Αρχική Blog Σελίδα 1330

Το μαύρο ταγκό της Ρωσίας με την ευρωπαϊκή ακροδεξιά,  τους συνομωσιολόγους και τα ταυτοτικά γκρουπούσκουλα

2

 

Του Αλκη Καλλιαντζίδη, Οικονομολόγου, [email protected]   www.kalkis.eu

Μας είναι γνωστός βέβαια ο διάχυτος φιλοπουτινισμός στη χώρα μας σε κάποιους κουμμουνιστικούς, ακροδεξιούς και θρησκευτικούς κύκλους. Τον ακούμε και τον ζούμε γύρω μας.  Όλοι αυτοί, αν και από διαφορετικές δογματικές αφετηρίες, έχουν έναν κοινό παρονομαστή. Είναι σήμερα υπέρ της ασκούμενης πολιτικής της Ρωσίας,  ενάντια στη Δύση αλλά ειδικότερα και ενάντια στην Ευρωπαϊκή Ένωση εντός της οποίας εκφράζουν, ευτυχώς ανεμπόδιστα, την αντιδυτική εχθρότητά τους. Κάτι που στην Δημοκρατορία του Πούτιν θα ήταν αδιανόητο να συμβαίνει. Βλέπε το τελευταίο παράδειγμα του θανάτου του Ναβάλνι.

Συγκεκριμένο παράδειγμα.

Σχεδόν κάθε μέρα, συναντώ στην καφετέρια (δηλαδή το σύγχρονο καφενείο) έναν κύριο που συχνάζει και αυτός εκεί. Ο εν λόγω κύριος γεννήθηκε, μεγάλωσε και έμαθε ρωσικά γράμματα στην πρώην Σοβιετική Ένωση, έχοντας ελληνικές ρίζες, και κάποια στιγμή ήρθε στην Ελλάδα, με το μυαλό του όμως στην «αξιοθαύμαστη» Ρωσία του Πούτιν και ιδιαίτερα στο «παραδεισένιο» πρώην κουμμουνιστιστό καθεστώς («καλός είναι ο Πούτιν αλλά εγώ προτιμούσα τους κομμουνιστές», μου λέει συχνά). Ερχόμενος στην Ελλάδα νέος, απέκτησε έναν γιο και μια κόρη οι οποίοι σπούδασαν στην Ελλάδα, δεν δέχθηκαν να πάνε στη Ρωσία για σπουδές και κοινωνική ένταξη, παρά την έντονη παρότρυνσή του. Αντίθετα η κόρη του μετανάστευσε στις ΗΠΑ όπου εργάζεται σήμερα, πλήρως ενσωματωμένη! Ο δε γιος του στη Μεγάλη Βρετανία όπου εργάζεται σε Τράπεζα ! Καταλαβαίνετε την πικρία αυτού του φιλο-ρώσου πατέρα που καθημερινά παρακολουθεί, όπως μου λέει,  τα αντιδυτικά ρωσικά ΜΜΕ, ενώ τα παιδιά του ζουν και εργάζονται σε αυτές τις δυο πιο μισητές χώρες από το καθεστώς Πούτιν! Ευλόγως λοιπόν τόσο εγώ προσωπικά, όσο και άλλοι θαμώνες της ίδιας καφετέριας τον ρωτάμε αυτόν τον κύριο, γιατί άφησε αυτόν τον «παράδεισο» και ήρθε στην Ελλάδα ; Και γιατί δεν μπόρεσε να πείσει ακόμα και τα δυο παιδιά του που προτίμησαν τη Δύση και όχι τη Δημοκρατορία της Ρωσίας ; Εδώ είναι σαν να ρωτήσουμε έναν πρόσφυγα Μουσουλμάνο γιατί προτιμάς να πας στην «άπιστη» Δύση κι όχι στις ζάπλουτες πιστές μουσουλμανικές χώρες της Σαουδικής Αραβίας και των Εμιράτων;

Όμως δεν είναι μόνο πολλοί  Έλληνες σήμερα φιλοπουτινικοί. Ο πουτινισμός είναι επιθετικός προπαγανδιστικά και χρηματοδοτικά σε ολόκληρη τη Δύση και την αστική της δημοκρατία. Και τούτο για να αποφύγει την «Μετάδοση» αυτής της «μεταδοτικής ασθένειας» στη χώρα του, όπως διαβάζουμε παρακάτω στο δημοσίευμα του  Jean–Pierre Stroobants  του ηλεκτρονικού Le Monde, στις 11-4-2024, με τίτλο : «Η ρωσική επιρροή στην ευρωπαϊκή ακροδεξιά επεκτείνεται στους συνομωσιολόγους και στα ταυτοτικά γκρουπούσκουλα» (L’influence russe sur l’extrême droite européenne s’étend aux complotistes et aux groupuscules identitaires).

Πράγματι δύο ερευνητές από τη Χάγη ανέλυσαν 10 χώρες μέλη της Ένωσης που βρίσκονται, ή έχουν βρεθεί, αντιμέτωπες με επιχειρήσεις αποσταθεροποίησης και που ενορχηστρώθηκαν από τη Μόσχα για να υπονομεύσουν το «δημοκρατικό σύστημα». Για να χαρακτηρίσει το φαινόμενο αυτό, ο Ουκρανός πολιτικός επιστήμονας Anton Shekhovtsov, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης, χρησιμοποιεί την έκφραση «μαύρο τανγκό», την οποία έκανε βιβλίο, με τίτλο : «Ρωσία και Δυτική Ακροδεξιά. Μαύρο τανγκό» (Russia and the Western Far Right. Tango noir), εκδόσεις Routledge, 2017, αυτό που το Κρεμλίνο χορεύει εδώ και καιρό με την ευρωπαϊκή ακροδεξιά, με σκοπό την αποδυνάμωση των 27. Αυτή η συμμαχία, που επαν-ενεργοποιήθηκε μετά τις διάφορες οικονομικές, μεταναστευτικές και υγειονομικές κρίσεις τις οποίες πέρασε η Ένωση, «στοχεύει να υπονομεύσει το δημοκρατικό σύστημα και τους θεσμούς οι οποίοι τις εκπροσωπούν», αναλύουν οι Kacper Rekawek και Barbara Molas. Δύο ερευνητές από το «Διεθνές Κέντρο για τον αγώνα κατά της τρομοκρατίας» (ICCT). Αυτό το ίδρυμα, που εδρεύει στη Χάγη, παρουσίασε, την Τετάρτη 10 Απριλίου 2024, στις Βρυξέλλες, μια ογκώδη έκθεση που μελετά σε βάθος την κατάσταση 10 χωρών-μελών της Ένωσης που βρίσκονται ή έχουν βρεθεί αντιμέτωπες με επιχειρήσεις αποσταθεροποίησης ενορχηστρωμένες από τη Μόσχα. Έτσι, οι ερευνητές επιθυμούν να προειδοποιήσουν, λίγους μήνες πριν από τις ευρωπαϊκές εκλογές, και να καταδείξουν ένα φαινόμενο που έχει πλέον διάφορες μορφές, συμπεριλαμβανομένης της υποστήριξης υπέρ-ριζοσπαστικών ρευμάτων, τα λεγόμενα «Remve», ένα αγγλικό ακρωνύμιο για τους «βίαιους εξτρεμιστές με φυλετικά ή εθνικά κίνητρα».

Δάνεια που χορηγήθηκαν στο κόμμα της Λεπέν

Από εδώ και στο εξής, οι ταυτοτικές ομάδες, οι υπερεθνικιστικές, οι συνωμοσιολογικές, ακόμη και οι τρομοκρατικές, συνεννοούνται με πιο «κλασικά» κόμματα, όπως είναι : το Αυστριακό Κόμμα Ελευθερίας (FPÖ), η Εναλλακτική για τη Γερμανία (AfD) ή η Ιταλική Λίγκα – μέσα στο νεφέλωμα που ενθαρρύνει, εμπνέει, ακόμη και χρηματοδοτεί η Ρωσία, διευκρινίζουν οι εν λόγω ερευνητές. Αναλύουν, εκτός από την υφιστάμενη κατάσταση στη Γαλλία (όπου οι δημοσκοπήσεις δίνουν σήμερα 30% των προτιμήσεων στο κόμμα της Λεπέν για τις επερχόμενες ευρωεκλογές), αυτήν της Αυστρίας, της Γερμανίας, της Ιταλίας, της Ουγγαρίας, της Σερβίας, της Τσεχικής Δημοκρατίας, της Σλοβακίας, της Σουηδίας και της Πολωνίας.

Το γαλλικό κεφάλαιο της μελέτης αναφέρει τα δύο ρωσικά δάνεια που χορηγήθηκαν το 2014 στο Εθνικό Μέτωπο (που σήμερα αποκαλείται Εθνική Συσπείρωση), το λόμπι της ένωσης Γαλλο-Ρωσικού Διαλόγου με την συν-προεδρία τον ευρωβουλευτή Thierry Mariani και τη σύγκλιση απόψεων μεταξύ της ακροδεξιάς και του Κρεμλίνου. για την καταπολέμηση της παγκοσμιοποίησης, του φιλελευθερισμού ή της μετανάστευσης. Επίσης αναφέρει την εγγύτητα του ακροδεξιού σχηματισμού «Ανακατάληψη» (Reconquête) με το αγαπητό στο Κρεμλίνο θέμα της συντηρητικής επανάστασης. Και παρέχει μια ενδιαφέρουσα υπενθύμιση : Η υποστήριξη της Μόσχας στον Joël Sambuis, που εξακολουθεί να καταζητείται από τη γαλλική δικαιοσύνη επειδή ενέπνευσε την απόπειρα δολοφονίας του Jacques Chirac από τον Maxime Brunerie το 2002. Ο Sambuis, ακτιβιστής του Ιστότοπου (Web) και προπαγανδιστής της ρωσικής πολιτικής, έλαβε πολιτικό άσυλο στη Μόσχα το 2004.

Joël Sambuis,

Στη Γερμανία, την Αυστρία και τη Σερβία, μικρές ομάδες εκφράζουν επίσης ανοιχτά φιλορωσικές απόψεις και είναι χρήσιμες στον «πολιτικό πόλεμο» που κάνει το Κρεμλίνο εναντίον της Ευρώπης και της «παρακμιακής» Δύσης. Από την εισβολή στην Κριμαία το 2014 και στην Ουκρανία το 2022, αυτά τα δίκτυα έχουν επίσης χρησιμοποιηθεί για να προσπαθήσουν να αποδυναμώσουν την υποστήριξη προς το Κίεβο. Στην Ιταλία, φιλορώσοι χάκερ οργάνωσαν επιθέσεις εναντίον θεσμικών ιστοτόπων το 2022 για να καταγγείλουν την υποστήριξη της χώρας στην Ουκρανία. Στην Ουγγαρία, οι εξτρεμιστικές ομάδες ενθαρρύνονται από το Κρεμλίνο επειδή υποστηρίζουν την επιστροφή στα προ του 1920 σύνορα και την ανάκτηση των ουκρανικών εδαφών.

Η προσπάθεια αποδυνάμωσης της Δύσης είναι επίσης ένας τρόπος για να συντηρηθεί ο Βλαντιμίρ Πούτιν, υπογραμμίζει ο Rekawek : αποφεύγει έτσι οποιαδήποτε «δημοκρατική μετάδοση» στη χώρα του. Αφού χρησιμοποίησε τα όπλα της ενέργειας, της παραπληροφόρησης και της διαφθοράς, δεν διστάζει πλέον να ενθαρρύνει την υποστήριξη των πιο εξτρεμιστικών ρευμάτων. Σε αντάλλαγμα, τα τελευταία κερδίζουν επιρροή και μπορούν να συνεχίσουν να υπονομεύουν τη δημοκρατική συζήτηση, κρίνουν οι εν λόγω ερευνητές του ICCT, οι οποίοι προειδοποιούν : πρέπει να σχεδιαστούν επειγόντως αντίμετρα.

 

Ο μεγάλος πόλεμος Ιράν – Ισραήλ στη Μέση Ανατολή: 7 φορές στο χείλος του γκρεμού τα τελευταία 5 χρόνια

0

Προαναγγελθείσα σύγκρουση Ιράν – Ισραήλ: Η σχοινοβασία της Δύσης και οι επιδιώξεις Νετανιάχου.

Η απευθείας σύγκρουση Ιράν – Ισραήλ ήταν μια εξέλιξη που εξ αρχής οι ΗΠΑ και η ΕΕ προσπάθησαν να αποφύγουν. Όμως οι δηλωμένες προθέσεις – από μόνες τους – δεν αρκούν. Το χτύπημα του Ισραήλ στο ιρανικό προξενείο στη Δαμασκό οδήγησε στα αντίποινα της Τεχεράνης. Τώρα το Ισραήλ δηλώνει με τη σειρά του πως θα απαντήσει στο Ιράν και μένει να φανεί εάν ο βιβλικός κανόνας «οφθαλμόν αντί οφθαλμού» θα οδηγήσει τους ίδιους και τον κόσμο σε μονοφθαλμία ή τύφλωση…

Αν και σαφώς ελεγχόμενη και χωρίς την αξιοποίηση των πιο προηγμένων όπλων που διαθέτει στο οπλοστάσιό της, η πραναγγελθείσα επίθεση της Τεχεράνης ήταν το πρώτο απευθείας χτύπημα από την επικράτεια του Ιράν στο Ισραήλ και για αυτό αναλυτές το χαρακτήρισαν ως ένα «ιστορικό γεγονός».

Μέχρι σήμερα τα πλήγματα της Τεχεράνης στο Ισραήλ γίνονταν μέσω των πληρεξούσιων δυνάμεων του «άξονα της αντίστασης». Πρόκειται για τον άτυπο αντι-ισραηλινό και αντι- δυτικό στρατιωτικό συνασπισμό υπό την ηγεσία του Ιράν, στον οποίο συμμετέχουν η Χεζμπολάχ του Λιβάνου, η Χαμάς, ένοπλες ομάδες σε Ιράκ και Συρία, και οι Χούτι στην Υεμένη.

Από την άλλη η στρατηγική του Ισραήλ κατά του Ιράν, μέχρι την επίθεση στο προξενείο, περιοριζόταν σε στοχευμένες δολοφονίες στρατιωτικών ηγετών και επιστημόνων που συμμετείχαν στο πυρηνικό πρόγραμμα της Τεχεράνης. Στις πιο πολλές περιπτώσεις, ο ισραηλινός στρατός δεν αναλάμβανε επίσημα την ευθύνη.

Οι επιδιώξεις Νετανιάχου

Ο Μπενιαμίν Νετανιάχου, όταν αποφάσισε να χτυπήσει το προξενείο του Ιράν στη Δαμασκό, γνώριζε καλά τα επακόλουθα και αυτά φαίνεται να επιδίωκε. Η αντίδραση του Ιράν ήταν αναμενόμενη και με αυτόν τον τρόπο οι ΗΠΑ, που το τελευταίο διάστημα έχουν επικρίνει και αμφισβητήσει ανοιχτά τους σχεδιασμούς του «Μπίμπι», αναγκάστηκαν να εκφράσουν δημόσια την «ακλόνητη» υποστήριξή τους στο Ισραήλ. Ωστόσο σε κατ΄ ιδίαν συνομιλία με τον Νετανιάχου, ο Τζο Μπάιντεν φέρεται να του ξεκαθάρισε πως αυτή η υποστήριξη αφορά αποκλειστικά την άμυνα της χώρας και όχι επιθετικές ενέργειες κατά του Ιράν.

Η Ουάσινγκτον και οι ευρωπαίοι σύμμαχοι επιμένουν πως ένας γενικευμένος πόλεμος θα πρέπει να αποφευχθεί και καλούν τις δύο πλευρές σε «αυτοσυγκράτηση». Ο ισραηλινός πρωθυπουργός ήδη δέχεται πιέσεις για να μην προχωρήσει σε ισχυρά αντίποινα και φαίνεται πως αυτές είχαν κάποιο αποτέλεσμα. Σύμφωνα με τις πληροφορίες ισραηλινών μέσων, το υπουργικό πολεμικό συμβούλιο υποστήριξε πως η σχεδιαζόμενη απάντηση δεν πρόκειται να πυροδοτήσει έναν γενικευμένο πόλεμο και θα έχει – άτυπα – την έγκριση των ΗΠΑ.

