Αρχική Blog Σελίδα 1304

ΗΠΑ: Στο Κογκρέσο νόμος για πλήρη άρση εμπάργκου όπλων στην Κύπρο

1

Τι προβλέπει το νομοσχέδιο για την πλήρη άρση του εμπάργκο πώλησης όπλων στην Κυπριακή Δημοκρατία και για την κατάργηση της ετήσιας ανανέωσης που κατατέθηκε στο Κογκρέσο

Ηπλήρης άρση του εμπάργκο πώλησης όπλων στη Κυπριακή Δημοκρατία και η κατάργηση της ετήσιας ανανέωσης του προβλέπεται σε νομοσχέδιο που κατατέθηκε στη Βουλή των Αντιπροσώπων την Τετάρτη το απόγευμα. Το δικομματικό νομοσχέδιο με τίτλο «Νόμος για τον Τερματισμό του Κυπριακού Εμπάργκο» κατατέθηκε από τους βουλευτές Γκας Μπιλιράκη, Κρις Πάπας, Ντίνα Τίτους, και Νικόλ Μαλλιωτάκη.

Σύμφωνα με την υφιστάμενη νομοθεσία, ο Αμερικανός πρόεδρος έχει αναθέσει στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ να πιστοποιεί κάθε χρόνο ότι η Κύπρος συνεχίζει να εκπληρώνει όλες τις προϋποθέσεις που περιλαμβάνονται στο νομοσχέδιο «East Med Act» προκειμένου να δίνεται η άδεια για την ετήσια αναστολή (annual waver) του εμπάργκο. Εάν το νέο νομοσχέδιο τελικά περάσει, αυτό πρακτικά θα σημαίνει ότι οι περιορισμοί στην άρση του εμπάργκο καταργούνται, καθώς η άρση θα ανανεώνεται αυτόματα κάθε πέντε χρόνια.

Ο στόχος

Υπό αυτό το πρίσμα, οι Αμερικανοί νομοθέτες θεωρούν ότι πρόκειται για ένα λογικό βήμα που έρχεται να προστεθεί στη πλήρη άρση του εμπάργκο αλλά και την εκπλήρωση όλων των υποχρεώσεων από την πλευρά της Κύπρου. Με αυτό τον τρόπο, εκτιμούν ότι θα είναι εφικτός ένας πιο μακροχρόνιος σχεδιασμός με στόχο τον καλύτερο συντονισμό της συνεργασίας μεταξύ της Ουάσιγκτον και της Λευκωσίας στον τομέα της ασφάλειας.

Όπως σημειώνεται στο νομοσχέδιο, η αίσθηση που υπάρχει στο Κογκρέσο είναι ότι η Κύπρος έχει συμμορφωθεί επιτυχώς με τους όρους που ορίζονται στον Νόμο για την Ασφάλεια και την Ενεργειακή Συνεργασία στην Ανατολική Μεσόγειο (East Med Act) του 2019 σχετικά με τις αμυντικές συμβάσεις. Επιπλέον, σημειώνεται ότι η κατάργηση της ετήσιας ανανέωσης της άρσης του εμπάργκο προωθεί τα συμφέροντα ασφαλείας των Ηνωμένων Πολιτειών στην Ευρώπη, με δεδομένο ότι συμβάλει στη μείωση των υφιστάμενων εξαρτήσεων για αμυντικό υλικό που έχει η Κύπρος από χώρες που θέτουν προκλήσεις στα συμφέροντα των Ηνωμένων Πολιτειών.

Ως εκ τούτου, σημειώνεται ότι είναι προς το συμφέρον των ΗΠΑ:
• να συνεχίσει να υποστηρίζει τις προσπάθειες που διευκολύνουν τα Ηνωμένα Έθνη για μια συνολική διευθέτηση στο πρόβλημα της διχοτόμησης της Κύπρου.
• να ενισχύσει τη στρατηγική εταιρική σχέση και τη σχέση ασφάλειας μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και της Κυπριακής Δημοκρατίας, όπως προβλέπεται στον Νόμο για την Ασφάλεια και την Ενεργειακή Συνεργασία στην Ανατολική Μεσόγειο του 2019.
• να ενισχύσει τη συνεργασία μεταξύ των Ενόπλων Δυνάμεων των Ηνωμένων Πολιτειών και της Εθνικής Φρουράς της Κυπριακής Δημοκρατίας και να ενισχύσει τα υφιστάμενα προγράμματα, όπως τη κοινή εκπαίδευση μεταξύ της Εθνοφρουράς της Κυπριακής Δημοκρατίας και της Πολιτείας του Νιου Τζέρσεϊ υπό την αιγίδα του Προγράμματος Κρατικής Συνεργασίας του Υπουργείου ‘Αμυνας.
• να ενταχθεί η Κυπριακή Δημοκρατία στο πρόγραμμα Συνεργασίας για την Ειρήνη του ΝΑΤΟ.

Τι προβλέπει το Νομοσχέδιο

Όπως σημειώνεται, από την ημερομηνία που θα θεσπιστεί το συγκεκριμένο νομοσχέδιο, ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών δεν θα μπορεί να αρνείται εξαγωγές, επανεξαγωγές ή μεταφορές αμυντικού εξοπλισμού και υπηρεσιών που προορίζονται ή προέρχονται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Αυτό καλύπτει τις περιπτώσεις όπου το αίτημα υποβάλλεται από ή για λογαριασμό της Κύπρου. Επίσης, βασική προϋπόθεση είναι ότι ο τελικός χρήστης του αμερικανικού αμυντικού εξοπλισμού ή υπηρεσιών θα είναι η ίδια η Κυπριακή Δημοκρατία.

Ωστόσο, η αμερικανική κυβέρνηση δεν θα περιορίζεται από τον νέο νόμο στη περίπτωση που μια ενδεχόμενη άρνηση πώλησης όπλων έχει να κάνει με πολιτικούς λόγους που στηρίζονται σε αξιόπιστους προβληματισμούς για παραβιάσεις ανθρώπινων δικαιωμάτων. Επίσης, προβλέπεται ότι ο Αμερικανός πρόεδρος θα έχει τη δυνατότητα να αναστείλει τις διατάξεις του νόμου για την περίοδο ενός οικονομικού έτους, εάν κρίνει ότι κάτι τέτοιο είναι απαραίτητο για τα συμφέροντα εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Πολιτειών.

Τέλος, το νομοσχέδιο προσφέρει τη δυνατότητα στον πρόεδρος των ΗΠΑ να λήξει την αυτόματη ανανέωση της άρσης του εμπάργκο μετά το πέρας μιας περιόδου πέντε ετών. Αυτή δυνατότητα ενεργοποιείται μετά την πάροδο πέντε ετών από την θέσπιση του νομοσχεδίου και θα μπορεί να ανανεώνεται εκ νέου μετά τη λήξη των επερχόμενων περιόδων των πέντε ετών.

Ωστόσο, προβλέπεται ότι λίγο πριν από τέλος της πενταετίας, ο πρόεδρος θα πρέπει να υποβάλλει στις αρμόδιες επιτροπές της Βουλής και της Γερουσίας (Επιτροπές Εξωτερικών Σχέσεων και Ενόπλων Δυνάμεων) βεβαίωση ότι η κυβέρνηση της Κυπριακής Δημοκρατίας δεν συνεργάζεται πλέον με την κυβέρνηση των ΗΠΑ:

• στις προσπάθειες εφαρμογής μεταρρυθμίσεων σχετικά με την καταπολέμηση της νομιμοποίησης εσόδων από παράνομες δραστηριότητες και στα θέματα οικονομικής ρυθμιστικής εποπτείας.
• στη μη παροχή πρόσβασης σε ρωσικά στρατιωτικά σκάφη στα λιμάνια για ανεφοδιασμό και εξυπηρέτηση.

ΗΠΑ: Στο Κογκρέσο νόμος για πλήρη άρση εμπάργκου όπλων στην Κύπρο

Θεσσαλονίκη: Οι περιπέτειες της πλατείας Αριστοτέλους – «Ημουν κι εγώ εκεί»

1
Χριστουγεννιάτικος στολισμός στην πλατεία Αριστοτέλους, Θεσσαλονίκη 11 Δεκεμβρίου 2021.

Δύο ειδικοί μιλούν για την πλατεία Αριστοτέλους, ένα από τα εμβληματικότερα τοπόσημα της Θεσσαλονίκης και τη σχεδιαζόμενη ανάπλασή του.

Για όσους γεννήθηκαν και μεγάλωσαν στη Θεσσαλονίκη, αλλά και για αυτούς που σπούδασαν, εργάστηκαν, ξελογιάστηκαν ή και μετακόμισαν σε αυτήν, πάντα θα υπάρχει ένα διαχρονικό σύμβολο και τοπόσημο που συνδέθηκε άπαξ και διά παντός με τις αναμνήσεις και την καθημερινότητά τους και κατά κάποιον τρόπο τούς «ενώνει». Μεταξύ των κορυφαίων της κατηγορίας αυτής, είναι χωρίς άλλο η πλατεία Αριστοτέλους. Τι όμως γνωρίζουν βαθύτερα για αυτήν και οι μεν και οι δε;

Συμβαίνει λίγο-πολύ στον καθένα μας, με εξαίρεση τους ειδικούς ερευνητές και τους ιστορικούς, να ζει σε μια πόλη χωρίς να κοιτάζει τα πώς και τα γιατί που γεννά ένα μέρος από όπου περνά καθημερινά. Η αέναη συζήτηση όμως για το πώς θα δημιουργηθεί η μοντέρνα Θεσσαλονίκη μετά την πυρκαγιά 1917, που καλά κρατεί για πάνω από έναν αιώνα, περιλαμβάνει σταθερά και την ανοικοδόμηση, την αρχιτεκτονική ταυτότητα και την ανάδειξη της εμβληματικής πλατείας Αριστοτέλους της πόλης.

«Πρέπει να αποφύγουμε έναν lifestyle μικροαστικό “εξευγενισμό” και να σεβαστούμε το έργο του Εμπράρ και των φωτισμένων αστών πολιτικών του Μεσοπολέμου»

Δεσπόζουσα θέση στην αποτίμηση αυτής της συναρπαστικής – και γεμάτης γεγονότα, οικονομικές και κοινωνικές μεταβολές, συγκρούσεις και προσωπικότητες που έδρασαν – πορείας συνεχίζουν να κατέχουν ο γάλλος αρχιτέκτονας Ερνέστ Εμπράρ και οι έλληνες συνεργάτες του. Ο Εμπράρ ήταν αυτός που βρήκε τον τρόπο και εξέφρασε τις σκέψεις του Ελευθερίου Βενιζέλου και του υπουργού Δημοσίων Εργων Αλέξανδρου Παπαναστασίου για την ιστορική, αρχιτεκτονική-πολιτιστική ταυτότητα της πόλης μέσα από τα μνημεία και τα εμβληματικά μέρη της. Το «κεκτημένο» της Θεσσαλονίκης που προέκυψε από τη συμβολή του ήταν η εφαρμογή για πρώτη φορά σε τέτοιου μεγέθους κλίμακα βασικών επιλογών της ευρωπαϊκής πολεοδομίας του 20ού αιώνα.

«Ημουν κι εγώ εκεί»

Η σχέση της πλατείας με τους ανθρώπους της πόλης τεσσάρων γενεών δεν υπήρξε μονοσήμαντα συναισθηματική ή τουριστική, έστω κι αν εκεί πράγματι παίρνει κανείς την ισχυρότερη «γεύση» από Θεσσαλονίκη ενώνοντας με το βλέμμα του τη θάλασσα, τον Ολυμπο, μνημεία του κέντρου και την Ανω Πόλη. Συνδέεται παράλληλα με μεγάλα γεγονότα του δημοσίου βίου που έγιναν εκεί, για να περιοριστούμε μόνο στη μεταπολεμική περίοδο. Μεγάλες πολιτικές συγκεντρώσεις, σημαντικές πολιτιστικές εκδηλώσεις, αποτέλεσαν σημαντικό κομμάτι της συλλογικής μνήμης.

Πολλοί από εμάς λέγοντας το «ήμουν κι εγώ εκεί» συμπεριλαμβάνουν και κάτι που έγινε στην Αριστοτέλους. Το εύρος όλων αυτών μπορεί να το βρει κανείς συμβολικά και στο γεγονός ότι τις πρώτες μεταπολεμικές δεκαετίες λειτουργούσαν στην πλατεία Αριστοτέλους έξι(!) θερινοί κινηματογράφοι κάνοντας τους παλιούς Θεσσαλονικείς να αναφέρονται στην περιοχή με το ευφημιστικό σλόγκαν «το Χόλιγουντ της Θεσσαλονίκης».

«Η μακραίωνη ιστορία της Θεσσαλονίκης βρίσκει στον άξονα της Αριστοτέλους – που απλώνεται από τους λόφους της Ανω Πόλης ως τη θάλασσα – την ευτυχέστερη συμβολική της έκφραση, καθώς συνυπάρχουν ορισμένα από τα σημαντικότερα μνημεία της πόλης δίπλα σε σύγχρονες δραστηριότητες και χώρους έντονης κοινωνικής ζωής». Κάτω δεξιά, μακέτα με πρόταση για την ανάπλασή της

Η πλατεία Αριστοτέλους όμως, που κατά μια όχι και τόσο επιτυχή αναφορά ενός πρώην δημάρχου της πόλης «τα ‘χει τα χρονάκια της», γίνεται και πάλι αντικείμενο έντονης και εκτεταμένης συζήτησης για τους όρους και τα χαρακτηριστικά της διαμόρφωσής της.

Η συζήτηση περιλαμβάνει αναγκαστικά και ιστορία, φυσιογνωμία και ταυτότητα, αλλά και τις προβλέψεις μιας νέας θέασης, που έφερε η βραβευμένη πρόταση του σχετικού διαγωνισμού, με το «δωμάτιο με τους φοίνικες» και τον «καθρέπτη» με τα νερά της πλατείας. Είτε πρόκειται για «λίφτινγκ», είτε για αναγκαία προσαρμογή στην εποχή μας, το θέμα δίχασε για μία ακόμα φορά την πόλη.

Και ενώ οι πολίτες αναμένουν τα επόμενα βήματα του έργου της διαμόρφωσης της πλατείας Αριστοτέλους, δώσαμε τον λόγο σε δύο σημαντικούς ανθρώπους της Θεσσαλονίκης, με βαρύνουσα γνώμη για τον δημόσιο χώρο και γνώστες του θέματος.

Αστικός, δημόσιος άξονας

«Η πλατεία Αριστοτέλους συνιστά, από τον αρχικό σχεδιασμό της από τον Eρνέστ Εμπράρ μέχρι σήμερα, τη μεγάλη αστική πλατεία στον «κλασικό» της προσδιορισμό, την πλατεία που περικλείεται από τα μέτωπα των κτιρίων και οριοθετείται ως περίκλειστος δημόσιος χώρος» λέει οριοθετώντας σημασία και προσδιορισμούς της πλατείας ο αρχιτέκτονας και αντιδήμαρχος Τεχνικών Εργων, Περιβάλλοντος και Βιώσιμης Κινητικότητας Πρόδρομος Νικηφορίδης.

«Η πλατεία Αριστοτέλους αποτελεί την απόληξη στη θάλασσα του μεγάλου αστικού δημόσιου άξονα που είχε φανταστεί ο Εμπράρ, να διασχίζει εγκάρσια την πόλη, να ενοποιεί το ψηλότερο σημείο της με τη θάλασσα και αξιοποιώντας την τοπιογραφία της πόλης να ανοίγει μια θαυμαστή προοπτική προς τον μακρινό Ολυμπο. To συγκρότημα που συντίθεται από την πλατεία Αριστοτέλους, την οδό Αριστοτέλους, την πλατεία Αρχαίας Αγοράς και την περιοχή γύρω από τον Aγιο Δημήτριο αποτελεί τον σημαντικότερο δημόσιο χώρο της πόλης και συνιστά το γεωγραφικό οργανωτικό και μνημειακό κέντρο της πόλης».

Σύμφωνα με τον ίδιο «η μακραίωνη ιστορία της Θεσσαλονίκης βρίσκει στον άξονα της Αριστοτέλους – που απλώνεται από τους λόφους της Ανω Πόλης ως τη θάλασσα, – την ευτυχέστερη συμβολική της έκφραση, καθώς συνυπάρχουν ορισμένα από τα σημαντικότερα μνημεία όλων των ιστορικών εποχών της Θεσσαλονίκης δίπλα σε σύγχρονες κεντρικές δραστηριότητες και χώρους έντονης κοινωνικής ζωής».

«Το άνοιγμα της πλατείας Αριστοτέλους στο παραλιακό μέτωπο της πόλης αποτελεί την πλέον χαρακτηριστική και γνώριμη εικόνα της πόλης» συνεχίζει ο κ. Νικηφορίδης.

«Οφείλει να διατηρήσει τα χαρακτηριστικά της ιστορικής αστικής πλατείας και παράλληλα να εισαγάγει στον σχεδιασμό της σύγχρονα στοιχεία αστικού εξοπλισμού»

Ζητήσαμε από τον ίδιο να μιλήσει για την ευκαιρία της πόλης να αποκτήσει μια Αριστοτέλους του 21ου αιώνα που θα διατηρεί τα ιστορικά της στοιχεία:

«Τις τελευταίες δεκαετίες ο Δήμος Θεσσαλονίκης είχε δύο ευκαιρίες να προχωρήσει σε συνολική ή μερική ανάπλαση του Αξονα της Αριστοτέλους. Οι αρχιτεκτονικοί διαγωνισμοί είναι η πλέον ενδεδειγμένη διαδικασία επιλογής για σημαντικά έργα, ιδιαίτερα όταν είναι έργα μεγάλης κλίμακας. Για τον συνολικό Μνημειακό Αξονα της Αριστοτέλους διοργανώθηκε από την Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης Θεσσαλονίκη 1997 ένας μεγάλος αρχιτεκτονικός διαγωνισμός σε συνεργασία με τη Διεθνή Ενωση Αρχιτεκτόνων. Στον διαγωνισμό συμμετείχαν 100 γραφεία αρχιτεκτόνων από 24 χώρες. Η περιοχή ανάπλασης αφορούσε στο σύνολο του άξονα από τη Λεωφόρο Νίκης μέχρι τον Αγιο Δημήτριο. Το Α’ βραβείο κέρδισε η συμμετοχή με τίτλο «Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο».

