Αρχική Blog Σελίδα 1303

Τάσσος Δίκας…”καλό μήνα, με επίκεντρο τους ισότιμους & αξιοπρεπείς πολίτες”…(>σχόλιο<)

1

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ, με ανυπότακτες, ελεύθερες σκέψεις αξιοπρέπειας και διεκδίκησης κοινωνικών, εργασιακών -και όχι μόνο- δικαιωμάτων, για μια κοινωνία ισονομίας, αλληλοσεβασμού και δικαιοσύνης που παραμένουν ζητούμενα…
ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ, με επίκεντρο τους ισότιμους πολίτες με ενσυναίσθηση, της αξίας της ειρήνης, της δημοκρατίας, της υγείας, της παιδείας, του πολιτισμού, της δικαιοσύνης και της αξιοπρέπειας όλων…
ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ, αν ο βρόγχος της ακρίβειας παντού το επιτρέψει…
 
ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ, αν και η κοινωνική απογοήτευση για τις πρόσφατες δικαστικές αποφάσεις είναι πρόδηλη…
 
KΑΛΟ ΜΗΝΑ, με ανοικτές σκέψεις και υπεύθυνες προσωπικές πολιτικές αποφάσεις για τις σημαντικές ευρωεκλογές του έρχονται.
 
ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ -ως ευχή- με τη σκέψη και στη προστασία του πλανήτη Γη που μας φιλοξενεί και που “επιδεικτικά” και προκλητικά τον αγνοούμε…

ΑΣ ΕΙΝΑΙ -επιτέλους- Ο ΜΗΝΑΣ της Ειρήνης και στη Γάζα (για να μπει τέλος στον εφιάλτη που ζουν οι άμαχοι Παλαιστίνιοι) αλλά να δούμε “φως στο τούνελ” και στον αδιέξοδο πόλεμο στην Ουκρανία που έγινε καθημερινή “συνήθεια” στην γειτονιά μας…
ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ, και ως ευχή και ως κοινωνική αναγκαιότητα…
 
 
Τάσσος Δίκας
αρχιτέκτονας, ομότιμο μέλος ΤΕΕ
Θεσσαλονίκη
 
EΡΓΟ: Tάσσος Δίκας, χορεύοντας Ι, ξηρό παστέλ, 1996 (*)

Τι λέει ο Αγγελούδης για το Μητροπολιτικό Πάρκο Θεσσαλονίκης;

1

Συνάντηση αντιπροσωπείας της Κίνησης Πολιτών με τον Δήμαρχο Θεσσαλονίκης Στέλιο Αγγελούδη.

Στην αντιπροσωπεία συμμετείχαν οι: Γρηγόρης Ζαρωτιάδης, Ρία Καλφακάκου, Σάκης Κούγκουλος, Σάσα Λαδά, Γιάννης Μαγκριώτης, Γιάννης Ξενίδης και Νίκος Παπαμίχος.

Η αντιπροσωπεία αφού ευχαρίστησε τον Δήμαρχο για την συνάντηση και την συζήτηση, του ανέπτυξε συνοπτικά τα βασικά σημεία της πρότασής της:

  1. Το Μητροπολιτικό Πάρκο στη θέση της ΔΕΘ είναι αδήριτη ανάγκη της Πόλης. Ήταν κοινή θέση όλων και περιλήφθηκε το 1985 στο Ρυθμιστικό Σχέδιο Θεσσαλονίκης, όπως και στο επικαιροποιημένο του 2014. Όλα τα πολεοδομικά σχέδια προέβλεπαν τη δημιουργία Μητροπολιτικού Πάρκου και μεταφορά του εκθεσιακού κέντρου Δυτικά, Η ιδέα του Μητροπολιτικού Πάρκου εγκαταλείφθηκε το 2013 με πρόσχημα την έλλειψη πόρων. Με τη συμφωνία των κυβερνήσεων και φορέων της πόλης υιοθετήθηκε το πρόζεκτ της δήθεν ανάπλασης της ΔΕΘ με ΣΔΙΤ, με το πράσινο να περιορίζεται στα 30 στρέμματα. Η ευθύνη όσων συναίνεσαν στο περιβαλλοντικό έγκλημα είναι μεγάλη.
  2. Η κλιματική κρίση επανέφερε με δραματικό τρόπο την αξία του Μητροπολιτικού Πάρκου, ως ζωτικού χώρου πρασίνου στο πυκνοδομημένο κέντρο της πόλης. Σε μια πόλη με το λιγότερο πράσινο ανά κάτοικο στην Ευρώπη, που έχει καταδικαστεί από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο για την αέρια ρύπανση.
    Και ενώ σε όλες τις Ευρωπαϊκές -και όχι μόνο- πόλεις προωθούν την πράσινη ανάπτυξη εμείς κάνουμε το αντίθετο.
  3. Το τοπίο των εκθεσιακών δραστηριοτήτων έχει αλλάξει. Η σημασία της ΔΕΘ έχει υποβαθμιστεί, καθώς το 80% του εκθεσιακού έργου πραγματοποιείται στην Αττική. Αλλά και διεθνώς η τάση είναι να περιορίζεται η φυσική έκθεση εμπορευμάτων και να αντικαθίσταται με εικονικές απεικονίσεις χάρις στις νέες τεχνολογίες.
  4. Για 10 χρόνια, η Διοίκηση της ΔΕΘ διαβεβαίωνε ότι ιδιώτες επενδυτές υπάρχουν και μελέτες επίσης. Τελικά αποκαλύφθηκε ότι έχουν μόνο ένα αρχιτεκτονικό προσχέδιο, που προδιαγράφει ένα τερατώδες κατασκεύασμα: Κτίρια διπλάσιου ύψους και μεγέθους του Παλαι Ντε Σπορ, ξενοδοχείο 4 αστέρων 32 μέτρων και εμπορικό και επιχειρηματικό κέντρο, με πάρκινγκ, συνολικά 2,5 Χιλ. θέσεων. Ένα φράγμα αδιαπέραστο, επικίνδυνο για τις πλημμύρες, τους σεισμούς, την αισθητική. Θα χαθεί η θέα της πάνω πόλης.

Δεν μπορούν από τη μία να διακηρύσσουν την πίστη τους στη βιώσιμη ανάπτυξη και την αναβάθμιση του περιβάλλοντος και από την άλλη να πράττουν το ακριβώς αντίθετο.

  1. Απέναντι στο ενδεχόμενα αποτυχίας του προωθούμενου σχεδίου real estate και να παραμείνει η ΔΕΘ στις σημερινές της υποβαθμισμένες εγκαταστάσεις, ή σε ένα οικονομικό και περιβαλλοντικό σκάνδαλο, υπάρχει οικονομικά εφικτή και περιβαλλοντικά σωστή λύση:

 Ένα αληθινό Μητροπολιτικό Πάρκο, πρασίνου και αναψυχής, με σύγχρονες εκθεσιακές εγκαταστάσεις στα μετασχηματισμένα αξιόλογα υφιστάμενα κτίρια, για ελαφρές εκθέσεις, κομμάτι της μεταπολεμικής ιστορίας της πόλης, που δεν θα δημιουργούν ιδιαίτερη όχληση και δεν θα επιβαρύνουν το περιβάλλον, σε μια περιοχή, όπου η αέρια ρύπανση με τοξικά σωματίδια, είναι επίσημα χαρακτηρισμένη ως επικίνδυνη για την υγεία, μεταφέροντας παράλληλα τις βαριές εκθεσιακές δραστηριότητες, όπως η Agrotica, σε νέο χώρο στα δυτικά της πόλης, όπως ήταν πάντα ο σχεδιασμός της πόλης, πολύ πριν εμφανιστεί η κλιματική κρίση και οι απειλές της.

Από την πλευρά του ο κ. Αγγελούδης ανέπτυξε τις θέσεις του, τις «κόκκινες γραμμές», όπως τις χαρακτήρισε, τις οποίες κατέθεσε στην κυβέρνηση και περιμένει τις απαντήσεις της, για να λάβει ο ίδιος και το Δημοτικό Συμβούλιο τις τελικές αποφάσεις, οι οποίες θα συμπεριληφθούν σε κοινό μνημόνιο Κυβέρνησης-Δήμου Θεσσαλονίκης.

 

 

Foreign Affairs: γιατί το Ισραήλ πρέπει να κηρύξει μονομερή κατάπαυση του πυρός στη Γάζα

2

Ο Dennis Ross, πρώην απεσταλμένος των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή ο οποίος υπηρέτησε σε ανώτερες θέσεις εθνικής ασφάλειας στις κυβερνήσεις Ρήγκαν, Τζορτζ Μπους, Κλίντον και Ομπάμα και ο David Makovsky, προτείνουν απο τις σελίδες του Foreign Affairs μονομερή κατάπαυση του πυρός, αν δεν την δεχθεί η Χαμάς και αναλύουν τα οφέλη που θα έχει το Ισραήλ.  

Foreign Affairs

Eυκαιρία να αντιστραφεί το πλεονέκτημα για τη Χαμάς και το Ιράν – και να προωθηθεί η εξομάλυνση με τη Σαουδική Αραβία.

Dennis Ross and David Makovsky

1 Μαϊου 2024

Ισραηλινοί στρατιώτες που περιπολούν στα σύνορα Γάζας-Ισραήλ, Απρίλιος 2024
Αμίρ Κοέν / Reuters

Μέχρι τον περασμένο μήνα, ο πόλεμος μεταξύ του Ιράν και του Ισραήλ διεξαγόταν σε μεγάλο βαθμό στη σκιά. Οι Ιρανοί αποφάσισαν να τον βγάλουν από τη σκιά, επιτίθενται ανοιχτά στο ισραηλινό έδαφος απευθείας, από το ιρανικό έδαφος, για πρώτη φορά στην ιστορία της Ισλαμικής Δημοκρατίας. Ορισμένοι παρατηρητές υποστήριξαν ότι η επίθεση του Ιράν στο Ισραήλ με drone και πυραύλους στις 13 Απριλίου ήταν μια συμβολική χειρονομία. Ωστόσο, δεδομένου του αριθνού των μη επανδρωμένων αεροσκαφών και των πυραύλων που εκτοξεύθηκαν κατά του Ισραήλ και των ωφέλιμων φορτίων τους, το Ιράν προφανώς σκόπευε να προκαλέσει σοβαρές ζημιές.

Η άμυνα του Ισραήλ ήταν σχεδόν άψογη, αλλά δεν απέκρουσε την επίθεση του Ιράν εντελώς μόνη της.

Όπως η επίθεση του Ιράν ήταν άνευ προηγουμένου, έτσι ήταν και η άμεση στρατιωτική επέμβαση των Ηνωμένων Πολιτειών και ορισμένων συμμάχων τους, συμπεριλαμβανομένων ορισμένων αραβικών κρατών. Η Κεντρική Διοίκηση των ΗΠΑ, με τη συμμετοχή του Ηνωμένου Βασιλείου και της Ιορδανίας, αναχαίτισε τουλάχιστον το ένα τρίτο των drones και των πυραύλων κρουζ που εκτόξευσε το Ιράν στο Ισραήλ. Η Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα μοιράστηκαν επίσης πληροφορίες που βοήθησαν το Ισραήλ να αμυνθεί. Η ετοιμότητά τους να παίξουν αυτόν τον ρόλο ήταν αξιοσημείωτη, δεδομένου του πόσο αντιδημοφιλής είναι ο πόλεμος του Ισραήλ με τη Χαμάς στη Γάζα μεταξύ των αράβων πολιτών.

Πέντε ημέρες αργότερα, όταν το Ισραήλ απάντησε στην επίθεση του Ιράν, έλαβε υπόψη τις εκκλήσεις της Ουάσιγκτον για αυτοσυγκράτηση, εκτοξεύοντας τρεις πυραύλους σε μια εγκατάσταση ραντάρ που καθοδηγεί την αντιπυραυλική αμυντική συστοιχία S-300 στο Ισφαχάν, τον τόπο όπου βρίσκεται το εργοστάσιο μετατροπής ουρανίου του Ιράν. Αυτή ήταν μια πολύ περιορισμένη απάντηση, μια απόκριση που φτιάχτηκε για να αποφευχθούν οι απώλειες, ενώ έδειξε ότι το Ισραήλ μορεί να διεισδύσει στην άμυνα του Ιράν και να χτυπήσει οποιονδήποτε στόχο θέλει να χτυπήσει.

Το Ισραήλ φαινομενικά αναγνώρισε ότι ο καλύτερος τρόπος για να αντιμετωπίσει την απειλή που θέτει το Ιράν και οι πληρεξούσιοί του είναι να συνεργαστεί με έναν συνασπισμό. Αυτό, επίσης, δεν έχει προηγούμενο. Η ιδέα ότι οι Αμερικανοί, οι Ευρωπαίοι και οι Άραβες θα ενωθούν για να βοηθήσουν στην αναχαίτιση των μη επανδρωμένων αεροσκαφών και των πυραύλων κρουζ που εκτόξευσε το Ιράν εναντίον του Ισραήλ, στο πρόσφατο παρελθόν, φαινόταν σαν φαντασία – και, στο Ισραήλ, ανεπιθύμητη. Η αντίληψη του Ισραήλ σχετικά με την άμυνα ήταν πάντα: «Αμυνόμαστε μόνοι μας». Αυτό ήταν και πηγή υπερηφάνειας και αρχή – ότι κανείς εκτός από τους Ισραηλινούς δεν θα έπρεπε να πάρει όπλα για λογαριασμό του Ισραήλ.