Ωστόσο αυτές οι δεσμεύσεις δεν κατευνάζουν τους φόβους. Το γαϊτανάκι αντιποίνων θα μπορούσε να ξεφύγει από κάθε έλεγχο με τους δύο ορκισμένους εχθρούς να κλιμακώνουν τα χτυπήματα σε μια επίδειξη ισχύος και γοήτρου. Επιπλέον ο Νετανιάχου το τελευταίο διάστημα έχει δείξει πως επιχειρεί με τις κινήσεις του να διαμορφώνει τις συνθήκες που εξυπηρετούν τα προσωπικά του σχέδια, ακόμη και χωρίς την έγκριση των συμμάχων του.

Εντός και εκτός Ισραήλ, έχει απωλέσει την αξιοπιστία του και θεωρείται όλο και περισσότερο ως μέρος των προβλημάτων στη Μέση Ανατολή. Ηγέτες της αντιπολίτευσης και η πλειονότητα στις δημοκοπήσεις ζητάει την αποχώρησή του από την πρωθυπουργία με το τέλος του πολέμου, ωστόσο ο ίδιος αντιλαμβάνεται την παραμονή του στον πρωθυπουργικό θώκο ως ευκαιρία για να απαλλαγεί από τις κατηγορίες για διαφθορά, που τον έχουν οδηγήσει ενώπιον της δικαιοσύνης. Η πολιτική του επιβίωση φαίνεται να είναι συνυφασμένη με τις συγκρούσεις.

Επιπλέον ο μεγάλος φόβος της ισραηλινής ηγεσίας ήταν και παραμένει η κατασκευή πυρηνικών όπλων από το Ιράν, το οποίο, σύμφωνα με διεθνής παρατηρητές, φαίνεται να βρίσκεται πολύ κοντά σε αυτό. Το ενδεχόμενο το Ισραήλ να εκμεταλλευτεί τη συγκυρία για να προσπαθήσει να πλήξει το πυρηνικό πρόγραμμα της Τεχεράνης δεν μπορεί να αποκλειστεί και σε αυτήν την περίπτωση η σύγκρουση θα μπορούσε να λάβει τρομακτικές διαστάσεις. Υπενθυμίζεταιι πως ο διακηρυγμένος στόχος του Νετανιάχου είναι «η εξάλειψη κάθε απειλής του Ισραήλ».

Η σχοινοβασία της Δύσης

Οι ΗΠΑ, όπως και το Ηνωμένο Βασίλειο και η Γαλλία, αναγκάστηκαν από τις εξελίξεις να εμπλακούν ενεργά έστω και ως «επικουρική δύναμη» πρόσθετης θωράκισης, βοηθώντας το Ισραήλ να αποκρούσει τους πυραύλους και τα drones του Ιράν. Επιπλέον δυτικοί αξιωματούχοι κάνουν λόγο για μια «ενιαία διπλωματική απάντηση στο Ιράν». Εάν αυτή μετουσιωθεί σε κυρώσεις και ακολουθήσει αντίστοιχη αντίδραση από το Ιράν, τότε οι επιπτώσεις στην διεθνή οικονομία θα ήταν μεγάλες, με ένα ντόμινο στην τιμή του πετρελαίου και κατά συνέπεια σε ένα νέο πληθωριστικό κύμα που θα πλήξει τις δυτικές κοινωνίες.

Οι ΗΠΑ, όπως και οι ευρωπαίοι σύμμαχοι, ευελπιστούν πως ακόμη κι αν ο πόλεμος αντιποίνων συνεχιστεί, τα εκατέρωθεν χτυπήματα θα είναι τέτοιας κλίμακας που δεν θα οδηγήσουν σε μια μεγαλύτερη σύρραξη. Αυτό θα απαιτούσε και την βαθύτερη εμπλοκή τους, ενώ ελλοχεύει πάντα και ο κίνδυνος μιας δυναμικότερης παρέμβασης της Ρωσίας και της Κίνας λόγω της σχέσης τους με το Ιράν.

Σε κάθε περίπτωση τα ισραηλινά αντίποινα, σύμφωνα με όλες τις πλευρές, είναι δεδομένα. Αν και ο Τζο Μπάιντεν συμβούλεψε το Ισραήλ να κρατήσει ως νίκη την αποτελεσματική αντιμετώπιση της ιρανικής επίθεσης, η ισραηλινή κυβέρνηση διεμήνυσε στην Ουάσιγκτον πως δεν έχει άλλη επιλογή από το να απαντήσει. Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος , Ντέιβιντ Μένσερ, δήλωσε μετά το συμβούλιο πως «το Ισραήλ διατηρεί όλες τις επιλογές του». «Θα κάνουμε ό,τι περνάει από το χέρι μας για να υπερασπιστούμε τη χώρα μας», τόνισε. Αυτό που μένει να απαντηθεί είναι ο χρόνος και το μέγεθος των αντιποίνων, δυο παράγοντες που θα κρίνουν και το μέλλον της σύγκρουσης.

Το χρονικό μιας προαναγγελθείσας σύγκρουσης

Ακολουθεί ένα πρόσφατο ιστορικό της προαναγγελθείσας σύγκρουσης, όπως παρουσιάζεται από τους New York Times:

Αύγουστος 2019: Μια ισραηλινή αεροπορική επιδρομή σκότωσε δύο εκπαιδευμένους από το Ιράν μαχητές στη Συρία, ένα drone πυροδότησε έκρηξη κοντά σε γραφείο της Χεζμπολάχ στον Λίβανο και μια αεροπορική επιδρομή στο Qaim του Ιράκ, σκότωσε έναν διοικητή μιας ιρακινής πολιτοφυλακής που υποστηρίζεται από το Ιράν. Το Ισραήλ κατηγόρησε το Ιράν ότι προσπάθησε να δημιουργήσει μια χερσαία γραμμή ανεφοδιασμού όπλων μέσω του Ιράκ και της βόρειας Συρίας προς τον Λίβανο, και οι αναλυτές είπαν ότι οι επιδρομές είχαν στόχο να εμποδίσουν το Ιράν και να στείλουν ένα μήνυμα στους πληρεξούσιους του ότι το Ισραήλ δεν θα ανεχόταν έναν στόλο έξυπνων πυραύλων στα σύνορά του.

Ιανουάριος 2020: Το Ισραήλ εξέφρασε την ικανοποίησή του με τη δολοφονία του Ταγματάρχη Κασίμ Σουλεϊμανί, ανώτατου διοικητή του σώματος των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης του Ιράν, σε επίθεση με αμερικανικό μη επανδρωμένο αεροσκάφος στη Βαγδάτη. Το Ιράν αντεπιτέθηκε χτυπώντας δύο βάσεις στο Ιράκ που φιλοξενούσαν αμερικανικά στρατεύματα με ένα μπαράζ πυραύλων, τραυματίζοντας περίπου 100 στρατιωτικούς των ΗΠΑ.

Ιούλιος 2021: Πετρελαιοφόρο με διαχειρίστρια μια ισραηλινή ναυτιλιακή εταιρεία δέχεται επίθεση στα ανοιχτά του Ομάν. Δύο μέλη του πληρώματος σκοτώθηκαν. Η εταιρεία και ισραηλινοί αξιωματούχοι δήλωσαν πως η επίθεση έγινε από ιρανικά drones. Η Τεχεράνη ούτε ανέλαβε, αλλά ούτε και αρνήθηκε ρητά την ευθύνη, ωστόσο ένα κρατικό ιρανικό κανάλι, που απηχεί της θέσης του καθεστώτος, αναφέρθηκε στο επεισόδιο ως απάντηση για ένα ισραηλινό χτύπημα στη Συρία.

Νοέμβριος 2021: Το Ισραήλ σκότωσε τον κορυφαίο πυρηνικό επιστήμονα του Ιράν, Μοχσέν Φαχριζαντέχ.

Μάιος 2022: Το Ισραήλ δολοφονεί έναν διοικητή των Φρουρών της Επανάστασης, τον συνταγματάρχη Σαγιάντ Χονταγιέ.

Δεκέμβριος 2023: Μετά την έναρξη των βομβαρδισμών στη Γάζα, ως απάντηση της επίθεσης της Χαμάς στις 7 Οκτωβρίου, ένοπλες δυνάμεις που υποστηρίζονται από το Ιράν, όπως η Χεζμπολάχ του Λιβάνου, ενίσχυσαν τις επιθέσεις τους προς το Ισραήλ, ενώ οι Χούτι της Υεμένης εξαπέλυσαν χτυπήματα κατά εμπορικών πλοίων στην Ερυθρά Θάλασσα, προκαλώντας σημαντικά προβλήματα στη εμπορική ναυτιλία και το διεθνές εμπόριο.

Το Ιράν κατηγόρησε το Ισραήλ για τη δολοφονία ενός υψηλόβαθμού στρατιωτικού στελέχους του, του στρατηγού Sayyed Razi Mousavi, ύστερα από πυραυλικό χτύπημα στη Συρία. Το Ισραήλ, κατά τη συνήθη πρακτική, αρνήθηκε να σχολιάσει άμεσα εάν βρισκόταν πίσω από τον θάνατο του στρατηγού Μουσαβί.

Ιανουάριος 2024: Σε έκρηξη σε προάστιο της Βηρυτού, στον Λίβανο, σκοτώνεται ο Σαλέχ Αλ Αρούρι, ηγετικό στέλεχος της Χαμάς. Μαζί του σκοτώθηκαν και δύο ακόμη διοικητές της παλαιστινιακής οργάνωσης. Ήταν η πρώτη δολοφονία ανώτατου αξιωματούχου της Χαμάς, εκτός της Λωρίδας της Γάζας και της Δυτικής Όχθης, τα τελευταία χρόνια. Αξιωματούχοι από τη Χαμάς, τον Λίβανο και τις Ηνωμένες Πολιτείες απέδωσαν την έκρηξη στο Ισραήλ, το οποίο και πάλι δεν επιβεβαίωσε την εμπλοκή του.

Ως απάντηση η Χεζμπολάχ ενίσχυσε τα χτυπήματα στο Ισραήλ, και ο ισραηλινός στρατός αντεπιτέθηκε σκοτώνοντας αρκετούς από τους διοικητές της ομάδας.

Μάρτιος και Απρίλιος 2023: Επίθεση ισραηλινών μη επανδρωμένων αεροσκαφών έπληξε αυτοκίνητο στο νότιο Λίβανο, σκοτώνοντας τουλάχιστον ένα άτομο. Ο ισραηλινός στρατός είπε ότι σκότωσε τον αναπληρωτή διοικητή της μονάδας πυραύλων της Χεζμπολάχ. Η Χεζμπολάχ επιβεβαίωσε τον θάνατο ενός άνδρα, αλλά δεν έδωσε περισσότερες λεπτομέρειες.

Την ίδια μέρα, ισραηλινές αεροπορικές επιδρομές προκάλεσαν το θάνατο στρατιωτών κοντά στο Χαλέπι, στη βόρεια Συρία. Ήταν μια από τις πιο μεγάλες ισραηλινές επιθέσεις στη χώρα εδώ και χρόνια. Συνολικά σκοτώθηκαν 36 Σύροι στρατιώτες, επτά μαχητές της Χεμπολάχ και ένας μαχητής φιλοϊρανικής πολιτοφυλακής.

Και πάλι ο στρατός του Ισραήλ δεν ανέλαβε την ευθύνη. Ωστόσο, ο υπουργός Άμυνας της χώρας Γιοάβ Γκάλαντ έγραψε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης: «Θα καταδιώξουμε τη Χεζμπολάχ σε κάθε μέρος που επιχειρεί και θα επεκτείνουμε την πίεση και τον ρυθμό των επιθέσεων». Τρεις ημέρες αργότερα σημειώθηκε το χτύπημα στο κτίριο της ιρανικής πρεσβείας στη Δαμασκό. Τρεις ανώτατοι Ιρανοί διοικητές και τέσσερις αξιωματικοί σκοτώθηκαν.

https://www.ieidiseis.gr/kosmos/243259/o-megalos-polemos-iran-israil-sti-mesi-anatoli-7-fores-sto-xeilos-tou-gremoy-ta-teleftaia-4-xronia

Washington Post: Πώς οι Ρώσοι ενισχύουν το οπλοστάσιο του Ιράν κατά ισραηλινής αεροπορικής επιδρομής

0

Από την επίθεση του Ιράν στο Ισραήλ / Φωτογραφία: AP
16/04/2024  19:07
Σε ρεπορτάζ της «Washington Post» περιγράφεται η σχέση της Ρωσίας με το Ιράν και αναφέρονται οι τρόποι που μπορεί αυτή να ενισχύσει τις δύο χώρες, αλλά και να βοηθήσει την Τεχεράνη να αμυνθεί απέναντι σε μια επίθεση του Ισραήλ.

Τον περασμένο Μάρτιο, αναφέρει το ρεπορτάζ, ένας Ρώσος κατασκευαστής όπλων προσκάλεσε μια αντιπροσωπεία Ιρανών σε μια VIP ξενάγηση στα εργοστάσια όπλων του.

Οι 17 επισκέπτες ξεναγήθηκαν σε ένα εργοστάσιο που κατασκευάζει προϊόντα που επιθυμεί από καιρό η Τεχεράνη: προηγμένα ρωσικά συστήματα αεράμυνας για την κατάρριψη εχθρικών αεροσκαφών.

Το εργοστάσιο, η NPP Start, στην πόλη Εκατερίνμπουργκ, βρίσκεται υπό αμερικανικές κυρώσεις για την υποστήριξη του πολέμου της Ρωσίας κατά της Ουκρανίας.

Διαρροές εγγράφων από χάκερ παρουσιάζουν τις ανταλλαγές τεχνολογίας μεταξύ Ιράν και Ρωσίας
Μεταξύ των εμπορευμάτων του είναι κινητοί εκτοξευτές και άλλα εξαρτήματα για αντιαεροπορικές συστοιχίες, συμπεριλαμβανομένων των ρωσικών S-400, τα οποία, σύμφωνα με εκτιμήσεις στρατιωτικών αναλυτών, είναι ικανά να εντοπίζουν και να καταστρέφουν μαχητικά αεροσκάφη stealth, τα οποία χρησιμοποιούν το Ισραήλ και οι Ηνωμένες Πολιτείες.

Ένα ρωσικό έγγραφο που διέρρευσε, μέρος κλεμμένων ιρανικών μηνυμάτων ηλεκτρονικού ταχυδρομείου που αναρτήθηκαν στο διαδίκτυο τον Φεβρουάριο από μια ομάδα χάκερ, περιέγραφε την περιοδεία ως βιτρίνα για το «επιστημονικό και τεχνικό δυναμικό και τις δυνατότητες παραγωγής» που θα μπορούσε να προσφέρει η Ρωσία στο Ιράν.
Είναι άγνωστο αν η επίσκεψη των Ιρανών στα εργοστάσια όπλων της Ρωσίας οδήγησε άμεσα σε αγορά, αλλά το ταξίδι ερμηνεύεται από αξιωματούχους των δυτικών μυστικών υπηρεσιών ως μια βαθύτερη στρατηγική εταιρική σχέση μεταξύ της Μόσχας και της Τεχεράνης στα δύο χρόνια από την πλήρη εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία.

Η συμμαχία Ρωσίας-Ιράν θα μπορούσε να αναδειχθεί ως σημαντικός παράγοντας, καθώς οι Ισραηλινοί ηγέτες σταθμίζουν πιθανά στρατιωτικά πλήγματα σε αντίποινα για τις εκατοντάδες μη επανδρωμένα αεροσκάφη και πυραύλους που εκτοξεύτηκαν από το Ιράν εναντίον του Ισραήλ το Σαββατοκύριακο.

Το Ιράν άνοιξε ένα νέο επικίνδυνο κεφάλαιο στις σχέσεις του με τη Ρωσία, συμφωνώντας το 2022 να προμηθεύσει χιλιάδες μη επανδρωμένα αεροσκάφη και πυραύλους για να βοηθήσει τη Μόσχα στον πόλεμό της κατά της Ουκρανίας.