Το 2021 ο Δήμος Θεσσαλονίκης προκήρυξε έναν δεύτερο διεθνή διαγωνισμό για τμήμα του άξονα, από τη Λεωφόρο Νίκης μέχρι την οδό Εγνατία, στον οποίο συμμετείχαν 11 γραφεία αρχιτεκτόνων κυρίως από την Ελλάδα. Στο Α’ βραβείο αυτού του διαγωνισμού ανατέθηκε η μελέτη που πρόκειται να υλοποιηθεί όταν ολοκληρωθεί και εφόσον λάβει την έγκριση του Κεντρικού Συμβουλίου Νεωτέρων Μνημείων. Η διαμόρφωση της πλατείας Αριστοτέλους οφείλει να διατηρήσει τα χαρακτηριστικά της ιστορικής αστικής πλατείας και παράλληλα να εισαγάγει στον σχεδιασμό της σύγχρονα στοιχεία αστικού εξοπλισμού.

Σημαντικό στοιχείο της διαμόρφωσης της πλατείας είναι η σωστή διαχείριση των χρήσεων ώστε να μην εμποδίζεται η διέλευση των πεζών και να μην υποβαθμίζεται ο ρόλος της ως ανοικτού δημόσιου τόπου. Ως προς τα παραπάνω υπήρξαν πολλές επισημάνσεις από την Υπηρεσία Νεωτέρων Μνημείων και Τεχνικών Εργων Κεντρικής Μακεδονίας, στις οποίες το Α’ βραβείο του διαγωνισμού οφείλει να απαντήσει με τις ανάλογες προσαρμογές. Θα ακολουθήσουν η μελέτη εφαρμογής και τα τεύχη δημοπράτησης που ελπίζουμε ότι θα ολοκληρωθούν σύντομα. Το έργο θα χρηματοδοτηθεί από την Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας».

Η μοναδικότητά της

«Η ανασύνταξη του ιστορικού παλίμψηστου της Θεσσαλονίκης μετά την πυρκαγιά του 1917 εστιάστηκε στην εμβληματική χειρονομία της Αριστοτέλους. Ενσωματώθηκαν νεωτερικά στοιχεία, αναζητώντας παράλληλα το τοπικό στίγμα στην πόλη, που βρισκόταν στο μεταίχμιο Ανατολής – Δύσης. Η μεγάλη χειρονομία του κεντρικού άξονα δεν υλοποιήθηκε συνολικά, ωστόσο αξιοποίησε στοιχεία του αστικού παλίμψηστου. Η μνημειακή λεωφόρος είναι πολύτιμο πολιτισμικό κοίτασμα, ως σημαντικότερος δημόσιος χώρος της Θεσσαλονίκης. Η ανάπλαση προϋποθέτει προσεκτική ανάγνωση των συστατικών του στοιχείων». Τα παραπάνω λέει ο ομότιμος καθηγητής Αρχιτεκτονικής του ΑΠΘ, ιστορικός και συγγραφέας Νίκος Καλογήρου, απαντώντας στο ερώτημά μας για τα δεδομένα που διαμορφώνουν τη μοναδικότητα και τη σημασία της πλατείας Αριστοτέλους.

«Δεν είναι ευρύτερα αντιληπτό ότι η Αριστοτέλους αποτελεί μια μοντέρνα κατασκευασμένη παράδοση του 20ού αιώνα, εκφράζοντας έναν εκλεκτικό τοπικισμό με νεοβυζαντινά οράματα» τονίζει και συμπληρώνει: «Η σημερινή ανισότροπη οικειοποίηση του χώρου απαιτεί ειδική διαχείριση της ανάπλασης. Πρέπει να αποφύγουμε έναν lifestyle μικροαστικό «εξευγενισμό» και να σεβαστούμε το έργο του Εμπράρ και των φωτισμένων αστών πολιτικών του Μεσοπολέμου. Η πρόταση που διακρίθηκε στον διαγωνισμό προκαλεί προβληματισμούς. Οι επιμέρους διαιρέσεις δημιουργούν όρια, ανατρέποντας τη συνέχεια του άξονα.

Ενα «φοινικόδασος» στην Εγνατία αποκρύπτει το μοναδικό πλήρες αρχικό μέτωπο του Εμπράρ (Εμπορικό – Βιοτεχνικό Επιμελητήριο, Κτίριο Ισραηλιτικής Κοινότητας). Η κεντρική λωρίδα πρασίνου, βασικό στοιχείο του αρχικού σχεδιασμού, καταργείται. Πλευρικές δενδροφυτεύσεις αποκρύπτουν τις εμβληματικές προσόψεις. Στην πλατεία προτείνεται διευθέτηση με νερό-ατμούς. Με δύσκολη διαχείριση, δεν έχει κλιματικό νόημα στο θαλάσσιο μέτωπο. Είναι ίσως χρήσιμη ψηλότερα στον άξονα. Τα προτεινόμενα συμπαγή στέγαστρα από μπετόν παγιώνουν την κατάχρηση του δημόσιου χώρου από χώρους εστίασης».

Ο Νίκος Καλογήρου καταλήγει επισημαίνοντας: «Η μοναδικότητα της Αριστοτέλους επιβάλλει μινιμαλιστική διαχείριση με ελεύθερη θέαση του άξονα-όψεων, διατηρώντας τα αυθεντικά συνθετικά-περιβαλλοντικά στοιχεία. Εχω την αίσθηση ότι ο δήμος πρέπει να επιδιώξει μιαν αναθεώρηση με προτεραιότητα στην ανάδειξη-αποκατάσταση του ιστορικού συνόλου. Εύχομαι να διαφυλαχθεί η ποικιλία χρήσεων, για να μη γίνει ο άξονας απλός υποβαθμισμένος τουριστικός προορισμός».

Το σχέδιο της πρότασης που πήρε το πρώτο βραβείο της κριτικής επιτροπής μετά τον διεθνή αρχιτεκτονικό διαγωνισμό προσχεδίων, τον οποίο προκήρυξε η διοίκηση του Κωνσταντίνου Ζέρβα και παρουσιάστηκε το 2021, θεωρήθηκε πως επεδίωκε μια ισορροπία ανάμεσα σε μια νέα αισθητική, νέα υλικά, και νέες προσεγγίσεις, που θα σέβονται όμως τον χαρακτήρα και τα ιστορικά χαρακτηριστικά της περιοχής. Οι εικόνες όμως με τους φοίνικες στο κέντρο της πόλης είχαν συγκεντρώσει αντιδράσεις και κριτική.

* Χρησιμοποιήθηκαν στοιχεία από το βιβλίο «Το παλίμψηστο της Αριστοτέλους – Βυζαντινά οράματα και εκλεκτικός τοπικισμός» του Νίκου Καλογήρου (Εκδόσεις Univesity Studio Press).

Χριστουγεννιάτικος στολισμός στην πλατεία Αριστοτέλους, Θεσσαλονίκη 11 Δεκεμβρίου 2021.

Θεσσαλονίκη: Οι περιπέτειες της πλατείας Αριστοτέλους – «Ημουν κι εγώ εκεί»

Ευρωεκλογές: Το κλίμα, το παρασκήνιο, οι συζητήσεις πίσω από τις κλειστές πόρτες

0

Στην τελική ευθεία τα τρία μεγάλα κόμματα στον δρόμο για τις ευρωεκλογές – Τι συζητείται πίσω από τις κλειστές πόρτες σε ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ, ΠαΣοκ και Νέα Αριστερά

Πήρε τηλέφωνο η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν τον Βαγγέλη Μειμαράκη και είχε απορία μεγάλη. «Τι γίνεται εκεί; Έχετε τέτοιες μετακινήσεις;» τον ρώτησε. Η απορία αφορούσε την ένταξη του Άρη Σπηλιωτόπουλου στο επικοινωνιακό επιτελείο του Στέφανου Κασσελάκη. Η Ούρσουλα για να ρωτά πάει να πει ότι η είδηση έκανε πάταγο και έφτασε μέχρι την έδρα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Πάγωσε ο μισός ΣΥΡΙΖΑ πάγωσαν και Βρυξέλλες.

Κάτι τέτοια ωραία παίζουν μπάλα στην τελική ευθεία προς τις Ευρωεκλογές.  Και κάτι άλλα, επίσης ωραία, με αγκαλίτσες, φιλάκια και ωραίες ατμόσφαιρες.  Η προεκλογική εκστρατεία, πάντως,  κινείται σε ρυθμούς και τόνους εθνικών εκλογών. Γεγονότα,  όπως η απόφαση για την τραγωδία στο Μάτι, που εύλογα προκάλεσαν έντονες αντιδράσεις και συζητήσεις στη δημόσια σφαίρα, μπήκαν και αυτά στο κλίμα της προεκλογικής αντιπαράθεσης.

Στις συζητήσεις που γίνονται το ζητούμενο είναι πόσο θα νικήσει αυτή τη φορά ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Πόσο (πιο) ιδεολογικό χυλό θα κάνει τον ΣΥΡΙΖΑ ο Στέφανος Κασσελάκης. Γιατί δεν χαμογελά ο Ανδρουλάκης.

Η κρίσιμη συγκυρία για τη ΝΔ

Όλα αυτά είναι,  ως ένα βαθμό, αναπόφευκτα. Στις 9 Ιουνίου θα στηθεί η πρώτη εθνική κάλπη μετά τις διπλές, τις θριαμβευτικές για τον Κυριάκο Μητσοτάκη και τη ΝΔ, βουλευτικές εκλογές του περασμένου καλοκαιριού. Οι πολιτικοί συσχετισμοί δεν έχουν αλλάξει.  Όμως, η πολιτική συγκυρία είναι κρίσιμη.

Το αποτέλεσμα των εκλογών θα κρίνει αν θα γίνει δυσκολότερη η ζωή της κυβέρνησης που δεν βρίσκεται, πια, καβάλα στο άλογο. Η δύναμη της πηγάζει από την αδυναμία των αντιπάλων της. Το μεταρρυθμιστικό της αφήγημα έχει ξεφτίσει. Το κεντρώο προφίλ της είναι φανερό ότι δοκιμάζεται από την προσπάθεια να ανακοπούν οι διαρροές από το δεξιό της άκρο.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης που έχει βάλει τον πήχη στο 33% θα διαβάσει το αποτέλεσμα πολλές φορές. Δεν είναι απίθανο να αναγκαστεί να προσαρμόσει η ακόμα να αναθεωρήσει τον πολιτικό και εκλογικό του σχεδιασμό. Αν το αποτέλεσμα είναι προάγγελος μιας δύσκολής ζωής για την κυβέρνηση ίσως επιλέξει, όσο έχει τη δυνατότητα, να κάνει δυσκολότερη την, ήδη δύσκολη ζωή, των αντιπάλων του.

Η επιδίωξη Κασσελάκη

Ο Στέφανος Κασσελάκης στην περίπτωση που κινηθεί στα ποσοστά των εθνικών εκλογών, θα ανεβάσει την παράσταση «Αποχαιρέτα τον ΣΥΡΙΖΑ που ήξερες» την οποία, ήδη προβάρει. Θα έχει καταφέρει να κρατήσει το κόμμα στη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης έχοντας φάει στο κεφάλι μια διάσπαση και μια συνεχή αμφισβήτηση που έλαβε τέλος με την επικράτηση του στο συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ.  Και ξεκινώντας, επί της ουσίας από μια βάση κοντά στο μονοψήφιο. Η επιτυχία αυτή θα οφείλεται σε ένα «προσωπικό ποσοστό» του αρχηγού του.

Το ζητούμενο σε αυτή την περίπτωση είναι με ποιο ΣΥΡΙΖΑ θα έχουμε να κάνουμε. Ο κ. Κασσελάκης, δεν δείχνει και μεγάλη διάθεση για συνομιλίες για την συνεργασία των κομμάτων της κεντροαριστεράς. Θέλει να φτιάξει κάτι καινούργιο. Τα πρώτα σημάδια λένε ότι ο οίκος του κ. Κασσελάκη θα είναι ανοιχτός σε όλες τις τάσεις της μόδας. Μπορεί να τους χωρέσει όλους.

Οι παράμετροι για το ΠαΣοΚ

Στο ΠαΣοΚ τα πράγματα για τον κ. Ανδρουλάκη είναι γίνονται όλο και πιο περίπλοκα. Τα ποσοστά της Χαριλάου Τρικούπη  ΠαΣοΚ κινούνται, σταθερά, εμφανίζεται να κινείται σταθερά στη σφαίρα του 12%  δείχνει όμως να στερείται δεξαμενών που θα του επιτρέψουν μια αξιοσημείωτη δημοσκοπική άνοδο.  Πολλά και σε αυτή την περίοδο θυμίζουν την αντίστοιχη προ των εθνικών εκλογών. Τότε, τα στελέχη του ΠαΣοΚ  επεσήμαναν ότι υπήρχε μια αναντιστοιχία ανάμεσα στα ποσοστά που τους έδιναν οι δημοσκοπήσεις και στο κλίμα που συναντούσαν στην επαφή τους με τον κόσμο. Όπως αποδείχθηκε δεν είχαν άδικο.

Ο κ. Ανδρουλάκης επιζητά ένα ποσοστό που θα του επιτρέψει να αναλάβει μια πρωτοβουλία για τη θα κινηθεί με σκοπό την προγραμματική σύγκλιση με δυνάμεις και πρόσωπα του κέντρου και της αριστεράς. Αν, όπως δείχνουν οι δημοσκοπήσεις, το ΠαΣοΚ είναι τρίτο κόμμα τα περιθώρια μιας τέτοιας πρωτοβουλίας περιορίζονται και, παράλληλα, η εσωκομματική ζωή θα δυσκολέψει.

Μια κρίσιμη παράμετρος, για την επόμενη μέρα στην κεντροαριστερά είναι αυτή της εκλογικής επίδοσης της «Νέας Αριστεράς». Το αν καταφέρει να εκλέξει ευρωβουλευτή.

Η ευρωπαϊκή ατζέντα

Μετά το διάλειμμα του Πάσχα και στην τελική ευθεία προς τις κάλπες στη συζήτηση καλό θα είναι να μπει περισσότερη Ευρώπη. Υπάρχουν και άλλα νέα εκτός από τους follower που χάνουν οι επώνυμοι που επέλεξαν το κομματικό χρώμα. Να, για παράδειγμα, ο Πούτιν έχει πάρει το πάνω χέρι στην Ουκρανία και όποιος θεωρεί ότι δεν αποτελεί πρόβλημα για την Ευρώπη καλό θα είναι να αλλάξει πλευρό. Ποια είναι η θέση των πολιτικών αρχηγών για την Άμυνα της Ευρώπης; Θα εξακολουθεί να στηρίζεται στην, κατά Κασσελάκη, Ιερή Συμμαχία του ΝΑΤΟ; Θα ακολουθήσει το δρόμο που προτείνει ο Μακρόν; Τι άλλο μπορεί να κάνει;

Οι προκλήσεις για την Ευρώπη από Κοινή Άμυνα την Κλιματική Αλλαγή μέχρι το Μεταναστευτικό και την αντιμετώπιση των κοινωνικών ανισοτήτων είναι μεγάλες. Και δεν συζητούνται. Ίσως, τελικά, να ήταν χρήσιμο ένα debate των πολιτικών αρχηγών με καθαρά ευρωπαϊκή ατζέντα.

Ευρωεκλογές: Το κλίμα, το παρασκήνιο, οι συζητήσεις πίσω από τις κλειστές πόρτες

Παρακμάζει η Αμερική;

0

Michael J. Mazarr, Tim Sweijs, Daniel Tapia

Η ιστορία είναι γεμάτη από μεγάλες δυνάμεις που έφτασαν σε ένα απόγειο ανταγωνιστικής ισχύος και στη συνέχεια λιμνάζουν και τελικά παρακμάζουν. Υπάρχουν λιγότερες περιπτώσεις μεγάλων δυνάμεων που αντιμετώπισαν τέτοιους αντίθετους ανέμους και κατάφεραν να δημιουργήσουν μια επαναλαμβανόμενη ανοδική τροχιά – να ανανεώσουν τη δύναμή τους και τη θέση τους τόσο σε απόλυτους όσο και σε σχετικούς όρους. Αναμφισβήτητα, αυτή ακριβώς είναι η πρόκληση που αντιμετωπίζουν οι Ηνωμένες Πολιτείες. Η ανταγωνιστική τους θέση απειλείται τόσο από μέσα (από την άποψη της επιβράδυνσης της αύξησης της παραγωγικότητας, της γήρανσης του πληθυσμού, ενός πολωμένου πολιτικού συστήματος και ενός ολοένα και πιο διεφθαρμένου περιβάλλοντος πληροφόρησης) όσο και εκτός (από την άποψη της αυξανόμενης άμεσης πρόκλησης από την Κίνα και της μείωσης του σεβασμού προς την εξουσία των ΗΠΑ από δεκάδες αναπτυσσόμενες χώρες). Αν αφεθούν ανεξέλεγκτες, αυτές οι τάσεις θα απειλήσουν τις εγχώριες και διεθνείς πηγές ανταγωνιστικής θέσης, επιταχύνοντας έτσι τη σχετική πτώση της θέσης των ΗΠΑ.