Αλλά τώρα που το Ισραήλ αντιμετωπίζει όχι μόνο το Ιράν αλλά πολλές ιρανικές ομάδες πληρεξουσίων, το κόστος ανάληψης όλων αυτών των μετώπων από μόνο του γίνεται απλώς πολύ υψηλό. Αυτή η εξέλιξη, καθώς και η προθυμία που έδειξαν τα αραβικά κράτη τον Απρίλιο να ενωθούν με το Ισραήλ για να αντιμετωπίσουν την απειλή που θέτει το Ιράν και οι πληρεξούσιοί του, υποδηλώνουν ότι έχει ανοίξει ένα παράθυρο για τη δημιουργία ενός περιφερειακού συνασπισμού που ακολουθεί μια κοινή στρατηγική για την αντιμετώπιση του Ιράν και των πληρεξουσίων του. .

Ωστόσο, για να επωφεληθούν από αυτό το άνοιγμα, το Ισραήλ, οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι αραβικές χώρες -ιδιαίτερα η Σαουδική Αραβία- πρέπει να αναγνωρίσουν τη μοναδική φύση της στιγμής και να την εκμεταλλευτούν. Μια σημαντική πρόοδος με τη μεσολάβηση των ΗΠΑ σε μια συμφωνία εξομάλυνσης μεταξύ Ισραήλ και Σαουδικής Αραβίας θα βοηθούσε πολύ για να εδραιώσει αυτόν τον αναδυόμενο συνασπισμό. Εάν οι Σαουδάραβες, των οποίων ο βασιλιάς είναι ο θεματοφύλακας των δύο ιερότερων τόπων του Ισλάμ, έκαναν ειρήνη με το Ισραήλ, αυτό πιθανότατα θα μεταμόρφωνε τη σχέση του Ισραήλ με άλλα κράτη με σουνιτική πλειοψηφία εντός και εκτός της Μέσης Ανατολής. Η κυβέρνηση του προέδρου των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν, καθώς και οι ηγέτες του Ισραήλ και της Σαουδικής Αραβίας, δείχνουν ότι θα ήθελαν να δουν μια τέτοια συμφωνία να συμβεί σύντομα.

Ωστόσο, η κυβέρνηση Μπάιντεν πιστεύει ότι οι μάχες στη Γάζα πρέπει να σταματήσουν πριν προχωρήσουν οι διαπραγματεύσεις για την εξομάλυνση.

Μια μονομερής κατάπαυση του πυρός τεσσάρων έως έξι εβδομάδων θα προσέφερε στο Ισραήλ πολλά στρατηγικά οφέλη.

Υπάρχει κάποια ελπίδα ότι οι διαπραγματεύσεις στην Αίγυπτο για μια συμφωνία για τους όμηρους μεταξύ του Ισραήλ και της Χαμάς θα τελεσφορήσουν και θα οδηγήσουν σε κατάπαυση του πυρός τουλάχιστον έξι εβδομάδων. Αλλά η κυβέρνηση Μπάιντεν δεν πρέπει να βάλει όλα τα αυγά της σε αυτό το καλάθι. Ξανά και ξανά, η Χαμάς έχει εγείρει ελπίδες ότι μια συμφωνία είναι επικείμενη μόνο για να τις ακυρώσει. Εάν δεν προκύψει συμφωνία στην Αίγυπτο,

η κυβέρνηση Μπάιντεν θα πρέπει να στραφεί στη μόνη ρεαλιστική εναλλακτική: να ενθαρρύνει το Ισραήλ να ανακοινώσει μονομερή κατάπαυση του πυρός στη Γάζα για τέσσερις έως έξι εβδομάδες.

Μια τέτοια ισραηλινή απόφαση μπορεί να είναι ο μόνος τρόπος για να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις για να προχωρήσει μια συμφωνία ομαλοποίησης Ισραήλ-Σαουδικής Αραβίας. Φυσικά, μια μονομερής κατάπαυση του πυρός θα ήταν αμφιλεγόμενη στο Ισραήλ, τόσο επειδή αποσυνδέει την παύση των μαχών στη Γάζα από την απελευθέρωση ομήρων όσο και επειδή μπορεί να φαίνεται ότι παραχωρεί κάτι στη Χαμάς ως αντάλλαγμα. Αλλά μια μονομερής κατάπαυση του πυρός τεσσάρων έως έξι εβδομάδων θα προσέφερε στην πραγματικότητα στο Ισραήλ πολλά στρατηγικά οφέλη με λίγα υλικά μειονεκτήματα. Και στην πραγματικότητα, εάν οι διαπραγματεύσεις τους με τη Χαμάς αποτύχουν για άλλη μια φορά, οι Ισραηλινοί ηγέτες θα χρειαστεί να υιοθετήσουν μια διαφορετική προσέγγιση εάν ελπίζουν να απελευθερώσουν ομήρους όσο κάποιοι είναι ακόμα ζωντανοί.

Το γεγονός ότι το Ισραήλ άκουσε την κυβέρνηση Μπάιντεν όταν επεξεργαζόταν την απάντησή του στην επίθεση του Ιράν δείχνει ότι είναι ανοιχτό στην πειστικότητα των ΗΠΑ.

Πράγματι, μια νέα πραγματικότητα μπορεί να διαμορφωθεί στο Ισραήλ, μια πραγματικότητα που θα μπορούσε να αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο προσεγγίζει την άμυνα, την αποτροπή και την περιοχή.

 

ΕΝΑ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟ  ΕΓΚΡΑΤΕΙΑΣ

Όσον αφορά την αμυντική στρατηγική, το Ισραήλ έχει δεσμευτεί εδώ και πολύ καιρό ναδώσει τις δικές του μάχες. Το μόνο που ζήτησε από τις Ηνωμένες Πολιτείες ήταν να βοηθήσουν στη διασφάλιση των μέσων να το κάνουν. Ωστόσο, η βοήθεια που έλαβε το Ισραήλ για να αμυνθεί κατά της ιρανικής επίθεσης δεν ήταν μόνο ευπρόσδεκτη αλλά και απαραίτητη.

Αλλά μια τέτοια βοήθεια δημιουργεί επίσης υποχρέωση από την πλευρά του Ισραήλ. Όταν άλλοι συμμετέχουν στην υπεράσπιση του Ισραήλ, αποκτούν το δικαίωμα να ζητήσουν από το Ισραήλ να λάβει υπόψη του τα συμφέροντα και τις ανησυχίες τους.

Μετά την επίθεση του Ιράν, ο Μπάιντεν κατέστησε σαφές στους Ισραηλινούς ηγέτες ότι δεν χρειαζόταν να αντεπιτεθούν επειδή η ίδια η επιτυχής άμυνά τους αποτελούσε μεγάλη επιτυχία – και, κατ’ επέκταση, μια ντροπιαστική αποτυχία για το Ιράν. Για το Ισραήλ, το να μην απαντήσει καθόλου θα ήταν αντίθετο με τη βασική αντίληψη της χώρας περί αποτροπής: αν μας επιτεθείς, θα πληρώσεις και κανείς δεν μπορεί να μας πιέσει να μην απαντήσουμε στις απειλές. Όμως ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου δεν μπορούσε εύκολα να απορρίψει την αμερικανική θέση.

Η αντίληψη του Ισραήλ για την αποτροπή διαμόρφωσε πάντα τις απαντήσεις του στις άμεσες απειλές – με μια εξαίρεση που αξίζει να θυμηθούμε σήμερα. Κατά τη διάρκεια του Πολέμου του Κόλπου το 1991, τη νύχτα μετά την επίθεση των αμερικανικών δυνάμεων στο Ιράκ, ο Ιρακινός Πρόεδρος Σαντάμ Χουσεΐν χτύπησε το Ισραήλ με πυραύλους Scud. Ο Ισραηλινός υπουργός Άμυνας Μοσέ Άρενς και άλλοι ανώτεροι στρατιωτικοί αξιωματούχοι ήθελαν να αντεπιτεθούν. Αλλά η κυβέρνηση του Προέδρου των ΗΠΑ Τζορτζ Χ. Μπους, ιδιαίτερα ο υπουργός Εξωτερικών Τζέιμς Μπέικερ, έπεισε τον Ισραηλινό πρωθυπουργό Γιτζάκ Σαμίρ να μην το κάνει. Ο Μπέικερ διαβεβαίωσε τον Σαμίρ ότι το Ισραήλ θα μπορούσε να δώσει στις Ηνωμένες Πολιτείες συγκεκριμένους στόχους που ήθελε να χτυπηθούν και οι Ηνωμένες Πολιτείες θα τους χτυπούσαν. Αλλά τόνισε επίσης ότι ο κόσμος στάθηκε ενάντια στον Σαντάμ και ότι εάν το Ισραήλ ανταπαντούσε άμεσα, κινδύνευε να διαταράξει τον συνασπισμό που πολεμά το Ιράκ.

Ο Σαντάμ προσπαθούσε να μετατρέψει τη σύγκρουση σε αραβο-ισραηλινό πόλεμο και δεν ήταν προς το συμφέρον του Ισραήλ να παίξει το παιχνίδι του.

Το 1991, ο πρωθυπουργός του Ισραήλ αποδέχθηκε τη συμβουλή του Αμερικανού προέδρου.
Υπάρχει, φυσικά, μεγάλη διαφορά μεταξύ του 1991 και του σήμερα: τότε, ο στρατός των ΗΠΑ επιτέθηκε στο Ιράκ, όχι απλώς προσπαθούσε να αναχαιτίσει τις εκτοξεύσεις πυραύλων του. Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν πρόκειται να επιτεθούν στο Ιράν σήμερα. Τούτου λεχθέντος, το 1991, το Ισραήλ δεν βρισκόταν στη μέση ενός άλλου πολέμου, όπως είναι σήμερα στη Γάζα. Και σε αντίθεση με σήμερα, το Ισραήλ δεν χειριζόταν ταχυδακτυλουργικά, επίσης, ένα τεταμένο βόρειο μέτωπο με τη Χεζμπολάχ που θα μπορούσε εύκολα να κλιμακωθεί σε μια ολοκληρωτική σύγκρουση.

Το 1991, ο πρωθυπουργός του Ισραήλ αποδέχτηκε τη συμβουλή του Αμερικανού προέδρου και του υπουργού Εξωτερικών επειδή μπορούσε να δει ότι ήταν προς το συμφέρον του Ισραήλ να παραμείνει άθικτος ο συνασπισμός κατά του Σαντάμ. Ο Σαμίρ πίστευε επίσης ότι απαντώντας ευνοϊκά στις Ηνωμένες Πολιτείες, θα μπορούσε να επιδιορθώσει τη σχέση του με τον Μπους, η οποία ήταν τεταμένη λόγω διαφωνιών σχετικά με την πολιτική εποικισμών του Ισραήλ.

Ο Μπους εκτίμησε την απόφαση του Σαμίρ, αλλά οι δύο ηγέτες συνέχισαν να συγκρούονται για την παροχή εγγυήσεων δανείων 10 δισεκατομμυρίων δολαρίων από τις Ηνωμένες Πολιτείες, που χρειαζόταν το Ισραήλ για να διαχειριστεί την αύξηση των μεταναστών από τη Σοβιετική Ένωση. Ο Μπους ήθελε να εξαρτήσει αυτές τις εγγυήσεις με το πάγωμα των εποικισμών του Ισραήλ στη Δυτική Όχθη. Ο Σαμίρ δεν συμφωνούσε και η κυβέρνηση Μπους δεν παρείχε τις εγγυήσεις μέχρι να καταλήξει σε συμφωνία με τον διάδοχο του Σαμίρ, τον Γιτζάκ Ράμπιν, μειώνοντας τις εγγυήσεις κατά το ποσό που οι Ηνωμένες Πολιτείες εκτιμούσαν ότι το Ισραήλ ξόδευε ετησίως για εποικισμούς.

ΚΑΝΕ ΜΙΑ ΑΡΕΤΗ ΤΗΣ ΑΝΑΓΚΗΣ

Η φύση της απάντησης του Ισραήλ στην ιρανική επίθεση δείχνει ότι ο Νετανιάχου, επίσης, είναι πρόθυμος να λάβει υπόψη του τις ανησυχίες των ΗΠΑ – όχι τόσο όσο ο Σαμίρ για να κατευνάσει την Ουάσιγκτον, αλλά περιορίζοντας σαφώς την απάντηση του Ισραήλ. Σήμερα, ο Νετανιάχου δέχεται επίσης πιέσεις να επιδιορθώσει ρήγματα στη σχέση του με τον πρόεδρο της Αμερικής, αυτά που άνοιξαν όχι για τους θεμελιώδεις πολεμικούς στόχους του Ισραήλ στη Γάζα – διασφαλίζοντας ότι η Χαμάς δεν θα μπορεί ποτέ ξανά να απειλήσει το Ισραήλ – αλλά για την προσέγγιση του Ισραήλ στη στρατιωτική του εκστρατεία και στην ανθρωπιστική βοήθεια στη Γάζα.