Οι συμφωνίες Ρωσίας-Ιράν
Οι διευρυμένοι δεσμοί έχουν πλέον συμβάλει στην εδραίωση συμφωνιών μεταξύ της Μόσχας και της Τεχεράνης, συμπεριλαμβανομένης της δέσμευσης της Ρωσίας να παράσχει στον σύμμαχό της προηγμένα μαχητικά αεροσκάφη και τεχνολογία αεράμυνας, εξοπλισμό που θα μπορούσε να βοηθήσει την Τεχεράνη να σκληρύνει την άμυνά της έναντι οποιασδήποτε μελλοντικής αεροπορικής επιδρομής από το Ισραήλ ή τις Ηνωμένες Πολιτείες, σύμφωνα με αξιωματούχους των αμερικανικών, ευρωπαϊκών και μεσανατολικών μυστικών υπηρεσιών και εμπειρογνώμονες σε θέματα όπλων.

Οι αξιωματούχοι, όπως και αρκετοί άλλοι που συνέβαλαν στο άρθρο αυτό μίλησαν υπό τον όρο της ανωνυμίας.

Δεν είναι γνωστό πόσα από τα συστήματα έχουν παρασχεθεί και αναπτυχθεί, αλλά η ρωσική τεχνολογία θα μπορούσε να μετατρέψει το Ιράν σε έναν πολύ πιο ισχυρό αντίπαλο, με ενισχυμένη ικανότητα κατάρριψης αεροσκαφών και πυραύλων, είπαν οι αξιωματούχοι και οι εμπειρογνώμονες.

Οι συμφωνίες για τα όπλα αποτελούν μέρος μιας ευρύτερης συνεργασίας, που περιλαμβάνει τη συμπαραγωγή στρατιωτικών μη επανδρωμένων αεροσκαφών εντός της Ρωσίας, την ανταλλαγή τεχνολογίας κατά των παρεμβολών και την αξιολόγηση σε πραγματικό χρόνο στο πεδίο της μάχης των όπλων που αναπτύχθηκαν εναντίον των εξοπλισμένων από το ΝΑΤΟ δυνάμεων στην Ουκρανία, δήλωσαν οι αξιωματούχοι των μυστικών υπηρεσιών και οι εμπειρογνώμονες σε θέματα όπλων.

Η συνεργασία αποφέρει σημαντικά οφέλη και για τις δύο χώρες, ενώ αναβαθμίζει το καθεστώς του Ιράν από κατώτερο σύμμαχο σε στρατηγικό εταίρο, υπογράμμισαν.

Αξιωματούχοι των μυστικών υπηρεσιών περιέγραψαν ότι η Ρωσία προχωρά συμφωνίες που διαπραγματεύτηκε μυστικά για την προμήθεια στο Ιράν Su-35, ένα από τα πιο ικανά ρωσικά μαχητικά-βομβαρδιστικά και μια δυνητικά δραματική αναβάθμιση για την ιρανική πολεμική αεροπορία, που αποτελείται κυρίως από ανακατασκευασμένα αμερικανικά και σοβιετικά αεροσκάφη που χρονολογούνται πριν από το 1979.

Σημειώνεται ότι δεν υπάρχουν δημόσιες αποδείξεις ότι τα Su-35 έχουν παραδοθεί, ενώ η καθυστέρηση μπορεί να οφείλεται στο ότι το Ιράν δεν έχει πληρώσει για τα αεροπλάνα, σύμφωνα με έναν αξιωματούχο των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών και έναν αξιωματούχο των υπηρεσιών πληροφοριών της Μέσης Ανατολής.

Η Ρωσία δεσμεύτηκε, επίσης, να παράσχει τεχνική βοήθεια με τους ιρανικούς κατασκοπευτικούς δορυφόρους, καθώς και βοήθεια στην κατασκευή πυραύλων για την τοποθέτηση περισσότερων δορυφόρων στο Διάστημα, δήλωσαν οι αξιωματούχοι.

Τι όπλα θέλει το Ιράν από τη Ρωσία
Στην αμυντική πλευρά, το Ιράν αναζητά εδώ και καιρό τις κορυφαίες συστοιχίες αντιαεροπορικών πυραύλων της Ρωσίας για να προστατεύσει τις πυρηνικές και στρατιωτικές εγκαταστάσεις του από ένα πιθανό αμερικανικό ή ισραηλινό πλήγμα.

Το 2007, η Τεχεράνη συνήψε συμφωνία για την αγορά του ρωσικού αντιαεροπορικού συστήματος S-300, αλλά η Μόσχα καθυστέρησε την προμήθεια των όπλων, εν μέσω πιέσεων από τις Ηνωμένες Πολιτείες και τις ευρωπαϊκές δυνάμεις. Η απαγόρευση έληξε το 2016 και τα ιρανικά S-300 έγιναν επιχειρησιακά το 2019.

Το Ιράν έχει έκτοτε επιδιώξει να αγοράσει το πιο ικανό σύστημα S-400 της Ρωσίας, αν και δεν είναι δημοσίως γνωστό αν η Μόσχα έχει προχωρήσει στην παροχή συστοιχιών S-400.

Ορισμένες παραλλαγές των S-400 είναι εξοπλισμένες με ραντάρ που μπορούν να νικήσουν την τεχνολογία stealth που χρησιμοποιούν τα σύγχρονα πολεμικά αεροσκάφη.

Η Ρωσία έχει αναπτύξει τους S-400 για να προστατεύσει τις στρατιωτικές της βάσεις στη Συρία και οι συστοιχίες αποτελούν δυνητικά θανατηφόρα απειλή για τα αμερικανικά και ισραηλινά στρατιωτικά αεροσκάφη που επιχειρούν περιστασιακά στον συριακό εναέριο χώρο.

Τι κερδίζει η Ρωσία
Η Μόσχα αποκομίζει επίσης οφέλη από τη συνεργασία, δήλωσαν αξιωματούχοι των μυστικών υπηρεσιών. Εκτός από τα χιλιάδες μη επανδρωμένα αεροσκάφη που προμηθεύτηκε από το Ιράν, η Ρωσία συμφώνησε στα τέλη του περασμένου έτους να αγοράσει πρόσθετο στρατιωτικό εξοπλισμό, αξίας περίπου 2 δισ. δολαρίων, συμπεριλαμβανομένων αμυντικών συστημάτων κατά των μη επανδρωμένων αεροσκαφών, που έχουν γίνει κορυφαία προτεραιότητα για τους Ρώσους στρατηγούς στην Ουκρανία.

Το Ιράν συμφώνησε ξεχωριστά να πουλήσει στη Ρωσία πυραύλους εδάφους-εδάφους για χρήση στην Ουκρανία και, σύμφωνα με μια νέα εκτίμηση των μυστικών υπηρεσιών, αναμένεται να ξεκινήσει άμεσα τη μεταφορά των όπλων. Οι κατασκοπευτικές υπηρεσίες δεν έχουν δει μέχρι στιγμής στοιχεία ότι οι πύραυλοι έχουν παραδοθεί, δήλωσαν οι αξιωματούχοι.

Η παραγωγή μη επανδρωμένων αεροσκαφών μάχης, εν τω μεταξύ, έχει εξελιχθεί σε κοινή επιχείρηση μεταξύ των δύο χωρών, δήλωσαν αξιωματούχοι των μυστικών υπηρεσιών.

Αρχικά, η παροχή μη επανδρωμένων αεροσκαφών από το Ιράν στη Ρωσία ήταν μια προσπάθεια της Τεχεράνης να βοηθήσει τον σύμμαχό της να καλύψει ένα κενό στη στρατιωτική εκστρατεία εναντίον της Ουκρανίας.

Η Ρωσία, η οποία διέθετε ελάχιστα μη επανδρωμένα αεροσκάφη μάχης στην αρχή του πολέμου, άρχισε να χρησιμοποιεί δύο τύπους ιρανικής κατασκευής μη επανδρωμένων αεροσκαφών Shahed το φθινόπωρο του 2022: το μακράς εμβέλειας Shahed-131 και το Shahed-136.

Μέχρι τα μέσα του καλοκαιριού του 2023, η Ρωσία είχε αρχίσει να κατασκευάζει μη επανδρωμένα αεροσκάφη, ιρανικής σχεδίασης, Shahed-136.

Ρωσικά έγγραφα, που περιήλθαν στην κατοχή της «Washington Post» πέρυσι, περιέγραφαν σχέδια για την κατασκευή 6.000 μη επανδρωμένων αεροσκαφών μέχρι το καλοκαίρι του 2025, τα οποία θα χρησιμοποιούσε στα χτυπήματά της κατά των ουκρανικών δυνάμεων, καθώς και κατά σταθμών παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας και άλλων ζωτικών υποδομών.

Συνεργασία Μόσχας και Τεχεράνης για drones
Πιο πρόσφατα, η Μόσχα και η Τεχεράνη έχουν αρχίσει να συνεργάζονται σε νέα είδη μη επανδρωμένων αεροσκαφών, σύμφωνα με αξιωματούχους των μυστικών υπηρεσιών και έγγραφα που διέρρευσαν.

Τα ρωσικά και ιρανικά μηνύματα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου και αρχεία που κυκλοφόρησαν από την ομάδα χάκερ Prana Network φέρεται να εκλάπησαν νωρίτερα φέτος από έναν ιρανικό διακομιστή που συνδέεται με το Σώμα των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης του Ιράν.

Μεταξύ των εγγράφων υπήρχαν λεπτομέρειες σχετικά με επισκέψεις ιρανικών και ρωσικών αντιπροσωπειών για να ξεναγηθούν σε οπλικές εγκαταστάσεις και στις δύο χώρες.

Η Post δεν μπόρεσε να επαληθεύσει ανεξάρτητα τα έγγραφα, αλλά δύο αξιωματούχοι της κυβέρνησης Μπάιντεν αναγνώρισαν ότι οι αμερικανικές υπηρεσίες πληροφοριών έχουν μελετήσει προσεκτικά το υλικό που διέρρευσε και δεν αμφισβητούν τη γνησιότητά του.

Ούτε η Ρωσία ούτε το Ιράν απάντησαν δημοσίως στη διαρροή.

Αρκετά έγγραφα περιγράφουν ένα ταξίδι τον Απρίλιο του 2023 στο Ιράν από μια αντιπροσωπεία Ρώσων μηχανικών, για να παρακολουθήσουν μια επίδειξη ενός νέου μη επανδρωμένου αεροσκάφους με αεριωθούμενο κινητήρα, καθώς και μια σειρά UAV κυνηγών-δολοφόνων, που έχουν σχεδιαστεί για να καταστρέφουν εχθρικά μη επανδρωμένα αεροσκάφη. Και τα δύο φάνηκαν να εντυπωσιάζουν τους επισκέπτες.

Οι παραλλαγές του αεροσκάφους τζετ, που ονομάστηκαν MS-237, Shahed-238 και Shahed-236, αναφέρεται ότι είχαν μέγιστη ταχύτητα περίπου 400 mph, ήταν, δηλαδή, τρεις φορές ταχύτερα από προηγούμενα ιρανικά drones. Η Τεχεράνη αποκάλυψε την ύπαρξη του νέου drone σε αεροπορική έκθεση τον Νοέμβριο.

Στην επίδειξη για το μη επανδρωμένο αεροσκάφος με την κωδική ονομασία «μηχανοκίνητο σκάφος», στις εσωτερικές τους επικοινωνίες οι Ρώσοι αναφέρουν ότι, «δεδομένης της υψηλής ταχύτητάς του, το σκάφος είναι ουσιαστικά ένας πύραυλος κρουζ».

Η δοκιμή προφανώς βοήθησε να εδραιωθεί μια συμφωνία για την απόκτηση τουλάχιστον 600 ιρανικής σχεδίασης τζετ drones, με τα περισσότερα από αυτά να είναι κατασκευασμένα σε ρωσικό έδαφος με ιρανικά εξαρτήματα και βοήθεια, σύμφωνα με τα email που διέρρευσαν.

Τα έγγραφα περιγράφουν επίσης παρατεταμένες διαπραγματεύσεις για το πώς θα πλήρωνε η Ρωσία για τα drones. Τουλάχιστον δύο δόσεις επρόκειτο να δοθούν με τη μορφή χρυσού, αξίας περίπου 140 εκατομμυρίων δολαρίων.

Η κοινή παραγωγή drones προσφέρει σημαντικά οφέλη για το Ιράν, συμπεριλαμβανομένης της ικανότητας αξιολόγησης της απόδοσής τους στα πεδία μάχης της Ουκρανίας.

iefimerida.gr

Π. Γκαρτζονίκας: Ειδικές δυνάμεις και ειδικές επιχειρήσεις – Το ελληνικό λάθος

2

Ειδικές δυνάμεις και ειδικές επιχειρήσεις, Παναγιώτης Γκαρτζονίκας
Τα τελευταία είκοσι περίπου χρόνια οι ειδικές δυνάμεις, κυρίως των Αμερικανών, βρέθηκαν στο επίκεντρο του διεθνούς ενδιαφέροντος λόγω του ρόλου τους στον πόλεμο εναντίον της τρομοκρατίας. Επηρεασμένη και η Ελλάδα από αυτές τις εξελίξεις έφτασε το 2021 να ιδρύσει τη Διοίκηση Ειδικού Πολέμου, στην οποία υπήγαγε όχι μόνο τις μονάδες ειδικών επιχειρήσεων, αλλά και όλες τις επίλεκτες δυνάμεις του πεζικού.

Η ίδρυση και η προβολή της πραγματοποιείται με διθυραμβικούς τόνους, υπονοώντας χωρίς να λέγεται ρητά, ότι η νέα διοίκηση θα κερδίσει σχεδόν μόνη της έναν μελλοντικό πόλεμο. Σκοπός αυτού του άρθρου είναι να κάνει μια σύντομη επισκόπηση των ειδικών επιχειρήσεων σε άλλες χώρες και κατόπιν να σκιαγραφήσει τι επιχειρεί να κάνει η Ελλάδα.

Οι πρώτες ειδικές δυνάμεις στην ιστορία του σύγχρονου πολέμου δημιουργήθηκαν κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, μετά την προτροπή του Τσώρτσιλ το 1940 «βάλτε φωτιά στην Ευρώπη», στην κατεχόμενη δηλαδή από τους Γερμανούς Ευρώπη. Οπότε οι Βρετανοί υπήρξαν πρωτοπόροι στον τομέα με τους ιδρυτές των ειδικών δυνάμεων να ανήκουν είτε στην αριστοκρατία, όπως ο Ντέιβιντ Στέρλιγκ, είτε στην κατηγορία των εκκεντρικών, όπως ο Όρντ Γουάινγκέιτ που φορούσε ένα ξυπνητήρι στο χέρι και κρεμούσε σκόρδα και κρεμμύδια γύρω από τον λαιμό του.

Αναγνωρίζοντας τη σημασία των δολιοφθορών και των αποστολών αναγνωρίσεως στα μετόπισθεν του εχθρού από μικρές εξειδικευμένες δυνάμεις, όλοι οι κύριοι συμμετέχοντες στον πόλεμο δημιούργησαν ειδικές μονάδες κάποιου είδους. Μολονότι πραγματοποίησαν κάποιες πολύ θεαματικές αποστολές, οι επιτυχίες τους ήταν τελικά τακτικού χαρακτήρα.

Ο στρατάρχης Γουίλιαμ Σλιμ, αναμφισβήτητα ο πιο επιτυχημένος Βρετανός διοικητής του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, έκανε την πιο περιεκτική αποτίμηση της συμβολής των ειδικών δυνάμεων στον πόλεμο: «Τελικά κατέληξα στο συμπέρασμα ότι αυτές οι μονάδες, εκπαιδευμένες, εξοπλισμένες και διανοητικά προσαρμοσμένες για ένα μόνο είδος επιχείρησης, ήταν σπάταλες. Δεν απέδωσαν στρατιωτικά αξιόλογα αποτελέσματα, ανάλογα με τους πόρους σε προσωπικό, υλικό και χρόνο που απορρόφησαν».