Σε αυτήν την έκθεση, οι συγγραφείς ρίχνουν φως σε αυτήν την πρόκληση εξετάζοντας το πρόβλημα της εθνικής παρακμής και ανανέωσης. Αποτελεί μέρος μιας ευρύτερης μελέτης σχετικά με τους κοινωνικούς καθοριστικούς παράγοντες της ανταγωνιστικής θέσης ενός έθνους, η οποία έχει ορίσει αρκετές βασικές ιδιότητες που καθορίζουν την ανταγωνιστική επιτυχία και την αποτυχία μιας κοινωνίας. Τα ευρήματα της πρώτης φάσης της μελέτης υποδηλώνουν ότι είναι πολύ δύσκολο για τις χώρες να επιτύχουν πολλαπλές περιόδους άνθησης ή εθνικού δυναμισμού αιχμής. Αυτή η έκθεση είναι μία από τις πολλές ανεξάρτητες αναλύσεις δεύτερης φάσης σε διαφορετικά θέματα που εξετάζουν τις προοπτικές για τις Ηνωμένες Πολιτείες να το κάνουν, συνδυάζοντας την ιστορική ανάλυση περιπτώσεων με τις σύγχρονες αξιολογήσεις.

Σημαντικά ευρήματα
«Η ανάκαμψη από σημαντική μακροπρόθεσμη εθνική παρακμή είναι σπάνια και δύσκολο να εντοπιστεί στα ιστορικά αρχεία». Όταν οι μεγάλες δυνάμεις έχουν υποχωρήσει από τη θέση της υπεροχής λόγω εγχώριων παραγόντων, σπάνια έχουν ανατρέψει αυτή την τάση.
«Οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορεί να εισέρχονται σε μια περίοδο που απαιτεί το είδος της προληπτικής εθνικής ανανέωσης που συναντάμε σε αρκετές ιστορικές περιπτώσεις». Σε λίγες περιπτώσεις, οι κοινωνίες εντόπισαν προκλήσεις για την ανταγωνιστική τους θέση και ανέλαβαν ευρείας βάσης κοινωνικές, πολιτικές και οικονομικές μεταρρυθμίσεις για να διατηρήσουν την εξουσία τους. Ωστόσο, δεν είχαν ακόμη παρακμάσει σημαντικά (αν και καθόλου) όταν ξεκίνησαν αυτές οι διαδικασίες.
«Διάφοροι κοινοί παράγοντες φαίνεται να διακρίνουν τις περιπτώσεις επιτυχούς προκαταρκτικής ανανέωσης από τις αποτυχίες». Υπάρχουν επτά κύρια κοινωνικά χαρακτηριστικά που συνδέονται με την ανταγωνιστική επιτυχία.
«Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν επιδεικνύουν ακόμη ευρεία κοινή αναγνώριση των κοινωνικών προκλήσεων ή αποφασιστικότητα για μεταρρυθμίσεις σε βασικούς τομείς θεμάτων». Δεν υπάρχει συναίνεση σχετικά με τα εμπόδια στην ανανέωση που απαιτούν επείγουσα δράση, και το ουσιαστικό πρόβλημα αντιμετωπίζεται με εντελώς διαφορετικούς όρους από διαφορετικά τμήματα της κοινωνίας και ομάδες πολιτικών ηγετών, γεγονός που δημιουργεί μια ξεχωριστή πρόκληση για τις πολλαπλές προσπάθειες.
«Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν όλες τις προϋποθέσεις για μια πιθανή ατζέντα πρόωρης ανανέωσης». Έχουν τεράστιες υπολειμματικές αντοχές και αποδεδειγμένη ικανότητα ανθεκτικότητας και ανανέωσης. Έχουν την κλίμακα και τα βιομηχανικά και επιστημονικά θεμέλια και μια πλούσια δεξαμενή κοινωνικών παραγόντων για να παραμείνουν μια από τις μεγάλες δυνάμεις στην κορυφή της παγκόσμιας πολιτικής.

Ερευνητικά ερωτήματα
Τι αποκαλύπτει το ιστορικό αρχείο για την εθνική ανάκαμψη από τη μακροπρόθεσμη εθνική παρακμή;
Ποιοι παράγοντες διακρίνουν τις περιπτώσεις επιτυχούς προκαταρκτικής ανανέωσης από αυτές που αποτυγχάνουν;
Εισέρχονται οι Ηνωμένες Πολιτείες σε μια περίοδο παρακμής και πληρούν τις προϋποθέσεις για προκαταρκτική ανανέωση;

Rand

As famine looms in Sudan, the hungry eat soil and leaves

0

Nearly five million people are close to famine as the country’s civil war passes the one-year mark. Aid officials say the warring parties – the army and the Rapid Support Forces – are looting aid or blocking it from reaching areas where starvation is taking hold. But ‘the world’s largest hunger crisis’ is drawing little global attention.

There is so little food in some areas of Sudan that people are taking extreme measures to survive.

In the Al Lait refugee camp, they are eating dirt.

The impoverished camp, located in North Darfur, has seen a new influx of displaced people as Sudan’s year-old civil war has brought fighting to large swathes of the country and a campaign of ethnic cleansing to Darfur.

Garang Achien Akok is one of the thousands of new arrivals in the area. Akok, his wife and their five children abandoned their home in the southern region of Kordofan after Arab militiamen on camels stormed their village and torched their hut, he said.

Akok, 41, reached Al Lait in December, but has no work and can’t feed the family. At times, they go two or three days without eating. When that happens, Akok said, he watches helplessly as his wife and children dig holes in the ground with a stick, slide their hands in and grab some soil. Then they roll the soil into a ball, put it in their mouths and swallow it with water.

“I keep telling them not to do it, but it’s hunger,” he said. “There is nothing I can do.”

Hunger and starvation are spreading across Sudan, as the war that erupted in April last year between the Sudanese army and the paramilitary Rapid Support Forces (RSF) shows no sign of abating. The outlook is dire, according to interviews with over 160 civilians caught in the fighting and more than 60 aid workers and food security experts, as well as a review of food surveys by aid agencies. Reuters reporters also spent close to a week in Omdurman last month, one of three cities that comprise the capital Khartoum, interviewing people who had suffered severe food shortages.

Parts of Sudan are on the brink of famine – a brewing crisis that is man-made. Agriculture has been ravaged as farmers have had their harvested crops stolen by the RSF and fled their lands due to the violence. Hunger, not just fighting, is now driving displacement as people leave home in search of food. Malaria and other diseases are spreading among the displaced. Key aid hubs have been looted by the RSF and its allied militias. And international aid arriving in Sudan is being blocked by the military from reaching people in areas where starvation has set in.

“Sudan’s war has created the world’s largest hunger crisis,” said Anette Hoffmann, author of a report on the food emergency in Sudan by the Netherlands-based Clingendael think tank. “We will likely see a famine that we haven’t seen in decades.”

The Sudanese army and RSF did not respond to detailed questions for this report. Sudan’s foreign ministry, part of the military-led government, has said it is committed to facilitating the delivery of aid, and has accused the RSF of looting and blocking aid. Lieutenant General Ibrahim Jaber, the military’s second in command, has said that Sudan “will not fall into hunger” and had “more than it needs.” Some Khartoum residents said the army has at times provided limited amounts of food relief amid the fighting.

The RSF has denied looting, saying any rogue actors in its ranks will be held responsible, and has blamed the army for obstructing the delivery of aid.

People across Sudan are taking increasingly desperate measures to survive. In West Darfur, farmers whose lands were plundered by the RSF have eaten the seeds they bought for planting because they have run out of food. In the Kordofan region, people have sold their furniture and clothes to get cash for food. In Khartoum, residents under siege in their homes have picked the leaves off trees and boiled and eaten them.

Almost 18 million people in Sudan – more than a third of the nation’s 49 million people – are facing “high levels of acute food insecurity,” according to the Integrated Food Security Phase Classification (IPC), a globally recognized hunger monitor. The IPC also estimates that of this group, nearly five million people are one step from famine. Immediate action is needed to “prevent widespread death and total collapse of livelihoods and avert a catastrophic hunger crisis in Sudan,” the IPC said in March. The group added that it has been unable to update a projection it made in December because of data gaps in conflict areas and internet and phone outages in much of Sudan.

The Clingendael report has drawn three possible scenarios for Sudan. The most optimistic one projected that 6% of the population will face famine. In the worst case, 40% of people would endure famine during the lean season between harvests, which starts in May and runs to September.

In some places, people are already dying. Doctors Without Borders has reported that an estimated one child is dying on average every two hours in the vast Zamzam displaced persons camp in North Darfur – a result of disease and malnutrition.

Hunger’s widening reach

Regions across Sudan face increasingly dire food shortages, hunger monitors warn

Source: Famine Early Warning Systems Network (FEWS NET); Natural Earth. Definition of famine: “Households have an extreme lack of food and/or other basic needs even after full employment of coping strategies. Starvation, death, destitution, and extremely critical acute malnutrition levels are evident. (For Famine Classification, area needs to have extreme critical levels of acute malnutrition and mortality.)”

Despite the deepening food crisis, the situation in Sudan has drawn less international scrutiny than other humanitarian emergencies in places such as Ukraine and Gaza. Some observers have called Sudan’s conflict “the forgotten war.”

“Our biggest challenge is the funding and lack of attention to Sudan,” said Chessa Latifi, senior program advisor in global health at relief organization Project HOPE. “People are so involved in Ukraine and so involved in Gaza that there is no space for anyone to think, to be open to listen and hear about Sudan.”

International pressure on the warring parties has failed so far to break the aid logjam. Isobel Coleman, deputy administrator of USAID, the U.S. government relief agency, said Sudanese army chief General Abdel Fattah al-Burhan and RSF leader General Mohamed Hamdan Dagalo were responsible for aid not reaching people.

“This looming threat of famine hangs on them,” she told Reuters. “People are literally dying by the day because of lack of access to food and other essentials.”

Some aid officials and food experts have expressed concern over the delay by the IPC, the hunger monitor, in issuing its latest appraisal of the food crisis in Sudan.

By the time the IPC releases its new analysis, Clingendael’s Hoffman said, it would be “too late to deliver aid and save lives.” She said the IPC should declare that there is a risk of famine.

While a famine alert carries no binding obligations on the UN or governments, it does serve to focus world attention on a crisis situation and galvanize the resources needed to provide emergency aid. Generally, a decision to declare a famine is made by a government and the UN.

Fatima Eltahir, the IPC chair in Sudan, who is a government official, said there has been no delay in issuing the group’s analysis and that it would be released in May.

Starving in Khartoum

The deprivation is not confined to the poor. Even before the war, Sudan was facing widespread poverty and rising hunger. Now, Sudan has become the largest displacement crisis, with one in every eight internally displaced persons worldwide, the United Nations says. And the economy has been shattered by the fighting, affecting everyone.

Nearly half the population is unemployed, according to the International Monetary Fund. The formal banking system has collapsed, leaving people without access to money. A telecommunications blackout has deprived people of a key lifeline in the form of online money transfers. According to Jibril Ibrahim, Sudan’s finance minister, the economy has contracted by 40% because of the war.

In middle class neighborhoods of Khartoum, life has become a daily battle for survival, defined by hunger and fear, as people find themselves pincered between the military and the RSF.

Lina Mohammed Hassan said her family resorted to boiling mango leaves and eating them when food supplies ran out. REUTERS/El Tayeb Siddig

For Lina Mohammed Hassan and her family, starvation set in slowly.

After the war broke out last year, mortars rained down around Hassan’s home in the Banat neighborhood of Omdurman. There were days when the shelling would start at 5 a.m. and last all day, said the 32-year-old Hassan. Venturing outside to look for food became risky.

The RSF laid siege to areas across the capital like Banat located near Sudanese army bases, in an effort to squeeze troops trying to hold off advances by the paramilitary. Food began to vanish. Markets were destroyed in the fighting. Residents said people ran out of cash after Khartoum’s banks were looted by RSF militiamen, who made off with piles of banknotes and gold. The RSF has denied it was involved in the looting.

Soon, Hassan and her extended family of 11 were surviving largely on a diet of lentils and rice. “Even that was hard to get because prices were five times the normal rate,” she said.

A group of children roasts peanuts last month at a displaced persons camp in Port Sudan where children with bloated stomachs from malnutrition walk around. REUTERS/Maggie Michael

By November, RSF forces had cut off electricity and severed the main water pipeline to Banat, residents said. Soldiers from a nearby army base and civilians began hunting cats to eat. Women carrying food were searched at RSF checkpoints, accused of supporting the army, beaten and sexually assaulted, Hassan said.

Food packages airdropped by the army into the neighborhood made little difference. “The packages broke up when they hit the ground,” she said. “The food mixed together with the dust.” Over time, “it became impossible to get anything, cash or food.”

Hassan said soldiers sometimes shared their food with the children in her family, but the relief was limited. She and the other adults began skipping meals, sometimes for two days straight, so the children could eat. Tree leaves boiled in water and sprinkled with spices became a part of their diet.

“We tried to avoid picking the leaves from poisonous trees,” she said. “We only used the mango, lemon and guava leaves. The children would eat them. They couldn’t say no because they were so hungry.”

In late February, after the army made advances in Banat, Hassan and her family were able to flee to another part of Omdurman under control of the Sudanese military. She spoke to Reuters last month in an apartment there.

People still remain trapped in more than a dozen districts across Khartoum. A global authority on food insecurity, the Famine Early Warning Systems Network, reported in March that areas in the capital are at “risk of famine” as the warring parties have “employed siege-like tactics to cut off supplies to their opponent.”

No haven from hunger

Many of the families who were trapped in the capital told Reuters they wanted to flee but were deterred by stories they’d heard of women being raped and young men being detained and killed by RSF forces.

A 24-year-old resident of Banat decided she had no choice but to try escaping when a doctor told her in November that her three-year-old son might not survive if they stayed.

The woman said she had been feeding her son a few spoons of chickpeas a day for months, while she was pregnant and skipping meals. After she had a baby girl, she was unable to breastfeed and could only find expired formula to feed her newborn. Her boy had developed a blood deficiency and was vomiting repeatedly, she said.

On the way out of Banat, she had to pass through RSF-controlled checkpoints. Militiamen looking for cash and gold jewelry beat her with whips and ran their hands over her body as they searched her, she said. Some women were forced to strip naked. Soldiers raped a woman in front of her, she said. A neighbor who escaped with her corroborated the account.

“I saw women dragged to empty buildings,” said the woman, who spoke on condition of anonymity. “They groped me, three or four times along the way.”

When the family finally reached an army-controlled area in Omdurman, “we collapsed,” the woman said. “We were very hungry, we were sick and dehydrated. So hungry that we couldn’t eat a lot.”

Residents in Omdurman, one of three cities that make up the capital Khartoum, line up to receive food in March. The war has decimated the economy, with almost half of the population unemployed, according to the International Monetary Fund. REUTERS/El Tayeb Siddig

Even those who have escaped the fighting to the army-controlled area of Omdurman say they have little to eat, because they’re out of work and the available food in the markets is exorbitantly expensive. Teachers, lawyers and pharmacists were among those who repeatedly lined up in March in front of large cooking pots filled with beans and lentils to get what might be their only meal of the day.

Fatma Saleh, a pharmacist, said she stands for hours in a queue to get three scoops of lentils or beans for her family of four, including her sick mother. “I cried hard,” she said, describing the first time she stood in line for food. She said she sold her clothes to get cash to buy food.

Sahar Moussa, who fled with her husband and three children, says she lived a comfortable life in Khartoum before the war. Her husband made a good living as a mechanical engineer.

When her children tell her they’re hungry, she tells them their father is coming with food, even though she knows he isn’t. “Sometimes I just wish a shell would kill me so I don’t have to see my children crying from hunger,” she said.

Port Sudan is now the hub for all aid since the government and aid agencies relocated there after the RSF seized much of Khartoum. Even so, displaced people face malnutrition and disease in the coastal city. According to the UN, since the start of the war nearly a quarter of a million people have fled to the Red Sea state, of which Port Sudan is the capital. Dozens of schools have been turned into shelters for displaced people.

At the Al Shahinat displaced persons camp in Port Sudan, sewage flowed openly when a reporter visited last month. Children with stomachs bloated from malnutrition could be seen walking around. Some were barefoot, with streaks down their legs from diarrhea.

Fatma Saleh, a pharmacist who fled her home, said she cried the first time she had to stand in a food line. REUTERS/El Tayeb Siddig

Looting the ‘food of the people’

Chaos in Sudan’s breadbasket regions is ravaging the national food supply. A March report by the UN’s Food and Agriculture Organization (FAO) showed Sudan had a 46% drop in cereal production in 2023 compared to the previous year.

The harvest is being plundered in El Gezira, a region south of the capital that accounts for over half of Sudan’s wheat production. That is impoverishing farmers and crippling their ability to finance the planting of new crops.

Khaled Mostafa, a farmer in El Gezira state, planted about 10 acres of corn and lentils in his fields last year. He was planning to sell the produce after the harvest in the local market to settle his debts and cover expenses for the next planting season.

But in February, RSF members stormed his home, shoved him to the ground and put a knife to his neck, he said. They forced him to hand over his entire harvest – 110 sacks of corn and lentils. They also made off with trucks and other equipment, he said.

Mostafa’s story has played out in dozens of villages across El Gezira since the RSF launched its assault on the state in December, according to testimonies from multiple residents. Farmers described how men in RSF uniforms riding in pick-up trucks and on motorbikes went house to house assaulting people, stripping them of their possessions and forcing them at gunpoint to carry their harvested crops to RSF vehicles.

Motawakel Belal says that when people ran out of food in his besieged neighborhood, some became so desperate they ate cats. REUTERS/El Tayeb Siddig

As they plundered the villages, the militiamen destroyed solar panels used to power generators that helped draw water from deep wells. Fuel for powering flour mills was also stolen, farmers said, leaving villagers without any means of grinding grains to make flour for Aseeda porridge, a staple of the Sudanese diet.

“This all leads to hunger,” said Mostafa. “This is the food of the people. They stole it.”