Όπως συνέβη το 1991, η αυτοσυγκράτηση του Ισραήλ στην απάντησή του σε μια εξωτερική επίθεση δεν θα επαναφέρει, από μόνη της, τη σχέση του με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Με την επίθεση του Ισραήλ στη Ράφα να πλησιάζει, οι δεσμοί μεταξύ Μπάιντεν και Νετανιάχου θα μπορούσαν να γίνουν ακόμη πιο τεταμένοι. Αλλά μια συμφωνία εξομάλυνσης με τη μεσολάβηση των ΗΠΑ μεταξύ του Ισραήλ και της Σαουδικής Αραβίας είναι το πιο σημαντικό πράγμα που θα μπορούσε να αλλάξει την τροχιά της σχέσης. Ο Μπάιντεν κατανοεί ότι επειδή οι Σαουδάραβες απαιτούν μια αξιόπιστη πολιτική πρόοδο για τους Παλαιστίνιους προκειμένου να οριστικοποιηθεί μια συμφωνία ομαλοποίησης, ο Νετανιάχου θα πρέπει να αναλάβει να πείσει το μέρος της πολιτικής του βάσης που αντιτίθεται πιο σθεναρά στο παλαιστινιακό κράτος. Και οι διαπραγματεύσεις δεν μπορούν να σημειώσουν σοβαρή πρόοδο αν δεν εκτονωθεί η ανθρωπιστική κρίση στη Γάζα —κάτι που δεν μπορεί να γίνει εύκολα χωρίς κατάπαυση του πυρός.

Αναμφίβολα μια τέτοια κίνηση θα είναι πολιτικά δύσκολο να αναλάβει ο Νετανιάχου. Είναι πιθανό να υποστηρίξει ότι μια παύση θα απομάκρυνε τη στρατιωτική πίεση από τη Χαμάς. Έχοντας ήδη μειώσει σημαντικά τη στρατιωτική του παρουσία στη Γάζα από τον Νοέμβριο, το Ισραήλ δεν ασκεί το είδος της στρατιωτικής πίεσης στη Χαμάς που είχε όταν μεσολάβησε μια συμφωνία για τους ομήρους εκείνο τον μήνα. Έκτοτε δεν απελευθερώθηκαν όμηροι, μια πραγματικότητα που υποδηλώνει ότι ο ηγέτης της Χαμάς στη Γάζα, Γιαχία Σινγουάρ, δεν αισθάνεται καμία σοβαρή πίεση για να ζητήσει αναβολή.

Η απειλή του Ισραήλ για εισβολή στη Ράφα μπορεί να αυξήσει την πίεση στο Sinwar, αλλά μια επιχείρηση στη Ράφα δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί έως ότου ο Νετανιάχου εκπληρώσει τη δέσμευσή του στον Μπάιντεν ότι δεν θα γίνει εισβολή πριν το Ισραήλ εκκενώσει τους 1,4 εκατομμύρια Παλαιστίνιους που έχουν στριμωχτεί στην περιοχή.

Επειδή η εκκένωση περιλαμβάνει όχι μόνο τη μετακίνηση ανθρώπων, αλλά και τη διασφάλιση ότι έχουν ένα μέρος να πάνε με επαρκή στέγη, τροφή, νερό και φάρμακα, η εκκένωση θα διαρκέσει από μόνη της τέσσερις έως έξι εβδομάδες, πιθανώς περισσότερο.

Ο Νετανιάχου θα πρέπει να επιλέξει μεταξύ Μπάιντεν και Μπεν-Γκβίρ.

Υπό το φως αυτών των πραγματικοτήτων, το Ισραήλ θα πρέπει να κάνει την ανάγκη φιλοτιμίαν. Εάν δεν μπορεί να πάει στη Ράφα για μερικές εβδομάδες, η κατάπαυση του πυρός σημαίνει ότι υποχωρεί ελάχιστα αλλά κερδίζει ορισμένα πλεονεκτήματα. Μια εκεχειρία τεσσάρων έως έξι εβδομάδων θα επιτρέψει στους διεθνείς οργανισμούς να χαλαρώσουν τις συνθήκες στη Γάζα και να αντιμετωπίσουν τις ανησυχίες του κόσμου για τον λιμό εκεί. Θα μπορούσαν να δημιουργήσουν καλύτερους μηχανισμούς για να διασφαλίσουν ότι η επαρκής ανθρωπιστική βοήθεια όχι μόνο θα εισέρχεται στη Γάζα αλλά θα διανέμεται επίσης σε όσους έχουν μεγαλύτερη ανάγκη. Μια κατάπαυση του πυρός θα επανεστίαζε την προσοχή του κόσμου στην αδιαλλαξία της Χαμάς και στα δεινά των Ισραηλινών ομήρων.

Και θα βοηθούσε στην αλλαγή της σκεπτικιστικής αφήγησης που έχει επικρατήσει για το Ισραήλ διεθνώς και θα μειώσει την πίεση που ασκείται σε αυτό να τερματίσει άνευ όρων τον πόλεμο.

Σίγουρα, οι ακροδεξιοί Ισραηλινοί υπουργοί Bezalel Smotrich και Itamar Ben-Gvir θα αντιταχθούν σε οποιαδήποτε μονομερή κατάπαυση του πυρός, ανεξάρτητα από τη διάρκειά της. Αλλά οι πολεμικοί τους στόχοι δεν είναι ίδιοι με εκείνους του Νετανιάχου ή του ισραηλινού κοινού. Θέλουν να ξανακαταλάβουν τη Γάζα και αναμφίβολα θα αντιταχθούν σε οποιαδήποτε πρόοδο με τη Σαουδική Αραβία που απαιτεί παραχωρήσεις στις εθνικές φιλοδοξίες των Παλαιστινίων. Κάποια στιγμή, ο Νετανιάχου θα πρέπει να επιλέξει μεταξύ Μπάιντεν και Μπεν-Γκβίρ.

Με απλά λόγια, μια μονομερής εκεχειρία από το Ισραήλ για τέσσερις έως έξι εβδομάδες θα δημιουργούσε μια στρατηγική ευκαιρία – ιδιαίτερα εάν δημιουργήσει ένα άνοιγμα για την εξομάλυνση των σχέσεων με τη Σαουδική Αραβία και τη μετατροπή της σιωπηρής περιφερειακής ευθυγράμμισης που προέκυψε μετά την επίθεση του Ιράν στο Ισραήλ σε μια πιο υλική πραγματικότητα .

Για την κυβέρνηση Μπάιντεν, ο ρόλος που έπαιξαν τα αραβικά κράτη βοηθώντας στην άμυνα του Ισραήλ από την επίθεση του Ιράν είναι μια απτή νέα εξέλιξη που χρειάζεται γρήγορη παρακολούθηση. Το πολιτικό ημερολόγιο των ΗΠΑ, επίσης, καθιστά επείγουσα την επίτευξη προόδου στην ομαλοποίηση Ισραήλ-Σαουδικής Αραβίας. Η έγκριση της Γερουσίας για την άμεση συνεισφορά των Ηνωμένων Πολιτειών στη συμφωνία -η οποία περιλαμβάνει μια διμερή αμυντική συνθήκη ΗΠΑ-Σαουδικής Αραβίας και μια πολιτικο-πυρηνική εταιρική σχέση μεταξύ των δύο χωρών- είναι βέβαιο ότι θα γίνει πιο δύσκολη όσο πλησιάζουν οι προεδρικές εκλογές των ΗΠΑ.

Η νέα συμπεριφορά που προκάλεσε η κρίση Ιράν-Ισραήλ τον Απρίλιο σε πολλά κράτη δείχνει ότι η μακροχρόνια πραγματικότητα στη Μέση Ανατολή μπορεί να αλλάξει. Το Ιράν βρίσκεται τώρα σε αδύναμη θέση και το Ισραήλ έχει ένα παράθυρο ευκαιριών σε μια κατά τα άλλα πολύ δύσκολη χρονιά. Σπάνια το Ισραήλ χρειάστηκε τόσο επειγόντως να εκμεταλλευτεί μια πιθανή στρατηγική ευκαιρία. Αλλά αυτό ισχύει εξίσου και για τις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο Μπάιντεν έχει έντονο ενδιαφέρον να δείξει ότι μπόρεσε να αναλάβει τον πόλεμο Ισραήλ-Χαμάς και το χάος που δημιουργήθηκε από τους πληρεξούσιους του Ιράν και να δημιουργήσει μια πιο σταθερή και ελπιδοφόρα Μέση Ανατολή. Υπάρχει μια στιγμή για να γίνει αυτό τώρα. Αλλά δεν υπάρχει λόγος πόσο καιρό θα διαρκέσει.

*Ο DENNIS ROSS είναι Σύμβουλος στο Ινστιτούτο της Ουάσιγκτον για την Πολιτική της Εγγύς Ανατολής και Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Georgetown. Πρώην απεσταλμένος των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή, υπηρέτησε σε ανώτερες θέσεις εθνικής ασφάλειας στις κυβερνήσεις Ρήγκαν, Τζορτζ Μπους, Κλίντον και Ομπάμα.

*Ο DAVID MAKOVSKY είναι διακεκριμένος συνεργάτης Ziegler στο Ινστιτούτο της Ουάσιγκτον και διευθυντής του έργου Koret για τις Αραβοϊσραηλινές σχέσεις.

Foreign Affairs

Η Τουρκία αναστέλλει το εμπόριο με το Ισραήλ

0

2 Μαΐου 2024 | Flash Brief

Η Τουρκία ανέστειλε το εμπόριο με το Ισραήλ στις 2 Μαΐου, σύμφωνα με δύο ανώνυμους Τούρκους αξιωματούχους που επικαλείται το Bloomberg. Σε απάντηση, ο υπουργός Εξωτερικών του Ισραήλ, Israel Katz, έγραψε στο X ότι η Άγκυρα «σπάει τις συμφωνίες μπλοκάροντας τα λιμάνια για εισαγωγές και εξαγωγές του Ισραήλ» και ότι η ισραηλινή κυβέρνηση θα εργαστεί «για να δημιουργήσει εναλλακτικές λύσεις για το εμπόριο με την Τουρκία».

Η τουρκική κυβέρνηση εξέδωσε ανακοίνωση λίγες ώρες αργότερα επιβεβαιώνοντας ότι όλες οι «εξαγωγές και εισαγωγές από και προς το Ισραήλ έχουν ανασταλεί… έως ότου η ισραηλινή κυβέρνηση επιτρέψει μια διακοπτόμενη και επαρκή ροή ανθρωπιστικής βοήθειας στη Γάζα». Αλλά η κίνηση έρχεται καθώς η Άγκυρα συνεχίζει να κλιμακώνει την εκστρατεία της εναντίον του εβραϊκού κράτους για τον πόλεμο στη Γάζα. Η Τουρκία επέβαλε μερική απαγόρευση εξαγωγών στο Ισραήλ στις 9 Απριλίου και, την 1η Μαΐου, ανακοίνωσε σχέδια να συμμετάσχει στην καταγγελία της Νότιας Αφρικής για γενοκτονία κατά του Ισραήλ στο Διεθνές Δικαστήριο Δικαιοσύνης (ICJ).

Ανάλυση εμπειρογνωμόνων
«Σε μια κίνηση που έχει σχεδιαστεί για να ικανοποιήσει τους ψηφοφόρους του, ο Ερντογάν θέτει σε κίνδυνο τη θέση της χώρας του μεταξύ των δυτικών συμμάχων, πιθανώς πέρα ​​από το σημείο χωρίς επιστροφή. Αυτό θα βλάψει μόνο την Τουρκία και τα συμφέροντά της. Το Κογκρέσο θα πρέπει να απαντήσει απειλώντας με κυρώσεις κατά της Άγκυρας, καθώς κάτι τέτοιο θα μπορούσε να ενθαρρύνει άλλες χώρες να ακολουθήσουν το παράδειγμά της». — Sinan Ciddi, FDD Non-Resident Senior Fellow

«Αυτή η τελευταία κίνηση του Ερντογάν είναι μια υπέρβαση που θα θεωρηθεί εμπρηστική και θα συγκεντρώσει την κατάλληλη αντίδραση από το Κογκρέσο και την κυβέρνηση Μπάιντεν. Η Τουρκία αυτοτιμωρείται διακόπτοντας το εμπόριο με το Ισραήλ και επιδεινώνοντας την κακή οικονομική κατάσταση. Ο Ερντογάν επιθυμεί απεγνωσμένα να θεωρείται ο πρωταθλητής των Παλαιστινίων, ενώ θα κάνει βήματα που θα εμποδίσουν μόνο την ανθρωπιστική βοήθεια στη Γάζα και τη δημιουργία ενός πιο σταθερού περιβάλλοντος ασφαλείας για την περιοχή». — Tyler Stapleton, Διευθυντής Σχέσεων του Κογκρέσου στο FDD Action

Η Τουρκία περιορίζει τις εξαγωγές προς το Ισραήλ
Στις 9 Απριλίου, η Τουρκία ανακοίνωσε ότι θα απαγορεύσει την εξαγωγή 54 κατηγοριών προϊόντων στο Ισραήλ έως ότου η Ιερουσαλήμ κηρύξει κατάπαυση του πυρός στη Λωρίδα της Γάζας. Οι εξαγωγικοί περιορισμοί περιελάμβαναν σίδηρο, μάρμαρο, χάλυβα, τσιμέντο, αλουμίνιο, τούβλα, λιπάσματα, κατασκευαστικό εξοπλισμό και καύσιμα αεροσκαφών. Η Άγκυρα ισχυρίστηκε ότι έθεσε σε εφαρμογή την απαγόρευση αφού το Ισραήλ απέρριψε αίτημα να επιτραπεί σε τουρκικά στρατιωτικά αεροσκάφη να συμμετέχουν σε ρίψεις βοήθειας στη Λωρίδα της Γάζας.