Επιπλέον, ο Σλιμ επισήμανε πόσο επιζήμια αποβαίνει η συγκρότηση των ειδικών μονάδων για τον υπόλοιπο στρατό, κάτι που ισχύει μέχρι σήμερα: «Το αποτέλεσμα αυτών των μεθόδων στρατολόγησης ήταν αναμφίβολα η μείωση της ποιότητας του υπόλοιπου στρατού, ιδιαίτερα του πεζικού, όχι μόνο αφαιρώντας την αφρόκρεμά του, αλλά και ενθαρρύνοντας την ιδέα ότι ορισμένες από τις κανονικές επιχειρήσεις του πολέμου ήταν τόσο δύσκολες που μόνο ειδικά εξοπλισμένα επίλεκτα σώματα θα μπορούσαν να αναλάβουν. Οι στρατοί δεν κερδίζουν πολέμους μέσω λίγων σωμάτων υπερστρατιωτών αλλά με τη μέση ποιότητα των κανονικών μονάδων τους».

Βρετανικές και ισραηλινές ειδικές δυνάμεις

Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο οι ειδικές δυνάμεις των δυτικών χωρών χρησιμοποιήθηκαν κυρίως για την καταστολή εξεγέρσεων στους πολέμους της αποαποικιοποίησης. Όταν ο στρατηγός Γουίλιαμ Γουέστμορλαντ, ο διοικητής των αμερικανικών δυνάμεων στο Βιετνάμ, ρωτήθηκε για τον ρόλο των ειδικών δυνάμεων στον πόλεμο, απάντησε: «Ήταν μια δευτερεύουσας σημασίας επίδειξη όσον αφορά τον στρατό. . . η συμβολή τους ήταν σαν το τσίμπημα μιας βελόνας». Κατόπιν, στον Πρώτο Πόλεμο του Κόλπου το 1991 οι ειδικές δυνάμεις δεν ανέλαβαν κύριες αποστολές κατά τη διάρκεια των αεροπορικών και χερσαίων επιχειρήσεων. Τελικά η μεγαλύτερη συμμετοχή τους ήταν στο κυνήγι των εκτοξευτών Scud του Ιράκ, με περιορισμένα ωστόσο αποτελέσματα.

Για τις βρετανικές ειδικές δυνάμεις, που θεωρούνται οι καλύτερες στον κόσμο, με πολλές επιτυχίες σε μεμονωμένες επιχειρήσεις,  έχει ενδιαφέρον η δράση τους σε μια συμβατική σύγκρουση, στον πόλεμο των Φώκλαντς. Σε ένα σπάνιο παράδειγμα επίσημης στρατιωτικής μομφής, ο υποστράτηγος Τζέρεμυ Μουρ, ένας σκληροτράχηλος αξιωματικός των πεζοναυτών και διοικητής των χερσαίων δυνάμεων κατά τη διάρκεια της σύγκρουσης, άσκησε έντονη κριτική στις ειδικές δυνάμεις. Η έκθεση που υπέβαλε μετά τις επιχειρήσεις, η οποία αποχαρακτηρίσθηκε πρόσφατα, είναι αποκαλυπτική.

Ο Μουρ δήλωσε ότι απογοητεύθηκε από την αδυναμία των ειδικών δυνάμεων, μετά τις αποβατικές επιχειρήσεις, να «ενσωματωθούν με τις επιχειρήσεις των χερσαίων δυνάμεων στο σύνολό τους και να παρέχουν τις ακριβείς και έγκαιρες αναφορές που ζήτησα». Ένα άλλο ενοχλητικό ζήτημα για τον Μουρ ήταν το γεγονός ότι «αναπτύχθηκαν περισσότερες ειδικές δυνάμεις από όσες χρειάζονταν ή μπορούσαν να υποστηριχθούν στο πεδίο». Κατά την άποψή του, η μονάδα των ειδικών δυνάμεων ήταν «δαπανηρή όσον αφορά τις απαιτήσεις υποστήριξης και σχεδιασμού για τη διατήρηση των δραστηριοτήτων της» και υπήρξε «λιγότερο αποτελεσματική, σε σχέση με τα αποτελέσματα που πέτυχε».

Παρά την ευρέως διαδεδομένη άποψη ότι οι ισραηλινές ειδικές δυνάμεις αποτελούν υπόδειγμα στρατηγικής επιτυχίας, η πραγματικότητα είναι ότι είχαν περιορισμένη στρατηγική χρησιμότητα στους πολέμους, η οποία προέρχεται σε μεγάλο βαθμό από διακριτές επιχειρήσεις μεταξύ των πολέμων. Η συμβολή τους στην πρωταρχική στρατιωτική προσπάθεια σε όλους τους πολέμους υπήρξε από μικρή έως ασήμαντη.  Παρότι η χρησιμότητα του των ειδικών δυνάμεων είχε αυξηθεί κάπως το 1967, ωστόσο δεν συνεισέφεραν σημαντικά στη διάρκεια του Πολέμου των Έξι Ημερών.

Επίσης στον Πόλεμο του 1973, οι ειδικές δυνάμεις δεν πρόσφεραν κάποιο σημαντικό αποτέλεσμα και το ίδιο επαναλήφθηκε και στον Πρώτο Πόλεμο του Λιβάνου το 1982, καθώς και στον Δεύτερο το 2006. Στο ενδιάμεσο των πολέμων, διακρίθηκαν σε αντιτρομοκρατικές και επιχειρήσεις συλλογής πληροφοριών, με ορισμένες θεαματικές ενέργειες, όπως η επιδρομή το 1976 στο αεροδρόμιο του Έντεμπε και η απελευθέρωση των ομήρων.

Η χρυσή εποχή για τις ΗΠΑ

Η χρυσή εποχή των αμερικανικών ειδικών δυνάμεων ήρθε μετά τις τρομοκρατικές επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου 2001. Ανέλαβαν τότε τον πρωταγωνιστικό ρόλο στον πόλεμο εναντίον της τρομοκρατίας, διπλασιάστηκαν σε μέγεθος φθάνοντας τις 70.000 ενώ ο ετήσιος προϋπολογισμός τους τριπλασιάσθηκε και είναι σχεδόν τριπλάσιος του συνολικού ελληνικού αμυντικού προϋπολογισμού. Ο στρατηγός Στάνλευ Μακρύσταλ, απέκτησε παγκόσμια φήμη ως διοικητής των ειδικών δυνάμεων στο Ιράκ, από το 2003 έως το 2008 και μετά την αποστρατεία του ίδρυσε μια συμβουλευτική εταιρεία η οποία παραδίδει μαθήματα ηγεσίας σε όλο τον κόσμο, ενώ εξέδωσε και τέσσερα βιβλία με αποτέλεσμα να γίνει εκατομμυριούχος.

Ο στρατηγός στα βιβλία του επαίρεται τόσο για την εμπνευσμένη ηγεσία του όσο και για τις επιτυχείς μεθόδους ενεργείας του, 300 επιδρομές τον μήνα ήταν η καλύτερη επίδοσή του. Επειδή όμως είναι στρατηγός και όχι λοχαγός, δεν εξηγεί πού οδήγησαν τελικά και αν συνέβαλαν στην επιτυχία του πολέμου οι επιδρομές αυτές για τη σύλληψη ή εξόντωση στελεχών των ανταρτών. Οι επιδρομές εναντίον ηγετικών στελεχών των ανταρτών, αποτέλεσαν την πλειονότητα των αποστολών των μονάδων ειδικών δυνάμεων στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν και σήμερα γνωρίζουμε ότι δεν οδήγησαν σε κάποιο στρατηγικό αποτέλεσμα.

Η αύξηση του αριθμού των αμερικανικών ειδικών δυνάμεων και η εμπλοκή τους σε διάφορες αποστολές, δημιούργησε πολλά παρατράγουδα. O αρχηγός του επιτελείου του αμερικανικού στρατού στρατηγός Μαρκ Μίλευ, έχοντας ο ίδιος υπηρετήσει στις ειδικές δυνάμεις, προστέθηκε σε ένα μεγάλο αριθμό συναδέλφων του, οι οποίοι στηλίτευσαν τις υπερβολές για τον ρόλο των ειδικών δυνάμεων.

Σε μια ομιλία του το 2017, δήλωσε ότι «οι ειδικές δυνάμεις έχουν τους καλύτερους πολεμιστές στον κόσμο με την καλύτερη εκπαίδευση, αλλά δεν έχουν σχεδιαστεί για να εμπλακούν σε μια σύγκρουση και να προσφέρουν την αποφασιστική νίκη. Το μόνο πράγμα που δεν έχουν σχεδιαστεί να κάνουν, είναι να κερδίσουν έναν πόλεμο», είπε. «Μπορούν να κάνουν επιδρομές, μπορούν να εκπαιδεύσουν άλλες χώρες – υπάρχουν πολλά άλλα πράγματα που μπορούν να κάνουν. Το να κερδίσουν έναν πόλεμο από μόνες τους δεν είναι στα καθήκοντά τους».

Ειδικές δυνάμεις

Κάνοντας μια αποτίμηση των ειδικών επιχειρήσεων και των ειδικών δυνάμεων, μετά τη σύντομη αυτή επισκόπηση, διακρίνουμε τα παρακάτω χαρακτηριστικά:

Πρώτον και κύριο έχει να κάνει με τη στρατηγική χρησιμότητα, την οποία ο στρατηγιστής Κόλιν Γκρέι ορίζει ως «τη συμβολή ενός συγκεκριμένου είδους στρατιωτικής δραστηριότητας στην πορεία και την έκβαση μιας ολόκληρης σύγκρουσης». Οι ειδικές επιχειρήσεις σχεδόν ποτέ δεν επιτυγχάνουν αποφασιστική στρατηγική επιτυχία από μόνες τους, μπορούν συχνά να επιτύχουν μόνο αποφασιστική τακτική επιτυχία.

Δεύτερον, επειδή οι ειδικοί ρόλοι για τους οποίους έχουν δημιουργηθεί οι ειδικές δυνάμεις λιγότερο και οι επίλεκτες δυνάμεις (αλεξιπτωτιστές, αερομεταφερόμενοι, πεζοναύτες) περισσότερο είναι περιορισμένοι, πολλές φορές έχουν χρησιμοποιηθεί σε ρόλους απλού πεζικού. Αυτό συνέβη με τους Γερμανούς αλεξιπτωτιστές μετά το 1941, με τους Αμερικανούς και Βρετανούς αλεξιπτωτιστές μετά το Άρνεμ, με τους Ισραηλινούς αλεξιπτωτιστές το 1973 και με τους Ρώσους αλεξιπτωτιστές και πεζοναύτες στον πόλεμο εναντίον της Ουκρανίας.

Τρίτον, γύρω από τις ειδικές δυνάμεις έχει αναπτυχθεί και συντηρείται μια ολόκληρη βιομηχανία μυθολογίας, η οποία υποστηρίζεται από τη λογοτεχνία μέχρι τον κινηματογράφο. Οι ταινίες του Χόλυγουντ με τον 60χρονο Τζων Γουέην ως πρασινοσκούφη συνταγματάρχη Κίρμπυ, έως εκείνες με τον Σιλβέστερ Σταλόνε ως Τζων Ράμπο που κερδίζει τους πολέμους μόνος του, έχουν συμβάλει τα μέγιστα στη μυθολογία για τις δυνατότητες των ειδικών δυνάμεων.

Τέταρτον, οι ειδικές δυνάμεις ασκούν έλξη σε πολλούς πολιτικούς, είτε επειδή μπορούν να τους προσφέρουν λύσεις σε περίπλοκες καταστάσεις, είτε λόγω της ρομαντικής τους πλευράς. Οι περιπτώσεις των Τσώρτσιλ, Ρούζβελτ, Κέννεντυ και Ράμσφελντ είναι οι πιο ενδεικτικές.

Η Διοίκηση Ειδικού Πολέμου

Η Ελλάδα διέθετε ήδη από το 2013 Διακλαδική Διοίκηση Ειδικών Επιχειρήσεων αλλά το 2021 δημιουργήθηκε Διοίκηση Ειδικού Πολέμου, η οποία συμπεριέλαβε εκτός από την προηγούμενη διοίκηση και τους σχηματισμούς επίλεκτου πεζικού, καταδρομών, αλεξιπτωτιστών και πεζοναυτών. Για το τι είναι “ειδικός πόλεμος” έχουμε αναφερθεί σε παλιότερο άρθρο. Αυτή η διοίκηση που δημιούργησε η Ελλάδα δεν υπάρχει σε κανένα δυτικό στρατό, όσο και αν διακινείται ως επιχείρημα ότι κάνουμε ό,τι κάνουν οι Αμερικανοί και το ΝΑΤΟ. Ούτε οι Ισραηλινοί που τόσο θαυμάζουμε, με πολλές μονάδες ειδικών δυνάμεων, δεν έχουν τέτοια δομή.

Πρόκειται για ελληνική εφεύρεση η οποία διέπεται από συντεχνιακή λογική, δεν εξυπηρετεί κάποια επιχειρησιακή σκοπιμότητα και μάλιστα η δεύτερη υποτάσσεται στην πρώτη. Η δημιουργία μιας φαραωνικής υπερδομής επιπέδου σώματος στρατού, με τρεις επιπλέον στρατηγούς και με ανόμοιους σχηματισμούς δεν απαντά σε κάποια επιχειρησιακή απαίτηση και ανακυκλώνει παλιές ιδέες με καινούργιο περιτύλιγμα. Επιπλέον, επιτείνονται προϋπάρχοντα προβλήματα, όπως εν συντομία αναφέρονται στη συνέχεια.

Πρώτον, με τη νέα διοίκηση δεν αυξήθηκαν οι ειδικές δυνάμεις ώστε να έχουμε νέες επιχειρησιακές δυνατότητες αλλά τέθηκαν κάτω από μια ομπρέλα προϋπάρχοντες σχηματισμοί, ειδικών δυνάμεων και επίλεκτου πεζικού. Αν αυξάναμε τις ειδικές δυνάμεις δημιουργώντας μονάδες 1ης και 2ης βαθμίδας (1st and 2nd Tier), όπως κάνουν όντως οι άλλες χώρες, θα απαντούσαμε ενδεχομένως σε μια επιχειρησιακή απαίτηση. Αντί δηλαδή να αναπτύξουμε σε βάθος τις ειδικές δυνάμεις, ανοίγουμε την πόρτα αυξάνοντας το πλάτος προσθέτοντας προϋπάρχουσες μονάδες και βαφτίζουμε το όλο σχήμα “ειδικό”, για να προσδώσουμε βάρος και κύρος στο όλο εγχείρημα.

Δεύτερον, η διοίκηση και ο έλεγχος επιβαρύνονται και περιπλέκονται, χωρίς κανένα όφελος.  Η νέα διοίκηση που συστήνεται αναλαμβάνει δύο σχηματισμούς που ούτως ή άλλως υπάγονταν στο ΓΕΕΘΑ. Η Διακλαδική Διοίκηση Ειδικών Επιχειρήσεων από την ίδρυσή της υπαγόταν στο ΓΕΕΘΑ, η δε Ι Μεραρχία, με τους πεζοναύτες, καταδρομείς και αλεξιπτωτιστές χρησιμοποιούταν από το ΓΕΕΘΑ. Δηλαδή εκεί που είχαμε δύο διοικήσεις απευθείας υπό το ΓΕΕΘΑ, τώρα παρεμβάλλουμε μία νέα διοίκηση μεταξύ αυτών και του ΓΕΕΘΑ. Ένα νέο επίπεδο διοίκησης σημαίνει αύξηση των γραφειοκρατικών διαδικασιών και επιμήκυνση του χρόνου λήψεως αποφάσεων αλλά και υλοποίησής τους.

Τρίτον, ένα σώμα στρατού έχει έναν σκοπό και έναν ρόλο να επιτελέσει, οπότε αποτελείται από ανάλογους σχηματισμούς και μονάδες. Στην προκειμένη ωστόσο περίπτωση ενοποιούμε δύο ανόμοιους σχηματισμούς με διαφορετικές αποστολές, που λειτουργούν με διαφορετικό ρυθμό και επιχειρησιακό έργο.