Farmers said their assailants, though often wearing RSF uniforms, didn’t seem to be part of a clear chain of command. They operated, vigilante style, in small cells of about 20 people, each with its own leader. The RSF has also imposed a travel tax in places like Darfur and El Gezira, forcing farmers to pay a levy as they move around.

The “unprecedented” damage caused to farming by RSF attacks in El Gezira will affect the next harvest, said Ahmed Omar, who represents a group of farmers in the state. “There is nothing left in El Gezira to start the new season. No farmers, no machinery.”

Other crucial cereal producing regions that are largely under RSF control, including Darfur and Kordofan, are suffering similar output declines. Immediate action is required to “prevent widespread death related to hunger and the collapse of livelihoods,” said Rein Paulsen, the FAO’s director of emergencies and resilience.

The fighting has also destroyed flour mills, food factories and ranches.

The smoldering remains of the Samil factory in Khartoum, which manufactured therapeutic food for children with malnutrition. Handout via Reuters

The only factory in Sudan making therapeutic food for children suffering from malnutrition was destroyed in the fighting. The plant burned down after being hit by a shell in May last year, said Nada Yagoub, the deputy manager of Samil and daughter of the factory owner.

All production of the product, which treats wasting in small children, has since been halted. Samil used to produce 60% of this therapeutic food for children in Sudan, according to UNICEF, the UN children’s agency.

“It’s a huge loss at a time when famine is coming,” Yagoub said.

Frozen aid

As hunger grips more and more Sudanese, international aid agencies are struggling to get food and medicines to areas where people are sick and starving.

It can take up to 40 days for an aid truck to reach Darfur from Port Sudan in the east, where most of the aid is stored, according to Justin Brady, the Sudan head of OCHA, the UN’s office for the coordination of humanitarian affairs. This includes delays for “obtaining necessary travel permissions,” he said. Aid vehicles have to traverse multiple areas controlled by different groups, including the RSF, criminal gangs and tribesmen.

Since December, aid from the east has failed to reach much of Darfur, the Kordofan region or Khartoum, aid workers say. And only a few dozen trucks have come in via Chad in the west.

Overall, humanitarian assistance has reached only 16% of people who need it, according to a survey conducted late last year by Humanitarian Outcomes, a group that advises aid agencies and donor governments.

Justin Brady, the Sudan head of the UN’s office for coordination of humanitarian affairs, says it can take weeks for an aid truck to reach its destination. REUTERS/El Tayeb Siddig

Aid officials say the Sudanese army has made it increasingly difficult to get food and medical supplies to areas where they are most needed. In response to RSF appeals for agencies to deliver aid to areas under its control, army chief Burhan said in February: “This will not happen until we end this war and defeat these criminal rebels.”

“Aid is not allowed to go from SAF to RSF,” said Mohammed Qazilbash, Sudan director for humanitarian group Plan International, using the acronym for the Sudanese Armed Forces. “Food is being used as a weapon of war.”

Reuters reported in late February that the army had issued an order prohibiting aid deliveries through Chad into Darfur. The military-led government later said that a humanitarian corridor into North Darfur was open. But Qazilbash told Reuters in late March that the amount of assistance moving through the North Darfur route was “a trickle.”

Since the start of the war, the military-led government has put in place a thicket of bureaucratic rules that are severely hampering food distribution, dozens of aid officials told Reuters. The government formed new committees to handle aid that have overlapping powers with the Humanitarian Aid Commission (HAC), the government’s main aid arm. The move has caused confusion and delays as approvals are now needed from multiple departments, according to humanitarian officials.

It took World Vision, a relief agency, four months to secure the required signatures and stamps from authorities to allow the organization to open a cholera treatment center in El Gezira, following reports of an outbreak there. “I fear that we lost children and mothers to cholera while waiting for the paperwork to be done,” said Geoffrey Babughirana, health and nutrition manager at World Vision.

The cholera center finally opened in December – but was operational for just six days. On the seventh day, the RSF and its allied militias stormed Wad Madani, the capital of El Gezira, and all aid agencies were forced to evacuate.

“It was devastating when we left,” said Babughirana.

Geoffrey Babughirana, health and nutrition manager at World Vision, said it took his organization four months to complete the bureaucratic steps required by the authorities for the opening of a cholera treatment center in El Gezira. REUTERS/El Tayeb Siddig

Aid agencies have also been pressed to hire local government employees to oversee work done by the agencies, such as food assessment surveys, humanitarian officials said. One agency was forced to hire a HAC team and pay them salaries during a needs assessment survey in River Nile state, which is controlled by the Sudanese military, an official from that agency said. “We are paying money that we shouldn’t be paying,” the official said.

Food supplies in major aid hubs like El Gezira have also been looted, largely by RSF forces, aid officials said.

When the RSF invaded El Gezira in December, UN officials gave the paramilitary’s commanders the coordinates of warehouses where thousands of metric tons of aid were being stored – enough to feed close to 1.5 million people for a month in the state. They shared the locations in the hope that the aid would be protected and received assurances from the RSF that it would, said Brady, the Sudan director for OCHA.

But almost all the aid in the warehouse was stolen. And what remained couldn’t be accessed by the agency that distributes it, the UN World Food Program, because of the fighting, said Eddie Rowe, the WFP’s director for Sudan.

Ezzaddean Elsafi, an RSF advisor, denied that the paramilitary had looted aid warehouses, saying this was a “media exaggeration.”

The rainy season in Sudan is also approaching, which will make roads impassable and entire areas in places like Darfur and Kordofan inaccessible, Rowe said. “We are in a race against time.”

Death in Darfur

Al Lait camp, where people have been eating dirt, is just one of a cluster of 13 refugee camps in a remote area of North Darfur where inhabitants have resorted to consuming soil and tree leaves, according to residents, medics and aid workers who spoke to Reuters by phone.

The original inhabitants of the camps are refugees from South Sudan who fled conflict and hunger. They have now been joined by thousands of displaced Sudanese fleeing the fighting.

Faisal Mohammed, who works for the Sahari Organization for Development, a local aid group, said he had a hard time believing people were eating soil until he saw it himself in several camps. “When the stomach is empty, people try to fill it with anything,” he said.

“We will likely see a famine that we haven’t seen in decades.”

Anette Hoffmann, author of a report on the food emergency in Sudan

Children who’ve been eating soil have been vomiting and getting diarrhea, multiple residents told Reuters.

Before the war, the camp’s residents worked on farms and were paid in harvested crops, getting 20% of the yield. They also relied heavily on aid from the World Food Program. But as the fighting spread, humanitarian aid was blocked. And farmers, squeezed by the spiraling costs of fertilizers and insecticides and a lack of financing, cut back on the areas they planted, depriving farm laborers of their jobs.

Today, some of the women work in a nearby town washing clothes. They make up to a dollar a day – enough to buy flour and sugar to make a pudding called Madeeda.

When there is no work, they don’t eat, residents said.

While there is food in nearby markets, prices have skyrocketed during the war, making much of it inaccessible to camp residents. A plate of beans costs six times what it did before the war.

In mid-April, after a year without food assistance, eight aid trucks from the WFP arrived in the area carrying cereals, oil and flour.

It isn’t enough. Malnutrition and disease are killing people, residents said.

Achek Kuol Ngor (second from right) said her twins died less than two weeks after they were born. “Sick and hungry,” she said, when asked how they perished. Photo by Wilson Ngor Akol

Achek Kuol Ngor, a 30-year-old South Sudanese woman from the Abu Jarra camp, said her twins died just 12 days after she gave birth to them in May last year. Asked how they died, she replied: “Sick and hungry.”

She was malnourished and unable to breastfeed them, and had no baby formula, she said. A medical assistant who was present when the twins died at a hospital in a nearby town confirmed Ngor’s account.

Lual Deng Majok, another resident of Abu Jarra, said his family started eating tree leaves after they ran out of money late last year. When his son David, 17, started vomiting and developed a fever, Majok put him in a cart and traveled four hours to a hospital where doctors diagnosed the teen with malaria. Malnourished people are more likely to develop severe cases of the disease. Two days later, his son was dead, Majok said. He put the boy’s body in the cart and took him back to the camp to bury him.

Reuters was unable to independently confirm the cause of death for Ngor’s and Majok’s children.

In North Darfur’s Zamzam camp, where Doctors Without Borders found high mortality rates among children, the situation continues to deteriorate. The camp is now home to at least half a million people.

A survey conducted there earlier this month by Doctors Without Borders found that nearly a third of children under the age of five are acutely malnourished, according to Jerome Tubiana, an adviser to the organization on refugee issues. Eight percent of these children “are at risk of dying within three to six weeks if they don’t get immediate treatment,” he told Reuters.

Zakariya Ali, a doctor there, said he commonly sees “three or four cases of severely malnourished children” a day, and typically, “one of them falls dead.”

As Ali spoke with a reporter by phone, a 9-month-old baby girl named Mawaheb was brought into the clinic. Ali gave her a quick test for malnutrition, placing a measuring tape around her mid-upper arm to gauge its circumference.

He shared a photo of the result. Mawaheb’s arm was so thin, she placed in the red zone: severe acute malnourishment, at risk of death.

www.reuters.com/investigates/special-report/sudan-politics-hunger-aid/

Παραδοχή AstraZeneca για επικίνδυνες θρομβώσεις από το εμβόλιο Covid – Ανοίγει ο δρόμος για μαζικές αγωγές

0

Για πρώτη φορά η AstraZeneca παραδέχεται σε δικαστικό έγγραφο τις εξαιρετικά επικίνδυνες παρενέργειες του εμβολίου της.

Η AstraZeneca παραδέχτηκε για πρώτη φορά σε δικαστικά έγγραφα πως το εμβόλιο της για τον κορονοϊό μπορεί να προκαλέσει – αν και σπάνια – μια εξαιρετικά επικίνδυνη έως και θανατηφόρα παρενέργεια. Υπενθυμίζεται πως το συγκεκριμένο εμβόλιο είχε προκαλέσει μεγάλη διαμάχη για την ασφάλειά του – με φόντο και τη σύγκρουση των οικονομικών συμφερόντων στην Ευρώπη – και μάλιστα σταδιακά αποσύρθηκε από τα εμβολιαστικά προγράμματα των ευρωπαϊκών κρατών.

Η παραδοχή της Astrazeneca θα μπορούσε να ανοίξει το δρόμο σε πλήθος αγωγών, οι οποίες με τη σειρά τους ενδεχομένως να οδηγήσουν σε αποζημιώσεις πολλών εκατομμυρίων. Ήδη, όπως αναφέρεται σε δημοσίευμα της Telegraph, ο φαρμακευτικός κολοσσός βρίσκεται αντιμέτωπος με μια ομαδική αγωγή με την κατηγορία πως το εμβόλιο του προκάλεσε θάνατο και σοβαρές επιπλοκές σε δεκάδες περιπτώσεις.

Η ιστορία του Τζέιμι Σκοτ και ακόμη 50 υποθέσεις

Μεταξύ των εναγόντων είναι ο Τζέιμι Σκοτ, πατέρας δύο παιδιών, ο οποίος ισχυρίζεται πως το εμβόλιο, το οποίο έλαβε τον Απρίλιο του 2021, του προκάλεσε μόνο εγκεφαλικό τραύμα και σοβαρά προβλήματα, στη γραφή, την ανάγνωση, την ομιλία αλλά και την όραση, εξαιτίας θρόμβου και αιμορραγίας. Μάλιστα οι θεράποντες ιατροί φέρονται να είχαν ενημερώσει τη σύζυγό του πως δεν θα μπορέσει να επιβιώσει.

Η AstraZeneca, της οποίας η χρηματιστηριακή αξία ξεπερνάει τα 170 δισεκατομμύρια λίρες, έχει αμφισβητήσει τις εις βάρος της κατηγορίες, ωστόσο, όπως αναφέρει η Telegraph, σε νομικό έγγραφο που υποβλήθηκε στο Ανώτατο Δικαστήριο τον Φεβρουάριο, παραδέχεται πως το εμβόλιό της «θα μπορούσε σε πολύ σπάνιες περιπτώσεις να προκαλέσει TTS (θρόμβωση με σύνδρομο θρομβοκυτταροπενίας)».

Συνολικά, στο Ανώτατο Δικαστήριο έχουν προσφύγει θύματα και συγγενείς θυμάτων 51 περιστατικών, που ζητούν αποζημιώσεις, οι οποίες ανέρχεται σε πάνω από 110 εκατομμύρια ευρώ. Επίσημα στοιχεία από τη Ρυθμιστική Υπηρεσία Φαρμάκων και Προϊόντων Υγείας (MHRA), τα οποία επικαλείται το βρετανικό μέσο, δείχνουν ότι τουλάχιστον 81 θάνατοι στο Ηνωμένο Βασίλειο πιθανολογείται ότι συνδέονται με την πιθανή παρενέργεια των θρομβώσεων σε άτομα που είχαν επίσης χαμηλά αιμοπετάλια. Συνολικά, σχεδόν ένας στους πέντε ανθρώπους που υπέφεραν από την TTS πέθανε ως αποτέλεσμα, σύμφωνα με τα στοιχεία της MHRA.

AP21364438192320_7967b.jpg

Ανοίγει ο δρόμος για νέες αγωγές

Η παραδοχή της AstraZeneca, που έγινε στο πλαίσιο της νομικής υπεράσπισης της εταιρείας στο Ανώτατο Δικαστήριο, έχει πυροδοτήσει νέες νομικές διαμάχες και θα μπορούσε να φέρει στη δικαιοσύνη ακόμη περισσότερες υποθέσεις.

Η Telegraph υπενθυμίζει πως η βρετανική κυβέρνηση έχει δεσμευτεί να αναλάβει τις αποζημιώσεις που πιθανόν να επιβληθούν στην AstraZeneca. Ωστόσο μέχρι σήμερα έχει αποφύγει να παρέμβει στις δικαστικές υποθέσεις του φαρμακευτικού κολοσσού και ακολουθεί ένα δικό της πρόγραμμα αποζημιώσεων με εφάπαξη πληρωμή 120.000 λιρών, η οποία κρίνεται από τα θύματα και τις οικογένειές τους ως ανεπαρκής. Τα στοιχεία δείχνουν ότι από τις 163 πληρωμές που πραγματοποίησε η κυβέρνηση μέχρι τον Φεβρουάριο του τρέχοντος έτους για αποζημιώσεις θυμάτων ή συγγενών ανθρώπων που έχουν πεθάνει, οι 158 αφορούσαν υποθέσεις της AstraZeneca. Μόλις πέντε υποθέσεις σχετίζονταν με άλλα εμβόλια.

Αν και σε προηγούμενη επιστολή που είχε σταλεί τον Μάιο του 2023 προς τους δικηγόρους του Τζέιμι Σκοτ η AstraZeneca είχε απορρίψει κάθε ενδεχόμενο το εμβόλιό της να προκαλεί TTS, στο νομικό έγγραφο που αποκαλύπτει το βρετανικό μέσο αναφέρει πως «είναι παραδεκτό ότι μπορεί, σε πολύ σπάνιες περιπτώσεις, να προκαλέσει TTS». «Ο αιτιολογικός μηχανισμός δεν είναι γνωστός», αναφέρεται και επισημαίνεται πως «η αιτιώδης συνάφεια σε κάθε μεμονωμένη περίπτωση είναι ζήτημα πραγματογνωμοσύνης».

Υπενθυμίζεται πως οι επιστήμονες είχαν εντοπίσει για πρώτη φορά μια σύνδεση μεταξύ του εμβολίου και της ανοσοθρομβοπενία και των θρομβώσεων (σύνδρομο VITT) από τον Μάρτιο του 2021. Δηλαδή λίγο μετά την κυκλοφορία του εμβολίου. «Ο ιατρικός κόσμος έχει αναγνωρίσει εδώ και πολύ καιρό ότι το εμβόλιο προκαλεί VITT. Μόνο η AstraZeneca αμφισβητεί ότι η κατάσταση του Τζέιμι προκλήθηκε από αυτό», δήλωσε στην Telegraph η σύζυγος του Τζέιμι Σκοτ και πρόσθεσε:

«Χρειάστηκαν τρία χρόνια για να έρθει αυτή η παραδοχή. Είναι πρόοδος, αλλά θα θέλαμε να δούμε περισσότερα την εταιρεία και την κυβέρνηση. Ήρθε η ώρα να προχωρήσουν τα πράγματα πιο γρήγορα. Ελπίζω ότι η παραδοχή τους να σημαίνει ότι θα μπορέσουμε να διευθετήσουμε νωρίτερα την υπόθεση και όχι ότι θα καθυστερήσουμε. Χρειαζόμαστε μια συγγνώμη και μια δίκαιη αποζημίωση για την οικογένειά μας και όλες τις άλλες οικογένειες που έχουν πληγεί. Έχουμε την αλήθεια με το μέρος μας και δεν πρόκειται να τα παρατήσουμε».

AP21308465152024_e61a7.jpg

Η Σάρα Μουρ, συνεργάτης της δικηγορικής εταιρείας Leigh Day, η οποία υποβάλλει τις νομικές αξιώσεις, δήλωσε: «Η AstraZeneca χρειάστηκε ένα χρόνο για να παραδεχτεί επισήμως ότι το εμβόλιο της μπορεί να προκαλέσει καταστροφικούς θρόμβους αίματος, όταν αυτό το γεγονός έχει γίνει ευρέως αποδεκτό από την κλινική κοινότητα από τα τέλη του 2021. Σε αυτό το πλαίσιο, δυστυχώς φαίνεται ότι η AstraZeneca, η κυβέρνηση και οι δικηγόροι τους είναι πιο πρόθυμοι να παίξουν στρατηγικά παιχνίδια και να επιβάλουν νομικά τέλη παρά να ασχοληθούν σοβαρά με τον καταστροφικό αντίκτυπο που είχε το εμβόλιο στη ζωή των πελατών μας».