Με τη σειρά του, το Ισραήλ είπε ότι θα καταρτίσει έναν «εκτενή» κατάλογο τουρκικών ειδών που θα απαγόρευε. «Ο Ερντογάν θυσιάζει για άλλη μια φορά τα οικονομικά συμφέροντα του λαού της Τουρκίας για την υποστήριξή του στους δολοφόνους της Χαμάς στη Γάζα που βίασαν, δολοφόνησαν και βεβήλωσαν τα σώματα γυναικών, κοριτσιών, ενηλίκων και έκαψαν ζωντανά παιδιά», δήλωσε ο Κατς στις 9 Απριλίου.

Ο Ερντογάν στηρίζει τη Χαμάς
Παρά το γεγονός ότι εργάστηκε για την αποκατάσταση των δεσμών της Τουρκίας με το Ισραήλ τα τελευταία χρόνια, ο Τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν έγινε ένας από τους πιο ειλικρινείς επικριτές του Ισραήλ μετά τη σφαγή της Χαμάς στις 7 Οκτωβρίου. Έχει υποστηρίξει ψευδώς ότι το Ισραήλ διαπράττει «γενοκτονία» στη Γάζα και ότι τα μέλη της Χαμάς είναι μαχητές της ελευθερίας. Την 1η Μαΐου, ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Χακάν Φιντάν ανακοίνωσε ότι η Τουρκία σχεδιάζει να συμμετάσχει στην καταγγελία της Νοτίου Αφρικής για γενοκτονία κατά του Ισραήλ στο ICJ. «Με την ολοκλήρωση του νομικού κειμένου της εργασίας μας, θα υποβάλουμε τη δήλωση επίσημης παρέμβασης ενώπιον του ICJ με στόχο την εφαρμογή αυτής της πολιτικής απόφασης», δήλωσε ο Fidan κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου.

Ωστόσο, το εμπόριο μεταξύ Τουρκίας και Ισραήλ παρέμεινε απεριόριστο για μήνες μετά την επίθεση της Χαμάς στις 7 Οκτωβρίου. Η Τουρκία εξήγαγε αγαθά αξίας 5,4 δισεκατομμυρίων δολαρίων στο Ισραήλ το 2023, από 7 δισεκατομμύρια δολάρια το 2022. Ενόψει των εκλογών της 31ης Μαρτίου στην Τουρκία, τα κόμματα της αντιπολίτευσης επιτέθηκαν στον Ερντογάν για συνέχιση του εμπορίου με το Ισραήλ, κάτι που πιθανότατα κόστισε εκλογικά στον νυν πρόεδρο.

fdd.org

Islamic State Khorasan’s Westward Network Expansion Into Iran, Turkey, and Europe

0

ISKP’s retooling from regional operations in Afghanistan and Pakistan to a focus on external attacks and operational plots has resulted in a surge of both foiled plots and successful attacks.

The Diplomat

Police officers patrol next to the Parc des Princes stadium, background, in Paris, April 10, 2024. The Champions League games went ahead as scheduled despite an Islamic State terror threat.

Credit: AP Photo/Lewis Joly

The Islamic State attack on the Crocus City Hall music venue on the outskirts of Moscow, which killed at least 140 people and injured over 500 more, has prompted significant alarm among Western intelligence and security services about similar operations occurring in Europe and North America in the coming months. This concern is well-founded, given the aggressive campaign by the organization, its Afghanistan-Pakistan-based Islamic State Khorasan Province (ISKP), and pro-IS propaganda outlets threatening attacks and urging supporters to carry out acts of violence against the West – with a particular emphasis on sporting events.

In addition to ISKP’s lead role in the Crocus City Hall attack, the branch conducted a double suicide bombing in Kerman, Iran, on January 3 causing almost 400 casualties, and shot up a church in Istanbul, Turkey, on January 28.

Since the Taliban takeover of Afghanistan in 2021, ISKP has pursued a regionalization and internationalization strategy in its propaganda production and militant operations. The latter part of this doctrine has led the branch to ramp up targets domestically against foreign diplomatic facilities and nationals, combined with the rapid acceleration of its external operation activities. The regionalization component of its campaign has largely been focused on South and Central Asia, but the branch has also been expanding westward and increasing its footprint and focus on Iran, Turkey, and Europe. This trend will likely continue and perhaps accelerate in the coming months and perhaps years, with considerable security implications across Eurasia and the broader West.

Iran

While considered an enemy of the Islamic State and ISKP since the organizations’ outset, ISKP in particular has made the Islamic Republic of Iran an operational and propaganda priority. Both the Islamic State and its Khorasan branch dedicate significant portions of their rhetoric toward maligning the “apostate” Iranian revolution and the government that followed. As a result of ISKP’s attention on the country, Iranian authorities have reported through state media multiple arrests over 2023 and 2024, allegedly interceding on plans for attacks, including within Tehran.

On January 3, ISKP reportedly carried out the deadliest terrorist attack in Iran in decades with a dual suicide bombing outside the tomb of Major General Qassem Soleimani. Taking place during a ceremony to commemorate the late commander of the Quds Force, the attack left 103 people dead and wounded over 280 others. Since the bombing, Iranian and Taliban intelligence alleged that the individual perpetrators were from Tajikistan – a fertile recruiting ground for ISKP – while U.S. intelligence pointed to communication intercepts laying the blame on ISKP.

The following day, the Islamic State published martyr photos and details related to the two purported attackers. The Islamic State also included the attack in an infographic outlining the global death toll from January 1 to 10, as part of its “Kill Them Wherever You Overtake Them” campaign, a self-described reaction to the war in Gaza.

Iran responded with a series of publicly lauded crackdowns, including the April 4 arrest of an individual identified as Mohammad Zakir, alleged to be a member of the Islamic State. BBC Persian later quoted authorities stating Zakir had “no connection” to the Islamic State.

Within Iran, ISKP has targeted sites important to Shia Muslims and Iranian nationalism with varying degrees of success. In August 2023, a lone gunman walked into Shiraz city’s Shah Cheragh shrine, a Shia pilgrimage site, where he shot four people, killing one. This was a follow-up to the year before when, in October 2022, a Tajik national entered the shrine with an automatic rifle, killing 13 and injuring 40 pilgrims and staff on site. Like other operations, the Islamic State’s central media claimed the operation. Iran later publicly executed two Afghan men they claimed aided in the attack and were in contact with the Islamic State in Afghanistan – though the validity of the pair’s confessions is strongly disputed.

Attention from the larger Islamic State on Iran is far from a new occurrence. It has previously claimed a number of other attacks on the country, including a September 22, 2018 strike against a military parade, killing 25, roughly half of which were Islamic Revolutionary Guards Corps (IRGC) members. Iran blamed a different separatist movement for the attack. In its targeting of Iran, ISKP cites the country’s Shia majority, relationship with Russia, and its military interventions against the Islamic State, including direct military involvement and backing of anti-Islamic State militias in Iraq.

The means used to fund ISKP’s Iran operations are not completely clear. ISKP typically funds its operations in and outside of Afghanistan through internal donations, funding from other Islamic State branches, informal hawala money transfers, and fundraising cryptocurrencies through its media affiliates. Analysis of the weapons for terror attacks, like the recent Crocus City Hall attack, indicates they were likely sourced locally.

What is apparent is that ISKP’s Iran operations typically follow a pattern of using foreign nationals from Central Asia to enter the country to carry out operations. Relations between the governments of Iranian President Ebrahim Raisi and Tajik President Emomali Rahmon are generally considered to be warming after years of reported tensions between Tehran and Dushanbe. The countries relaxed their visa requirements for travel and held negotiations in 2023 around a series of other cooperation documents ranging from trade to transportation. Public statements from this time identified Afghanistan as a mutual area of concern.

Turkey

The Islamic State’s repositioning of its operational center has transformed Turkey into an outpost for the group through ISKP. Central Asians have individually carried out attacks for ISKP, including the Istanbul airport and the Reina attacks, while ISKP is also expanding its efforts to recruit in Turkey.

ISKP mainly targets two groups of people in Turkey for recruitment: ethnic Central Asians fleeing Syria and Iraq and arriving in Turkey between 2017 and 2019, as well as people from Afghanistan who have been entering the country through illegal migration routes since 2021. ISKP recruitment campaigns generally take place around Istanbul, Izmir, and Ankara and in districts such as Zeytinburnu, Başakşehir, and Esenyurt in Istanbul, where there is a high concentration of people of Central Asian and Caucasian origin.

On January 28, two masked men entered the Church of Santa Maria, a Roman Catholic church in Istanbul. Drawing a pistol, one of the attackers fired into a crowd gathered for Sunday mass. The strike left one person dead and another injured. Despite the results of investigations following the Santa Maria and Crocus attacks and the focus on the Islamic State’s new Central Asian recruits, it is currently very difficult to identify ISKP cells in Turkey.

After the Santa Maria attack, Turkey detained 51 people related to the attack. Twenty-three were deported and 28 were arrested. In the wake of the Crocus City Hall attack, Turkey carried out dozens of anti-IS operations in some 40 provinces and arrested a total of 363 people. The detainees are reportedly of Tajik, Uzbek, Caucasian, Syrian, and Iraqi origin, according to Turkish security sources.

Turkish officials said those detained who had links to ISKP were mainly Tajik nationals, but also included Uzbeks, Turkmen, Uyghurs, and Afghans, many holding different passports. For example, on April 6, 48 ISKP affiliates were detained in an operation carried out in connection with the investigation into the Santa Maria Church attack. According to Turkish officials, 30 of them were of Tajik, Uzbek, Uyghur, and Turkmen origin. Almost half of them, officials said, had residence permits. Based on information from a source familiar with the matter, two of the 30 Central Asian detainees also have Turkish citizenship.

ISKP’s financing and recruitment network in Turkey are closely interlinked in many respects. Shamil Hukumatov, who was arrested in the summer of 2023, was responsible for organizing the flow of fighters and money from Turkey to Afghanistan and ISKP operators from Afghanistan to Turkey. Before Hukumatov, a network run by Ismatullah Khalozai was engaged in financial and organizational activities on behalf of the ISKP in 2021.

ISKP’s financial activities in Turkey take several forms. While some funds are collected under threat, other money is collected through businesses. Capital from Turkey to ISKP typically flows through the informal hawala system as well as cryptocurrencies.

On February 6, the Istanbul Security Directorate detained 11 Islamic State suspects residing in Istanbul, including 11 from Russia, four from Uzbekistan, one from Kyrgyzstan, one from Azerbaijan, and one from Sudan, for providing financing for ISKP.

According to a source familiar with the issue, a large part of ISKP’s finances are used in Turkey to recruit new members. ISKP cells made up of Central Asian migrants recruit people in need of economic support. At the same time, they raise funds outside the communities where the recruits are located. The cells are quickly exposed when funding and recruitment activities are combined, as in some cases in Başakşehir.

ISKP was able to carry out the Santa Maria attack on behalf of the Islamic State, despite Istanbul Police Department’s counterterrorism teams carrying out operations six months before the church attack. In that operation, targeting the Güvercintepe neighborhood of Istanbul’s Başakşehir district, where ISKP cells in Turkey were heavily present, 12 people of Kyrgyz, Tajik, and Uzbek nationality were detained.

Islamic State-affiliated media began publishing in Turkish as ISKP expanded its activities within Turkey. The March 30 and April 11 issues of ISKP’s Voice of Khorasan magazine were also published in Turkish. A source close to the Islamic State said that the Turkish editions of Voice of Khorasan magazine are translations of the Islamic State’s Turkish media team, Meydan Media.

Though ISKP strengthened has its finance, logistics, recruitment, and propaganda in Turkey, the Islamic State still defines the Turkish state as a taghut – a tyrant and enemy of Islam. Turkey is a target for militants from the Levant and from other countries who travel to join ISKP.

Europe

The West and Europe have been major focal points of the Islamic State for years. However, since the military campaign in Gaza began, the Islamic State has urged supporters to conduct attacks inside Israel, against Israeli embassies, and “target the Jewish presence throughout the world, whatever the form.” Over the same period, ISKP propaganda has been channeling this anger toward the West, emphasizing how many Western powers support Israel financially and militarily. Part of a larger campaign across the Islamic State, the group called for attacks against Western and Jewish populations in its official al-Naba weekly newsletter. While offering a broad spectrum of advice, the Islamic State urged supporters in the West to carry out acts of violence as revenge for the U.S.-led coalition’s war on the Islamic State and Western support for Israel.

ISKP continues to emerge as a leader in the Islamic State’s external operations and has been intensifying its efforts to incite violence against the West and Jewish populations. In its English-language magazine, Voice of Khorasan, ISKP included an instructional infographic directing supporters to target Jewish communities, business interests, and Westerners. In particular, it asks supporters to target large gatherings of people including concerts, universities, and tourist sites with knives, petrol bombs, Molotov cocktails, vehicles, firearms, and more. The same issue also featured a full-page image praising a  man who shot and killed two Swedish football fans in Brussels and threatening “Tomorrow for Crusaders,” with promises of future attacks on the West.

