των διεθνών θεσμών. Απογοητευμένοι από την άρνηση πολλών αναπτυσσόμενων χωρών να λάβουν σοβαρά μέτρα για να τιμωρήσουν τη Ρωσία για την επιθετικότητά της στην Ουκρανία, Αμερικανοί και Ευρωπαίοι αξιωματούχοι άρχισαν να δίνουν νέα λόγια στις ανησυχίες αυτής της ομάδας κρατών.

Αν και αυτή η αναγνώριση των συμφερόντων του υπόλοιπου κόσμου είναι μια ευπρόσδεκτη εξέλιξη, συνδέεται με μια ιδιαίτερη κατανόηση του παγκόσμιου Νότου, η οποία, ως όρος, είναι εννοιολογικά δυσκίνητη. Δεν υπάρχει σκληρός και γρήγορος ορισμός του παγκόσμιου Νότου, αλλά συνήθως χρησιμοποιείται για να αναφέρεται στο μεγαλύτερο μέρος των χωρών στην Αφρική, την Ασία και τη Λατινική Αμερική. Συγκεντρώνει ισχυρά μέλη της G-20, όπως η Βραζιλία και η Ινδονησία, με τις λιγότερο ανεπτυγμένες χώρες του κόσμου, συμπεριλαμβανομένων της Σιέρα Λεόνε και του Ανατολικού Τιμόρ. Αυτές οι χώρες μοιράζονται κάποιες κοινές ιστορικές εμπειρίες και μελλοντικούς στόχους, όπως η αλλαγή της ισορροπίας δυνάμεων στο διεθνές σύστημα. Σε συνομιλίες με πολιτικούς και αξιωματούχους από χώρες που θεωρούνται μέλη του παγκόσμιου Νότου, έχω συναντήσει μια σειρά απόψεων σχετικά με το πόσο συνεκτική μονάδα είναι. Κάποιοι αποδέχονται τον όρο — αλλά άλλοι όχι. Για αυτές τις χώρες μπορεί επίσης να έχουν δραματικά διαφορετικά συμφέροντα, αξίες και προοπτικές.

Οι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής στη Δύση κινδυνεύουν να χάσουν την ποικιλομορφία που περιλαμβάνει ο όρος. Όταν θεωρούν τον παγκόσμιο Νότο ως έναν περισσότερο ή λιγότερο συνεκτικό συνασπισμό, μπορεί να καταλήξουν να απλοποιούν ή να αγνοούν τις ατομικές ανησυχίες των χωρών. Δυτικοί αξιωματούχοι που θέλουν να καλλιεργήσουν καλύτερους δεσμούς με τους μη δυτικούς ομολόγους τους μπορεί να μπουν στον πειρασμό να επικεντρωθούν στο να κερδίσουν μερικά υποτιθέμενα κορυφαία κράτη του Νότου, όπως η Βραζιλία και η Ινδία. Η υπόθεση τους είναι σαφής: να ενισχύσουν τους δεσμούς με τη Μπραζίλια ή το Νέο Δελχί και τα υπόλοιπα θα ακολουθήσουν. Η κυβέρνηση Μπάιντεν και οι σύμμαχοί της επένδυσαν τόσο βαριά για να καταστήσουν επιτυχημένη την περσινή σύνοδο κορυφής των G20 στην Ινδία, τουλάχιστον εν μέρει για αυτόν τον λόγο.

Μια πολιτική που εστιάζει πολύ σε ένα στενό στέλεχος μη δυτικών κρατών είναι ανεπαρκής. Μπορεί να κρύψει τις εντάσεις μεταξύ των αναπτυσσόμενων χωρών και τις μοναδικές πιέσεις —όπως το χρέος, η κλιματική αλλαγή, οι δημογραφικές δυνάμεις και η εσωτερική βία— που διαμορφώνουν την πολιτική σε πολλές από αυτές. Με αυτόν τον τρόπο, μια τέτοια πολιτική μπορεί επίσης να καλύψει ευκαιρίες για την οικοδόμηση καλύτερων δεσμών με μικρά και μεσαία κράτη αντιμετωπίζοντας τα ατομικά τους συμφέροντα. Ο όρος «παγκόσμιος Νότος» μπορεί να προσφέρει μια συναρπαστική αλλά παραπλανητική απλότητα (όπως και ο ομόλογός του, «η Δύση»). Ωστόσο, η αντιμετώπιση χωρών σε ολόκληρη την Ασία, την Αφρική και τη Λατινική Αμερική ως γεωπολιτικό μπλοκ δεν θα βοηθήσει στην επίλυση των προβλημάτων που αντιμετωπίζουν, ούτε θα φέρει στις Ηνωμένες Πολιτείες και τους εταίρους τους την επιρροή που αναζητούν.