Τέταρτον, με τη νέα δομή δεν αντιμετωπίζεται το σοβαρότερο ίσως ζήτημα που συναντάμε στο Αιγαίο, όπου διατηρούμε ένα απαράδεκτο σχήμα διοικήσεως και ελέγχου, με πολλούς διοικητές, διότι δεν το θεωρούμε ενιαία περιοχή επιχειρήσεων. Τώρα προστέθηκε ένας ακόμη, ο διοικητής της Διοίκησης Ειδικού Πολέμου, επιδεινώνοντας μια ήδη προβληματική κατάσταση. Για την παραμικρότερη ενέργεια στο Αιγαίο απαιτείται η επέμβαση του ΓΕΕΘΑ, οπότε ο αρχηγός του ΓΕΕΘΑ υποβιβάζεται σε τακτικό διοικητή. Για να επέμβουν οπουδήποτε για παράδειγμα οι πεζοναύτες, απαιτείται η διαταγή του ΓΕΕΘΑ, η ενεργοποίηση της Διοίκησης Ειδικού Πολέμου που πρέπει να ζητήσει τα μέσα από τον Στόλο και να συντονισθεί μαζί του, η ενεργοποίηση της Ι Μεραρχίας η οποία θα διατάξει τους πεζοναύτες, ο συντονισμός όλων και με την ΑΣΔΕΝ που έχει την ευθύνη των νήσων, να συντονισθούν δηλαδή όλες αυτές οι διοικήσεις που δεν βρίσκονται στην ίδια ιεραρχική κλίμακα.

Πέμπτον, η συγκέντρωση των δυνάμεων του επίλεκτου πεζικού, πεζοναυτών, αλεξιπτωτιστών και καταδρομών, ανόμοιων δηλαδή δυνάμεων σε μία “δεξαμενή” δεν επιφέρει ουσιαστική αλλαγή εφόσον δεν αλλάζει ο τρόπος χρησιμοποιήσεώς τους. Μπορεί ο τίτλος να ακούγεται βαρύγδουπος, επί της ουσίας όμως παρακάμπτουμε το πρόβλημα αντί να το επιλύουμε.   Οι ταξιαρχίες αυτές θα χρησιμοποιούνται τμηματικά και διαδοχικά, γεγονός που οδηγεί στην “τακτικοποίηση” των στρατιωτικών μας ενεργειών. Όσο και αν δεν αναφέρεται ρητά, μια τέτοια οργάνωση αντιστοιχεί σε μια αντίληψη που εδράζεται στην πεποίθηση ότι είναι δυνατή η περιορισμένη ή ελεγχόμενη χρήση βίας, την οποία ο πρώην υπουργός άμυνας Ευάγγελος Βενιζέλος κωδικοποίησε ως “σημειακή κρίση”. Ο στρατός δεν πρέπει να προετοιμάζεται για να αντιμετωπίσει απλώς μια νέα κρίση Ιμίων.

Έκτον, θεωρούμε ότι όσο μεγεθύνονται οι δυνατότητες της Τουρκίας άλλο τόσο αυξάνεται η ανάγκη για διενέργεια από μέρους μας επιθετικών ενεργειών στο επιχειρησιακό και στο τακτικό επίπεδο. Επομένως το ζητούμενο για όλες αυτές τις «ειδικές» ταξιαρχίες που είναι επίλεκτες δυνάμεις με ανώτερη εκπαίδευση, ηθικό και δυνατότητες, δεν είναι να τις περιθωριοποιήσουμε αλλά να τις χρησιμοποιήσουμε ως σύνολο και επιθετικά με τέτοιο τρόπο ώστε να αποδώσουν το μέγιστο των δυνατοτήτων τους. Η αναβάθμισή τους περνάει μέσα από την αναβάθμιση των τρόπων ενεργείας τους και όχι μέσα από την υπαγωγή σε μια επιχειρησιακή διοίκηση ανόμοιων σχηματισμών που ανήκουν και διοικητικά σε μία κατηγορία. Αυτές οι δυνάμεις πρέπει να χρησιμοποιούνται συγκεντρωτικά, σε συνδυασμό και με άλλες δυνατότητες, ώστε το συνολικό αποτέλεσμα να είναι μεγαλύτερο από το άθροισμα των μερών.

Επίλογος

Η Διοίκηση Ειδικού Πολέμου, που δεν είναι και τόσο νέα, δεν δίνει απάντηση σε πιεστικά και χρονίζοντα οργανωτικά ζητήματα των ενόπλων δυνάμεων. Είναι πράγματι εκπληκτικό ότι 70 χρόνια μετά την ένταξή μας στο ΝΑΤΟ, αδυνατούμε να παρακολουθήσουμε τις αλλαγές στους στρατούς πιο προηγμένων χωρών και επαναλαμβάνουμε τα ίδια ή και χειρότερα. Οι ειδικές δυνάμεις –παρά την αναγνωρισμένη ικανότητά τους να επιτυγχάνουν αποτελέσματα πέρα από κάθε αναλογία σε σχέση το μέγεθος και την ισχύ τους– δεν είναι παρά ένα από τα γρανάζια σε μια πολύ μεγαλύτερη στρατιωτική μηχανή, που τελικά βασίζεται σε συμβατικές δυνάμεις για να κερδίσει στο πεδίο της μάχης.

Ασφαλώς και χρειαζόμαστε τις ειδικές δυνάμεις, για να εκτελέσουν όμως τις αποστολές για τις οποίες είναι κατάλληλες. Οι δυνατότητές τους δεν αναβαθμίζονται με το να ονομάσουμε τον μισό στρατό “ειδικό”, με ένα είδος εκδημοκρατισμού όπου όλα μπαίνουν στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή. Θεωρούμε ότι και η Διοίκηση Ειδικού Πολέμου εντάσσεται σε μια νοοτροπία της κοινωνίας στην οποία δεν υπάρχει αριστεία επειδή όλοι είναι άριστοι, όλοι οι αξιωματικοί γίνονται στρατηγοί, όλοι οι δημόσιοι υπάλληλοι παίρνουν τον καταληκτικό βαθμό αλλά δεν δέχονται την αξιολόγηση και όλος ο στρατός γίνεται “ειδικός”.

ΩΡΑ ΓΙΑ ΛΥΣΕΙΣ

3
του Παντελή Σαββίδη
Το βράδυ της επίθεσης του Ιράν κατά του Ισραήλ σε έκτακτη εκπομπή των Ανιχνεύσεων είχα πει πως έτσι όπως εξελίσσεται η επιχείρηση, δεν αποκλείω να έχει γίνει κάποιου είδους συνεννόηση του Ιράν με τις ΗΠΑ.
Την επόμενη έγινε γνωστό πως το Ιράν ενημέρωσε τις ΗΠΑ μέσω Τουρκίας.
Φαίνεται πως το Ιράν έπεισε τη διεθνή κοινότητα πως ήταν αδύνατον να μην επιχειρήσει, έστω με τον τρόπο που το έκανε. Οι δυτικές δυνάμεις ήταν εντυπωσιακά προετοιμασμένες να αναχαιτίσουν τους ιρανικούς πυραύλους και τα drones.
Στην θέση που βρισκόταν το Ιράν βρίσκεται, τώρα, το Ισραήλ. Πρέπει και αυτό να πείσει τον εαυτό του ότι αντιδρά όταν δέχεται επίθεση. Και εδώ μπαίνουμε σε έναν φαύλο κύκλο.
Αναμένουμε να δούμε ποια θα είναι η “έξυπνη”, κατά τον Νετανιάχου, και σε χρόνο που θα επιλέξει, ανταπόδοση.
Οι ΗΠΑ πάντως, έχουν ξεκαθαρίσει πως ναι μεν θα προστατεύσουν το Ισραήλ αλλά δεν θα το υποστηρίξουν σε ενδεχόμενη επίθεσή του κατά του Ιράν.
Κάτι παίζεται στο παρασκήνιο και δεν αποκλείεται στο παιχνίδι να βρίσκεται και η Τουρκία, την οποία, συχνά, ικετεύουν οι Αμερικανοί. Με την Αθήνα να προσπαθεί να καταλάβει τι γίνεται.
Δυστυχώς, οι πολίτες του αθηναϊκού κράτους θα επικροτήσουν ανάμειξή του σε ενδεχόμενο πόλεμο διότι όσο εξελίσσεται μακρυά τους (όπως νομίζουν) τον βλέπουν ως θέαμα. Κάτι, δηλαδή, σαν ποδοσφαιρικό αγώνα. Αυτό διακρίνεται απο τα σχόλιά τους σε διαδικτυακές εκπομπές όπου αντιμετωπίζουν τους συνομιλητές σαν ομάδες και σαν παίκτες.
Και τους πείραξε που ο Μάσκ τους είπε μερικές αλήθειες μπας και τους ξυπνήσει.
Για να σωθεί κάποιος πρέπει και να το θέλει.
Πιστεύω πως ο Μητσοτάκης και η κυβέρνησή του δεν μπορούν να διαμορφώσουν πολιτική. Θα κάνουν ό,τι τους υποδείξουν οι ΗΠΑ. Οπότε το αν θα αναμιχθεί ή όχι η Αθήνα σε μια ισραηλινή περιπέτεια δεν εξαρτάται απο τον Μητσοτάκη. Αλλά απο την επιτετραμένη της Αμερικανικής Πρεσβείας και τις εντολές που θα πάρει απο την Ουάσιγκτον. (Ο πρέσβης είναι για εκδρομές).
Οι ΗΠΑ σε χρονιά εκλογών, μάλιστα, ανησυχούν για την επέκταση του πολέμου. Υπάρχουν πολλοί αστάθμητοι παράγοντες που μπορούν να τους οδηγήσουν σε απώλεια του ελέγχου. Και στο παιχνίδι δεν θα είναι, όπως παλιά, οι επικυρίαρχοι.
Δηλωτικό της ανησυχίας που προκαλεί η κατάσταση είναι οι επανειλημμένες δηλώσεις ισραηλινών αξιωματούχων που ζητούν υποστήριξη της διεθνούς κοινότητας για να αντιμετωπίσουν το Ιράν. Η υποστήριξη αυτή δεν παρέχεται για ισραηλινή επίθεση κατά του Ιράν.
Το Ισραήλ είναι, ήδη, απομονωμένο και αν επιχειρήσει, πέραν μιας ενδεχόμενης συμφωνίας για την τιμή των όπλων, θα απομονωθεί περισσότερο.
Παρά την φαινομενική νίκη του το Ισραήλ για πρώτη φορά είναι σε τόσο δύσκολη κατάσταση. Είναι η ώρα για λύσεις.

Η ανταπόδοση της επίθεσης του Ιράν πρέπει να είναι έξυπνη, λέει ο Νετανιάχου

0
16/04/2024, 07:00

Ο Νετανιάχου καλεί τη διεθνή κοινότητα να παραμείνει ενωμένη απέναντι στην επιθετικότητα του Ιράν

Ο Ισραηλινός Πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου είπε σε Υπουργούς του κόμματός του, του Λικούντ (δεξιά), ότι η ανταπόδοση της επίθεσης που εξαπέλυσε το βράδυ του Σαββάτου προς Κυριακή το Ιράν με drones και πυραύλους εναντίον της χώρας του πρέπει να είναι έξυπνη, μετέδωσε το κρατικό τηλεοπτικό δίκτυο Kan.

Κατά τις πληροφορίες του τηλεοπτικού δικτύου, που επικαλέστηκε πηγή του στην κυβέρνηση Νετανιάχου, δόθηκε στις ΗΠΑ η υπόσχεση πως θα υπάρξει προειδοποίηση στην Ουάσιγκτον για την ανταπόδοση, ώστε να έχουν χρόνο οι αμερικανικές και άλλες συμμαχικές δυνάμεις να προετοιμαστούν για ενδεχόμενα ιρανικά αντίποινα.

Ο Μπενιαμίν Νετανιάχου κάλεσε το βράδυ της Δευτέρας τη διεθνή κοινότητα να «παραμείνει ενωμένη» απέναντι στην επιθετικότητα του Ιράν «που απειλεί την παγκόσμια ειρήνη», στον απόηχο της ιρανικής επίθεσης. «Η διεθνής κοινότητα πρέπει να παραμείνει ενωμένη για να αντισταθεί σε αυτήν την ιρανική επιθετικότητα, που απειλεί την παγκόσμια ειρήνη», έγραψε ο Ισραηλινός Πρωθυπουργός σε ανάρτησή του στην πλατφόρμα X (πρώην Twitter).

Κατηγόρησε ευθέως το Ιράν ότι, τόσο ευθέως όσο και διά εντολοδόχων, διεξάγει μια ευρείας κλίμακας εκστρατεία που «απειλεί όχι μόνο το Ισραήλ, αλλά ολόκληρη τη Μέση Ανατολή». Ο Πρωθυπουργός του Ισραήλ ευχαρίστησε επίσης για την υποστήριξή τους «τις ΗΠΑ, τη Βρετανία, τη Γαλλία και άλλες χώρες» που συνέβαλαν στην αναχαίτιση πυραύλων και drones από το Ιράν.

Τα θύματα στο ιρανικό προξενείο στη Δαμασκό ήταν «τρομοκράτες»

Ο εκπρόσωπος των ισραηλινών ενόπλων δυνάμεων (IDF) δήλωσε τη Δευτέρα ότι τα θύματα της επίθεσης της 1ης Απριλίου στο προξενικό τμήμα της ιρανικής πρεσβείας στη Δαμασκό ήταν «τρομοκράτες» που δρούσαν κατά του Ισραήλ.

«Αυτοί που σκοτώθηκαν στη Δαμασκό ήταν μέλη της Δύναμης Κοντς. Πρόκειται για πρόσωπα που εμπλέκονταν σε τρομοκρατικές ενέργειες εναντίον του κράτους του Ισραήλ», είπε ο υποναύαρχος Ντάνιελ Χαγκάρι σε συνέντευξη Τύπου. «Μεταξύ αυτών των τρομοκρατών ήταν μέλη της Χεζμπολάχ και ιρανοί συνεργάτες. Δεν υπήρχε ούτε ένας διπλωμάτης, εξ όσων γνωρίζω. Δεν γνωρίζω ούτε για έναν άμαχο που να σκοτώθηκε σε αυτήν την επίθεση», συμπλήρωσε ο εκπρόσωπος των IDF στο πρώτο επίσημο σχόλιο από την πλευρά του ισραηλινού στρατού σχετικά με το πλήγμα στη Δαμασκό.

Κατά την επίθεση της 1ης Απριλίου σκοτώθηκαν 16 άνθρωποι, συμπεριλαμβανομένων επτά μελών των Φρουρών της Επανάστασης, του ιδεολογικού στρατού της Ισλαμικής Δημοκρατίας. Η Τεχεράνη και η Δαμασκός κατηγόρησαν ευθέως το Ισραήλ, το οποίο όμως ουδέποτε ανέλαβε την ευθύνη.

Το Ιράν είχε διαμηνύσει πως θα απαντούσε και τη νύχτα του Σαββάτου προς Κυριακή – σχεδόν δύο εβδομάδες μετά το πλήγμα στη Δαμασκό – εξαπέλυσε μπαράζ πυραύλων και drones εναντίον του Ισραήλ, σε μια πρωτοφανή αντίδραση.

«Σχεδόν το 99%» των βλημάτων αναχαιτίστηκαν, σύμφωνα με το Ισραήλ – χάρη επίσης στη βοήθεια των ΗΠΑ, της Γαλλίας, της Βρετανίας και της Ιορδανίας. Μόνο η αεροπορική βάση της Νεβατίμ, στο νότιο Ισραήλ, υπέστη ζημιές περιορισμένης έκτασης. Κατά την επίσκεψή του εκεί, ο αρχηγός του γενικού επιτελείου εθνικής άμυνας Χέρτσι Χαλέβι διαβεβαίωσε πως το Ισραήλ θα απαντήσει στην επίθεση του Ιράν.