Islamic State spokesman Abu Hudhayfa al-Ansari, after the most recent Iran attack, urged listeners in an audio statement to seek out targets “on the streets and roads of America, Europe, and the world” and to “burn them with grenades and fiery agents, shoot them with bullets, cut their throats with sharp knives, and run them over with vehicles.”

Immediately following the attack on the Crocus City Hall, ISKP’s Al-Azaim Foundation for Media Production renewed their threats of similar attacks against the West, particularly from lone actors, directing them to major sports stadiums, even including the logo of the Champions League next to images of a masked armed fighter.

ISKP has also directly threatened the European Cup in Germany and the Olympic Games in France, both taking place later year, while the Hallummu propaganda outlet told its readers to attack the “bleachers and games in stadiums.” Other ISKP images named venues to attack including Emirates Stadium in London, the Metropolitano Stadium and Santiago Bernabeu Stadium in Madrid, and Parc des Princes in Paris.

Other pro-Islamic State publications name the “three entrances” of the Emirates Stadium and the “players’ point of arrival” as possible areas for attack, all aimed at creating as devastating a deadly public spectacle as possible.

ISKP propaganda is often released through its official outlets and collaborations with several pro-Islamic State media partners. In one graphic released after the strike against Russia, a lone figure examines multiple images of major European cities like London, Paris, Rome, and Madrid. Above the cities, the text reads “After Moscow … Who is Next?”

Other images are less specific but contain a clear message, including the final page of ISKP’s magazine showing a camouflage-wearing militant on a train with a box of explosives sitting on a seat beside him. In the background, a sign reads, “Welcome to Europe … Last call before exit [sic].”

While much Islamic State and ISKP propaganda inciting attacks is aspirational, there is both the precedent and motivation to carry out such an attack, including ISKP’s plot targeting the 2022 FIFA World Cup in Qatar. Since 2015, the Islamic State has conducted several attacks against major sporting events. This includes in November 2015, when Islamic State jihadists carried out a multi-pronged attack in Paris with suicide bombers detonating explosive vests outside the Stade de France during a football match while another group attacked a concert. In June 2016, two Islamic State supporters in Malaysia threw a grenade into a viewing of the UEFA Euro game. Perhaps most recently, on October 16, 2023, an Islamic State supporter shot Swedish soccer fans in Brussels claiming the violence as revenge for a series of public Quran burnings in Stockholm that same year.

More recently, militants allegedly linked to ISKP reportedly attempted to plan attacks in Europe during the December holidays. While many of the known plots were stopped by law enforcement, the attack against the Catholic church in Turkey went ahead in January. ISKP’s plans had the potential of being much deadlier than the already tragic outcome.

Threat Assessment

ISKP’s retooling from operations focused within its base of operations in Afghanistan and Pakistan to a focus on external attacks and operational plots has resulted in a surge of both foiled plots and successful attacks either claimed or attributed to ISKP over the past year. According to data collected by Aaron Zelin and Ilana Winter, in the year leading up to March 20, 2023, ISKP was behind at least 22 plots or attacks in nine different countries, up from eight the year before. Besides Russia, Iran, and Turkey, ISKP has been previously credited with attacks in the Maldives, Tajikistan, and Uzbekistan, while plots have been intercepted in Germany, the Netherlands, Qatar, Turkey, India, Kyrgyzstan, and Russia. Many of the most recent plots intended to target places of worship over the Christmas and New Year holidays.

Of the broad arrests and disrupted plots, many involved joint, cross-border planning conducted by the alleged ISKP members indicating a transnational network of support for the group’s operations. While much of the propaganda directed toward the West from ISKP’s English language publications focuses on inspiring lone-actor strikes against prominent targets, the multiple plots reportedly prevented by authorities indicate that ISKP is also motivated to carry out a directed attack in Europe.

Part of the success ISKP has had in recruitment stems from an extremely active propaganda apparatus. Offering original media in Pashto, Arabic, English, Turkish, and many more languages, ISKP publications have been translated into even more; more than any other branch since the fall of the Caliphate. The successful attacks in Iran and Russia have been followed by waves of propaganda lionizing the attackers and their actions for the Islamic State and continue to target great powers like Russia, Iran, and Europe.

While several plots to date have been foiled by security authorities and law enforcement, ISKP has shown both the capability, intention, and persistence needed to carry out another successful attack. The recent attacks in Russia, Iran, and Turkey only serve as further inducement toward this goal.

AUTHORS
GUEST AUTHOR

Peter Smith

Peter Smith is a researcher focused on conflict and extremist movements across the globe. His work has appeared in The Diplomat, Militant Wire, GNet, The Jamestown Foundation, and more.

GUEST AUTHOR

Levent Kemal

Levent Kemal is a freelance journalist and researcher based in Istanbul. He has followed the civil wars and conflicts in Afghanistan, Syria, and Iraq as an independent journalist. He has published news, articles, and analyses on conflict zones, and non-state armed organizations in various newspapers and magazines.

GUEST AUTHOR

Lucas Webber

Lucas Webber is a researcher focused on geopolitics and violent non-state actors. He is co-founder and editor at militantwire.com.

The Diplomat

ΤΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΕΥΦΥΙΑΣ ΤΩΝ ΦΥΤΩΝ

0

Οι επιστήμονες συζητούν αν έννοιες όπως η μνήμη, η συνείδηση ​​και η επικοινωνία μπορούν να εφαρμοστούν πέρα ​​από το ζωικό βασίλειο.

Της Zoë Schlanger
Απεικόνιση φυτού με κεντρικό νευρικό σύστημα σαν έλικες που βγαίνουν από το στέλεχος.
Εικονογράφηση Lucy Murray Willis
1 ΜΑΪΟΥ 2024

Mια παγωμένη μέρα του Δεκεμβρίου του 2021, έφτασα στο Μάντισον του Ουισκόνσιν, για να επισκεφτώ το εργαστήριο του Simon Gilroy. Σε ένα δωμάτιο του εργαστηρίου υπήρχε ένας χώρος με φυτά καπνού και Arabidopsis, το καθένα εμποτισμένο με φθορίζουσες πρωτεΐνες που προέρχονται από μέδουσες.

Οι ερευνητές με οδήγησαν σε ένα μικρό δωμάτιο μικροσκοπίου. Ένας από αυτούς έσβησε τα φώτα και ένας άλλος μου έδωσε ένα τσιμπιδάκι που είχε βυθιστεί σε διάλυμα glutamate- έναν από τους πιο σημαντικούς νευροδιαβιβαστές στον εγκέφαλό μας και, όπως έχει βρει πρόσφατα η έρευνα, που ενισχύει και τα σήματα των φυτών. «Να περάσετε οπωσδήποτε τη μέση», μου είπε η Jessica Cisneros Fernandez, τότε μοριακή βιολόγος στην ομάδα του Gilroy. Έδειξε τη χοντρή φλέβα που έτρεχε στη μέση ενός μικροσκοπικού φύλλου. Αυτή η φλέβα είναι η λεωφόρος πληροφοριών των φυτών. Τραυματίστε τη φλέβα και ο παλμός θα κινηθεί σε όλο το φυτό σε ένα κύμα. Τσίμπησα δυνατά.

Σε μια οθόνη συνδεδεμένη στο μικροσκόπιο, παρακολούθησα το φυτό να φωτίζεται, με τις φλέβες του να φλέγονται σαν ταμπέλα νέον. Καθώς η πράσινη λάμψη μετακινούνταν από το σημείο του τραύματος προς τα έξω με έναν φθορίζοντα κυματισμό, μου υπενθύμισε το σχέδιο διακλάδωσης των ανθρώπινων νεύρων. Το φυτό συνειδητοποιούσε, με τον δικό του τρόπο, το άγγιγμά μου.

Αλλά τι ακριβώς σημαίνει για ένα φυτό να γνωρίζει ; Η συνείδηση ​​κάποτε θεωρούνταν ότι ανήκει αποκλειστικά σε ανθρώπους και μια μικρή λίστα μη ανθρώπινων ζώων που σαφώς ενεργούν με πρόθεση. Ωστόσο, φαινομενικά παντού όπου κοιτάξουν οι ερευνητές, διαπιστώνουν ότι υπάρχουν περισσότερα στην εσωτερική ζωή των ζώων από όσα πιστεύαμε. Οι επιστήμονες τώρα μιλούν τακτικά για τη γνώση των ζώων, μελετούν τις συμπεριφορές μεμονωμένων ζώων.

Ορισμένοι επιστήμονες υποστηρίζουν τώρα ότι τα φυτά πρέπει επίσης να θεωρούνται έξυπνα. Έχει βρεθεί ότι τα φυτά δείχνουν ευαισθησία στον ήχο, αποθηκεύουν πληροφορίες που πρέπει να προσπελαστούν αργότερα και επικοινωνούν μεταξύ τους — ακόμη και, κατά μία έννοια, με συγκεκριμένα ζώα.

Συνέχεια στο The Atlantic

What Is AI’s Place in History?

0

Artificial intelligence is almost certainly revolutionary in the sense that it will spawn new technology platforms, transform or eliminate many industries, and create new ones. But it must be understood as belonging to a larger, more mature technological revolution that began a half-century ago.

LONDON – Everyone is talking about artificial intelligence as though it represents the next technological revolution. In fact, it is better understood as a key development within the still-evolving information-communications-technology (ICT) revolution, which started in the 1970s with the microprocessor. It then made a big leap in the 1990s when the US government handed the internet over to the private sector, and with the intensification of both innovation and globalization.

AI may plausibly evolve as a third leap. But what is most important to recognize today is that ICT has already brought us to the threshold of a golden age. Recognizing this potential depends on understanding the crucial role of market-shaping public policy in improving social outcomes during all previous technological revolutions. Failing that, both AI and ICT more broadly will fall short of their potential to deliver broad-based social and environmental progress.

Why doesn’t AI itself represent a new technological revolution? This question is not as pedantic as it may seem. Whether we are in the middle of a technological revolution or at the beginning of one has major implications for managing development strategies and shaping public policy. As I argue in Technological Revolutions and Financial Capital, the early decades of each revolution are turbulent times of creative destruction across the entire economy, not just in a few sectors. They are periods when the state gets out of the way and allows financial markets to support experimentation by those who are journeying into the unknown.

During such periods of creative destruction, new technologies both create and eliminate jobs and demand for certain skills. We generally witness the rise of whole industries and regions alongside the demise of others, which creates fertile ground for populism. But once a revolution’s potential is understood, and once social stability is at stake, a whole range of appropriate institutions and regulations must be introduced to orient its constituent technologies toward maximal social gains. How we situate innovations in history thus matters for how investors, firms, governments, and households arrive at economic decisions.

Since the introduction of computers, the notion of technological change occurring through revolutions has become commonly accepted. Everything from “green tech” and cryptocurrencies to AI has been deemed “a revolution,” owing to these innovations’ potential to disrupt many parts of the economy.

But a revolutionary technology is not the same thing as a technological revolution. AI is almost certainly revolutionary in the sense that it will spawn new technology platforms, transform or eliminate many industries, and create new ones. But it belongs to a much larger technological revolution that is still in the middle of its diffusion process, having already passed through two major stages of innovation. The first was based on microprocessors, computers, and software, and the second on the internet and the globalization it enabled.

AI, robotics, and the Internet of Things (IoT) may well now constitute a third chapter. But the crucial point is that AI depends on the internet, which in turn depends on powerful microprocessors and computers. They are all part of the digital transformation, which centers around technologies that are mechanizing mental, rather than manual, work. Extrapolating into the future, one can imagine that the next technological revolution could be a wave of innovation combining AI with biotech and a constellation of new materials. But we can still see them evolving within the context of an ICT golden age.

HISTORICAL PARALLELS

The ICT revolution has lasted much longer than previous ones. To understand why, it helps to start with a basic definition. As I put it in my book:

“A technological revolution can be defined as a powerful and highly visible cluster of new and dynamic technologies, products and industries, capable of bringing about an upheaval in the whole fabric of the economy and of propelling a long-term upsurge of development. It is a strongly interrelated constellation of technical innovations, generally including an important all-pervasive low-cost input, often a source of energy, sometimes a crucial material, plus significant new products and processes and a new infrastructure. The latter usually changes the frontier in speed and reliability of transportation and communications, while drastically reducing their cost.”

The key phrase here is “strongly interrelated constellation of technical innovations.” That is what transformed economies and societies during the Industrial Revolution beginning in the 1770s; the age of steam and railways from the 1830s; the age of steel, electricity, and heavy engineering from the 1870s; the age of oil, the automobile, and mass production from the 1910s; and the current ICT age since the 1970s. No single technology, however powerful, can propel “a long-term upsurge in development.”

WHAT’S IN A REVOLUTION?

Technological revolutions are not only about technology. They also involve major transformations within government and society. In today’s context, the widespread rise of populism is typical of a midway turning point in the diffusion of a technological revolution and so is the establishment of new giant monopolies or oligopolies. Creative destruction – the process of replacing old technologies in the economy with radically new ones – has many victims, and populism thrives on the resentment it sows. Support for fascism and communism were extreme cases of this basic phenomenon: they flourished in the 1930s, during the mass-production revolution, which began in 1913 with Henry Ford’s assembly line and reached its full deployment in the welfare state during the post-war boom (1945-71). No single innovation, however powerful, can produce such wide-ranging effects.