ΠΟΙΟΣ ΜΙΛΑΕΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΝΟΤΟ; 

Είναι αλήθεια ότι οι χώρες του παγκόσμιου Νότου, όπως ορίζονται εδώ, έχουν κάποιες κοινές αιτίες καθώς και κίνητρα για συντονισμό. Τα περισσότερα από αυτά τα κράτη πολέμησαν κατά της αποικιοκρατίας (και, σε ορισμένες περιπτώσεις, των αμερικανικών παρεμβάσεων) και συνεργάστηκαν στο Κίνημα των Αδεσμεύτων και στην Ομάδα των 77, συνασπισμούς που έφεραν κοντά τις αναπτυσσόμενες χώρες κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου . Και οι δύο ζουν ως επίσημα μπλοκ στα Ηνωμένα Έθνη. Σε πολλά πολυμερή περιβάλλοντα σήμερα, τα μη δυτικά κράτη επιλέγουν συχνά να διαπραγματεύονται ως ομάδα αντί να συζητούν μόνο με τις ΗΠΑ και τους συμμάχους τους. Αυτός ο συντονισμός ενισχύει τη συγγένεια μεταξύ των χωρών που απογοητεύονται από μια διεθνή τάξη πραγμάτων που πολύ συχνά λειτουργεί ενάντια στα συμφέροντά τους.

Τα πρόσφατα παγκόσμια γεγονότα έχουν κάνει πιο έντονα τα σχίσματα μεταξύ αυτών των χωρών και της Δύσης. Όταν πολλές μη δυτικές κυβερνήσεις αρνήθηκαν να πάρουν το μέρος μετά τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία , ορισμένοι δυτικοί ηγέτες αναγνώρισαν την ανάγκη να αντιμετωπιστούν οι ισχυρισμοί περί διπλού σταθμού—συγκεκριμένα, την αντίληψη ότι έπαιρναν θέσεις αρχών μόνο όταν δεχόταν επίθεση σε ένα ευρωπαϊκό έθνος. Μόνο με την υποστήριξη ενός μεγάλου μπλοκ κρατών που συνήθως θεωρούνται μέρος του παγκόσμιου Νότου, τελικά, η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ θα μπορούσε να προσφέρει μια ισχυρή επίδειξη αλληλεγγύης προς την Ουκρανία. Αλλά οι δυτικές κυβερνήσεις δεν επιδίωξαν να εφαρμόσουν αυτό το μάθημα πέρα ​​από τον πόλεμο Ρωσίας-Ουκρανίας. Εάν ο πόλεμος στη Γάζα έθεσε το επόμενο τεστ για το εάν οι δυτικοί ηγέτες αντιλήφθηκαν πραγματικά τη σημασία του να αντιμετωπίζουν κατηγορίες για υποκρισία, αυτοί οι ηγέτες φαίνεται να απέτυχαν. Σε όλη την Αφρική, την Ασία και τη Λατινική Αμερική, αξιωματούχοι και πολίτες πιστεύουν ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες και ορισμένοι από τους συμμάχους τους στην Ευρώπη έχουν δώσει το πράσινο φως στη χονδρική καταστροφή της Γάζας από το Ισραήλ. Η αντίληψη περί διπλών σταθμών είναι ισχυρότερη από ποτέ.