Πηγή: ΚΥΠΕ

Ν. Ιγγλέσης: η στρατηγική αποτυχία της ιρανικής επίθεσης

3

Του Νίκου Ιγγλέση

15/04/2024

Η επίθεση του Ιράν εναντίον του Ισραήλ τη νύκτα του Σαββάτου προς Κυριακή 13/14 Απριλίου κατέληξε σε μια στρατηγική αποτυχία. Η Τεχεράνη επιχείρησε να απαντήσει στο βομβαρδισμό που υπέστη, την 1η Απριλίου, το προξενείο της στη Δαμασκό και που είχε ως αποτέλεσμα να σκοτωθούν επτά ανώτατα στελέχη της δύναμης Al Quds των Φρουρών της Επανάστασης.

Το Ιράν εξαπέλυσε κατά του Ισραήλ περίπου 170 drones-καμικάζι και περισσότερους από 150 πυραύλους μεταξύ των οποίων 60 πυραύλους κρουζ. Όλη αυτή η επίθεση κορεσμού αναχαιτίστηκε, κυρίως έξω από τον εναέριο χώρο του Ισραήλ. Οι αναχαιτίσεις έγιναν από την αεροπορία και την αντιπυραυλική άμυνα των Ισραηλινών και από αεροσκάφη και πλοία των ΗΠΑ, της Βρετανίας, της Γαλλίας, ακόμη και της Ιορδανίας.

Δεν υπήρξαν θύματα στο έδαφος του Ισραήλ, παρά μόνο ο τραυματισμός, από θραύσμα, ενός παιδιού. Οι Ισραηλινοί ανακοίνωσαν ότι μόνο μια αεροπορική βάση τους υπέστη μικρές υλικές ζημιές. Τι θα είχε συμβεί όμως αν, στο πυκνοκατοικημένο Ισραήλ, ένα μέρος έστω των ιρανικών drones και πυραύλων είχαν βρει τους στόχους τους;

Η επίθεση εξαπολύθηκε από το έδαφος του Ιράν (για πρώτη φορά) και από τα εδάφη του Ιράκ της Συρίας και του Λιβάνου, όπου οι Ιρανοί έχουν στρατιωτική παρουσία, αλλά και από το έδαφος της Υεμένης που ελέγχουν οι Χούθι. Η αναχαίτιση, στο μεγαλύτερο ποσοστό της, πραγματοποιήθηκε πάνω από τα εδάφη αυτών των περιοχών.

Αξιοσημείωτο είναι ότι η αντιαεροπορική άμυνα των Ρώσων, που στηρίζουν την κυβέρνηση του Άσαντ, δεν αντιδρά στην παραβίαση του εναέριου χώρου της Συρίας από τα ισραηλινά αεροσκάφη όταν αυτά επιτίθενται κατά ιρανικών δυνάμεων ή εγκαταστάσεων. Οι Ιρανοί θεωρούνται κάτι σαν ανεξάρτητη οντότητα μέσα στο έδαφος που ελέγχεται από τη Δαμασκό. Έτσι βομβαρδίστηκε και το ιρανικό προξενείο.

Το Ισραήλ, με τη βοήθεια των εταίρων του, εμφανίζεται τώρα άτρωτο και ο πρωθυπουργός του, Β. Νετανιάχου, πανηγυρίζει ενώ σχεδιάζει την τιμωρία της Τεχεράνης. Το Ιράν τώρα εμφανίζεται αδύναμο και ανίκανο να καταφέρει ένα αξιόλογο πλήγμα στον αντίπαλό του. Αυτό υπήρξε το γεωστρατηγικό λάθος του.

Όταν ένα κράτος εξαπολύει επίθεση κατά ενός άλλου και αυτή αποτυγχάνει, τότε πρόκειται για ουσιαστική ήττα του επιτιθέμενου. Το Ιράν, πριν την επίθεση, έπρεπε να συνυπολογίσει τις στρατιωτικές δυνατότητές του, αλλά και αυτές των αντιπάλων του. Έπρεπε να ξέρει ότι ο αεροπορικός – πυραυλικός συσχετισμός ισχύος δεν το ευνοεί. Θα έπρεπε να απαντήσει σ’ ένα πιο ευνοϊκό γι’ αυτό πεδίο, όπου θα είχε πιθανότητες μερικής έστω επιτυχίας. Τίποτα απ’ αυτά δεν έγινε. Το Ιράν αντέδρασε με οργή, προαναγγέλλοντας την επίθεσή του και όχι όπως έπρεπε ορθολογικά.

Το γόητρο του Ιράν, που προσπάθησε να το αποκαταστήσει μετά την επίθεση  στο προξενείο, τώρα έχει πληγεί ακόμη περισσότερο. Οι πληρεξούσιοί του στη Συρία, το Ιράκ, η σιιτική  Χεσμπολά στο Λίβανο, η παλαιστινιακή Χαμάς και οι Χούθι αντιλαμβάνονται ότι η προστάτιδα δύναμη και καρδιά τού «Άξονα της Αντίστασης» δεν μπορεί να αναμετρηθεί επιτυχώς με τον κοινό εχθρό. Η απογοήτευση στις μουσουλμανικές μάζες (όχι τις κυβερνήσεις) της περιοχής είναι μεγάλη.

Οι ΗΠΑ και όλες οι χώρες του ΝΑΤΟ καταδίκασαν την ιρανική επίθεση και διαβεβαίωσαν ότι θα υπερασπιστούν την ασφάλεια του Ισραήλ. Παράλληλα τόνισαν ότι δεν επιθυμούν και δε θα το συνδράμουν αν το τελευταίο κλιμακώσει την αντιπαράθεση γιατί κάτι τέτοιο θα είχε δραματικές επιπτώσεις όχι μόνο για τη σταθερότητα στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής, αλλά και για την παγκόσμια οικονομία. Ακόμη και χώρες που δεν ανήκουν στο δυτικό μπλοκ, όπως η Ρωσία και η Κίνα, ζήτησαν αυτοσυγκράτηση απ’ όλες τις πλευρές. Τα ίδιο ζήτησε και η Τουρκία, προστάτης της Χαμάς, εχθρός του Ισραήλ και συνεργαζόμενη σε πολλούς τομείς με την Τεχεράνη.

Η ευθεία επίθεση του Ιράν απενοχοποίησε το Ισραήλ για τις επιχειρήσεις του στη Γάζα, έδειξε τη σχετική στρατιωτική αδυναμία του και το εκθέτει σε πρόσθετες οικονομικές κυρώσεις από τη διεθνή κοινότητα, που ήδη ζητήθηκαν από ισραηλινής πλευράς από το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ.

Το ερώτημα είναι πώς θα αντιδράσει, τις επόμενες μέρες, το Ισραήλ που δέχτηκε στο έδαφός του επίθεση, έστω χωρίς αξιόλογες συνέπειες. Το ότι θα αντιδράσει όμως είναι βέβαιο. Πιθανόν το λογαριασμό να πληρώσουν οι σύμμαχοι της Τεχεράνης στο Λίβανο, τη Συρία και ασφαλώς οι Παλαιστίνιοι στη Γάζα και τη Δυτική Όχθη. Δεν αποκλείεται βέβαια να πληγούν και στρατιωτικοί στόχοι μέσα στο έδαφος του Ιράν.

Ας μην ξεχνάμε επίσης ότι το Ισραήλ από χρόνια αναζητεί την ευκαιρία να τελειώσει το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν. Θα θεωρήσει ότι τώρα είναι η ιστορική ευκαιρία; Ασφαλώς, για ό,τι αποφασίσει να κάνει το Ισραήλ θα επικαλεστεί, όπως έπραξε και το Ιράν, το δικαίωμα στη νόμιμη άμυνα, που προβλέπεται από τον Καταστατικό Χάρτη του ΟΗΕ (Άρθρο 51).

Η επίθεση του Ιράν κατά του Ισραήλ ήταν, κρίνοντας εκ του αποτελέσματος, ένα γεωστρατηγικό  λάθος.

Πηγή : www.ellinikiantistasi.gr

Δ. Μακροδημόπουλος: η απομάγευση των “μάγων” του κατώτατου μισθού

3

του Δημήτρη Μακροδημόπουλου

Επαίρεται η κυβέρνηση για την αύξηση του κατώτατου μισθού κατά 39,11 ευρώ καθαρά, που αφορά ονομαστική αύξηση και όχι ουσιαστική διότι δεν βελτιώνει τη ζωή των εργαζομένων, λαμβανομένων υπόψη των συνθηκών που καθορίζουν οικονομικά την καθημερινότητά τους. Ακούσαμε μάλιστα και ευφυολογήματα από τον Κωστή Χατζηδάκη. Είπε θριαμβολογώντας ότι “ενώ η αύξηση του πληθωρισμού από το 2019 έως το 2024 είναι σωρευτικά 16,5%, η αύξηση του κατώτατου μισθού είναι 28%”. Μα αυτός είναι ο πληθωρισμός που αφορά τους χαμηλόμισθους, ιδιαίτερα τους αμειβόμενους με τον κατώτατο μισθό ή είναι ο πληθωρισμός των αγαθών πρώτης ανάγκης που είναι αναγκαία για την επιβίωση; Διαβάζουμε ότι σύμφωνα με την Eurostat η Ελλάδα είχε τον περασμένο Ιανουάριο τον μεγαλύτερο πληθωρισμό τροφίμων μεταξύ των 27 κρατών μελών της ΕΕ και ανήλθε στο 8,3%. Πρόκειται για μόνιμη κατάσταση Για παράδειγμα, τον Μάιο του 2023 ενώ ο πληθωρισμός κατέγραφε αύξηση 2,8%, ο πληθωρισμός στα τρόφιμα έτρεχε με 11,6%, στα ρούχα – παπούτσια με 11,8%, σε υγεία – φάρμακα 11,8% και στη στέγαση άνω του 30%. Αυτός είναι ο πληθωρισμός που στοιχειώνει τους εργαζόμενους. Όταν ο Άδωνις Γεωργιάδης περνούσε το νομοθετικό του έκτρωμα τον περασμένο φθινόπωρο για τα εργασιακά, με τη δυνατότητα πενθήμερης εργασίας μέχρι 13 ώρες ημερησίως σε δύο και πλέον εργοδότες και επιπλέον εργασία Σάββατο και Κυριακή και επαίρονταν ότι οι εργαζόμενοι θα ανταγωνίζονται μεταξύ τους ποιός θα εργασθεί την Κυριακή, ουσιαστικά αποκάλυπτε την πραγματικότητα για τη συμβολική αγοραστική αξία του κατώτατου μισθού αλλά και όσων ονομαστικών αυξήσεων θα ακολουθήσουν.

Ποιό είναι το κριτήριο που καθόριζε την ελάχιστη αμοιβή της εργασίας στη Δύση, δηλαδή του  κατώτατου μισθού; Ήταν και είναι το κόστος αναπαραγωγής της εργατικής δύναμης, με άλλα λόγια το κόστος επιβίωσης των εργαζομένων  ώστε να συνεχίζουν υγιείς να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους στη διάρκεια του εργασιακού τους βίου, ένα κριτήριο με μεγαλύτερη αξία σήμερα με οξυμμένο το δημογραφικό πρόβλημα. Όμως, σύμφωνα με την έρευνα της ΕΛΣΤΑΤ για τις συνθήκες διαβίωσης των νοικοκυριών, ένα στα δύο νοικοκυριά, το 47% στο σύνολό τους, αντιμετώπιζε πέρυσι, το 2023, δυσκολία στην πληρωμή του ενοικίου, της δόσης δανείου ή πάγιων λογαριασμών ενώ ένα χρόνο πριν το αντίστοιχο ποσοστό ήταν 29,1%. Σχεδόν ένας στους τέσσερεις δεν πήγε στον γιατρό, ενώ ένας στους τρείς δεν επισκέφθηκε τον οδοντίατρο, αν και χρειαζόταν (Καθημερινή 4/4/2024) αι ολοφάνερο πώς ζουν  οι αμειβόμενοι με τον κατώτατο μισθό αλλά και ο εξοντωτικός χαρακτήρας των μεταρρυθμίσεων που προωθούνται με την αποκαθήλωση του δημόσιου χαρακτήρα του ΕΣΥ  Σύμφωνα με όσα ανακοίνωσε πάλι η Eurostat στις 26 Μαρτίου, το κατά κεφαλήν ΑΕΠ σε μονάδες αγοραστικής δύναμης διαμορφώθηκε στην Ελλάδα το 2023 στο 67% του ευρωπαϊκού μέσου όρου με τη χώρα μας να καταλαμβάνει την 26η θέση μεταξύ των “27” με τη Βουλγαρία στη τελευταία θέση!. Ενώ το 2013 ήταν στο 72% και το 2009 στο 95% του ευρωπαϊκού μέσου όρου (Καθημερινή 4/4/2024). Από το κακό στο χειρότερο κάθε χρόνο. Μάλιστα, όπως ανακοίνωσε η Εργάνη, τον περασμένο Φεβρουάριο, το ένα τρίτο των μισθωτών αμείβονταν μόνο με 800 ή και λιγότερα ευρώ το μήνα και αυτά μεικτά, όχι στο χέρι, το 53% είχε μεικτό μισθό 1000 ευρώ ή και λιγότερα και μόλις το 10% εξ αυτών είχε μεικτό μισθό μεγαλύτερο από 2000 ευρώ μεικτά. Γιαυτό η επίδειξη πλούτου που παρατηρείται στην Ελλάδα, αποδεικνύει ότι οι ανισότητες στη χώρα μας συνεχώς διευρύνονται

Τις αυξήσεις στον κατώτατο μισθό, που εξαϋλώνονται πολύ πριν την ανακοίνωσή τους, τις διαφημίζει η κυβέρνηση  για να εξωραΐζει τις τοξικές μεταρρυθμίσεις της, τη διάλυση του επιτελικού κράτους στα Τέμπη, στους Αγίους Αναργύρους, παντού. Όσο η ζήτηση μειώνεται στη Δύση, λόγω της αύξησης της ανεργίας και της συρρίκνωσης του κράτους πρόνοιας, το κεφάλαιο αναπληρώνει τις απώλειές του συσσωρεύοντας πλούτο μέσω της υπεξαίρεσης κοινωνικών κατακτήσεων που αποτελούσαν τις σταθερές της ευημερίας στη Δύση. Γιαυτό, όπως προειδοποιεί ο Ντέιβιντ Χάρβεϊ, όταν οι εργαζόμενοι παίρνουν κάποιες μισθολογικές αυξήσεις από το κεφάλαιο, τις επιστρέφουν σε μεγαλύτερο βαθμό προκειμένου π.χ. να αποκτήσουν σπίτι σε συνθήκες κερδοσκοπίας στην αγορά ακινήτων ή μέσω της υπεξαίρεσης κοινωνικών αγαθών, με την εμπορευματοποίηση και την ιδιωτικοποίηση της φροντίδας της υγείας, της παιδείας, και άλλων υπηρεσιών.

Η εξαθλίωση των μισθών του ιδιωτικού τομέα, αποσκοπεί να δημιουργήσει  ανταγωνιστικό πλεονέκτημα για το κεφάλαιο. Αλλά βλέπουμε ότι η κυβέρνηση ούτε αυτό μπορεί να αξιοποιήσει αφού οι θυγατρικές μεγάλων πολυεθνικών κλείνουν η μία μετά την άλλη, όπως της Sonoco Hellas που πρόσφατα έκλεισε τα δύο εργοστάσιά της σε Θεσσαλονίκη και Κιλκίς ταυτόχρονα με την υαλουργία “Γιούλα” ενώ το 2023 προηγήθηκε το κλείσιμο ακόμη τεσσάρων εργοστασίων θυγατρικών πολυεθνικών (Καθημερινή 28/3/2024). Επενδύουν μόνον στο real estate, με θυγατρικές τους που δανειοδοτούνται από ελληνικές τράπεζες ή στις αγορές κόκκινων δανείων ή μεταφέρουν στη χώρα τα data centers που υποδεχόμαστε μετά βαΐων και κλάδων ενώ τα διώχνουν άλλες ευρωπαϊκές χώρες.