As a major innovation that fits into an ongoing technological revolution, the latest advances in AI are analogous to the introduction of plastics midway through the mass-production revolution. With the industrial development of polystyrene (the plastic used in disposable cutlery and thousands of other products), nylon, and synthetic rubber (for car tires), the advanced economies of the 1930s realized the amazing potential of petrochemicals. The implications of these technologies were profound, though we take them for granted today. Like AI, synthetic materials had near-infinite uses. They soon penetrated every industry from textiles to construction, replacing natural materials, changing production methods, lowering packaging costs, and encouraging disposability. This inevitably displaced many human skills and destroyed the economies of several materials-exporting countries. But though synthetics were a revolutionary technology, they were not a technological revolution.

An equally impressive example is the introduction of electrification during the age of steel and heavy engineering, from the 1870s. During this period – which may be seen as the “first globalization” – “King Coal” and the steam engine were threatened by a new form of energy provision that could liberate factories from sprawling networks of conveyor belts. Each machine could plug in directly to the network, and soon railways could operate without the danger and inconvenience of steam.

Major changes followed, including an increase in plant sizes and greater reliability in the rhythm of production. Illumination became a defining characteristic of the ensuing Belle Époque, as theaters, music halls, hotels, restaurants, and city streets buzzed under safe lighting. Electric tramways allowed cities to grow much larger (cars were still a luxury item, next to horses and bicycles), and replacing hydraulics with electricity (and strong steel cables) allowed for the construction of skyscrapers. Eventually, as this diffusion was generalized, electricity changed the lives of every individual (homes, for example, became much safer without candles and kerosene lamps).

It certainly looked like a revolution. But electricity depended on the availability of inexpensive steel, without which neither electrical equipment nor long-distance distribution cables would have been possible. From the 1890s, electrical engineering became one more branch within the steel and heavy engineering revolution, alongside metallurgical, chemical, civil, and naval industries.

There are also earlier examples. In the 1860s, midway through the age of iron, steam, and railways, Bessemer steel emerged to replace brittle, rust-prone iron, enabling an astonishing leap in the power and speed of engines. Not only could trains go further and faster, but giant sailing ships could be equipped with safer, more powerful gear, before ultimately transforming into steamships. Additional innovations such as the open-hearth process subsequently reduced costs to the point that steel could become a key factor in the third revolution, which depended heavily on steel steam engines for transcontinental and transoceanic transport and communications. It was impressive and transformative, but not yet a revolution.

A REVOLUTION AT A CROSSROADS

Thus, every technological revolution creates the conditions for a succession of revolutionary technologies that will appear, combine to form technological systems, and become widely diffused. This sequence helps us see where AI is today. In each case, the new technology either blends directly into a larger process, as petrochemical materials did, or it serves as a forerunner of what is to come. That is what happened with steel and electricity in their time, and with early computers in the 1950s and 1960s, before they became central to the ICT revolution following advances in microprocessors.

AI is certain to become an integral part of the current digital revolution, and it could also lay the groundwork for breakthroughs in biotech, nanotech, and other fields that may be at the center of an eventual sixth revolution.

It is understandable that most people regard the new AIs as the start of a new revolution. After all, the ICT revolution has already spanned generations, producing successive technologies that have opened opportunities for thousands of entrepreneurs to try their luck at becoming billionaires. Each of these stages has destroyed jobs and created new ones, and only those who were already adolescents in 1971 can remember how the current age began.

The maturity of the ICT revolution implies that we should know how to manage it now. But its trajectory remains highly contingent because technologies can always evolve in unforeseen directions. In some cases, they can help direct an economy toward more sustainable and inclusive growth. But if they are not properly directed, they can yield increasingly dysfunctional results. Just imagine an ever-more unequal economy in which many while away their time in the metaverse, while climate change runs amok.

An obvious starting point is to subsidize investments that will move technology in a greener direction, and to regulate industries and platforms to address known social harms. But the real goal should be to rein in rentier capitalism by recoupling the financial system with the real economy. This would force a change in capital markets, which are increasingly functioning like a global casino.

In principle, redirecting finance toward fairer, greener, more socially beneficial forms of growth could usher in the ICT golden age that has long been possible. But while the technologies are there, the politics are not. In the meantime, we will sink deeper into a reality characterized by income polarization, autocratic populism, wasted innovation, climate-related disasters, and a tsunami of desperate migrations.

This bleak scenario is no worse than that of the 1930s, which prompted bold, proactive responses from governments. Innovative policies designed to shape the mass-production revolution set the stage for suburbanization, the Cold War, the welfare state, and the Bretton Woods international stability framework. Today, an equivalent set of modern institutions, adequate to the ICT revolution, could tilt the playing field toward digital, green, fair, and stable global growth. AI, as a technology, will blend with and build on the other defining innovations of the ICT revolution. We will need to deploy all the tools that the state has at its disposal to shape the revolution by making it profitable for innovators to do right for the economy, society, and the environment.

AI – along with robotics, the IoT, quantum computing, CRISPR gene editing, and all the other technologies made possible by powerful microelectronics and the internet – will indeed play a major role in shaping the future. But if AI’s development unfolds in a system where financial markets remain unregulated and decoupled from the real economy, it is unlikely to move us in a more environmentally, socially, or politically sustainable direction. Changing this broader political-economy context has become the most urgent task of our time.  

Δήλωση του ΝΑΤΟ σχετικά με τις πρόσφατες ρωσικές υβριδικές δραστηριότητες

0

Οι Σύμμαχοι του ΝΑΤΟ ανησυχούν βαθιά για τις πρόσφατες κακοήθεις δραστηριότητες σε Συμμαχικό έδαφος, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που έχουν ως αποτέλεσμα την έρευνα και την κατηγορία πολλών ατόμων σε σχέση με εχθρική κρατική δραστηριότητα που επηρεάζει την Τσεχία, την Εσθονία, τη Γερμανία, τη Λετονία, τη Λιθουανία, την Πολωνία και το Ηνωμένο Βασίλειο.

Αυτά τα περιστατικά αποτελούν μέρος μιας εντεινόμενης εκστρατείας δραστηριοτήτων που η Ρωσία συνεχίζει να πραγματοποιεί σε όλη την ευρωατλαντική περιοχή, συμπεριλαμβανομένου του εδάφους της Συμμαχίας και μέσω πληρεξουσίων. Αυτό περιλαμβάνει παραπληροφόρηση, δολιοφθορά, πράξεις βίας, παρεμβολές στον κυβερνοχώρο και ηλεκτρονικές, εκστρατείες παραπληροφόρησης και άλλες υβριδικές επιχειρήσεις. Οι Σύμμαχοι του ΝΑΤΟ εκφράζουν τη βαθιά τους ανησυχία για τις υβριδικές ενέργειες της Ρωσίας, οι οποίες αποτελούν απειλή για την ασφάλεια των Συμμάχων.

Υποστηρίζουμε και είμαστε αλληλέγγυοι με τους πληγέντες Συμμάχους. Θα ενεργήσουμε ατομικά και συλλογικά για να αντιμετωπίσουμε αυτές τις ενέργειες και θα συνεχίσουμε να συντονιζόμαστε στενά. Θα συνεχίσουμε να ενισχύουμε την ανθεκτικότητά μας και να εφαρμόζουμε και να βελτιώνουμε τα εργαλεία που έχουμε στη διάθεσή μας για να αντιμετωπίσουμε και να αμφισβητήσουμε τις ρωσικές υβριδικές ενέργειες και θα διασφαλίσουμε ότι η Συμμαχία και οι Σύμμαχοι είναι έτοιμοι να αποτρέψουν και να αμυνθούν από υβριδικές ενέργειες ή επιθέσεις.

Καταδικάζουμε τη συμπεριφορά της Ρωσίας και καλούμε τη Ρωσία να τηρήσει τις διεθνείς της υποχρεώσεις, όπως οι Σύμμαχοι τηρούν τις δικές τους. Οι ενέργειες της Ρωσίας δεν θα αποτρέψουν τους Συμμάχους από το να συνεχίσουν να υποστηρίζουν την Ουκρανία.

Xi Jinping Back to a Very Different Europe

0
To VIMA

China’s leader Xi Jinping kicks off a six-day trip to Europe on Sunday, his first visit to the continent over the past five years. But he will land in a very different Europe compared to 2019, when he travelled to Italy, Monaco, and France. The highlight of his visit back then was the endorsement of the Belt and Road Initiative (BRI) by Italy, which was seen as a major diplomatic success of Beijing. Later that year, Xi’s visit to Greece was also touted by Chinese media as a sign of increasingly close and friendly Sino-Greek relations.

2024 is not 2019

Yet, the mood in Europe is markedly darker five years later. Italy has decided to bid “arrivederci” to China’s emblematic megaproject. The EU-China Comprehensive Agreement on Investment signed in-principle in late 2020 has been frozen, amid bitter recriminations and consecutive rounds of sanctions and countersanctions. Tension has been steadily mounting between the EU and China, and the two sides have traded accusations of unfair competition and protectionism.

The glaring trade imbalance in favour of China has triggered a series of EU investigations into a flood of allegedly underpriced exports from the world’s second-largest economy. Beijing was seriously upset by the launch of an anti-subsidy probe into Chinese electric vehicle imports last September and retaliated by opening an anti-dumping investigation into brandy imported from the EU. Last October, the Commission launched a risk assessment in four critical sectors – semiconductors, AI, quantum computing, and biotech – in the context of EU exports to China.

What’s more, the EU has launched additional probes into China’s medical devices and terms of participation in the lucrative European public procurement market in a spate of actions that are further raising tension ahead of Xi Jinping’s visit to Europe. Nor did the recent raids on Nuctech’s offices in The Netherlands and Poland under the EU’s new Foreign Subsidies Regulation (FSR) go down well with Beijing.

But frictions between the two sides are not confined to economic issues. The outbreak of the COVID-19 pandemic in early 2020 poisoned Sino-European relations, as China never really acknowledged its responsibility and opted for a massive Wolf Warrior Diplomacy drive instead. Next, the joint Sino-Russian declaration in February 2022 and China’s disingenuous “neutrality” on Moscow’s invasion of Ukraine also served as eye-openers for many Europeans.

Not surprisingly then, the last EU-China summit in Beijing in December 2023 was marked by undisguised tension on a long list of contentious issues. The European officials stated very clearly that the EU was left with no choice other than making use of its comprehensive set of trade and investment defence tools, but the warning shots were not heeded by Beijing.

Coming from a different China

At the same time, not only is Xi Jinping coming to a different Europe – he’s coming from a different China, too. The property sector bubble that popped three years ago is proving a lasting drag on the Chinese economy. Local authorities, deprived of real estate sales as their key source of revenue, are saddled with mountains of hidden debt. In August 2023, Beijing stopped publishing data about steadily growing youth unemployment rates. Yet another grave problem that Chinese authorities need to grapple with is ageing, now that China has been overtaken by India as the world’s most populous nation on the face of the earth.

The rigidity of Beijing’s zero-COVID strategy further aggravated the economic predicament of the country and the blank paper movement in late 2022 necessitated the authorities’ abrupt about-face. But it would be inaccurate to attribute all the difficulties that China has faced since 2020 to the pandemic or cyclical factors. China’s problems are mostly structural and this casts a shadow over the long-term prospects of the world’s second biggest economy. Inevitably, the slogan about “China’s unstoppable rise”, once a dominant narrative on a global scale, sounds a lot less convincing now.

Despite persistent underconsumption in China and even risks of deflation, Beijing has once again decided to overinvest in manufacturing and exports, i.e. a supply-side solution to a demand problem. In other words, in order to retain reasonably high short-term growth rates, China is exporting its domestic problems to the rest of the world – primarily advanced economies, such as the EU. This is the continent Xi Jinping will visit in a few days.

Xi’s agenda in Europe

The Chinese president will visit France, Serbia and Hungary. The three countries have been carefully chosen – arguably, for a host of reasons, but also on the basis of a clear-cut rationale that aims at increasing China’s influence. France is a major economy and a leading political power in the EU, while Serbia and Hungary stand out as the most China-friendly countries in Europe.

What is likely to happen in France? According to Élysée sources, the French president plans to discuss the wars in Ukraine and Gaza with his Chinese counterpart, though it is debatable what Paris could realistically achieve – Beijing is unlikely to budge on its “no-limits partnership with Russia” and has largely stayed out of the fray in the Middle East.

Economic cooperation will be a somewhat more palatable topic on the agenda of the bilateral talks. During his presidency, Emmanuel Macron has made three official visits to China and the two countries have a number of agreements for cooperation in significant sectors, including nuclear and wind energy. In 2023, the total bilateral trade was worth $76.7 billion, with the balance only slightly in favour of China.

At the same time, Macron has invited Ursula von der Leyen to the upcoming meeting in France. While it is still unclear whether German chancellor Olaf Scholz will also join the party, the French president clearly envisions a repeat of the 2019 format, when Angela Merkel and Jean-Claude Juncker were also present in Paris in a display of EU unity.

Interestingly, the current president of the European Commission is considered one of the EU’s most hawkish leaders on China and is the architect of the bloc’s de-risking strategy towards Beijing. This is why, while meeting Ursula von der Leyen, Xi will have to put on a brave face, given Beijing’s dislike for collective EU institutions and preference for bilateral relations with member states.