Ωστόσο, οι ομοιότητες στις προοπτικές δεν σημαίνουν ότι οι χώρες που γενικά θεωρείται ότι ανήκουν στον παγκόσμιο Νότο ενεργούν ως μία. Οι μη δυτικοί ηγέτες δεν διαφέρουν από τους δυτικούς ομολόγους τους στην επιθυμία τους να επιδιώξουν τα συμφέροντα των κρατών τους και δεν βλέπουν όλοι τις χώρες τους ως μέλη μιας ομάδας ευρείας βάσης. Πάρτε, για παράδειγμα, τις πρόσφατες ενέργειές τους στα Ηνωμένα Έθνη . Στις συζητήσεις στη Γενική Συνέλευση για την αναπτυξιακή πολιτική, μια μικρή ομάδα σκληροπυρηνικών μελών της G-77, με επικεφαλής την Κούβα και το Πακιστάν, επιμένει σε μια επιθετική προσέγγιση για τις διαπραγματεύσεις μεταρρυθμίσεων στο διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα με τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ευρωπαϊκή Ένωση. και η ομάδα καταγγέλλει τη Δύση επειδή δεν ανταποκρίθηκε στις προηγούμενες δεσμεύσεις για βοήθεια. Η Ρωσία, σε συντονισμό με αυτήν την κοινοβουλευτική ομάδα, χρησιμοποίησε τις συζητήσεις για τους Στόχους Βιώσιμης Ανάπτυξης του ΟΗΕ το 2023 ως πλατφόρμα για να ασκήσει κριτική στον παγκόσμιο οικονομικό αντίκτυπο των κυρώσεων των ΗΠΑ. Ωστόσο, κατ’ ιδίαν, πολλά άλλα μέλη της G-77 εξέφρασαν δυσφορία με αυτή την οξεία διπλωματία, υποστηρίζοντας ότι υπονομεύει τις προσπάθειες να βρουν κοινό έδαφος με την Ουάσιγκτον και τις Βρυξέλλες για να μειώσουν τα χρέη τους.

Οι διασπάσεις εντός του υποτιθέμενου παγκόσμιου Νότου εκτείνονται πέρα ​​από τα οικονομικά ζητήματα. Ορισμένες χώρες της Λατινικής Αμερικής με επικεφαλής φιλελεύθερες κυβερνήσεις, για παράδειγμα, θα ήθελαν να προωθήσουν προοδευτικές ατζέντες για ζητήματα φύλου και δικαιώματα LGBTQ στον ΟΗΕ, αλλά αντιμετωπίζουν την αντίθεση από πιο συντηρητικά μέλη της G-77, συμπεριλαμβανομένων πολλών κρατών με μουσουλμανική πλειοψηφία. Η Βραζιλία και η Ινδία επιδιώκουν εδώ και καιρό μόνιμες έδρες στο Συμβούλιο Ασφαλείας, αλλά περιφερειακοί αντίπαλοι όπως η Αργεντινή και το Πακιστάν στοχεύουν να τις εμποδίσουν. Και παρόλο που οι μη δυτικοί διπλωμάτες έχουν συχνά πρακτικούς λόγους να παραμένουν ενωμένοι, εκείνοι που εκπροσωπούν μεγαλύτερες δυνάμεις βάζουν τις εθνικές τους θέσεις πάνω από την ομαδική αλληλεγγύη όταν τους βολεύει.

Ενώ πολλοί ισχυρίζονται ότι μιλούν εκ μέρους του παγκόσμιου Νότου —στα Ηνωμένα Έθνη ή διαφορετικά— καμία χώρα δεν μπορεί να διεκδικήσει τον μανδύα. Τον τελευταίο χρόνο, η Βραζιλία, η Κίνα και η Ινδία αγωνίστηκαν για να παρουσιαστούν ως οι πιο αποτελεσματικοί ηγέτες του ομίλου. Και οι τρεις χώρες είναι ιδρυτικά μέλη των BRICS, των οποίων τα βασικά μέλη περιλαμβάνουν επίσης τη Ρωσία και τη Νότια Αφρική. Κατά τη διάρκεια της προεδρίας της Ινδίας στο G-20 το 2023, ο Μόντι υποσχέθηκε να εκπροσωπήσει «τους συνταξιδιώτες μας από τον παγκόσμιο Νότο» και βοήθησε την Αφρικανική Ένωση να αποκτήσει μόνιμη έδρα. Η Κίνα, εν τω μεταξύ, επικεντρώθηκε στην επέκταση των BRICS, οδηγώντας σε μια επιτυχημένη ώθηση για την παροχή προσκλήσεων στην Αίγυπτο, την Αιθιοπία, το Ιράν, τη Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα για ένταξη. (Η Αργεντινή απέρριψε την πρόσκλησή της.) Η Βραζιλία σχεδιάζει να χρησιμοποιήσει τον ρόλο της ως πρόεδρος της G-20 φέτος και ως οικοδεσπότης της συνόδου κορυφής για το κλίμα COP30 το 2025 για να προωθήσει αυτό που ο Πρόεδρος Luiz Inácio Lula da Silva (γνωστός ως Lula) παρουσίασε ως όραμα μιας «πολυπολικής, δίκαιης και περιεκτικής τάξης» στην οποία οι χώρες του παγκόσμιου Νότου θα έχουν μεγαλύτερη επιρροή από ό,τι σήμερα.