Τί θα ακολουθήσει; Διότι το κεφάλαιο ποτέ δεν εξαντλεί την επινοητικότητά του, όσο βρίσκει κυβερνήσεις σε ρόλο ατζέντη των συμφερόντων του, όπως τις χαρακτηρίζει ο Ζακ Ρανσιέρ, και όσο οι λαοί δεν αντιστέκονται.  Όπως μάλιστα επισημαίνει ο Γάλλος φιλόσοφος, «η απόλυτη ταύτιση της πολιτικής με τη διαχείριση του κεφαλαίου …αποτελεί την ανοιχτά διακηρυγμένη αλήθεια μέσω της οποίας οι κυβερνήσεις μας αποκτούν νομιμοποίηση». Αυτό δηλαδή που απροκάλυπτα συμβαίνει στη χώρα μας.

Μακροδημόπουλος Δημήτρης

Αλεξ/πολη – κιν. 6947-771412

7/4/2024

 

 

A Class Analysis of the Trump-Biden Rerun

0

 

Trump and Biden in Cleveland and the first debate of 2020. Image: CSPAN.

By “class system” we mean the basic workplace organizations—the human relationships or “social relations”—that accomplish the production and distribution of goods and services. Some examples include the master/slave, communal village, and lord/serf organizations. Another example, the distinctive capitalist class system, entails the employer/employee organization. In the United States and in much of the world, it is now the dominant class system. Employers—a tiny minority of the population—direct and control the enterprises and employees that produce and distribute goods and services. Employers buy the labor power of employees—the population’s vast majority—and set it to work in their enterprises. Each enterprise’s output belongs to its employer who decides whether to sell it, sets the price, and receives and distributes the resulting revenue.

In the United States, the employee class is badly split ideologically and politically. Most employees have probably stayed connected—with declining enthusiasm or commitment—to the Democratic Party. A sizable and growing minority within the class has some hope in Trump. Many have lost interest and participated less in electoral politics. Perhaps the most splintered are various “progressive” or “left” employees: some in the progressive wing of the Democratic Party, some in various socialist, Green, independent, and related small parties, and some even drawn hesitatingly to Trump. Left-leaning employees were perhaps more likely to join and activate social movements (ecological, anti-racist, anti-sexist, and anti-war) rather than electoral campaigns.

The U.S. employee class broadly feels victimized by the last half-century’s neoliberal globalization. Waves of manufacturing (and also service) job exports, coupled with waves of automation (computers, robots, and now artificial intelligence), have mostly brought that class bad news. Loss of jobs, income, and job security, diminished future work prospects, and reduced social standing are chief among them. In contrast, the extraordinary profits that drove employers’ export and technology decisions accrued to them. Resulting redistributions of wealth and income likewise favored employers. Employees increasingly watched and felt a parallel social redistribution of political power and cultural riches moving beyond their reach.

Employees’ class feelings were well grounded in U.S. history. The post-1945 development of U.S. capitalism smashed the extraordinary employee class unity that had been formed during the Great Depression of the 1930s. After the 1929 economic crash and the 1932 election, a reform-minded “New Deal” coalition of labor union leaders and strong socialist and communist parties gathered supportively around the Franklin D. Roosevelt administration that governed until 1945. That coalition won huge, historically unprecedented gains for the employee class including Social Security, unemployment compensation, the first federal minimum wage, and a large public jobs program. It built an immense following for the Democratic Party in the employee class.

As World War II ended in 1945, every other major capitalist economy (the UK, Germany, Japan, France, and Russia) was badly damaged. In sharp contrast, the war had strengthened U.S. capitalism. It reconstructed global capitalism and centered it around U.S. exports, capital investments, and the dollar as world currency. A new, distinctly American empire emerged, stressing informal imperialism, or “neo-colonialism,” against the formal, older imperialisms of Europe and Japan. The United States secured its new empire with an unprecedented global military program and presence. Private investment plus government spending on both the military and popular public services marked a transition from the Depression and war (with its rationing of consumer goods) to a dramatically different relative prosperity from the later 1940s to the 1970s.

Cold War ideology clothed post-1945 policies at home and abroad. Thus the government’s mission globally was to spread democracy and defeat godless socialism. That mission justified both increasingly heavy military spending and McCarthyism’s effective destruction of socialist, communist, and labor organizations. The Cold War atmosphere facilitated undoing and then reversing the Great Depression’s leftward surge of U.S. politics. Purging the left within unions plus the relentless demonization of left parties and social movements as foreign-based communist projects split the New Deal coalition. It separated left organizations from social movements and both of them from the employee class as a whole.

Despite many employees staying loyal to the Democratic Party (even as they disconnected from the persecuted left components of the New Deal), the Cold War pushed all U.S. politics rightward. The Republican Party cashed in by being aggressively pro-Cold War and raising funds from employers determined to undo the New Deal. The Democratic Party leadership reduced its former reliance on weakening unions and the demoralized, deactivated remnants of the New Deal coalition. Instead that leadership sought funds from the same corporate rich that the Republicans tapped. The predictable results included the failure of the Democratic Party to reverse the rightward shift of U.S. politics. The Dems likewise abandoned most efforts to build on the achievements of the New Deal or move further toward social democracy. They increasingly failed even to protect what the New Deal had achieved. These developments deepened the alienation of many workers from the Democratic Party or political engagement altogether. A vicious downward cycle, with occasional temporary upsurge moments, took over “progressive” politics.

That vicious cycle entrapped especially older, white males. Among employees, they had gained the most from the 1945-1975 prosperity. However, after the 1970s, employers’ profit-driven automation and their decisions to relocate production abroad seriously undermined their employees’ jobs and incomes, especially in manufacturing. This part of the employee class eventually turned against “the system”—against the prevailing economic tide. They mourned a disappearing prosperity. At first, they turned right politically. The Cold War had isolated and undermined the left-wing institutions and culture that might otherwise have attracted anti-system employees. Left-leaning mobilizations against the system as a wholewere rare (unlike more single-issue mobilizations around issues like gender, race, and ecology). Neither unions nor other organizations had the social support needed to organize them. Or they simply feared to try. Even more recently the rising labor and union militancy has so far only secondarily and marginally raised themes of systematic anti-capitalism.

Republican politicians and media personalities seized the opportunity to transform the disappearing post-1970s prosperity into an idealized American past. They carefully avoided blaming that disappearance on profit-driven capitalism. They blamed Democrats and “liberals” whose social welfare programs cost too much. Excessive taxes were wasted, they insisted, on ineffective social programs for “others” (the non-white and non-male). If only those others worked as hard and as productively as white males did, Republicans repeated, they would have enjoyed the same prosperity instead of seeking a “free ride from the government.” Portions of the employee class persuaded by such reasoning switched from Democrat to Republican and then often responded to Trump’s “Make America Great Again” (MAGA) mantra. Their switch stimulated Republican politicians to imagine a possible new mass base much broader than their existing mix of religious fundamentalists, gun lovers, and white supremacists. Leading Republicans glimpsed political possibilities unavailable since the Great Depression of the 1930s had turned U.S. politics leftward toward social democracy.

Emerging from within or around the Republican Party, the new 21st-century far Right revived classic U.S. isolationist patriotism around America First slogans. They combined that with a loosely libertarian blaming of all social ills on the inherent evil of government. By carefully directing neither criticism nor blame toward the capitalist economic system, Republicans secured the usual support (financial, political, journalistic) from the employer class. That included employers who had never prospered much from the neoliberal globalization turn, those who saw bigger, better opportunities from an economic nationalist/protectionist turn, and all those long focused on the employer-driven project of undoing the New Deal politically, culturally, and economically. These various elements increasingly gathered around Trump.

They opposed immigration, often via hysterical statements and mobilizations against “invasions” fantasized as threatening America. They defined government spending on immigrants (using native and “hard-working” Americans’ taxes) as wasted on unmeritorious “others.” Trump championed their views and reinforced parallel scapegoating of Black and Brown citizens and women as unworthy beneficiaries of government supports exchanged for their voting Democratic. Some Republicans increasingly embraced conspiracy theories (QAnon and others) to explain diverse plots aimed at dethroning white Christianity from dominating American society. MAGA and America First are slogans that articulate resentment, bitterness, and protest at perceived victimization. Repurposing Cold War imagery, Trumpers synonymously targeted liberals, Democrats, Marxists, socialists, labor unions, and others seen as close allies plotting to “replace” white Christians. Trump referred to them publicly as “vermin” that he would defeat/destroy once he became President again.

The larger part of the U.S. employee class has not (yet) been won over by the Republicans. It has stayed, so far, with the Democrats. Yet aggravated social divisiveness has settled everywhere into U.S. culture and politics. It frightens many who stay within the Democratic Party, seeing it as the lesser evil despite its “centrist” leaders and their corporate donors. The latter include especially the financial and hi-tech megacorporations that profitably led the post-1975 neoliberal globalization period. The centrist leadership studiously avoided offending its corporate patrons while using a modified Keynesian fiscal policy to achieve two objectives. The first was support for government programs that helped solidify an electoral base increasingly among women, and Black and brown citizens. The second was support for aggressively projecting U.S. military and political power around the world.

The U.S. empire protected by that policy proved especially profitable for the financial and hi-tech circles of the United States’ biggest businesses. At the same time, another part of the U.S. employee class also began to turn against the system, but it found the new Right unacceptable and “centrism” only slightly less so. The Democratic party has so far retained most of these people although many have increasingly moved toward “progressive” champions such as Bernie Sanders, Alexandra Ocasio-Cortez, and Cori Bush. Cornel West and Jill Stein carry similar banners into this year’s election but they insist on doing that from outside the Democratic Party.

Hostility has intensified between the two major parties as their opposition has become more extreme. This keeps happening because neither found nor implemented any solutions to the deepening problems besetting the United States. Ever more extreme wealth and income inequalities undermine what remains of a sense of community binding Americans. Politics ever more controlled by the employer class and especially the super-rich produce widespread debilitating anger, resignation, and rage. The relatively shrinking power of the United States abroad drives home a sense of impending doom. The rise of the first real economic superpower competitor (China) raises the specter of the U.S. global unipolar moment being replaced, and soon.

Each major party blames the other for everything going wrong. Both also respond to the declining empire by moving rightward toward alternative versions of economic nationalism—“America First”—in place of the cheerleading for neoliberal globalization that both parties indulged in before. Republicans carefully refuse to blame capitalism or capitalists for anything. Instead, they blame bad government, the Democrats, the liberals, and China. Democrats likewise carefully refuse to blame capitalism or capitalists for anything (except the “progressives,” who do that moderately). Democrats mostly blame Republicans who have “gone crazy” and “threaten democracy.” They erect new versions of their old demons. Russia and Putin stand in for the USSR and Stalin as chief awful foreigners with Chinese “communists” a close second. Trying to hold on to the political middle, the Democrats denounce Republicans and especially the Trump/MAGA people for challenging the last 70 years of political consensus. In that Democratic Party version of the “good old days,” reasonable Republicans and Democrats then alternated in power dutifully. The result was that the U.S. empire and U.S. capitalism prospered first by helping to end the exhausted European empires and then by profiting from the United States’ unipolar global hegemony.

Biden’s plans pretend the U.S. empire is not in decline. In 2024, he offers more of the old establishment politics. Trump basically pretends the same about the U.S. empire but carefully selects problem areas (e.g., immigration, Chinese competition, and Ukraine) that he can represent as failures of Democratic leadership. Nothing fundamental is amiss with the U.S. empire and its prospects in his eyes. All that is necessary is to reject Biden and his politics as incapable of reviving it. Trump’s plans thus call for a much more extreme economic nationalism run by a leaner, meaner government.

Each side deepens the split between Republicans and Democrats. Neither dares admit the basic, long-term declining empire and the key problems (income and wealth inequality, politics corrupted by that inequality, worsening business cycles, and mammoth debts) accumulated by its capitalist foundation. The parties’ jousting turns on substitute issues that offer temporary electoral advantages. It also reinforces the public’s incapacity for systemic critique and change. Both parties endlessly appeal to a population whose alienation deepens as relentless systemic decline worms its way into everyone’s daily life and troubles. Both parties increasingly expose their growing irrelevance.

Neither party’s campaign offers solutions to systemic decline. Gross miscalculations of a changed world economy and shrinking U.S. political power abroad underlay both parties’ failed policies in relation to Afghanistan, Iraq, Ukraine, and Gaza. The turn toward economic nationalism and protectionism will not stop the decline. Something bigger and deeper than either Party dares consider is underway. Capitalism has moved its dynamic centers yet again over the last generation. This time the move went from western Europe, North America, and Japan to China, India, and beyond, from the G7 to BRICS. Wealth and power are correspondingly shifting.

The places capitalism leaves behind descend into mass depression, overdose deaths, and sharpening social divisions. These social crises keep worsening alongside deepening inequalities of wealth, income, and education. Steadily if also maddeningly slowly, the rightward shift of U.S. politics after 1945 has finally arrived at social exhaustion and ineffectuality. Perhaps thereby the United States prepares another possible New Deal with or without another 1929-style crash.

Hopefully, then, one crucial lesson of the New Deal will have been learned and applied. Leaving the capitalist class structure of production unchanged—a minority of employers dominating a majority of employees—enables that minority to undo whatever reforms any New Deal might achieve. That is what the U.S. employer class did after 1945. The solution now must include moving beyond the employer-employee organization of the workplace. Replacing that with a democratic community organization—what we elsewhere call worker cooperatives—is the missing element that can make progressive reforms stick. When employees and employers are the same people, no longer will a separate employer class have the incentive and resources to undo what the employee majority wants. Replacing employer/employee-organized workplaces with worker coops is the very different “great replacement” we need. On the basis of reforms secured in that way, we can build a future. We can avoid repeating the last half-century’s failure even to preserve the reforms imposed on a capitalism that crashed and burned in the 1930s.

This article was produced by Economy for All, a project of the Independent Media Institute.

Richard Wolff is the author of Capitalism Hits the Fan and Capitalism’s Crisis Deepens. He is founder of Democracy at Work.

Counterpunch

Θα συνδράμει η Ελλάδα την επίθεση κατά του Ιράν;

3

Του Δημήτρη Κωνσταντακοπούλου

Θα ανοίξει τον εναέριο χώρο της στους Ισραηλινούς;

Μόνο ντροπή μπορεί να νοιώσει κάθε αξιοπρεπής Έλληνας πολίτης με τη στάση της κυβέρνησης αλλά και των περισσότερων ελληνικών κομμάτων απέναντι στην συνεχιζόμενη επί έξη μήνες γενοκτονία των Παλαιστινίων, αλλά και τώρα, με τις ανακοινώσεις ιδίως που έβγαλαν η κυβέρνηση Μητσοτάκη, ο Κασσελάκης και ο Ανδρουλάκης καταδικάζοντας την επίθεση του Ιράν κατά του Ισραήλ, αλλά όχι του Ισραήλ κατά του Ιράν, στο οποίο η πρώτη ήταν η απάντηση.

Η πολιτική αυτή αντανακλά την τεράστια εξάρτηση της χώρας, σχεδόν όλων των πολιτικών κομμάτων της, του «βαθέος κράτους» της και των ΜΜΕ από το Ισραήλ, οι μυστικές υπηρεσίες του οποίου, με τη βοήθεια  της κυβέρνησης Μητσοτάκη, έστησαν το σύστημα παρακολουθήσεων, κάτι όμως που δεν τολμάει να θίξει κανένα ελληνικό κόμμα, από την άκρα αριστερά έως την άκρα δεξιά. Πρέπει να διαβάζουμε την ισραηλινή Χααρέτζ για να καταλαβαίνουμε ποιοι μας παρακολουθούν στην Ελλάδα! Σημειωτέον επίσης, όπως έχουμε επισημάνει συχνά στο παρελθόν, δεν υφίσταται κανενός είδους «συμμαχία» με το Ισραήλ, η σχέση Ελλάδας και Κύπρου με αυτή τη χώρα είναι μια καθαρά αποικιακή σχέση και μόνο ‘Ελληνες, όχι Ισραηλινοί αξιωματούχοι και σχολιαστές, τη θεωρούν «συμμαχία».