AstraZeneca: Το εμβόλιο έχει ένα αποδεκτό προφίλ ασφαλείας – Τα οφέλη υπερτερούν του κινδύνου

Σε ανακοίνωσή της η AstraZeneca ανέφερε: «Τα συλλυπητήρια μας εκφράζονται σε οποιονδήποτε έχει χάσει αγαπημένα πρόσωπα ή ανέφερε προβλήματα υγείας. Η ασφάλεια των ασθενών είναι η ύψιστη προτεραιότητά μας και οι ρυθμιστικές αρχές έχουν σαφή και αυστηρά πρότυπα για να διασφαλίσουν την ασφαλή χρήση όλων των φαρμάκων, συμπεριλαμβανομένων των εμβολίων. «Από το σύνολο των αποδεικτικών στοιχείων σε κλινικές δοκιμές και δεδομένα πραγματικού κόσμου, το εμβόλιο AstraZeneca-Oxford έχει αποδειχθεί ότι έχει ένα αποδεκτό προφίλ ασφάλειας και οι ρυθμιστικές αρχές σε όλο τον κόσμο δηλώνουν με συνέπεια ότι τα οφέλη του εμβολιασμού υπερτερούν των κινδύνων μιας εξαιρετικά σπάνιας πιθανής πλευράς που υπάρχει».

Η εταιρεία επισημαίνει ότι οι πληροφορίες προϊόντος σχετικά με το εμβόλιο ενημερώθηκαν τον Απρίλιο του 2021, με την έγκριση της ρυθμιστικής αρχής του Ηνωμένου Βασιλείου, ώστε να συμπεριλάβει την πιθανότητα το εμβόλιο AstraZeneca-Oxford να είναι ικανό, σε πολύ σπάνιες περιπτώσεις, να αποτελέσει το έναυσμα για TTS. Για τον λόγο αυτό δεν αναγνωρίζει τους ισχυρισμούς ότι έχει πραγματοποιήσει μια στροφή αναγνωρίζοντας ότι το εμβόλιο μπορεί να προκαλέσει TTS στα δικαστικά έγγραφα.

AP22041058559368_98c1e.jpg

Επιπλέον η AstraZeneca επικαλείται μελέτες που δείχνουν πως εμβόλιό της ήταν «απίστευτα αποτελεσματικό» στην αντιμετώπιση της πανδημίας, αλλά και τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, ο οποίος το έχει χαρακτηρίσει «ασφαλές και αποτελεσματικό για όλα τα άτομα ηλικίας 18 ετών και άνω», σημειώνοντας πως η παρενέργεια που πυροδότησε και τις εις βάρος της αγωγές ήταν «πολύ σπάνια».

Σημειώνεται πάντως πως το εμβόλιο – που παρουσιάστηκε ως «θρίαμβος της βρετανικής επιστήμης» από τον τότε πρωθυπουργό του Ηνωμένου Βασιλείου Μπόρις Τζόνσον – δεν χρησιμοποιείται πλέον στο νησί. Και ενώ αρχικά παρουσιάστηκε κατάλληλο για όλους στη συνέχεια, προτιμήθηκαν άλλα εμβόλια για τις ηλικίες κάτω των 40 ετών, καθώς αξιολογήθηκε ότι ο κίνδυνος του εμβολίου της AstraZeneca υπερτερούσε του κινδύνου του Covid. Τα θύματα και οι συγγενείς των θυμάτων που έχουν κινηθεί κατά της εταιρείας υπογραμμίζουν πως τελικά αποδείχθηκε ότι το εμβόλιο δεν είναι περάσει τους κατάλληλους ελέγχους ώστε να διασφαλίζεται πως οι πολίτες δεν κινδυνεύουν από τη χρήση του.

https://www.ieidiseis.gr/kosmos/245260/paradoxi-astrazeneca-gia-epikindynes-thromvoseis-apo-to-emvolio-covid-anoigei-o-dromos-gia-mazikes-agoges

Η σκιά της ρωσικής κατασκοπείας πάνω από μία βίλα στη Χαλκιδική

0

Η υπόθεση ενός άνδρα με καταγωγή από τη Ρωσία που ζούσε με τη σύζυγό του στη Χαλκιδική και οι υποψίες των αρχών για διασύνδεσή του με την στρατιωτική υπηρεσία GRU

Την υπόθεση ενός άνδρα με καταγωγή από τη Ρωσία που ζούσε στη Χαλκιδική και τις υποψίες των αρχών για διασύνδεσή του με την στρατιωτική υπηρεσία GRU, επιχειρούν να διαφωτίσουν ο ρωσικός ερευνητικός ιστότοπος «The Insider» που μοιράστηκε τα ευρήματά του με τον ελληνικό ιστότοπο «inside story».

Ο Νικολάι Σαπόζνικοφ ασχολούνταν τις τελευταίες δεκαετίες με το εμπόριο όπλων για λογαριασμό της τσεχικής εταιρείας IMEX Group SRO. Γεννημένος το 1961, ο Νικολάι ταξίδευε από την Κασσάνδρα της Χαλκιδικής στις αγορές που ήταν σημαντικές για τους πελάτες του: τη Βουλγαρία, τη Γεωργία και την Ουκρανία. Ο ίδιος και η γυναίκα του, είχαν αγοράσει μια βίλα από Γερμανούς ιδιοκτήτες στη Νέα Σκιώνη το 2008, και πλέον αυτή ήταν η βάση του.

Σύμφωνα, ωστόσο την έρευνα, οι τσεχικές αρχές υποπτεύονται ότι από αυτή τη βίλα ο Νικολάι έδινε κρίσιμες πληροφορίες στη ρωσική στρατιωτική υπηρεσία GRU για φορτία όπλων που ο ίδιος είχε μεσολαβήσει ώστε να πουληθούν σε εχθρούς της Ρωσίας.

Κάποια από αυτά τα φορτία δεν έφτασαν ποτέ στον προορισμό τους, καθώς καταστράφηκαν σε εκρήξεις σε αποθήκες όπλων σε Βουλγαρία και Τσεχία και δύο φορές παραλίγο να δολοφονηθούν ο Βούλγαρος έμπορος όπλων Γκέμπρεφ, ο γιος του κι ένας συνεργάτης του.

Αξίζει να σημειωθεί ότι οι τσέχικες αρχές είχαν εξετάσει επανειλημμένα τον Σαπόζνικοφ για δύο εκρήξεις σε αποθήκες όπλων στη Μοραβία της Τσεχίας το 2014. Οι εκρήξεις αυτές έγιναν με δύο μήνες διαφορά το φθινόπωρο του 2014 και οδήγησαν στον θάνατο δύο ανθρώπων και ζημιές ενός δισεκατομμυρίου τσέχικων κορωνών. Οι αρχές το 2022 κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι ο Σαπόζνικοφ και η σύζυγός του τροφοδοτούσαν τη ρωσική υπηρεσία πληροφοριών του στρατού με πληροφορίες για τον εργοδότη τους, την τσέχικη εταιρεία όπλων IMEX Group SRO, διευκολύνοντας τις πράξεις δολιοφθοράς στην Τσεχία. Τόσο ο ίδιος όσο και η σύζυγός του έχουν αρνηθεί τις κατηγορίες αυτές στις επανειλημμένες καταθέσεις τους.

Ένα από τα στοιχεία που παραξένεψαν τους Τσέχους ερευνητές ήταν ότι ο μισθός του πωλητή όπλων που έπαιρνε ο Σαπόζνικοφ προσέγγιζε τις 12.500 κορώνες τον μήνα, δηλαδή κάπου 608 ευρώ. Πώς ήταν δυνατόν λοιπόν να έχει σπίτι 320 τετραγωνικών, σε οικόπεδο 4,3 στρεμμάτων στη Χαλκιδική, δύο σπίτια στην Τσεχία και καταθέσεις μαζί με τη σύζυγό του, Ελενα σε Τσεχία, Ελλάδα και Ελβετία (Credit Suisse) και να ζει χωρίς να επιβαρύνει τους λογαριασμούς αυτούς;

Εν τέλει, στις 29 Απριλίου 2024 η τσέχικη αστυνομία αποφάσισε να αρχειοθετήσει την υπόθεση των εκρήξεων στις αποθήκες όπλων της IMEX, αναφέροντας ότι «η αστυνομία θεωρεί ότι έχει αποδειχθεί ότι οι εκρήξεις και στις δύο αποθήκες έγιναν από αξιωματικούς της ρωσικής στρατιωτικής υπηρεσίας πληροφοριών GRU. Το κίνητρο ήταν να εμποδιστούν οι αποστολές όπλων και πυρομαχικών σε περιοχές όπου ο ρωσικός στρατός διεξήγαγε τις επιχειρήσεις του. Η τσέχικη αστυνομία βάζει την υπόθεση στο αρχείο, επειδή η Μόσχα δεν δείχνει θέληση να συνεργαστεί μαζί της».

Ο Σαπόζνικοφ είχε ήδη πεθάνει ξαφνικά τον Φεβρουάριο του 2024. Με την αναγγελία του θανάτου του, πολλές δυτικές υπηρεσίες θεώρησαν ότι θα μπορούσε και να μην έχει πεθάνει από φυσικά αίτια. Αξίζει να σημειωθεί ότι αν και επισήμως ο Σαπόζνικοφ έπαθε καρδιακή ανακοπή την υπόθεσή του ανέλαβε η κρατική ασφάλεια στον Πολύγυρο. Μάλιστα, οι ιστολογικές εξετάσεις διαρκούσαν ακόμα και μέχρι την περασμένη εβδομάδα.

Πάντως, το πιστοποιητικό θανάτου, που εκδόθηκε από ιδιώτη γιατρό της Θεσσαλονίκης με ημερομηνία 1 Μαρτίου 2024, αναφέρεται ως αιτία η καρδιακή ανακοπή. Η έρευνα για τις συνθήκες του θανάτου του στην Ελλάδα δεν έχει κλείσει τυπικά, ακόμα και αν όλες οι ενδείξεις παραπέμπουν σε φυσικό θάνατο από την υπερτροφική καρδιά του.

https://www.kathimerini.gr/world/563006773/i-skia-tis-rosikis-kataskopeias-pano-apo-mia-vila-sti-chalkidiki/

Ευρωεκλογές: Δημοσκοπική πρωτιά και στην Αυστρία για την ακροδεξιά

1

Η ρητορική του FPO γίνεται αποδεκτή από ένα σημαντικό ποσοστό του εκλογικού σώματος της Αυστρίας. Εάν μάλιστα αυτή η ανοδική πορεία συνεχιστεί η ακροδεξιά θα μπορούσε να γίνει κυβέρνηση.

«Σταματήστε την τρέλα της ΕΕ» γράφει το σύνθημα σε μια αφίσα του αυστριακού ακροδεξιού Κόμματος Ελευθερίας (FPO) για τις Ευρωεκλογές, που απεικονίζει την πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν και τον πρόεδρο της Ουκρανίας, Βολοντίμιρ Ζελένσκι αγκαλιασμένους και πλαισιωμένους από ένα σκηνικό καταστροφής με τανκς, ελικόπτερα, μια σύριγγα, ανεμογεννήτριες και ένα σκάφος γεμάτο μετανάστες.

Κι αν όλα αυτά φαίνονται γραφικά, νέα δημοσκόπηση ενόψει των Ευρωεκλογών δίνει στο FPO ποσοστό κοντά στο 30%, πράγμα που σημαίνει πως αναμένεται να καταλάβει την πρώτη θέση μεταξύ των αυστριακών κομμάτων στις 9 Ιουνίου.

Η ρητορική του FPO –λαϊκιστική, ρωσόφιλη, ευρωσκεπτικιστική και κατά του εμβολίου για τον κορωνοϊό– γίνεται αποδεκτή από ένα σημαντικό ποσοστό του εκλογικού σώματος της χώρας. Εάν μάλιστα αυτή η ανοδική πορεία συνεχίσει και μετά τις Ευρωεκλογές, η ακροδεξιά θα μπορούσε να αναδειχθεί κυβέρνηση το ερχόμενο Φθινόπωρο, καθώς οι αυστριακές εθνικές εκλογές είναι προγραμματισμένες για τον Σεπτέμβριο.

Σημειώνεται ότι η ακροδεξιά προηγείται στις δημοσκοπήσεις από τα τέλη του 2022, την ώρα που είναι χαρακτηριστικό της δημοφιλίας του FPO πως το κόμμα έχει επίσης μεγάλο πλεονέκτημα έναντι των αντιπάλων του στα social media. Ο Χάραλντ Βιλίμσκι, επικεφαλής της λίστας του FPO για τις Ευρωεκλογές, έχει τέσσερις φορές μεγαλύτερο αριθμό ακολούθων συγκριτικά με τους αντιπάλους του, Χέλμουτ Μπραντστάτερ του κόμματος της Νέας Αυστρίας και του Φιλελεύθερου Φόρουμ (NEOS) και  της Λένα Σίλινγκ των Πρασίνων, όπως αναφέρει το αυστριακό πρακτορείο ειδήσεων APA.

Η ιστορική διαδρομή του FPO

Όσον αφορά την ιστορία του, το FPO δημιουργήθηκε τη δεκαετία που ακολούθησε το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και παρουσιάστηκε στα πρώτα του χρόνια ως πανγερμανιστικό, με στόχο να προετοιμάσει το έδαφος για την επιστροφή του εθνικοσοσιαλισμού στην Αυστρία. «Οι περισσότεροι από τους ηγέτες του κόμματος ήταν πρώην μέλη του ναζιστικού κόμματος», εξηγεί στο France 24 ο Benjamin Biard, ερευνητής στο think tank, Center de recherche et d’information socio-politiques (CRISP) που εδρεύει στις Βρυξέλλες. «Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι αυτό εξακολουθεί να ισχύει σήμερα», προσθέτει ο Biard, ειδικός της ακροδεξιάς στην Ευρώπη.

Το FPO ήρθε για πρώτη φορά στην εξουσία την περίοδο 1983-1986, εγκαταλείποντας τα αρχικά του ιδεολογικά θεμέλια και υιοθετώντας μια «φιλελεύθερη» στάση υπέρ της ελεύθερης αγοράς που το οδήγησε να συμμετάσχει σε κυβέρνηση συνασπισμού με τους Σοσιαλδημοκράτες του SPO.

Αλλά με την άφιξη του αμφιλεγόμενου ηγέτη Jorg Haider το 1986, το FPO παραγκωνίστηκε και ως κόμμα της αντιπολίτευσης μετακινήθηκε όλο και περισσότερο στην εθνικιστική και λαϊκιστική δεξιά, με τον Haider να σχετικοποιεί ή να επανερμηνεύει ανοιχτά το ναζιστικό παρελθόν της Αυστρίας. Τελικά παραιτήθηκε το 2000 μετά από αμφιλεγόμενες δηλώσεις για το Τρίτο Ράιχ.

Το FPO κατάφερε να δείξει για άλλη μια φορά τη δύναμή του στις κάλπες στις βουλευτικές εκλογές του 1999, όταν έγινε το δεύτερο μεγαλύτερο πολιτικό κόμμα. Τον Φεβρουάριο του 2000, εντάχθηκε σε έναν κυβερνητικό συνασπισμό με το τότε κυβερνών κεντροδεξιό Λαϊκό Κόμμα του Wolfgang Schussel.

Σύμφωνα με τον Biard, αυτός ο συνασπισμός ήταν ένα από τα πρώτα παραδείγματα «μιας νέας φάσης στην ανάπτυξη της ακροδεξιάς στην Ευρώπη μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο», στην οποία τα κόμματα δεν είναι πλέον ικανοποιημένα «να ενεργούν ως μεγάλες δυνάμεις της αντιπολίτευσης, αλλά έχουν φιλοδοξίες να φτάσει στην έδρα της εξουσίας για να ασκήσει άμεση επιρροή στη δημόσια πολιτική».

Πως βγήκε ευνοημένο από το Ibiza-gate

Έτσι, παρόλο που το FPO γνώρισε εσωτερικές διαιρέσεις και εκλογικές αποτυχίες, επέστρεψε και πάλι στην καρδιά της αυστριακής πολιτικής ζωής το 2017, προσχωρώντας στην κυβέρνηση που σχηματίστηκε από τον Sebastian Kurz του Λαϊκού Κόμματος. Αυτή η νέα εμπειρία εξουσίας ήταν για άλλη μια φορά βραχύβια, αυτή τη φορά λόγω του σκανδάλου διαφθοράς «Ibiza-gate» που ανάγκασε τον πρώην αρχηγό του FPO Heinz-Christian Strache να παραιτηθεί από αντικαγκελάριος το 2019.

Ωστόσο, ο αντίκτυπος του Ibiza-gate είχε περιορισμένη επίδραση στο κόμμα, σύμφωνα με τον Biard. Στις τελευταίες ευρωπαϊκές εκλογές του 2019, το FPO, παρότι έχασε έδαφος, παρέμεινε το τρίτο μεγαλύτερο κόμμα με 17,2% των ψήφων.

«Η δυσαρέσκεια του εκλογικού του σώματος –ή ενός τμήματός του– δεν φαίνεται να έχει επιβεβαιωθεί μακροπρόθεσμα», λέει ο Biard.

Παρά το νέο σκάνδαλο που συνδέεται με το FPO, το οποίο κατηγορήθηκε από το κυβερνών κόμμα των Πρασίνων αυτόν τον μήνα ότι επέτρεψε τη ρωσική κατασκοπεία, το κόμμα «μάλλον αντέχει καλά», λέει ο Biard.

Μια εξήγηση για την ικανότητα του FPO να ξεπερνάει τα σκάνδαλα «βρίσκεται στο γεγονός ότι τα ακροδεξιά κόμματα παραδοσιακά παρουσιάζουν τον εαυτό τους ως θύματα του συστήματος στο σύνολό του» και είναι ικανά να χρησιμοποιούν τη θυματοποίηση ως τρόπο απάντησης των επικριτών, εξηγεί ο Biard.