In Serbia, Beijing’s “iron-clad friend”, Xi will commemorate the 1999 bombing of Belgrade by NATO. An impressive Chinese Cultural Centre has now been erected at the site of the former PRC embassy, which was also hit by the Atlantic Alliance back then. Therefore, the timing of Xi’s visit is fully in line with both Serbia’s dominant anti-NATO mood and Beijing’s anti-western rhetoric.

The construction of industrial units, motorways, bridges and railway lines financed with Chinese loans and built by Chinese companies will be a prominent theme for propaganda purposes. China’s steadily growing presence in Serbia is warmly welcome by President Aleksandar Vučić, whom the opposition accuses of an increasingly authoritarian course, despite the country’s candidacy to join the EU.

In clearly undercutting Serbia’s European prospects, the government in Belgrade has purchased drones and missile-defence systems from China, as well as Huawei surveillance gear with facial recognition capabilities. In addition, Serbia has recently signed a free trade agreement with China.

In Hungary, China-fuelled investments will no doubt be a big-ticket item. The Chinese president is expected to visit Pécs to announce the construction of a Great Wall Motors electric vehicle factory. This comes on the heels of CATL’s decision to invest in a large-scale battery factory in Debrecen. It is less clear whether the delayed Belgrade-Budapest railway project, already in its second decade, will be much talked-about.

The political connotations of Xi’s presence in Hungary are hard to miss. Viktor Orbán is at loggerheads with Brussels on a number of issues, stays on good terms with Moscow and has consistently objected to western support for Ukraine. Once again, timing matters: Xi’s visit takes place a few weeks before Hungary undertakes the rotating EU presidency starting next July.

Not least of all, through his visits to Serbia and Hungary, Xi seeks to demonstrate that China remains influential in Central and Eastern Europe (CEE), despite the lackluster performance of the China-led format once known as 17+1. Notably, Greece joined this club in 2019 for no comprehensible reason. After the walk-out of the three Baltic countries in 2021-22, the grouping has now shrunk to 14+1, and Belgrade and Budapest are the only remaining CEE capitals genuinely keen on their close ties with Beijing.

Partner, competitor or systemic rival?

In the West, Xi’s visit to Europe is seen by many as a mission to drive a wedge between the US and the EU, as well as to stress inherent divisions within Europe. The Chinese president’s itinerary shows that Beijing is aware of the deterioration of Sino-European ties and seeks to boost cooperation with China-friendly countries. Yet, over the past few years Europeans have developed a much more clear-eyed and assertive approach to China, for three main reasons.

  • First, China’s has been demystified in many ways. It now has a lot more wrinkles on its erstwhile radiant face, and is no longer seen as an ever-rising crisis-free powerhouse.
  • Second, by supporting illiberal regimes around the globe, starting from Putin’s Russia, China has shown its true colours and can no longer claim the status of a benign peace-loving power.
  • Finally, back in 2019 the EU defined China as a partner, competitor and systemic rival at the same time. While partnership is definitely needed with a view to addressing global challenges, e.g., the climate crisis or public health, the needle is inexorably moving towards the competition and rivalry components.

* Head of Asia Unit, Institute of International Economic Relations (IIER), Athens, Greece

tovima.com

Αντέχει η ΕΕ νέα διεύρυνση προς τα ανατολικά;

0

Μαρί Ζίνα 

Ο πόλεμος στην Ουκρανία θέτει ξανά στην ευρωπαϊκή ατζέντα το ζήτημα της διεύρυνσης, 20 χρόνια μετά την προς Ανατολάς διεύρυνση του 2004. Όμως το κόστος είναι τεράστιο.

20 χρόνια μετά τη διεύρυνση του 2004 με δέκα νέες χώρες η ΕΕ σχεδιάζει νέα διεύρυνση προς τα ανατολικά.Εικόνα: Pond5 Images/IMAGO 

Για περισσότερο από μια δεκαετία η ΕΕ έμοιαζε με κλειστό κλαμπ, με πολλές χώρες να περιμένουν υπομονετικά στην ουρά την ένταξή τους. Υπό την πίεση της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία άλλαξαν ωστόσο πολλά.Τον Δεκέμβριο η ΕΕ αποφάσισε να ξεκινήσει ενταξιακές διαπραγματεύσεις με την Ουκρανία και τη Μολδαβία και χορήγησε καθεστώς υποψήφιας χώρας στη Γεωργία.

«Για προφανείς λόγους η ΕΕ βλέπει πλέον τη διεύρυνση ως εργαλείο για περισσότερη ασφάλεια. Ο προϋπολογισμός παραμένει αναπόσπαστο κομμάτι των διαπραγματεύσεων, αλλά ενδέχεται να μην είναι οπωσδήποτε ο αποφασιστικός παράγοντας», δηλώνει στη DW η Θου Νγκουγιέν, αναπληρώτρια διευθύντρια της ανεξάρτητης δεξαμενής σκέψης του Κέντρου Ζακ Ντελόρ με έδρα το Βερολίνο.

Το έμπρακτο ενδιαφέρον των Βρυξελλών για διεύρυνση προς τα ανατολικά συνοδεύεται από τις ανησυχίες χωρών-μελών, αλλά και ευρωπαίων πολιτών για πιθανές οικονομικές απώλειες. Η ΕΕ δαπανά το μεγαλύτερο μέρος του προϋπολογισμού της για την περιφερειακή ανάπτυξη και τη γεωργία. Λιγότερο εύπορα κράτη-μέλη λαμβάνουν περισσότερα χρήματα από τα ευρωπαϊκά ταμεία σε σχέση με εκείνα που καταβάλλουν. Οι οκτώ χώρες που προσδοκούν σήμερα μια ένταξη είναι όλες φτωχότερες από τα υπάρχοντα 27 κράτη-μέλη.

Η ένταξη της Ουκρανίας θα γονάτιζε οικονομικά την ΕΕ

Οι σημαίες Ουκρανίας και ΕΕ
Τουλάχιστον 500 δις ευρώ θα στοίχιζε η ένταξη της Ουρκανίας στην ΕΕ.Εικόνα: Bogdan Hoyaux/European Union | CC BY 4.0

Για την Γιάσνα Πέγιοβιτς από το Μαυροβούνιο η ένταξη στην ΕΕ θα έδινε στη χώρα της «μεγαλύτερη νομιμότητα». Το Μαυροβούνιο είναι η χώρα που βρίσκεται σήμερα ανάμεσα στους επικρατέστερους υποψηφίους για την ένταξη στην ΕΕ με το 80% του πληθυσμού τάσσεται υπέρ της προσχώρησης στην ευρωπαϊκή οικογένεια. Με πληθυσμό μόλις 630.000 κατοίκων, το Μαυροβούνιο θεωρείται μικρή χώρα, όπως πολλές άλλες στα Δυτικά Βαλκάνια και είναι βέβαιο ότι δεν θα επιβάρυνε ιδιαίτερα τον προϋπολογισμό της ΕΕ.

Η ένταξη των Δυτικών Βαλκανίων στη ΕΕ θα διασφάλιζε σημαντικές οικονομικές προοπτικές σε εκατομμύρια ανθρώπους, με ένα διαχειρίσιμο κόστος για την ΕΕ. Οι περισσότερες χώρες των Δυτικών Βαλκανίων είναι όμως υποψήφιες προς ένταξη στην ΕΕ πάνω από δέκα χρόνια. Η Βόρεια Μακεδονία μάλιστα εδώ και δύο δεκαετίες.

Πρόσφατα μια νέα προς υποψήφια προς ένταξη χώρα εμφανίστηκε στον ορίζοντα: Η Ουκρανία. Σκληρά δοκιμαζόμενη από τη ρωσική εισβολή, η χώρα έλαβε καθεστώς υποψήφιας χώρας τον Ιούνιο του 2022. Η πολυπληθέστερη (38 εκατομμύρια κάτοικοι) και φτωχότερη από όλες τις υποψήφιες χώρες αλλάζει ωστόσο τα δεδομένα, λέει η Νάταλι Τότσι, σύμβουλος δύο πρώην επικεφαλής της εξωτερικής πολιτικής της ΕΕ, «λόγω του μεγέθους της, του γεωργικού της τομέα, του πλούτου της και, πάνω απ’ όλα, επειδή είναι μια χώρα σε εμπόλεμη κατάσταση, για την ανοικοδόμηση της οποίας απαιτούνται τουλάχιστον 500 δισεκατομμύρια ευρώ».

256 δις θα στοίχιζε η ένταξη όλων των υποψηφίων χωρών

Χάρτης των Δυτικών Βαλκανίων
Η ένταξη των Δυτικών Βαλκανίων θα διασφάλιζε οικονομικές προοπτικές σε εκατομμύρια ανθρώπουςΕικόνα: Ulrich Zillmann/FotoMedienService/picture alliance

Για ορισμένα κράτη-μέλη, αυτό θα σήμαινε έναν ανεπιθύμητο ανταγωνισμό στην ενιαία αγορά. Η Πολωνία, για παράδειγμα, είναι σήμερα ένας από τους πιο ανταγωνιστικούς παραγωγούς τροφίμων στην ΕΕ, 20 χρόνια μετά την ένταξή της το 2004. Αν η Ουκρανία εντάσσονταν στην ΕΕ, η πρωτοκαθεδρία της Πολωνίας θα απειλούνταν, επειδή οι βιομηχανικά οργανωμένες γεωργικές μονάδες της Ουκρανίας επισκιάζουν τις ευρωπαϊκές.

Σύμφωνα με εσωτερική έρευνα του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, η ένταξη όλων των υποψηφίων-χωρών θα κόστιζε στην ΕΕ 256 δισεκατομμύρια ευρώ,ενώ μόνο η Ουκρανία θα λάμβανε από τα ευρωπαϊκά ταμεία 186 δισεκατομμύρια ευρώ σε επτά χρόνια, χωρίς να συμπεριλαμβάνονται οι δαπάνες ανασυγκρότησης της χώρας. Η επικεφαλής της δεξαμενής σκέψης του Κέντρου Ζακ Ντελόρ Θου Νγκουγιέν εκτιμά ωστόσο ότι «ο οικονομικός αντίκτυπος δεν θα ήταν τόσο υψηλός όσο υποδηλώνουν κάποια στοιχεία».

Η ειδικός ωστόσο δεν είναι σε θέση να πει με ακρίβεια από που θα προέλθουν τα επιπλέον χρήματα για την χρηματοδότηση της διεύρυνσης: «Είναι πιθανό να προέλθουν από τα σημερινά κράτη μέλη. Είναι επίσης πιθανό η ΕΕ να συγκεντρώσει τα δικά της χρήματα μέσω νέων πόρων. Για παράδειγμα, διεξάγονται αυτή η περίοδο συζητήσεις σχετικά με έναν φόρο επί των πλαστικών ή ένα μηχανισμό προσαρμογής άνθρακα».

Ορισμένα από τα κράτη μέλη της ΕΕ προωθούν τη διαδικασία ένταξης με πρωτοφανή ταχύτητα. Το αν θα πετύχουν ή όχι το σκοπό τους θα εξαρτηθεί από τη μελλοντική σύνθεση του νέου ευρωκοινοβουλίου που θα εκλεγεί τον Ιούνιο.

Επιμέλεια: Στέφανος Γεωργακόπουλος

DW

Διεθνές ένταλμα σύλληψης φοβάται ο Νετανιάχου

2

Duetsche Welle

Υπάρχουν ενδείξεις ότι το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο θα μπορούσε να συλλάβει τον ισραηλινό πρωθυπουργό κι άλλους αξιωματούχους. Το Ισραήλ δεν αναγνωρίζει τη δικαιοδοσία του.

Έκδηλη η ανησυχία του ΝετανιάχουΕικόνα: Maya Alleruzzo/AP/dpa/picture alliance

Η ισραηλινή κυβέρνηση βλέπει με ανησυχία προς τη Χάγη. Εκεί είναι η έδρα του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου (ΔΠΔ), το οποίο, όπως λέγεται, ετοιμάζει μέσα στην εβδομάδα διεθνές ένταλμα σύλληψης του Μπενιαμίν Νετανιάχου, του υπουργού Άμυνας Γιοάβ Γκάλαντ και του αρχηγού του γενικού επιτελείου του Ισραήλ Χέρζι Χαλέβι. Για αυτό το ενδεχόμενο υπάρχουν δηλώσεις του ισραηλινού πρωθυπουργού ήδη από την περασμένη εβδομάδα. Υπό την ηγεσία του, είπε, το Ισραήλ δεν θα αποδεχθεί ποτέ οποιαδήποτε προσπάθεια του ΔΠΔ να υπονομεύσει το «δικαίωμά του στην αυτοάμυνα».