Όλα αυτά πλήττουν ήδη πολύ σοβαρά το ηθικό και διεθνές πολιτικό κύρος του ελληνισμού και τις σχέσεις της Ελλάδας και της Κύπρου με τον αραβομουσουλμανικό κόσμο, με τον οποίο είχαμε παραδοσιακά πολύ στενές σχέσεις, που λειτούργησαν και εξισορροπητικά προς την τουρκική ισχύ.

Τώρα είναι η Τουρκία που έχει εκτοξευθεί σε θέση «διπλωματικής υπερδύναμης», καταλαμβάνοντας τη θέση που είχε κάποτε η Ελλάδα του Ανδρέα Παπανδρέου, η Κύπρος του Μακαρίου και των διαδόχων του.

Αλλά το πράγμα θα είναι σοβαρότερο αν η Κύπρος και η Ελλάδα διαθέσουν τον εναέριο χώρο τους για να επιτεθεί η ισραηλινή αεροπορία στο Ιράν μέσω της λεγόμενης βόρειας διαδρομής που εξετάστηκε και στην προηγούμενη κρίση μεταξύ Ιράν και Ισραήλ, πριν από δώδεκα χρόνια, όταν, επί κυβέρνησης Γ. Παπανδρέου και εν συνεχεία Σαμαρά, η χώρα άρχισε τις τεράστιες παραχωρήσεις (άνευ ανταλλάγματος και επικίνδυνες για την εθνική ασφάλεια) προς τους στρατιωτικούς του Ισραήλ, που απέκτησαν απαράδεκτη, για κράτος που σέβεται τον εαυτό του, επιρροή στις ελληνικές ένοπλες δυνάμεις, και προετοιμάστηκε μάλιστα με ασκήσεις στην Ελλάδα προσομοίωσης επιθέσεων στο Ιράν, που αποκάλυψαν τότε οι New York Times.

Η βόρεια διαδρομή αυτή περνάει από τον κυπριακό, τον ελλαδικό, τον βουλγαρικό εναέριο χώρο, μετά από τη Μαύρη Θάλασσα και εν συνεχεία την Υπερκαυκασία για να πλήξει το Ιράν. Με τον τρόπο αυτό μπορεί να παρακαμφθεί το Ιράκ ο εναέριος χώρος του οποίου ελέγχεται από τις ΗΠΑ που δεν επιθυμούν να θεωρηθούν ότι συνδράμουν τους Ισραηλινούς στην επίθεση που ετοιμάζουν. Η άλλη εναλλακτική για την ισραηλινή αεροπορία είναι να πετάξουν νοτίως της αραβικής χερσονήσου.

Τυχόν διάθεση του ελληνικού (όπως και του κυπριακού) εναέριου χώρου για διάπραξη ενός μεγάλου εγκλήματος και αρχή ενός πολέμου που απειλεί να αγκαλιάσει προοπτικά όλη την περιοχή αν όχι όλο τον κόσμο, θα ξεπεράσει σε σημασία και αρνητικές συνέπειες για τη χώρα μας κάθε βρωμοδουλειά που έχει κάνει στο παρελθόν η Αθήνα, από την παράδοση του Οτσαλάν στην Τουρκία έως την ενίσχυση με όπλα της Ουκρανίας, με ταυτόχρονη διάλυση της ελληνικής εθνικής άμυνας και την αποστολή φρεγάτας στην Υεμένη.

Και βεβαίως είναι γελοίο και να σκεφτεί κανείς ακόμα ότι είναι δυνατό να χρησιμοποιηθεί ο ελληνικός εναέριος χώρος και να παραμείνει αυτό μυστικό.

Ελπίζουμε ότι ο Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης θα έχει το θάρρος να πει ένα ‘Όχι, αν τεθεί τέτοιο ζήτημα, και να μην θέσει σε μεγάλο κίνδυνο την ασφάλεια της χώρας που κυβερνά, πλήττοντας παράλληλα τόσο βάναυσα τα συμφέροντά της.

konstantakopoulos.gr

Νέα τουρκική πρόκληση προς την Ελλάδα λίγες ημέρες πριν πάει ο Μητσοτάκης στην Άγκυρα: Το τουρκικό ΥΠΕΞ εύχεται… Χρόνια Πολλά στη παράνομη και ανθελληνική «Τουρκική Ένωση Θράκης» – Τα περισσότερα στελέχη της είναι πράκτορες του Ερντογάν στη Δυτική Θράκη – Συνδέονται στενά με την φασίζουσα οργάνωση των «Γκρίζων Λύκων»

1

Νέα πρόκληση κατά της Ελλάδος, λίγες μέρες πριν το ταξίδι του Κυριάκου Μητσοτάκη στην Άγκυρα: Το τουρκικό Υπουργείο των Εξωτερικών στην επίσημη ιστοσελίδα του ανήρτησε ανακοίνωση συγχαρητηρίων, για να ευχηθεί «Χρόνια Πολλά» στην οργάνωση «Τουρκική Ένωση Θράκης».

Πρόκειται για ένα μόρφωμα ακραίων εθνικιστών, που λειτουργούν στην πλειοψηφία τους ως πράκτορες του Ερντογάν εναντίον της Ελλάδος και δεν κρύβουν τις στενές πολιτικές σχέσεις τους με την φασίζουσα εξτρεμιστική οργάνωση των «Γκρίζων Λύκων».

Εννοείται ότι η συγκεκριμένη οργάνωση και με την ονομασία της, η οποία ορθώς έχει κριθεί ως παράνομη από τα ελληνικά δικαστήρια, παραβιάζει βάναυσα την Συνθήκη της Λωζάννης, με την οποία αναγνωρίζεται η ύπαρξη θρησκευτικής μουσουλμανικής μειονότητας  στη Δυτική Θράκη και όχι η ύπαρξη «εθνικής τουρκικής μειονότητας».

Πιο αναλυτικά το σχετικό ρεπορτάζ έχει ως εξής:

Με μία ανάρτηση στο Twitter το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών, χωρίς να έχει σχολιάσει επισήμως την επίθεση του Ιράν στο Ισραήλ, εύχεται «χρόνια πολλά» στην «Τουρκική Ένωση Ξάνθης».

Συγκεκριμένα το πρωί της Κυριακής με ένα μήνυμά του στο Twitter το τουρκικό ΥΠΕΞ γράφει χαρακτηριστικά: «Χρόνια πολλά για τα 97 χρόνια της Τουρκικής Ένωσης Ξάνθης! Υποστηρίζουμε τον δίκαιο αγώνα της Ένωσης να χρησιμοποιήσει το όνομά της, σύμφωνα με τις αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων».

Η ανάρτηση του τουρκικού ΥΠΕΞ

Υπενθυμίζεται πως η Τουρκική Ένωση Ξάνθης είναι ένας από τους συλλόγους της μουσουλμανικής μειονότητας της ελληνικής Θράκης. Ιδρύθηκε το 1927, η οργάνωση απαγορεύτηκε από τις Ελληνικές αρχές το 1987 και το 1999. Το 2008, σχετική απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων καταδίκασε την Ελλάδα για παραβίαση της ελευθερίας του συνεταιρίζεσθαι.

Οι Ελληνικές δικαστικές αρχές αρνήθηκαν να την νομιμοποιήσουν εκ νέου, στη βάση του καταστατικού της αλλά και των ενεργειών της. Η ένωση έχει κατηγορηθεί ότι έχει σχέσεις με το Τουρκικό Κόμμα Εθνικιστικής Κίνησης και την ακροδεξιά τρομοκρατική οργάνωση των Γκρίζων Λύκων.

Η οργάνωση ιδρύθηκε το 1927 με την ονομασία «Οίκος της τουρκικής νεολαίας της Ξάνθης». Το 1936 μετονομάστηκε, μετά από αίτηση του σωματείου στο πρωτοδικείο της Ξάνθης, σε Τουρκική Ένωση Ξάνθης, που είναι το σημερινό της όνομα.

Το Νοέμβριο του 1983 ο νομάρχης Ξάνθης, Φάνης Ντονάς κατέθεσε στο μονομελές πρωτοδικείο Ξάνθης μία αίτηση ασφαλιστικών μέτρων ζητώντας την απαγόρευση της χρήσης του όρου «τουρκικός», η οποία έγινε δεκτή. Τον Ιανουάριο του 1984 ο Ντονάς κατέθεσε αγωγή διάλυσης του σωματείου στο πολυμελές πρωτοδικείο Ξάνθης για λόγους προσβολής της δημόσιας τάξης. Το Μάρτιο του 1986 η αγωγή του Ντονά έγινε δεκτή με το σκεπτικό ότι δεν μπορεί να κριθεί η συμβατότητα του καταστατικού της ένωσης με τις αρχές της ελληνικής πολιτείας, επειδή στο καταστατικό της δεν διασαφηνιζόταν ποιες είναι οι κοινωνικές μεταρρυθμίσεις του Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ η διάδοση των οποίων αναφερόταν εκεί ως ένας από τους στόχους της Ένωσης.

Τον Νοέμβριο του 1987, μαζί με άλλες τουρκικές οργανώσεις της δυτικής Θράκης, η Τουρκική Ένωση Ξάνθης απαγορεύτηκε, επειδή, σύμφωνα με το Εφετείο Θράκης, η λέξη «Τουρκική» στους τίτλους της ως περιγραφή των μελών της Μουσουλμανικής μειονότητας Δυτικής Θράκης απειλούσε τη δημόσια τάξη και θα πρέπει να χρησιμοποιείται μόνο για να αναφέρεται στους Τούρκους πολίτες.

Η οργάνωση άσκησε έφεση κατά της απόφασης αυτής στο Ανώτατο Δικαστήριο της Ελλάδος. Το 2005, ο Άρειος Πάγος διέταξε τη διάλυση του οργανισμού, που σύμφωνα με το δικαστήριο «αποτελεί μια προσπάθεια επιβεβαίωσης της παρουσίας μιας τουρκικής μειονότητας στην Ελλάδα», παρότι αυτές οι αποφάσεις κρίθηκαν ότι παραβιάζουν το άρθρο 11 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.

Στη συνέχεια, η Τουρκική Ένωση της Ξάνθης άσκησε έφεση κατά της απόφασης στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Στις 27 Μαρτίου 2008, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο θεώρησε ότι είναι αντίθετη με τη σύμβαση η μή αναγνώριση των συλλόγων της «τουρκικής» μειονότητας, θίγοντας την ελευθερία έκφρασης και συνεταιρισμού.

Η Ελληνική Κυβέρνηση άσκησε έφεση κατά της απόφασης αυτής και αρνήθηκε να αναγνωρίσει την Τουρκική Ένωση της Ξάνθης, ωστόσο, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων επιβεβαίωσε την πρώτη του απόφαση. Το Δεκέμβριο του 2008 το Εφετείο Θράκης, το οποίο απέρριψε την επανεγγραφή της ένωσης, δήλωσε ότι η απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων ήταν μη δεσμευτική και ότι το δικαστήριο είχε παραμελήσει να λάβει υπόψη της τις “πολιτικές” παραμέτρους στην απόφασή του, επικαλούμενο και το δεδικασμένο.

Στις 10-10-2017 η Βουλή των Ελλήνων ψήφισε διάταξη που προβλέπει ότι και μετά τη δημιουργία δεδικασμένου, τα ελληνικά δικαστήρια πρέπει να μεταβάλλουν αποφάσεις αντίθετες σε εκείνες του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου. Η διάταξη επιτρέπει στην Τουρκική Ένωση Ξάνθης και ανάλογα σωματεία να ζητήσουν την αλλαγή της απόφασης.

Νέα τουρκική πρόκληση προς την Ελλάδα λίγες ημέρες πριν πάει ο Μητσοτάκης στην Άγκυρα: Το τουρκικό ΥΠΕΞ εύχεται… Χρόνια Πολλά στη παράνομη και ανθελληνική «Τουρκική Ένωση Θράκης» – Τα περισσότερα στελέχη της είναι πράκτορες του Ερντογάν στη Δυτική Θράκη – Συνδέονται στενά με την φασίζουσα οργάνωση των «Γκρίζων Λύκων»

Σοκαριστική δήλωση από τον Ε.Μεϊμαράκη: «Ήρθε η ώρα να αφήσουμε τον καναπέ και να πολεμήσουμε πρώτοι στην πρώτη γραμμή»!

0

Θεόφραστος Ανδρεόπουλος

Τι εννοούσε ο ευρωβουλευτής της Νέας Δημοκρατίας; – Εναντίον ποιανού θα πολεμήσουν οι Έλληνες;

Ο νυν ευρωβουλευτής και πρώην πρόεδρος της ΝΔ Ε.Μεϊμαράκης αναφερόμενος από τη Νέα Υόρκη, όπου συμμετέχει στις εορταστικές εκδηλώσεις για την 25η Μαρτίου, στις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή, προχώρησε σε μια πολύ ανησυχητική δήλωση όπου είπε ότι «είμαστε έτοιμοι να αφήσουμε τον καναπέ και να μπούμε πρώτοι στην πρώτη γραμμή της μάχης»!

Είπε μάλιστα ότι οι Έλληνες αυτό θα το κάνουν για να υπερασπιστούν τον δυτικό τρόπο ζωής!

Ποιο δυτικό τρόπο ζωής εννοεί; Αυτόν που επιτρέπει την αθρόα εισροή παράνομων μεταναστών επί δεκαετίες στις δυτικές κοινωνίες με αποτέλεσμα αυτές να έχουν διαβρωθεί εντελώς;

Ή μήπως τον δυτικό τρόπο ζωής που επέβαλε την ψήφιση νόμου με τον οποίο οι «παντρεμένοι» ΛΟΑΤΚΙ+ θα αποκτούν παιδιά;

Έχει ρωτήσει τους Έλληνες πολίτες κατά πόσο τους ενδιαφέρει αυτό;

Πρώτοι στην πρώτη γραμμή της μάχης για ποιους και εναντίον ποιων, είναι το επόμενο και στην πραγματικότητα κυριότερο ερώτημα.

Τι εννοούσε ο ευρωβουλευτής της Νέας Δημοκρατίας;

Δηλαδή να πολεμήσουμε εναντίον του Ιράν; Εναντίον της Ρωσίας; Πολύ περίεργη δήλωση και αρκετά επικίνδυνη.

Και γιατί να πολεμήσουν οι ‘Έλληνες πρώτοι; Άλλοι έχουν γεωπολιτικά συμφέροντα και άλλοι είναι αυτοί οι οποίοι ξεκίνησαν τις συγκρούσεις.

Και θα προσθέσουμε και κάτι ακόμα: Η Ελλάδα δεν πολέμησε εκεί που έπρεπε να το κάνει δηλαδή στην Κύπρο.

Γιατί λοιπόν να πολεμήσει για κάτι που δεν την αφορά;

Συγκεκριμένα ο Ε. Μεϊμαράκης είπε: «Είναι μια δυσάρεστη εξέλιξη, που ελπίζω ότι θα υπάρξει αυτοσυγκράτηση και δεν θα συνεχιστεί.

Γεγονός είναι πάντως ότι αυτή τη στιγμή πρέπει να είμαστε σε εγρήγορση όλοι για να μπορέσουμε να υπερασπιστούμε τις αρχές μας, τις αξίες μας, την εδαφική μας ακεραιότητα.

Ήδη στην Ευρώπη συνεδριάζουν τα αρμόδια θεσμικά όργανα για να εξετάσουν την πολύ σοβαρή κατάσταση και τις επόμενες κινήσεις, που ελπίζουμε και ευχόμαστε να επικρατήσουν η λογική και η Ειρήνη».

Παράλληλα, πρόσθεσε ότι «η Ελλάδα είναι ένα κράτος μέλος του ΝΑΤΟ, είμαστε ενεργό μέλος της ΕΕ και αυτό σημαίνει ότι, αν μας ζητηθεί, πρέπει να ανταποκριθούμε ώστε να βοηθήσουμε να εξασφαλίσουμε την Ειρήνη ακόμη πιο γρήγορα.

Και πρέπει να καταλάβουν όλοι ότι εμείς θα υπερασπιστούμε τις αρχές,τις αξίες μας τον δυτικό τρόπο ζωής και να είμαστε έτοιμοι να αφήσουμε τον καναπέ και να μπούμε πρώτοι στην πρώτη γραμμή της μάχης».