Ωστόσο, ακόμη και όταν αυτές οι δυνάμεις αγωνίζονται να ηγηθούν των αναπτυσσόμενων χωρών, ορισμένες από τις πρόσφατες επιλογές εξωτερικής πολιτικής τους υποδηλώνουν ότι δίνουν προτεραιότητα σε άλλες σχέσεις. Η Κίνα ενισχύει αθόρυβα τους δεσμούς της με τη Ρωσία από τότε που οι δύο δυνάμεις κήρυξαν μια «συνεργασία χωρίς όρια» το 2022. Η Ινδία αύξησε το εμπόριο της με τη Ρωσία και έχει πλησιάσει τις Ηνωμένες Πολιτείες και τους συμμάχους των ΗΠΑ στο ρόλο της ως μέρος του Quad (Quadrilateral Security Dialogue), ένα φόρουμ για την ασφάλεια στη θάλασσα που περιλαμβάνει επίσης την Αυστραλία και την Ιαπωνία. Η κυβέρνηση Μόντι έσπασε με την πλειοψηφία των μελών του Κινήματος των Αδεσμεύτων στον ΟΗΕ τον Οκτώβριο, επίσης, όταν αρνήθηκε να υπογράψει ένα ψήφισμα της Γενικής Συνέλευσης που ζητούσε άμεση κατάπαυση του πυρός στη Γάζα. Αν και το Νέο Δελχί υποστήριξε ένα μεταγενέστερο ψήφισμα τον Δεκέμβριο, η ψηφοφορία του Οκτωβρίου μαρτύρησε την εμβάθυνση των δεσμών της Ινδίας με το Ισραήλ τα τελευταία χρόνια.

Ο Λούλα, εν τω μεταξύ, έχει υιοθετήσει πιο σκληρή στάση από άλλους μη δυτικούς ηγέτες στον πόλεμο Ισραήλ-Χαμάς , συγκρίνοντας την επίθεση του Ισραήλ στη Γάζα με το Ολοκαύτωμα-σχόλια που έκαναν τον Βραζιλιάνο πρόεδρο να κηρύξει persona non grata στο Ισραήλ τον Φεβρουάριο. Αλλά η Βραζιλία έχει επίσης αναζητήσει την εύνοια των μεγάλων δυνάμεων του κόσμου, αντιμετωπίζοντας επιδέξια τις τριβές μεταξύ της Κίνας, της Ρωσίας και των Ηνωμένων Πολιτειών προκειμένου να ενισχύσει τους δεσμούς και με τις τρεις. Για τη Βραζιλία, την Κίνα και την Ινδία ειδικότερα, η διεκδίκηση της ηγεσίας του παγκόσμιου Νότου προσφέρει σαφή πλεονεκτήματα, συμπεριλαμβανομένων των ευκαιριών να επεκτείνουν το παγκόσμιο διπλωματικό τους βάρος και να ενισχύσουν τις οικονομικές σχέσεις. Ωστόσο, παρά τη ρητορική υποστήριξή τους προς τις χώρες αυτής της ομάδας, η σκληροπυρηνική ρεαλπολιτική συχνά έχει προτεραιότητα.

Άλλοι υποψήφιοι να ηγηθούν του παγκόσμιου Νότου φαίνονται ακόμη λιγότερο ικανοί να διεκδικήσουν τη θέση. Η Νότια Αφρική , για ένα, φαίνεται να παίρνει στα σοβαρά την ιδέα ότι θα μπορούσε να εκπροσωπήσει αυτήν την ομάδα. Οι Νοτιοαφρικανοί αξιωματούχοι ήταν ιδιαίτερα πρόθυμοι να παίξουν έναν ειρηνευτικό ρόλο στην Ουκρανία. Ο Πρόεδρος Cyril Ramaphosa οδήγησε μια αντιπροσωπεία Αφρικανών ηγετών στη Μόσχα και το Κίεβο το περασμένο καλοκαίρι — αλλά δεν έκανε καμία πρόοδο προς τον τερματισμό του πολέμου. Η Νότια Αφρική είχε αναμφισβήτητα μεγαλύτερη επιρροή φέρνοντας μια υπόθεση κατά του Ισραήλ στο πλαίσιο της Σύμβασης για τη Γενοκτονία ενώπιον του Διεθνούς Δικαστηρίου, μια κίνηση που έχει διαμορφώσει τις διεθνείς συζητήσεις για τον πόλεμο στη Γάζα. Αλλά μια Νότια Αφρική που εξακολουθεί να αγωνίζεται να προβληθεί ως ηγέτης στη δική της ήπειρο -όπου άλλες δυνάμεις όπως η Κένυα και η Νιγηρία προτιμούν να χαράξουν τα δικά τους μονοπάτια- δεν θα είναι πιο εύκολο να συσπειρώσει έναν παγκόσμιο συνασπισμό.