Αξιοποιώντας την απογοήτευση των πολιτών

Εκτός από αυτήν την αντισυστημική ρητορική, τα άλλα κύρια θέματα του FPO είναι χαρακτηριστικά των ακροδεξιών κομμάτων: η απόρριψη της μετανάστευσης, η υπεράσπιση μιας μορφής αυστριακού «πατριωτισμού», μια πολύ σκληρή στάση απέναντι στο Ισλάμ και έμφαση στην ευρωσκεπτικιστική ρητορική. .

Όπως συμβαίνει με τα περισσότερα ακροδεξιά κόμματα, ενώ οι ψηφοφόροι του FPO παρακινούνται από την ιδεολογία, ψηφίζουν επίσης «για να εκφράσουν τη δυσαρέσκειά τους ή ακόμα και την απογοήτευσή τους με τον τρόπο που λειτουργεί η δημοκρατία σήμερα», λέει ο Biard.

Σε μια πρόσφατη συνέντευξή του στο αυστριακό πρακτορείο ειδήσεων APA, ο Vilimsky, επικεφαλής υποψήφιος της λίστας του FPO για το κοινοβούλιο της ΕΕ, δήλωσε ότι η αποστολή του κόμματός του ήταν «να κλωτσήσει το κατεστημένο».

Σε μια μελέτη που δημοσιεύθηκε τον Απρίλιο, ο Patrick Moreau, ένας πολιτικός επιστήμονας που ειδικεύεται στη σύγχρονη Γερμανία και Αυστρία, ανέφερε μερικούς από τους λόγους για την ηγετική θέση του FPO στις δημοσκοπήσεις, ιδίως την παραπομπή στη Δικαιοσύνη του πρώην καγκελαρίου Sebastian Kurz και άλλα σκάνδαλα διαφθοράς του Λαϊκού Κόμματος. Η εσωτερική κρίση των Σοσιαλδημοκρατών, ο υψηλός πληθωρισμός, η αύξηση των τιμών, καθώς και μετανάστευση παίζουν επίσης σημαντικό ρόλο.

Δεδομένης της συνήθειας του FPO να συνδέει ζητήματα ασφάλειας και μετανάστευσης, «η Αυστρία νιώθει εκτεθειμένη», λέει ο Biard. Ο πρώην καγκελάριος Κουρτς είδε το ποσοστό αποδοχής του να αυξάνεται, αφού ζήτησε το κλείσιμο των συνόρων της Αυστρίας.

Ο Biard προσθέτει ότι η σκληροπυρηνική στάση του FPO για τη μετανάστευση δεν αντικατοπτρίζει απαραίτητα την πραγματικότητα. Αυτό που μετράει για αυτά τα ακροδεξιά κόμματα «είναι να μπορούν να δημιουργήσουν ένα αίσθημα φόβου στην κοινωνία σε σχέση με αυτά τα μεταναστευτικά ζητήματα, είτε είναι πραγματικά είτε υπερβολικά», λέει.

Σύμφωνα με μια ανάλυση που δημοσιεύτηκε το 2017 από τον Hans Winkler, πρώην εκδότη της περιφερειακής εφημερίδας Kleine Zeitung, η Αυστρία βρίσκεται «στο σταυροδρόμι όλων των μεταναστευτικών οδών στην Ευρώπη» και ήταν μία από τις τρεις χώρες της ΕΕ που επλήγησαν περισσότερο από το «μεγάλο κύμα μετανάστευσης το 2015 και το 2016. Η Αυστρία δέχθηκε 95.000 αιτούντες άσυλο, περισσότερους ανθρώπους κατά κεφαλήν από τη Γερμανία».

Το FPO «μπόρεσε να κινητοποιήσει ένα μεγάλο τμήμα ψηφοφόρων μένοντας κοντά στις απογοητεύσεις του πληθυσμού», γράφει ο Moreau στη μελέτη του για τη δεξαμενή σκέψης Fondapol (Ίδρυμα Πολιτικής Καινοτομίας). «Η φύση της δυσαρέσκειας των ψηφοφόρων ευνοεί το FPO, το οποίο βασίζεται σε αυτά τα θέματα».

Έξοδος από την ΕΕ;

«Φανταστείτε να υπήρχε ένα κόκκινο κουμπί για να βγάλετε την Αυστρία από την τρέλα της ΕΕ. Δεν θα δίσταζα ούτε ένα χιλιοστό του δευτερολέπτου να το πατήσω», δήλωσε ο Vilimsky στο συνέδριο του FPO στη Βιέννη στα μέσα Απριλίου.

Χωρίς να φτάσει στο σημείο να συζητήσει την έξοδο της Αυστρίας από την ΕΕ, ο Vilimsky υπογραμμίζει τη ριζοσπαστική στάση του FPO έναντι των Βρυξελλών, που συμμερίζονται οι ακροδεξιοί στην Ιταλία, τη Γαλλία και την Ολλανδία.

Ωστόσο, τα περισσότερα ακροδεξιά ευρωπαϊκά κόμματα «τονίζουν τώρα τις θέσεις τους, όχι υπέρ της αποχώρησης από την ΕΕ αλλά μάλλον υπέρ μιας εις βάθος μεταρρύθμισης των θεσμών της», εξηγεί ο Biard. Το Ολλανδικό Κόμμα για την Ελευθερία, για παράδειγμα, απέσυρε τελικά πρόταση αποχώρησης από την ΕΕ από το πρόγραμμά του.

Στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, το FPO είναι μέρος της ομάδας Identity and Democracy, την οποία συνίδρυσε το 2015 (τότε ονομαζόταν Ευρώπη των Εθνών και των Ελευθεριών). Η ομάδα είναι η έκτη μεγαλύτερη στο σημερινό Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, με 59 ευρωβουλευτές από οκτώ χώρες.

Εάν τα λαϊκιστικά κόμματα τα πάνε καλά στις εκλογές της 9ης Ιουνίου, το FPO του Vilimsky ελπίζει να ενώσει την ομάδα Identity and Democracy υπό μια «κοινή στέγη» με τα κόμματα της ομάδας των Ευρωπαίων Συντηρητικών και Μεταρρυθμιστών (ECR).

Σύμφωνα με τον Biard «το να δούμε το FPO να κερδίζει περισσότερες έδρες στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο είναι ένα ρεαλιστικό σενάριο». Εάν επιβεβαιωθούν οι προθέσεις ψήφου, το FPO θα μπορούσε να κερδίσει άλλες τρεις έδρες στο Στρασβούργο τον Ιούνιου.

Ευρωεκλογές: Δημοσκοπική πρωτιά και στην Αυστρία για την ακροδεξιά

Μ. Εβδομάδα: Πώς η σύγκριση της πόρνης και της Εύας χάρισαν την αθανασία στην Κασσιανή

0

Ποιες ήταν οι γυναίκες που συντρόφευσαν τον Χριστό από τα χρόνια της διδασκαλίας του ως τη Σταύρωση και την Ανάστασή του

Η αμαρτωλή αλείφει τα πόδια του Χριστού με μύρο και τα σκουπίζει με τα μαλλιά της. Η Παναγία στέκει κάτω από το σταυρωμένο σώμα του παιδιού της. Οι Μυροφόρες γίνονται οι πρώτες μάρτυρες της Ανάστασης και κατόπιν μεταδίδουν το χαρμόσυνο μήνυμά της…

Στον κατ’ εξοχήν ανδροκρατούμενο και βαθιά πατριαρχικό χώρο της Εκκλησίας, η Μεγάλη Εβδομάδα δίνει μια κάποια ορατότητα στις γυναικείες μορφές καθ’ οδόν προς τη μεγαλύτερη γιορτή της χριστιανοσύνης.

Πίσω από την Παναγία στοιχίζονται η Μαρία και η Μάρθα, οι αδελφές του Λαζάρου, η Μαρία η Μαγδαληνή, η Μαρία του Κλωπά, η Ιωάννα, η Σαλώμη.

Αλλά δεν είναι μόνο αυτές. Σύμφωνα με μελέτες, οι μαθήτριες του Χριστού, εκείνα τα χρόνια που κήρυττε στη Γαλιλαία, στην Ιερουσαλήμ, στη Βηθανία και σε αυτήν ακόμη την εχθρική Σαμάρεια, ήταν δεκάδες.

Για την παρουσία των γυναικών δίπλα στον Χριστό η αδελφή Θεολογία – Ευανθία Αδαμτζίλογλου – αναφέρει στη διδακτορική της διατριβή ότι «εμφανίζονται όλοι μαζί να πηγαίνουν από πόλη σε πόλη και από χωριό σε χωριό για να κηρύξουν το Ευαγγέλιο της Βασιλείας του Θεού. Για τις γυναίκες μαθήτριες του Ιησού υπάρχει η πληροφορία ότι διακονούσαν τον Ιησού από τα υπάρχοντά τους. Οι περισσότερες από αυτές είχαν θεραπευθεί από τον Ιησού από αρρώστιες και πονηρά πνεύματα».

«Το δικό της μαρτύριο»

Μιλώντας για τις γυναίκες και το Θείο Δράμα, δεν θα μπορούσαμε να μην ξεκινήσουμε από την Παναγία. «Στη Σταύρωση, η Παναγία Μητέρα του Θεού βιώνει το δικό της προσωπικό μαρτύριο» δηλώνει η επίκουρη καθηγήτρια του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Θώμη Χουβαρδά. «Συμμετέχει στο Πάθος του Κυρίου ως μητέρα, που παρακολουθεί τον οδυνηρό σταυρικό θάνατο του παιδιού της». Ταυτόχρονα, τονίζει, είναι και εκείνη η πιστή δούλη του Θεού, που αντικρίζει τον Λυτρωτή του κόσμου να πάσχει άδικα στον Σταυρό και να υπομένει έναν ατιμωτικό θάνατο. Στην υμνολογία της Εβδομάδας των Παθών, η στάση της είναι θρηνητική, όπως ταιριάζει σε μια μάνα, αλλά και εύγλωττα συγκρατημένη και σοβαρή, όπως αρμόζει στην Παναγία Θεοτόκο.

Καίριο ρόλο στο χριστιανικό αφήγημα παίζουν οι Μυροφόρες, που ξεχωρίζουν για τη γενναιότητά τους και ανταμείβονται για αυτή. Διότι οι Απόστολοι, φοβούμενοι πιθανά αντίποινα, εγκατέλειψαν την Ιερουσαλήμ, ενώ οι γυναίκες τόλμησαν να πάνε στον τάφο για να επιτελέσουν τα ταφικά έθιμα. Και είναι αυτές οι γυναίκες που, όπως πρόσταξε ο Αγγελος, μεταφέρουν πρώτες το μήνυμα της Αναστάσεως στους μαθητές και από εκεί σε ολόκληρο τον κόσμο.

Ως επτά Μυροφόρες λογίζονται η Μαρία η Μαγδαληνή, η Μαρία και η Μάρθα (αδελφές του Λαζάρου), η Σαλώμη (κόρη του Ιωσήφ του Μνήστορος και γυναίκα του Ζεβεδαίου και μητέρα των μαθητών Ιακώβου και Ιωάννη), η Ιωάννα (γυναίκα του πλούσιου Χουζά που ήταν επίτροπος στο σπίτι του βασιλιά Ηρώδη), η Μαρία του Κλωπά (που αναφέρεται και ως «αδελφή της Παναγίας») και τελευταία η Σωσσάνα, κόρη ειδωλολάτρη ιερέα που ασπάστηκε τον χριστιανισμό και διέθεσε την περιουσία της στη διάδοσή του.

Πιο πολλά στοιχεία υπάρχουν για τρεις από αυτές. Η Μαρία και η Μάρθα ζούσαν με τον αδελφό τους τον Λάζαρο στη Βηθανία, ένα χωριό τρία χιλιόμετρα έξω από την Ιερουσαλήμ. Όπως γράφεται, ο Κύριος επισκεπτόταν συχνά αυτό το μικρό χωριό γιατί μαζί με τους μαθητές του έβρισκε θαλπωρή, ενώ το πλήθος που έσπευδε να το ακούσει έμοιαζε με ένα διαρκές ποτάμι.

«Αυτές οι δύο γυναίκες εκπροσωπούν διαφορετικούς τύπους ανθρώπων: η Μάρθα είναι η δραστήρια, ζωηρή και προσπαθεί να φροντίσει τον Χριστό με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Η Μαρία είναι ένας φιλήσυχος άνθρωπος, θα την παρομοίαζε κανείς με ερημήτρια ή και ασκήτρια» εξηγεί στο «Βήμα» ο πατήρ Ευάγγελος Λιάπης, αντισυνταγματάρχης του Στρατού. Όπως προσθέτει, η δυναμικότητα της μιας και η φιλησυχία της άλλης φαίνονται ξεκάθαρα από την ευαγγελική διήγηση της Ανάστασης του Λαζάρου.

Η παρεξηγημένη Μαγδαληνή

Οσον αφορά τη Μαρία Μαγδαληνή, σήμερα όλοι οι θεολόγοι θεωρούν ότι είναι μια παρεξηγημένη προσωπικότητα. Η πανέμορφη Μαρία από τα Μάγδαλα, εκείνη την εμπορική πόλη στα δυτικά της ακτής της Γαλιλαίας, ήταν η πλέον αφοσιωμένη μαθήτρια του Χριστού. Πολλοί εκτιμούν ότι είχε τα προσόντα ενός φυσικού ηγέτη. Ισως γι’ αυτό, μέσα στο διάβα των αιώνων, πολλοί προσπάθησαν αρχικά να τη συνδέσουν με την πόρνη που ζητάει συγχώρεση και στη σύγχρονη εποχή με μυθιστορικές αναφορές τη στροβιλίζουν σε υποτιθέμενες ερωτικές ή συζυγικές σχέσεις με τον Ιησού. Και όμως, όλα δείχνουν ότι οι μαθητές τη σέβονταν απόλυτα. Χήρα κατά πολλούς (ή ανύπαντρη κατ’ άλλους) ήταν εξαιρετικά πλούσια και στήριζε το έργο του Χριστού. Απόλυτα αφοσιωμένη στην αποστολή της, στην ανδροκρατούμενη κοινωνία της εποχής δέχθηκε την αμφισβήτηση ακόμη και από τον Απόστολο Πέτρο.

Οσον αφορά μια άλλη μορφή των αγίων ημερών, τη μετανοήσασα αμαρτωλή, που κατά άλλους πλένει τα πόδια του Χριστού, ενώ σύμφωνα με άλλους το κεφάλι, η ταυτοποίησή της αποτελεί ένα πραγματικό μυστήριο. Το γεγονός εκτυλίχθηκε στη Βηθανία στο σπίτι του Σίμωνα του Λεπρού ή σε οίκο Φαρισαίου. Αρχικά υπήρχαν εκτιμήσεις ότι πρόκειται για τη Μαρία την αδελφή του Λαζάρου. «Ο Αγιος Συμεών Θεσσαλονίκης δεν το αποδέχεται», αφού αναφέρει ότι «η αδελφή του Λαζάρου ήταν αγνή» επισημαίνει μεταξύ άλλων ο Μητροπολίτης Πισιδίας Ιώβ, ο οποίος προσθέτει: «Ανεξάρτητα από την ταυτοποίηση, αυτό που κυριαρχεί είναι ο μετανοητικός χαρακτήρας που καθιέρωσε την παράδοση να τελείται τη Μεγάλη Τετάρτη το Ευχέλαιο και όλοι οι πιστοί να λαμβάνουν σε αντάλλαγμα το Χρίσμα του αγιασμένου ελαίου, όπως ακριβώς η αμαρτωλή που έχρισε τα πόδια του Σωτήρα ως ένδειξη μετανοίας».

Η Κασσιανή και η πόρνη

Τέλος, πέρα από τις σύγχρονες του Ιησού γυναίκες, οι Ακολουθίες της Μεγάλης Εβδομάδας διασώζουν στους αιώνες τη μεγάλη υμνωδό, την Κασσιανή, και το περίφημο τροπάριό της που αναφέρεται στην πόρνη και στην Εύα, μια παράπλευρη… ωφέλεια από τον χαμένο έρωτά της με τον αυτοκράτορα Θεόφιλο.

Γεννημένη και μεγαλωμένη στις αρχές του 9ου αιώνα στην Κωνσταντινούπολη, διανοούμενη και κόρη πλούσιας οικογένειας με τίτλους στην αυτοκρατορική αυλή, η Κασσιανή αποτέλεσε και η ίδια αντικείμενο παρεξηγήσεων εξαιτίας του τροπαρίου της.

Στην υμνογραφία της Μεγάλης Τρίτης, όπου η Εκκλησία προβάλλει τη φιλαργυρία του προδότη Ιούδα και τη μετάνοια της «εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσης γυναικός», κυριαρχεί στη λαϊκή ευσέβεια το λεγόμενο τροπάριο της μοναχής Κασσιανής. Όπως επισημαίνει η ομότιμη καθηγήτρια της Θεολογικής Σχολής Δήμητρα Κούκουρα, «ο ποιητικός στίχος και η μελωδία που τον επένδυσε έχουν εξαιρετική ποιότητα, γεγονός που δείχνει την υψηλή παιδεία μιας γυναίκας, γεγονός σπάνιο για την εποχή. Η Κασσιανή, δυνατή γυναίκα, απορρίπτει με την ελευθερία της σκέψης της ακόμη και αυτοκρατορικό γάμο. Στο τροπάριο περιγράφεται η πόρνη που απελευθερώνεται από το πάθος της αμαρτίας και συγκρίνεται με την Εύα που υποδουλώθηκε στην εγωπάθειά της».