Διώξεις σε μεμονωμένα άτομα

Το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο στη Χάγη
Το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο στη ΧάγηΕικόνα: Remko de Waal/ANP/picture alliance

Αλλά ας δούμε τι είδους δικαστικές διώξεις μπορεί να δρομολογήσει το Δικαστήριο βάσει των αρμοδιοτήτων του. Καταρχήν εναντίον μεμονωμένων ανθρώπων σε βάρος των οποίων υπάρχει η υποψία ότι διέπραξαν κατά την άσκηση εξουσίας ένα από 4 βασικά εγκλήματα: γενοκτονία, σοβαρά εγκλήματα πολέμου, εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας ή επιθετικό πόλεμο. Στην πραγματικότητα το ΔΠΔ ξεκίνησε έρευνες από το 2021 για πιθανούς δράστες στο Ισραήλ αλλά και για μαχητές της Χαμάς με τις ίδιες κατηγορίες. Έρευνες διεξάγονται επίσης για πράξεις βίας που διαπράττονται από ισραηλινούς εποίκους στη Δυτική Όχθη. Όλα ξεκίνησαν στις 7 Οκτωβρίου, όταν το ένοπλο σκέλος της Χαμάς σκότωσε 1200 άτομα και απήγαγε πάνω από 240 ομήρους στη Λωρίδα της Γάζας. Η Χαμάς συμπεριλαμβάνεται σε πολλά δυτικά κράτη ανάμεσα στις τρομοκρατικές οργανώσεις. Στη Λωρίδα της Γάζας πάνω από 34.000 Παλαιστίνιοι έχουν σκοτωθεί στις ισραηλινές στρατιωτικές επιχειρήσεις ως αντίποινα. Βέβαια επαλήθευση των αριθμών δεν είναι δυνατή.

Κατ’ αρχήν, το ΔΠΔ μπορεί να αναλάβει δράση μόνο εάν τα κράτη δεν είναι σε θέση ή δεν επιθυμούν να ασκήσουν δίωξη σε εθνικό επίπεδο για τα προαναφερθέντα εγκλήματα. Για την ώρα θεωρείται απίθανο τα ισραηλινά δικαστήρια να κινήσουν ποινικές διαδικασίες κατά του αρχηγού της κυβέρνησης, των υπουργών του ή της ηγεσίας του στρατού, όχι μόνο λόγω του συνεχιζόμενου πολέμου. Μια άλλη προϋπόθεση είναι ότι είτε το κράτος καταγωγής του φερόμενου ως δράστη πρέπει να αναγνωρίζει το δικαστήριο, και το Ισραήλ δεν το αναγνωρίζει, είτε η χώρα, στην οποία διαπράχθηκαν τα φερόμενα ως εγκλήματα. Αυτό θα μπορούσε να παίξει ρόλο εδώ, γιατί τα Παλαιστινιακά Εδάφη έχουν προσχωρήσει στη συνθήκη του ΔΠΔ. Εκτός από το Ισραήλ ούτε οι ΗΠΑ, η Κίνα, η Ρωσία, η Ινδία, σχεδόν όλα τα αραβικά κράτη και το Ιράν δεν αναγνωρίζουν τη δικαιοδοσία του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου.

Θα έχει συνέπειες για τον ισραηλινό πρωθυπουργό;

Προσφυγικός καταυλισμός στη Ράφα
Προσφυγικός καταυλισμός στη ΡάφαΕικόνα: -/AFP/Getty Images

Το ένταλμα σύλληψης βέβαια δεν είναι απόφαση, αλλά ένδειξη ότι το ΔΠΔ λαμβάνει αρκετά σοβαρά υπόψη του τους ισχυρισμούς που διατυπώνονται εναντίον ενός υπόπτου ώστε να τους διερευνήσει. Σύμφωνα με τον ιστότοπό του, το ΔΠΔ εκδίδει ένταλμα σύλληψης μόνο εάν οι δικαστές κρίνουν απαραίτητο να εμφανιστεί ο ενδιαφερόμενος για να δικαστεί. Αυτό συμβαίνει, επειδή είναι απαραίτητο για τις διαδικασίες του ΔΠΔ. Άλλοι λόγοι μπορεί να είναι ότι οι δικαστές φοβούνται ότι ο κατηγορούμενος θα μπορούσε να παρεμποδίσει τη διαδικασία ή να διαπράξει κι άλλα αδικήματα. Αλλά επειδή το ΔΠΔ δεν διαθέτει δική του αστυνομική δύναμη που θα μπορούσε να συλλάβει τους υπόπτους, είναι πολύ απίθανο τα μέλη της ισραηλινής κυβέρνησης να δικαστούν στη Χάγη.  Αλλά ένα ένταλμα σύλληψης θα περιόριζε σημαντικά την ελευθερία μετακίνησης του Νετανιάχου και των υπουργών διεθνώς, σε περίπτωση που επίσης θα καταζητούνται. Αυτό συμβαίνει επειδή και οι 124 εταίροι της Συνθήκης του ΔΠΔ είναι υποχρεωμένοι να συλλαμβάνουν καταζητούμενους στο έδαφός τους και να τους παραδίδουν στο Δικαστήριο. Είναι εξάλλου και ο λόγος που ο Ρώσος πρόεδρος δεν συμμετέχει σε διεθνείς συναντήσεις από τότε που το Δικαστήριο εξέδωσε ένταλμα σύλληψής του για την απαγωγή παιδιών από την Ουκρανία στη Ρωσία. Προτιμά να ταξιδεύει σε χώρες που δεν αναγνωρίζουν τη δικαιοδοσία του ΔΠΔ.

Οι έρευνες του ΔΠΔ δεν θα πρέπει να συγχέονται με τις κατηγορίες για γενοκτονία που έχουν διατυπώσει ορισμένα κράτη εναντίον του Κράτους του Ισραήλ. Υπάρχει η προσφυγή στο Διεθνές Δικαστήριο μεταξύ άλλων της Νότιας Αφρικής για τους πολλούς νεκρούς πολέμου στη Λωρίδα της Γάζας. Το ΔΔ εδρεύει επίσης στη Χάγη, αλλά δεν ερευνά σε βάρος ατόμων και δεν εκδίδει εντάλματα σύλληψης. Έχει αποκλειστική δικαιοδοσία επί των διαφορών μεταξύ κρατών. Τέλη Ιανουαρίου το Διεθνές Δικαστήριο αναγνώρισε τον «κίνδυνο γενοκτονίας στη Λωρίδα της Γάζας». Ωστόσο, η επείγουσα αίτηση της Νότιας Αφρικής για την παύση όλων των εχθροπραξιών από το Ισραήλ δεν έγινε δεκτή. Μετά από αυτή την αρχική απόφαση, η διαδικασία γενοκτονίας στο ΔΔΔ είναι πλέον πιθανό να συνεχιστεί για μήνες ή και χρόνια.

Επιμέλεια: Ειρήνη Αναστασοπούλου

Duetsche Welle

Γιατί ασθενεί η Δημοκρατίας μας; Τι πιστεύουν οι Ελληνες

1

Οι απόψεις των Ελλήνων για τη θέση της χώρας μας στον κόσμο, στην έρευνα της διαΝΕΟσις που παρουσιάζει αποκλειστικά «ΤΟ ΒΗΜΑ» – Το ζήτημα αξιοπιστίας της ΕΕ και η αντιστροφή τάσεων στο Ουκρανικό

Την άποψη των Ελλήνων και των Ελληνίδων για το μέλλον της ΕΕ, τους διεθνείς ηγέτες και τις χώρες που θεωρούν συμμάχους της Ελλάδας αποτυπώνει το δεύτερο μέρος της έρευνας «Τι πιστεύουν οι Ελληνες 2024» της διαΝΕΟσις που παρουσιάζει  «Το Βήμα». Την έρευνα, που πραγματοποιείται κάθε δύο χρόνια, ανέλαβε εφέτος η Metron Analysis μεταξύ 23 Ιανουαρίου και 6 Φεβρουαρίου.

Η έρευνα της διαΝΕΟσις εστιάζει στον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνονται οι Ελληνες και οι Ελληνίδες τη θέση της Ελλάδας μέσα στον κόσμο αλλά έχει ως αφετηρία το πώς αντιλαμβάνονται την προσωπική τους κατάσταση, όπου τα αρνητικά συναισθήματα επικρατούν σαφώς των θετικών.

Η ανασφάλεια και η απογοήτευση καταλαμβάνουν τις πρώτες θέσεις (με 49,9% και 44,3% αντίστοιχα), και ακολουθούν τα αισθήματα θυμού (29,7%) και ντροπής (16,8%). Από τα θετικά συναισθήματα, μόνο η αισιοδοξία καταφέρνει να καταταγεί σχετικά ψηλά, στην τέταρτη θέση (21,7%). Μόνη διαφορά επί τα χείρω, σε σχέση με προηγούμενες έρευνες της διαΝΕΟσις, είναι ότι η αισιοδοξία βρισκόταν στη δεύτερη θέση το 2019 με 30%.

Η συλλογική απαισιοδοξία αποτυπώνεται και στην αποτίμηση της δημοκρατίας στην Ελλάδα, όπου εφέτος συμπληρώνονται 50 χρόνια από τη μεταπολίτευση: λιγότεροι από 1 στους 3 (27,4%) θεωρούν τη δημοκρατία μας «ισχυρή», ενώ το 35% τη θεωρεί «ασθενή».

Η αποτίμηση της πορείας της Ελλάδας στην ΕΕ

Αντίθετα, περισσότερο θετική μοιάζει η αποτίμηση της ευρωπαϊκής πορείας της Ελλάδας, καθώς το 64,8% την αξιολογεί «θετικά» και «μάλλον θετικά», με το 35,2% να την αξιολογεί αρνητικά. Η θετική αυτή αποτίμηση συνοδεύεται από μια σχετική βελτίωση των αντιλήψεων για τις προοπτικές της ΕΕ στο άμεσο μέλλον: το 35,9% θεωρεί ότι η ΕΕ στην επόμενη δεκαετία θα συνεχίσει να υπάρχει με τη μορφή που έχει σήμερα και το 14,7% υιοθετεί το σενάριο της εμβάθυνσης στην κατεύθυνση της ομοσπονδιοποίησης. Αξίζει όμως να επισημανθεί ότι το 36,8% θεωρεί πιθανότερη μια διάσπαση της ΕΕ με την αποχώρηση ορισμένων χωρών και ένα 10,3% το ενδεχόμενο διάλυσής της.

Η ΕΕ, πάντως, αξιολογείται από τους Ελληνες ως μια δύναμη σε κάμψη παρά σε άνοδο, καθώς επικρατούν οι περιγραφές της ως «αναξιόπιστης» (36,4%), «σε πτώση» (34,2%) και «αδύναμης» (32,2%), σε βάρος θετικότερων, όπως «ισχυρή» (30%), «αξιόπιστη» (29,5%) και «σε άνοδο» (16,7%).

Σε σχέση με το ποια κράτη θεωρούμε καλύτερους συμμάχους στα εξωτερικά μας θέματα, αξίζει να επισημανθεί ότι η Γαλλία (50%) φαίνεται τα τελευταία χρόνια να έχει εγκαθιδρυθεί στη θέση προνομιακού συμμάχου της Ελλάδας. Ακολουθούν οι ΗΠΑ (17%), η Ρωσία (5%) και το Ισραήλ (4%), του οποίου η δημοφιλία παρουσιάζει κάμψη σε σχέση με τον Μάρτιο του 2022, η οποία πιθανόν συνδέεται με τον πόλεμο στη Γάζα.

Ωστόσο, σε μια περισσότερο αναλυτική αποτίμηση ορισμένων από τις ισχυρές χώρες του πλανήτη, ΗΠΑ και Ρωσία αξιολογούνται ως ισχυρές αλλά αναξιόπιστες και μάλλον σε πτώση παρά σε άνοδο. Από την άλλη πλευρά, η Κίνα λαμβάνει θετικές αξιολογήσεις («ισχυρή»: 67%, «σε άνοδο»: 58,7%, «αξιόπιστη»: 22,7%).

Δημοφιλής ο Μακρόν, άγνωστος ο Σούνακ

Την εικόνα των χωρών συμπληρώνει η εικόνα των ηγετών τους. Υπό αυτό το πρίσμα, επιβεβαιώνεται η υψηλή δημοφιλία της Γαλλίας, η οποία συμβαδίζει με την υψηλή δημοφιλία του Εμανουέλ Μακρόν, μακράν πρώτου ανάμεσα στις διεθνείς προσωπικότητες που αξιολογήθηκαν (63% θετικές γνώμες).

Οσον αφορά την Τουρκία, η εικόνα του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν παραμένει σε χαμηλά επίπεδα, αν και με τάση βελτίωσης (16,1% έναντι μόλις 5,7% το 2022), αντανακλώντας και τη βελτίωση στην εικόνα των ελληνοτουρκικών σχέσεων. Από την άλλη, εντυπωσιακά ισχνή δημοτικότητα εμφανίζει ο πρωθυπουργός του Ηνωμένου Βασιλείου Ρίσι Σούνακ (12,6%, με 1 στους 5 μάλιστα να δηλώνει ότι δεν τον έχει ακουστά).

Θα πρέπει όμως να σημειωθεί και μια ενδιαφέρουσα αντιστροφή τάσεων. Στη μέτρηση του Μαρτίου 2022, αμέσως μετά την επίθεση της Ρωσίας στην Ουκρανία, ο ουκρανός πρόεδρος Βολοντίμιρ Ζελένσκι συγκέντρωνε θετικές γνώμες 34,3% και βρισκόταν στη δεύτερη θέση μετά τον Μακρόν, ενώ η εικόνα του ρώσου προέδρου Βλαντίμιρ Πούτιν είχε καταρρεύσει στο 18,8% (από 41,3% το 2019).

Σήμερα όμως, η δημοτικότητα του Πούτιν ανακάμπτει (31,4%) ενώ του Ζελένσκι εμφανίζει πτώση (27,2%).

Γιατί ασθενεί η Δημοκρατίας μας; Τι πιστεύουν οι Ελληνες