Δεν είναι πιθανό να προκύψουν άλλοι υποψήφιοι για την ηγετική θέση. Οι μικρές αλλά με επιρροή αραβικές χώρες του Κόλπου, για παράδειγμα, συνεδριάζουν στα Ηνωμένα Έθνη με αναπτυσσόμενα έθνη στο Κίνημα των Αδεσμεύτων και στο G-77, και έχουν χρησιμοποιήσει αυτούς τους δεσμούς για να συγκεντρώσουν υποστήριξη για την παλαιστινιακή υπόθεση κατά τη διάρκεια του πολέμου Ισραήλ-Χαμάς. Αλλά οι Άραβες αξιωματούχοι τείνουν να παρουσιάζουν τα συμφέροντά τους ξεχωριστά από εκείνα του παγκόσμιου Νότου, δεδομένης της οικονομικής ανάπτυξης των χωρών τους και της σχετικής πολιτικής σταθερότητας. Η Ρωσία προσπάθησε επίσης να κερδίσει την υποστήριξη μη δυτικών χωρών και χρησιμοποιεί αντιαποικιακή ρητορική για να δικαιολογήσει την αντιπαράθεσή της με την Ευρώπη και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Αλλά πολλοί αξιωματούχοι σε αυτά τα κράτη βλέπουν τη Μόσχα ως πολύ ασταθή και πολεμοχαρή για να την εμπιστευτούν πλήρως, και η Κένυα ειδικότερα έχει επικρίνει τη Ρωσία για τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο στην Ουκρανία.

ΔΙΟΡΘΩΣΤΕ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ 

Σε τελική ανάλυση, έχει μικρή αξία στην προσπάθεια να προσδιορίσουμε ποιος, αν κάποιος, μπορεί να ηγηθεί του παγκόσμιου Νότου. Όταν οι αξιωματούχοι σε φτωχότερες χώρες εξετάζουν το καστ των υποψηφίων, συχνά αναρωτιούνται εάν έχουν κάτι κοινό με αυτές τις μεγάλες και μεσαίες δυνάμεις. Όπως μου είπε πρόσφατα ένας Αφρικανός πολιτικός, οι μικρότερες, φτωχότερες χώρες ανησυχούν μήπως ωθηθούν στο ρόλο του «Νότου του παγκόσμιου Νότου»: χρειάζονται εξωτερική υποστήριξη και αντιμετωπίζουν συγκατάβαση όχι μόνο από πρώην αποικιακούς ηγέτες αλλά και από μη δυτικά κράτη που είναι καλύτερα.

Το παιχνίδι της παγκόσμιας ηγεσίας του Νότου τραβάει επίσης την εστίαση από τις πραγματικές προκλήσεις που αντιμετωπίζουν τα μικρά και μεσαία κράτη. Ακριβώς όπως οι δυτικοί ειδήμονες άρχισαν να εικάζουν σχετικά με το τι νέα είδη δύναμης μπορούν να ασκήσουν οι αναπτυσσόμενες χώρες ως μπλοκ, η τύχη πολλών μεμονωμένων μη δυτικών κρατών έχει πάρει μια στροφή προς το χειρότερο. Σχεδόν τα δύο τρίτα των λιγότερο ανεπτυγμένων χωρών του κόσμου αντιμετωπίζουν τώρα σοβαρές δυσκολίες χρέους. Μερικοί από τους φτωχότερους – συμπεριλαμβανομένων αρκετών στη Δυτική Αφρική – βιώνουν πολιτική αστάθεια και επιδείνωση των συνθηκών ασφαλείας, που απλώς θα επιδεινώσουν τα οικονομικά τους δεινά. Περιφερειακά όργανα που συστάθηκαν για να μεσολαβήσουν πολιτικά προβλήματα, όπως η Αφρικανική Ένωση και ο Οργανισμός Αμερικανικών Κρατών, έχουν χάσει την αξιοπιστία τους εν μέσω διαμάχης μεταξύ των μελών τους. Το να βοηθάμε τις ευάλωτες χώρες, ιδιαίτερα εκείνες που αντιμετωπίζουν συγκρούσεις και ανθρωπιστική καταστροφή, να αντιμετωπίσουν τους αμοιβαία ενισχυόμενους κραδασμούς της βίας, του πληθωρισμού, της επισιτιστικής ανασφάλειας, της κλιματικής αλλαγής και των παρατεταμένων επιπτώσεων της πανδημίας είναι πιο πιεστικό από το να προσδιορίσουμε ποια δύναμη ακολουθούν στη διεθνή διπλωματία.