Μ. Εβδομάδα: Πώς η σύγκριση της πόρνης και της Εύας χάρισαν την αθανασία στην Κασσιανή

Φρουροί της επανάστασης: Γιατί τους δημιούργησε ο Χομεϊνί – Πώς απέκτησαν τόση δύναμη

0

Γιατί δημιούργησε τους Φρουρούς της Επανάστασης τον Απρίλιο του 1979 ο Αγιατολάχ Χομεϊνί και πώς απέκτησαν τόση δύναμη στο Ιράν

«Δεν είναι φύλακες του Ιράν – είναι φύλακες της Ισλαμικής Επανάστασης» λέει η ιρανή συγγραφέας Μαριάν Σατραπί με την ευκαιρία της πρόσφατης κυκλοφορίας του τελευταίου της βιβλίου-κόμικ, όπου γράφει ότι «η επιβίωση της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν είναι στενά συνδεδεμένη με την παρουσία τους.

Το ιρανικό καθεστώς αποκαλείται συχνά «καθεστώς των μουλάδων» αλλά θα άρμοζε περισσότερο να το λέγαμε «καθεστώς των Φρουρών». Χωρίς τους Φρουρούς της Επανάστασης, η Ισλαμική Δημοκρατία δεν θα είχε επιβιώσει ούτε έναν μήνα».

Η Σατραπί, που έγινε διάσημη από το πρώτο της βιβλίο-κόμικ «Περσέπολις», γράφει ότι «οι περισσότεροι Ιρανοί φοβούνται και μισούν» τους Φρουρούς της Επανάστασης. Για να περιγράψει την ισχύ που έχουν οι Φρουροί της Επανάστασης έρευνα του ολλανδικού Ινστιτούτου Clingendael τους χαρακτηρίζει «στρατό που διαθέτει κράτος» – παραφράζοντας τον Βολταίρο που είχε πει ότι «ενώ μερικά κράτη έχουν στρατό, ο Πρωσικός Στρατός έχει κράτος». Η συνολική δύναμη των Φρουρών υπολογίζεται σήμερα σε 250.000 άνδρες.

Επέτειος

Την περασμένη Δευτέρα, οι Φρουροί της Επανάστασης συμπλήρωσαν 45 χρόνια ύπαρξης: ιδρύθηκαν στις 22 Απριλίου 1979 από τον Αγιατολάχ Χομεϊνί. Ο ηγέτης της Ισλαμικής Επανάστασης είχε πολλούς λόγους για να ιδρύσει τους Φρουρούς. Πρώτον, έτρεφε μεγάλη δυσπιστία προς τον στρατό του σάχη, που ανατράπηκε στις αρχές του 1979, δεύτερον, φοβόταν ένα στρατιωτικό πραξικόπημα από τις ΗΠΑ, όπως το βρετανοαμερικανικό πραξικόπημα στο Ιράν το 1953, και, τρίτον, θεωρούσε ότι οι σύμμαχοί του στην Ισλαμική Επανάσταση, όπως μαρξιστές αντάρτες ή η οργάνωση Μουτζαχεντίν Χαλκ, θα γίνονταν σύντομα ανταγωνιστές του.

Οι Φρουροί της Επανάστασης βοήθησαν τον Χομεϊνί να εδραιώσει την εξουσία του, μεταμορφώθηκαν σε οργανωμένο στρατό στη διάρκεια του πολέμου Ιράν – Ιράκ (1980-1988) αλλά στην πορεία έγιναν υπερβολικά ισχυροί. Σήμερα, σύμφωνα με το Clingendael, «διαμορφώνουν αντί απλώς να εφαρμόζουν την εξωτερική πολιτική και την πολιτική ασφαλείας του Ιράν, ελέγχουν κρίσιμους τομείς της ιρανικής οικονομίας και θα καθορίσουν ακόμη και τη διαδοχή του Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ», ανώτατου ηγέτη της χώρας που έγινε πρόσφατα 85 ετών. Το Ιράν «παραμένει μόνο κατ’ όνομα Ισλαμική Δημοκρατία διότι στην πράξη μεταλλάσσεται σε στρατιωτική δικτατορία των Φρουρών της Επανάστασης».

Σύμφωνα με έκθεση της αμερικανικής ΜΚΟ Counter Extremism Project, οι Φρουροί της Επανάστασης «χρησιμοποιούν μεθόδους μυστικής αστυνομίας κατά των αντιπάλων τους εντός του Ιράν και τρομοκρατικές τακτικές κατά των εχθρών τους στο εξωτερικό». Οι Φρουροί ελέγχουν την επίλεκτη Δύναμη Κουντς – που αναλαμβάνει ειδικές αποστολές στο εξωτερικό και υποστηρίζει σιιτικές πολιτοφυλακές του Ιράκ, τη λιβανέζικη Χεζμπολάχ, τη Χαμάς και άλλες φιλοϊρανικές οργανώσεις της Μέσης Ανατολής – και την πολιτοφυλακή Μπασίτζ, παραστρατιωτική οργάνωση επιφορτισμένη με την λαϊκή υποστήριξη του καθεστώτος, το οποίο στην πράξη σημαίνει ότι πατάσσει αντικαθεστωτικές δραστηριότητες, όπως διαδηλώσεις και διαμαρτυρίες, μέσω της βίας στους δρόμους και του εκφοβισμού. Η Μπασίτζ υποστηρίζει ότι μπορεί να κινητοποιήσει 600.000 εθελοντές.

Η Δύναμη Κουντς έπαιξε κρίσιμο ρόλο στην υποστήριξη του Μπασάρ αλ Ασαντ στον εμφύλιο της Συρίας. Επικεφαλής της ήταν ο στρατηγός Κασέμ Σολεϊμανί, που θεωρείται αρχιτέκτονας της νίκης του συριακού καθεστώτος στην Αραβική Ανοιξη και δολοφονήθηκε από αμερικανικό πύραυλο στη Βαγδάτη το 2020 – τον διαδέχτηκε ο ταξίαρχος Ισμαήλ Γκαανί.

Στην πυραυλική επίθεση του Ισραήλ κατά κτιρίου της ιρανικής πρεσβείας στη Δαμασκό, την εφετινή 1η Απριλίου, σκοτώθηκε ο επικεφαλής της Κουντς στη Συρία, Μοχάμαντ Ρεζά Ζαχεντί. Σύμφωνα με το αμερικανικό θινκ τανκ Council on Foreign Relations (CFR), το Ιράν επέκτεινε την παρουσία της Δύναμης Κουντς στο Ιράκ και στη Συρία ως απάντηση στην άνοδο του Ισλαμικού Κράτους, πεπεισμένο ότι «αν η οργάνωση δεν ηττάτο εκεί, θα προέλαυνε μέχρι την Τεχεράνη».

Από το φθινόπωρο του 2022 και το μεγαλύτερο μέρος του 2023 οι Φρουροί της Επανάστασης ήταν επικεντρωμένοι στην πάταξη του κύματος διαδηλώσεων και αμφισβήτησης του καθεστώτος που ξεσηκώθηκε λόγω της δολοφονίας της 16χρονης Μαχσά Αμινί ενώ ήταν κρατούμενη της ιρανικής αστυνομίας ηθών επειδή δεν φορούσε σωστά τη μαντίλα της. Από τον περασμένο Οκτώβριο οι Φρουροί είναι επικεντρωμένοι στην υποστήριξη της Χαμάς και άλλων περιφερειακών οργανώσεων στον πόλεμο με το Ισραήλ.

Οικονομική ισχύς

Οντας ο ισχυρότερος οικονομικός παίκτης στο Ιράν σήμερα, οι Φρουροί της Επανάστασης, εκτός από το ότι συγκεντρώνουν προσωπικές περιουσίες, χρηματοδοτούν τις δραστηριότητές τους, την απόκτηση όπλων, τις μυστικές επιχειρήσεις στο εξωτερικό και το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν. Πολλοί αναλυτές θεωρούν ότι οι αμερικανικές κυρώσεις στο Ιράν έχουν ευνοήσει τους Φρουρούς διότι ελέγχουν και τη μαύρη αγορά στη χώρα.

«Ο Σαντάμ Χουσεΐν, με την υποστήριξη της ΕΣΣΔ, των ΗΠΑ και των Ευρωπαίων που πίστευαν ότι ένα πλήγμα θα αρκούσε για να πνίξει τη νεαρή τότε Ισλαμική Δημοκρατία, εισέβαλε στο Ιράν το 1980» γράφει ο Αλέν Φρασόν, αρθρογράφος του «Monde». Ο πόλεμος τελείωσε οκτώ χρόνια αργότερα, χωρίς νικητή, και αντί να διαλύσει την Ισλαμική Δημοκρατία, «έβαλε τις βάσεις δύο πυλώνων της ιρανικής θεοκρατίας: των πυρηνικών και των Φρουρών της Επανάστασης».

Φρουροί της επανάστασης: Γιατί τους δημιούργησε ο Χομεϊνί – Πώς απέκτησαν τόση δύναμη

Ε.Αντώναρος: «Ψεύτες ο Κ.Μητσοτάκης και ο Γ.Φλωρίδης – Οι κατηγορούμενοι για το Μάτι δικάστηκαν με νόμο του 1950»

1

«Έχουν λερωμένη με ακάθαρτες ενοχές τη φωλιά τους και προσπαθούν – μάταια – να τη γλιτώσουν»

Ο υποψήφιος ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, Ευάγγελος Αντώναρος, με ανάρτησή του στο «Χ», εξαπέλυσε επίθεση στον πρωθυπουργό Κ.Μητσοτάκη και στον υπουργό Δικαιοσύνης Γ.Φλωρίδη με αφορμή τις δηλώσεις τους ότι οι ποινές που επιβλήθηκαν στους κατηγορούμενους για την τραγωδία στο Μάτι έγιναν βάσει διατάξεων που ψηφίστηκαν το 2019.

Όπως χαρακτηριστικά τόνισε «Αποσιωπούν ότι οι κατηγορούμενοι για το Μάτι δικάστηκαν με διάταξη του 1950».

Η ανάρτησή του:

«Ψεύτες.

Μητσοτάκης

Υπουργός Δικαιοσύνης

(αφήνω εκτός βαθμολογίας τον ανεκδιήγητο κυβερνητικό εκπρόσωπο).

Αποσιωπούν ότι οι κατηγορούμενοι για το Μάτι δικάστηκαν με διάταξη του 1950.

Κι ότι όσοι εξαγόρασαν τις ποινές τους το έκαναν με διάταξη που έφερε η σημερινή κυβέρνηση το 2024.
Θα τους ταράξουμε στα στοιχεία.

Γιατί έχουν λερωμένη με ακάθαρτες ενοχές τη φωλιά τους και προσπαθούν – μάταια – να τη γλιτώσουν.

Κάθε μέρα καινούργιες αποκαλύψεις για τις βρωμιές που συνθέτουν το αηδιαστικό μενού τους.

Δεν θα τους αφήσουμε σε χλωρό κλαρί».

 

Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο: Πόσοι ευρωβουλευτές θα εκλεγούν τον Ιούνιο – Οι 20 μόνιμες επιτροπές και η σύνθεσή τους

0

Ο ελάχιστος αριθμός ευρωβουλευτών ανά κράτος είναι 6 και ο μέγιστος 96

Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, κατά τη νέα 10η κοινοβουλευτική περίοδο (2024-2029), θα απαρτίζεται από 720 ευρωβουλευτές, οι οποίοι θα εκλεγούν από τις Ευρωεκλογές που θα πραγματοποιηθούν σε όλα τα κράτη μέλη της ΕΕ από τις 6 έως τις 9 Ιουνίου.

Οι ευρωβουλευτές μοιράζουν τον χρόνο τους ανάμεσα στην εκλογική περιφέρειά τους, στο Στρασβούργο, όπου διεξάγονται 12 σύνοδοι της ολομέλειας κάθε έτος (εκτός από τον Αύγουστο), και στις Βρυξέλλες, όπου συμμετέχουν σε πρόσθετες συνόδους, καθώς και σε συνεδριάσεις των επιτροπών και των πολιτικών ομάδων τους.

Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο: Ο ελάχιστος αριθμός ευρωβουλευτών ανά κράτος είναι 6 και ο μέγιστος 96

Μετά την αποχώρηση του Ηνωμένου Βασιλείου από την ΕΕ την 1η Φεβρουαρίου 2020, η σύνθεση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου άλλαξε, καθώς ο αριθμός τους μειώθηκε από 751 σε 705. Τότε, από τις 73 έδρες που κατείχε το Ην. Βασίλειο, οι 27 αναδιανεμήθηκαν σε άλλα κράτη μέλη (Ιρλανδία, Γαλλία, Ιταλία, Ισπανία, Πολωνία, Ρουμανία, Ολλανδία, Σουηδία, Αυστρία, Δανία, Σλοβακία, Φινλανδία, Κροατία και Εσθονία).

Ωστόσο, λόγω των δημογραφικών αλλαγών στην ΕΕ, το 2023, το Συμβούλιο της ΕΕ αποφάσισε, με τη σύμφωνη γνώμη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, να αυξήσει τον αριθμό των εδρών σε 720 (+15) για την επόμενη Κοινοβουλευτική Περίοδο (2024-2029).

Να σημειωθεί ότι η νομοθεσία της ΕΕ επιτρέπει ως μέγιστο αριθμό του 750 ευρωβουλευτές, συν τον Πρόεδρο, και ότι ο αριθμός των εδρών ανά χώρα αποφασίζεται πριν από τις ευρωπαϊκές εκλογές.

Στην κατανομή των εδρών λαμβάνεται υπόψη το μέγεθος του πληθυσμού των κρατών μελών, καθώς και η ανάγκη για ένα ελάχιστο επίπεδο εκπροσώπησης για τους ευρωπαίους πολίτες από μικρότερες χώρες.

Αυτή η αρχή της «φθίνουσας αναλογικότητας», η οποία κατοχυρώνεται στη Συνθήκη για την ΕΕ, σημαίνει ότι, ενώ οι μικρότερες χώρες έχουν λιγότερους βουλευτές από τις μεγαλύτερες χώρες, οι ευρωβουλευτές από μεγαλύτερες χώρες αντιπροσωπεύουν περισσότερους ανθρώπους από τους ομολόγους τους από τις μικρότερες χώρες. Πάντως, ο ελάχιστος αριθμός ευρωβουλευτών ανά χώρα είναι 6 και ο μέγιστος είναι 96.

Έτσι, μετά τις Ευρωεκλογές του Ιουνίου, η Γαλλία, η Ισπανία και η Ολλανδία θα λάβουν δύο επιπλέον έδρες, ενώ η Αυστρία, το Βέλγιο η Δανία, η Ιρλανδία, η Λετονία, η Πολωνία, η Σλοβακία, η Σλοβενία και η Φινλανδία θα λάβουν από μία επιπλέον έδρα.

Συγκεκριμένα, λοιπόν, οι έδρες ανά κράτος μέλος μετά τις ευρωεκλογές του Ιουνίου έχουν οριστεί ως εξής: Γερμανία 96, Γαλλία 81, Ιταλία 76, Ισπανία 61, Πολωνία 53, Ρουμανία 33, Ολλανδία 31, Βέλγιο 22, Ελλάδα, Τσεχία, Σουηδία, Πορτογαλία και Ουγγαρία από 21, Αυστρία 20, Βουλγαρία 17, Δανία, Φινλανδία, Σλοβακία από 15, Ιρλανδία 14, Κροατία 12, Λιθουανία 11, Σλοβενία και Λετονία από 9, Εσθονία 7 και Κύπρος Μάλτα και Λουξεμβούργο από 6.

Οι βουλευτές του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου εκπροσωπούν όλους τους ευρωπαίους πολίτες. Κάθε βουλευτής έχει το δικαίωμα να μιλά στην επίσημη γλώσσα της επιλογής του/της, ενώ τα κοινοβουλευτικά έγγραφα δημοσιεύονται σε όλες τις 24 επίσημες γλώσσες της ΕΕ.

Οι πολιτικές ομάδες και η σύνθεσή τους

Οι ευρωβουλευτές δεν οργανώνονται βάση την εθνικότητά τους, αλλά βάση την πολιτική τους τοποθέτηση.

Έτσι, αμέσως μετά την εκλογή τους θα ενταχθούν σε μία από τις πολιτικές ομάδες που θα συγκροτηθούν αμέσως μετά τις ευρωεκλογές και θα ανακοινωθούν στον πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου κατά την πρώτη συνεδρίαση της Ολομέλειας του Σώματος, η οποία έχει προγραμματιστεί για τις 16-19 Ιουλίου.

Μπορεί, όμως, κάποιοι ευρωβουλευτές να μην το πράξουν, οπότε πλέον θα ανήκουν στους «Μη Εγγεγραμμένους», όπως αποκαλούνται στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.

Κατά την τελευταία κοινοβουλευτική περίοδο (2019-2024), είχαν συγκροτηθεί επτά (7) πολιτικές ομάδες στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.

Βάσει της πολιτικής τους δύναμης, η κατάταξή τους έχει ως εξής: ΚΟ τoυ Ευρωπαϊκoύ Λαϊκoύ Κόμματoς (ΕΛΚ-Χριστιαvoδημoκράτες) (https://www.eppgroup.eu/), Ομάδα της Προοδευτικής Συμμαχίας των Σοσιαλιστών και Δημοκρατών (https://www.socialistsanddemocrats.eu/), Renew Europe Group (https://www.reneweuropegroup.eu/), Ομάδα τωv Πρασίvωv/Ευρωπαϊκή Ελεύθερη Συμμαχία (https://www.greens-efa.eu/en/), Ομάδα των Ευρωπαίων Συντηρητικών και Μεταρρυθμιστών (ECR) (https://ecrgroup.eu/), Ομάδα Ταυτότητας και Δημοκρατίας (ID) (https://www.idgroup.eu/) και Ομάδα της Αριστεράς στο ΕK-GUE/NGL (https://left.eu/).

Οι πολιτικές ομάδες συγκροτούνται αμέσως μετά τις ευρωεκλογές και για να σχηματιστεί απαιτείται η συμμετοχή τουλάχιστον 23 βουλευτών που πρέπει να εκπροσωπούν τουλάχιστον το ένα τέταρτο του συνόλου των κρατών μελών. Ωστόσο, πολιτικές ομάδες μπορούν να συγκροτηθούν και αργότερα κατά τη διάρκεια της 5ετίας.