Η αιχμή της φλυαρίας για τον παγκόσμιο Νότο έχει τουλάχιστον κάνει την υπηρεσία της επισήμανσης των αυξανόμενων προβλημάτων.

Ακόμη και τα κράτη που στοχεύουν να ηγηθούν της Αφρικής, της Ασίας και της Λατινικής Αμερικής αντιμετωπίζουν σοβαρά εσωτερικά κατάγματα, όπως το υψηλό επίπεδο εγκληματικής δραστηριότητας στη Βραζιλία και τη Νότια Αφρική ή την πρόσφατη έξαρση των εθνοτικών συγκρούσεων στη βορειοανατολική Ινδία. Το ανάστημα της Αιθιοπίας μπορεί να ανέβηκε με την πρόσκλησή της να ενταχθεί στους BRICS, αλλά η χώρα ανακάμπτει από έναν αιματηρό εμφύλιο πόλεμο και παλεύει με πολλαπλές εξεγέρσεις. Οι κυβερνήσεις πολλών μεγάλων μη δυτικών δυνάμεων προσπαθούν να αναλάβουν μεγαλύτερο ρόλο στην παγκόσμια σκηνή, ενώ αντιμετωπίζουν επίμονη ή αυξανόμενη αστάθεια στο εσωτερικό. Αν και το ίδιο μπορεί να ειπωθεί για πολλές προηγμένες οικονομίες στη Δύση, σε καμία από τις δύο περιπτώσεις αυτό δεν αποτελεί συνταγή για συνεπή ηγεσία και επίλυση προβλημάτων.

Η πρόσφατη άνοδος της κουβέντας για τον παγκόσμιο Νότο έχει τουλάχιστον την υπηρεσία της επισήμανσης των αυξανόμενων προβλημάτων που αντιμετωπίζουν χώρες πέρα ​​από τη Δύση—προβλήματα που θα απαιτήσουν παγκόσμια προσπάθεια να αντιμετωπιστούν. Για να αποτρέψουν τη μελλοντική αστάθεια, οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι σύμμαχοί τους πρέπει να εργαστούν για να αμβλύνουν τη διεθνή κρίση χρέους και να βοηθήσουν τα ευάλωτα κράτη να επιλύσουν εσωτερικές συγκρούσεις και ζητήματα διακυβέρνησης. Η πρόοδος θα απαιτήσει πολυμερείς διαπραγματεύσεις για τη μεταρρύθμιση της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής αρχιτεκτονικής -κατά τη διάρκεια της οποίας οι αναπτυσσόμενες χώρες πιθανότατα θα συνεχίσουν να εργάζονται ως μπλοκ- και αυξημένη προσοχή στις συγκεκριμένες οικονομικές και πολιτικές συνθήκες κάθε χώρας ή περιοχής. Με κινεζικές πρωτοβουλίες όπως το Ταμείο Συνεργασίας Νότου-Νότου και η Νέα Αναπτυξιακή Τράπεζα BRICS να παρουσιάζουν εναλλακτικές λύσεις στα δημόσια οικονομικά της Δύσης, οι πραγματικές προσπάθειες από την Ουάσιγκτον και τους εταίρους της για την αντιμετώπιση των ανησυχιών αυτών των χωρών θα είναι ιδιαίτερα σημαντικές.

Όμως το πρόβλημα της ορολογίας παραμένει. Αν και πολλοί δυτικοί υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής πιστεύουν ότι ξέρουν καλύτερα από το να αντιμετωπίζουν τον μη δυτικό κόσμο ως ένα απαράμιλλο σύνολο, θα πρέπει να χρησιμοποιούν τη φράση «παγκόσμιος Νότος» με ιδιαίτερη προσοχή. Η συγκεκριμένη δυναμική εντός και μεταξύ των χωρών της Αφρικής, της Ασίας και της Λατινικής Αμερικής θα διαμορφώσει το πολιτικό τους μέλλον περισσότερο από την ταυτότητά τους ως ομάδα. Η Δύση πρέπει να δει αυτά τα κράτη όπως είναι, να μην πέσει στην πλάνη ότι λειτουργούν γεωπολιτικά ως ενιαία οντότητα.