Με τη σύσταση μιας ομάδας, ειδοποιείται ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου μέσω δήλωσης στην οποία ορίζεται η ονομασία της ομάδας, τα μέλη της και το προεδρείο της, καθώς και για την πολιτική δήλωση, η οποία καθορίζει τους στόχους της ομάδας.

Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο δεν χρειάζεται κανονικά να εκτιμήσει την πολιτική συγγένεια των μελών μιας πολιτικής ομάδας.

Όταν οι ευρωβουλευτές σχηματίζουν την ομάδα, αποδέχονται εξ ορισμού ότι έχουν συγγενή πολιτική τοποθέτηση. Μόνον εφόσον οι ενδιαφερόμενοι βουλευτές δεν το αποδέχονται, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο πρέπει να εκτιμήσει εάν η συγκρότηση της ομάδας είναι σύμφωνη με τις διατάξεις του Κανονισμού (του ΕΚ). Η ένταξη ενός ευρωβουλευτή σε περισσότερες από μία πολιτικές ομάδες απαγορεύεται.

Κάθε πολιτική ομάδα μεριμνά για την εσωτερική της οργάνωση ορίζοντας έναν/μια πρόεδρο (ή, σε ορισμένες ομάδες, δύο συμπροέδρους), ένα προεδρείο και μια γραμματεία. Πριν από κάθε ψηφοφορία στην ολομέλεια, οι πολιτικές ομάδες εξετάζουν τις εκθέσεις των κοινοβουλευτικών επιτροπών και υποβάλλουν τροπολογίες.

Η θέση κάθε πολιτικής ομάδας αποφασίζεται έπειτα από συζήτηση στους κόλπους της ομάδας, ενώ οι ευρωβουλευτές δεν μπορούν να υποχρεωθούν να δώσουν συγκεκριμένη ψήφο.

Συγκεκριμένα, για τις θέσεις που κάθονται οι ευρωβουλευτές στην αίθουσα συνεδριάσεων, αποφασίζονται βάσει της πολιτικής τους τοποθέτησης, από τα αριστερά προς τα δεξιά, έπειτα από συμφωνία μεταξύ των προέδρων των ομάδων. Οι επικεφαλής των πολιτικών ομάδων (πρόεδροι ή συνπρόεδροι) κάθονται πάντοτε στην πρώτη σειρά του ημικυκλίου είτε συνεδριάζουν στις Βρυξέλλες είτε στο Στρασβούργο.

Οι 20 μόνιμες επιτροπές και η σύνθεσή τους

Το πολιτικό και νομοθετικό έργο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου διεξάγεται από είκοσι μόνιμες επιτροπές και τέσσερις υποεπιτροπές, κάθε μία από τις οποίες εκλέγει έναν/μία πρόεδρο και έως τέσσερις αντιπροέδρους. Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο μπορεί, επίσης, να συστήνει προσωρινές επιτροπές για ειδικά ζητήματα και εξεταστικές επιτροπές για τη διερεύνηση παραβάσεων ή περιπτώσεων κακής εφαρμογής του κοινοτικού δικαίου.

Στην αρχή της νέας κοινοβουλευτικής περιόδου, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο αποφασίζει ποιοι βουλευτές θα συμμετάσχουν σε ποιες επιτροπές βάσει των προτιμήσεων που εκφράζουν, αλλά πρέπει ταυτόχρονα σε κάθε επιτροπή να αντικατοπτρίζεται και η συνολική πολιτική σύνθεση της ολομέλειας του ΕΚ.

Οι επιτροπές διαδραματίζουν αποφασιστικό ρόλο στη χάραξη πολιτικής, καθώς είναι αρμόδιες για την προετοιμασία των θέσεων του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, ιδίως όσον αφορά νέες νομοθετικές προτάσεις. Περιληπτικά, οι επιτροπές τροποποιούν τις νομοθετικές προτάσεις μέσω της υιοθέτησης εκθέσεων, υποβάλλουν τροπολογίες στην ολομέλεια και ορίζουν διαπραγματευτικές ομάδες για την πραγματοποίηση των συνδιαλλαγών με το Συμβούλιο της ΕΕ.

Επίσης, υιοθετούν εκθέσεις πρωτοβουλίας, διοργανώνουν ακροάσεις ειδημόνων και ελέγχουν το έργο των άλλων θεσμών και οργάνων της ΕΕ. Οι συνεδριάσεις των επιτροπών είναι δημόσιες και μεταδίδονται μέσω του διαδικτύου.

Περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να αντλήσετε στην ειδική ιστοσελίδα στα ελληνικά στον ιστότοπο του ΕΚ στον παρακάτω σύνδεσμο: https://www.europarl.europa.eu/committees/el/home

Οι 45 αντιπροσωπείες με δραστηριότητα σε ολόκληρο τον πλανήτη

Οι αντιπροσωπείες του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου είναι επίσημες ομάδες βουλευτών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου που διατηρούν και εμβαθύνουν τις σχέσεις του ΕΚ με κοινοβούλια, περιφέρειες και οργανισμούς τρίτων χωρών.

Λειτουργούν δηλαδή ως ο πρωταρχικός σύνδεσμος του ΕΚ με άλλα νομοθετικά όργανα, ενώ σε συνεργασία με τις επιτροπές του και τους ευρωβουλευτές, ασκούν κοινοβουλευτική διπλωματία μέσω τακτικών συζητήσεων, προωθώντας την ΕΕ εν γένει και ενθαρρύνουν τους εταίρους να σεβαστούν τις αξίες και τα συμφέροντα της Ένωσης.

Συνολικά, λειτουργούν 45 αντιπροσωπείες και διαχωρίζονται σε αντιπροσωπείες σε επίσημες διακοινοβουλευτικές επιτροπές, σε αντιπροσωπείες σε πολυμερείς κοινοβουλευτικές συνελεύσεις και αντιπροσωπείες για τις σχέσεις με άλλη χώρα ή ομάδα.

Επισκεφτείτε την ειδική ιστοσελίδα στα ελληνικά στον ιστότοπο του ΕΚ στον παρακάτω σύνδεσμο: https://www.europarl.europa.eu/delegations/el/home

Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο: Η ολομέλεια του, πώς λειτουργεί και το νομοθετικό και πολιτικό έργο

Η συνεδρίαση της ολομέλειας αντιπροσωπεύει την ολοκλήρωση του νομοθετικού έργου που συντελείται στις κοινοβουλευτικές επιτροπές και στις πολιτικές ομάδες. Η συνεδρίαση ολομέλειας είναι επίσης ο χώρος όπου οι αντιπρόσωποι των πολιτών της ΕΕ, οι ευρωβουλευτές, συμμετέχουν στην κοινοτική λήψη αποφάσεων και προβάλλουν την άποψή τους απέναντι στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή και στο Συμβούλιο της ΕΕ (υπουργοί κρατών μελών).

Με το πέρασμα των χρόνων, το ΕΚ έχει ενισχύσει το ρόλο του και από απλό φόρουμ συζήτηση και συμβουλευτικό όργανο, κατόρθωσε να συναποφασίζει ισότιμα με το Συμβούλιο της ΕΕ για σχεδόν τα ¾ της κοινοτικής νομοθεσίας.

Στις συνεδριάσεις της ολομέλειας προεδρεύει ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, ο οποίος επικουρείται στο έργο αυτό από τους 14 αντιπροέδρους.

Κατά τη διάρκεια της συνεδρίασης δίνει το λόγο στους ευρωβουλευτές και φροντίζει για την καλή διεξαγωγή των συζητήσεων, διευθύνει τις ψηφοφορίες, οι οποίες είναι ενίοτε παρατεταμένες και πολύπλοκες, ενώ οι δηλώσεις του/της κατά την έναρξη της ολομέλειας έχουν πολιτική βαρύτητα, καθώς το ΕΚ παρακολουθεί την επικαιρότητα και τις εξελίξεις σε όλα κράτη μέλη της ΕΕ.

Ωστόσο, οι πολιτικές ομάδες είναι αυτές που αποφασίζουν ποια θέματα θα εξεταστούν σε συνεδρίαση ολομέλειας, ενώ μπορούν επίσης να υποβάλλουν τροπολογίες στις εκθέσεις που ψηφίζονται από την ολομέλεια και έχουν κατατεθεί από τις επιτροπές.

Η ημερήσια διάταξη καθορίζεται με ακρίβεια από τη Διάσκεψη των Προέδρων των Πολιτικών Ομάδων, γεγονός κατανοητό και αποδεκτό από όλους λόγω και του μεγάλου αριθμού των συμμετεχόντων (720 ευρωβουλευτές).

Όμως, η Διάσκεψη των Προέδρων των Επιτροπών (απαρτίζεται από τους προέδρους όλων των μόνιμων ή προσωρινών κοινοβουλευτικών επιτροπών) μπορεί να διατυπώνει συστάσεις προς τη Διάσκεψη των Προέδρων όσον αφορά τις εργασίες των επιτροπών και την κατάρτιση της ημερήσιας διάταξης.

Στις συνεδριάσεις της ολομέλειας συμμετέχουν αντιπρόσωποι της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και του Συμβουλίου της ΕΕ με στόχο να διευκολύνουν τη συνεργασία των θεσμικών οργάνων στο πλαίσιο της διαδικασίας λήψης αποφάσεων. Εάν αυτό ζητηθεί, οι αντιπρόσωποι των δύο θεσμικών οργάνων προβαίνουν σε δηλώσεις ή απαντούν για τη δραστηριότητα των θεσμικών οργάνων τους, απαντώντας σε ερωτήσεις που τους θέτουν οι ευρωβουλευτές.

Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο συνέρχεται σε ολομέλεια κάθε μήνα (πλην Αυγούστου) στο Στρασβούργο, από Δευτέρα έως Πέμπτη, ενώ πρόσθετες περίοδοι συνόδου διεξάγονται στις Βρυξέλλες.

Το νομοθετικό και μη νομοθετικό έργο και η διαδικασία του ευρωπαϊκού προϋπολογισμού

Μόνο τα κείμενα που έχουν ψηφιστεί από την ολομέλεια και οι γραπτές δηλώσεις που έχουν προσυπογραφεί από την πλειοψηφία των μελών του αποτελούν επίσημες πράξεις του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Οι πράξεις αυτές αφορούν διάφορα είδη κειμένων, ανάλογα με το εξεταζόμενο θέμα και την εφαρμοζόμενη νομοθετική διαδικασία.

Οι νομοθετικές εκθέσεις είναι τα κείμενα που εξετάζονται από το ΕΚ στο πλαίσιο διάφορων κοινοτικών νομοθετικών διαδικασιών: συνήθης νομοθετική διαδικασία (συναπόφαση), σύμφωνη γνώμη και διαβούλευση. Επισημαίνεται ότι μόνο η συνήθης νομοθετική διαδικασία δίνει στο ΕΚ ρόλο νομοθέτη σε βάση ισοτιμίας με το Συμβούλιο της ΕΕ. Ως εκ τούτου, ορισμένες κοινοβουλευτικές εκθέσεις έχουν μεγαλύτερη νομοθετική «βαρύτητα» από άλλες.

Αρχικά, η Συνθήκη της Ρώμης, του 1957, ανέθετε στο Κοινοβούλιο συμβουλευτικό ρόλο στη νομοθετική διαδικασία και έτσι η Ευρωπαϊκή Επιτροπή πρότεινε και το Συμβούλιο της ΕΕ ενέκρινε τις νομοθετικές πράξεις. Με την Ενιαία Ευρωπαϊκή Πράξη (1986) και, στη συνέχεια, με τις Συνθήκες του Μάαστριχτ, του Άμστερνταμ, της Νίκαιας και της Λισαβόνας διευρύνθηκαν διαδοχικά οι αρμοδιότητες του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.

Το ΕΚ μπορεί τώρα να συν-νομοθετεί ισότιμα με το Συμβούλιο στη μεγάλη πλειονότητα των τομέων με την αποκαλούμενη συνήθη νομοθετική διαδικασία (πρώην συναπόφαση), ενώ η διαβούλευση έγινε ειδική νομοθετική (ή και μη νομοθετική) που χρησιμοποιείται σε περιορισμένο αριθμό περιπτώσεων. Η διαδικασία αυτή εφαρμόζεται τώρα σε περιορισμένο αριθμό νομοθετικών τομέων, όπως οι εξαιρέσεις της εσωτερικής αγοράς και το δίκαιο του ανταγωνισμού.

Η διαδικασία συναπόφασης καθιερώθηκε με η Συνθήκη του Μάαστριχτ για την ΕΕ (1992), ενώ με τη Συνθήκη του Άμστερνταμ (1999) διευρύνθηκε και έγινε πιο αποτελεσματική. Με τη Συνθήκη της Λισαβόνας, που τέθηκε σε ισχύ την 1η Δεκεμβρίου 2009, μετονομάστηκε σε συνήθη νομοθετική διαδικασία και έγινε η βασική νομοθετική διαδικασία στο σύστημα λήψης αποφάσεων της ΕΕ.

Η συνήθης νομοθετική διαδικασία θέτει το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο στο ίδιο επίπεδο με το Συμβούλιο της ΕΕ σε ευρύ φάσμα τομέων (για παράδειγμα οικονομική διακυβέρνηση, μετανάστευση, ενέργεια, μεταφορές, περιβάλλον, προστασία των καταναλωτών, κ.λπ.).

Καθ’ όλη τη διάρκεια της νομοθετικής διαδικασίας, η Επιτροπή στηρίζει τους συννομοθέτες παρέχοντας τεχνικές εξηγήσεις και αναλαμβάνοντας τον ρόλο του ουδέτερου διαμεσολαβητή και του παράγοντα διευκόλυνσης κατά τη διάρκεια των διοργανικών διαπραγματεύσεων.

Η διαδικασία της έγκρισης, που ήταν παλαιότερα γνωστή ως διαδικασία σύμφωνης γνώμης, εισήχθη με την Ενιαία Ευρωπαϊκή Πράξη του 1986 σε δύο τομείς: τις συμφωνίες σύνδεσης και τις συμφωνίες προσχώρησης στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Το πεδίο εφαρμογής της διαδικασίας αυτής επεκτάθηκε με όλες τις μεταγενέστερες τροποποιήσεις των Συνθηκών.

Ως μη νομοθετική διαδικασία, συνήθως εφαρμόζεται στην κύρωση ορισμένων συμφωνιών τις οποίες διαπραγματεύεται η Ευρωπαϊκή Ένωση, ενώ εφαρμόζεται επίσης σε περίπτωση σοβαρών παραβιάσεων των θεμελιωδών δικαιωμάτων δυνάμει του άρθρου 7 της Συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση (ΣΕΕ) καθώς και όσον αφορά την προσχώρηση νέων κρατών μελών στην ΕΕ ή τις διευθετήσεις για αποχώρηση από την ΕΕ.

Ως νομοθετική διαδικασία, χρησιμοποιείται επίσης για την έκδοση νέας νομοθεσίας καταπολέμησης των διακρίσεων, ενώ παρέχει τώρα στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο δικαίωμα αρνησικυρίας όταν εφαρμόζεται η επικουρική γενική νομική βάση σύμφωνα με το άρθρο 352 ΣΛΕΕ.

Κατά τη διαδικασία της διαβούλευσης, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο μπορεί να εγκρίνει ή να απορρίψει νομοθετική πρόταση, ή να ζητήσει τροποποιήσεις. Το Συμβούλιο δεν δεσμεύεται νομικά να λάβει υπόψη τη γνώμη του ΕΚ αλλά, σύμφωνα με τη νομολογία του Δικαστηρίου, δεν μπορεί να αποφασίσει χωρίς να έχει λάβει τη γνώμη αυτή.

Η διαδικασία του προϋπολογισμού. Το ΕΚ και το Συμβούλιο της ΕΕ συναποτελούν την αρμόδια για τον προϋπολογισμό αρχή της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που κάθε χρόνο καθορίζει τις δαπάνες και τα έσοδα της Ένωσης.

Οι μη νομοθετικές εκθέσεις εκπονούνται από το ΕΚ με δική του πρωτοβουλία, στο πλαίσιο της αρμόδιας κοινοβουλευτικής επιτροπής. Εγκρίνοντας τα κείμενα αυτά, το ΕΚ απευθύνεται στα άλλα ευρωπαϊκά θεσμικά ή επικουρικά όργανα, στις εθνικές κυβερνήσεις, ή ακόμη σε τρίτες χώρες, για να επιστήσει την προσοχή τους σε ένα συγκεκριμένο θέμα και να τα ωθήσει να λάβουν θέση.

Μολονότι δεν έχουν νομοθετική ισχύ, οι πρωτοβουλίες αυτές βασίζονται σε μια κοινοβουλευτική νομιμοποίηση που μπορεί να παρακινήσει την Ευρωπαϊκή Επιτροπή να διατυπώσει προτάσεις, καθώς της ανήκει η νομοθετική πρωτοβουλία. Το δικαίωμα νομοθετικής πρωτοβουλίας χορηγείται αρχικά από τη Συνθήκη του Μάαστριχτ και ακόμη περισσότερο με τη Συνθήκη της Λισαβόνας.

Βεβαίως, έχουν θεσπιστεί και άλλες διαδικασίες που εφαρμόζονται στους κόλπους του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου σε συγκεκριμένα πεδία δράσης, π.χ. γνωμοδότηση σύμφωνα με το Άρθρο 140 της Συνθήκης για τη λειτουργία της ΕΕ (Νομισματική Ένωση), διαδικασίες σχετικές με τον κοινωνικό διάλογο, διαδικασίες σχετικά με την εξέταση των εθελοντικών συμφωνιών, την Κωδικοποίηση νομοθεσίας, τα εκτελεστικά μέτρα και κατ’ εξουσιοδότηση πράξεις κ.ά.